No menu items!
21.7 C
Sri Lanka
15 May,2026
Home Blog Page 62

මේ වෙලාවේ විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කරන්න ඕනෑ කියලා කියන්නේ මාලිමාව දිනන නිසා – පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී විජිත හේරත්

0

මේ වර්ෂය මැතිවරණ වර්ෂයක් කියලා තමයි කියන්නේ. නමුත් ඒ ගැන විවිධ කතා දේශපාලන වේදිකාවලින් ඇහෙන්න පටන් අරගෙන තියෙනවා. රටේ ආර්ථිකය වගේම දේශපාලන තත්වයත් හරිම සංකීර්ණයි. මේ සියලු දේවල් එක්ක පවතින දේශපාලන තත්වය කොහොමද විග්‍රහ කර ගන්නේ.

හැම පාලකයෙක්ම ජනතාවගේ මූලික අවශ්‍යතා ඉටු කිරීමට බැරි වුණාට පස්සේ ජනතාව මර්දනය කරන්න බලහත්කාරී නීති පනවා ගන්නවා. ත්‍රස්ත විරෝධී පනත, මාර්ගගත පනත කඩිමුඩියේ ගේන්නේ ජනතා හඬ යටපත් කරන්න. ජනතාවගෙන් බුර බුරා නැගෙන ආණ්ඩු විරෝධය මැඬ පවත්වන්න. එහෙම නැතිව ත්‍රස්තවාදය මැඬ පවත්වන්න නෙමෙයි. ඒක පැහැදිලිව පේන්න තියෙනවා. අපි ඒවාට එරෙහිව පාර්ලිමේන්තුවේත් මහ පාරේත් දිගින් දිගටම සටන් කරනවා. ඒ වගේම අපි නීතිය ඉදිරියටත් යනවා. අද රටේ නීතියක් නැහැ. නීතිය වල් වැදිලා තියෙන්නේ. යුක්තිය සාධාරණත්වයක් නැහැ. නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නම් ඕනෑ තරම් නීති රීති තියෙනවා. ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ ඒවා ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නැහැ. නීතිය සාධාරණව ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නැහැ. බල පුළුවන්කාරයාට එක නීතියක්. නැති බැරි මනුස්සයාට තව නීතියක්. ආර්ථිකය කඩන් වැටිලා, දවසින් දවස බඩුමිල වැඩි වෙනවා. බදු බර වැඩි වෙනවා. මිනිස්සුන්ට ජීවත් වෙන්න බැහැ. මිනිස්සුන්ට මේ ආණ්ඩුව එපාවෙලා තියෙන්නේ. මේ ආණ්ඩුව වෙනස් කර ගැනීමේ වුවමනාව ජනතාවට තියෙනවා. ජනතාව ඉවසලා ඉන්නේ ඡන්දයක් එනකන්. ඡන්දයක් නොපැවැත්වෙනවා නම් ජනතාව පාරට බැහැලා මේ ආණ්ඩුවත් ජනාධිපතිවත් පලවාහරින එක අපි කාටවත් වළක්වන්න බැහැ.

විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීම පිළිබඳව නැවත කතාබහක් ඇතිවෙලා තියෙනවා.

මෙතෙක් කල් බලයට පත් වුණ හැම කෙනාම ආවේ විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කරනවා කියලා. නමුත් එහෙම වුණේ නැහැ. කිසිම කෙනෙක් ඒ දේ කළේ නැහැ. ඒ පොරොන්දු කැඩුවා. ජනතාවට ඔවුන් ගැන කිසිම විශ්වාසයක් නැහැ. විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීම පිළිබඳව සාකච්ඡාව කඩිමුඩියේ තමයි ගෙනෙල්ලා තියෙන්නේ. මේ වෙලාවේ විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කරන්න ඕනෑ කියලා කියන්නේ මාලිමාව දිනන නිසා. ඒ ගැන ලොකු බයක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. ඒකට බයවෙලා තමයි හදිසියේ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා කියන කථිකාවතක් කඩන්පාත්වෙලා තියෙන්නේ. කරූ ජයසූරිය ඉස්සර කරගෙන, චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ඉස්සර කරගෙන ඒ සටකපට යෝජනාව ගෙනත් තියෙනවා. විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන්න මේ කවුරුවත් මැදිහත් වෙන්නේ නැහැ. අපේ ප්‍රතිපත්තිය තමයි විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම අපි එදාත් ඒ ස්ථාවරයේ හිටියා. අදත් ඒ ස්ථාවරයේ ඉන්නවා. අනාගතයේත් ඒ ස්ථාවරයේ ඉන්නවා. ඒ වගේම විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීමට පුළුවන් වෙන්නේ මාලිමාවේ ජනාධිපති කෙනෙක් පත් කරලා, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කරලා අන්න ඒ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් තමයි සත්‍ය වශයෙන්ම විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීමට පුළුවන්කමක් එන්නේ. අපි ඒ වෙනුවෙන් මැදිහත් වෙනවා. ඊට මෙහා මේක අහෝසි කරන්න බැහැ. ඒක කරන්න නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයක් ඕනෑ. ජනමත විචාරණයකුත් ඕනෑ. මේ පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩුවට දැනට නම් තුනෙන් දෙකක් නැහැ. ඒ නිසා ඒක හරියන උප්පරවැට්ටියක් නෙමෙයි. තමන්ගේ බලය ගිලිහෙනකොට බලය පවත්වාගෙන යාමට ගේන අලුත් තුරුම්පුවක්. ඒ තුරුම්පුවට ජනතාව අහුවෙන්නේ නැහැ.

යම් හෙයකින් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකේ බහුතර බලය ලබා ගැනීමට පාර්ලිමේන්තුව තුළ දී ඡන්දයකට ගියහොත්..

විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීමට පාර්ලිමේන්තුව තුළ ඡන්ද විමසීමකට නොඑන බව ස්ථිරයි. ඒ ගැන කතා කරලා වැඩකුත් නැහැ. එහෙම එකක් අද තියෙන පාර්ලිමේන්තුවේ වෙන්නේ නැහැ.

ජනාධිපතිවරණයට පෙර හදිසියේ හෝ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් පැවැත්වුවහොත් එය ජාතික ජන බලවේගයට කොහොම බලපාවිද?

කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැහැ. ජනතාවට ඕනෑ කුමක් හෝ මැතිවරණයක්. ජනතාවට ඕනෑ මේ ආණ්ඩුවට විරුද්ධව තමන්ගේ මතය ප්‍රකාශ කරන ඡන්දයක්. මොන ඡන්දේ ආවත් රටේ ජනතාව මේ ආණ්ඩුවට විරුද්ධව ඡන්දය පාවිච්චි කරනවා. මාලිමාවේ අපි ඕනෑම ඡන්දයකට සූදානම්. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් මුලින් පවත්වනවානම් අපිට මේ දූෂිත ආණ්ඩුව ඉක්මනින්ම ඵලවා හරින්න පුළුවන්. කුමන ඡන්දයක් මුලින් තිබ්බත් අපි උපරිමයෙන්ම ජයග්‍රහණය කරනවා.

අපිට පෙනෙන්නට තියෙනවා මේ වන විට ජාතික ජන බලවේගය වටා මිනිසුන් එකතු වෙමින් සිටින බවක්. ජාතික ජන බලවේගයට යම් හෙයකින් රටේ පාලන බලය ලැබුණහොත් දරිද්‍රතාවේ ගිලිලා ඉන්න මිනිස්සුන්ගේ ජන ජීවිතය යථා තත්වයට පත් කරන්න කඩිනම් ආර්ථික වැඩපිළිවෙළක් තිබෙනවාද?

පැහැදිලිවම මේ රටේ ආර්ථිකය බංකොලොත් වෙන්න බලපාපු ප්‍රධාන හේතු දෙකක් තියෙනවා. එකක් තමයි හොරකම, දූෂණය, වංචාව, නාස්තිය. ඒකත් එක්ක බැඳිච්ච පිරිහුණ දේශපාලන සංස්කෘතිය. දෙක තමයි අපේ රටේ නිෂ්පාදන ආර්ථිකය බිඳ වට්ටපු එක. අපිට අද රුපියල් නැතිවෙලා තියෙන්නෙත් ඩොලර් නැතිවෙලා තියෙන්නෙත් ඒ නිසා. ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවක් ආවම මුලින්ම කරන්නේ දේශපාලන සංස්කෘතිය වෙනස් කරන එක. දේශපාලන සංස්කෘතිය වෙනස් කරලා, වංචාව, දූෂණය, හොරකම නැති කරලා රටේ යහ පාලනයක් ඇති කරනවා. ඒකෙන්ම ආර්ථිකය 50%ක් අනෙක් පැත්තට හරවන්න ආරම්භයක් ගන්නවා. එතැනින් එහාට සැලැස්මකට අනුව මේ රටේ නිෂ්පාදන ආර්ථිකය ඉලක්ක කර ගත්ත, නිෂ්පාදන ආර්ථිකයකට යනවා අන්න ඒකෙන් ජනතාවගේ දැවෙන ආර්ථික ගැටලුවලට විසඳුමක් ලැබෙනවා. අපිට සැලැස්මක් තියෙනවා. කෙටි කාලීන, මධ්‍ය කාලීන සහ දිගු කාලීන ආර්ථික වැඩපිළිවෙළක් ඇතුළේ, මේ ආර්ථිකය අවම කාලයක් තුළ ගොඩ ගන්නවා. නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක් හරහා මේ වැටිච්ච ආර්ථික මේ වැටිච්ච ආර්ථික ප්‍රපාතයෙන් අනිවාර්යයෙන්ම අපි මේ රට ගොඩ ගන්නවා.

අයිඑම්එෆ් වැඩපිළිවෙළ ක්‍රියාත්මක කිරීම හරහා රාජ්‍ය සම්පත් විකිණීම, රාජ්‍ය ආයතන විකිණීම, සුබ සාධන කප්පාදුව වැනි විවේචන ප්‍රමාණයක් පහුගිය කාලයේ ඔබගේ පාර්ශ්වයෙන්ම ආවා. එහෙමනම් ජාතික ජන බලවේගය අයිඑම්එෆ් එකත් සමග ඉදිරියටත් වැඩ කරනවාද? වැඩ කරනවානම් ඒක කොහොමද වෙන්නේ?

අයිඑම්එෆ් ගිවිසුම අපි නැවත සමාලෝචනය කරනවා. ජනතාවටත් රටටත් අහිතකර යෝජනා අපි සංශෝධනය කරනවා. අයිඑම්එෆ් යෝජනා හරහා ජනතාවට බදු ගහලා තියෙනවා. ඒ වගේම අපේ විදුලිය, ඉන්ධන, ගෑස් මිල වැඩි කරලා තියෙනවා. ඒ සියල්ලම කළේ අයිඑම්එෆ් කොන්දේසි මත. ඒ වගේම අපේ රටේ රාජ්‍ය සම්පත් කුණු කොල්ලයට විකුණන්න යනවා. සියල්ලම සිදු වෙන්නේ අයිඑම්එෆ් කොන්දේසි මත. ඒවා රටට අහිතකරයි. ජනතාවගේ පැවැත්මට අහිතකරයි. අපි අයිඑම්එෆ් ගිවිසුම සමාලෝචනය කරලා ජනතාවට අහිතකර කොන්දේසි ඉවත් කර ගන්නවා. අපි රටේ ජනතාවගෙන් ජන වරම ඉල්ලන්නේ ඒ සඳහා තමයි. අපි අකමැති වුණත් දැන් ඒ අයිඑම්එෆ් ගිවිසුම ක්‍රියාතමක වෙනවා. රජය ඒ කොන්දේසිවලට එකඟවෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා මුළුමනින්ම අහෝසි කරනවා කියලා අපි කියන්නේ නැහැ. හැබැයි ජනතාවට අහිතකර කොන්දේසි ඉවත් කිරීමට අපි මැදිහත් වෙනවා.

ජාතික ජන බලවේගයේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක ඇතුළු පිරිස ඊයේ පෙරේදා ගිහිල්ලා ආව සංචාරයත් සමග ඒ ගැන ලොකු කතිකාවතක් නිර්මාණය වුණා ඉන්දීය මැදිහත්වීම් පිළිබඳව ජාතික ජන බලවේගයේ දරන ස්ථාවරය පිළිබඳව. ඒකත් එක්ක මම අහන්නේ භූ දේශපාලනික බල අරගලයේ ඉත්තෙක් නොවී සිටීමට ජාතික ජන බලවේගය අනුගමනය කරන්නේ මොනවගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් ද?

ඉන්දියාව, චීනය, ඇමරිකාව ලෝකයේ භූ දේශපාලනයේ බල අරගලයක නිරත වෙනවා. ශ්‍රී ලංකාව ඒ බල අරගලයේ නැහැ. ඒත් ශ්‍රී ලංකාව ඒ බල අරගලයේ ගොදුරක් බවට පත්වෙලා තියෙනවා. අපි ඒ තත්වය වෙනස් කරනවා. අපි කිසිදු රටක බල අරගලයේ ගොදුරක් විය යුතු නැහැ. අපි දේශපාලන ස්ථාවරත්වය කිසිදු රටකට ගැති නොවන විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීම. කිසිදු රටකට අපි ගැති වෙන්නේ නැහැ. නමුත් අපි හැම රටක් එක්කම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික වශයෙන් දේශපාලන ගනුදෙනු පවත්වනවා. ඒවා ශක්තිමත් කර ගන්නවා. ඒකට අපිට බටහිර නැගෙනහිර කියලා බේදයක් නැහැ. අපි ලෝකයේ හැම රටක් එක්කම සහයෝගයෙන් වැඩ කරනවා. ඉන්දියාවත් එක්ක, චීනයත් එක්ක, රුසියාවත් එක්ක, කියුබාවත් එක්ක සහ ලෝකයේ හැම රටක් එක්කම අපි සම්බන්ධතා පවත්වනවා. එහෙමයි කියලා අපි කිසිම රටක, කිසිම පාර්ශ්වයක බල අරගලයක ගොදුරක් වීමට තීන්දු තීරණ ගන්නේ නැහැ. අපි ස්වෛරී නිදහස් රාජ්‍යයක්. අන්න ඒ ස්ථාවරයේ සිට අපි කටයුතු කරනවා.

මේ රටේ දශක ගණනාවක් කුරුවල් වෙවී තිබුණ ප්‍රශ්නයක් තමයි ජාතික ගැටලුව. ජාතික ජන බලවේගයට ඒ සඳහා උත්තරයක් තියෙනවාද?

අපි සියලු පාර්ශ්වයන් එක්ක සාකච්ඡා කරලා ජාතික ගැටලුවට සාධාරණ විසඳුමක් ගෙන ඒමට පුළුවන් නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ඉදිරිපත් කරනවා. ඒ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මේ රටේ ජනමත විචාරණයට ලක් කරනවා. ජනතාවගේ ජනමතයෙන් අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සම්මත කරනවා. ඒ හරහා ජාතික ගැටලුවට විසඳුමක් ගේනවා. ඒ වගේම මේ රටේ මූලික අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කරන, විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කරන, කැබිනට් එකට, පාර්ලිමේන්තුවට බලය පැවරෙන අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් අපි ගේනවා. ඒ හරහා අපි මේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයත් ස්ථාපිත කරනවා.

ඇන්තනී වෙරංග පුෂ්පික

සදාකාලිකව විධායක ජනාධිපති තනතුර තබාගනිමු

0

විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීම පිළිබඳ විවාදය නැවත පැනනැගී ඇති තත්වය තුළ, කැපී පෙනෙන දෙයක් තිබේ. එය නම්, මේ කාරණය නිසා බරපතළ මත ගැටුම් ඇතිවී තිබෙන්නේ, පසුගිය කාලය තුළ ‘ප්‍රගතිශීලී කඳවුර’ වශයෙන් හඳුනාගත හැකිව තිබුණු පිරිස අතර බවයි. තත්වය කෙතරම් බැරෑරුම්ද කියනවා නම්, පසුගිය කාලය පුරාම ‘විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කළ යුතුයැයි’ කී කෙනකු, මේ මොහොතේද එය නැවත කියන විට, ඔහු රනිල් වික්‍රමසිංහ තවදුරටත් බලයේ තබාගැනීමේ රහස් හා කූඨ වුවමනාවෙන් කටයුතු කරන අයකු හැටියට පහසුවෙන් හැඳින්වෙන්නට හොඳටෝම ඉඩ තිබේ. මෙවැනි බෙදුමක් ඇතිකිරීම, එක පැත්තකින් රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයාගේ දේශපාලන වුවමනාවක් ඉටුවීමක් හැටියටත් කිසිවකු කිවහොත් පුදුමයක් නැත. මන්ද යත්, මේ විවාදයට මැදිවී කැඩී සිටින්නේ බැලූ බැල්මටම රනිල් වික්‍රමසිංහ විරෝධී කඳවුරද වන නිසාය. ඒ අතරේ, මෙපමණ කාලයක් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කළ යුතුයැයි කියමින් සිටි සමහරුන්ද, දැන් එවැනි වචන කීම පවා, අනිකුන් අතරේ විරෝධයට පාත්‍රවිය හැකි මහා භයානක දෙයක් ලෙස සලකා නිශ්ශබ්දව සිටිනු ද දකින්නට ලැබේ.

විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කිරීමේ සටන් පාඨය, දේශපාලන පක්‍ෂ දකින ආකාරයත්, පුරවැසි සමාජය දකින ආකාරයත් වෙනස්ය. පුරවැසියන්ද දේශපාලකයන් දකින ආකාරයෙන්ම දකින්නට ගියොත්, පුරවැසි-දේශපාලක වෙනස්කම නැතිවී යනු ඇත. විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම ලංකාවේ දේශපාලන පක්‍ෂවල වුවමනාවක් නොවේ. අද ලංකාවේ තිබෙන සෑම ප්‍රධාන දේශපාලන පක්‍ෂයක්ම, අතීතයේ කිසියම් මොහොතක හෝ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය යහපත් දෙයක්, යහපත් කෙනකුට යහපත් ලෙස දැකිය හැකි දෙයක් හැටියට දැක තිබේ. ඒ, එක්කෝ ඔවුන් අත ඒ බලය තිබෙන විටය. නැතිනම් එවැනි බලය තිබෙන පාර්ශ්වයක් සමග එකට වාඩිවී සිටින විටය. ඒ එක්කම විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයට විරුද්ධ වන අවස්ථාවක්ද ඒ පක්‍ෂවලට තිබේ. ඒ, ඔවුන්ට රාජ්‍ය බලය නැති විටදීය. නැත්නම්, නැතිවෙමින් පවතින විටදීය. ළඟපාතක නැවත ලැබෙන පාටක්ද නැති විටදීය. එහෙත්, යම් මොහොතක රාජ්‍ය බලය අත මානයේ තිබෙන බව පෙනේ නම්, ඔවුන්ගේ දුරේක්‍ෂයට පෙනෙන්නේ ‘යහපත් ලෙස විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය පාවිච්චි කිරීමේ’ පෙර කී හැකියාවයි.

එහෙත්, විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කළ යුතුයැයි 1978 සිට මේ දක්වාම නොනැවතී කී පිරිස නම් පුරවැසි සමාජයයි. තමන්ට පාලන බලය ලැබීම, නොලැබීම වැනි කාරණා කිසිවක් ඔවුන්ට වැදගත් නැති නිසා කලින් කලට ඔවුන් සිය මතය වෙනස්කරගත යුතු වන්නේ නැත. එහෙත් අවාසනාවකට, මේ පිරිස රාජ්‍ය බලය හොබවන්නේ නැත. ඒ නිසා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා යැයි පොරොන්දු දෙන අය සමග සහයෝගයෙන් වැඩ කරන්නට (සමහර විට රැවටෙන්නට) ඔවුන්ට සිදුවෙයි. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන-රනිල් වික්‍රමසිංහ වැනි දේශපාලකයන් සමග එක කඳවුරක වැඩ කිරීමටද, ඔවුන් විසින් එම පොරොන්දුව නොසලකා හරිනු ලැබීමෙන් පසු කලකිරීමට පත්වීමටද මේ පුරවැසි සමාජයට වරින් වර සිදුවිය. එහෙත්, තම අරමුණ වෙනුවෙන් වැඩ කිරීම පුරවැසි සමාජය විසින් අත්හරිනු ලැබිය යුතු දෙයක් නොවේ.

මේ මොහොතේ, විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම ගැන කතාව නැවත මතුවී ඇත්තේ ආණ්ඩුව එවැන්නක් කරන්නට යනවායැයි ආරංචි මතුවීමෙන් පසුවය. ඒ අතර, මේ වසරේ ව්‍යවස්ථාවෙන් නියමිත පරිදි ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වෙන බවත් ලබන වසරේ මහ මැතිවරණය පැවැත්වෙන බවත් ආණ්ඩුව නිවේදනය කර තිබේ. එහෙත්, ආණ්ඩුවේ නිවේදනය ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වෙන බවට කිසිම සහතිකයක් නොවේ. මීට පෙර ආණ්ඩු බලයේ සිටින එජාපයත්, පොහොට්ටුවත් කියන පක්‍ෂ දෙකම ඇප මුදල් පවා තැන්පත් කර, නාමයෝජනාද බාරදී තිබියදී, පළාත් පාලන ඡන්ද විමසීම් කල්දැමුණු බව මතක් වන විට, ආණ්ඩුවේ නිවේදනයේ කිසිම වැදගම්මක් නිශ්චිතභාවයක් නැත. අනෙක් අතට, මේ වසරේ ජනාධිපතිවරණයක් නිවේදනය කළ යුත්තේ ජනාධිපතිවරයාවත් ආණ්ඩුවවත් නොවේ, මැතිවරණ කොමිසමයි. ව්‍යවස්ථාවෙන් ඒ සඳහා බලය ඇත්තේ කොමිසමටයි. කොමිසම ඒ ගැන ජනාධිපතිවරයාගෙන් අවසරයක් බලාපොරොත්තු විය යුතු ද නැත.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව, 2024 නොවැම්බර් 17 වන විට ලංකාවේ අලුත් ජනාධිපතිවරයකු සිටිය යුතුය. ඊට පෙර ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වෙන්නට නම්, ජුලි මාසයේ අග වත් ජනාධිපතිවරණය ප්‍රකාශයට පත්කළ යුතුය. එය ව්‍යවස්ථාවේ වැදගත් ප්‍රතිපාදනයකි. එය උල්ලංඝනය කිරීම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීමකි. හොඳයි, ඒ අතර, ආණ්ඩුව විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන්නට හදනවායැයි සිතමු. එහි ක්‍රියාවලිය කුමක්ද?

සරලව එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකි. (22). එවැනි කෙටුම්පතක් කැබිනට් මණ්ඩලයට ඉදිරිපත් කර, එය ‘ජනමත විචාරණයකදී ජනතාව විසින් අනුමත කරනු ලැබිය යුතු’ කෙටුම්පතක් හැටියට කැබිනට් මණ්ඩලය තීරණය කළ බවට මණ්ඩලයේ ලේකම් සහතික කළ යුතුය. ඉන්පසු කෙටුම්පත ගැසට් කළ යුතුය. ඉන්පසු සතියක් ඇතුළත පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ යුතුය. පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර සති දෙකක් ඇතුළත, එයට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට යා හැකිය. මේ කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කෙරෙන්නේ, කොහොමටත් ජනමත විචාරණයකට ඉදිරිපත් කළ යුතුයැයි කැබිනට් මණ්ඩලයේ සහතිකය සමගය. කිසිවකුට නැවතත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ගොස් ඉල්ලා සිටින්නට සිදුවන්නේද, ‘මේ කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක ඡන්දයෙන් හා ජනමත විචාරණයකින් සම්මත විය යුතු බව’යි.

