ජාතික ජන බලවේගය සිය ආරක්ෂක නීති සම්පාදනය කළ යුත්තේ සිය යහපත් අභිප්‍රායයන් සඳහා නොව, සිය නරකම අනුප්‍රාප්තිකයා සඳහා ය
උරුම වූ මර්දනකාරී නීතියක් සිය විවේචකයන්ට එරෙහිව යොදා නොගැනීමට තීරණය කළ එකදු හෝ ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවක් නම් කරන්න. කෙටි වන ඒ සෙවීම අවසන් වන්නේ හිස් අතිනි.
ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත 1979 දී “තාවකාලික” පියවරක් ලෙස සම්මත කෙරිණි. එතැන් පටන් වසර හතළිස් හතකට පසුවත්, එය සෑම පාලනයකටම, එනම්, එජාපය හා ශ්‍රීලනිපය ට, රාජපක්ෂ හා යහපාලනයට, වික්‍රමසිංහ හා දැන් ජාතික ජන බලවේගය (ජාජබ)ට සේවය කර ඇත. එය දමිළ හා මුස්ලිම් ප්‍රජාවන්ට, ලේඛකයන්ට, මානව හිමිකම් ආරක්ෂකයන්ට, ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන්ට සහ එවකට සිටි ආණ්ඩුව නොසතුටට පත් කිරීම සිය එකම වරද වූ පුරවැසියන්ට එරෙහිව යොදාගෙන ඇත. ඒ යටතේ පීඩා වින්ද සෑම පක්ෂයක්ම එය අහෝසි කරන බවට පොරොන්දු වූහ. බලයට පත් සෑම පක්ෂයක්ම එය තබා ගැනීමට හේතුවක් සොයා ගත්හ.
යුරෝපීය වෙළඳ සහන නැවත දිනා ගැනීම සඳහා රනිල් වික්‍රමසිංහ 2017 දී එය අවලංගු කරන බවට පොරොන්දු වූයේය. 2022 දී ඔහු ජනාධිපති ලෙස එය අරගලයේ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන්ට එරෙහිව යොදා ගත්තේය. පනත අවලංගු කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අයෙකු දැන් පළි ගැනීම සඳහා එය යොදා ගැනීම පුදුමයට කරුණක් බව ජවිපෙ ප්‍රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා සහෝදරයා එදා පැවසීය. ඔහු නිවැරදි විය.
පොරොන්දුව සහ භාවිතාව
විපක්ෂයේ සිටියදී ජාතික ජන බලවේගයේ වාර්තාව පැහැදිලි විය. 2023 දී වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවේ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි පනත් කෙටුම්පතට විරුද්ධ වූ එහි පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ දී අභියෝගයට ද ලක් කළහ. එහි 2024 ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශණය “ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ඇතුළු සියළුම මර්දනකාරී පනත්” අහෝසි කරන බවට ද පොරොන්දු විය.
බලයට පැමිණි පසු කතාව වෙනස් විය. 2024 සැප්තැම්බර් සහ 2025 මැයි අතර කාලය තුළ අවම වශයෙන් 12 දෙනෙකු ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් බව වාර්තා වූ අතර, එතැන් පටන් තවත් අය අත්අඩංගුවට ගැනුණි. ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව 2025 දී ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතට අදාළ රඳවා තබා ගැනීමේ සිද්ධි 46ක් ද, 2026 පළමු මාස තුන තුළ තවත් 12ක් ද වාර්තා කර ඇත. ඊශ්‍රායල විරෝධී ‘ස්ටිකර්’ ඇලවූ බවට චෝදනා ලැබූ පුද්ගලයෙක් ද, 2026 ජූනි මාසයේ දී සංගීත වීඩියෝවක් හේතුවෙන් 24 හැවිරිදි දෙමල හිප්-හොප් කලාකරුවෙක් ද රඳවා තබා ගත් අය අතර වූහ. සාමාන්‍ය අපරාධ නීතිය ප්‍රමාණවත් වන අවස්ථා වලදී පවා මෙම පනත යොදා ගනු ලැබ තිබේ.
ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කරන බවට පොරොන්දු වූ ආණ්ඩුව, වසර දෙකක් ඇතුළත, අසාමාන්‍ය බලතල ලැබුණු සෑම ආණ්ඩුවක්ම කරන දේ, එනම්, ඒවා යොදා ගැනීම මනාව පෙන්නුම් කර ඇත.
“අපව විශ්වාස කරන්න” යන්න ආරක්ෂක පියවරක් නොවේ
දැන් ආණ්ඩුවට නව නීති දෙකක් අවශ්‍යය. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත වෙනුවට ගෙන එන ත්‍රස්තවාදයෙන් රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීමේ පනත් කෙටුම්පත (PSTA) ඔක්තෝබර් 6 වැනි දා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කෙරිණි. සංවිධානාත්මක අපරාධ වැළැක්වීමේ පනත් කෙටුම්පත එදිනම ගැසට් කෙරිණි.
ඊට පවතින විරෝධතා පක්ෂග්‍රාහී ඒවා නොවේ. පනත් කෙටුම්පත් වල පුළුල් අර්ථ නිරූපණ, විධායක රඳවා තබා ගැනීමේ බලතල සහ ඇප සීමා කිරීම් මගින්, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත කුප්‍රකට බවට පත් කළ බලතල එලෙසම පවත්වා ගෙන යනු ඇති අතර, සමහර විට ඒවා තවත් පුළුල් කරනවා ද ඇත. වසරක් දක්වා වන රඳවා තබා ගැනීමේ නියෝග නිකුත් කිරීමේ බලය උසාවි වෙත නොව විධායකය වෙත පැවරෙනු ඇත. සංවිධානාත්මක අපරාධ පනත් කෙටුම්පත කොණ්ඩා මෝස්තර, පච්ච, ඇඳුම්, අත් සංඥා හෝ ලිහිල් “සම්බන්ධකම්” මත කල්ලි සාමාජිකත්වය උපකල්පනය කරන අතර, ඉදිරිපත් කරනු ලබන පුද්ගලයා රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීමට මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු බැඳ තබයි. එහි “බරපතළ අපරාධ” ලේඛනය ද්වි-විවාහය, ප්‍රකාශන හිමිකම් උල්ලංඝනය සහ බලපත්‍ර රහිත සූදුව දක්වා විහිදෙයි. එහි 46 සහ 47 වගන්ති මගින් සහකාර පොලිස් අධිකාරී (ASP) නිලයේ සහ ඉන් ඉහළ පොලිස් නිලධාරීන්ට කරන පාපොච්චාරණ සාක්ෂි ලෙස පිළිගත හැකි කරනවා ඇත: PSTA විසින් ඉවත් කරනු ලබන ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ එම විධිවිධානයම වන මෙය, ඓතිහාසිකව බලහත්කාරය හා වධහිංසාව උනන්දු කළ විධිවිධානයකි.
සංවිධානාත්මක අපරාධ පනත් කෙටුම්පත ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතට වඩා දරුණු විය හැකි බව පවසන ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව, එය ඉවත් කර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටී. සැකකරුවෙකු චෝදනා ගොනු කිරීමට පෙර වසරක් ද, නඩු විභාගයට පෙර තවත් වසරක් ද රඳවා තබා ගත හැකි බවට ක්ෂමා ජාත්‍යන්තරය අනතුරු අඟවයි. නීතිඥවරු, පූජ්‍ය පක්ෂය සහ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අය ද ඒ හා සමාන අනතුරු ඇඟවීම් කර තිබේ.
ජාතික ජන බලවේගයේ ඇමතිවරුන්ගේ සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශකයන්ගේ ප්‍රතිචාරයේ හරය මෙසේ වෙයි: මෙම නීති අප විසින් හෝ අපෙන් පසුව එන අය විසින් හෝ අනිසි ලෙස භාවිත කරනු ඇතැයි උපකල්පනය නොකරන්න.
