ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා නීතිය සහ ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ සංවාද අපට අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි?

“ව්‍යවස්ථා සංවාද” නම් තම ග්‍රන්ථය එලි දැක්වීමේ අවස්ථාවේ ජනාධිපති නීතිඥ, ආචාර්ය ජයම්පති වික්‍රමරත්න කල කතාවේ සිංහල අනුවාදය 

පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේ බොහෝ රටවල් මෙන් ශ්‍රී ලංකාවද ව්‍යවහාර නීති (common law) ක්‍රමයක් පවතින රටකි. ව්‍යවහාර නීතිය ක්‍රියාත්මක වන රටවල් සුවිශේෂී වන්නේ, ඒවා පුළුල් ලෙස නීතිගත කිරීමකට (codification) වඩා, නඩුවෙන් නඩුවට කෙරෙන තර්කනයන් ඔස්සේ විකාශනය වන අධිකරණ පූර්වාදර්ශ (judicial precedent) සහ විනිසුරුවන් විසින් නිර්මාණය කරන නීතිය (judgemade law) මත විශ්වාසය තබන බැවිනි. මෙම සම්ප්‍රදාය නම්‍යශීලීභාවය, අධිකරණ ස්වාධීනත්වය සහ විවාදාත්මක ක්‍රියාවලිය (adversarial process) අවධාරණය කරයි.

එබැවින්, ව්‍යවහාර නීතිය පවතින රටවල, අධිකරණ තීන්දු විවේචනාත්මකව විශ්ලේෂණය (critique) කිරීම නීති ක්ෂේත්‍රයේ වැදගත් වගකීමකි. මන්දයත්, පූර්වාදර්ශ මත පදනම් වූ පද්ධතිවල සාධාරණත්වය, එකමුතුභාවය සහ නීත්‍යානුකූලභාවය සහතික කිරීම සඳහා අඛණ්ඩ පිරික්සුමක් අවශ්‍ය වන බැවිනි. එවැනි විවේචනාත්මක පිරික්සුමකින් තොරව, විනිසුරුවන් විසින් සාදන නීතිය එකතැන පල්වීමේ, පක්ෂග්‍රාහී වීමේ (එය ආයතනික, පෞද්ගලික හෝ මූලධර්මාත්මක විය හැක) හෝ විකාශනය වන සමාජ වටිනාකම්වලින් බැහැරවීමේ අවදානමකට ලක්වේ. විවේචනාත්මක විශ්ලේෂණයක් (critique) යනු හුදෙක් වැරදි සෙවීමක් නොව, ධනාත්මක අවබෝධයක් ලබා දීමේ අරමුණින් යම් කාර්යයක, අදහසක හෝ තත්ත්වයක ශක්තීන් සහ දුර්වලතා යන දෙකම ඉස්මතු කරන ව්‍යුහාත්මක, විශ්ලේෂණාත්මක ඇගයීමකි. එය වඩාත් විධිමත්, සමබර සහ සාක්ෂි මත පදනම් වූවක් වීම නිසා සාමාන්‍ය දෝෂදර්ශනයෙන් (criticism) වෙනස් වේ.

පූර්වාදර්ශ තවදුරටත් යුක්තිය ඉටු නොකරන විට ඒවා පරීක්ෂාවට ලක් කිරීම, පිරිපහදු කිරීම හෝ නිෂ්ප්‍රභ කිරීම විවේචනාත්මක විශ්ලේෂණය මගින් සහතික කරයි. අධිකරණ පූර්වාදර්ශ ප්‍රමාණවත් නොවන බව පෙනී යන විට එය බොහෝ විට ව්‍යවස්ථාදායක මැදිහත්වීම් සඳහා පෙළඹවීමක් ඇති කරයි. නඩු තීන්දු විවේචනාත්මකව විශ්ලේෂණය කිරීම නීතිඥයින්ට විවේචනාත්මකව සිතීමට පුහුණුවක් ලබා දෙන අතර මූලධර්මාත්මක වෙනස්කම් වෙනුවෙන් තර්ක කිරීමට ඔවුන්ව සන්නද්ධ කරයි. විනිවිදභාවයෙන් යුත් විවාදයන් මඟින් අධිකරණ බලය වගකීමෙන් යුතුව ක්‍රියාත්මක වන බවට පුරවැසියන්ට විශ්වාසයක් ලබා දෙයි. මෙමගින් විවිධ ව්‍යවහාර නීති රටවල අධිකරණවලට එකිනෙකාගේ තර්කනයන්ගෙන් ඉගෙන ගැනීමට අවස්ථාව සැලසේ.