එනිසා ඒ අවස්ථාවේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට යාම තේරුමක් නැති දෙයක් හැටියට කිසිවකු කියන්නට ඉඩක් තිබේ. 2000 වසරේ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝග කළ අවස්ථාවේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සිටි ස්ථාවරය වුණේ, කෙටුම්පත ජනමත විචාරණයකට ඉදිරිපත් කළ යුතුයැයි කැබිනට් මණ්ඩලය ඒ වන විටත් තීරණය කර ඇති නිසා, දැන් තමන්ට කළ හැකි කාර්යයක් නැති බවටය. එහෙත්, මේ සම්බන්ධයෙන් තවත් නීති ප්‍රාමාණික මතයක් තිබේ. එනම් අපේ ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ, ජනමත විචාරණයකින් 99%ක ඡන්ද ලබාගත්තත් වෙනස් කළ නොහැකි අස්පර්ශනීය විධිවිධාන තිබෙනවාය යන්නයි. උදාහරණයක් හැටියට, ව්‍යවස්ථාවේ මූලික අයිතිවාසිකම් පරිච්ඡෙදයේ 11 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් වධහිංසාවෙන් මිදීමට තිබෙන අයිතිය ඔවුහු දක්වති. එය ජනමත විචාරණයකින් වෙනස් කළ හැකිද? යන්න විවාදාපන්නය.

කොහොම වුණත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තමන් ඉදිරියට එන පෙත්සම් සම්බන්ධ විමසීමක් පවත්වා සිය තීරණය ජනාධිපතිවරයාට දන්වා යවන විට තවත් සති තුනක්වත් ගතවිය හැකිය. ඉන්පසු පාර්ලිමේන්තුවේ විවාදයට ලක්වෙයි. ඒ සඳහා කවර දින ගණනක් වෙන්විය හැකිදැයි පැහැදිලි නැත. කොහොම වුණත්, අවසානයේ පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතරයෙන් සම්මත විය යුතුය. ඉන් මාසයකට පසු ජනමත විචාරණයකට යොමු කෙරෙයි. ජනාධිපතිවරණයේදී එම කෙටුම්පත වැඩි ජනතා කැමැත්තෙන් අනුමත වුණත්, එම කෙටුම්පත ජනමත විචාරණයකදී සම්මත වූ බවට සහතිකය සටහන් කරන්නට ජනාධිපතිවරයාට හැකිවන්නේ දින 28කට පසුවය. ඒ කාලය තුළ, ජනමත විචාරණයේ ප්‍රතිඵලය, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක් කළ හැකිය.

එවැනි අභියෝගයට ලක්කෙරෙන පෙත්සම්වල බැලූ බැල්මට කිසිම හරයක් නැති බව පෙනෙනවා වුණත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඒවා විසිකිරීම ගැන තීරණයක් ගන්නට අඩු ගණනේ මාස දෙකක්වත් ගතවෙයි. යම් විදියකින් පෙත්සම් ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ, 1982දී සිදුවුණාක් මෙන් මේ ජනමත විචාරණයද දූෂිත එකක් යැයි (එයද පැවැත්වෙන්නේ සාමාන්‍ය ඡන්ද විමසීමක් මෙනි.) කියන පදනමෙන් නම්, ඒ සඳහා සාක්‍ෂි කැඳවීම වැනි දීර්ඝ ක්‍රියාවලියක් ඇරඹෙන්නට ඉඩ තිබේ. ලංකාවේ ඡන්ද පෙත්සම් නඩු විභාග දීර්ඝ කාලයක් ඇදෙන්නකි. මේ විදියට පෙත්සම් විමසීමට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළොත්, මාස 6ක් වත් ඒ සඳහා ගතවෙයි. මේ මුළු කාලය එකට ගණනය කළහොත්, මේ මොහොතේ, අද අදම නව ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ටෙකටුම්පත ඉදිරිපත් කළත්, ජුලි අග මැතිවරණ කොමිසම විසින් ජනාධිපතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත්කෙරෙන තාක් කල් ඉහත කී ක්‍රියාවලිය අවසන් කළ නොහේ. එහි තේරුම, ජනමත විචාරණය ගැන කුමක් සිදුවුණත්, ජනාධිපතිවරණය ප්‍රකාශ කළ යුතු කාලය එළැඹෙන බවයි.

ඒ නිසා, ආණ්ඩුවේ වුවමනාව මොකක් වුණත්, ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ක්‍රියාවලියක්, ප්‍රායෝගික නොවේ. අනෙක් අතට, රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිට හා ඔහුගේ දූෂිත බල හවුලට සමාජය තුළ තිබෙන සාතිශය බහුතර විරෝධය, ඉහත කී ජනමත විචාරණයේදී වුණත් එළියට එනවා නිසැකය. රනිල් හා පොහොට්ටුව පැරදවීමේ වුවමනාව තිබෙන සියලුම බලවේග එක කඳවුරකට ආ විට, (පසුගිය අයිඑච්පී ජනමත විමසුම අනුව 2023 දෙසැම්බරයේදී අනුර කුමාරගේ ජනප්‍රියත්වය 50%කි. සජිත් ප්‍රේමදාසගේ 32%කි. රනිල් වික්‍රමසිංහගේ 8%කි) මේ ජනමත විචාරණය, රනිල්-පොහොට්ටු දුස්-සභාගය දේශපාලනයෙන් අතුගෑවී යෑම සහතික කෙරෙන එකක් වනු ඇත. එයින් පැරදුණු විට, ඒ වහාම ජනාධිපතිවරණය පවත්වනවා හැර වෙන විකල්පයක් ආණ්ඩුවට නැත. ඒ වන විට රනිල් වික්‍රමසිංහ නමැති දේශපාලකයාද ජනතාව විසින් නිර්දය ලෙස දේශපාලන කුනු කූඩයට දමනු ලැබ අවසන්ය.
මේ අතර, ආණ්ඩුවේ හැර වෙන කුමන පක්‍ෂයක වුවද, මහජනතාව බලා සිටින්නේ වික්‍රමසිංහ-රාජපක්‍ෂ-එජාප- පොහොට්ටු ආණ්ඩුව පරදවන්නටය. සියලු ආකාරයෙන් කියවෙන්නේ ජනාධිපතිවරයාටත්, ආණ්ඩුවටත් ව්‍යවස්ථාමය නීත්‍යනුකූල බලයක් මිස, එට පාලනය කරන්නට කිසිම සදාචාරමය බලයක් නැති බවය. සුජාතභාවයක් නැති බවය.

ඒ අදහස ප්‍රකාශ කරන්නට ඔවුන්ට ස්වාභාවිකවම හිමිවන අවස්ථාවක් එළඹෙයි. ඒ මේ වසරේ අනිවාර්ය වන ජනාධිපතිවරණයයි. ඒ ස්වාභාවික ක්‍රියාවලිය වෙනස් කරන්නට කිසිවකු උත්සාහ කරනවා නම්, කවර කුමන්ත්‍රණයක් වුව ඒ සඳහා කරනවා නම්, ඔවුන් දැනගත යුත්තේ, ජනාධිපතිවරණය පළාත් පාලන ඡන්දයට හෝ පළාත් සභා ඡන්දයට කිසිසේත් සමාන නොවන බවයි. රටට අත්‍යවශ්‍ය වී තිබෙන බල හුවමාරුවක් සඳහා සිය ඡන්දය මේ වසර තුළ පාවිච්චි කිරීමේ චේතනාවෙන් සිටින මහා ජනතාවකට, රනිල් වික්‍රමසිංහ-රාජපක්‍ෂ-පොහොට්ටු හා එජාප ආණ්ඩුවක් යනු ඒ තරම් ලොකු දෙයක් නොවන බවයි. ‘ආයෙත් අරගලයක් කරලා බලන්නකෝ’ යැයි වහසි බස් කියන ටිරාන් අලස් ඇමතිවරයා වැන්නන්ට හිතාගන්නටවත් බැරි වන ආකාරයේ මහා විශාල මහජන නැගිටීමක් ඇතිවීමට එවැනි දෙයක් හේතු විය හැකි බවයි. 2022 මැයි 9 වැනිදා, අරලියගහ මන්දිරයේ සිට පැමිණි පොහොට්ටු සාමාජිකයන් ගෝල්ෆේස් අරගලයට පහර දුන් විට, ක්‍ෂණයකින් රට පුරා ඇවිළී ගිය ගිනිදැල් කිසිවකුට මතක තිබෙනවා නම්, රටේ මහා විනාසයක් ඇති නොකර ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මෙන් නැවක නැගී පලායාම ඒ අය තෝරාගත යුතුයැයි කිව හැකිය.

එහෙත්, මේ වන විට රටේ තිබෙන දේශපාලන පෙළගැසීම් අනුව, ඍජුව ජනතා මර්දනයට යොදාගත හැකි පොලිසියක් හෝ සන්නද්ධ හමුදා, ආණ්ඩුව සතුව නැති බවද, ආණ්ඩුව කියන කියන පදයට මහජනතාව වෙත තුවක්කු එල්ල කරන්නට සූදානම් සෙබළුන් හමුදා හා පොලිසි තුළ නැතිවිය හැකි බවද ඒ සමගම මතක් කරගත යුතුය.

ඒ නිසා, ඡන්දය කල් දැමීම යනු, භයානක පියවරකි. රට මුළුමනින්ම අඳාුරු අගාධයකට ඇදගෙන යාමකි. තමන් රට ගලවාගත්තාය කියා වහසි බස් දොඩන වර්තමාන නායකයන්ම එවැනි අගාධයකට රට ඇද දමන තීරණයක් ගත යුතුදැයි නැවත සලකා බැලීම වටියි. දැන් පොදු මතයක් ගොඩනගා තිබෙන්නේ විධායක ජනධිපති ක්‍රමය ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු අහෝසි කරන්නටය. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයේදී කිසිම ප්‍රධාන අපේක්‍ෂකයකු තමා විධායක ජනාධිපතිධුරය අහෝසි කරන බව කියන්නේ නැත. සජබ ප්‍රමුඛ නායකයන් ඒ ගැන වරෙකදී කීවේ, ‘එහෙම කීවොත් ජනතාව අපට ඡන්දය දෙන්නේ නැහැ. මිනිසුන්ට ඕනෑ තමන් බලයට පත්කරන නායකයා හැකි තරම් කාලයක් ජනාධිපතිධුරයේ රැඳී සිටීමයි.’ කියාය. සජබත්, ජවිපෙත් අඩු වැඩි වශයෙන් කියන්නේ ඒ කතාවයි.

එහෙත්, අපට පැහැදිලි එක දෙයක් තිබේ. මහජන ඡන්දයෙන් විධායක ජනාධිපතිධුරයට පත්වන්නකු අතින් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි වීමට තිබෙන ඉඩකඩ ඉතා අඩු බවයි. ඒ සඳහා කිව හැකි තර්කයක් තිබේ. එනම්, ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා පත්වන්නේ අඩු ගණනේ වසර 5ක් එම ධුරයේ සිටීමට බවයි. ඉතාම කලාතුරකින්, ඒ වසර 5 අවසානයේ ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන්ට ඔවුන් කල්පනා කරන්නට හැකි නමුත්, ප්‍රායෝගිකව විය හැක්කේ සිය දෙවැනි ධුර කාලයෙන් පසුව, ඒ කියන්නේ තමන්ට තවත් වාරයක් ජනාධිපතිධුරයට තරග කරන්නට බැරි තත්වයක් යටතේ, අනෙකුන්ට විධායක ජනාධිපති තනතුරේ රස බලන්නට නොදීම සඳහා එම තනතුර අහෝසි කරන්නට කටයුතු කළ හැකිය. එහෙත්, වසර 10ක කාලයක් පාලනය කර ඒ වන විට, ඒ ජනාධිපති සිටින්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් සඳහා පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක්වත් ජනමත විචාරණයකදී ජනතා කැමැත්තවත් ගත හැකි ජනප්‍රිය තත්වයක නොවේ. මේ තත්වය සජබටද පොදුය. ජවිපෙටද පොදුය.

ජවිපෙ හෝ සජබ ඊළඟ මහමැතිවරණයේදී බලයට ආවත් ඔවුන්ට මේ අහෝසිය සඳහා තුනෙන් දෙකක බලයක් ලබාගැනීම අපහසු වන්නට හොඳටම ඉඩ තිබෙන්නේ ඒ වන විට විරුද්ධ පක්‍ෂයේ සිටින සජබ, ජවිපෙ හෝ පොහොට්ටුව ඒ සඳහා අනුමතිය නොදෙන නිසාය. ඉතින්, අපි සදාකාලිකවම විධායක ජනාධිපති තනතුර තොරොම්බල් කරමු. විධායක ජනාධිපති තනතුරත් සමග ඉදිරියට යමු.

මැතිවරණ පවත්වයිද? සැකය මතුකරන ජනාධිපතිවරයාගේ නිවේදනය

0

ජනාධිපතිවරණය හා මහ මැතිවරණය සඳහා කැබිනට් මණ්ඩල යෝජනාවක් අනුව මුදල් වෙන්කර ඇති බවට වූ ප්‍රවෘත්තියක් පසුගිය සතියේ තටු ලබා ඉගිල්ලී ගියේ කැබිනට් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ඇමති බන්දුල ගුණවර්ධන පෙබරවාරි 06 දින පැවති කැබිනට් තීරණ දැනුම් දීමේ මාධ්‍ය හමුවේදී කළ ප්‍රකාශයක් පදනම් කර ගනිමිනි. ඒ සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍ය වාර්තා කර තිබුණේ ආණ්ඩුවේ පවතින සීමිත මූල්‍ය තත්වය මත මහ මැතිවරණය සහ ජනාධිපතිවරණය 2024 වර්ෂයේ පැවැත්වීම සඳහා කැබිනට් මණ්ඩලය රුපියල් බිලියන 10ක මුදලක් වෙන්කළ බවට කැබිනට් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක බන්දුල ගුණවර්ධන පැවසූ බවයි. එම මැතිවරණ දෙකට අදාළ වියදම් එම ප්‍රතිපාදනය තුළ කළමනාකරණය කරගත යුතු බව ඔහු ඒ සම්බන්ධයෙන් වැඩිදුරටත් පැවසූ බවයි.

මෙහිදී පැන නැගෙන ප්‍රශ්නය වන්නේ මැතිවරණ කැලැන්ඩරයේ නැති හදිසි මැතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත්වී නොතිබියදී කැබිනට් මණ්ඩලය මැතිවරණ සඳහා මුදල් වෙන්කිරීමක් ගැන සඳහන් කරන්නේ ඇයිද යන්නය. එමෙන්ම මෙම වසරට නියමිත ජනාධිපතිවරණයට පවා වසර ආරම්භ වීමෙන් පසු අතරමගදී මෙසේ මුදල් වෙන්කළ බවට ප්‍රචාරය කරන්නේ ඇයිද යන්නය.

මෙම 2024 වසරට අදාළ අයවැය මගින් මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවට රුපියල් බිලියන 10ක මුදලක් වෙන්කළ අතර ඒ මෙම වසරට නියමිත ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීම සඳහා මැතිවරණ කොමිසම කළ ඉල්ලීම සලකා බලමිනි. එසේ අයවැය මගින් වෙන්කර තිබූ මුදලක් සම්බන්ධයෙන් කැබිනට් මණ්ඩලය යළි මුදල් වෙන්කිරීමක් සඳහා තීරණයක් ගත යුතු නැත.

මේ සම්බන්ධයෙන් ඩේලි මිරර් පුවත්පත තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත යටතේ කළ ඉල්ලීමකදී මැතිවරණ කොමිසම සඳහන් කර ඇත්තේ 2024 වර්ෂයේ පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණය සඳහා එම කොමිසමේ ඉල්ලීම අනුව එම රුපියල් බිලියන 10ක මුදල් වෙන් කිරීම සිදුකර ඇති බවයි. එමෙන්ම මැතිවරණ කොමසාරිස් ජනරාල් සමන් ශ්‍රී රත්නායක එම පුවත්පත වෙතම පවසා ඇත්තේ මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සඳහා එවැනිම මුදලක් හෙවත් තවත් රුපියල් බිලියන 10ක මුදලක් අවශ්‍ය බවයි.

කැබිනට් මණ්ඩල ප්‍රකාශක බන්දුල ගුණවර්ධනගේ ප්‍රකාශයට අදාළ 2024 පෙබරවාරි 05 දින කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයේ ඒ පිළිබඳව සඳහන් වන්නේ මේ ආකාරයටයි. ‘2024 වර්ෂය තුළ මැතිවරණ පැවැත්වීම, රජයේ පවත්නා සීමිත මූල්‍ය අවකාශය තුළ, 2024 වර්ෂය සඳහා වන අයවැය ඇස්තමේන්තු මගින් රුපියල් බිලියන 10ක් මැතිවරණ පැවැත්වීම වෙනුවෙන් වෙන්කර ඇති බවත්, ජනාධිපතිවරණයට සහ මහ මැතිවරණයට අදාළ වියදම් එකී ප්‍රතිපාදනය තුළ කළමනාකරණය කර ගැනීමට සිදුවන බවත් අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් සැලකිල්ලට ගන්නා ලදි.

එමෙන්ම පළාත් සභා මැතිවරණය සහ පළාත් පාලන මැතිවරණය පැවැත්වීම සඳහා අවශ්‍ය අරමුදල් රජයේ පවත්නා සීමිත මූල්‍ය අවකාශය තුළ, 2025 වසර සඳහා වන අයවැය මගින් ලබාදීමට සිදුවන බවද අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලදි. කෙසේ වුවද, 2025 වර්ෂයේදී එකී මැතිවරණ දෙක පැවැත්වීමට ප්‍රථම, 1948 අංක 17 දරන පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා පනත (393 අධිකාරය) ප්‍රකාරව ස්ථාපිත කරන ලද සහ අංක 2354/06 දරන 2023-10-16 දිනැති අති විශේෂ ගැසට් නිවේදනය මගින් ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබ ඇති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභාව විසින් ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිත නිර්දේශ මත පදනම්ව අවශ්‍ය වන්නේ නම්, අදාළ මැතිවරණ නීති සඳහා වන සංශෝධන පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය මත හඳුන්වා දිය යුතු බවද අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් වැඩිදුරටත් සැලකිල්ලට ගන්නා ලදි.

ගරු ජනාධිපතිතුමා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද එම කරුණු මත පදනම්ව අවශ්‍ය පියවර ගැනීම සඳහා අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් සිය එකඟතාව ලබාදීමට තීරණය කරන ලදි.’ යනුවෙන්ය. එම කැබිනට් මණ්ඩල තීරණය ව්‍යවස්ථානුකූලව මෙම වසරේ පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් අවිනිශ්චිතතාවක් මතු කරයි. ඒ මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව සඳහා මෙම වසරට වෙන්කර ඇති රුපියල් බිලියන 10ක් වන මුදලින් ජනාධිපතිවරණය සහ මහ මැතිවරණය යන මැතිවරණ දෙකටම මුදල් කළමනාකරණය කරගත යුතු බව සඳහන් කර තිබීම හේතුවෙන්ය. වර්තමාන වියදම් අනුව රුපියල් බිලියන 5ක මුදලකින් ජනාධිපතිවරණයක් හෝ මහ මැතිවරණයක් පැවැත්විය නොහැකිය. ඒ අනුව ආණ්ඩුව මේ කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට නොහැකි ලෙස යළිත් වරක් මැතිවරණ කොමිසමේ කටයුතු අඩපණ කිරීමට උත්සාහ දැරීමක්ද යන්න සැකයක් මතුවෙයි.

පසුගිය වසරට නියමිතව තිබූ පළාත් පාලන මැතිවරණය සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව සිදුකළේද එයයි. එම වසරේ එම පළාත් පාලන මැතිවරණය පැවැත්වීම සඳහා රුපියල් බිලියන 10ක මුදලක් ආණ්ඩුව වෙන්කළද, මැතිවරණ පරාජයට බියෙන් සිදුකළේ එම වෙන්කරන ලද මුදල් ලබා නොදීමයි. ඒ රජයේ අත්‍යවශ්‍ය නොවන කටයුතු ගොඩට චක්‍රලේඛයක් මගින් ඡන්ද පැවැත්වීම ලේඛනගත කිරීම මගින්ය. පළාත් පාලන ආයතන මැතිවරණ පැවැත්වීමට නොහැකි තත්වයකට පත්වූයේ ඒ නිසාය. ඊටත් අමතරව සිදුකළේ පසුව මුදල් ලබාදීමේ පදනමින් හැමදාම සිදුකරන ඡන්ද පත්‍රිකා ඇතුළු මුද්‍රණ කටයුතු අත්පිට මුදලට හැර ණය පදනම මත සිදුනොකරන ලෙස රජයේ මුද්‍රණාලයට නියෝග කර එම මුද්‍රණ කටයුතු අතරමග නවතා දැමීමයි.

මෙම වසර යනු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීමට නියමිත වසරක් මිස මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට නියමිත වසරක් නොවේ. ඒ නිසා කැබිනට් මණ්ඩලය මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් තීරණ ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් පැන නගින්නේ නැත. මෙම වසරේ මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වෙනවා නම් එය පැවැත්විය හැක්කේ එක්කෝ ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම මගිනි. නැත්නම් පාර්ලිමේන්තුව විසින් යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන් කරන ඉල්ලීමක් මගින්ය.

මැතිවරණ කැලැන්ඩරයේ නැති එවැනි හදිසි මැතිවරණයක් පැමිණියද ඒ සඳහා බාධාවක් හෝ ප්‍රශ්නයක් ඉතිහාසය තුළම පැනනැගී නැති අතර ඒ ඊට අදාළ මුදල් පරිපූරක ඇස්තමේන්තුවක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කර වෙන්කරනු ලබන නිසාය. නියමිත කාලයට පෙර පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම නිසා ඒ ආකාරයේ හදිසි මහ මැතිවරණ මීට පෙර ඕනෑ තරම් පවත්වා ඇත.

එසේම මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවද මැතිවරණයකට අදාළ කටයුතු අත්පිට මුදලට සිදුකරන්නක් නොවන අතර ඒ සඳහා බොහෝ විට සම්පූර්ණ මුදල් ගෙවනු ලබන්නේ මැතිවරණය අවසන් වීමෙන් පසුය. මැතිවරණයක් සඳහා ලබා ගන්නා භාණ්ඩ හා සේවා වැඩිම ප්‍රමාණයක් රාජ්‍ය ආයතන මගින් ලබා ගැනීම සිදුකරන අතර එම භාණ්ඩ හා සේවා වෙනුවෙන් වූ වියදම් භාණ්ඩාගාරය විසින් පසුව සම්පූර්ණ වශයෙන් ගෙවනු ලැබීම සිදුකෙරේ. පූර්වයෙන් සිදුකරන්නේ අවශ්‍යම ආයතනවලට අත්තිකාරම් මුදලක් ගෙවීම පමණය. මැතිවරණයක කටයුතු අත ඇති මුදල් මත තීරණය නොවන එවැනි තත්වයක් තිබියදී ආණ්ඩුවක් විසින් මුදල් ලබා නොදීම, භාණ්ඩ හා සේවා නොසපයන ලෙස නියෝග පැනවීම ආදිය නිසා ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට නොහැකි වූ කළු පැල්ලම ඇතිකරන ලද්දේ ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් පසුගිය වසරේදීය. ඒ සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ සමග ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ හෙවත් පොහොට්ටු පක්ෂ ආණ්ඩුව ඉතිහාස ගතවනු ඇත. ඒ මැතිවරණ සිතියම මීට පෙර සිදුකළ ආකාරයට නොව වෙනස් ආකාරයකට හකුලා දැමීම නිසාය.