එය තර්කයක් නොවේ. බලය සැබවින්ම ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳ ඊට ඇති අත්දැකීම් අල්ප බව ඉතිහාසය විසින් නැවත නැවතත් පෙන්වා දී තිබෙන හෙයින් එය නිෂ්ඵල ප්‍රාර්ථනාවක් වේ. නීතිය ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන්නේ එය කෙටුම්පත් කළ ඇමතිවරයා විසින් නොව, වගන්තියක් තමාට වැටහෙන ආකාරයට කියවා ගනු ලබන බිම් මට්ටමේ සිටින නිලධාරියා විසිනි. වඩාත්ම අනාරක්ෂිත වන්නේ දුප්පතුන්, කොළඹින් පිටත ජීවත් වන්නන් සහ නීතිඥයෙකු නොමැති පුද්ගලයිනුයි. ඊට අමතරව, නීති ලියන ආණ්ඩුවලට වඩා නීති කල් පවතී. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ජනාධිපති ධුර කාල නවයක් පුරා පැවතී තිබේ.
ජාතික ජන බලවේගයේ හරය වශයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, මෙය වෙනත් ඕනෑම පාර්ශ්වයකට වඩා හොඳින් දැන සිටිය යුතුය. ‘කළු ජූලිය’ සම්බන්ධයෙන් එයට වරද පැටවීම පහසු යැයි සැලකූ ආණ්ඩුවක් විසින් 1983 දී එය තහනම් කරන ලදී. 2019 ජනාධිපතිවරණයේ දී ලැබුණු සියයට 3ක පමණ ප්‍රතිශතයේ සිට 2024 වසරේ දී පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතර බලයක් දක්වා: තත්ත්වයන් කොතරම් වේගයෙන් වෙනස් විය හැකිද යන්න ජාතික ජන බලවේගය (NPP) ද හොඳින් දනී. එය බලයට ගෙන ආ දෝලකයටම, එය නැවත බලයෙන් ඉවතට ගෙන යාමටත් හැකියාව ඇත. එසේ සිදු වූ විට, ඊළඟට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ තනතුර දරන තැනැත්තා වෙනුවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම සූදානම් ව මෙම නීති බලා සිටිනවා ඇත.
පරමාදර්ශවාදය නොව, යථාර්ථ දේශපාලනය
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයන් ආරක්ෂක නීති සකස් කරන්නේ බලයට පත් විය හැකි හොඳම පුද්ගලයා වෙනුවෙන් නොව, බලයට පත් විය හැකි නරකම පුද්ගලයා වෙනුවෙනි. “මිනිස්සු දේවදූතයන් වූයේ නම්, කිසිදු ආණ්ඩුවක් අවශ්‍ය නොවනු ඇත” යනුවෙන් ජේම්ස් මැඩිසන් ලිවීය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍ය, තනතුරු දරන්නන්ගේ ගුණවත්කම මත යැපෙනවා වෙනුවට, ස්වාධීන අධිකරණ, පටු අර්ථ දැක්වීම්, කාල සීමාවන් සහ පාර්ලිමේන්තු අධීක්ෂණය කෙරෙහි විශ්වාසය තබන්නේ එහෙයිනි. පාලකයා විශ්වාස කළ හැකිය යි උපකල්පනය කරමින් නීති කෙටුම්පත් කරන්නේ අධිකාරිවාදී පද්ධති විසින් පමණි.
විපක්ෂයේ බොහෝ දෙනා ගේ නිහඬතාව තේරුම් ගත හැකි වුවද, මවිතය දනවන සුළුය. එහි අසුන් අරා සිටින බොහෝ දෙනා, මහජන විරෝධය හේතුවෙන් අත්හිටුවන ලද සහ දැන් පාර්ලිමේන්තුව ඉදිරියේ ඇති පනත් කෙටුම්පතේ පූර්වගාමීන් වූ 2018 ත්‍රස්තවාද විරෝධී පනත් කෙටුම්පත සහ 2023 ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි පනත් කෙටුම්පත සකස් කළහ. තමන් විසින්ම පළමු කෙටුම්පත සකස් කරන ලද නීතියක් ඒත්තු යන අයුරින් හෙළා දැකීම අපහසුය. එබැවින්, මේ සම්බන්ධයෙන් පෙරමුණ ගැනීමේ වගකීම සිවිල් සමාජය, නීතිඥවරු, පූජ්‍ය පක්ෂය සහ ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව වෙත පැවරී ඇත.