“නීතිය යනු අවසාන නඩුවේදී අවසාන විනිසුරුවරයා ප්‍රකාශ කළ දෙයයි” යන්න පොදු නීතියේ එක් ලක්ෂණයක් සංක්ෂිප්තව ප්‍රකාශ කරන ක්‍රමයකි—එනම් නීතිය දියුණු වන්නේ අධිකරණ පූර්වාදර්ශ හරහා වන අතර වඩාත්ම මෑතම තීන්දුව සාමාන්‍යයෙන් වත්මන් නීතිය නියෝජනය කරයි. ස්ථාවර වූ නීතියක් කියා දෙයක් නොමැත; ස්ථාවර යැයි පෙනෙන දෙය එලෙස පවතින්නේ පසුකාලීන නඩු තීන්දුවකින් එය වෙනස් කරන තුරු පමණි. මේ සඳහා උදාහරණයක් දැක්වීම ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත.

ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සකස් කළ අය ජීවිතය සහ පුද්ගලික නිදහස ආරක්ෂා කිරීමේ අයිතියට ඇති ව්‍යතිරේකය “නීතියෙන් ස්ථාපිත ක්‍රියා පටිපාටියකට” (procedure established by law) පමණක් සීමා කළ යුතුද නැතහොත් “නීතියේ නිසි ක්‍රියා පටිපාටියට” (due process of law) යටත් කළ යුතුද යන්න පිළිබඳව විවාද කළහ. එය “නීතියෙන් ස්ථාපිත ක්‍රියා පටිපාටිය” අනුව නම්, වැරදි නීති නොසාදනු ඇතැයි පාර්ලිමේන්තුව කෙරෙහි විශ්වාසය තැබිය යුතුය. එය “නීතියේ නිසි ක්‍රියා පටිපාටිය” අනුව නම්, යම් නීතියක් යහපත් නීතියක් නොවන බවට සහ මූලික මූලධර්මවලට අනුකූල නොවන බවට ප්‍රශ්න කිරීමට අධිකරණයට බලය ලැබේ. ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලය සිතාමතාම තීරණය කළේ “නීතියෙන් ස්ථාපිත ක්‍රියා පටිපාටිය” යන්න භාවිත කිරීමටයි.

ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සම්මත කර ගැනීමෙන් ටික කලකට පසු, ඒ.කේ. ගෝපාලන් එදිරිව මදුරාසිය නඩුවේදී තර්ක කෙරුණේ ජීවිතය සහ පුද්ගලික නිදහස ආරක්ෂා කිරීමේ අයිතිය සහතික කරන 21 වන වගන්තියේ ඇති “නීතිය” (law) යන වචනයෙන් ස්වභාවික යුක්ති ධර්මයේ මූලධර්ම (principles of natural justice) අදහස් වන බවයි. එම තර්කය ප්‍රතික්ෂේප විය.

නමුත් වසර 25කට පසුව, මේනකා ගාන්ධි නඩුවේදී, අග්‍රවිනිශ්චයකාර භගවතීගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කළේ, පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතය හෝ පුද්ගලික නිදහස අහිමි හෝ සීමා කරන ඕනෑම නීතියක්, ඒ සඳහා සාධාරණ සහ යුක්තිසහගත ක්‍රියා පටිපාටියක් නියම නොකරන්නේ නම් එය වලංගු නොවන බවයි. කෙටියෙන් කිවහොත්, එම යෙදුම භාවිතා නොකිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලය සිතාමතාම ගත් තීරණය නොතකා, අධිකරණය 21 වන වගන්තිය තුළට ‘නීතියේ නිසි ක්‍රියා පටිපාටිය’ (due process) යන අර්ථය ඇතුළත් කළේය.