ඉහත සඳහන් කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයට සතියක කාලයකට පසු මෙම මාතෘකාවටම අදාළ තවත් නිවේදනයක් ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශය විසින් 2024 පෙබරවාරි 13 දින නිකුත් කර තිබේ. එහි සඳහන් කරන්නේ ජනාධිපතිවරණය එය පැවැත්වීමට නියමිත කාලවකවානුවේදී පැවැත්වෙන බවත්, මහ මැතිවරණය සඳහා අවශ්‍ය මූල්‍ය ප්‍රතිපාදන 2025 අයවැය මගින් වෙන්කරන බවත්ය. එහි වැඩිදුරටත් සඳහන් කර ඇත්තේ මැතිවරණ පැවැත්වීමේ වගකීම මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව සතුවන බව හා අවශ්‍ය අවස්ථාවන්හි දී රජය මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව සමග සම්බන්ධ වී කටයුතු කරන බවයි.

මෙම නිවේදනය මගින් ජනාධිපතිවරයා ඔහුට නැති බලයක් ආරෝපණය කරගෙන තිබේ. ඒ ජනාධිපතිවරණය නියමිත කාල වකවානුවේදී පැවැත්වෙන බව ඔහු කීමය. ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීමේ දින තීරණය කිරීමේ බලයක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව ජනාධිපතිවරයාට පවරා නැත. නියමිත කාලයේදී එය පවත්වනු ලබන්නේ මැතිවරණ කොමිසම විසිනි. ජනාධිපතිවරණයක් සම්බන්ධයෙන් මහජන ඡන්දයෙන් තේරී පත්වූ ජනාධිපතිවරයෙකුට කළ හැක්කේ ඔහුගේ වසර 5ක පළමු ධුර කාලයෙන් වසර 4ක කාලයක් අවසන් කිරීමෙන් පසු දෙවන ධුර කාලයක් සඳහා යළි ඔහු ජන වරමක් පතන්නේ නම් ඒ බවට ප්‍රකාශනයක් කරමින් නියමිත කාලයට පෙර ජනාධිපතිවරණයක් කැඳවන ලෙස ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් කිරීමටය. එම ජනාධිපතිවරණයේත් දින නියම කිරීම ජනාධිපතිවරයා සිදුනොකරන අතර එය සිදුකරන්නේ මැතිවරණ කොමිසම විසිනි.

පවතින පාර්ලිමේන්තුව ජනාධිපතිවරයා විසින් එහි වසර 5ක ධුර කාලයෙන් වසර දෙකහමාරක් අවසන් වීමෙන් පසු විසුරුවා හැරියහොත් පමණක් එම මහ මැතිවරණයේ මැතිවරණ දින හා අභිනව පාර්ලිමේන්තුව ආරම්භ වන දිනය එම විසුරුවා හැරීමේ ප්‍රකාශය තුළම ජනාධිපතිවරයා විසින් සඳහන් කළ යුතු අතර ජනාධිපතිවරයෙකුට මැතිවරණයක දින තීරණය කිරීමේ අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ එවැනි අවස්ථාවක පමණය.

ඉහතින් සඳහන් කරන ලද පෙබරවාරි 05 වැනි දින කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයේ පළාත් සභා හා පළාත් පාලන ආයතන ඡන්ද නියමිත ආකාරයට පවත්වයිද යන්න සම්බන්ධයෙන්ද සැකයක් ජනිත කරයි. ඒ ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් පවතින සියලු මැතිවරණ නීති රීති පිළිබඳ සලකා බලා කාලීන අවශ්‍යතාවට අනුව මැතිවරණ නීති සංශෝධනය කිරීමට අවශ්‍ය නිර්දේශ ලබාදීමට පත්කළ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවේ ලැබීමට නියමිත නිර්දේශ සලකා බලා, එම මැතිවරණවලට පෙර අවශ්‍ය සංශෝධන පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර එම සංශෝධන යටතේ එම මැතිවරණ පවත්වන බවට සඳහන් කර ඇති බැවිනි.

පළාත් සභා හා පළාත් පාලන මැතිවරණ දෙක සම්බන්ධයෙන් පමණක් එසේ සඳහන් කර තිබුණද සැකය ජනිත වන්නේ එම මැතිවරණ දෙක සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොවේ. ජනාධිපතිවරණය හා මහ මැතිවරණය පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන්ද එම සැකය මතුවේ. ඒ එම කොමිසම පත්කර ඇත්තේ රටේ සියලු මැතිවරණ සම්බන්ධයෙන් කාලීන අවශ්‍යතාව අනුව අවශ්‍ය සංශෝධන සඳහා නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීමට බැවින්ය.

ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයේදී ජය ගැනීමට නොහැකි නම් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම පිළිබඳ යෝජනාවක් ජනාධිපතිවරයාගේ පාර්ශ්වයෙන් ඉදිරිපත් වියහැකි බවට දැනටමත් මතයක් සමාජගත වී ඇති තත්වය තුළ, එය සැබෑ කරමින් එම කොමිසමේ නිර්දේශයක් ලෙස එවැන්නක් ඉදිරිපත් වී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ලෙස පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වීමේ ඉඩක් පවතී. එම සංශෝධනය තුළ වත්මන් ධුර දරන ජනාධිපතිවරයාට විධායක ජනාධිපති ධුරයක් නැති පාලන තන්ත්‍රයක් තුළ අගමැතිවරයා ලෙස වසර 5ක පාර්ලිමේන්තු කාලයක් සඳහා අවසර ලබාදීමේ යෝජනාවක් හා ඒ සඳහා වත්මන් පාර්ලිමේන්තුවේ ධුර කාලය තවත් වසර 5කට දික් කිරීමේ යෝජනාවක්ද ඉදිරිපත් විය හැකිය.

මැතිවරණ නොපවත්වා, මහජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිය නැති කිරීමේ මේ සියලු සැක සංකා අපට මතු කරන්නේ අවශ්‍යතාවක් නැතිව ගෙන තිබෙන ඉහත සඳහන් කරන ලද කැබිනට් මණ්ඩල තීරණය හා ඊට පසුව එන ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශයේ නිවේදනය යන එකිනෙකට නොගැළපෙන මැතිවරණ සම්බන්ධයෙන් වන ජනාධිපතිවරයාගේම තීරණ දෙකක් නිසාය.

බල්ලන් සමග බැඳියාව

0

බල්ලා සහ මිනිසා අතර තිබෙන සම්බන්ධය අවුරුදු දහස් ගණනකට දිව යනවා. දඩයම් යුගයේ පටන් ආ ගමන් මගේ මිනිසාගේ සමීපතම සත්වයා වුණේ බල්ලා. දඩයමට, ආරක්ෂාවට, හුරතලේට, විනෝදයට සහ අද වෙනකොට තමන්ගේ සමාජ තත්වය පෙන්නන්නත් බල්ලෝ ඇති කරනවා. අපි පූසෝ, ගිරව්, මයිනෝ, එළුවෝ වගේ මොන ජාතියක සත්තු ඇති කළත් මිනිසාට බල්ලාත් එක්ක ඇතිවන බැඳීමට සමාන කරන්න අනෙක් කිසිම සතෙක් එක්ක ඇතිවන බැඳීමකට පුළුවන්කමක් නැහැ. ඒ තරමටම බල්ලාත් එක්ක මනුස්සයෙක් ඇති කර ගන්න බැඳීම සුවිශේෂයි. ඒ ඇතිවෙන බැඳීමේ දැනීමේ ප්‍රමාණය එකිනෙකට වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. ඒ සතාටත් තමන්ට කන්න දෙන බලා ගන්න පවුල හෝ පුද්ගලයාගෙන් තොර ලෝකයක් ඇත්තේම නැහැ. ඒ නිසා තමයි බල්ලො ඇති කරන, ආදරය කරන සහ ඒ ගැන කතා කරන්න පුළුවන් කිහිපදෙනෙක් තෝරාගෙන බල්ලොත් එක්ක තියෙන ඒ සුවිශේෂී බැඳීම ගැන ටිකක් ගැඹුරින් කතා කරන්න හිතුවේ.

උභයවේගී ප්‍රතිචාරයක් – මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ

අපේ රටේ සුරතල් සතුන් පිළිබඳව සාමාන්‍යයෙන් තියෙන්නේ පරස්පර විරෝධී හැඟීම් දෙකකින් සමන්විත ප්‍රතිචාරයක්. ලව් ඇන්ඩ් හේට් රිලේෂන්ෂිප් එකක්. ඒකට අපි කියනවා උභයවේගී ප්‍රතිචාරයක් කියලා. සතුන්ට කැමතියි, ඒ වගේම වෛර කරනවා. ඒකෙම දිගුවක් තමයි, අපි සුරතල් සත්තු ඇති කරන්න කැමතියි. ඒත් සතුන්ව ගේ ඇතුළට ගන්න කැමති වෙන්නේ නැහැ. විශේෂයෙන්ම අපේ සමාජය තුළ බල්ලන්ට ඒ දේ කරනවා. බල්ලන්ට සාපේක්ෂව බළලුන්ට යම්කිසි වරප්‍රසාදිත තත්වයක් තියෙනවා. බළලුන්ට පුළුවන් ගේ ඇතුළේ ඉන්න. නමුත් සමාජයේ බහුතරයකගේ බල්ලන්ට ගෙදර සාමාජිකත්වය තිබුණත් ඒ සාමාජිකත්වය බැහැර කරපු සාමාජිකත්වයක් හැටියටයි තියෙන්නේ. ගේ ඇතුළට එන්න දෙන්නේ නැහැ, කූඩුවක දානවා, දම්වැලකින් ගැට ගහනවා, කන්න දෙන්නේ ගම්වල නම් පුවක් කොළපතක නැතිනම් කැඩිච්ච බෙලෙක් පිඟානක හරි ප්ලාස්ටික් පියනක හරි. දෙන්නෙත් ඉතුරු වෙච්ච කෑම. ඒ උභයවේගී ප්‍රතිචාරය.

බල්ලෝ ඉන්නත් ඕනෑ. නමුත් බල්ලන්ට අපි සලකන්නෙත් නැහැ. සතුන්ගේ අයිතිවාසිකම් අනුවවත් සලකන්නේ නැහැ. අපේ සමාජයේ සුරතලයට ඇති කරන සතුන්ට තියෙන්නේ සංවේදී භාවමය ජීවිතයක්. නමුත් මිනිස්සු පිළිගන්නේ නැහැ, සතුන්ටත් භාවමය ජීවිතයක් තියෙනවැයි කියලා. බල්ලන්ගේ, බළලුන්ගේ, ගිරවුන්ගේ, මයිනන්ගේ, අලින්ගේ විතරක් නොවෙයි හරකාගේ පවා තියුණු භාවමය ජීවිතයක් තියෙනවා කියලා පෙනෙනවා.

ආදරයට ඇති කරන සතුන්ටත් භාවමය ජීවිතයක් තියෙනවා කියලා පිළිගැනෙන්නේ යුරෝපයේ ඇමරිකාවේ සහ ඕස්ටේ්‍රලියාව වගේ රටවල. ලංකාව ඉන්දියාව වගේ රටවල මධ්‍යම පංතික සහ ඉහළ පංතික අය තමයි පිළිගන්නේ සෘජුව හෝ වක්‍රව තමන් ඇති කරන සතුන්ටත් භාවමය ජීවිතයක් තියෙනවැයි කියලා. ඒ නිසා තමයි ලංකාවේ තිරිසන් සතුන් පිළිබඳව මම කලින් කිව්ව ප්‍රතිචාර දෙක හොඳට පෙනෙන්න තියෙන්නේ.

මධ්‍යම පංතික, නාගරික හෝ ඉහළ මධ්‍යම පංතික මිනිස්සු බල්ලෝ බළල්ලු සලකන්නේ පවුලේම සාමාජිකයින් විදියට. ඔවුන් තිරිසන් සතෙක් කවදාවත් වැඩිහිටියෙක් විදියට සලකන්නේ නැහැ, නිතරම දකින්නේ ළමයින් විදියට. ඒ හැර අපේ සතුන්ට තියෙන භාවමය ජීවිතය සහ සතුන්ටත් අයිතිවාසිකම් තියෙනවා කියන දේ පිළිගැනීම ඉතාම අඩුයි.

ඒ වගේම විශේෂයෙන්ම බල්ලන්ට බළලුන්ට ආත්ම ගරුත්වයක් තියෙනවා. බල්ලෙක් බළලෙක් වගේම අලියාගේ හරකාගේ පවා තියෙනවා ආත්ම ගරුත්වයක්. ඒකනේ බල්ලෙක්ට ගලකින් ගැහුවොත් බල්ලෝ බුරාගෙන පනින්නේ. බල්ලෙකුට බැන්නත් එහෙමයි. ඒ තිරිසන් සතාත් තමන්ගේ ආත්ම ගරුත්වයට ගරු කළ යුතු යැයි අපේක්ෂා කරනවා. ඒක මම අපේ ගෙදර බල්ලන්ගෙන් සහ පූසන්ගෙන් ඉගෙන ගත්ත ලොකුම පාඩමක් තමයි සත්තු පිළිබඳව. ඒ නිසා අපි කවදාවත් බල්ලෙකුට සැරෙන් කතා කරන්නේ නැහැ. උඹ, මෙහෙ වර, ඉජු කියලා කතාකරන්නේ නැහැ.

එහෙම නොකරනවා නම් ඒකට හේතුවක් විදියට මම දකින්නේ.. මිනිසාගේ ඓතිහාසික විකාශනයත් එක්ක බලද්දි මනුස්සයාට වහල්ලු ඕනෑ. වර්තමාන ලෝකයේ අපිට වහල්ලු විදියට තියා ගන්න පුළුවන් ගෙදර වැඩ කරන අය පමණයිනේ. ඒ නිසා අපි තිරිසන් සතුන්ට වහල්ලු හැටියට සලකනවා. බල රහිත මනුෂ්‍යයෝ බලය සහ ආධිපත්‍යය පවත්වන්නේ ගෙදර වැඩ කරන සේවක සේවිකාවන්ටයි සුරතල් සතුන්ටයි. ප්‍රවේගකාරී හැඟීම් පිට කරන්නේ ඔවුන්ගෙන්. ඒ දේ අපි නැවත කල්පනා කළ යුතුයි, සුරතල් සතුන්ටත් ආත්මයක් තියෙන ජීවීන් විදියට සලකන්න බැරි ඇයි කියලා. තමන්ගේ ආත්ම ගරුත්වය පිළිබඳ හැඟීම මනුෂ්‍යයාට විතරක් නෙමෙයි තිරිසන් සතාටත් තියෙනවා. අපි ඒ දේ පිළිගත යුතුයි.

සුවිශේෂ පෞරුෂ – නාලක ගුණවර්ධන

පරිණාමීයව මානවයන් සහ සුනඛයන් අතර බැඳීමක් තියෙනවා අවුරුදු දහස් ගණනක් අතීතයට යන. බල්ලා කියන සත්වයා ඉතාමත් සංවේදී, සන්නිවේදනයට සමත් සත්වයෙක් ඒ අයගේ ඉඟි, චර්යා, ශබ්දවලින් බොහෝ දේ කියැවෙනවා. ඒවා අපි ආයාසයෙන් හෝ තේරුම්ගත යුතුයි. එක් වරම බලු පැටියෙක් ඇති කරන්න ගෙදරට ගෙනා පමණින් තේරෙන්නේ නැහැ. අවුරුදු ගණනාවක් බල්ලෝ ඇති කරලා, ඔවුන් සමග කල් ගත කරලා තමයි ඒක තේරුම් ගන්න ඕනෑ.

ඒ වගේම ඔවුන්ට පෞරුෂය කියන දේ තදබල විදියට තියෙනවා. එක බල්ලෙක් තවත් බල්ලෙකුට සමාන වෙන්නේ නැහැ. හරියට මිනිස්සු වගේමයි. ඒ සුවිශේෂී වූ පෞරුෂ එක පාරටම හඳුනාගන්න බැහැ. ඒකට අපි තුළත් සංවේදී බවක් තියෙන්නට ඕනෑ. මිනිසාගේ සහ ඒ සතාගේ සමීපත්වය වැඩි වෙන්න වැඩි වෙන්න තමයි ඒ පෞරුෂය ලියලා යන්නේ. එතකොට තමයි නොබියව චර්යාවන් තුළින් අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නේ. ඒක හරියට පරිණාමීය මිතුදමක් පවත්වාගෙන යාමක් විදියට තමයි මම දකින්නේ.

නිර්ව්‍යාජකම ආකර්ෂණීයයි – ලේඛිකා කැත්ලින් ජයවර්ධන

මම දකින විදියට, මිනිස්සු කතා කරන මානව දයාව අර්ථවත් වෙන්නේ විශ්ව කරුණාවත් එක්ක. අපිට මානව දයාව ළඟින් බ්‍රේක් ගහන්න බැහැ. ඒක ලෝකයේ ඉන්න සියලුම ජීවීන්ගෙන් පටන් ගන්න ඕනෑ දෙයක්. බල්ලා විතරක් නෙවෙයි, මගේ වපසරියට සියලුම සත්තු අයිති වෙනවා. හැබැයි මට ආදරයෙන් මට හුරතල් කරන්න පුළුවන් සතා තමයි බල්ලා. එතැනින් තමයි මම බල්ලා කියන සතාට ළං වෙන්නේ. මානව දයාවෙන් නැංගුරම්ලාපු කෙනෙකුට පුළුවන් ස්ලෝගන් එකක් විදියට, එහෙම නැත්නම් මෝස්තරයක් විදියට තියාගෙන ඉන්න. ඒක හදවතින්ම එනවානම් වේදනා දැනෙන ඕනෑම ජීවියෙක් ගැන අපි හිතන්න ඕනෑ කියන තැනයි මම ඉන්නේ. ආචාර්ය ඊ ඩ්බ්ලිව් අදිකාරම් මහත්මයා කියලා තියෙනවා ‘මම මස් මාළු නොකන්නේ ආගමික හේතුවක් නිසාවත් පව් සිදු වේවි කියන බයටවත් සෞඛ්‍යමය ප්‍රශ්නයක් නිසාවත් නෙමෙයි, තවත් සතෙකුගේ මරණයට හේතුවෙන නිසා’ කියලා. මම හිතනවා ඒ අදහස හරිම වැදගත් කියලා, මොකද එතැනින් පටන් ගත්තොත් විතරයි අපිට පුළුවන් ලෝකයේ යුද්ධ නවත්වන්න.

මම ජීවිතයෙන් ගොඩක් පීඩා විඳලා තියෙන්නේත් බල්ලො නිසා. බල්ලෙක් ලෙඩ වෙනවා හෝ මිය යනවා කියන්නේ මගේ ජීවිතයේ පදාසයක් ඉවර වෙනවා වගේ දෙයක්. ඊට පස්සේ තව බල්ලෙක් ගෙනල්ලා ඒ අඩුව සම්පූර්ණ කර ගන්නකන් මට ඒ මානසික වදයෙන් නිදහස් වෙන්න බැහැ. බල්ලන්ගේ හැම ඉරියව්වක්ම මම හරිම පරිස්සමෙන් නිරීක්ෂණය කරනවා. ඒ දේවල් එක්ක මම තේරුම් ගත් දෙයක් තමයි බල්ලන්ව රවට්ටන්න බැහැ. බල්ලෝ හරිම බයයි රතිඤ්ඤා පත්තු කරනවාට. හැබැයි චිත්‍රපටයක බෝම්බ පුපුරන අවස්ථාවන්වල මම ශබ්දය වැඩි කරලා දැම්මත් ඌ ඒක ගණන් ගන්නේවත් නැහැ. බල්ලෝ මායාවට රැවටෙන්නේ නැහැ. අපි තමයි මායාවට රැවටෙන්නේ. ඒ වගේම බල්ලාගේ තියෙන ඒ නිර්ව්‍යාජකමට මම හරිම ආකර්ෂණීයයි.

මනුෂ්‍යයෝ වගේ – මාධ්‍යවේදිනී නිෂානි දිසානායක

ගෙදරක ඇති කරන බල්ලා සහ පූසා කියන සත්තු දෙන්නාගෙන්, අපි කතාවටත් කියනවානේ පූසාගේ බැඳීම ඇති වෙන්නේ ඉන්න තැනට, නමුත් බල්ලාගේ බැඳීම ඇති වෙන්නේ මනුස්සයාට කියලා. පුද්ගලිකව මට තියෙන අත්දැකීම තමයි මම පුංචි කාලේ ඉඳලම අපේ ගෙදර බල්ලෝ හිටියා. මම හැදුණේ ඒ සත්තු එක්ක. මගේ දරුවොත් එහෙමයි. මගේ මිනිපිරියොත් හැදෙන්නේ එහෙම. ඒ බැඳීම අදටත් අපි හැමෝගෙම තියෙනවා. අපි ගොඩක් වෙලාවට හිතනවානේ සතෙක් හදන එක කරදරයක් කියලා. නමුත් මම දකින්නේ ඒක කරදරයකට වඩා මානසිකවත් ලොකු සතුටක් ගෙන දෙන්නක් සහ හරිම සැහැල්ලුවක්.

උදේ නැගිට්ට ගමන් මම දකින්නේ ඒ සත්තු සෙල්ලම් කරනවා. හරි ලස්සනයි ඒ දේවල්. මිනිස්සු හැමෝටම ඒ දේ විඳින්න පුළුවන් වුණොත් ඒකේ තියෙන සතුට මොකද්ද කියලා තේරුම් ගන්න පුළුවන් වේවි. සාමාන්‍යයෙන් අපේ බැඳීම් ඇති වෙන්නේ මිනිස්සු අතරනේ. නමුත් සතෙක් එක්ක, විශේෂයෙන් බල්ලෙක් එක්ක ඇතිවන බැඳීම හරි ප්‍රබලයි. අපේ ගෙදර හිටපු සත්තු එක්ක තියෙන බැඳීම අපිට මුණගැහෙන මිනිස්සුත් එක්ක තියෙන බැඳීමට වඩා වැඩියි. අපි ගෙදර ඉන්න සත්තු වෙනුවෙන් කෑම ටික ලබා දීලා බොහොම පොඩි දෙයක්නේ දෙන්නේ. නමුත් ඒ වෙනුවෙන් ඒ සතාගේ ජීවිත කාලයේම අපිට ලබා දෙන ආදරය මෙච්චරයි කියන්න බැහැ. මම මගේ අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා අපේ ගෙදර හිටපු සත්තු සමහර වෙලාවට මනුස්සයෝ වගේ හැසිරෙන්නේ. වචනවලින් කතා කරන්න බැරි වුණාට බල්ලන්ට අපි නොහිතන විදියට දේවල් තේරුම් ගැනීමේ හැකියාව තියෙනවා. බල්ලෝ ඇති කරන සමහර මිනිස්සු ඉන්නවා, ඒ සතා මැරුණාට පස්සේ ඒ දුක ආයේ විඳින්න බැහැ කියලා සත්තු ඇති කිරීම එතැනින්ම නවත්වනවා. මම දැකලා තියෙනවා ජීවිතයේ දේවල් අහිමි වුණ, කලකිරීමට පත් වුණ, හුදකලාවට යොමු වුණ ගොඩක් මිනිස්සු ඒ සත්තු නිසා දුක පාළුව, තනිකම මකා ගනිමින් ලොකු බැඳීමක් ඇති කර ගන්නවා. මම වුණත් කලින් මම ගාව හිටපු සත්තුන්ගේ පිංතූර අරගෙන තනියෙන් ඉන්න වෙලාවට බලමින් ඒ මතකය අලුත් කර ගන්නවා. ඒක ඇතුළේ දුකක් වගේම තෘප්තියකුත් තියෙනවා. ඒ මතකය ස්මරණය කරමින් විඳින්න පුළුවන්කමක් මට තියෙනවා.