එක උපදෙසක්
ජනාධිපතිවරයා සහ ආණ්ඩුව ත්‍රස්තවාදයට හෝ සංවිධානාත්මක අපරාධවලට එරෙහි සටන දුර්වල කළ යුතු නැත; තර්ජන දෙකම සැබෑය. ඔවුන් කළ යුත්තේ, ඔවුන්ගේ පූර්වගාමීන් අනිසි ප්‍රයෝජන ගත්, ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයන් නිසැකවම අනිසි ප්‍රයෝජනයට ගන්නා හිඩැස් වසා දැමීමයි. මෙය සිදු කිරීම සඳහා, පනවනු ලබන නීති මගින් පහත සඳහන් දෑ සිදු කළ යුතුය:
- අර්ථ නිරූපණ පටු කරන්න. විසම්මතය, පක්ෂව කතා කිරීම, සාමකාමී විරෝධතා, වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග සහ මාධ්‍යවේදය පැහැදිලිවම බැහැර කරන්න; පෙනුම මත පදනම් වූ පූර්ව නිගමන ඉවත් කරන්න; “බරපතළ අපරාධ” යන්න සැබවින්ම සංවිධානාත්මක වූ බරපතළ අපරාධ සඳහා පමණක් වෙන් කරන්න.
- රඳවා තබා ගැනීම, නිරීක්ෂණය සහ ඇප ලබා දීමේ බලය ආපසු විනිසුරුවරුන් වෙත ලබා දෙන්න. විධායක රඳවා තබා ගැනීමේ නියෝග නොතිබිය යුතුය; සන්නිවේදනයට බාධා කිරීමට හෝ දුරකථනයක් අගුළු ඇරීමට පෙර අධිකරණ වරෙන්තුවක් අවශ්‍ය විය යුතුය; එක එක නඩුව අනුව ඇප තීරණය කිරීමට මහේස්ත්‍රාත්වරුන්ට නිදහස තිබිය යුතුය.
- පොලිස් පාපොච්චාරණ සහ පරීක්ෂාවට ලක් නොකළ කටකතා ඉවත් කර, පොලීසිය සමඟ පළමුව සම්බන්ධ වන මොහොතේ සිටම නීතිඥයෙකු රහසිගතව හමු වීමේ අයිතිය සහතික කරන්න.
- සංවිධානාත්මක අපරාධ පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳ විශේෂඥ කමිටුවේ කෙටුම්පත ද ඇතුළුව, කෙටුම්පත් කිරීමේ වාර්තාව ප්‍රකාශයට පත් කර, එහිදී සිදු කළ සෑම අපගමනයක් ම පැහැදිලි කරන්න.
- සංශෝධන සිදු කිරීම සඳහා පනත් කෙටුම්පත් දෙකම ඉවත් කර ගන්න, එමෙන්ම, සංවිධානාත්මක අපරාධ පනත් කෙටුම්පත, ජාත්‍යන්තර සංවිධානාත්මක අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ගිවිසුම්ගත බැඳීම්වලට අදාළ ව සැබවින්ම අවශ්‍ය කරන කරුණු සඳහා පමණක් සීමා කරන්න.
කිසිදු ආණ්ඩුවක් අන්ධ විශ්වාසයට සුදුසු නැත. ආරක්ෂක නීතියක සැබෑ පරීක්ෂාව වන්නේ එහි නිර්මාපකයින් එය භාවිතා කරන ආකාරය නොව, ඔවුන් වඩාත්ම බිය වන පාර්ශ්වයන් එය භාවිත කරනු ඇති ආකාරයයි. ජනාධිපතිවරයා සහ ඔහුගේ ආණ්ඩුව මෙම පනත් කෙටුම්පත් සකස් කළ යුත්තේ, ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමේ බලය තම දෘඩතම ප්‍රතිවාදියා අතට පත් වනු ඇතැයි සිතා ගෙනය.
එක දිනෙක, එය සිදු විය හැකිය.