1991 වසරේ කොළඹ පැවැති ප්‍රථම දකුණු ආසියානු නීති (SAARCLAW) සමුළුවේදී, ඒ වන විට විශ්‍රාම ලබා සිටි විනිසුරු භගවතී ව්‍යවහාර නීතියේ (public law) ඉන්දීය වර්ධනයන් පිළිබඳව අදහස් දැක්වීය. ප්‍රශ්න විමසීමේ වේලාවේදී මම ඔහුගෙන් විමසා සිටියේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලය සිතාමතා ගත් තීරණය හමුවේ ඔහු එය කළේ කෙසේද යන්නයි. ඔහුගේ පිළිතුර වූයේ රටක් නවීන නීතිමය වර්ධනයන් සමඟ ඉදිරියට යා යුතු බවත්, ඒවායේ ප්‍රතිලාභ ලැබීමට ජනතාවට අයිතියක් ඇති බවත්ය.

විදේශීය නීති විද්‍යාවේ (foreign jurisprudence) බලපෑම පිළිබඳව වචන කිහිපයක්. නීති ක්ෂේත්‍රයේ සමහරු විදේශීය නීති විද්‍යාව උපයෝගී කර ගැනීමට මැලි වෙති; ඒ එය දේශීය නීති සම්ප්‍රදායන් සමඟ නොගැලපෙන බව සලකමින් හෝ එය විදේශීය වූ පලියටමය.

විදේශීය නීති විද්‍යාව ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිය සංවර්ධනය කිරීමට උපකාරී වී ඇති ආකාරය පිළිබඳ උදාහරණ දෙකක් පමණක් දක්වන්නම්.

ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය, “අත්තනෝමතික වන ඕනෑම දෙයක් නීතියේ සමාන රැකවරණය  උල්ලංඝනය කරයි” යනුවෙන් ප්‍රකාශ කරමින් නීතිය පිළිබඳ සමාන රැකවරණය  (equal protection of the law) යන්නට පුළුල් අර්ථයක් ලබා දී තිබුණි. එල්මෝ පෙරේරා එදිරිව ජයවික්‍රම නඩුවේදී, එච්.එල්. ද සිල්වා ජනාධිපති නීතිඥවරයා ඊට සමාන පුළුල් කිරීමක් වෙනුවෙන් දැඩි ලෙස තර්ක කළේය. 6 ට 3 ක් ලෙස බෙදුණු පූර්ණ විනිසුරු මඩුල්ලක් (fullbench) එය ප්‍රතික්ෂේප කළේ,  තමන්ට අසමාන ලෙස සැලකූ බව පෙත්සම්කරු පෙන්වා දී නොමැති බව පවසමිනි. විනිසුරු වනසුන්දර ඔහුගේ විරුද්ධ මතයේ (dissent) ප්‍රකාශ කළේ, කණ්ඩායමක සිටින පුද්ගලයෙකු සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, සංසන්දනය කළ යුත්තේ එම කණ්ඩායමට අදාළ වන සම්මතය (norm) හෝ ආරක්ෂාව සමඟ බවයි.

ජයසිංහ එදිරිව නීතිපති  නමැති සන්ධිස්ථානීය නඩුවේදී, විනිසුරු මාර්ක් ප්‍රනාන්දු මහතා තවදුරටත් ඉදිරියට යමින් කියා සිටියේ, සාමාන්‍යයෙන් සම්මතය අනුගමනය කරනු ලබන බවට අධිකරණ නිල අවධානය (judicial notice) ගත හැකි සහ ගත යුතු බැවින්, එම සම්මතය උල්ලංඝනය කිරීම සමාන රැකවරණය  උල්ලංඝනය කිරීමක් වන බවයි. එම නඩු තීන්දුව එතැන් සිට අඛණ්ඩව අනුගමනය කර ඇත. මෙය කළ හැකි වූයේ ඉන්දියාවේ සිදුවූ වර්ධනයන් හේතුවෙනි.