-ඇන්තනී වෙරංග පුෂ්පික-

ඔන්ලයින් පනත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශවලට පිටින්ක ළ හැක්කේ කුමක්ද? සාකච්ඡාව තියුණු විය යුතුය

0

ඔන්ලයින් හෙවත් මාර්ගගත ක්‍රමවල සුරක්ෂිතතාව පිළිබඳ පනත් කෙටුම්පතට කතානායකවරයා සිය අත්සන යෙදීමෙන් පසු දැන් එය පනතක් වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත්වී තිබේ.
මෙම පනත් කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කළ අවස්ථාවේදී පනත් කෙටුම්පතක් අභියෝගයට ලක්කළ වැඩිම පිරිසක් හෙවත් 50කට අධික එය අභියෝගයට ලක්කරමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පෙත්සම් ඉදිරිපත් කළ අතර එම පෙත්සම්කරුවන් වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කළ කරුණු සලකා බැලීමෙන් පසු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය කතානායකවරයාට දැනුම් දී තිබුණේ එම පනත් කෙටුම්පතේ ඇති වගන්ති 57 අතරින් වගන්ති 31ක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි බැවින් එම වගන්ති සම්මත කිරීම සඳහා පාර්ලිමේන්තුවෙන් තුනෙන් දෙකක බහුතර ඡන්දයක් අවශ්‍ය බවයි.

එමෙන්ම නීතිපතිවරයා ඉදිරිපත් කළ යෝජනා ඇතුළත්ව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පෙන්වා දුන් සංශෝධන ගෙන එන්නේ නම් එම වගන්ති පාර්ලිමේන්තුවේ සරල බහුතරයකින් සම්මත කළ හැකි බවයි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යස්ථාවට පටහැනි බවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පෙන්වා දුන් එම පනත් කෙටුම්පතේ ඇති වගන්ති වූයේ 3(අ) (ඈ), 5, 7(2), 11(ආ) (ඇ) (ඈ) (එ) (ට) 12, 14(අ) (ආ), 15, 17, 18 (අ) (ආ)(ඇ), 20, 21, 22 වගන්තියේ පැති සටහන හා (1), 23 (1) (අ) (ආ), 25 11(ඇ), 26 (5), 27(9) (අ) (1) (අ) (ආ), 28 (2) (1) (10)(අ)(ආ)(ඇ), 29 (1), 32 1(අ) 3(ඈ) 4(අ) 5 (අ) (i) (ii) 15(අ) 15(ආ) (අ) 16 (අ) (ආ) ස සසල 36 11 (අ), (අ)(ආ), 37 (1), 42, 53(6)(1),55, 56 වේ.
ඒ අනුව ආණ්ඩුව එම පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කළේ සරල බහුතරයකිනි.

එසේ වුවද විපක්ෂයේ චෝදනාව වූයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සංශෝධනවලට පිටින් ආණ්ඩුව එම පනත් කෙටුම්පත සම්මත කළ බවයි. ඒ නිසාම කතානායකවරයා එම පනත සඳහා සිය අත්සන යෙදවීමට පෙර පාර්ලිමේන්තුවේ පක්ෂ නායක රැස්වීමක් කැඳවන ලෙස ඉල්ලා සිටියද කතානායකවරයා එවැනි අවස්ථාවක් ලබා දුන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු කීවේ සම්මත වූ පනත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සංශෝධන අනුව සිදුවී ඇත්ද නැද්ද යන්න පිළිබඳව ඔහු නීතිපතිවරයාගේ මතය විමසා ඇති බවත්, නීතිපතිවරයාගේ මතය අනුව කටයුතු කරන බව හා පාර්ලිමේන්තුවේ තීරණයට පිටින් ඔහුට යා නොහැකි බවය. එමෙන්ම මෙම පනත් කෙටුම්පත සම්බන්ධයෙන් විරෝධය පළකළ සංවිධාන හා පුරවැසියන් ලිඛිත ඉල්ලීමක් කරමින්ද කතානායකවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ එම පනත් කෙටුම්පතට සිය සහතිකය ලබාදීම ප්‍රමාද කරන ලෙසයි. එහෙත් ඒ කිසිවක් පිළිබඳ තැකීමක් නොකළ කතානායකවරයා නීතිපතිවරයාගේ මතය ලැබුණ නිසාදෝ පනත් කෙටුම්පතට සිය සහතිකය ලබාදුන්නේය.

එසේ වුවද විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස චෝදනා කර ඇත්තේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබාදුන් සංශෝධන 13ක් පනතට අඩංගු වී නැති බවයි. අප රටේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ඇති එක් දුර්වලතාවයක් වන්නේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරන ලද පනතක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නිර්දේශවලට පිටින් සම්මත කර තිබුණද යළි එය අභියෝගයට ලක්කිරීමට ඇති නොහැකියාවයි. මෙම පනත් කෙටුම්පතට පෙර අවස්ථාවලදී ද ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ලබාදුන් නිර්දේශවලට පිටින් පනත් සම්මත කළ බවට චෝදනා මෙන්ම, මුල් පනත් කෙටුම්පතේ තිබූ හරයට සම්පූර්ණයෙන්ම පටහැනි වගන්ති කාරක සභා අවස්ථාවේදී ඇතුළත් කර සම්මත කළ බවට චෝදනා එල්ල විය.

ගැසට් මගින් ප්‍රකාශයට පත්වී ඇති 2024 අංක 9 දරන මාර්ගගත ක්‍රමවල සුරක්ෂිතභාවය පිළිබඳ පනත ගෙන බැලූ විට පෙනෙන්නේ ඊට අදාළ පනත් කෙටුම්පතේ තිබූ සමහර වගන්ති ඉන් ඉවත් කර හෝ සංශෝධනය කර ඇතත්, අලුතින් කරුණු විශාල ප්‍රමාණයක් පාර්ලිමේන්තුවේ කාරක සභා අවස්ථාවේදී ඊට එකතු කර ඇති බවයි. එසේ වුවද විපක්ෂය විසින් එම පනත සඳහා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ සංශෝධන ආණ්ඩුව ඇතුලත් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නියමයට පිටින් ඒවා ඇතුළත් කළ නොහැකි බව පවසමින්ය.
එම පනත් කෙටුම්පතේ අරමුණු ලෙස සඳහන් වන 3 වන වගන්තියේ (අ) සංශෝධනය කර ඇතත්, එහි ඇති සැලකිය යුතු දෙයක් නැත. සිදුකර ඇත්තේ අසත්‍ය ප්‍රකාශ යන්න තහනම් ප්‍රකාශ ලෙස වෙනස් කිරීමත්, මාර්ගගත ගිණුමක් මගින් හෝ ස්ථානයක් හරහා යන්න එක්කර තිබීමත් පමණය. කෙටුම්පතේ එම වගන්තිය සඳහන් වූයේ ‘අසත්‍ය ප්‍රකාශ හෝ තර්ජනාත්මක, බියගන්වනසුලු හෝ පීඩාකාරී ප්‍රකාශ සන්නිවේදනය කිරීම මගින් ඇතිවන අලාභයකින් තැනැත්තන් ආරක්ෂා කිරීම’ යනුවෙන්ය. පනතේ එය සඳහන් වන්නේ ‘මාර්ගගත ගිණුමක් මගින් හෝ මාර්ගගත ස්ථානයක් හරහා තහනම් ප්‍රකාශ සන්නිවේදනය කිරීම මගින් ඇතිවන පීඩාවකින් තැනැත්තන් ආරක්ෂා කිරීම’ යනුවෙන්ය.

එහිම (ඈ) යන්න සංශෝධනය කළ යුතු යැයි සඳහන් කර ඇති අතර කෙටුම්පතේ එය සඳහන් වන්නේ ‘ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිද්ධියක් පිළිබඳ අසත්‍ය ප්‍රකාශ නැවත නැවතත් සන්නිවේදනය කරන්නා වූ මාර්ගගත ස්ථාන සඳහා මුදල් සැපයීම, එකී ස්ථාන ප්‍රවර්ධනය කිරීම සහ එම ස්ථානවලට වෙනත් ආධාර ලබාදීම වැළැක්වීම’ ලෙසය. පනතේ එය ඇත්තේ‘ මාර්ගගත ගිණුමක් මගින් හෝ මාර්ගගත ස්ථානයක් හරහා ශ්‍රී ලංකාව තුළ තහනම් ප්‍රකාශ නැවත නැවතත් සන්නිවේදනය කරන්නා වූ මාර්ගගත ස්ථාන සඳහා මුදල් සැපයීම, එකී ස්ථාන ප්‍රවර්ධනය කිරීම සහ එම ස්ථානවලට වෙනත් ආධාර ලබාදීම වැළැක්වීම’ යනුවෙන්ය. සංශෝධනය හෝ වෙනස කුමක්ද යන්න පැහැදිලි නැත.

5 වන වගන්තියෙන් සිදුකර ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාගේ තනි අභිමතය පරිදි කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයන් පත්කිරීම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ අනුමැතියට යටත් කිරීමය. 7(2) වගන්තියෙන් සිදුකර ඇත්තේ කොමිෂන් සභාවේ නුසුදුසු භාවයට පත්වන සාමාජිකයන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ අනුමැතියට යටත්ව ජනාධිපතිවරයා විසින් ඉවත් කිරීමය. 9 (5) න් තීරණය කර ඇත්තේද කොමිෂන් සභාවේ තීරණ එකී රැස්වීමට සහභාගි වන බහුතර සාමාජිකයන්ගෙන් තීරණය වන පරිදි සංශෝධනය කිරීමය.

කොමිෂන් සභාවේ බලතල හා කර්තව්‍ය ගැන සඳහන් 11 වන වගන්තිය වැදගත් එකක් වන අතර එහි (ආ) සංශෝධනය කළ යුතු බව සඳහන් කර ඇති අතර කෙටුම්පතේ එය දැක්වෙන්නේ ‘මේ පනත යටතේ වරදක් සංයුක්ත වන අසත්‍ය ප්‍රකාශ සන්නිවේදනය කරන තැනැත්තන්ට, එකී ප්‍රකාශය සන්නිවේදනය කිරීම නතර කරන ලෙස දැන්වීම් නිකුත් කිරීම’ ලෙසය. පනතේ එය ඇත්තේ ‘තහනම් ප්‍රකාශ සන්නිවේදනය කරන තැනැත්තන්ට, එකී තහනම් සන්නිවේදනය කිරීම නතර කරන ලෙස දැන්වීම් නිකුත් කිරීම’ ලෙසින්ය. සිදුකර ඇති වෙනස හෝ සංශෝධනය කුමක්දැයි ඉන්ද පැහැදිලි වන්නේ නැත.

කෙටුම්පතේ (ඈ) වගන්තියද සංශෝධනය කරන ලෙස දක්වා ඇති අතර එය මෙසේය. ‘තහනම් ප්‍රකාශයක් ඇතුලත් මාර්ගගත ස්ථානයකට ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිටින අවසාන පරිශීලකයන් ප්‍රවේශ වීම අක්‍රිය කරන ලෙස හෝ ඒ තහනම් ප්‍රකාශය ඒ මාර්ගගත ස්ථානයෙන් ඉවත් කරන ලෙස අන්තර්ජාල ප්‍රවේශ සේවා සපයන්නන්ට හෝ අන්තර්ජාල අතරමැදියන්ට දැන්වීම් නිකුත් කිරීම’ යනුවෙන්ය. එහෙත් සංශෝධනයේදී සුළු වචනයකින් හෝ එම වගන්තිය සංශෝධනයට ලක්කර නැති අතර සංශෝධනයේ එය දක්වා ඇත්තේ මෙසේය. ‘තහනම් ප්‍රකාශයක් ඇතුළත් මාර්ගගත ස්ථානයකට ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිටින අවසාන පරිශීලකයන් ප්‍රවේශ වීම අක්‍රිය කරන ලෙස හෝ ඒ තහනම් ප්‍රකාශය ඒ මාර්ගගත ස්ථානයෙන් ඉවත් කරන ලෙස අන්තර්ජාල සේවා සපයන්නකුට හෝ අන්තර්ජාල අතරමැදියකුට දැන්වීම් නිකුත් කිරීම’ යනුවෙන්ය. නමුත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඒ සම්බන්ධයෙන් නිරීක්ෂණය කර ඇත්තේ අන්තර්ජාල ප්‍රවේශ සේවා සපයන්නාට හෝ අන්තර්ජාල අතරමැදියාට මාර්ගගත ස්ථානයකට ප්‍රවේශය අබල කිරීමට මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකුගේ නියෝගයක් අවශ්‍ය බවයි. මෙම වගන්තියෙන් පමණක් වුව ආණ්ඩුව මෙම පනත සම්මත කිරීමේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශ නොසලකා ඇති බව මොනවට පෙන්නුම් කරයි. එහෙත් උත්ප්‍රාසජනක තත්වය වන්නේ එසේ හොඳින්ම පෙනෙන දෙයක් කතානායකවරයාගේ විමසීමේදී නීතිපතිවරයාට නොපෙනී ඇති බවය.

එම නිසා මෙම පනත සම්මත කිරීම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශවලට පටහැනිව සිදුකර ඇති එකක් බවට ඉහත සඳහන් කළ විස්තර මගින්ම තේරුම් ගත හැක්කකි. ඒ සඳහා අමුතුවෙන් තව තවත් වගන්ති උපුටා දැක්වීම අවශ්‍ය වන්නේ නැත. ඒ අනුව දැන් ඉතිරි වී ඇත්තේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශවලට පිටින් සම්මත කරන ලද මාර්ගගත ක්‍රමවල සුරක්ෂිතතාව නම් වූ පොදුවේ පුරවැසියන්ගේ අදහස් පළකිරීමේ නිදහස සීමා කරන හා ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වයට වැට බඳින ආණ්ඩුවේ මර්ධනකාරී පනතකි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශවලට පටහැනි එම පනත ඉදිරියේදී පරාජය කරන්නේ හා අභියෝගයට ලක්කරන්නේ කෙසේද යන සාකච්ඡාව තියුණු විය යුතු අතර ඒ ගැන අලුතෙන්ද සිතිය යුතු තත්වයක් නිර්මාණය වී තිබේ. ඒ ගැන නීතිය පිළිබඳ පාමාණිකයන් සිතා බලනවා නම් හොඳය.

මැතිවරණ වසරේ නව සමාජ ගිවිසුමක් ගැන සිතීම

0

ආණ්ඩුව විසින් පසුගිය ඉරිදා පවත්වන ලද නිල නිදහස් උත්සවය පිළිබඳ කෙටි නිරීක්‍ෂණයක් කළ යුතුව තිබේ. එය වනාහි ලංකාවේ වර්තමාන දේශපාලන මොහොතෙහිද විශේෂත්වයක් ප්‍රකාශ කරන්නකි. එය නම්, එම උත්සවය මහජන සහභාගිත්වය රහිතවද, මහජනතාවගේ කිසිදු උනන්දුවක් නැතිවද, සන්නද්ධ හමුදාවල සහ ඉහළ නිලධාරීන්ගේ සහභාගිත්වය සහිතවද පැවැත්වුණු එකක් වීමයි. ඒ අතරම නිරීක්‍ෂණය කළ හැකි වූ අනෙක් කරුණ නම්, තම නිවසේවලත්, වාහනවලත් ජාතික කොඩි සැරසීම් සිදුකිරීමට මහජනතාවගේ උනන්දුවක් නොතිබීමයි. ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු ආණ්ඩුවේ නායකයන් මහත් වියදමකින්ද, ආඩම්බරයෙන්ද පැවැත්වූ නිදහස් උත්සවය මහජනතාවට අර්ථ සම්පන්න දෙයක් නොවීමේ, සමාජය විසින් ගෙන ඇති දේශපාලන තීන්දුව ඉතා ප්‍රබල ලෙස ප්‍රකාශ වූයේද මෙවර නිදහස් දිනයේදීය.

මෙම ලක්‍ෂණ සහිත නිදහස් දින උත්සවයෙන් සංකේතවත් ලෙස ප්‍රකාශ වූ එම මහජන ප්‍රතිචාරයෙන් අර්ථවත් වන දෙයක් නම්, ලංකාවේ වර්තමාන පාලක පන්තිය සහ පාලිත ජනතාව අතර ඇතිවී තිබෙන අන්‍යොන්‍ය දුරස්තරභාවයයි. 2024 වසර මැතිවරණ වසරක් ලෙස සලකන විට, මෙම පාලක-පාලිත දුරස්තරභාවයේ තවත් අර්ථයක් දකින්නට පුළුවන. එය නම් අලුත් පාලක පිරිසක් තෝරා ගැනීමට ලංකාවේ ජනතාව හිත හදාගෙන සිටින බවට පැහැදිලි පණිවුඩයක් ඒ වෙතින් ලැබෙන්නේය යන්නයි. ආණ්ඩුව පැත්තෙන් බලන විට තවත් අර්ථයක්ද එහි තිබේ. එය නම් ජනතාවට අප එපාවී තිබේ නම්, හමුදාවේ සහ පොලිසියේ සහයෝගය අපට ප්‍රමාණවත්යැයි ආණ්ඩුවේ නායකයන් සිතන බවයි. මෙය වනාහි ජනතාවට එපාවූ සහ ජනතාවගෙන් හුදෙකලා වූ පාලක පන්තීන් සාමාන්‍යයෙන් සිතන සහ ක්‍රියාකරන ආකාරයයි. නව නීති මගින් රාජ්‍යයේ මර්දන හැකියාව ශක්තිමත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයා පියවර ගෙන තිබීමේ එක් අර්ථයක් එයයි.

ජනාධිපතිවරයා සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව

පසුගිය සතියේ නැවතත් මතුවී තිබෙන දේශපාලන වශයෙන් ඍජු ඇඟවීම් තිබෙන ‘ආරාවුලක්’ යන වචනයෙන් හැඳින්විය හැකි සිදුවීමක් නම්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ ස්වාධීනත්වය ජනාධිපතිවරයාගේ කෝපයට ඉලක්ක වීමයි. එය සිදුවී තිබෙන්නේ, අභියාචනා අධිකරණයේ වර්තමාන සභාපතිවරයා වන නිශ්ශංක බන්දුල කරුණාරත්න විනිසුරුතුමා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරු කෙනකු ලෙස පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයා සිදුකර ඇති නිර්දේශය, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ සාමාජිකයන් බහුතරය විසින් ප්‍රතික්‍ෂෙප කරනු ලැබීමයි. මේ පිළිබඳව ජනාධිපතිවරයා උරණ වී සිටිනවා පමණක් නොව, තම නිර්දේශය ප්‍රතික්‍ෂේප කිරීම මගින් ව්‍යවස්ථා සභාව ව්‍යවස්තා විරෝධීව විධායකයේ බලය හෑල්ලු කිරීමකට පත්කර ඇති බවට ප්‍රසිද්ධියේ කියා සිටියි. ජනාධිපතිවරයා ගෙන ඇති ස්ථාවරය බව පෙනෙන්නේ, ජනාධිපතිවරයාගේ නිර්දේශ ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරව අනුමත කිරීම, ව්‍යවස්ථා සභාවේ වගකීම සහ රාජකාරිය බවයි.

මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව සහ ජනාධිපතිවරයා අතර ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින් නියම කර ඇති බල සම්බන්ධතාව හිතාමතාම වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කරමින්, එම අර්ථකථනය නිල ප්‍රකාශනයක් මගින් සමාජගත කිරීමට ගනු ලැබූ පියවරකි. ජනාධිපතිවරයාගේ මාධ්‍ය ඒකකයේ පුවත්පත් නිවේදනයක් ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ එම පියවරේ, ජනාධිපතිවරයාට අවශ්‍ය ලෙස හිතුමතේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන අර්ථකථනය කිරීමේ අවස්ථා දෙකක් තිබිණ. ඉන් පළමුවැන්න නම්, ඉහළ අධිකරණයේ හෝ ඉහළ රාජ්‍ය සේවයේ හෝ තනතුරුවලට ජනාධිපතිවරයා කරන නිර්දේශ ප්‍රශ්න නොකර, ඒවා පිළිගෙන අනුමත කිරීමට ව්‍යවස්ථා සභාව නීතියෙන් බැඳී සිටින්නේය යන්නයි.

ව්‍යවස්ථා සභාව එසේ නොකරන්නේ නම් එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විධිවිධාන උල්ලංඝනය කිරීමක් සහ ව්‍යවස්ථා සභාව තමන්ට නැති බලයක් තමන් වෙත පවරාගෙන ජනාධිපතිවරයාගේ නීත්‍යනුකූල බලතලවලට සාවද්‍ය ලෙස කරන අභියෝගයක් බවයි. ජනාධිපති මාධ්‍ය ඒකකයේ නිවේදනයේ තිබුණු මෙම අර්ථකථන දෙකම, ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉඩ නොලැබෙන, හිතුවක්කාර සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩුකරණයටත්, නීතියේ ආධිපත්‍යයටත් පිටින් යන මැදිහත්වීම් ප්‍රයත්නයකි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 41(සී) වගන්තියේ පැහැදිලිව කියා ඇති පරිදි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනා අධිකරණයේ විනිශ්චයකාරවරුන් පත් කිරීමේදී ජනාධිපතිවරයාට තිබෙන්නේ සීමිත කාර්යයකි. එය නම් සුදුසු නම් නිර්දේශ කිරීමයි. එම නම් අනුමත කිරීමේ බලය තිබෙන්නේ ව්‍යවස්ථා සභාවටය. විනිශ්චයකරුවන් පත්කිරීමේ නිල කාර්යය ජනාධිපතිවරයා කළ යුත්තේ, එම අනුමත කිරීමෙන් පසුවය. ව්‍යවස්ථා සභාව අනුමත නොකළ විට ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන ලද නිර්දේශය පිළිබඳ ක්‍රියාවලිය අවසන් වේ.