රජයට අයත් සමාගම් සහ සංස්ථාවල ක්‍රියාවන් විසින් මූලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීම සම්බන්ධයෙන්, අපේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මුලදී පටු ආකල්පයක් ගත්තේය. විශේෂයෙන්ම විජේතුංග එදිරිව රක්ෂණ සංස්ථාව, චන්ද්‍රසේන එදිරිව ජාතික කඩදාසි සංස්ථාව සහ පංචපුද්ගල විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ විභාග කළ විජේරත්න එදිරිව මහජන බැංකුව යන නඩු තුනේදීම එම තීන්දු ලියා තිබුණේ අග්‍රවිනිශ්චයකාර ශර්වානන්ද විසිනි. එම අවධියේදී ඔහු මගේ ආචාර්ය උපාධි නිබන්ධනය අධීක්ෂණය කළ අතර මා සමඟ දීර්ඝ සාකච්ඡාවල නිරත විය. මම මෙම නඩු තීන්දුවල නිවැරදිභාවය පිළිබඳ මගේ සැකය ප්‍රකාශ කළ අතර, ඔහු ඊට සවන් දීමට සූදානම්ව සිටියේය. දිනක්, ඔහු තමා බෙහෙවින් ගරු කළ විනිසුරු මැතිව්ගේ තීන්දුවක් වූ සුක්දේව් එදිරිව භගත්රාම් නඩුව කියවන ලෙස මට පැවසීය. එම තීන්දුව මගේ සිතීමේ රටාවට අනුබල දුන් අතර, අපේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉතා පටු ස්ථාවරයක් ගෙන ඇති බව සඳහන් කරමින් මම එය මගේ කෙටුම්පතට ඇතුළත් කළෙමි. මම එතුමා ඉදිරියේ උසාවියක වාචික දේශනයක් කරන්නාක් මෙන්  මගේ තර්කය ඉදිරිපත් කල අයුරු මට මතකය. ඔහු ඊට සවන් දී ඉඳහිට හිස වැනුවේය. එපමණකි.

පසුව, මම යම් රාජ්‍ය සංස්ථාවකට එරෙහි මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුවකදී බැටී වීරකෝන් මහතාගේ කනිෂ්ඨ නීතිඥවරයා ලෙස කටයුතු කළෙමි. අපි පෙනී සිටියේ තිබූ සමසමාජ වෘත්තීය සමිති සාමාජිකයින් කිහිප දෙනෙකු වෙනුවෙනි. ඔවුන්ගේ නඩුව ඉතා ශක්තිමත් එකක් විය. නීති විද්‍යාලයේදී මට පළාත් පාලන නීතිය ඉගැන්වූ එන්.ටී.එස්. කුලරත්න මහතා සංස්ථාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අතර, ඉහත සඳහන් කළ අග්‍රවිනිශ්චයකාර ශර්වානන්දගේ නඩු තීන්දු තුන විශ්වාසයෙන් යුතුව උපුටා දැක්වීය. ඔහු ඇමතූ අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා, ‘කුලරත්න මහත්මයා, ඔබ එම තර්කය ඉදිරියට ගෙන යාමට ඕනද? මම මේ ප්‍රශ්නය ගැන නැවත සලකා බලා තියෙනවා. මම මේ ගැන නඩු තීන්දුවක් ලිවීමට සූදානම්.’ යැයි පැවසීය. මගේ දැඩි කලකිරීමට හේතු වෙමින් කුලරත්න මහතා එම තර්කය ඉල්ලා අස්කර ගත්තේය. එම කරුණ පිළිබඳව ඉතා පැහැදිලි තීන්දුවක් ලැබීමට තිබූ අවස්ථාව අපට අහිමි විය. නමුත් ඉතා ඉක්මනින්, විනිසුරු අතුකෝරාල  රාජරත්න එදිරිව එයාර් ලංකා නඩුවේදී සුක්දේව් එදිරිව භගත්රාම් නඩුවේ විනිසුරු මැතිව්ගේ අදහස් අනුගමනය කළේය. 