ජනාධිපතිවරයාගේ මාධ්‍ය අංශය ඔහු වෙනුවෙන්, ව්‍යවස්ථා සභාවට චෝදනා කරන ප්‍රකාශය නිකුත් කරන ලද්දේ ඔහු නොදැනුවත්වය යන ඇඟ බේරා ගැනීමේ තර්කය ජනාධිපතිවරයාගෙන් එන්නේද නැත. එයට හේතුව, තමන් ව්‍යවස්ථා සභාව ගැන කියන දෙය ඔහු සිතාමතා සිදුකරන දෙයක් වීමයි. ඔහු අරමුණු දෙකක් ඒ මගින් ඉටු කර ගන්නට යනවා යැයි සැක කළ හැකිය. පළමුවැන්න, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව බියගන්වා කීකරු කිරීමටයි. දෙවැන්න විධායකයේ බලය සීමා කිරීමට දැනට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් කර තිබෙන සීමිත සංවරණ සහ තුලන යාන්ත්‍රණ දුර්වල කරමින් ජනාධිපති වටා රාජ්‍ය බලය තව තවත් කේන්ද්‍රගත කර ගැනීමට ජනාධිපතිවරයා සතු න්‍යාය පත්‍රයයි.

රාජ්‍යය නැවත ගෙනඒම

දේශපාලන විද්‍යාවේ න්‍යායික වාද අතර මීට දශක දෙක තුනකට පෙර මතුවූ වැදගත් තේමාවක් වූයේ ‘රාජ්‍යය නැවත ගෙනඒම’ යන්නයි. එයින් අදහස් වූයේ ආනුභවිකවාදී දේශපාලන විද්‍යාව විසින් අතහැර දමන ලද ‘රාජ්‍යය’ යන සංකල්පය සහ රාජ්‍යය පිළිබඳ පර්යේෂණද න්‍යායික සාකච්ඡාද දේශපාලන විද්‍යා න්‍යාය පත්‍රයට ආපසු ගෙනඒමයි. එම යෝජනාවේ ඉදිරියෙන් සිටියේ මාක්ස්වාදී සහ සමාජවිද්‍යා පසුබිම්වලින් පැමිණි බටහිර රටවල විදයාඥයන්ය. ලංකාවේද දේශපාලන සාකච්ඡාව තුළට රාජ්‍යය නැවත ගෙන ඒම (Bringing the state back) යන අදහස අලුතින් හඳුන්වා දිය යුතුව තිබේ. ‘රාජ්‍යය’ පිළිබඳ තේමාව ලංකාවේ දේශපාලන සාකච්ඡාවට ඇතුල් වන්නේ 2024 වසරේ පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය පිළිබඳ පසුබිම තුළය. ‘රාජ්‍යය’ පිළිබඳව කාරණා දෙකක් මෙම පසුබිම තුළ මතුකළ යුතුව තිබේ. ඉන් පළමුවැන්න, දැනට තිබෙන අධිකාරවාදී රාජ්‍යය, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ දේශපාලන ව්‍යුහය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තනයකට භාජනය කරනවාද නැද්ද යන්නයි. දෙවැන්න, ආණ්ඩුව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සමග එකතු වී සිදු කර ඇති සුභසාධක රාජ්‍යය විනාශ කිරීමේ ක්‍රියාවලිය නවතා, රාජ්‍යයේ සමාජීය කාර්යභාරය නැවත ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරනවාද නැද්ද යන්නයි.

මේ කාරණා දෙකම සම්බන්ධයෙන් කරගෙන යන දේශපාලන කතිකාව නව මගකට යොමු කිරීමේ වගකීම පැවරී තිබෙන්නේ, විරුද්ධ පක්‍ෂයේ සිටින, ඊළඟ ආණ්ඩුව පිහිටුවීමට සූදානම් වන විපක්‍ෂ බලවේගවලිනි. එහෙත් එවැන්නක් සඳහා මැදිහත් වීමක් විපක්‍ෂ බලවේගවලින් තවමත් සිදුවී නැත. තමන් බලයට පැමිණි විට පාවිච්චි කිරීමට අධිකාරවාදී රාජ්‍යය ප්‍රතිසංස්කරණය නොකර දිගටම තබාගැනීම අවශ්‍යය යන තර්කය විපක්‍ෂවලින් මතුවීමට ඉඩ තිබෙන බවද පෙනේ.

රාජ්‍යයේ සමාජීය කාර්යය

මේ අතර, ඉදිරියට එන මැතිවරණ සටන්වලදී රාජ්‍යයේ සමාජීය කාර්යය යළි ගොඩනැගීමේ සාකච්ඡාවක් ඉදිරියට ගෙන ඒම, වෙන කවරදාටත් වඩා අද අත්‍යවශ්‍ය වී තිබේ. එය කළ යුතුව තිබෙන්නේ වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සමග එකතු වී දියත් කර ඇති නව-ලිබරල්කරණ ව්‍යාපාරයේ විනාශකාරී සමාජීය ප්‍රතිඵල නැවැත්වීම පිළිබඳ කතිකාවක්ද, දේශපාලන ඉදිරි දර්ශනයක්ද මතු කළ යුතුව තිබෙන හෙයිනි. දැනට ක්‍රියාත්මක කෙරෙන ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රධාන ප්‍රතිඵලයක් වී තිබෙන්නේ සමාජයේ ඇති නැති පරතරය සහ දුගීභාවය ශීඝ්‍ර ලෙස පැතිරීමයි. එයට ප්‍රධාන හේතුව, ලංකාවේ ආර්ථික අර්බුදය කළමනාකරණය කිරීමේ බර, එම ආර්ථික අර්බුදයේම වින්දිතයන් වන දුගී සහ මධ්‍යම පන්තික පවුල් මතට අසාධාරණ ලෙස පැටවීමයි.

ඍජු සහ වක්‍ර බදු වැඩිකිරීමෙන් පීඩාවට පත්වී සිටින්නේ ඉහළ ආදායම් ලබන ව්‍යාපාරික සහ දේශපාලන පන්තිය නොවේ. මේ අතර ආර්ථික ක්‍රියාවලියේ කේන්ද්‍රීය බලවේගය බවට වෙළඳපොළ පත්කිරීම නිසා ඇතිවී තිබෙන වෙළඳපොළ අරාජිකත්වයේ විනාශකාරී ප්‍රතිඵල දැනටමත් පෙනෙන්නට තිබේ. සරලව කියන්නේ නම්, දුගී සහ මධ්‍යම පන්තික ජනතාවගේ ආදායම් පහත වැටෙද්දී, වෙළඳපොළ විසින් පාලනය කරනු ලබන ජීවන වියදම සහ ජීවන බර නොනවත්වාම ඉහළ යයි. වෙළඳපොළ අරාජකත්වයෙන් දුගී ජනතාව ආරක්‍ෂා කිරීමට, වෙළඳපොළ චර්යාව පාලනය කිරීමට ආණ්ඩුව මැදිහත් වන්නේ නැත. එය ජනාධිපති වික්‍රමසිංහ තදින්ම විශ්වාස කරන නව-ලිබරල්වාදී ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණවල මූලික මූලධර්මයකි. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ ප්‍රතිපත්ති දර්ශනයෙහිද මූලික මූලධර්මයක් වන්නේ, රාජ්‍යය මැදිහත් වීමෙන් වෙළඳපොළ ආරක්‍ෂා කිරීමයි.


රාජ්‍යයේ ආර්ථික සහ සමාජීය වගකීම පිළිබඳ කරුණ ලංකාවේ දේශපාලන විවාදය තුළ අලුතින් මතු කළ යුතුව තිබෙන්නේ මෙම පසුබිම තුළය. එය වනාහි 1930 ගණන්වල සිට ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය විසින්ද, පසුව 1950 ගණන්වලදී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය හා මහජන එක්සත් පෙරමුණ විසින්ද ඉදිරිපත් කරන ලද ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ දැක්මෙහි අංගයක්ද විය. එමෙන්ම, 1930 ගණන්වල සිට බටහිර දියුණු ධනවාදී රටවලද, එකල පැවති ලෝක ධනවාදී ක්‍රමයේ මහා අර්බුදය තුළ සුභසාධනවාදී ධනවාදය පිළිබඳ කේන්සියානු ආර්ථික න්‍යාය වෙතින්ද, අවධාරණය කරනු ලැබුවකි. ලංකාවේ සුභසාධනවාදී ධනවාදී ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිවලට මග පෙන්වනු ලැබුයේද, ධනවාදී වෙළඳපොළෙහි ගොදුර සහ වින්දිතයන් වන පුළුල් සමාජ පන්තිවල ආර්ථික සහ සමාජීය ආරක්‍ෂාව සහතික කිරීමට නම්, වෙළඳපොළෙහි ‘නිදහස්’ ක්‍රියාකාරිත්වයට රාජ්‍යයේ මැදිහත්වීම අවශ්‍යය යන මූලධර්මය විසිනි.

‘නිදහස් වෙළඳපොළල් අරාජකත්වය’ විසින් විනාශ වෙමින් පවතින ලංකාවේ ජනගහනයෙන් අතිබහුතරය වන කම්කරු, ගොවි, දුගී සහ මධ්‍යම පන්තික ජනතාවගේ ජීවන සහ සමාජ ආරක්‍ෂාව සඳහා රාජ්‍යය සතු සමාජ වගකීම සහ කාර්යභාරය පිළිබඳ අලුත් කතිකාවක් ගොඩනැගීම හදිසි අවශ්‍යතාවක් වී තිබේ. එහෙත් එය සිදු වන්නේ නැත. එයට ප්‍රධාන හේතුව, ස්වාධීන වමේ ව්‍යාපාරයක් හෝ කම්කරු පන්ති ව්‍යාපාරයක් නොතිබීමය. මෙම පසුබිම තුළ ඒ සඳහා දේශපාලන පියවරක් ගැනීමට හැකියාව තිබෙන්නේ, ජාතික ජන බලවේගයටයි. දැනට පෙනෙන හැටියට, ජාජබයට බහුතර සහාය ලැබෙන්නේ දුගී සහ මධ්‍යම පන්ති සමාජ ස්තරද ඇතුළු පොදු ජනතාවගෙනි. නිදහස් වෙළඳපොළ අරාජකත්වයෙන් වැඩියෙන්ම බැට කන්නේද මෙම පොදු ජනතාවයි. රාජ්‍යයේ සහ වෙළඳපොළේ ආර්ථික හා සමාජ වගකීම පිළිබඳව අලුත් සිතීමක් හා ප්‍රතිපත්ති දැක්මක් ජනතාව වෙතට ඉදිරිපත් කිරීමට ජාජබයට බල කෙරෙනු ඇත්තේද මෙම පසුබිම තුළය. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සමග ගනුදෙනු කිරීමේදී අවශ්‍ය වන දේශපාලන ශක්තිය ජාජබයට ලබාගත හැකි වනු ඇත්තේ, දුගී ජනතාවටද සේවය කරන ආර්ථික හා සමාජ ප්‍රතිපත්ති රාමුවක් සඳහා ඊළඟ මැතිවරණවලදී පැහැදිලි ජනවරමක් ලබාගත් විටය.

ලංකාව ආර්ථික, සමාජ හා දේශපාලන වශයෙන් ඉදිරියට යන්නට නම්, මෙම වසරේ මැතිවරණ මාර්ගයෙන් සිදුවීමට ඉඩ තිබෙන පරිවර්තන තුනක් පූර්ව-කොන්දේසි වශයෙන් මතු කළ යුතු වනු ඇත. පළමුවැන්න පැරණි සහ තවමත් අධිපතිව සිටින දේශපාලන පන්තිය ආණ්ඩු බලයෙන් ඉවත් කිරීමයි. දෙවැන්න, දුගී ජනතාවට හිතවත් ආර්ථික සහ සමාජීය වගකීම රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ක්‍ෂෙත්‍රයට ගෙන ඒමේ පරිවර්තනීය ඉදිරි දැක්මක් සඳහා වූ නව සමාජ ගිවිසුමක් නිර්මාණය කිරීමයි. තෙවැන්න, රාජ්‍ය-දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රීයකරණය නව සමාජ ගිවිසුමේ දේශපාලන මූලධර්මය බවට ඉදිරියට ගෙනඒමයි.

මේරියන්ස්කරණය වනාහි – නලීන් පෙරේරා සමග කතාබහක්..!

0

මේ දවස්වල රසිකයන් අතර ඉතාමත් ජනප්‍රිය වෙලා තියෙන ඔබගේ “කඩියෝ ඩියෝ ඩියෝ” අලුත්ම සිංදුවෙන්ම කතාව පටන් ගනිමු.

“කඩියෝ ඩියෝ” මගේ අලුත්ම සිංදුව. මේ සිංදුවේ පදමාලාව නිසා තමයි මම තනුවක් දාන්න කැමති වුණේ. පදමාලා නිතර දෙවේලේ මගේ අතට ලැබෙනවා. නමුත් මේ කඩියෝ ඩියෝ සිංදුවේ පදමාලාව හරි අමුතුයි. ඒ වෙනස මම දැක්කා. වෙනම ආරෙකට වෙනම ලීලාවකට ලියවෙච්ච පද පේළි ටිකක්. මේ සිංදුව ලිව්වේ මගේ මිතුරෙක් වන අතුල කල්දෙමුල්ල. එයා ඉන්නේ ඕස්ටේ්‍රලියාවේ සිඩ්නි නුවර. මීට කලිනුත් ඔහු මට ගීතයක් ලියලා දුන්නා. “සුන්දරයි සුන්දරී” ගීතය ලිව්වේ අතුල. සෑහෙන්න කාලයකට පස්සේ මට ලස්සන වචන ටිකක් ලැබුණාට පස්සේ ඒකෙන් මොකක් හරි කරන්න ඕනෑ කියලා හිතුණා. මේ පද මාලාවට මෙලඩිය දැම්මේ නවසීලන්තයේ දී. මෙලඩිය දැම්මට පස්සේ භාතිය සහ සන්තූෂ්ව හමුවුණා කැනඩාවෙදී ටුවර් එකකට ගිය වෙලාවක. මෙලඩියත් එක්ක පොඩ්ඩක් සිංදුව ගැන කතා කරද්දි තමයි භාතිය මට කිව්වේ මේක මරු වැඩක් කියලා. එතැනින් තමයි වැඩේ පත්තුවෙන තැනට කර ගන්න පුළුවන් වුණේ.

මේක ඩාන්ස් සෝං එකක්. සිංදුවෙත් තියෙන්නේ සරල තේරුමක්. නිකන් ඔහේ ඉන්නේ නැතුව ජීවිතය විඳගන්න කියන දේ තමයි සිංදුව පුරාවටම කියන්නේ. වෙනම ආරෙකට කියන, නිදහසේ ජීවත්වෙන්න කියලා කියන ලස්සන කතාවක් සිංදුව ඇතුළේ තියෙනවා. මම කැමතියි ඒ සරල බවට. මම හැමදාම ඒ වගේ ගීත ගායනා කළ කෙනෙක්. මිනිස්සු ඒ සිංදුව අද වෙද්දි තදින් වැළඳගෙන තියෙනවා. පොඩි ළමයා පවා ඒ සිංදුවෙන් සතුටු වෙනවා දකිද්දි මට ලොකු තෘප්තියක් ආස්වාදයක් දැනෙනවා. අපි අපේ ජීවිතයේ වැඩි හරියක්ම සංගීතයත් එක්ක තමයි හිටියේ. එතැනදි හැමදාම දෙයක් කරන්න උත්සාහ ගත්තේ මිනිස්සුන්ගේ සතුට වෙනුවෙන්. ඉතින් මේ ගත්ත උත්සාහය අද වෙද්දි සාර්ථක වෙලා තියෙනවා.

කණ්ඩායම් සංගීතය ගැන කතා කරද්දි සංගීතයේ අනන්‍යතාවක් ගොඩනංවාගෙන පැමිණීම ඉතාමත් වැදගත්. මේරියන්ස් එක්ක ඒ හදාගත්ත අනන්‍යතාව ගැන අපිට පුළුවන් කතාකරන්න.

සංගීත අනන්‍යතාව ගැන කතා කරන්න කලින් එතැනට යන්න තමා තුළ ටේස්ට් එකක් තියෙන්නට ඕනෑ. ඒ ටේස්ට් එක මත තමයි සියල්ලම ගොඩනැගෙන්නේ. මගේ අවුරුදු 35ක සංගීත ඉතිහාසයේ මේරියන්ස් සංගීත කණ්ඩායමේ ශිල්පීන් 10ක් 12ක් විතරම සංගීත කණ්ඩායමේ ඉඳලා ගිහින් තියෙනවා. හැබැයි ඒ වෙනුවට මොන සාමාජිකයා ආවත් මේරියන්ස් රසය තියා ගන්න මම වගබලා ගත්තා. චෙෆ්ලා වෙනස් වුණාට රෙසිපිය වෙනස් වෙන්න බැහැනේ. ඒ රසය ආරක්ෂා කර ගැනීම නායකයෙක් සතු වගකීමක්. මේ වෙනකොට සංගීත කණ්ඩායමේ අවුරුදු 20ට වැඩි කාලයක් හිටපු ශිල්පීන් ඉන්නවා.

අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ එකට වැඩ කරලා අපි එක රිද්මයකට එක තාලයකට හැඩගැහිලා තියෙනවා. ඒකත් හේතුවක් වෙනවා අනන්‍යතාව තබාගෙන මේ දක්වා පැමිණීමට. මට විවිධ මාදිලියේ වාදන ශිල්පීන් මට මුණගැහිලා තියෙනවා. මට ඔවුන් කලින් කොහේද හිටියේ කියන එක අදාළ නැහැ. හැබැයි ඉන්න තැන වැඩේ වෙන්න ඕනෑ මෙහෙමයි කියන දේ සාකච්ඡා කරලා, පුහුණුවීම්වලදී ගැටලු අඩුපාඩු තියෙනවානම් ඒවා හදාගෙන, මගේ කනට ඇහෙන දේවල් එක්ක මම සතුටු වෙනවනම් ඒ විදිය හොඳයි කියලා, අනෙක් අයත් එක්කත් කතා කරලා අපි ඒ දේවල් රෙසිපියට ගන්නවා. ඒ වගේම තමයි, බෑන්ඩ් එකේ ඉන්න අනෙක් අයටත් රහක් තියෙන්න ඕනෑ මම වගේ කෙනෙක් එක්ක වැඩ කරන්න. ඒ අයට රහක් නැත්නම්, මම මොනතරම් රහ ඉල්ලුවත් ඒගොල්ලන්ට රහ දෙන්න දන්නේ නැහැ. හැබැයි මේරියන්ස් බෑන්ඩ් එකේ ඉන්නේ රසය මොකද්ද කියලා හොඳට දන්න පිරිසක්. ඒ නිසා තමයි මම කලින් කියපු රෙසිපිය මේ වගේ ලෙවෙල් එකකට හදා ගන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ.

අපි අපේ ඔරිජිනල් සිංදුවට අමතරව කවර් සෝන්ස් කරන්න පුළුවන්, ටැමිල්, හින්දි, ඉංග්‍රීසි සිංදුත් කරන්න පුළුවන්, නමුත් මේ හැම දෙයක්ම එළියට යන්නේ මේරියන්ස්කරණයක් වෙලා. ඒක අපේ ටේස්ට් එකට දාගෙන තමයි අපි ඒක අලුත් නිෂ්පාදනයක් විදියට ගේන්නේ. උදාහරණයක් විදියට ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන කියන්නේ මේ ක්ෂේත්‍රය තුළ ලොකු ඊරා එකක් නිර්මාණය කරපු යුග පුරුෂයෙක්. එතුමාගේ මිනිස්සු ගොඩක් ආදරය කරන නිර්මාණ අපි ඒවා අපේ කරගෙන ඉදිරිපත් කරනවා. ඒ 2008 ක්ලැරන්ස් අන්ප්ලග් කරන කාලයේ. ඒවා දුන්නේ මේරියන්ස් රහට. මිනිස්සු ඒවා වැළඳගත්තේ ඒ රසය නිසයි. ඒක තමයි එතන තියෙන බියුටි එක. ඒක හැඩ ගස්සවා ගන්නේ අපි ඇතුළෙන්මයි. ඒ ඩිසිප්ලින් එක අපි ගාව තියෙන්න ඕනෑ. නැත්නම් හිතෙන හිතෙන විදියට කරන්න ගියොත් සංගීතය අයාලේ යනවා. කිසියම් වූ සංයමයකින් සංගීතමය විනයක් තියාගෙන, ඒ දේ කරන නිසා තමයි අවසානයේ මේරියන්ස් රසයක් විදියට එළියට යන්නේ.

මේරියන්ස්ලාට අනුව ඔබ ඒ මතු කළ සංගීතමය විනය ගැන තවදුරටත් කතාකළොත්..

මම හිතන්නේ සංගීතමය විනය කියන දේ ගොඩනැගෙන්නේම අත්දැකීම් තුළින්. තරුණ සංගීත කණ්ඩායම් ඔබ කියන ප්‍රශ්නය තුළ ඉන්නවා. මටත් ඒවා ඇහෙනවා. අපි වුණත් අපේ ආරම්භක යුගයේ දී නොතේරිච්ච ගොඩක් දේවල් කළා. අපිට වැරදිච්ච ගොඩක් දේවල් නිසා තමයි අපි හරි දේ හොයන්න පුරුදු වුණේ. ඒ නිසා මම හිතනවා නවක සංගීත කණ්ඩායම්වලටත් අත්දැකීම් එකතුවෙනකොට, ඔවුන්ට ලෝකය තුළ තියෙන සංගීතය ඇහෙනකොට, මම හිතනවා පුරුදු සංගීත චර්යාව කාලයත් එක්ක වෙනස් පැත්තකට යාවි කියලා. ඒක හොඳටයි නරකටයි දෙකටම බලපානවා. මගේ ඇස් දෙකට දැකලා තියෙනවා අපේ ආරම්භක කාලයේ හොඳටම කළ සංගීත කණ්ඩායම්, පසු කාලීනව සංගීතයෙන් පිරිහිලා ගිහිල්ලා තියෙනවා. ඒ වගේම සමහර සංගීත කණ්ඩායම් දිනෙන් දින ඔවුන්ගේ මියුසික් කොලිටි එක ප්‍රගුණ කරගෙන ඇවිත් තියෙනවා. ඒක තමා සතුව තියෙන වගකීමක් මේ සුක්කානම මොන පැත්තටද කරකවන්න ඕනෑ කියලා. සංගීත විනයක් ඇතිව කරනවාද නැතිනම් ඒ සංගීතයට දස වද දීලා කාලා දානවාද කියලා තීරණය කරන්නේ තමාමයි. වෙනස්කම් කරන්න ඕනෑ කියලා මිනිස්සුන්ට විඳින්න බැරි විදියට වෙනස්කම් කළොත් ඒක යා දෙන්නේ නෑ. ඉතාම කෙටි කාලයක් තුළ ඒ සංගීතය මැරිලා යනවා. ඒ වගේ දේවල් මගේ අවුරුදු 35ක කාලය තුළ ඇති තරම් දැකලා තියෙනවා, ඇහිලා තියෙනවා. එහෙමයි කියලා අපිට ඒවා විවේචනය කර කර ඉන්න බැහැ. අපිට කළ හැකි හොඳ දෙයක් තියෙනවානම් ඒක කරලා පෙන්වන එකයි කළ යුත්තේ.

මිනිස්සුන්ව කුමක් හෝ රිද්මයකට නටවනවා ඇරෙන්න සංගීතයේ තිබෙන සෞදර්යයකට ගෙනියන්න බැරිද, විශේෂයෙන්ම කණ්ඩායම් සංගීත කාලාවේ එළිමහන් ප්‍රසංගවල දී..