එක්තරා විශ්වවිද්‍යාලයක නීති ශිෂ්‍යාවක ඇයගේ අධ්‍යයන කටයුත්තක් සඳහා මා සමග සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් කළාය. ඇය ඉතා විවෘතව කතා කළ තැනැත්තියක වූ අතර, නඩු තීන්දු පිළිබඳ මගේ විවේචනාත්මක විශ්ලේෂණයන් මධ්‍යස්ථ, මෘදු සහ උසාවියට අතිශයින් ගරු කරන ස්වභාවයක් ගන්නා බව මට පැවසුවාය. “ඔබ සැමවිටම කියන්නේ ‘මම ඉදිරිපත් කරමි’, ‘ගෞරවයෙන් යුතුව ඉදිරිපත් කරමි’ ආදී වශයෙන්” ඇය කීවාය. මම ඇයට පැහැදිලි කළේ නඩු තීන්දුවක් විවේචනාත්මකව විශ්ලේෂණය කිරීම වාදභේදාත්මක අභ්‍යාසයක් (polemical exercise) නොවිය යුතු බවයි. මන්දයත්, වාදභේද තර්ක (polemics) යනු අවබෝධය ගැඹුරු කිරීමට හෝ නීතිය වැඩිදියුණු කිරීමට වඩා තර්ක ජයග්‍රහණය කිරීම අරමුණු කරගත් ප්‍රතිවාදී, වාචාල ප්‍රහාරයන් වන බැවිනි. නීති ක්ෂේත්‍රය තුළ, එවැනි වාදභේදයන් මගින්  විවේචනාත්මක විශ්ලේෂණයක ඇති විශ්වාසනීයත්වය සහ නිර්මාණාත්මක අරමුණ පළුදු වීමේ අවදානමක් පවතී.

මා විසින්ම තර්ක කරන ලද නඩුවක් වූ, අග්‍රවිනිශ්චයකාර ශර්වානන්දගේ තීන්දුවක් වූ නමසිවායම් එදිරිව ගුණවර්ධන නඩුව මම උදාහරණයක් ලෙස ගත්තෙමි. අදාළ පොලිස් නිලධාරියා දිවුරුම් ප්‍රකාශයක් මගින්  කියා සිටියේ පෙත්සම්කරු ගමන් කරමින් සිටි බස් රථයට තමා ගොඩ වී, ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා පොලිස් ස්ථානයට තමා සමඟ පැමිණෙන ලෙස පෙත්සම්කරුට “දන්වා සිටි” (required) බවත්, ඔහුගේ ප්‍රකාශය සටහන් කර ගැනීමෙන් පසු ඔහුව “මුදාහළ” (released) බවත්ය. පෙත්සම්කරුට තමාට රිසි තැනකට යාමට තිබූ නිදහස අහිමි වූ බැවින් එය අත්අඩංගුවට ගැනීමක් (arrest) බව අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා තීන්දු කළේය. මම  නඩු තීන්දුවේ එම කොටස ශ්‍රී ලංකාවේ පුද්ගල නිදහස පිළිබඳ සන්ධිස්ථානයක් (watershed) ලෙස විස්තර කර ඇති නමුත්, එහි වෙනත් අංශයක් විවේචනය කළෙමි.

පෙත්සම්කරුව හදිසි නීති රෙගුලාසි යටතේ රැඳවුම් නියෝගයක් මත රඳවා තබා තිබූ නමුත් සෑම මසකම අලුත් නියෝග නිකුත් කර නොතිබූ අතර, දිගින් දිගටම රඳවා තබා ගැනීම නීතිවිරෝධී බව මම තර්ක කළෙමි.