බැරිකම නෙවෙයි. ඒකට ප්‍රධාන හේතුව තමයි, තමාගේ කන් දෙකට ඇහෙන දේ හරියි කියලා තීරණය කළ අයට ඇහිලා තියෙන මියුසික් එක තමයි ඒක. මියුසික් කියන දේ පදනම් කරගෙන ගොඩනැගෙන පිරිසකුත් ඉන්නවා. ඔවුන් අහලා තියෙන්නේ මේ ලෝකේ සංගීතයෙන් බොහොම සීමා සහිත ප්‍රමාණයක්. මට මතකයි අන්ප්ලග් කොන්සට් එක පටන් ගන්න කලින් අපි ලෝකයේ විවිධ සංගීතයන් ඇහුවා. මේගොල්ලෝ කොහොමද මේ දේවල් කරලා තියෙන්නේ, මෙච්චර රසයක් එන්නේ කොහොමද කියන දේවල් හොයලා, ඒවාට ට්‍රයි කරලා සංගීතය පැත්තෙන් වගේම තාක්ෂණය පැත්තෙනුත් ගොඩක් දේවල් හොයන්න පුරුදු වුණා. ඒ රසය එතනට ගේන්න.

ඔබ කලින් කිව්ව විනයක් නැතිව ඇහෙන සංගීතය තුළ මම දකින්නේ ඒ සංගීතයෙන් එළියට දෙන්නේ ඔවුන් සංගීතය අහලා තියෙන ප්‍රමාණය කියලයි. සංගීතය කියන්නේ පුදුමාකාර දිව්‍ය ඖෂධයක් වගේ දෙයක්. මිහිරක් විඳින්න තමයි සංගීතය තියෙන්නේ. ඒක පදනම් කරගෙනවත් හිතනවානම් අඩුම තරමේ තමා තුළ ස්වයංවිනයක් ගොඩනැගෙනවා ඒ සංගීත භාවිතයේ. නමුත් ඒ දේ වත් අහන්නේ නැතිව ඇහෙන දේ ගිරව් වගේ ඒකම අරගෙන අනිත් පැත්තට දාගෙන තලනවානම් මම හිතන්නේ ඒක සංගීතය නෙවෙයි තනිකරම කොපිය අනිත් පැත්තට තියලා ගහනවා වගේ දෙයක්. මම දන්නවා මගේ සංගීත කණ්ඩායම තුළ දවස ගානේ රසයට ඉඩකඩ හදලා දෙන්න පුදුමාකාර වෙහෙස මහන්සියක් ගන්නවා. පරණ සිංදුවක් අපි දොළොස් පාරක් වාදනය කරලා, දොළොස්වෙනි වතාවේ දී තව රහට ඇහෙන තැනක් තියෙනවානම් අන්න ඒ තැන මතු කරන්න තමයි අපි උත්සාහ කරන්නේ. තව කෙනෙක් මේක අහනවානේ, විඳිනවානේ කියලා හිතලා තමයි අපි අපේ සංගීතය කරන්නේ හැම වෙලාවකම. එතකොට ඒ හරි දේ එළියට එනවා.

එළිමහන් සංගීත කලාවෙන් පොඩ්ඩක් බ්‍රේක් කරලා අලුත් විදියට සංගීතය පටන් ගත්තානේ. දැන් නැවත වතාවක් එළිමහන් සංගීත කලාවට එන්න තීරණය කරලා තියෙනවාද? ඒ ගැනත් දැනගන්න කැමතියි.

එළිමහනට නැවත එන්න තීරණයක් අරගෙන හොරණ තක්ෂිලාවේ, ජනවාරි 11 අවුට් ඩෝ කොන්සට් එකක් පවත්වනවා. නමුත් ඒක කොන්සට් එකක්. ඒ කොන්සට් එක ඇතුළේ බෑන්ඩ් එකේ රාජකාරි ගොඩක් තියෙනවා. අපේ ඇඳුම් මාරු වෙනවා, විෂුවල් ඉම්පැක්ට් එකක් ලොකුවට හදලා තියෙනවා, ලයිටින් පැත්තත් මෙගා වැඩක් ඒ වගේම සංගීතයේ මුසුව. මේ සියල්ලම තුළින් බලන් ඉන්න කෙනාට උපරිම රසයක් දැනෙන විදියට ඒ කොන්සට් එක හදලා තියෙනවා. ඒක නිසා තවත් විදියක එළිමහන් සංගීත ප්‍රසංගයක්ම නෙමෙයි මේක. මාසයේ දවස් තිහේම සංගීත වැඩ කරපු සංගීත කණ්ඩායමක් මේරියන්ස් කියන්නේ. ඒ වැඩ ඕනෑවටත් වැඩිය තියෙද්දි තමයි අපි වෙනස් මාවතක් හොයන්න ගත්තේ. අපි ඒ විදියේ රිස්ක් එකක් ගත්තේ ඒ වෙනස හොයන්න වුවමනාව තිබුණ නිසා. අපි මේ වෙනකොට අවුරුදු 13 කට වැඩි කාලයක් එළිමහනේ සෙල්ලම් කරලා නැහැ. දැන් අපිට ඒ බ්‍රේක් එක හොඳ දෙයක් වුණා නව මුහුණුවරකින් නැවත එළිමහනට එන්න. ඉතින් අපි ඒ නව මුහුණුවර අරගෙන තමයි මේ එන්න යන්නේ.

ඇන්තනී වෙරංග පුෂ්පික

යාළුයි අපි යාළුයි…!

0

ජාතික ජන බලවේගයේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක ඇතුළු නියෝජිතයන් කණ්ඩායමේ ඉන්දීය සංචාරය, ලංකාවේ දේශපාලනය තුළ යම් කැළඹිල්ලක් මේ මොහොතේ ඇති කර තිබේ. එය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා ජාතික ජන බලවේගය විසින් හා ඔවුන්ගේ සමාජ මාධ්‍ය දායක සභා විසින් සැලසුම් සහගතව ඇතිකරන ලද කැළඹිල්ලකි. ඒ කැළඹිල්ල තුළ දේශපාලන මනසක් ඇතියවුන්ට සතුටු විය හැකි විවිධ තර්ක, විතර්ක, විවේචන රැසක් හුවමාරු වනුද දක්නට ලැබේ.

දිසානායක මහතා ඉන්දියාවට යාම, එම පක්‍ෂය අත්පත් කරගත් මහා ජයග්‍රහණයක් ලෙස දකින ජවිපෙ/ජාජබ අනුගාමී පිරිස සමාජ මාධ්‍යවල විශාල ඉඩක් අල්ලාගෙන සිටිති. අනුර කුමාර නායකයාත්, ජාජබ පක්‍ෂයත් ඉන්දියාවට ගෙන්වා ගෙන ඇත්තේ ඊළඟ මැතිවරණවලදී ජයගෙන ආණ්ඩුව පිහිටුවන්නේ ඔවුන් බවට තක්සේරුවක් ඉන්දියාවට ඇති නිසා බව ඔවුන් ප්‍රචලිත කරන ප්‍රවාදයයි. ඊළඟ ආණ්ඩුවෙන් රට ගොඩනැගීමේ ජාජබ කාර්යයට මේ ඉන්දියානු සංචාරයෙන්, විශාල පිටිවහලක් ලැබන බව ඔවුහු පෙන්වා දෙති. ‘ඉන්ටර්නැෂනල් හෙල්ත් පොලිසි’ (අයිඑච්පී) නමින් යුක්ත ලංකාවේ මාසික ජනමත සමීක්‍ෂණ වාර්තාවේ 2023 දෙසැම්බර් ප්‍රතිඵලවලට අනුව, අනුර කුමාර දිසානායක ඡන්දදායක පර්ෂදයෙන් 50%ක කැමැත්ත ලබාගනිමින් අංක එකේ ම සිටින නිසා, (සජිත් 33%කි. රනිල් වික්‍රමසිංහ 9%කි. පොහොට්ටුව 8%කි.) ඔහු ඊළඟ ජනාධිපති වන බව දැනගෙන ඉන්දීය සංචාරය සඳහා ආරාධනා කරන ලදැයිද ඔවුහු කියති.


සමීක්‍ෂණයෙන් අනුර පහළට

අයිඑච්පී ආයතනයේ 2023 දෙසැම්බර් මාසයට අදාළ සමීක්‍ෂණ වාර්තාවේ 50%ක් ලබමින් අනුර කුමාර දිසානායක ඉහළින්ම සිටින බව ඇත්තය. එහෙත්, මීට මාසයකට පෙර, එනම් 2023 නොවැම්බරයේදී අනුර දිසානායකගේ ප්‍රතිශතය 52%කි. ඒ අනුව, ඔහු 2%ක පසුබැස්මක් දෙසැම්බර්වලදී පෙන්නුම් කරයි. ජාජබ සිය මුළු වැර යොදා ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙන යන අතරතුර 2%කින් ජනප්‍රියත්වය පහළ යාම ජාජබ බැතිමත් ජනතාව පැහැදිලි කරන්නේ කොහොමද? ඒ අතර, ගිය අවුරුද්දේ සැප්තැම්බර්, ඔක්තෝබර් මාසවල 30%හි සිටි සජිත් ප්‍රේමදාස, නොවැම්බරයේදී 32%ක්ද, දෙසැම්බරයේදී 33%ක්ද ලෙස ඉදිරියට පැමිණ තිබේ. ඒ අනුව සජිත් ඉහළටත්, අනුර කුමාර පහළටත් ගමන් කර ඇත. උත්කර්ෂවත් ජාජබ අනුගාමිකයන්ට නොපෙනී ඇති, නැතිනම් නොදැක්කා වාගේ සිටින ඇත්ත එයයි. තමන්ගේ දේශපාලන ජනප්‍රියභාවය තහවුරු කරන්නට අයිඑච්පී සමීක්‍ෂණ ප්‍රතිඵල නිතර නිතර හුවා දක්වන ජාජබ අනුගාමිකයන්, දෙසැම්බර් මාසයේදී තම ජනප්‍රියත්වය 2%කින් අඩුවී ඇති බවද පිළිගත යුතුය. මේ අනුව බලන කල, 50%ක් ගන්නා නිසා අනුර කුමාරට ඉන්දියාව ආරාධනා කළැයි කීම සතුටෙන්ම සිටිනවුන්ට හොඳ උත්තේජකයකි. එහෙත්, විචාරශීලීව බලන්නන්ට හොඳ නිරීක්‍ෂණයකි.

ජාජබට කළ ආරාධනය

අනුර කුමාර ඇතුළු කණ්ඩායමට ඉන්දියාවට එන්නටයැයි ආරාධනා කළේ, ඉන්දියාවේ ෂක්‍ක්‍ඍ හෙවත් ඉන්දියන් කවුන්සිල් ඔෆ් කල්චරල් රිලේෂන්ස් ආයතනයයි. එය ඉන්දියාවේ විදේශ අමාත්‍යාංශය යටතේ පවතින ස්වාධීන ආයතනයකි. ඉන්දියාව වටා පිහිටි සහෝදර රටවල දේශපාලන හා අනෙකුත් නායකයන් සමග සම්බන්ධතා සංවිධානය කිරීම එම ආයතනයේ එක් අතිශය සාමාන්‍ය කාරියකි. යම් නියෝජිතයකුට ඉන්දියාවට එන්නට ආරාධනා කළා නම්, ඔහු හෝ ඇය හමුවන ඉන්දීය නියෝජිතයන් කවුද, ඔවුන්ට අදාළ වැඩසටහන කුමක්ද යන්න සැලසුම් කිරීම බාරවී ඇත්තේ මෙම අයිසීසීආර් ආයතනටය. අනුර ඇතුළු නියෝජිත පිරිසට, ඉන්දියාවේ දිල්ලිය, අහමදාබාද් හා ත්‍රිවේන්ද්‍රම් යන ප්‍රදේශවල සංචාර සැලසුම් කොට තිබිණ. ව්‍යාපාරිකයන්, කර්මාන්තකරුවන්, චින්තන පර්ෂද, කාර්මික හා කෘෂිකාර්මික මධ්‍යස්ථාන, රාජ්‍ය ආයතන ආදි විවිධ සංචාර හා හමුවීම් මේ පිරිස වෙනුවෙන් සංවිධානය කර තිබිණ.
අනුර කුමාර දිසානායකගේ සංචාරය කිසියම් දේශපාලන පසුබිමක් සහිතව වූවක්දැයි මෙරට ඉන්දීය මහකොමසාරිස් කාර්යාලයෙන් විමසූ විට, එහි ප්‍රකාශකයකු මනුවර්ණට දැනුම් දුන්නේ එහි කිසිම දේශපාලන සම්බන්ධයක් නැති බවයි. එය අයිසීසීආර් ආයතනයේ සාමාන්‍ය කටයුතුවල අංගයක් ලෙස පමණක් සිදුවූ බවයි.

එහෙත්, ජාජබ ප්‍රචාරක අංශය, එය තම දේශපාලනයට ඉතා වාසිදායක වන ලෙස සූක්‍ෂ්මව යොදාගත්තාය යන්න අවිවාදිතය. අනුරට ඉන්දියාව එන්න කිව්වේ, ඊළඟ ජනාධිපති ඔහු නිසාය යන ප්‍රවාදය ශක්තිමත්ව ජනගත කරන්නට ඔවුන්ට හැකිවීම ඔවුන්ගේ ප්‍රචාරණ දක්‍ෂතාවේ ජයග්‍රහණයකි.

යූ ටර්න් එක

කෙසේ වෙතත්, අනුර ඇතුළු ජාජබ නායකයන් ඉන්දියාවට යාම, එම පක්‍ෂයේ දේශපාලන ජයග්‍රහණයක් ලෙස දකින අයට වෙනස්ව, ඒ ගමන ජවිපෙ දේශපාලනයේ ‘යූ හැරවුමක්’ ලෙසද දකින්නට හැකිය. එහෙත්, ඒ ගැන පසුවිපරමක් ජාජබයේ බුද්ධි ස්තරවලින් හෝ ඔවුන්ට සහාය දෙන දේශපාලන විචාරවලින් නොපෙනෙන්නේ, ඔවුන්ද ජාජබ සාමාන්‍ය සාමාජිකයන් තත්වයෙන්ම මේ ‘ජයග්‍රහණය’ ගැන ගිනි කන වැටී සිටින නිසා බව සිතන්නට හැකිය. නැතිනම්, මේ දවස්වල ප්‍රසිද්ධ වී තිබෙන ආකාරයට, ‘පොඩි පොඩි දේවල් ඇදගෙන රටේ පාලනයේ ඇතිවෙන්නට යන මහා වෙනසට බාධා කරන්නට හොඳ නැහැ’ කියන අදහසට යටත් වීම නිසාය.

ජවිපෙ උපතේ සිටම දැඩි ඉන්දියානු විරෝධී පක්‍ෂයකි. ජවිපෙ කුප්‍රකට දේශපාලන පන්ති පහෙන් එකක නම ‘ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය’යි. පක්‍ෂයේ උපතේ සිට, මේ දිනවල ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුව, ලංකාවේ විවිධ රාජ්‍ය ආයතන හා ව්‍යාපෘති ඉන්දියාවේ සමාගම්වලට පවරන්නට ගන්නා උත්සාහයන් දක්වාම ජවිපෙ/ජාජබ සිටියේ දැඩි ඉන්දියානු විරුද්ධ ස්ථාවරයකය. ජාජබ නායකයා, එවැනි රාජ්‍ය ආයතන ‘ඉන්දියාවට විකිණීම’ දැඩි ලෙස විවේචනය කරන අන්දම දැක්වෙන කතා සමාජ මාධ්‍යවල යහමින් තිබේ. පසුගිය කාලයේ අත්සන් කරන්නට ගිය එට්කා ගිවිසුමට විරුද්ධව ජවිපෙ කළ අදහස් දැක්වීම් පක්‍ෂයේ වෙබ් අඩවියේ ප්‍රකාශන ලෙස අදත් දැකිය හැකිය. අනුර කුමාර, ජවිපෙ නායකයා, ඉන්දියාවට යන විට, ලංකාව හා ඉන්දියාව අතර හිතවත්කම කෙබඳු තත්වයක පවතින්නේද?

ලංකාව ගැන ඉන්දියාව

රනිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව ශීඝ්‍රයෙන් රටේ රාජ්‍ය ආයතන හා විවිධ ව්‍යාපෘති ඉන්දීය සමාගම් හා ව්‍යාපාරිකයන්ට විකුණමින් සිටියි. මිල්කෝ කිරි නිෂ්පාදන සමාගම, ඉන්දියාවේ අමුල් සමාගමට පවරන්නට සියලු කටයුතු සූදානම් කරමින් තිබේ. (අමුල් ඉන්දියාවේ සුප්‍රකට සමුපකාර සහභාගිත්ව ආයතනයකි.) ශ්‍රී ලංකා ටෙලිකොම්හි ඉතිරිව තිබෙන ආණ්ඩුවේ 29%ක කොටස් මුළුමනින්ම ලබාගැනීමට ඉන්දියාවේ අදානි සමාගමද තරග වදියි. අදානි යනු ඉන්දීය අගමැති මෝදිගේ සමීපතමයෙකි. අගමැතිවරයා ඉන්දියාව තුළ අදානි සමාගම වුවමනාවෙන්ම ප්‍රවර්ධනය කරයි. කොළඹ වරායේ නැගෙනහිර ජැටිය අදානි වෙත පවරා දෙන්නට මැදිහත්කාරයා වුණේ අගමැති නරේන්ද්‍ර මෝදිය. නැගෙනහිර සූර්ය බල පද්ධතියද හෙටානිද්දා වන විට අදානිලාටම පවරන්නට තිබෙන ඉඩ වැඩිය. මේ වන තෙක්, භාණ්ඩවලට පමණක් සීමාවී තිබුණු ඉන්දීය නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම, භාණ්ඩ, සේවා, ආයෝජන, ආර්ථික සහයෝගිතාව ආදි ක්‍ෂෙත්‍ර ඇතුළත් වන විස්තීරණ ගිවිසුමක් හැටියට පුළුල් කර මාර්තු මාසය තුළ අත්සන් කරන්නට ඉන්දියාව සහ ලංකාව සූදානම් වෙමින් සිටියි.

ඒ අනුව, ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර 2018 වසරේ සිට අත්හිටුවා තිබූ ආර්ථික හා තාක්ෂණ සහයෝගිතා ගිවිසුම (The Economic and Technology Co-operation Agreement හෙවත් එට්කා) නැවත ආරම්භ කරමින් එහි 12 වැනි සාකච්ඡා වටය 2023 ඔක්තෝබර් මාසයේ කොළඹදී පැවැත්වුණේය. අත්හිටුවා තිබූ එට්කා පිළිබඳ සාකච්ඡා නැවත ආරම්භ කිරීමට දෙරටේම රාජ්‍ය නායකයන් එකඟ වුණේ, 2023 ජූලි 29 දා ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ඉන්දීය සංචාරයේදීය. එට්කා ගිවිසුමට විරෝධය පාමින් හා රාජ්‍ය ආයතන විකුණා දැමීමට එරෙහිව 2016 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ජවිපෙ නායක අනුර කුමාර දිසානායක කළ දීර්ඝ කතාවක් ‘විකිණීම, බිලිදීම සහ එට්කා’ නමින් ජවිපෙ වෙබ් අඩවියේ තිබේ. ඒ සියල්ලටමත් වඩා ඉන්දියාව, 13 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රියාත්මක කිරීම වෙනුවෙන් කැපවී සිටියි. ජාජබ නායකයා ඇතුළු කණ්ඩායම ඉන්දියාවේදී විශේෂයෙන් හමුවුණු ඉන්දීය විදේශ අමාත්‍ය එස් ජයිශංකර් ලංකාවට එන සෑම වාරයක් පාසාම, අපේ දේශපාලකයන්ට මතක් කරන්නේ 13 වැනි සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන් ක්‍රියාත්මක කරවීමේ අවශ්‍යතාවයි.

ඉන්දීය ජාතික ආරක්‍ෂක උපදේශක අජිත් කුමාර් දොවාල්ද ජාජබ නියෝජිතයන් හමුවුණු අතර, ඔහුද සම්පූර්ණයෙන්ම පෙනී සිටින්නේ, ඉන්දියාවේ ජාතික ආරක්‍ෂක සැලසුම් තුළ ලංකාව සිටිය යුතු ස්ථානය ගැන සලකුණු කර දීම වෙනුවෙනි. එහෙත් ජාජබ, 13 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රියාත්මක කිරීමට සපුරා විරුද්ධය. පළාත් සභා පවත්වාගෙන යාම සම්බන්ධයෙන් පවා ඔවුන්ගේ අදහස ඉන්දියාවට පරස්පරය. ඔවුන්ට අනුව, දෙමළ ජනතාවට විශේෂ බලයක් දිය යුතු නැති අතර, රටේ නීතිය සැමට සමානව ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නය විසඳිය හැකිය.

මේ කී නොකී සියලුම අවස්ථාවලදී ජාජබ සිටින්නේ ඉන්දීය ස්ථාවරයන්ට එරෙහිව බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත. එවැනි තත්වයක් යටතේ, ජවිපෙ ඉන්දියාට ගොස්, ඉන්දියාවේ ස්ථාවරයන් ගැන තමන්ගේ වෙනස් අදහස කියා ආවාදැයි තවමත් පැහැදිලි නැත. නැතිනම්, තමන්ගේ ආණ්ඩුවක් පත්වුණු පසුව, ඉන්දියාවේ වුවමනාවන් වෙනුවෙන් සහයෝගය ලබාදෙන්නේ කෙසේදැයි ඔවුන් සමග සාකච්ඡා කළාදැයි කියාද පැහැදිලි නැත. ඒ අනුව බලන කල, ඉන්දියාව සමග ජාජබ නියෝජිතයන් හමුවීම, ජාජබ අනුගාමිකයන් කියන ආකාරයෙන්, මහා ප්‍රාතිහාර්යයක් නොවේ. ඊට වඩා සංකීර්ණ ප්‍රතිඵල ජවිපෙටද, ජාජබටද අත්කර දෙන කාරණයකි. (රටට යහපත් ප්‍රතිඵල අත්කර දෙන කාරණයකි.)

ජවිපෙ ගැන භක්තිමත් ස්ථාවරයක සිටින ජාජබ බුද්ධිමත් හා කලාකාර ස්තරයන් එහි ප්‍රශ්නයක් ඇති බවක් නොදකිනවා වුණාට, ‘ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය’ යනුවෙන් පන්ති පහෙන් එකකට සහභාගි වී ඇති ජවිපෙ කේඩරයන්ට නම් ප්‍රශ්න නැතිවා වන්නට නුපුළුවන. ඒ ප්‍රශ්නය විසඳා ගැනීම ජවිපෙහි වගකීමකි.

එහෙත්, ජාජබ සිටින්නේ ඉන්දියාව සමග සහයෝගයෙන් තමන්ගේ ඊළඟ ආණ්ඩුවකදී කටයුතු කරන්නට ඕනෑය කියන ස්ථාවරයේ නම්, එය මෙතෙක් කාලයක් තිස්සේ ජවිපෙ සිටි අන්තවාදී ගුහාවෙන් එළියට ඒමකි. ඇවිත්, කලාපීය බලවතා සහ ලංකාවේ සදාකාලික අසල්වැසියා වන බලවත් රටේ බලපෑම් සාධකය හොඳින් තේරුම් ගැනීමකි. විය යුතුව තිබෙන්නේ එයයි. ඒ අනුව සිතන කල ‘ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය’ යන්න අලුතෙන් සැකසිය යුතු පන්තියක් බව ඔවුන්ට පැහැදිලි වෙනවා ඇත. ලෝකයේ විශාලතම ආර්ථිකයක් බවටත්, ලෝක බලවතකු බවටත් ශීඝ්‍රයෙන් පත්වෙමින් සිටින ඉන්දියාව, තවත් සැලකිය යුතු කාලයක් අගමැති මෝදි ප්‍රමුඛ බීජේපී පාලනය යටතේ පවතින බවත්, එම බලවත් අරමුණු මුදුන්පත් කර ගැනීමට අවශ්‍ය ආක්‍රමණශීලී බලපෑම් ආර්ථික, දේශපාලනික, සමාජ හා සංස්කෘතික වශයෙන් ලෝකය පුරා පතුරන බවත්, ලංකාව ඒ බලපෑමට අනිවාර්යයනේම හසුවන අසල්වාසී දුර්වල, කුඩා දූපත් රාජ්‍යයක් බවත් තේරුම් ගන්නවා ඇත. ඉන්දියාව මේ දවස්වල වැඩ කරන්නේ අමෙරිකාව සමග යහළුකමෙන් බවත් ඔවුන් තේරුම් ගන්නවා ඇත.

ඒ දෙරටම, බලවත් චීන විරෝධයක් පවත්වන බවත් තේරුම් ගන්නවා ඇත. එහෙත් ලංකාවට, අමෙරිකාවත්, ඉන්දියාවත්, චීනයත්, රුසියාවත් වැනි බලවත් රටවල් ‘බැලන්ස්’ කරන්නට සිදුවන බවත් තේරුම් ගන්නවා ඇත. ඒ නිසා රටේ එක ව්‍යාපෘතියක් චීනයට දෙන විට, තවත් ව්‍යාපෘතියක් ඉන්දියාවට දෙන්නට ප්‍රායෝගිකව සිදුවන බවද, ඉන්දියාව, කොරෝනා වසංගතයෙන් ලංකාව පැත්ත වැටී සිටින විට, (අයිඑම්එෆ් ණයටත් වැඩි) ඩොලර් බිලියන 4ක ණයක් නොපැකිළව ලංකාවට දුන් බවද, ඉන්දියාවේ මහජනතාවගේ විවේචන මැද කොරෝනා එන්නත් ලංකාවට නොමිලේ ලබාදුන් බවද මතක් කරගන්නවා ඇත. ඉන්දියාව පෙනී සිටින්නේ පළාත් සභා එහි නියම අර්ථයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමට බවත්, ලංකාවේ දෙමළ ජනතාවගේ දුක්ගැනවිලි කියාපාන්නට හා අසන්නට ඇති ප්‍රධානතම රට ඉන්දියාව බවත්, ජාතික මැතිවරණ ළංවන විට, ලංකාවේ දෙමළ ජනතාව ගැන ඉන්දියාවේ උනන්දුව වැඩි වන බවත් ජාජබ තේරුම් ගන්නවා ඇත.

ජාජබ තමන්ගේ නායකයන්ගේ ඉන්දීය සංචාරය ගැනත්, අලුත් ඉන්දීය යාළුමිත්‍රකම් ගැනත් තවමත් කිසිවක් ප්‍රකාශ කර නැත. ජවිපෙ හිත රිදවන්නට අකමැති ජාජබ බුද්ධිමය ස්තරයන්ට එවැන්නක් අවශ්‍ය ද නොවනු ඇත. එහෙත්, ජවිපෙ පරණ කේඩරයන්ට නම්, පක්‍ෂය මෙතෙක් තමන්ට ඉගැන්වූ දේ සහ දැන් සිදුවන දේ ගැන තේරුම්ගන්නට එවැනි පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍ය වනවා ඇත. ඊටත් වඩා ලංකාවේ දේශපාලන වෙනස්කම් සිදුවන ආකාරය ගැන උනන්දුව දක්වන අයට, ජාජබ පැහැදිලි කිරීම් ඓතිහාසික වටිනාකමක් සහිත ඇත.

සාගල වෙනුවෙන් ප්‍රොටෝකෝල් කඩන රාජ්‍යතාන්ත්‍රික රනිල්

0

රාජ්‍ය නිල ධුරාවලියේ ඉදිරියෙන් සිටින ජනාධිපති ලේකම් පසුපසට කර සාගල නිල නොවන ආකාරයට ඉදිරියට ගනියි.

රොටෝකෝල් හෙවත් රාජ්‍ය උත්සව අවස්ථාවන්හිදී භාවිතයට ගතයුතු වත්පිළිවෙත්වලට අදාළ ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ රාජ්‍ය ධුරාවලියේ ප්‍රමුඛතා අනුපිළිවෙළ සම්බන්ධයෙන් මීට වසර දෙකකට පමණ පෙර සාකච්ඡාවක් ඇති වූයේ එහි එතෙක් තිබූ අනුපිළිවෙළ විශාල වෙනසකට ලක්කරමින් ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ අධිපතිවරයා පියවර ගණනාවකින් එම ලැයිස්තුවේ ඉදිරියට ගැනීම නිසාය.

රාජ්‍ය ධුරාවලියේ එම ප්‍රමුඛතා ලේඛනය අවසන් වරට 2021 ඔක්තෝබර් 12 දින ප්‍රකාශයට පත්කර තිබූ අතර එහි ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකු අධිපතිවරයා රාජ්‍ය ධුරාවලියේ 5 වන ස්ථානයේ විපක්ෂ නායක, කැබිනට් අමාත්‍යවරුන්, පීල්ඩ් මාෂල් සමග තබා තිබුණි. එහෙත් ඊට පෙර එම ප්‍රමුඛතා වගුවේ ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකු අධිපතිවරයා තබා තිබී ඇත්තේ සොලිසිටර් ජනරාල් හා මහාධිකරණ විනිසුරුවරුන් සමග ධුරාවලියේ 23 වන ස්ථානයේය.

අවසන් වරට ප්‍රකාශයට පත්කර ඇති එම ධුරාවලි ප්‍රමුඛතා ලේඛනයේ කරුණු තුනක් අවධාරණය කර ඇත. එකක් එම ධුරාවලි ලේඛනය රාජ්‍ය උත්සව අවස්ථාවන් සඳහා භාවිතයට ගත යුතු බවය. එම ලේඛනයේ ඇතුළත් නොවන ආගමික නායකයින්ට සුදුසු ප්‍රමුඛත්වය ලබාදිය යුතු බවය. ප්‍රමුඛතා ලේඛනයේ නොතැබූ ඕනෑම තැනැත්තෙකුට හෝ නිලධාරියෙකුට ආචාරශීලී ප්‍රමුඛත්වය ලබාදීමට ජනාධිපතිවරයාට තම අභිමතය පරිදි කටයුතු කළ හැකි බවය.
ඉහතින් සඳහන් කළ අවසාන අවධාරණය ඉතා වැදගත්ය. ඒ ජනාධිපතිවරයාට සිය අභිමතය අනුව කටයුතු කළ හැක්කේ එම ප්‍රමුඛතා ලේඛනයේ නොතැබූ තැනැත්තෙකු හෝ නිලධාරියෙකු සම්බන්ධයෙන් පමණක් යන්නය. එම ප්‍රමුඛතා ලේඛනයේ සඳහන් තැනැත්තෙකු හෝ නිලධාරියෙකු සම්බන්ධයෙන් එසේ සිය අභිමතය අනුව ජනාධිපතිවරයාට කටයුතු කළ හැකි වගක් එහි සඳහන් වන්නේ නැත. (එම ප්‍රමුඛතා ලේඛනය මෙහි වෙනම දක්වා ඇත)

හත සඳහන් ප්‍රවේශය ලබා ගැනීමට සිදුවූයේ 76 වන නිදහස් සමරුවේ ප්‍රධාන අමුත්තා වශයෙන් සහභාගි වූ තායිලන්ත අගමැති සේතා සවිසින් පෙබරවාරි 03 වැනිදා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසු ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් නිල වශයෙන් පිළිගනු ලැබීමේ උත්සවය නිසාය. ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේදී පැවති එම නිල පිළිගැනීමේ උත්සව අවස්ථාව රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික අවස්ථාවකි. එවැනි අවස්ථාවල විදේශ අමුත්තන්ට එම අවස්ථාවට සහභාගි වන ශ්‍රී ලංකා නියෝජිතයින් හඳුන්වා දීම සිදුවන්නේ ධුරාවලි ලේඛනයේ අනුපිළිවෙළ අනුවය. එමෙන්ම සාකච්ඡා සඳහා අසුන් ගැනීමේදී ආසන පනවන්නේ එම ධුරාවලි අනුපිළිවෙළ අනුවය. එම කටයුතු බාර වන්නේ විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ප්‍රොටෝකෝල් අංශයට හෙවත් සන්ධාන අංශයට වන අතර ඒ සඳහා ප්‍රොටෝකෝල් හෙවත් සන්ධාන නිලධාරියෙකු පත් කිරීම සිදුවේ. එය එම විදේශ අමුත්තා ගුවන් තොටුපළෙන් රටට පැමිණීමේ සිට රටෙන් බැහැරවීම දක්වා කාලය තුළ සිදුවන සියලු අවස්ථාවන්ට අදාළව සිදුවන්නකි.

ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේ පැවති තායිලන්ත අගමැතිවරයා පිළිගැනීමේ නිල රාජ්‍ය උත්සව අවස්ථාව සඳහාද විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ප්‍රධාන ප්‍රොටෝකෝල් නිලධාරියා පත්කර තිබූ අතර තායිලන්ත අගමැතිවරයාට ආචාර වෙඩිමුර පැවැත්වීමෙන් පසු එම අවස්ථාවට සහභාගි වන ශ්‍රී ලංකාවේ නිල නියෝජිත පිරිස සහ තායිලන්තයේ නියෝජිත පිරිස තායිලන්ත අගමැතිවරයාට හා ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයාට හඳුන්වා දීම සිදුකෙරුණු අතර ඒ සඳහා දෙරටේ නියෝජිත පිරිස ධුරාවලි අනුපිළිවෙළ අනුව පෙළගස්සවා තිබුණි. එහෙත් එහි වූ විශේෂත්වයක් වූයේ රාජ්‍ය නිල ධුරාවලියේ ඉදිරියෙන් සිටින ජනාධිපති ලේකම් සමන් ඒකනායකට පෙර ජනාධිපති කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානී හා ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ ජනාධිපති ජ්‍යෙෂ්ඨ උපදේශක සාගල රත්නායක පෙළ ගස්සවා තායිලන්ත අගමැතිවරයාට හඳුන්වාදීමයි.

මෙම තත්වය මීට පෙරත් විදේශ රටවල රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින් හමුවීමේ අවස්ථා ඇතුළු කටයුතුවලදී අපට දැක ගන්නට ලැබුණ එකකි. එම අවස්ථාවලදී ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ සිදුකරන්නේ රාජ්‍ය ධුරාවලියේ ඉහළින් සිටින ජනාධිපති ලේකම් සමන් ඒකනායකට පෙර සිය කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානී හා ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ ජ්‍යෙෂ්ඨ ජනාධිපති උපදේශක සාගල රත්නායක එම විදේශ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින්ට හඳුන්වාදීමය. එමෙන්ම එම අවස්ථාවල සිදුකරන සාකච්ඡා අවස්ථාවල අසුන් පැනවීමේදී ජනාධිපති ලේකම්වරයාට පෙර සාගල රත්නායකට අසුන් පැනවීමද සිදුකරයි. ඒ සම්බන්ධයෙන් වන ඡායාරූප මෙන්ම වීඩියෝ ජනාධිපතිවරයාගේ නිල වෙබ් අඩවිය, ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශයේ නිල වෙබ් අඩවිය මෙන්ම විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ වෙබ් අඩවියෙන්ද ඕනෑ තරම් දැකගත හැකිය.

මෙසේ නිල රාජ්‍ය ධුරාවලියේ පසුපසින් සිටින අයකු රාජ්‍ය උත්සවයකදී හෝ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික උත්සවයකදී ඉදිරියට පන්නා කටයුතු කළ නොහැකි අතර එය ඒ සම්බන්ධයෙන් වන ප්‍රොටෝකෝලය උල්ලංඝනය කිරීමකි. නැත්නම් නොතකා හැරීමකි. මෙවැනි රාජ්‍ය හෝ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුත්තකදී විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය විසින් ප්‍රොටෝකෝල් හෙවත් සන්ධාන නිලධාරියෙකු පත්කරන්නේ එම වගකීම ඔවුන්ට පැවරී ඇති නිසා මෙන්ම එම උත්සවයේ හඳුන්වාදීම් සිදුකිරීම, අසුන් පැනවීම හා අනෙකුත් කටයුතු රාජ්‍ය ධුරාවලි ලේඛන අනුපිළිවෙළ අනුව සිදු කිරීම වගබලා ගැනීම සඳහාය.

තායිලන්ත අගමැතිවරයා පිළිගැනීම සඳහා ජනවාරි 03 වැනිදා ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේ පැවති උත්සවයේදීත් විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ප්‍රධාන ප්‍රොටෝකෝල් හෙවත් සන්ධාන නිලධාරියා සිටියත්, සිදුවූයේ ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ යටතේ ප්‍රොටෝකෝල් සම්බන්ධයෙන් මෙතෙක් සිදුවූ උල්ලංඝනය කිරීමයි. මෙහිදී තේරුම් ගත හැකි කාරණය වන්නේ එම ප්‍රධාන ප්‍රොටෝකෝල් නිලධාරියා ජනාධිපතිවරයා ලබාදී ඇතැයි සිතිය හැකි නියෝගයක් අනුව ඔවුගේ රාජකාරිය නිසි අයුරින් කිරීමට නොහැකිව අසරණ වී ඇතිය යන්නයි.
ජනාධිපතිවරයා ඇඟිලි ගැසුවේ නැත්නම්, නීති විරෝධී නියෝග ලබා දුන්නේ නැත්නම් හා ප්‍රොටෝකෝල් නිලධාරියා සිය රාජකාරිය නිසි ලෙස ඉටුකළේ නම් දැනට බලපවත්වන ශ්‍රී ලංකාවේ නිල රාජ්‍ය නිලධාරි ධුරාවලි අනුපිළිවෙළ අනුව සාගල රත්නායකට ජනාධිපති ලේකම් සමන් ඒකනායකට පෙර සිටිය නොහැකි අතර ඔහු සිටිය යුත්තේ අගමැති ලේකම්වරයා, කැබිනට් මණ්ඩල ලේකම්වරයා, අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරු හා ජනාධිපති ජ්‍යෙෂ්ඨ අතිරේක ලේකම්වරුන්ටද පසුපසිනි. ජනාධිපති උපදේශකවරුන් සම්බන්ධයෙන් ගත්තද එම ප්‍රමුඛතා අනුපිළිවෙළේ ඇත්තේ එම ස්ථානයමය.

ඉහතින් සඳහන් කළ ආකාරයටම ජනාධිපතිවරයාට ඔහුගේ අභිමතය අනුව කළ හැක්කේ රාජ්‍ය නිල ධුරාවලි ලේඛනයට ඇතුළත් කර නැති තැනැත්තෙකුට හෝ නිලධාරියෙකුට ආචාරශීලී ප්‍රමුඛත්වය ලබාදීම පමණය. එහි ඇතුළත් නිලධාරියෙකුට හෝ තැනැත්තෙකුට එසේ ප්‍රමුඛත්වයක් ලබාදිය නොහැකිය. ඒ නිසා එහි ඇතුළත් නිලධාරියෙකු හෝ තැනැත්තෙකු නිසා සාගල රත්නායක සම්බන්ධයෙන් මේ ආකාරයට ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහට විශේෂයෙන් සැලකිය නොහැකිය.

ජනාධිපති කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානී යන්න ප්‍රථම විධායක ජනාධිපති ජේආර් ජයවර්ධනගේ සිට අපට අසන්නට ලැබුණ හුරු පුරුදු නිල තනතුරක් නොවේ. ඒ සම්බන්ධයෙන් අපගේ මතකය අවදි කරන්නේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ පාලන සමයයි. ගාමිණී සේදර සෙනරත් නැත්නම් ගාමිණී එස් සෙනරත් මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන සමයේ වෙනත් රාජ්‍ය ආයතන හා රාජ්‍ය සමාගම් කිහිපයක සභාපතිකම් සමග ජනාධිපති කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානී ලෙස නම කියවුණ පුද්ගලයායි. ඔහු රාජපක්ෂවරුන්ගේ ළඟම ඥාතියෙක් විය.

සාගල රත්නායකට ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහට ඇති ඥාති සම්බන්ධයක් අප දන්නේ නැතත්, ඔහුට ජනාධිපතිවරයා සමග සමීප සබඳතාවක් තිබෙන බව නම් රටම දන්නා කරුණකි. ඥාතිකම්, පෞද්ගලික දැන හැඳුනුම්කම් හෝ වෙනත් සමීප සබඳතා යනු පෞද්ගලික දේවල් වන අතර ඒවා රාජ්‍ය පාලනයට මෙන්ම රාජ්‍ය කටයුතුවලටද ඈඳාගත යුතු නැති අතර බාධාවක් කරගත යුතුද නැත. එම සම්බන්ධකම් පිළිබඳ සැලකීම් සැමවිටම තබාගත යුත්තේ රජයේ කටයුතුවලින් බැහැරවය. ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ පෞද්ගලික කටයුතුවලදීය. එවැන්නකදී කිසිවකුට ප්‍රශ්නයක් වන්නේ නැති අතර රාජ්‍ය නිලධාරි ධුරාවලි ප්‍රමුඛතා අනුපිළිවෙළ කඩකිරීමක් සිදු වන්නේද නැත.
එහෙත් රාජපක්ෂවරුන්වත් ඔවුන් ජනාධිපති ධුරයේ සිටියදී ඔවුන්ගේ කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානීන් සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය නොකළ ආකාරයේ වත් පිළිවෙත් හෙවත් ප්‍රොටෝකෝල් කැඩීමක් ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ සාගල රත්නායක නම් සිය කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානියා සම්බන්ධයෙන් සිදුකරමින් පවතී. මහින්ද රාජපක්ෂගේ ජනාධිපති ලේකම් ලෙස කටයුතු කළ ලලිත් වීරතුංගට පෙර ගාමිණී සෙනරත්ට අසුන් පැනවූයේ නැති අතර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුතුවලදී ලලිත් වීරතුංගට පෙර කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානී ගාමිණී සෙනරත් මහින්ද රාජපක්ෂ හඳුන්වා දුන්නේද නැත.

මෙම තත්වය රාජ්‍ය නිලධාරීන්ද ප්‍රශ්න කරන්නේ නැත. ‘සන්ධාන අංශය ශ්‍රී ලංකා රජයේ ප්‍රමුඛතා අනුපිළිවෙළ පවත්වාගෙන යයි’ යනුවෙන් විදේශ අමාත්‍යාංශයේ ප්‍රොටෝකෝල් හෙවත් සන්ධාන අංශය සිය වෙබ් අඩවියේ රාජ්‍ය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් සිය මෙහෙවර යටතේ සඳහන් කර ඇතත්, ඔවුන්ද කරබාගෙන කටයුතු කරන අයුරක් මෙම සිදුවීම්වලින් පෙන්නුම් කරයි. එමෙන්ම රටේ දේශපාලන විපක්ෂය මෙන්ම රාජ්‍ය පරිපාලනයට අදාළ කිසිදු සංවිධානයක් එය ප්‍රශ්න කරන බවක්ද පෙනෙන්නේ නැත.

රාජ්‍ය ධුරාවලියේ මෙම ප්‍රමුඛතා අනුපිළිවෙළ කඩකරමින් ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ හැසිරෙන හා කටයුතු කරන ආකාරයෙන් පෙනෙන්නේ, රාජ්‍යයද, එහි නීති රීතිද, සම්ප්‍රදායන්ද, වත් පිළිවෙත්ද තමා බව ඔහු සිතන බවයි. ශ්‍රී ලංකාව නම් රටේ තමා තරම් අත්දැකීම් ඇති රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු නැති බව තමා විසින්ම මෙන්ම ඔහුගේ අනුගාමිකයන් ලවාද කියවා ගන්නා රනිල් වික්‍රමසිංහ, එකී රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය සාගල රත්නායක සම්බන්ධයෙන් නම් රෙද්ද පල්ලෙන් බේරා ගන්නා බව මේ පොටෝකෝල් කැඩීමෙන් පෙන්නුම් කෙරේ.

රාජ්‍ය ධුරාවලියේ ප්‍රමුඛතා ලැයිස්තුව මෙසේය.

  1. ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා
  2. අගමැතිවරයා
  3. කතානායකවරයා
  4. අගවිනිසුරුවරයා
  5. විපක්ෂ නායකවරයා, කැබිනට් අමාත්‍යවරුන්, ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් හා මහ බැංකු අධිපතිවරයා
  6. පළාත් ආණ්ඩුකාරවරු
  7. පළාත් ප්‍රධාන අමාත්‍යවරුන් හා රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්
  8. නියෝජ්‍ය කතානායක, නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්, පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය කාරක සභාපති හා පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩු පක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක
  9. තානාපතිවරු හා මහ කොමසාරිස්වරු, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ නිත්‍ය නියෝජිත
  10. ව්‍යවස්ථා සභාවේ සාමාජිකයන්
  11. නීතිපතිවරයා
  12. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් හා අභියාචනාධිකරණයේ සභාපති විනිසුරු
  13. අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරු
  14. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්
  15. පළාත් සභාවල සභාපතිවරු, පළාත් සභා අමාත්‍යවරු හා පළාත් සභා විපක්ෂ නායකවරු, පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරු
  16. ජනාධිපති ලේකම්වරයා
  17. අගමැති ලේකම්වරයා
  18. කැබිනට් මණ්ඩල ලේකම්වරයා
  19. විගණකාධිපතිවරයා
  20. අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරු, ජනාධිපති ජ්‍යෙෂ්ඨ අතිරේක ලේකම්වරු, පාර්ලිමේන්තුවේ මහ ලේකම්, ජනාධිපති කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානී, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 41 ව්‍යවස්ථාව යටතේ පිහිටුවන ලද කොමිෂන් සභාවල සභාවල සභාපතිවරු, පාර්ලිමේන්තුවේ ඔම්බුස්ඩ්මන්වරයා, පළාත් ප්‍රධාන ලේකම්වරු, ජනාධිපති උපදේශකවරු, භාණ්ඩාගාර නියෝජ්‍ය ලේකම්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ මහලේකම්, විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවේ සභාපති, විශ්වවිද්‍යාල උප කුලපතිවරු
  21. රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශවල ලේකම්වරු හා ජනාධිපති අතිරේක ලේකම්වරු
  22. ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානී, යුද, නාවික හා ගුවන් හමුදාපතිවරු හා පොලිස්පතිවරයා
  23. සොලිසිටර් ජනරාල්, මහාධිකරණ විනිසුරුවරු
  24. මහ කොමසාරිස්වරු හා තානාපතිවරු
  25. අගමැති අතිරේක ලේකම්වරු හා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 41 බී ව්‍යවස්ථාව යටතේ පිහිටුවන ලද කොමිෂන් සභාවල සාමාජිකයන්
  26. රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ 06/2006 එස්එල් 4-2006 වැටුප් තත්වයේ සිටින රාජ්‍ය නිලධාරීන්
  27. අමාත්‍යාංශ අතිරේක ලේකම්වරු, දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරු, රජයේ ඒජන්තයන් හා පළාත් සභා අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරු
  28. ප්‍රධාන ප්‍රොටෝකොල් නිලධාරියා
  29. එක්සත් ජාතීන්ගේ නියෝජිතායතන නියෝජනය කරන නිලධාරීන්, කොළඹ සැලසුම් කාර්යාංශයේ අධ්‍යක්ෂ හා අනෙකුත් ජාත්‍යන්තර සංවිධානවල ප්‍රධානීන්
  30. රජයේ දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන් හා එම තනතුරට සමාන අනෙකුත් රාජ්‍ය නිලධාරීන් (එස්එල් 3-2006 වැටුප් තල හිමි)
  31. රජයේ දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන් හා අනෙකුත් රාජ්‍ය නිලධාරීන් (එස්එල් 1-2006 වැටුප් තල හිමි), රාජ්‍ය සංස්ථා හා මණ්ඩලවල සභාපතිවරු
  32. විදේශ කොන්සල් ජනරාල්වරු, කොන්සල්වරු හා වෙළඳ කොමසාරිස්වරු
  33. නගරාධිපතිවරු, නගර සභාවල සභාපතිවරු, නියෝජ්‍ය නගරාධිපතිවරු, පළාත් පාලන ආයතනවල උප සභාපතිවරු, නගර සභාවල නියෝජිතයන් හා පළාත් පාලන ආයතනවල නියෝජිතයන්

ඖෂධ වංචාව ගැන හොඳ හොඳ සෙල්ලම් ඉස්සරහට ද?

0

අධිකරණ නියමයෙන් පසුගිය පෙබරවාදි 02 දා කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල හිටපු සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා සීඅයිඩීයට පැමිණියේ ප්‍රකාශයක් දෙන්නට ය. මෙම හියුමන් ඉමියුනොග්ලොබියුලීන් ප්‍රතිදේහජනක ඖෂධ වංචාවට අදාළ පරීක්ෂණ ඉදිරියට කරගෙන යනවා නම් වහාම අමාත්‍යවරයා අත්අඩංගුවට ගතයුතු යැයි ඒ වෙනවිටත් සීඅයිඩීය තීරණයක් ගෙන තිබුණි.

එහි සිටින සමහර පළපුරුදු විමර්ශකයන් කියා තිබුණේ සියලු තොරතුරු අනාවරණය වී තිබියදී කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල අත්අඩංගුවට නොගැනීම මෙම විමර්ශනය විහිළුවක් වන්නට හේතුවනු ඇති බවයි. එහෙත් සීඅයිඩීයට මෙන්ම නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට ද බරපතළ ප්‍රශ්නයක් තිබුණි. එයට හේතුව ජනාධිපති කාර්යාලය දෙසින් පැමිණෙන දේශපාලන බලපෑම් ය. එම බලපෑම් නිසා සීඅයිඩීය මෙන්ම නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවද වටේ යන ස්වභාවයක් පෙනුණි. කෙසේ හෝ අවසානයේ මාධ්‍යයෙන් සහ සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයන්ගෙන් දිගින් දිගටම පැමිණි බලපෑම් නිසා, මෙම අවස්ථාවේදී හිටපු අමාත්‍යවරයා අත්අඩංගුවට නොගෙන ගෙදර යවන්නට, සීඅයිඩීයට බැරිවිය.

ඒ අනුව, හිටපු සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා පොදු දේපල පනතේ 5/1 වගන්තිය යටතේ රජයේ මුදල් සාපරාධී පරිහරණය සඳහා ආධාර අනුබල දීමේ චෝදනාව යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් බවත්, ඔහු මෙම නඩුවේ 8වන සැකකරු ලෙස නම් කරන බවත් මාලිගාකන්ද මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේදී නීතිපති වෙනුවෙන් පෙනීසිටි අතිරේක සොලිසිටර් ජනරාල් ලක්මිණී ගිරිහාගම මහත්මිය ප්‍රකාශ කළාය. මෙම සියලු කරුණු සලකා බැලූ මාලිගාකන්ද මහේස්ත්‍රාත් ලෝචනා අබේවික්‍රම මහත්මිය හිටපු සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා පෙබරවාරි 15 වෙනිදා දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කරන්න යැයි නියෝග කළාය. මේ අනුව ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට අමාත්‍ය ධුරයේ සිටින පුද්ගලයෙකු රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කරන්නට අධිකරණයට සිදුවිය.

ජනපතිටත් ලැජ්ජාවක් නෑ

පසුගිය කාලයේ බෙහෙත් විෂ වීම නිසා පුද්ගලයන් හයදෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්වුණ අතර සමහර පුද්ගලයෝ අන්ධභාවයට පත්වූහ. මෙම තත්ත්වය සමග සෞඛ්‍ය අමාත්‍ය කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ලට බාල ඖෂධ චෝදනාව දිගින් දිගටම එල්ල විය. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා හෝ ආණ්ඩුව හෝ ඒ කිසි චෝදනාවක් කනකට ගත්තේ නැත. අවසානයේ හියුමන් ඉමියුනොග්ලොබියුලීන් ප්‍රතිදේහජනක ඖෂධ වංචාව අතේ පත්තුවිය. හරි නම් ඒ අවස්ථාවේ හෝ ජනාධිපතිවරයා කළ යුතුව තිබුණේ සීඅයිඩී විමර්ශන භාර නිලධාරීන්ගෙන් කරුණු විමසා හෝ කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල අමාත්‍යවරයා සෞඛ්‍ය අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමය. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා එවැනි පියවරක් ගත්තේ නැත.

මෙම බෙහෙත් අවුල සමග කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ලට විරුද්ධව විශ්වාසභංග යෝජනාවක් පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණි අතර එහිදී ද ජනාධිපතිවරයා පුද්ගලිකව මැදිහත් වෙමින්, සොයා බලමින්, එම විශ්වාසභංගය පරාජයට පත් කර කෙහෙළිය ආරක්ෂා කරගැනීමේ ලැජ්ජාවක් නැති ප්‍රතිපත්තියක් පවත්වාගෙන ගියේ ය. එම අවස්ථාවේ කෙහෙළියගේ පරාජය ඔහු දැක්කේ ආණ්ඩුවේ පරාජයක් ලෙසය. ඒ අනුව එම පරාජයෙන් ආණ්ඩුව මුදවා ගැනීම වෙනුවෙන් ඔහු කැපවුණ බව පෙනුණි. මෙයින් පෙනෙන්නේ කුමක්ද? වංචාව දූෂණය පිටු දකිනවාට වඩා වැදගත් දේවල් ජනාධිපති වික්‍රමසිංහට තිබෙන බව එයින් හැඟවෙයි.

අවසානයේ සෞඛ්‍ය අමාත්‍ය ධුරය කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ලගෙන් ගලවා, වෛද්‍ය රමේෂ් පතිරණ වෙත ලබාදෙන්නට ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කළත් ඔහු කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල කැබිනට් මණ්ඩලයෙන් ඉවත් කළේ නැත. ඒ වෙනුවට ජනාධිපති වික්‍රමසිංහ කළේ කෙහෙළියට පරිසර අමාත්‍ය ධුරය ලබාදීමය. අවසානයේ කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල අත්අඩංගුවට ගෙන රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කළ විට ජනාධිපති වික්‍රමසිංහ කළේ කුමක්ද? ඔහු කළේ පරිසර අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වෙන්නට කටයුතු කරන්න යැයි දැනුම් දීමය. එයින් පෙනෙන්නේ කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ලට ගෞරවාන්විතව අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත්වෙන්නට ඉඩ හැදීම ජනාධිපතිගේ අරමුණ වූ බවයි. අනෙක් පැත්තෙන් මේ හරහා අපට පෙනෙන්නේ කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල ආරක්ෂා කරගැනීම වෙනුවෙන් ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ තවදුරටත් කටයුතු කරන බවය. එයින් වක්‍රව ඇඟවෙන්නේ ජනාධිපති වික්‍රමසිංහ වංචා දූෂණවලට උඩගෙඩි දෙන බවය.

කැබිනට් මණ්ඩලයේ වගකීම කුමක්ද?

මෙම ඖෂධ වංචාවට අදාළව අත්අඩංගුවට ගත් කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල සීඅයිඩීයට ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ තමන් අමාත්‍ය මණ්ඩලයට ඉදිරිපත් කළ කැබිනට් පත්‍රිකා පිළිබඳව කිසිවක් නොදන්නා බවය. ඒවා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ ඖෂධ සැපයුම් අංශයෙන් හදලා දුන් ඒවා බවය. අනෙක් පැත්තෙන් කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල වෙනුවෙන් අධිකරණයේ පෙනීසිටි ජනාධිපති නීතිඥ අනුජ ප්‍රේමරත්ත ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ තම සේවාදායකයා කැබිනට් මණ්ඩලය නොමඟ යවා ඇති නම් ඒ පිළිබඳව විමසීම සඳහා කැබිනට් මණ්ඩලයම කැඳවිය යුතු බවය.

මෙසේ දිග හැරෙන කරුණු අනුව පෙනෙන්නේ හිටපු සෞඛ්‍ය අමාත්‍ය කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල මෙන්ම ඔහුගේ කැබිනට් පත්‍රිකා අනුමත කළ අමාත්‍ය මණ්ඩලයද එම මණ්ඩලයේ ප්‍රධානියා සේ කටයුතු කළ ජනාධිපතිවරයාද මෙම ඖෂධ මඟඩියට අදාළ සිදුවීමේදී ළදරුවන් සේ කටයුතු කර ඇති බවය. ඔවුන් ඇස් පියාගෙන කෙහෙළිය දමන දමන කැබිනට් පත්‍රිකාවන් අනුමත කර ඇත. එම කැබිනට් පත්‍රිකා මොනවාද ඒවා අමාත්‍ය මණ්ඩලයට ඉදිරිපත් කළේ කවදාද වැනි තොරතුරු අප කලින් ලියූ ලිපියක සඳහන් කළ බැවින් ඒවා නැවත ලියන්නේ නැත. එහෙත් කෙහෙළියගේ කැබිනට් පත්‍රිකාවන් පිළිබඳව විගණන විමසුම් දෙකක සවිස්තර තොරතුරු පළවී ඇත. ඒවා සීඅයිඩීය මෙන්ම නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවත් අපට කලින් දන්නවාට සැක නැත. අප ඒ පිළිබඳව ද කලින් කතාකර ඇත. එනිසා අතිරේක සොලිසිටර් ජනරාල් ලක්මිණි ගිරිහාගම පසුගිය දා මාලිගාකන්ද අධිකරණයේදී ප්‍රකාශ කළ බොහෝ තොරතුරු අප කලින් ප්‍රකාශ කරමින් ඇසුවේ කෙහෙළිය සිටින්නේ නීතියට ඉහළින්ද කියා ය. කල්ගතවී හෝ නීතියට කෙහෙළිය පෙනී ඇත. එහෙත් දැන් මෙම කැබිනට් පත්‍රිකා සඳහා මූලාශ්‍ර කරගත් කිසිදු ලිපි ගොනුවක් සොයාගන්නට නැත. ඒ අනුව ඒවා අතුරුදන් වී ඇත. මුළු රටම ගලවාගන්නට මුළු සෞඛ්‍යයම බේරාගන්නට මහා වෙර වීර්යයක් ගන්නා බව පෙන්වන කැබිනට් පත්‍රිකා ලිවීම සඳහා එහි සඳහන් ඖෂධ හිඟයට මූලාශ්‍ර වූ කරුණු මොනවාද යන්න, දත්ත මොනවාද යන්න, ඒවා බහාලු ලිපිගොනු මොනවාද යන්න, දැන් සොයාගන්නට නැත. අහෝ ලංකාවේ සෞඛ්‍ය සේවයට ගිය කලක්..!

කැබිනට් මණ්ඩලය වෙත පැමිණෙන සියලු කැබිනට් පත්‍රිකා සම්මත නොවෙන බවත් සමහර කැබිනට් පත්‍රිකා විසිවෙන බවත් අප අසා ඇත. සමහර කැබිනට් පත්‍රිකා විසි වෙන්නේ එම පත්‍රිකාව ඉදිරිපත් කළ අමාත්‍යවරයා ද සමගින් ය. තවත් කැබිනට් පත්‍රිකා අනුමත වෙන්නේ හෝ වීසි වෙන්නේ දැඩි සේ විවේචනයට ලක් කිරීමෙන් පසුවය. එහෙත් කෙහෙළියගේ කැබිනට් පත්‍රිකා ආශ්චර්යකින් වාගේ ගොඩගිහිං තිබෙයි. හිටපු ක්‍රීඩා අමාත්‍ය රොෂාන් රණසිංහ අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා රනිල් වික්‍රමසිංහ නොබියව කටයුතු කළත් කෙහෙළියට කිසිදු ආපදා තත්ත්වයක් උදා වුණේ නැත. එයට හේතුව කුමක්ද? කෙහෙළිය දාන දාන කැබිනට් පත්‍රිකාව සම්මත වුණේ කෙසේද? ඒවාට විරුද්ධ වුණ එකුදු ඇමතියෙක් හෝ සිටිත්ද? අනේ පුරවැසි අපි නම් මේවා දන්නේ නැත..!

ඖෂධ මගඬිය සිදුවෙන අවධියේ මේ හා සම්බන්ධව ජනාධිපති කාර්යාලයේ රැස්වීම් තුනක් තිබී ඇති බවත් එම රැස්වීම්වල මුලසුන ජනාධිපති කාර්යාලයේ ඉහළම පුද්ගලයෙකු දරා ඇති බවත් සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ ඉහළම නිලධාරීහු ප්‍රකාශ කරති. එම රැස්වීම් සඳහා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ හිටපු ලේකම්වරයා, සැපයුම්, නිෂ්පාදන සහ නියාමන භාරව සිටි අතිරේක ලේකම්වරයා මෙන්ම ඖෂධ නියාමන අධිකාරියේ හිටපු ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා ද අයිසුලේට් බයෝටෙක් ෆාර්මා සමාගමේ හිමිකරු හේවගේ සුදත් ජානක ප්‍රනාන්දු ද සහභාගි වී ඇතැයි තහවුරු කරන්නේද එම නිලධාරීන්මය.

මේ කියන හමුවීම් වෙනුවෙන් ජනාධිපති කාර්යාලයේ සිටින ඉහළ දේශපාලන බලවතා සහ ඖෂධ සමාගමේ හිමිකරුවා අතර සම්බන්ධීකරණය එජාපයට සම්බන්ධ සෞඛ්‍ය වෘත්තීය සමිති ලොක්කෙකු විසින් සිදුකර ඇති බවට තවත් චෝදනාවක් ය. මෙම තොරතුරු පිළිබඳව සීඅයිඩීය නොදන්නවා විය නොහැකිය. එනිසා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව මේ කියන අවශේෂ කාරණා පිළිබඳව ද සොයා බැලිය යුතුය. මේ කියන කතා ඇත්ත නම් හියුමන් ඉමියුනොග්ලොබියුලීන් ප්‍රතිදේහජනක ඖෂධ වංචාවට අදාළ මුදල් විශාල පිරිසක් අතර බෙදීගොස් ඇතුවාට කිසිදු සැකයක් නැත. එය එසේ නොවේ නම් එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයේ වියදම පියවාගැනීම සඳහා මෙසේ මුදල් එකතු කළා වෙන්නටත් පුළුවන් ය.

සමන් රත්නායක සහ විජිත් ගුණසේකර අත්අඩංගුවට ගන්නේ කවදාද?

මෙම ඖෂධ වංචාවට අදාළව බොහෝ දේ සිදුව ඇත්තේ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ අතිරේක ලේකම් සමන් රත්නායක යටතේ ය. ඔහුගෙන් මේ පිළිබඳව ප්‍රකාශයක් සටහන් කරගන්නා සීඅයිඩීය ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නේ නැත. ඔහු රජයේ සාක්ෂිකරුවෙකු වෙන්නට යනවා කියා කතාවක් ද ඇත. ඒ ගැන වැඩිදුර විස්තරයක් නැත. එහෙත් මේ කියන නිලධාරියා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයට එන්නේම මෙම වංචාවන් වෙනුවෙන්ම බව සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ ඉහළ සිටින එහෙත් මෙම වංචාවට හවුල් නැති බොහෝ දෙනෙකුගේ මතයයි. මේ කියන පුද්ගලයා යටතේ පැවති කාර්ය අතර මෙම කැබිනට් පත්‍රිකාවන් සෑදීම, පුද්ගලයන් සහ ඖෂධ සමාගම් සම්බන්ධීකරණය කිරීම පැවතී ඇත. එහෙත් එහි ලිඛිත සටහන් අතරේ ඔහුගේ අත්සනක් හෝ නැති බවත් ඔහු එතරම් බුහුටිබවකින් මේ රාජකාරියේ නිරතව සිට ඇති බවත් කරුණු වාර්තා වෙයි.

එයට හොඳම නිදර්ශනය ඖෂධ 182ක් සඳහා රාජ්‍ය ඖෂධ නීතිගත සංස්ථාව වෙත රුපියල් බිලියන 04ක් වටිනා ඇණවුම් ඉදිරිපත් කර දිනකට පසු එනම් 2022 සැප්තැම්බර් 27 දින ඖෂධ නිෂ්පාදන, සැපයීම හා නියාමන අංශයේ අතිරේක ලේකම්වරයා වන මොහු විසින් සෞඛ්‍ය ලේකම්වරයාට ඉදිරිපත් කළ අභ්‍යන්තර සටහනක් මගින් ‘2022 සැප්තැම්බර් 22 දින ඉන්දියානු ණය ආධාර භාවිතයෙන් මාස 3ක් සඳහා වැදගත් හා අත්‍යවශ්‍ය ඖෂධ ආනයනය කර සැපයීමට අදාළව සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා සහ ඖෂධ සැපයුම්කරුවන් අතර පැවති රැස්වීමේ තීරණයකට අනුව’ යැයි සඳහන් කරමින් අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබීමටත් ප්‍රථම (කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය භාරගත් පසුව මෙම ඖෂධ මිලදී ගැනීම්වලට අදාළව පළමු කැබිනට් පත්‍රිකාව කැබිනට්ටුව වෙත ඉදිරිපත් කරන්නේ 2022 සැප්තැම්බර් 26 දිනයේදී ය. එහි අංකය 22/1523/610/018 ය. මෙම ඖෂධ මිලදී ගැනීමේ යෝජනාවට 2022/10/03 දිනයේදී අමාත්‍ය මණ්ඩලය අනුමැතිය ලබාදී ඇත) ඉන්දියානු ණය ආධාර ක්‍රමය යටතේ ඖෂධ 285ක් මිලදී ගැනීමට සෞඛ්‍ය ලේකම්වරයාගේ අනුමැතියෙන් අභිලාෂයන් කැඳවා තිබීමයි. මේ කියන වර්ගයේ රැස්වීම් කොපමණ ප්‍රමාණයක් කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල අමාත්‍ය ධුරය දරන සමයේ පවත්වා තිබෙයිද? ඒවා ගැන තොරතුරු සමන් රත්නායක සීඅයිඩීයට සමහර විට ලබාදෙන්නට ඇත.

මෙම ඖෂධ වංචාවට අදාළ ගනුදෙනු මෙසේ සමන් රත්නායකගේ මෙහෙයවීමෙන් සිදුවෙන අතරේ ජාතික ඖෂධ නියාමන අධිකාරියේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා සේ කෙහෙළියගෙන්ම පත්වීම් ලබා පැමිණි වෛද්‍ය විජිත් ගුණසේකරද මෙම වංචාවට සිය දායකත්වය උපරීමයෙන් සලසා ඇත.

ලියාපදිංචි නැති ඖෂධ සැපයුම් ආයතනයන් සඳහා ිචැජස්ක ච්එයඅ්හ නම් ක්‍රමයක් හඳුන්වා දෙමින් හිතූ හිතූ ලෙස ඖෂධ ගෙන්වීම සඳහා ඖෂධ නියාමන අධිකාරියේ එතෙක් පැවති යාන්ත්‍රණය වෙනස් කර ඇත්තේ මේ කියන ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා ය. ලියාපදිංචියෙන් නිදහස් කිරීමේ ලිපි නිකුත් කිරීමේ ක්‍රමවේදය සම්බන්ධයෙන් අධිකාරිය විසින් 2019 ඔක්තෝබර් 15 දිනැතිව මාර්ගෝපදේශයක් පිළියෙළ කර තිබුණ අතර ඊට අනුකූලව ඖෂධ ලියාපදිංචියෙන් නිදහස් කිරීමේ අනුමැතිය ඊට අදාළ අනුකමිටුව මගින් ලබාගත යුතු වුවත් සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ ඉල්ලීම පදනම් කරගනිමින් 2022 සැප් 16 දිනැති අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල තීරණය ප්‍රකාරව අනුකමිටු අනුමැතිය සඳහා යොමුකිරීමෙන් තොරව ිචැජස්ක ච්එයඅ්හ ක්‍රමය වශයෙන් හඳුන්වනු ලබන වේගවත් යාන්ත්‍රණයක් හරහා ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියාගේ අනුමැතිය මත පමණක් ලියාපදිංචියෙන් නිදහස් කිරීමේ ලිපි නිකුත් කර ඇත.

ඒ අනුව මෙම වංචාව සිදුවීම සඳහා අවශ්‍ය මූලික කොන්දේසිය සපුරා ඇත්තේ මෙම ක්‍රමවේදය වෙනස් කිරීම හරහාය. ඒ අනුව කිසිදු පරීක්ෂාවක් නැත. කැඳවන්නා විසින්ම අනුමැතියත් ලබාදී ඇත. මෙම අරුමපුදුම ඖෂධ නියාමන ක්‍රමවේදය නිර්මාණය කළාට මොහු හරි නම් මේ වෙන විටත් අත්අඩංගුවේ සිටිය යුතුය. එහෙත් මොකද්දෝ හේතුවකට මේ කියන නිලධාරියා අත්අඩංගුවට ගන්න සීඅයිඩීය තවමත් කටයුතු කරන බවක් පෙනෙන්නට නැත.

මෙම ඖෂධ වංචාව සක්‍රිය පසුගිය කාලයේ, සමහර ඖෂධ නියාමන ලොක්කන් එංගලන්තයේ සිටින තම සමීපතමයන් බැලීම සඳහා ගුවන්ගතවී ඇත්තේ ව්‍යාපාරික පන්තියේ ය. එසේ ගිය වාර ගණන 16ක් බව දැනගන්නට ලැබෙයි. මේ සියලු තත්ත්වයන් ගැන සීඅයිඩීය සොයා බැලිය යුතුය. ඇත්ත වශයෙන්ම නම් අත්අඩංගුවට ගෙන සිටින පුද්ගලයන්ගේ මෙන්ම අත්අඩංගුවට ගන්නට සිටින අප ඉහත සඳහන් කළ ප්‍රධාන පුද්ගලයන්ගේ ද වත්කම් පිළිබඳව ද සීඅයිඩීය පරීක්ෂා කළ යුතුය.

කුඩුකාරයන්ගේ මුදල් පමණක් කළු සල්ලි වන්නේ නැති බව සීඅයිඩීය දත යුතුය. විශේෂයෙන් පසුගිය කාලයේ මෙම පුද්ගයන් මුදල් හම්බ කළේ කෙසේද, ඔවුන් පසුගිය කාලයේ උපයාගත් වත්කම් මොනවාද යන්න සීඅයිඩීය සෙවිය යුතුය.