මහජන ආරක්ෂක පනතේ 4 වන වගන්තිය අනුව හදිසි නීති ප්‍රකාශනයක් කල් ඉකුත්වීම හෝ අවලංගු කිරීම මගින් හදිසි නීතිය යටතේ “සිදු කරන ලද කිසිදු වරදකට, හෝ ලබාගත් හෝ පැවරුණු කිසිදු අයිතිවාසිකමකට, නිදහසකට හෝ දඬුවමකට (penalty)” බලපෑමක් නොවේ. අග්‍රවිනිශ්චයකාර ශර්වානන්ද 4 වන වගන්තිය උපුටා දක්වමින් ප්‍රකාශ කළේ, දිගටම රඳවා තැබීමට ඇති බැඳියාව හදිසි නීති රෙගුලාසි යටතේ පෙත්සම්කරුට පැවරුණු ‘දඬුවමක්’ (penalty) වන බවත්, එබැවින් මාසික රැඳවුම් නියෝග අනවශ්‍ය බවය.

මා එයින් ඉතා අසතුටට පත් වූ අතර, මගේ කෙටුම්පත් පරිච්ඡේදයේ මෙසේ සඳහන් කළෙමි: “18 වන රෙගුලාසිය යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් පුද්ගලයෙකු රඳවා තබා ගැනීමට ඇති බැඳියාව ‘දඬුවමක්’ ලෙස හැඳින්වීම කිසිසේත්ම සිතාගත නොහැකිය (by no stretch of imagination).” අග්‍රවිනිශ්චයකාර ශර්වානන්ද එම කොටස කියවා, වචනයක්වත් නොකියා, “කිසිසේත්ම සිතාගත නොහැකිය” යන වචන පැන්සලකින් කපා දැමීය. එතුමා දුන් පණිවිඩය පැහැදිලි විය: “භාෂාව භාවිතයේදී මෘදු වන්න, නමුත් මගේ තීන්දුව විවේචනාත්මකව විශ්ලේෂණය කිරීමට ඔබට අයිතියක් ඇත.” එය මා ඉගෙනගත් මහඟු පාඩමක් විය.  දැන් එම පොතේ සඳහන් වන්නේ මෙසේය: “18 වන රෙගුලාසිය යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් පුද්ගලයෙකු රඳවා තබා ගැනීමේ බැඳියාව, පවරා ඇති ‘දඬුවමක්’ ලෙස හැඳින්විය නොහැකි බව ගෞරවයෙන් යුතුව ඉදිරිපත් කරමි.’ 

මෙම නඩු තීන්දුවෙන් ටික කලකට පසු, හදිසි නීතිය දීර්ඝ කරන සෑම අවස්ථාවකදීම අලුත් නියෝග නිකුත් කිරීම අවශ්‍ය නොවන පරිදි මහජන ආරක්ෂක පනත සංශෝධනය කරන ලදී.

විවේචනාත්මක විශ්ලේෂණය ගැන කතා කරන විට මට විනිසුරු ශිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය මුණගැසුණු අවස්ථාවක් මතක් වේ. එවිට මා සුදානම් කරමින් සිටි “ශ්‍රී ලංකාවේ මූලික අයිතිවාසිකම්” (‘Fundamental Rights in Sri Lanka’) නමැති මගේ පොතේ දෙවන සංස්කරණයේ ප්‍රගතිය පිළිබඳව එතුමිය විමසුවාය. අනෙකුත් කරුණු අතර, ඇය විසින් ලියන ලද ආගම් ප්‍රචාරය කිරීමේ නිදහස පිළිබඳ ව්‍යවස්ථාපිත තීරණ (determinations) තුනක් මම විවේචනය කර ඇති බව මම ඇයට පැවසුවෙමි. ඇගේ පිළිතුර වූයේ, “ආ! ඒක ප්‍රශ්නයක් නොවේ, ඔබ මට නම් නොපටබඳින තාක් කල්” යන්නයි.  ඒ තමයි නිවැරදි ආකල්පය. 

මෙම පොත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා නීති විද්‍යාව ගැන පමණක් නොව ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන ද වේ. ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාවලිය මගේ මෙම  දායකත්වයෙන් ප්‍රයෝජන ලබනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි.