No menu items!
29.9 C
Sri Lanka
21 June,2026
Home Blog Page 374

රන්ජන්ගේ හඬපට හෙවත් හනුමාගේ වල්ගය

0


සමහරුනට හොරි දද කුෂ්ඨ පවා ආශීර්වාදයකි. ආණ්ඩුවේ වැරදි බැරිකම් වසා ගැනීමට, රන්ජන්ගේ හඬ පට පාවිච්චි කිරීම වාගේය. රන්ජන් යනු ගම්පහ ජනතාව තෝරා පත් කළ නිමල් ලන්සා, සරණ ගුණවර්ධන, පබා, මර්වින් සිල්වා ප‍්‍රසන්න රණවීර ජාතියේ තවත් කෙනෙකු පමණකි. මහාධිකරණ විනිසුරුවරියක උසස් පෙළ අසමත් නළුවෙකුගෙන් උසස්වීමක් ඉල්ලයි. ඒ රටේම විධායක ජනාධිපති දණ ගැස්වීමට ව්‍යවස්ථාදායක සභාව සමත් විය. ඒ සත්‍යය ඒ නෛතික ශක්තිය අදටත් එසේමය.


තවම වැරදිකරු නොවූ රන්ජන්ගේ එජාප සාමාජිකත්වය, වංචනික ගමන් බල පත‍්‍රයක් සහිතව අත්අඩංගුවට පත් වීරවංශ මුදාහැරි අගමැති වික‍්‍රමසිංහ අත්හිටුවා ඇත. අප බත් කන හරකුන්් විය යුතු නැත. රනිල් විදේශික අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ට මහ බැංකුව භාරදීමත්, ශිරන්ති රාජපක්‍ෂ සහ වීරවංශ බේරා හැරීමත්, සජිත් මධ්‍යම සංස්කෘතික අරමුදලෙන් දහම් පාසල් ගොඩනැගිලි තැනීමත් ගැන ගම්මන්පිලලා මහින්දානන්දලා කුමක් කියත්ද?


2015-2019 යුගයේ තීන්දු කළ හැම නඩුවකදීම වැරදිකරුවන් වී ඇත්තේ දුමින්ද සිල්වා ඇතුළු අන්ත අසරණ අහිංසකයන්ය. ඒ සියලූ දෙනා නිදහස් කළ යුතු වේ. දුමින්ද සිල්වාගේ පින්තූරයට සාර්ජන් සුනිල් රත්නායක යන නම යොදා ඇත්තේ ජය ගත් සැණින් හිරගත කළ රණවිරුවන් නිදහස් කරනවා යයි ජනාධිපති ගෝඨාභය කළ ප‍්‍රකාශය නිසාය. දුමින්ද අධිකරණයෙන් සගවා තැබීමට සිංගප්පූරු යැවීම වරදක් නොවේද? ‘මේ බිඳ වැටෙන්නේ රටේ අධිකරණය පිළිබඳ විශ්වාසය නොවේද? මේ ගැන කතා නොකරන්නේ ඇයි...?’ මහනුවර සේවය කරන ජ්‍යෙෂ්ඨ නීතිඥයෙකු ඇසීය. ඔහු කියන්නේ අධිකරණය යනු දුමින්ද සිල්වාගේ හෝ සිල් රෙදි නඩුව විතරක් ඇසූ අටමගලයක් නොවන බවය. එය මේ රටේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ ඉඩම් නඩු, අසරණ ගැහැනුන්ගේ නඩත්තු නඩු, ¥ෂණ නඩු ඇසෙන තැනය. අධිකරණ තීන්දුව හිස් නවා පිළිගෙන සමහරු ගෙදර යති. සමහරු එල්ලූම් ගස් යති. එහිදී දුමින්ද විශේෂ වන්නේ කෙසේද? රාජපක්‍ෂලාටවත් දුමින්ද බේරාගත නොහැකි විය.

දැන් සකල අධිකරණයටම ගිනි තැබීමට රන්ජන් පාවිච්චි කරයි. මේ කොන්ත‍්‍රාත් එකකි. එජාපය රන්ජන්ට නොමිනේෂන් දෙන්නේ නැත නොකීවා නම් මේ වලිගය පත්තු වෙන්නේ නැත. මම ස්වාධීන හරි එනවා කී වහාම රන්ජන් කාගේදෝ සාක්කුවට වැටිණ. දැන් රන්ජන් බිංකුංඩෙක් නොවේ. රට ගිනි තියන හනුමෙකි. ඞී.ඇම්. රාජපක්‍ෂ (1896-1945* වයස 49දී නොකල්හි මියෑදිණ. එවිට ජ්‍යෙෂ්ඨ පුත‍්‍ර ලක්‍ෂමන් රාජපක්‍ෂ (1924-1981*ට ඡුන්දය අයිතිය නොතිබිණ. 1945දී ඞී.ඒ. රාජපක්‍ෂ එසේ නිර්මාණය විය. කුරහන් සාටකයෙන් නිරූපිත රුහුණේ ආඩම්බරය ඞී.ඒ. රාජපක්‍ෂ තුන්හිතින්ම ආරක්‍ෂා කළේය. 2015 වන විට කුරහන් සාටකය අමුඩ ලේන්සුවකටත් වඩා හෑල්ලූ වී තිබිණ. කුරහන් සාටකය කසයක් කරගත් මහින්ද සාමාන්‍ය මිනිසුන් බියගැන්වීය. පත්තිනි සළඹ හොරෙන් ගත්තාට ගජමන් නෝනාට පත්තිනි අම්මා ආවේස නොවේ. කොන්දගල වලව්වේ කුරහන් සාටකය, මැදමුලන ගෝඨාභය ඉවත් කර හමාරය. මහින්ද තම වාසියට රණවිරු ගී ගැයීය. මිරිසුවිල් ඝාතන නඩුවේ විත්තිකාර සාර්ජන් රත්නායකට සහ පලා යාමට තැත් කළ එල්ටීටීඊ සැකකරුවෙකුට වෙඩි තබා මැරූ බවට චෝදනා ලැබූ මේජර් විමල් වික‍්‍රමගේ වැනි සැබෑ යුදවීරයන් රැුක්කේ නැත.

රාජපක්‍ෂලා රැුක්කේ යුද්දෙට නොගිය දුමින්ද සිල්වාලා, චන්දන කති‍්‍රආරච්චිලා, නිමල් ලන්සාලා වැනි කොළඹ චණ්ඩින්ය. දැරියන් 200ක් ¥ෂණය කළ අකුරැුස්ස ප‍්‍රාදේශීය සභා සභාපති සාරුව සුනිල්, විදේශීය සංචාරකයෙකු මරා ඔහු සමග සිටි තරුණියක සමූහ ¥ෂණයට ලක්කළ තංගල්ල ප‍්‍රාදේශීය සභා සභාපති ෂේප් කිරීම රාජපක්‍ෂලා පිළිබඳ කතාය. පනාමුරේදී පොලිස් නිලධාරින්ට පහර දුන් ඇඹිලිපිටියේ ප‍්‍රාදේශීය සභා සභාපති ඇම්.කේ. අමිල අල්ලන්ට පොලිසිය බිය විය. මේවා බලපෑම් නොවේද? ඒ අතීතය රටේ අනාගතය නොවිය යුතු යයි සිතූ ගෝඨා සාටකයෙන් ඈත් විය. එහෙත් සාටකය තවමත් රටේ නීතියේ බෙල්ල සිර කරගෙන වෛරක්කාරයන් සොයා පාවෙමින් පවතී. එය ගෝ්ඨාගේ බෙල්ල හිර කරන දවසද වැඩි ඈතක නොවිය හැකිය. ගරු පි‍්‍රයසාද් ඩෙප් 45 වෙනි අගවිනිසුරු ලෙස පත්වී ජාඇල වැලිගම්පිටියේ සාන්ත ආනා දෙව් මැදුරේදී, තමන්ට රටේ නීතිපති වීමට පැවති අවස්ථාව අහිමි කළ බව සිහිපත් කළේය. එදා සමහරුන් මට අරයාගේ මෙයාගේ පස්සේ යන්න කී බවට කළ ප‍්‍රකාශය සමග විනිසුරු පද්මිණි රණවක සැසඳිය යුතුවේ. හැමදාම රන්ජන් කෙනෙකු සිටි බව පෙනේ.

මහින්ද රාජපක්‍ෂ, තවත් ජ්‍යෙෂ්ඨයන් දෙදෙනෙකු සිටියදී උපාලි අබේරත්න ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත් කරන්නේ ජනාධිපති මැතිවරණය අතර 2014 දෙසැම්බර් 17 වෙනිදාය. ඒ පත්වීම නිසා විනිසුරු සංඛ්‍යාව 11සිට 12 තෙක් වැඩි විය. එය නීති විරෝධි පත්වීමකි. දුමින්ද සිල්වාට එරෙහි නඩුව ඇසුවේ ති‍්‍රපුද්ගල විනිසුරු මඬුල්ලකි. එහි සභාපති විනිසුරු ශිරාන් ගුණරත්න, දුමින්ද නිදොස් කොට නිදහස් කළේය. ඒ තීන්දුව එදා තැන තැන විවේචනය විය. දුමින්ද සිල්වා වැරදිකරු කරමින් එකී විනිසුරු මඬුල්ලේ සේවය කළ පද්මිණී රණවක සහ එම්.සී.බී.එස්. මොරායස් දෙදෙනා දුන් තීන්දුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පංච පුද්ගල පූර්ණ විනිශ්චය මණ්ඩලය අනුමත කළේය. එහෙත් උපරිමාධිකරණය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළ විසම්මුතික තීන්දුව දුන් විනිසුරු ශිරාන් ගුණරත්නට උසස්වීම් ලැබිණ. විනිසුරු පද්මිණි රණවකට උසස්වීම් නොලැබිණ. එහි තේරුම යහපාලනය තුළ දුමින්ද සිල්වාගේ බලය පැවති බවද? ශිරන්ති රාජපක්‍ෂට පක්‍ෂව පොලිසියට බලපෑම් කළ, වීරවංශ බේරා හැරිය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෝ ගන් සයිඞ් ඝාතකයන් රැුක්ක ජනාධිපති සිරිසේන මෙහිදී සිහිපත් නොකරති. පද්මිණි රණවක විනිසුුරුතුමිය පැටලවූ රන්ජන්ගේ සාකච්ඡුාව යනු ඩෙප් නොගිය පාරේ ගිය ඇයට ලැබුණ දේය. මේ පරණ සිද්ධි එකිනෙකට ගැළපීම තලගොයා කබරගොයා කිරීමක් නොවේ.

අසාධාරණය රජවූ රටක නීතියත් අසරණය. එවිට, ඩෙප්ලා පද්මිණී රණවකලා නිර්මාණය වේ. මේ අපරාධය කරන්නේ කවුද? දුමින්ද නඩුවේ හරි දේ කළේ පද්මිණිි රණවකද? ශිරාන් ගුණරත්නද? මෙයින් තහවුරු වන්නේ වැඩකාරයන් මහින්දලා, රනිල්ලා මිස රන්ජන් නොවන බවය. රන්ජන්ගේ හඬපට නම් සොකරි නාඩගමේ සොකරි බවට පද්මිණී රණවක පත් කළ යුතු නැත. මේ සෙල්ලම පටන් ගත්තේ විධායක ක‍්‍රමයේ ප‍්‍රතිපලයකි. අගවිනිසුරුවරයෙකුට ඇමතියෙකු තර්ජනය කළ කතාවක් ඇසෙයි. ඒකා අගවිනිසුරුවරයෙක්ද කියා කෙනෙකු අසා තිබිණ. රිෂාඞ් බදුර්දීන් රාජපක්‍ෂ යුගයේ මන්නාරම් පොලිසියට මහ දවාලේ ගල් ගසා විනිසුරුට ¥රකථනයෙන් බැන වැදී අධිකරණ කොමිෂන් සභාවට පැමිණ ඒ විනිසුරු මාරු කරන ලෙස යකා නැටීය.

රිෂාඞ් උසාවි ගෙනාවාද? නැත. හත් මසකට පසුව කැමැත්තෙන් පැමිණෙන තෙක් නීතිය පොලිසිය නිහඬ විය. පනාමුරේදී පොලිසියට පහර දුන් ඇඹිලිපිටියේ ප‍්‍රාදේශීය සභා සභාපති ඇම්.කේ. අමිල උසාවි ගෙනාවාද? නැත. හත් මසකට පසුව කැමැත්තෙන් පැමිණෙන තෙක් නීතිය පොලිසිය නිහඬ විය. රන්ජන්ගේ කයිවාරු සමග මේ අතීත කතා ගැළපිය යුතුවේ. ගරු පි‍්‍රයසාද් ඩෙප් වැලිගම්පිටියේ සාන්ත ආනා දෙව් මැදුරේදී මෙසේ ද, කීය. ‘මම අවුරුදු තිස් ගණනක් නීති ක්‍ෂේත‍්‍රයේ කටයුතු කළා. 2008දී වැඩ බලන නීතිපති ලෙස සේවය කළා. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ 125 සංවත්සරය උදාවන විට නීතිපතිකමට සුදුස්සා වී සිටියේ මමයි. එහෙත් අවස්ථාව මගෙන් පැහැර ගත්තා. පිටස්තර කෙනෙකු ඒ තනතුරට පත් කළා. ඒක මා ලද පසුබෑමක්.’ ඒ අසාධාරණය ගරු පි‍්‍රයසාද් ඩෙප්ට කළේ මහින්ද මිස රන්ජන් නොවේ. කවුරු කළත් මේවා නැහැදිච්චකම්ය. වංචනික ගමන් බලපත‍්‍රයක් සහිතව අත්අඩංගුවට පත් වීරවංශ මුදා හැරියේ අගමැති වික‍්‍රමසිංහ මිස රන්ජන් නොවේ. ඒ ඉල්ලීම කළේ දිනේෂ් බව ගම්මන්පිල කීය. රන්ජන්ගේ හඬපටෙන් පිට කිසිවෙකු කතා නොකරති. ඉතිහාසය අනුව, 2008දී ඩෙප්ට කපා නීතිපති වුණේ බුලත් අතක් ගෙන අලූත් අවුරුද්දට කාල්ටන් නිවෙසේදී නාමල්ටත් ආචාර කළ මොහාන් පීරිස් ය. 2011දී මහින්ද රාජපක්‍ෂ, ඩෙප් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත් කළේ ඊවා වනසුන්දර (2011* පළමු කාන්තා නීතිපති ලෙස ඉතිහාසගත කිරීමට මිස ඇයගේ කොණ්ඩය දිග නිසා නොවේ. විනිසුරු පි‍්‍රයසාද් ඩෙප් 2011දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත්වුණේ වසර 33ක සේවා කාලයකට පසුවය. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ 125 වෙනි සංවත්සර වර්ෂයේ ඔහුට නීතිපති වීමේ අවස්ථාව අහිමි විය. පද්මිණි රණවකලා ඉවත් කරන්නැයි අගවිනිසුරුට බලපෑම් කරන රාජපක්‍ෂවාදීහූ මේවා දන්නෙහිද? හඬ පට කතාව පාස්කු ප‍්‍රහාරය මෙන් සැලසුම් කළ දේශපාලන කුමන්ත‍්‍රණයකි.

මේ හරහා රාජ්‍ය, අධිකරණ සේවා කොමිෂන් මෙන්ම පොලිසිය කොටු කිරීම අරමුණ වේ. මේ තක්කඩි දේශපාලනය හමුවේ, ඍජු අවංක නිලධාරීන් කළ හැකි පි‍්‍රයසාද් ඩෙප්ලා බොහෝය. ජනාධිපති නීතිඥ ශී‍්‍රනාත් පෙරේරා නීතිපති කිරීමට චන්ද්‍ර‍්‍රිකා බණ්ඩාරනායකට අවශ්‍ය විය. එහිදී ශී‍්‍රනාත් කීවේ තමන්ට වඩා ජ්‍යෙෂ්ඨයන් කිහිප දෙනෙකු සිටින නිසා තමන් ඊට අකමැති බවය. ඔහු ‘හා’ කීවා නම් ශිබ්ලි අසීස් නීතිපති වන්නේ නැත. අධිකරණ ක්‍ෂේත‍්‍රයේ සියල්ලන්ම පද්මිණි රණවකලා නොවෙති. මහාධිකරණ විනිසුරු ලලිත් ඒකනායක විශ‍්‍රාම පූර්ව නිවාඩු ලැබ සිටියි. ඒ විශ‍්‍රාම යාමට වසර දෙකක් තිබියදීය. ශී‍්‍රනාත් සහ ලලිත් හරහා කියන්ට උත්සාහ කළේ හිතට එකග මිනිසුන් රටේ තවත් ජීවත්වන බවය.

සිහිබුද්ධිය ඇති රටට ආදරය ඇති මිනිසුන් රන්ජන්ගේ හඬපට ගැන කල්පනා රටේ පැත්තෙන් කල්පනා කළ යුතුවේ. රාජ්‍ය අධිකරණ පද්ධතීන්ට එක එකා පසුපස යාමට පුරුදු කළේද, රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයේ මුදලින් මැතිවරණ වාසිය පිණිස සිල් රෙදි ගැනීමට ඡුන්ද දන්සල් පැවැත්වීමට නිලධාරීන්ට බල කළේ රාජපක්‍ෂලාය. හෙල්පින් හම්බන්තොට නඩුවේ විත්තිකාර ලලිත් වීරතුංග සිල් රෙදි නඩුවේදී නිදහසට කීවේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ නියෝගයට තමන් යටත් බවය. ඒ විත්තිවාචකය අධිකරණය ප‍්‍රතික්‍ෂේප කළේය. අංක 48/2 සහ 1979 අගෝස්තු මස 06 වෙනි දින ලේකම් සංග‍්‍රහය නම් අතිවිශේෂ ගැසට් නිවේදනයේ 10වෙනි නියාමනයෙහි දැක්වෙන, ලේකම්වරු රජයේ සියලූම මුදල් රෙගුලාසිවලට ද, අනෙකුත් රෙගුලාසිවලට ද, පටහැනි නොවන තාක් දුරට මෙහි ඉහතින් ඇති විධිවිධානවලට යටත් වන්නෝය යන්න රටේ නීතියකි. සිල් රෙදි නඩුවේ චුදිත අනුෂ පැල්පිට අතිරේක ලේකම් කෙනෙකු ලෙස පත් කිරීමට වජිර අබේවර්ධනට කෝල් කළේ රනිල් ද මහින්දද යන්න සොයා බැලිය යුතු වේ.


වෛද්‍ය සාෆි, නැවත සේවයෙහි පිහිටුවීමට රාජ්‍ය සේවා කොමිසම තීන්දු කරලාම නැත. වරක් අගමැති වික‍්‍රමසිංහ රාජ්‍ය සේවා කොමිසම තමන් වෙත කැඳවීය. ඒ අවස්ථාවේ රාජ්‍ය සේවා කොමිසම කීවේ කුමක්ද? අගමැති නිසා අප ඔබ හමුවට පැමිණියෙමු. අප කැඳවීමට හෝ් අප නියෝග දීමට ඔබට බලයක් නැත කියාය. ඩලස් අලහප්පෙරුමලා තුනෙන් දෙක ඉල්ලන්නේ ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින මේ ආයතන අහෝසි කිරීමටද?


ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 4 වෙනි වගන්තිය අනුව (අ* ව්‍යවස්ථාදායක බලය පාර්ලිමේන්තුවටද (ආ* විධායක බලය ජනාධිපතිටද පවරා ඇත. එහි සරල අර්ථය ස්වාධීන කොමිෂන් සභා නම් නීතියට අත තැබීමට ජනාධිපතිට බැරි බවය.

චන්ද්‍රසිරි සෙනවිරත්න

අගවිනිසුරු නිවස ඉදිරිපිට රතිඤ්ඤා පත්තුකර කිරිබත් කෑ හැටි

0

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය ගැන පරණ උදාහරණ දෙකක්


රන්ජන් රාමනායක මන්ත‍්‍රීවරයා, අධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ට ‘බලපෑම් කිරීම’ ගැන පළමුවරට ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තිබෙන වරදක් යටතේ අත්අඩංගුවට අරගෙන තිබෙනවා. මෙවැනි වරදක් සම්බන්ධයෙන් ක‍්‍රියාකරන්නේ ලංකාවේ ඉතිහාසයේ පළමු වරට බවයි නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව අධිකරණයට කිව්වේ. තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන් හඹායෑමට දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහය හෝ වෙනත් සාමානය නීති පමණක් නොව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව පවා යොදාගන්නට අලූත් ආණ්ඩුව පසුබට නොවන බවයි ඉන් පැහැදිලි වන්නේ.


එහෙත්, උත්ප‍්‍රාසය තමයි, අලූත් ආණ්ඩුවේ අයට නින්දෙන් ඇහැරුණාක් මෙන් අධිකරණය ‘ස්වාධීනව’ පවත්වාගත යුතු බවට මතක්වී තිබීම. ආණ්ඩුවේ කාටවත්, තමන්ගේ පරණ හෙවණැලි ගැනම හාංකවිසියක්වත් නැතිවා වාගෙයි. රන්ජන් රාමනායක වැන්නකුට අධිකරණයට කරන්නට පුළුවන් බලපෑම කොහොම වෙතත්, 2015ට පෙර නම් රටේ අගවිනිසුරුගේ සිට පහළට අධිකරණයට කළ බලපෑම් හා බාධක ගැන ඉතිහාසයක් තිබුණා. හදිසියේ නින්දෙන් අවදිවී සිටිනවුන්ගේ සතුටට බාධා කරන්නට ඒ පරණ අතීතයෙන් උදාහරණ දෙකක් දක්වන්නට පුළුවන්.
එකක්, ආචාර්ය ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක අගවිනිසුරුවරිය ධුරයෙන් පන්නා දැමීම. ලංකාවේ ඉතිහාසයේම අධිකරණයට එවැනි පහත් පෙළේ බලහත්කාරකමක් කළ පළමුවැනි අවස්ථාව එයයි. පසුගිය වසරේදී ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක හිටපු අගවිනිසුරුවරිය ‘උත්තරීතර’ නමින් පොතක් ලියුවා. එය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන්කර තිබෙන්නේ 43වැනි අගවිනිසුරු ධුරයෙන් තමා ඉවත් කරන්නට රාජපක්‍ෂවරුන් ගත් අවලස්සන උත්සාහය පැහැදිලි කරන්නටයි.


‘රටේ 43 වැනි අග‍්‍රවිනිශ්චයකාරවරිය විදියට මම දිවුරුම් දීපු මොහොතේ ඉඳලා මට නොයෙකුත් ආකාරයේ කරදර බාධකවලට මුහුණ දෙන්ඩ සිද්ධ වුණා’ සිය පොතේ ඇය කියනවා. ඒ 2011 මැයි 19දා.


‘දිවුරුම් දීම අවසාන වුණ හැටියේම ජනාධිපතිතුමාට ඕනෑ වුණා මට කතා කරන්ඩ… ජනාධිපතිතුමා පුටුවක වාඩිවෙලා ඒක ඉදිරියෙන් තිබුණ පුටුවක මට වාඩිවෙන්න ආරාධනා කරනකොටම පස් හය දෙනෙක් ජනාධිපතිතුමා පිටිපස්සෙන් හිටගත්තා. ඒ ජනාධිපතිතුමාගේ ලේකම්ට අමතරව. ජනාධිපතිතුමා මගෙන් ඇහුවේ එකම ප‍්‍රශ්නයයි. ‘අධිකරණ සේවා කොමිසමේ ලේකම් විදියට පත්කරන්නේ කවුද?.’ ඒ ප‍්‍රශ්නය මම විමතියට පත්කළා. …අගවිනිසුරු නිල බලයෙන් පත්වෙන අධිකරණ සේවා කොමිසමේ සභාපති. කොමිසමේ තවත් සාමාජිකයන් දෙන්නෙක් ඉන්නවා. කොමිසමේ තීරණයක් කියන්නේ තුන්දෙනාම එකතු වෙලා සාකච්ඡුා කරලා ගන්න තීරණයක්. එහෙම නැතිව ඒකේ සභාපතිට ඕනෑ විදියට එක එක වෙලාවට තීරණ ගන්ඩ බැහැ.. ජනාධිපතිතුමා උත්තරයක් බලාපොරොත්තුවෙන් මා දිහා බලා ඉන්නවා. මට දෙන්ඩ උත්තරයක් නැහැ. අලූත් තනතුරක දිවුරුම් දුන්න ගමන්ම අනිකුත් පත්වීම් ගැන මම තීරණය කරන්නේ කොහොමද? .. මේ හැම දෙයක් ගැනම හිතලා මම ජනාධිපතිතුමාට කිව්වා,

කොමිසමේ අනික් සාමාජිකයන් දෙන්නත් එක්ක සාකච්ඡුා කරලා මුලින්ම වැඩ බලන පත්වීමක් කරන්ඩ අදහස් කරනවා කියලා. ජනාධිපතිතුමා පුපුරා හැලූණා… මම කවමදාවත් ජනාධිපතිතුමා මේ විදියට කෝපයට පත්වෙලා ඉන්නවා දැකලා නැහැ.. ජනාධිපතිතුමාට එච්චර තදින් කෝපයට පත්වෙන්න හේතුව මොකක්ද කියලා මම කල්පනා කළා. තරහව තියෙන්ඩ ඇත්තේ කොමිසම කරන්ඩ ගිය පත්වීම ගැන නෙමෙයි. තමන් කරපු පත්වීම ගැනයි. තමන් පත්කරපු පුද්ගලයා තමන්ගෙන් කිසිම විමසීමක් නොකර පත්වීම් කරන එක ගැනයි. නමුත් අගවිනිසුරුවරයකුගේ කාර්යභාරය කවුරුවත් සතුටට පත්කරන එක නෙවෙයි. නීතියයි යුක්තියයි නිවැරදි විදියට ක‍්‍රියාත්මක කිරීම. එදා උදේ වරුවේ සිදුවෙච්ච ඒ සිද්ධිදාමයම මහා අප‍්‍රසන්න හැඟීමක් මගේ හිතට ඇතුළු කළා.’


තමා අගවිනිසුරු ධුරයෙන් ඉවත්කිරීමේ සිද්ධි දාමයේ පළමුවැනි අවස්ථාව හැටියට ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය සලකන්නේ, 2011 නොවැම්බරයේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලද ‘නගර සහ ග‍්‍රාම සැලසුම්’ සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ අර්ථ නිරූපණයක් දීම හා බැඳුණු සිද්ධීන්. ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක අගවිනිසුරුවරිය ප‍්‍රධානත්වය ඉසිලූ විනිසුරු තුන්කට්ටුව අවසානයේ තීන්දු කළේ, කෙටුම්පතේ තිබෙන විෂය පළාත් සභාවලට අයත් විෂයක් බවටයි. ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා තිබෙන ප‍්‍රතිපාදනවලට අනුකූලව කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කර නැති බැවින් නගර හා ග‍්‍රාම සැලසුම් සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත නීතියක් බවට පත්වීමේ හැකියාවක් නැති බවයි. ඒ පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කරගැනීමට රාජපක්ෂ පාලනය දැරූ උත්සාහයට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ අර්ථ නිරූපණය නිසා බාධා පැමිණුණා.


2011 අගෝස්තුවේ පැවැති උසස් පෙළ විභාගයේ ප‍්‍රතිඵල අසාධාරණය කියන මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම් කිහිපයක් සම්බන්ධයෙන් ද තමා ප‍්‍රමුඛ විනිසුරු මඬුල්ලක් දුන් තීරණ ගැන ආණ්ඩුව අප‍්‍රසාදයෙන් සිටි බව ‘උත්තරීතර’ පොතේ සඳහන් වෙනවා.


‘ඔය වකවානුවේ වරින් වර තමන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවුණා කියලා පවරපු පෙත්සම් ගණනාවක්ම මම මූලාසනය දරපු විනිශ්චයාසන ඉස්සරහට ඇවිත් තිබුණා. ඒවාට දීපු තීන්දු තීරණ ගැන බලයේ හිටපු උදවියගේ ප‍්‍රතිචාර යහපත් වුණේ නැහැ.’ ඇය කියනවා.


දිවිනැගුම පළමුවැනි කෙටුම්පත 2012 ජුලි 27 ගැසට් පත‍්‍රයේ පළකර 2012 අගෝස්තු 10 පාර්ලිමේන්තුවේ න්‍යාය පත‍්‍රයට ඇතුළු කළා. ඊට එරෙහිව පෙත්සම් තුනක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් වුණා. අධිකරණය තීරණය කළේ, දිවිනැගුම කෙටුම්පත නීතියක් බවට පත්වන්නට නොහැකි බවයි. තීන්දුව ජනාධිපතිටත් කතානායකටත් දන්වා යැවූ ටික දිනකින් දෙවැනි දිවිනැගුම පනත් කෙටුම්පතද අධිකරණයට ඉදිරිපත් වුණා. පළමුවැනි කෙටුම්පත 2012 සැප්තැම්බර් 21 පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත‍්‍රයෙන් ඉවත් කරගත් අතර, ඔක්තෝබර් 9 වැනිදා දෙවැනි කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත‍්‍රයට ඇතුළත් කර තිබුණා.


අධිකරණය තීරණය කෙළේ, කෙටුම්පතේ සමහර වගන්ති ආණ්ඩක‍්‍ර‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සමග නොගැළපෙන නිසා තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතරයකින් සම්මත කරගත යුතු බවයි. තවත් වගන්ති ව්‍යවස්ථාවේ 3 වැනි ව්‍යවස්ථාවට නොගැළපෙන නිසා, ජනමත විචාරණයකට යොමුකොට සම්මත කළ යුතු බවටද නියම කළා.


පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳ අර්ථ නිරූපණය, 2012 ඔක්තෝබර් 31 ජනාධිපතිටත් කතානායකටත් යැව්වා. එහෙත්, එදිනට පෙර දින, එනම් 30දා සවස විභාග කළ අනෙක් විනිසුරුවරුන් දෙදෙනාද සමග අගවිනිසුරුවරිය සවස් භාගයේ සිය නිල මැදිරිය තුළ අධිකරණ තීරණයේ අවසන් කෙටුම්පත ගැන කතාකරමින් සිටින අතර, රවුෆ් හකීම් අධිකරණ ඇමතිවරයා පූර්ව දැනුම්දීමක් නැතිවම ඇය හමුවීමට නිල මැදිරියට පැමිණියා. අගවිනිසුරුවරිය සිය කාර්යයෙන් මඳ විරාමයක් ගෙන වෙනත් ශාලාවක රැුඳී සිටි ඔහු හමුවීමට ගියා.


‘කිසිම දැනුම්දීමක් නැතිව වෙලාවක් වෙන් කර ගන්නේ නැතිව ආපු එක ගැන කනගාටුව තදබල විදියට ඇමතිතුමා කියාහිටියා. කනගාටුව තිබුණේ වචනවල විතරක් නෙවෙයි. හාව භාව ප‍්‍රකාශනවල කනගාටුව පැහැදිලිවම දෝරේ ගලමින් තිබුණා. මට හිතුණේ ඇමතිතුමා බොහෝම තදට කැළඹුණු මනසකින් හිටියේ කියලා. අහක දාන්න වෙලාවක් නැති බවත්, ඉතාම හදිසි වගේම වැදගත් කාරණයක් තිබෙන බවත් කියපු ඇමතිතුමා මේ දැන්ම ඔහුත් එක්ක ජනාධිපතිතුමා මුණගැහෙන්ඩ යන්ඩ එන්ඩ කියලා මගෙන් ඉල්ලා හිටියා. පහුවෙනිදා, ඔක්තෝබර් 31 වැනිදා උදේ වෙනකොට යවන්න තියෙන වැදගත් අර්ථ නිරූපණයක අවසන් අදියරේ වැඩකටයුතු කරමින් මම ඉන්න බව ඇමතිතුමාට මම කිව්වා. ..අන්තිමට යුක්තියේ නාමයෙන් මට මේ ඉල්ලීමට කැමති වෙන්ඩ බැහැයි කියලත් කිව්වා.


ඇමතිතුමාගේ මූණ එකපාරටම අඳුරු වෙලා සුදුමැලි වුණා. මම දැක්කේ බය බිරාන්ත වුණ පුද්ගලයෙක්. ඇස්වල තිබුණේ එකම එක ප‍්‍රශ්නයක්. ‘ඇයි?’ ’


2012 සැප්තැම්බරය වන විට, කොළඹ දිසා විනිසුරුවරයකු හැටියට වැඩ කළ අරවින්ද පෙරේරා මහතාට එරෙහිව අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවට පැමිණිලි විශාල වශයෙන් ලැබී තිබුණා. බැංකු සහ මූල්‍ය ආයතන ගණනාවකින් ගත් ණය මෙන්ම ක්‍රෙඩිට් කාඞ් ගෙවීම් පැහැර හැරීම් නිසා, ඔහුගේ නම ණය තොරතුරු කාර්යාංශ ලේඛනයේ (ක‍්‍රිබ්* ද ඇතුළුව තිබුණා. ඔහු එසේ නොගෙවූ මුදල් මිලියන 20ක් පමණ. මේ පැමිණිලි මත අධිකරණ සේවා කොමිසම විනය පරීක්ෂණයක් පවත්වන්නට තීරණය කළා.


මූලික විනය පරීක්ෂණ වාර්තාව ලැබුණු විට එය සලකා බැලූ කොමිසම විනිසුරුගේ වැඩ තහනම් කළා. පරීක්ෂණයක් පවත්වන්නට තීරණය කළා. සැප්තැම්බර් 11 දා ඒ තීරණය ක‍්‍රියාත්මක කෙරුණා.


ඊට පසුදා ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංගගෙන් අගවිනිසුරුවරියට ¥රකථන ඇමතුමක් ලැබුණා. අධිකරණ සේවා කොමිසමේ ඉතිරි සාමාජිකයන් දෙදෙනාත් සමග තමා මුණගැසීමට ජනාධිපති රාජපක්ෂට අවශ්‍ය බව එයින් දන්වනු ලැබුවා. එහෙත් කොමිසම, විධායකයේ ප‍්‍රධානියා සමග රැුස්වීමකට සහභාගි වීම ප‍්‍රතික්ෂෙප කළා.


25 වැනිදා ලලිත් වීරතුංග නැවතත් ලියුමක් එවමින් තනිව අගවිනිසුරුවරිය හමුවීමට ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ බලාපොරොත්තු වන බව සඳහන් කළා. ජනාධිපතිතුමා සමග මේ මොහොතේ රැුස්වීමකට සහභාගි වුවහොත් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට හානිකර වන අයුරින් මහජන විශ්වාසය පලූදු වන ආකාරයේ අනවශ්‍ය තත්ත්වයක් උද්ගත විය හැකි නිසා එය සුදුසු නොවන බවට පිළිතුරු සපයා එම ඉල්ලීමද අගවිනිසුරුවරිය ප‍්‍රතික්ෂෙප කළා. ඒ ඔක්තෝබර් 3දා.
2012 නොවැම්බර් 1 වැනිදා උදේ 10.12ට යෙදුණු සුබ නැකතින් කතානායකවරයා වෙත ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක අගවිනිසුරුවරියට එරෙහි දෝෂාභියෝග යෝජනාවක් භාරදුන්නා. ඒ අරුන්දික ප‍්‍රනාන්දු, පවිත‍්‍රා වන්නිආරච්චි, ලසන්ත අලගියවන්න, සුදර්ශනී ප‍්‍රනාන්දු පුල්ලේ, ශාන්ත බණ්ඩාර විසින්. පුද්ගලයකු රැුකියාවෙන් ඉවත්කිරීම සඳහා නැකැත් බලා පියවර ගැනීමේ ජඩ සම්ප‍්‍රදායක් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පවත්වාගෙන ගිය ආකාරය එයින් සංකේතවත් වුණා.


පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද දෝෂාභියෝග යෝජනාව ප‍්‍රකාර, එහි ඇති චෝදනා 14ක් ගැන විභාග කර, අගවිනිසුරුවරිය ඒවාට වරදකරුදැයි පරීක්ෂා කර වාර්තා කිරීම සඳහා මන්ත‍්‍රීවරුන් 11කගෙන් යුත් විශේෂ කාරක සභාවක් පත්කළා. අනුර ප‍්‍රියදර්ශන යාපා සභාපතිත්වය දැරූ එම කාරක සභාවේ සාමාජිකයන් 7ක් ආණ්ඩු පක්ෂයෙන්. 4ක් විපක්ෂයෙන්. ආර් සම්පන්දන්, ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල, විජිත හේරත්, ජෝන් අමරතුංග ඒ හතර දෙනායි.
චෝදනා 14කට පිළිතුරු දීමට සුමාන හයක කාලයක් ඇය ඉල්ලූ නමුත්, ලැබුණේ දින 7යි. ඒ කාලය තුළ තමාට එරෙහිව නගා තිබුණු කිසිම පදනමක් නැති චෝදනා 14ට, ශක්තිමත් එහෙත් කෙටි පිළිතුරු යැවීමට ඇයට හැකිවුණා. ඈ කියන කිසිම කරුණක් සලකා බැලීමට ආණ්ඩුවේ 7 දෙනා උනන්දු වුණේ නැහැ. සියලූ විරෝධතා ප‍්‍රතික්ෂේප කළා. නීති විරෝධී ලෙස කාරක සභාව විසින් ලේඛන කැඳෙව්වා. හැම ලේඛනයක්ම කැඳවා ඇත්තේ බණ්ඩාරනායක මහත්මියට අභූත චෝදනා නගා ඇය වැරදිකාරිය කිරීමටයි. ඒ මදිවාට කාරක සභාවේ සිටි ඩිලාන් පෙරේරා, විමල් වීරවංශ වැනි අයගේ අශිෂ්ට පහත් අවලාද කතාවලට මුහුණ දෙන්නටද ඇයට සිදුවුණා. ‘පිස්සු ගෑනි, අපි මේ නෝනව මෙතන තියාගෙන මඩවනවා, බබා-නෑ බාබා හුකුන්, උසාවියේ නාඩගම් නටනවා, මෙයාට ඇඩම්ලා ගොඩක් ඉන්නවා, බබා වගේ හිටියට බබා වගේ වැඩ නෑ.’ ඒ එවැනි අවලාද කතා කිහිපයක්.


කාරක සභාව දිගින් දිගටම පීඩාකාරී ලෙසත්, ඒකපාර්ශ්වික ලෙසත්, නීති විරෝධී ලෙසත් තමා වැරදිකාරිය කිරීමේ තනි වුවමනාවෙන්ම කටයුතු කරන බව පෙනීගිය නිසා එක් අවස්ථාවකදී, කාරක සභාව වර්ජනය කරන්නට ආචාර්ය බණ්ඩාරනායකත් ඇගේ නීතිඥ මණ්ඩලයත් තීරණය කළා. ඒ දෙසැම්බර් 7 වැනිදා පස්වරුවේ.


‘අපි සම්පූර්ණයෙන්ම නිර්දෝෂියි. අපි මේ චෝදනා ප‍්‍රතික්ෂේප කරලා තියෙන්නේ. අපට හංගන්ඩ කිසිම දෙයක් නැහැ. සාධාරණ අපක්ෂපාතී නඩු විභාගයක් තිබුණොත් අපි නිදහස් වෙන බවට ඒකාන්ත විස්වාසයක් තියෙනවා. නඩුව පවරලා නඩුව අසන පුද්ගලයෝ නැති අපක්ෂපාති නඩු විභාගයකට ඉදිරිපත් වෙන්ඩ අපි තවමත් කැමැත්තෙන් ඉන්නේ. මේ කාරණා හින්දා සර්, මේ විමර්ශනයට අපට තවදුරටත් සහභාගි වෙන්න බැහැ. ඒ නිසා අපි මේ පාර්ලිමේන්තු විශේෂ කාරක සභාව වර්ජනය කරනවා.’ ඇගේ නීීතිඥ රොමේෂ් ද සිල්වා දැනුම් දුන්නා.


ඇය නැතිව කාරක සභාව විභාගය ඉදිරියට ගෙනගියා. ඒ අතර අගවිනිසුරු නිල නිවස පිහිටා තිබෙන බෞද්ධාලෝක මාවතේ විජේරාම මාවත පටන්ගන්නා තැන, නිල නිවෙසේ තාප්පයට පිටින් පදික වේදිකාවේ ‘මාකි’ ටෙන්ට් එකක් ගසා පිරිසක් එහි සිට මහ හඬින් ගීත වාදනය කරමින් සිත්සේ සතුටු වුණා. ඊට වරින්වර කාරක සභාවේ සභාපති, සාමාජික මන්තී‍්‍රවරුන් මෙන්ම ආණ්ඩුවේ වෙනත් මැති ඇමතිවරුද ආවා ගියා ඊට අඩි දෙකතුනක් එහායින් පොලිස්පතිගේ නිල නිවෙස තිබුණත්, අධි ආරක්ෂිත කලාපයක සිදුවන මේ බාධාකිරීම් හා විගඩම් ගැන කිසිම පියවරක් ගැනුණේ නැහැ.


‘සම්පූර්ණ විමර්ශනයම අතිදක්ෂ විදියට අධිවේගීව අවසන් කරලා. වාර්තාවේ කෙටුම්පත ලියපු කෙනාට කාර්ය සටහන්, ලේඛන, සාක්ෂි ඔක්කෝම කියවලා බලලා ඒක ලියන්ඩ තිබිලා තියෙන්නේ පැය 10කටත් අඩු කාලයක්. මුද්‍රණය කරපු වාර්තාවේ පිටු 1575ක් තිබුණා. ඒක වෙළුම් දෙකක් විදියට තිබුණේ. කාරක සභාවේ වාර්තාව පිටු 31යි. දෙසැම්බර් 8 වැනිදා කාරක සභාවේ සභාපති, කමිටුවේ කාර්යභාරය අවසන් කළා..’


2013 ජනවාරි 12 වැනිදා තමා අගවිනිසුරු ධුරයෙන් වහාම ක‍්‍රියාත්මක වන පරිදි ඉවත් කරන ලෙසට නියෝග කරන ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ලිපිය ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මියට ලැබුණා.


ඒ විස්තරය, තමන් අකමැති තීන්දු දුන් අගවිනිසුරුවරියක් තනතුරෙන් පන්නා දැමීමට ඒ කාලයේ ප‍්‍රසිද්ධියේම පාර්ලිමේන්තුව තුළදී පියවර ගත් හැටියි.


අනෙක් කතාව ඊවා වනසුරන්දර මහත්මියගේ. ඇය ප‍්‍රංශයේ සහ යුනෙස්කෝවේ ශ‍්‍රී ලංකා තානාපති හැටියට යවන්නට ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ තීරණය කර තිබෙනවා. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා දුන් පත්වීම් මත විවිධ රටවල තානාපති නිලධාරීන් හැටියට කටයුතු කළ පිරිසක් අලූත් ආණ්ඩුව විසින් නැවත කැඳවා ඇති බව ‘දේශපාලන පත්වීම් ලැබුණු තානාපතිවරුන් කැඳවයි’ යනුවෙන් පොල්ගෙඩි අකුරෙන් පළකළ සිංහල පත්තර, මේ අලූත් දේශපාලන පත්වීම් ගැන දැන් කිසිවක් ලියන්නේ නැහැ. ඊවා වනසුන්දර මහත්මියගේ තානාපති පත්වීම දේශපාලන පත්වීමක් පමණක් නෙවෙයි, නීතිපති තනතුරේ සිටියදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරියක හැටියට ඇය පත්කිරීමත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිගේ සමීප හිතවත්කම මත වුණු දෙයක්.


2014 ජූලි මස 6 වැනිදා ‘දේශය’ පුවත්පතට වනසුන්දර මහත්මිය දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකදී මහත් අභිරුචියෙන් පැහැදිලි කර තිබුණේ ඇය සහ හිටපු ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ අතර පැවැති හා තවමත් පවතින සමීප මිත‍්‍ර සම්බන්ධය ගැනයි. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ සිට ‘ගෙදර යන ගමන්’ අරලියගහ මන්දිරයට ගිය විට හිටපු ජනාධිපතිවරයා තමන්ට ඉතාම මිත‍්‍රශීලීව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ධුරයක් ප‍්‍රදානය කළ ආකාරය ඇය එම සාකච්ඡුාවේදී පැහැදිලි කර තිබුණා. එසේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු පදවිය ලත් ඇය, මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිගේ මල්ලී ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් විභාග කර ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් වැළැක්වීමේ නියෝගයක් පොලිසියට දුන්නා.


එම විනිසුරු මණ්ඩලයට නම්කර තිබුණු තිදෙනා සරත් ආබෲ, බුවනෙක අලූවිහාරේ හා ඊවා වනසුන්දර යන මහත්ම මහත්මීන්. පෙත්සම සලකා බැලීම ආරම්භ කළ වහාම බුවනෙක අලූවිහාරේ විනිසුරුවරයා, පෞද්ගලික හේතු මත එම නඩුවෙන් ඉවත්වන බව කීවා. වනසුන්දර මහත්මියද කළ යුතුව තිබුණේ එයයි. තමාගේ සමීපතම මිත‍්‍රයකු වූද, තමන්ට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ධුරයක් ප‍්‍රදානය කළා වූද ජනාධිපති රාජපක්‍ෂගේ සහෝදරයාගේ නඩුව ඇසීමෙන් ඉවත්වීම ඇය ගත යුතුව තිබූ තීරණයයි. එහෙත් එසේ නොකළ ඇය, සරත් ආබෲ විනිසුරු සමග එකතුවී පෙත්සම විමසා ගෝඨාභය අත්අඩංගුවට ගත නොහැකි බවට අතුරු තහනමක් පැනවූවා. සාමාන්‍යයෙන් නඩුවක කිසියම් පාර්ශ්වයක් සමග තමාගේ හිතමිතුරු හෝ පසමිතුරු සම්බන්ධයක් පවතින විට විනිසුරුවරුන් අනුගමනය කරන්නේ එම නඩුව ඇසීමට සහභාගි නොවීමේ පිළිවෙතයි. එහෙත් ඊවා වනසුන්දර මහත්මිය ඒ පිළිවෙත කඩකළා.


දැන් ඇයට ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා විසින්ම ප‍්‍රංශයේ තානාපති ධුරය ප‍්‍රදානය කර තිබෙනවා.
රන්ජන් රාමනායක වැනි පුද්ගලයකු අධිකරණයට බලපෑම් කළායැයි කියමින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට එරෙහි බොරු ප‍්‍රවාද අද පතුරන මේ ආණ්ඩුවේ අය, අතීතයෙන් ඇහෙන මේ කතා දෙක මතක් කරගන්නවා නම් හොඳයි නේද?

හරිප‍්‍රිය අමරසේකර

පෞද්ගලික ඇමතුමක් ප්‍රසිද්ධ කළ නිසා වන්දි ලබා ගන්න පුළුවන්

නීතිඥ අචලා සෙනෙවිරත්න


නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය රන්ජන් රාමනායකගේ දූ රකථන ඇමතුම් ප‍්‍රසිද්ධ වීමෙන් පසුව එවැනි ඇමතුමක් පටිගත කිරීම හා ප‍්‍රසිද්ධ කිරීමට අදාලව නීතිමය තත්වය පිළිබඳව සමාජයේ විශාල අවධානයක් යොමුවී තිබුණි. මෙවැනි ඇමතුමක් පටිගත කිරීමට අදාලව දැනට ශ‍්‍රී ලංකාවේ නීතිමය බාධාවක් නැත. ඒ අනුව එවැනි දත්තයක් කිසිවෙකුට නොපෙන්වා තමා සතුව තබාගත හැකිය. එසේ වුව, එවැනි ඇමතුමක් ප‍්‍රසිද්ධ කිරීම නීති විරෝධීය. එවැනි ක‍්‍රියාවක් සම්බන්ධයෙන් පියවර ගත හැකි නීතිමය ප‍්‍රතිපාදන ඇත. මේ එම නීතිමය පසුබිම සමඟ සමාජයෙහි පවතින ගැටලූ කිහිපයකට නීතිඥ අචලා සෙනෙවිරත්න ලබාදුන් පිළිතුරුය.


අනුරංග ජයසිංහ


අනුමැතියකින් තොරව ¥රකථන සංවාදයක් ප‍්‍රසිද්ධ කළ හැකිද?


යම්කිසි පුද්ගලයෙක් තවත් පුද්ගලයෙකුගේ ¥රකථන සංවාදයක් අනෙකාගේ අනුදැනුමක් නැතිව පටිගත කරලා, තෙවැනි පාර්ශ්වයකට මුදාහැරීමක් කළොත් හෝ ප‍්‍රසිද්ධියේ ප‍්‍රදර්ශනය කළොත් එතැන අපරාධමය වරදක් වගේම සිවිල් වරදකුත් සිදුවෙනවා. ඒ අනුව යම්කිසි ඇමතුමක හඬපටය ප‍්‍රසිද්ධ කරන්න නම් දෙපාර්ශ්වයේම අනුමැතිය ඕනෑ. තමන්ගේ අවසරයක් නැතිව පෞද්ගලික ඇමතුමක් ප‍්‍රසිද්ධ කළ නිසා එවැනි අවස්ථාවක දිලික්ත නීතිය යටතේ ප‍්‍රසිද්ධ කිරීම සිදුකරන පුද්ගලයාගෙන් වන්දි ලබාගැනීමේ හැකියාව තියෙනවා.


වෙනත් දෙදෙනෙකු අතර සිදුවූ දූ රකථන සංවාදයක් ඒ දෙපාර්ශ්වයේ අනුමැතියකින් තොරව ප‍්‍රසිද්ධ කළ හැකිද?


තුන්වැනි පාර්ශ්වයක් එවැනි ඇමතුමක් ප‍්‍රසිද්ධ කරනවා නම්, එහෙමත් නැත්නම් තවත් කෙනෙකුට ලබා දෙනවා නම් තුන්වැනි පාර්ශ්වය කරන්නේ නීතිවිරෝධී ක‍්‍රියාවක්. ඒ වගේ ¥රකථන ඇමතුමක් තුන්වැනි පාර්ශ්වයකින් පටිගත කළොත් ඒකත් නීතිවිරෝධීයි. එයද අපරාධමය වරදක් සිද්ධවෙනවා. එසේ කිරීමෙන් යම් පුද්ගලයෙකුගේ නිදහසට බාධා කිරීමක් සිද්ධවෙනවා. ¥රකථන සංවාදයක් කියන්නේ පුද්ගලික කාරණාවක්. එමගින් පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතයට හානියක් සිදුවිය හැකියි. යම් සංවාදයක් ඔවුන්ගේ කැමැත්තෙන් තොරව සමාජගත කිරීමත් සිවිල් හා අපරාධ වැරදි දෙකටම අයත් වෙනවා.


එසේ පටිගත කිරීමක් ප‍්‍රසිද්ධ කළ හැකි අවස්ථා මොනවාද?


එලෙස ප‍්‍රසිද්ධ කිරීමක් කළ හැකි විශේෂ අවස්ථා තිබෙනවා. යම් අපරාධයක් සිදුකර ඇතැයි සැකකරන අවස්ථාවකදී අපරාධයට අදාල සංවාද සහ ¥රකථන ඇමතුම්වල විශ්ලේෂණ වාර්තා ලබාගැනීම සඳහා ¥රකථන ආයතනවලට විශේෂ නියෝග ලබාදෙනවා. එවැනි මොහොතක ඒ සම්බන්ධයෙන් අධිකරණයට කරුණු වාර්තා කිරීමේ හැකියාව තිබෙනවා.


යම්කිසි ¥රකථනයකින් පටිගත කරපු හඬපටයක් අධිකරණයක් ඉදිරියේ නඩු භාණ්ඩයක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකිද?


එමගින් යම්කිසි කාරණාවක් අනාවරණය වෙන බවට පැහැදිලිව පෙනී ගියොත්, ඒ පිළිබඳව පොලිස් නිලධාරියෙකු අධිකරණයට කරුණු ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකියි. ඉන්පසුව එමගින් අපරාධයක් සිදුවිය හැකි කාරණාවක් බවට පෙනී ගියොත් අධිකරණයට සෝදිසි වරෙන්තුවක් නිකුත් කළ හැකියි. එම වරෙන්තුව අනුව සීඞී පට හෝ දූ රකථන දත්ත ලබාගත හැකියි. ඒවා නඩු භාණ්ඩ බවට පත්කළ හැකියි. එහෙත් එලෙස සෝදිසි වරෙන්තු නැතිව, යම්කිසි පුද්ගලයෙකු පුද්ගලිකත්වය පිළිබඳ නිදහස අනුව ළඟ තබාගත් දර්ශන හෝ පටිගත කළ හඬපටයක් සමාජගත කිරීමක් කළ නොහැකියි. එවැනි අවස්ථාවක ඒ පටිගත කිරීම ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම මගින් යම්කිසි පුද්ගලයෙකුගේ චරිතයට, කීර්තියට හා පුද්ගලිකත්වයට හානියක් වුණොත් දිලික්ත නීතිය පාවිච්චි කළ හැකියි.


දිලික්ත නීතිය යනු කුමක්ද?


එය යම්කිසි ගිවිසුම්ගත වීමකින් පැවරෙන වගකීමක් තුළින් හටගන්නා වරදකාරී තත්වයක්. සිවිල් නඩුවක් දිසා අධිකරණයක පැවරීම මගින් එම නීතිය යටතේ යම් තැනැත්තෙකුට සිදුවූ අනර්ථයට, හානියට හා පාඩුවට වන්දි ලබාගැනීමේ හැකියාව තිබෙනවා. දිලික්ත නීතිය ඉංග‍්‍රීසි නීතිය අනුව ආරම්භ වී වර්ධනය වෙලා තියෙනවා. යම්කිසි පුද්ගලයෙකුගේ නොසැලකිලිමත් ක‍්‍රියාවක් මත තවත් කෙනෙකුට හානියක් සිද්ධවුණොත්, ඒ ක‍්‍රියාව තුළ සිදුවූ දේට වඩා එහාට ගිහින් එය සංකීර්ණ කාරණාවක් ලෙස සලකමින් කටයුතු කරනවා. ඒ ක‍්‍රියාවෙන් තවත් කෙනෙකුගේ කීර්තියට සහ පෞද්ගලික නීතියට බාධාවක් වෙනවාද යන්න ඒ අනුව සොයා බැලිය හැකියි. පුද්ගලිකත්වය මත පවතින දේපළක් සමාජගත කිරීමෙන් සිදුවන හානිය සම්බන්ධයෙන් සිවිල් වන්දි අය කරගැනීම සඳහා නඩු පවරන්නට ඒ නීතිය පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්.


යම් නිලධාරියෙකු දූ රකථනය පරීක්ෂා කළ යුතු බව කීවොත්..


කවුරුහරි තමන්ගේ දූරකථනයේ තිබෙන තොරතුරු සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂා කරන්න ඕනෑ බව ඉල්ලූවොත් තමන් දූරකථනය දෙන්න ඕනෑද නැද්ද කියන එකට අදාලව ලංකාවේ නීතිමය තත්වයක් පවතිනවා. යම් කෙනෙක් තමන්ගේ දූ රකථනය ඉල්ලා සිටියොත් එය දෙන්න ඕනෑ එයට අදාලව අධිකරණ නියෝගයක් ඔහු අත තිබෙනවා නම් පමණයි.


එයට අදාල නීතිමය තත්වය මොකක්ද?


දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ 286 වැනි වගන්තිය තමයි එයට අදාල වෙන්නේ. එහිදී අසභ්‍ය දර්ශන ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම, අසභ්‍ය වීඩියෝ බෙදාහැරීම, ව්‍යාපාරික කටයුත්තක් සඳහා එවැනි අසභ්‍ය දර්ශන විකිණීම ආදි කටයුතු දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක්. අනෙකුත් අවස්ථාවලදී අසභ්‍ය දර්ශන පිළිබඳ අපේ රටේ නීතිගත වෙලා නැහැ. යම්කිසි කෙනෙකුගේ දූ රකථනයේ සැක කටයුතු යමක් තියෙන බව පොලිස් නිලධාරියෙකුට සැකයක් ඇතිවුණොත් මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයකට ගිහින් තමන් පරීක්ෂා කරන්නේ කුමනාකාරයේ කරුණක්ද කියන එක පැහැදිලි කරලා වරෙන්තුවක් ලබාගෙන පරිගණක හෝ දූ රකථන පරීක්ෂා කරන්න පුළුවන්.


අසභ්‍ය ප‍්‍රකාශන නීතිය නම් නීතියක් අපේ රටේ තිබෙනවා. 1927 වර්ෂයේ බිහිවූ අසභ්‍ය ප‍්‍රකාශන පිළිබඳ නීතිය 2005 වර්ෂයේදී සංශෝධනයට ලක් වුණා. එහිදී අසභ්‍ය දර්ශන පටිගත කිරීම්, දැන්වීම් ප‍්‍රචාරය කරනවා නම් ඒවාට දඬුවම් කිරීමේ හැකියාව තියෙනවා. සේයා දැරිය ඝාතනය කළ අවස්ථාවේදී පරිගණක දත්ත හා තොරතුරු මත තමයි මූලික අවස්ථාවේදී තොරතුරු ආවරණය වුණේ. එහිදී ළමයෙකුගේ ජීවිතය හා සම්බන්ධ කරුණුවලට විශේෂ අවධානය යොමු කළා. මොකද දරුවෙකුගේ අසභ්‍ය දර්ශන යම් ¥රකථනයකින් හෝ ලැප්ටොප් පරිගණකයක ගබඩා කරලා ඒ දරුවාගේ චරිතයට සහ කීර්තියට හානිවන ආකාරයෙන් තොරතුරු භාවිතා කරනවා නම් ඒක ළමයාගේ අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් අගතියක් වන නිසා ඒ අවස්ථාවේ නීතිය ක‍්‍රියාත්මක වුණා.


ජංගම ¥රකථනය තුළ පෞද්ගලිකව තබාගන්නා දත්ත මත වරදකරුවෙක් විය හැකිද?


තමන්ගේ දූ රකථනයෙන් අසභ්‍ය දර්ශනයක් තිබුණු පමණින් ඔහු නීතිය ඉදිරියේ වරදකරුවෙකු වෙන්නේ නැහැ. එම දත්ත වෙනත් කෙනෙකු සමග හුවමාරු කරගත්තොත් හෝ, එය ප‍්‍රසිද්ධියේ ප‍්‍රදර්ශනය කළොත් තමයි වරදකරුවෙකු වෙන්නේ. යම් කෙනෙකුගේ දූ රකථනයක් හෝ ලැප්ටොප් එකක් පරීක්ෂා කරන්න නම් මහේස්ත‍්‍රාත්වරයෙකුගෙන් නියෝග නැතිව බැහැ. යම් පොලිස් නිලධාරියෙකු ඉදිරිපිටදී අසභ්‍ය දර්ශනයක් නැරඹුවොත් තමයි වරදක් වෙන්නේ. තමන්ගේ දූ රකථනයකදී තබාගත් පමණින් වැරදිකරුවෙක් වෙන්නේ නැහැ. පරිගණක අපරාධ නීතිය, 1927 අසභය ප‍්‍රකාශන පිළිබඳ ආඥා පනත ආදි නීති තත්වය තුළ යම් කිසි කෙනෙකුගේ පුද්ගලික දෙයක් රහස්‍යතාව මත නිදහසේ පාවිච්චි කිරීමේ හැකියාව තියෙනවා.

යානය බිම දැමූ ඉරානය ඇමෙරිකාවට පරාදයිද?

0

  • ටෙහරාන්හි ආණ්ඩු විරෝධී උද්ඝෝෂණ මීට කලින් තිබුණු ඇමෙරිකන් විරෝධී උද්ඝෝෂණවලට කිසිසේත්ම සමාන කළ නොහැකියි
  • සුලෙයිමානි ඝාතනයට පෙර සිටම ඉරානය තුළ ආණ්ඩු විරෝධී උද්ඝෝෂණ පැවතුණා
  • එහෙත් මේ විරෝධතා ඉරාන රජයට කිසිම හානියක් නැති ඒවා නොවෙයි
  • ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් යානය කඩාවැටීම ගැන පුදුමාකාර විනෝදයකින් සිටින බව පෙනෙනවා
  • ඉරානයේ පීඩනය හෙට කොතැනින් පුපුරාවිදැයි සිතාගත නොහැකියි



ගෙවුණු සතියේදී ඉරානයේ ටෙහෙරාන් නුවර පැවති ආණ්ඩු විරෝධී විරෝධතාවලට ලොව පුරා මාධ්‍යවල ඉඩකඩ විවර වී තිබුණා. විරෝධතාවලට හේතුවී තිබුණේ ඉරාන වැසියන්ද රැුගත් ගුවන් යානයකට ඉරාන හමුදාවෙන් මිසයිල ප‍්‍රහාරයක් එල්ලකොට, එම ගුවන් යානයේ සිටි සියලූදෙනාම ඝාතනය කිරීම. එම ඝාතනය පිළිබඳ වරද ඉරාන රජයේ හමුදාව පිළිගැනීම.


එහෙත් මේ විරෝධතාවලින් ඉරාන ආණ්ඩුවට ගෙදර යන්නට සිදුවේවිද? ඉරාන ආණ්ඩුවේ ජනප‍්‍රියත්වය හීන වී ඇති බව විරෝධතා නිසා අපට කිව හැකිද? සුලෙයිමානි ඝාතනය කිරීම පිළිබඳ මෙතෙක් පැවති විරෝධය දැන් අවසානද? යන කාරණා ගැන අවධානය යොමු කළ හැකියි.


සැබෑම කාරණාව වන්නේ මේ වෙද්දී ඉරානයෙහි පැවැත්වෙන විරෝධතා, මීට සති දෙකකට පෙර සුලෙයිමානි ඝාතනය කිරීමෙන් පසුව ටෙහෙරාන් නුවර මංමාවත් සම්පූර්ණයෙන්ම වසාගත් මිලියන ගණනක් සෙනඟ එක්රැුස් වූ ඇමෙරිකන් විරෝධී උද්ඝෝෂණවලට කිසිසේත්ම සමාන කළ නොහැකි බව. මෙම ගුවන්යානයට පහරදීමේ සිදුවීමටත් ඇමෙරිකාව වගකිව යුතු බව ඉරානයෙහි සාමාන්‍ය පොදු ජනයා අතර හැඟීමක් තිබෙන බව.


ප‍්‍රහාරය


යුකේ‍්‍රන ගුවන් සමාගමේ අංක 752 ගුවන් යානය ජනවාරි 08 වැනිදා පාන්දර 6.12 ට පමණ ටෙහෙරාන්හි ඉමාන් ඛොමෙයිනි අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපලින් පිටත් වී තිබුණා. ඒ පැයක පමණ ප‍්‍රමාදයකින් පසුව. අඩි 8000ක් පමණ ඉහළට ගොස් තිබුණා. ඉරාන හමුදාවේ ප‍්‍රහාරය එල්ලවුණේ ඒ මොහොතේයි.


ප‍්‍රහාරය එල්ලවූ ආකාරයත්, කඩාවැටුණු ආකාරයත් ගැන නිවැරදිම තොරතුරු ගුවන් යානයේ කළු පෙට්ටිය අධ්‍යයනය කිරීමෙන් පසුව හෙළිවේවි. සටහන ලියැවෙන මොහොත වෙද්දී එම කරුණු නිශ්චිතවම හෙළිවී නැහැ.


එහෙත් ගුවන්යානය කඩාවැටෙන්නට පෙර ගිනිගැනීමත්, ගුවන්යානය කඩාවැටුණු තැන මිසයිල කොටස් හමුවීමත් නිසා යානය කඩාවැටී දිනක් ගතවෙද්දී එය ඉරානයේ ප‍්‍රහාරයකින් සිදුවූ බව ප‍්‍රවෘත්ති පළවුණා. එහෙත් ඉරාන ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රකාශකයන් එය ප‍්‍රතික්ෂේප කරමින්, යානය කඩාවැටුණේ කාර්මික දෝෂයකින් බව කියා තිබුණා.


මෙම යානය බෝයිං 737-800 මොඩලයේ ගුවන්යානයක්. මේ වෙද්දී ලොව ප‍්‍රකටම ගුවන්යානා මොඩලයට අයත් වෙනවා. කාර්මික දෝෂ මත කඩාවැටීම ගැන මීට පෙර ප‍්‍රකටව තිබුණේ මෙම මොඩලයෙන් පසුව නිකුත් කළ බෝයිං ගුවන්යානා වර්ගය. මුලින්ම රජය උත්සාහ කළේ එම සිදුවීම්වලින් වාසි ලබාගන්නයි.


යානයෙහි 176 දෙනෙකු සිටියා. ඒ අතරින් 78 දෙනෙකු ඉරාන ජාතිකයන්. 57 දෙනෙකු කැනඩා ජාතිකයන්. 11 දෙනෙකු යුකේ‍්‍රන ජාතිකයන්. (ඒ අතරින් 9 දෙනෙකු ගුවන් යානයෙහි සේවකයෙන්.* ඊට අමතරව ස්වීඩන් ජාතිකයන් 10 දෙනෙක්, ඇෆ්ගන් ජාතිකයන් 7 දෙනෙක්, බි‍්‍රතාන්‍යයන් 4 දෙනෙක් සහ ජර්මානු ජාතිකයන් තිදෙනෙකු සිටියා.


මුලින්ම ඉරානය ප‍්‍රහාරය ගැන ප‍්‍රතික්ෂේප කළත්, පසුව ඉරාන හමුදාව එම ප‍්‍රහාරය පිළිගත්තා. ඉරාන හමුදාවෙහි ප‍්‍රධානම කොටස වන ඉරාන විප්ලවය ආරක්ෂා කරගැනීමේ හමුදාව ප‍්‍රහාරයෙහි වගකීම බාරගෙන තිබෙනවා. එහි ගුවන් අංශයේ ප‍්‍රධානී අලි හජිසාදේහ් ප‍්‍රකාශ කර තිබුණේ ටෙහෙරාන් ගුවන් තොටුපොළ අසල තම හමුදාවේ කඳවුරට කෲස් මිසයිල ප‍්‍රහාරයක් තම රටට එල්ලවනු ඇතැයි අනතුරු හඟවා තිබුණු බව. ඒ නිසා උපරිම ආරක්ෂක විධිවිධාන අනුගමනය කරමින් සිටි බව. ඒ අතරතුරේදී ගුවන්යානයට පහරදුන් බව.


එම කඳවුරේ නිලධාරීන් හැතැප්ම 19ක් ඈතින් ගුවන් යානය දුටු බවත්, මිසයිල ප‍්‍රහාර එල්ල කරන නිලධාරියා එම ගුවන් යානය කෲස් මිසයිලයක් ලෙස වරදවා හඳුනාගෙන තිබෙන බවත්. එම ඉලක්කයට ප‍්‍රහාරය එල්ලකරනවාද නැද්ද යන්න උපදෙස් ලබාගැනීමට සන්නිවේදන උපකරණ ක‍්‍රියාත්මක වී නොමැති බවත් ඔහු කියා තිබෙනවා.


ක්ෂණිකව ප‍්‍රතිප‍්‍රහාර එල්ල නොකළොත්, තමන්ගේ රටට හානි සිදුවනු ඇතැයි අනුමාන කරමින්, සෙබළා තනි තීරණයක් මත පහරදී ඇතැයි කියනවා. ඒ මොහොතේ පහරදීම හා නොදීම යන ක්ෂණික තීන්දු දෙක අතරින් වැරදි තීන්දුව සෙබලා ගෙන ඇතැයි හමුදා ප‍්‍රධානියා කියා තිබෙනවා.
ඒ සමගම ඉරාන ජනාධිපතිවරයාගේ සමාව ඉල්ලීමත්, ඉරාන සුප‍්‍රීම් නායක අයතුල්ලා අල් ඛමේනිගේ සමාව ඉල්ලීමත් ප‍්‍රචාරය කෙරුණා.


මේ වෙද්දී එම ප‍්‍රහාරයට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් කිහිපදෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන ඇතැයි ඉරාන අධිකරණ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශකවරයා කියා තිබෙනවා. කෙසේ වෙතත් එලෙස අත්අඩංගුවට ගත් අය පිළිබඳව තොරතුරු කිසිවක් හෙළිකර නැහැ.


ප‍්‍රහාරයට පාවිච්චි කර තිබුණේ ටෝර් -එම්1 වර්ගයේ ප‍්‍රහාරක අවියක්. එය කිලෝමීටර් 12ක පමණ දුරක් දක්වා කලාපයකට ප‍්‍රහාර එල්ල කළ හැකි මිසයිල විදිනයක් බව කියනවා. යම්කිසි නිශ්චිත ගුවන් යානයකට හෝ වේගයෙන් ගමන් කරන මිසයිලයකට හෝ ඉලක්ක කොට එයින් ප‍්‍රහාර එල්ල කළ හැකියි.


මෙම ගුවන්යානයට පහරදීම සැලසුම් සහගතව කළ දෙයක් නොවන බව සාමාන්‍ය දැනුම ඇති අයෙකුට පවා වැටහේවි. මේ තරම් තීරණාත්මක මොහොතක තමන්ගේම රටේ මගීන් සිටින ගුවන්යානයකට සැලසුම් සහගතව පහරදීමට හේතුවක් නැහැ. එහෙත් මෙතරම් භයානක වැරදීමක් සිදුවුණේ කෙලෙසද, එයට පසුබිම් වුණේ කුමන කාරණාද යන්න සොයාබැලීම වැදගත්. එමෙන්ම ඉරාන හමුදාවල දරුණු බව සහ නොසැලකිලිමත්කම මෙම ප‍්‍රහාරයෙන් හෙළිවෙනවා. ගුවන්තොටුපොළ අසල පිහිටි කඳවුරේ මිසයිල ප‍්‍රහාරකයන්, අදාල කලාපයෙන් ගුවන් යානා යන එන බව දන්නවා. ඒ නිසා ප‍්‍රහාරය එල්ල කරද්දී, තම ඉලක්කය ගුවන්යානයක් වීමේ ඉඩක් ඇති බව ඔවුන් දැන සිටින්නට ඇති.


ඉරානය ප‍්‍රහාරයේ කතාව යට ගැසුවායැයි එල්ලවෙන චෝදනා මේ වෙද්දී ඉරානයේ රජයේ ප‍්‍රකාශකයන් ප‍්‍රතික්ෂේප කරනවා. ඔවුන් කියන්නේ ඇතැම් නිලධාරීන් ව්‍යාජ තොරතුරු සැපයීම හා සිද්ධිය යටගැසීම ගැන චෝදනා එල්ලවුණත්, එය රජයේ අරමුණ නොවූ බව. මුල්ම මොහොතේ අනතුර පිළිනොගත්තේ ඒ වෙද්දී රජයට තිබුණු තොරතුරු මත බව ඔහු කියනවා.


ප‍්‍රතිචාරය


එලෙස පිළිගැනීමෙන් පසුව ප‍්‍රධානම ප‍්‍රතිචාරය එල්ලවුණේ ඉරානයේ තරුණ ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගවලින්. ඉරානයේ සුප‍්‍රීම් නායකයා වන අයතුල්ලා අල් ඛමේනිට ඉල්ලා අස්වෙන ලෙස බලකරමින් විරෝධතාකරුවන් පාරට බසින්නට පටන්ගත්තේ ඉන්පසුව.


මේ විරෝධතා මෙන්ම, අල් ඛමේනිට ඉල්ලා අස්වෙන්නැයි බලකිරීම ඉරානයට අලූත් නැහැ. සුලෙයිමානි ඝාතනයට පෙර සිටම ඉරානය තුළ ආණ්ඩු විරෝධී උද්ඝෝෂණ පැවතුණා. එම උද්ඝෝෂණවලට ඉරානයෙහි ආගමික රාජ්‍යයට එරෙහි සටන්පාඨ රැුසක් හේතු වුණා. ආර්ථික පීඩනයත් විරෝධතාවලට හේතු වුණා. ඊට අමතරව ඉරානයේ කාන්තාවන්ට එරෙහි නීතිරීති ආදි පසුගාමී තත්වයන්ට විරෝධයද පෙර පැවති විරෝධතාවල සටන්පාඨ ලෙස තිබුණා. ගුවන්යානය කඩාවැටීමෙන් පසුව මතුව තිබෙන්නේ එම විරෝධතායි. අවසන් වරට 2019 නොවැම්බර් මාසයේදී මෙවැනි දැවැන්ත විරෝධයක් ඉරානයේ පවත්වා තිබුණා. එහිදී පොලීසියේ පහරදීමෙන් විශාල පිරිසක් තුවාල ලබා තිබුණා.


ගුවන්යානයට පහරදීමේ සිදුවීමෙන් පසුව පැවති විරෝධතාවලට පොලීසිය පහරදී ඇතැයි මාධ්‍ය වාර්තා කරනවා. ඒ අතර ජීව උණ්ඩවලින් වෙඩි තැබීම් පවා සිදුව ඇති බවත්, විරෝධතාකරුවන් අතර තුවාලකරුවන් සිටින බවත් වාර්තා කරනවා.


කෙසේ වෙතත් අප මුලින්ම පෙන්වූ ආකාරයට ඉරානයේ ඇතිවන මේ විරෝධතා මොනවාද, ඒවාට ඇති ශක්තිය කෙතරම්ද යන්න අප නිවැරදිව අවබෝධ කරගත යුතුයි. ගාඩියන් පුවත්පතෙහි විචාරකයන් ලියන්නේ මෙම විරෝධතා මීට පෙරද පැවති විරෝධතාවන්හි නැවත මතුවීමක් බවයි. ඒවා විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් හා මධ්‍යම පන්තිකයන් සහභාගි වන විරෝධතා මිස සමස්ත ඉරානයෙහි ජනතා සහභාගි වෙන විරෝධතා නොවන බව ඔවුන් පෙන්වනවා. ඒ නිසා එම විරෝධතාවලින් ආණ්ඩුවේ පැවැත්ම නතර කරන්නට නොහැකි වේවි.


එහෙත් මේ විරෝධතා ඉරාන රජයට කිසිම හානියක් නැති ඒවාද නොවෙයි. ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය මෙන්ම අපද පසුගිය සතියේ ලීවේ ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් සුලෙයිමානි ඝාතනය කිරීමෙන් ඉරාන රජයට උදව්වක් කර ඇති බවයි. එසේ කියන්නට හේතු වුණේ, ඉරාන රජයට එරෙහිව ඊට පෙර පැවති විරෝධතා සුලෙයිමානි ඝාතනය කිරිමෙන් පසුව යටපත්ව තිබුණු නිසායි. එය අවස්ථාවක් කරගනිමින්, තමන්ට එරෙහිව තිබුණු ජනමතය යටපත් කිරීමට ඉරාන රජයට අවස්ථාවක් ලැබුණු නිසායි.


එහෙත් මගී ගුවන් යානයකට නොසැලකිලිමත්ව පහරදී ඉරාන රජය තමන්ට ලැබුණු අවස්ථාව අත්හැර තිබෙන බව පැහැදිලියි.


‘මුලින්ම හිතුවේ ආණ්ඩුවට විරෝධතාකරුවන්ගෙන් විවේකයක් ලැබුණු බව. එහෙත් තමන්ටම ලැබුණු අවස්ථාව ඔවුන් නැති කරගෙන තියෙනවා.’ එක් විචාරකයෙක් එසේ කියා තිබුණා.


මාධ්‍යවේදීන්


මේ අතර ඉරාන රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනයක මාධ්‍යවේදිනියක නැවත සේවයට නොයන බව කියා තිබෙනවා. ඇය ඉන්ස්ටග‍්‍රෑම්හි පෝස්ටුවක් පළ කර තිබුණේ ‘අවුරුදු 13ක් තිස්සේ බොරු කීවාට මට සමාවෙන්න.’ කියායි. මාධ්‍යවේදීන් ඇතුළු සැලකිය යුතු පිරිසක් තමන්ගේ තනතුරුවලින් ඉවත්වීමේ රැුල්ලක්ද ඇතිව තිබෙනවා.


බි‍්‍රතාන්‍ය තානාපති


ඉරානයේ ආණ්ඩුව සහ ආණ්ඩු හිතවාදී මාධ්‍ය ආයතන එරට බි‍්‍රතාන්‍ය තානාපතිවරයා පසුපස පන්නන්නට පටන්ගෙන තිබෙනවා. ඒ තානාපතිවරයා ඉරාන ආණ්ඩු විරෝධී උද්ඝෝෂණ මෙහෙයවූ බවට චෝදනා එල්ල කරමින්. තානාපති බොබ් මැකේරිට එම චෝදනාව එල්ල කර ඇත්තේ ජනවාරි 11 වැනිදා ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිදුවීම නිසායි.


ඇත්තෙන්ම තානාපතිවරයා 11 වැනිදා අත්අඩංගුවට ගෙන සුළු මොහොතකින් ඉරාන පොලීසිය ඔහු නිදහස් කර තිබුණා. එම අත්අඩංගුවට ගැනීම වැරදීමක් බව පවසමින්. එහෙත් ඒ වෙද්දී ආණ්ඩුවට එරෙහිව නැගී එමින් පැවති මහජන විරෝධය වෙනතක හැරවීමේ අරමුණින් ඉරාන රජය එම අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිදුවීමට තටු ලබාදී තිබෙනවා.


ජනවාරි 14 වැනිදා ඉරානයේ ආණ්ඩු හිතවාදී විරෝධතාකරුවන් පිරිසක් එම තානාපතිවරයාගේ පඹයන් හා බි‍්‍රතාන්‍ය කොඩි පුච්චමින් ඔහු රටින් නෙරපන ලෙස ඉල්ලා තිබෙනවා. ඉරානයෙහි අධිකරණ ප‍්‍රකාශක ගොලාම්හුසේන් එස්මයිලි කියා ඇත්තේ බි‍්‍රතාන්‍ය තානාපති මැකේරි ඉරානයෙහි අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට බලපෑම් කර ඇති නිසා ඔහු රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික එකඟතා කඩා ඇති බව.


බි‍්‍රතාන්‍ය තානාපතිවරයා එම චෝදනා ප‍්‍රතික්ෂේප කරනවා. ඔහු කියන්නේ තමන් කිසිදු විරෝධතාවකට සහභාගි නොවූ බව.


ට‍්‍රම්ප්


සියල්ලට මුල් වූ ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් මගීන් 176ක් රැුගත් ගුවන්යානය කඩාවැටීම ගැන පුදුමාකාර විනෝදයකින් සිටින බව පෙනෙනවා. ඔහු විරෝධතාකරුවන් අගය කරමින් ට්විටර් පණිවුඩ නිකුත් කර ඇති ආකාරයත්, ඇතැම් අවස්ථාවල අදහස් දක්වා ඇති ආකාරයත් සලකද්දී ඔහුගේ සතුට පෙනෙන්නට තිබෙනවා.


ඉරානයෙහි විශ්වවිද්‍යාලයක බිම ඇඳ තිබෙන ඇමෙරිකානු සහ ඊශ‍්‍රායල් කොඩි පාගමින් ගමන් නොකර, ඒවා වටා විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් ගමන් කරන අයුරු දැක්වෙන වීඩියෝ ගැනත්, ජනාධිපතිවරයා ඉතා සතුටින් කතාකර තිබෙනවා.


එහෙත් ඇත්තෙන්ම කැනඩා අගමැති ජස්ටින් ටෲඩෝ පෙන්වාදී ඇති පරිදිම, ගුවන්යානය කඩාවැටීමේ සිදුවීමට ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයා සිදුකළ අසාධාරණ ඝාතනයත් බලපෑ බව ඉතාමත්ම පැහැදිලියි. ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයා ඉරාන හමුදාවේ නොසැලකිලිමත්කම ගැන වගකිව යුතු නැහැ. එහෙත් සියල්ලට මුල් වුණේ ඔහුගේ අණින් කළ ඝාතනයක්.


මේ වෙද්දී ඇමෙරිකාවේ ජනාධිපතිවරයාගේ හිතවතුන් පෙන්වන්නට උත්සාහ කරන්නේ සුලෙයිමානි ඝාතනය කිරීම සාර්ථක උපායක් බව ඉරානයේ පැවති විරෝධතාවලින් පෙනෙනවාය යන්නයි. එහෙත් එය කිසිසේත්ම නිවැරදි නැහැ. ඇත්තෙන්ම ඉරානයේ විරෝධතා පෙර සිටම පැවතුණා. අනෙක් අතට මගීන් 176ක් රැුගත් ගුවන්යානයක් කඩාවැටීම ජනාධිපති ට‍්‍රම්ප්ගේ සැලසුමේ කොටසක් නොවෙයි. එමෙන්ම ඒ යානය කඩාවැටීම කිසිසේත්ම විනෝදයට පත් විය යුතු කාරණාවකුත් නොවෙයි.


ඒ සියල්ලට වඩා වැදගත් කාරණාව වන්නේ, ඉරානයේ සිසුන් හා මධ්‍යම පන්තිකයන් අතර විරෝධතා පැවතුණාට, ඉරානයේ අතිශය බහුතරය තවමත් ආණ්ඩු හිතවාදීන් වීම. ඇමෙරිකන් විරෝධීන් වීම. ඔවුන් සුලෙයිමානි ඝාතනය ගැන කේන්තියෙන් පසුවෙනවා. ගුවන් යානය කඩාවැටීමටත් ඇමෙරිකාව වගකිව යුතු බව ඔවුන් කල්පනා කරනවා.


ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් ජනාධිපතිවරයා ඉරානයට අදාලව මෙතෙක් කාලයක් ගෙනගිය ප‍්‍රතිපත්තිය උපරිම පීඩනය පිළිබඳ ප‍්‍රතිපත්තිය ලෙස හඳුන්වනවා. සම්බාධක පනවමින් ඉරානය මත හැකි තරම් ආර්ථික පීඩනයක් පැටවීම ජනාධිපතිවරයාගේ ප‍්‍රතිපත්තිය. එම නිසා මේ වෙද්දී ඉරානයේ දැවැන්ත ආර්ථික පීඩනයක් පවතිනවා. ඒ ආර්ථික පීඩනයට අමෙරිකාව වගකිව යුතු බව කල්පනා කරන ජන කොට්ඨාසයක් ඉන්නවා. ඒ නිසා මේ නිශ්චිත මොහොතේදී ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයාට නරුම සතුටක් විඳින්නට හැකිවුණත්, උද්ගතව ඇති තත්වය දීර්ඝකාලීනව සතුටු විය හැකි තත්වයක් නෙවෙයි. ඉරානයෙහි පොදුජන පීඩනය හෙට දිනයේ කොතැනින් පුපුරා යාවිදැයි සිතාගත නොහැකියි.

අනුරංග ජයසිංහ

බුද්ධි අංශ අපරාධ රකින්න පනතක්

බුද්ධි අංශ නියාමනය හා බලගැන්වීමේ පනතක් ලෙස නව පනතක් ඉදිරිපත් කිරීමට සැබෑ හේතුව බුද්ධි අංශවල නිලධාරීන් සිදුකරන අපරාධ මුක්තිය ලබාදීම බව අනිද්දාට වාර්තා වේ.

බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් කරන ක‍්‍රියා සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණ කිරීම, පරීක්ෂණ අංශවලින් ගෙන්වා ප‍්‍රශ්න කිරීම, එම නිලධාරීන්ට දඬුවම් කිරීම ආදිය වළැක්වීම සඳහා එම පනත ගෙන එන බව එම පනත පිළිබඳව කළ විමසීමකදී කැබිනට් අමාත්‍යවරයෙක් අනිද්දා වෙත පැවසීය.

ඔහු පෙන්වාදුන්නේ බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් අපරාධ ක‍්‍රියාවක් කළද, ඒ පිළිබඳව පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට ඇති ඉඩකඩ එම පනතෙන් අහුරා දැමීමට නියමිත බවය.

මීට පෙර ආණ්ඩුව සමයේදී විවිධාකාර අපරාධවල සැකකරුවන් ලෙස බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් ගෙන්වා ප‍්‍රශ්න කළ බවත්, එම නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගත් බවත්, ඒ නිසා නව පනතින් එලෙස ගෙන්වා ප‍්‍රශ්න කළ නොහැකි ලෙස බුද්ධි අංශ නිලධාරීන්ට මුක්තියක් ලබාදෙන බවත් එම ඇමතිවරයා කීය.

ඔහු පසුගිය ආණ්ඩුවේ සිදුකළ පරීක්ෂණ යන්නෙන් අදහස් කර තිබුණේ ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග ඝාතනය, ප‍්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ අතුරුදන් කිරීම, කීත් නොයාර් පැහැරගෙන ගොස් වධහිංසා සිදු කිරීම, උපාලි තෙන්නකෝන් පැහැරගෙන යෑමට උත්සාහ කිරීම, තරුණයන් 5දෙනෙකු ඇතුළු 11 දෙනෙකු කප්පම් ලබාගැනීම සඳහා පැහැරගෙන ගොස් අතුරුදන් කිරීම ආදි අපරාධ සම්බන්ධයෙන් කළ පරීක්ෂණ පිළිබඳවය.

ඉදිරියේදී බුද්ධි අංශ නිලධාරීන්ගේ ක‍්‍රියා සම්බන්ධයෙන්, ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාව විමසීම හෝ ප‍්‍රශ්න කිරීමට ඇති ඉඩකඩ වළක්වන බවද ඔහු කීය.

මීට පෙර ආරක්ෂක අංශ හා පොලිස් නිලධාරීන් කරන කටයුතු සම්බන්ධයෙන් මුක්තිය ලබාදෙන ‘වගකීමෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ තාවකාලික විධිවිධාන පනත’ නමින් පනතක් ක‍්‍රියාත්මක වූ අතර ඇමතිවරයා පෙන්වාදුන්නේ ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිත පනත ඒ ආකාරයේ පනතක් බවයි.

ඊට අමතරව බුද්ධි අංශවල ක‍්‍රියාකාරීත්වය නැවත ප‍්‍රතිසංවිධානය කිරීමටද පනතෙන් අපේක්ෂා කරන බව ඔහු කීය.

එම පනතට ඇතුළත් වන අනෙකුත් කරුණු පිළිබඳව කැබිනට් මණ්ඩලය තුළ සාකච්ඡුා නොකළ බවත්, ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ උපදෙස් පරිදි එම පනත කෙටුම්පත් කරනු ඇති බවත් ඔහු කීය.

මේ වනවිට රජය යටතේ පවතින සියලූ බුද්ධි අංශ ආවරණය වන පරිදි බුද්ධි අංශ නියාමනය හා බලගැන්වීමේ පනතක් හඳුන්වාදීමට කැබිනට් මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබී තිබුණේ ජනවාරි 14 වැනිදා පැවති කැබිනට් මණ්ඩල රැුස්වීමේදීය. ඒ සඳහා යෝජනාව ඉදිරිපත් කර තිබුණේ වාරිමාර්ග හා ග‍්‍රාමීය සංවර්ධන, අභ්‍යන්තර වෙළෙඳ ආහාර සුරක්ෂිතතාව හා පාරිභෝගික සුබසාධන අමාත්‍ය හා ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍ය චමල් රාජපක්ෂය.

විද්වත් පත්කිරීම් විහිළුවක් වෙයි

  • ජනාධිපතිගේ ටිකට් ඒජන්තට
  • නාමල්ගේ මාමණ්ඩිට
  • රෝහිතගේ නැන්දම්මාට
  • යෝෂිතගේ නීතිඥයාට පත්වීම්


රාජ්‍ය ආයතනවල සභාපතිවරුන්, අධ්‍යක්ෂවරුන් හා තනතුරු සඳහා සුදුසුම පුද්ගලයන් තෝරා බේරා පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයා කමිටුවක් පත්කළද එම තනතුරුවලට පත්වන්නේ සුදුස්සන්ද යන ප‍්‍රශ්නාර්ථය දැන් පැන නැගී ඇත.


එම කමිටුවේ සාමාජික ආචාර්ය නාලක ගොඩහේවා ජනවාරි 14 දින ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ කාර්යාලයේදී පැවැත්වූ ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාවේදී කළ අදහස් දැක්වීම්ද ඒ බව සනාථ කළේය.
ඔහු එහිදී කීවේ ඔවුන්ගේ කමිටුව නිර්දේශ නොකළ පුද්ගලයන්ද රාජ්‍ය ආයතනවලට පත්කර ඇති බවයි. එමෙන්ම එම කමිටුව නිර්දේශ කළ සමහර පුද්ගලයන්ට විරෝධතා එල්ලවූ බවද, ඒ හේතුවෙන් එම පුද්ගලයන්ට තනතුරු නොලැබුණු බවද ඔහු කීය.


ඔහු කීවේ සීයට සීයක් නැතත් සීයට අනූවක් පමණ වන හොඳ පත්වීම් ආරම්භයක් වශයෙන් ගත් කල හොඳ බවය.


මෙම කමිටුව ජනවාරි 02 වැනි දින ප‍්‍රකාශ කළේ, රාජ්‍ය ආයතනවල සභාපතිවරුන් හා අධ්‍යක්ෂවරුන් වශයෙන් පත්කිරීමට 200ක පමණ පිරිසකගේ නම් ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට යොමු කළ බවය. එම කමිටුවට 11,000ක පමණ අයැදුම්පත් සංඛ්‍යාවක් ලැබුණ බවද කියනු ලැබීය.


සුදුස්සන් සීයට 2යි


රාජ්‍ය ආයතන ඇත්තේ 300කට වඩා වැඩි ගණනක්ය. එම සමහර රාජ්‍ය ආයතනවලට සමහර අමාත්‍යාංශවලින් නිල ලෙස පත්වන අධ්‍යක්ෂවරුද සිටිති. එසේ ගත් කල මේ රාජ්‍ය ආයතනවලට දහසක් පමණ පිරිසක් ප‍්‍රමාණවත්ය.


ලැබූ අයැදුම්පත් සංඛ්‍යාවෙන් සීයට 10කවත් හොඳ පිරිසක් සිට නැත්ද යන පැනය පැනනගින්නේ තවමත් රාජ්‍ය ආයතන බොහොමයක තනතුරු හිස්ව තිබීමත්, නිල කමිටුව නිර්දේශ කළා යැයි කියන ප‍්‍රමාණය 200ක් පමණ යැයි කීම නිසාත්ය. එක්කෝ රාජ්‍ය ආයතන තනතුරු සඳහා අයදුම්පත් 11,000ක් ලැබුණා යැයි කීම බොරුවකි. ස්වෙච්ඡුාවෙන් ‘අනේ මට සුදුසුකම් තිබෙනවා, අහවල් රාජ්‍ය ආයතනයේ අහවල් තනතුර දෙන්න’ යැයි මෙතරම් පිරිසක් ඉල්ලා සිටිනවා යැයි සිතීම සමහර විට අප අපම මුලා කරගැනීමකි. එම අයදුම්පත් සංඛ්‍යාව ඇත්තක් නම් බොහෝ විට එම තනතුරුවලට අයදුම් කරන්නට යොමුවන්නේ රාජපක්ෂ මතවාදය කරපින්නාගත් පිරිසය. එකී පිරිසෙන් සීයට 10ක් වත් සුදුස්සන් නැතැයි යැයි කීම රාජපක්ෂවාදී විද්වතුන්ගේ නිරුවත පෙන්වීමකි. සුදුසු යැයි නිර්දේශ වූ 200ක් පමණ පිරිස යනු 11,000න් සීයට 2ක් පමණය. ආචාර්ය නාලක ගොඩහේවා කියන පරිදි ඉනුත් යම් පිරිසකට විරෝධතා එල්ලවූවා යැයි කියන්නේ රට ගොඩගැනීමේ විද්වතුන්ගේ තරම කියාපෑමකි.


ජනාධිපතිවරයා පත්කළ කමිටුවේ නිර්දේශයෙන් පිට පත්කිරීම් සිදුවී තිබේ නම් එක් අතකින් එම කමිටුව හෑල්ලූවට පත් කිරීමකි. අනෙක් අතට කමිටු නිර්දේශයෙන් පිට පත්කිරීම් කර ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාගේ අනුදැනුමෙන් තොරව නම් එය ජනාධිපතිවරයාද නොතකා හැරීමකි.


කමිටුව විහිළුවක් වීම


කෙසේ වෙතත් ජනාධිපතිවරයාගේ එම කමිටුව විහිළුවක් වූයේ එය පත්කර ටික දිනකදීය. කමිටුවේ සාමාජිකයන් වූ සුසන්ත රත්නායක මහතා ශ‍්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩලයේ සභාපති ලෙසත්, වෛද්‍ය ප‍්‍රසන්න ගුණසේන රාජ්‍ය ඖෂධ සංස්ථාවේ සභාපති ලෙසත්, ජගත් වැල්ලවත්ත මහතා ශ‍්‍රී ලංකා රක්ෂණ සංස්ථාවේ සභාපති ලෙසත් පත්වූහ. හය දෙනෙකුගෙන් සමන්විත එම කමිටුවේ තනතුරු නොලබා දැනට සිටින්නේ ආචාර්ය නාලක ගොඩහේවා හා ඩයන් ගෝමස් මහතා පමණය. කමිටුවේ සභාපති සුමිත් අබේසිංහ මහතා කැබිනට් මණ්ඩල ලේකම්ය.


ජනාධිපතිවරයා පසුගිය වසරේ නොවැම්බර් 28 මෙම කමිටුව පත්කළ බව නිවේදනය කළ අතර රාජ්‍ය ආයතනවලට පත්වීමට සුදුසුම් ඇති පුද්ගලයන් සිය අයැදුම්පත් එම කමිටුවට එම වසරේ දෙසැම්බර් 18 දිනට පෙර ලැබෙන්නට සලස්වන ලෙස දැනුම් දෙනු ලැබීය. මේ වනවිට එම කමිටුව මාස එකහමාරකට වැඩි කාලයක් ගත කර ඇත. රාජ්‍ය ආයතන සියල්ලටම සභාපතිවරුන්, අධ්‍යක්ෂවරුන් ඇතුළු අනෙකුත් නිලධාරීන් පත්කර නැත. කමිටුව තවමත් වලංගුද යන්න දන්නේ එය පත්කළ ජනාධිපතිවරයා පමණය. තනතුරු ගත් කමිටු සාමාජිකයන් තිදෙනා තවමත් එහි සිටිනවාද නැද්ද යන්න දන්නේද එහි සාමාජිකයන් පමණය.


ඥාති පත්වීම්


තත්වය එසේ වෙද්දී මේ කමිටුවේ නිර්දේශයෙන් යැයි කියා අපූරු පත්වීම්ද සිදුවෙමින් පවතී. දැඩි කතාබහට ලක්වී ඇති එවැනි පත්කිරිම් දෙකක් වන්නේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී නාමල් රාජපක්ෂගේ මාමණ්ඩිය වූ තිලක් වීරසිංහ මහතාත්, රෝහිත රාජපක්ෂගේ නැන්දම්මා වූ ඩියෙඩ‍්‍රා ඩි ලිවේරාත්, ගුවන් තොටුපළ හා ගුවන් සේවා සමාගමේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල සාමාජිකයන් දෙදෙනෙකු ලෙස පත් කිරීමය.


තිලක් වීරසිංහ මහතාගේ පත්වීම සාධාරණය කරමින් ආචාර්ය නාලක ගොඩහේවා ප‍්‍රකාශ කර තිබුණේ වීරසිංහ මහතා යොමුකළ අයදුම්පත නිර්දේශ කරනු ලැබුයේ එම කර්මාන්තය පිළිබඳව වීරසිංහ මහතාගේ ඇති අත්දැකීම් සැලකිල්ලට ගෙන බවය. එම නිර්දේශය සඳහා කිසිදු දේශපාලන බලපෑමක් නොතිබූ බවත්, සාමාන්‍ය ක‍්‍රමවේදය යටතේ වීරසිංහ මහතා අයදුම්පත යොමු කර තිබූ බවත් ආචාර්ය ගොඩහේවා කියා තිබුණි.


මේ පිළිබඳව තිලක් වීරසිංහ මහතාගෙන් කළ විමසීමේදී ඔහු ප‍්‍රකාශ කර තිබෙන්නේ ඔහු සාමාන්‍ය ක‍්‍රමවේදය අනුව සිය අයදුම් පත‍්‍රය යොමු කළ බවත් තමාගේ අත්දැකීම් නිසා එම අධ්‍යක්ෂ තනතුර ලැබුණ බවයි. ඔහුට ගුවන් සේවා කටයුතු ගැන දැනුම ඇති බවත්, සී ප්ලේන්, හදිසි ගුවන් ගමන් හා මුදල් වෙන් කරගන්නා ගුවන් යානා සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ සමාගම ව්‍යාපාර කටයුතුවල යෙදෙන බවද ඔහු එහිදී කියා ඇත.


මේ පත්වීම් දෙකෙන් කලබලයට පත් අග‍්‍රාමාත්‍ය කාර්යාලය කියා තිබුණේ මේ අධ්‍යක්ෂවරුන් දෙදෙනා විධායක නොවන අධ්‍යක්ෂවරුන් බවත් ඔවුන් දීමනා ලබා නොගන්නා අය බවත්ය. එමෙන්ම ඩියෙඩ‍්‍රා ද ලිවේරා මහත්මියට ගුවන් ගමන් ක්ෂේත‍්‍රයේ අත්දැකීම් ඇති බවද කියා ඇත.
වර්තමානයේ ක්ෂේත‍්‍රයට සම්බන්ධ නැති අතීතයේ ඒ පිළිබඳ අත්දැකීම් තියෙන අයෙකු නම් යම් ක්ෂේත‍්‍රයකට පත් කිරීම එතරම් ගැටලූවක් නැත. තිලක් වීරසිංහ මහතා සම්බන්ධයෙන් ගත් කල ඔහු සංචාරක හා ඊට අනුබද්ධ ගුවන් ගමන් සේවාවල තවමත් නිරත වෙන ව්‍යාපාරිකයෙකි.
එකී ව්‍යාපාර ක්ෂේත‍්‍රයේ නිරත වන්නකුට මෙම තනතුරට පත්කිරීම කෙතරම් සුදුසුදැයි ‘විද්වතුන්‘ තීරණය කළ යුතුය. මන්ද මේ බොහෝ රාජ්‍ය ආයතන පිහිටුවීමේ පනත්වල එම ක්ෂේත‍්‍රයේ තරගකරුවන් අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල සාමාජිකයන් ලෙස පත් නොකරන ලෙස ප‍්‍රතිපාදන තිබෙන හෙයින්ය.


මිතුරු පත්වීම්


ඥාති පත්වීම් එසේ වෙද්දී ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ගුවන් ටිකට්පත් ඒජන්ත වශයෙන් කටයුතු කළ උපුල් ධර්මදාස සිවිල් ගුවන් සේවා අධිකාරියේ සභාපතිවරයා වශයෙන් පත්කර ඇති බවට චෝදනා එල්ලවී ඇත. ඔහු ඇමෙරිකාවේ ලොස් ඇන්ජලීස් නගරය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් එම කලාපයේ ගුවන් ටිකට්පත් නියෝජිතයෙකු ලෙස කටයුතු කරන බව වාර්තා වී ඇත. මෙයද මිතුරකුටත් අමතරව අදාල ක්ෂේත‍්‍රයට සම්බන්ධ පුද්ගලයෙකු පත් කිරීමේ සිදුවීමකි.


එමෙන්ම එහිම උපසභාපතිවරයා ලෙස පත් කර ඇත්තේ අමිත් විජේසිංහ නැමැත්තෙකු බවත් ඔහු පෙර ශ‍්‍රී ලංකන් එයාලයින්හි මුදල් අයකැමියෙකු ලෙස කටයුතු කළ අයෙකු බවත් අග‍්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂගේ හිතවත්කමට ඔහු පත්කර ඇති බවත් මාධ්‍ය වාර්තා කර ඇත.


නඩුවේ නීතිඥයා පත්කිරීම


ශ‍්‍රී ලංකා ඉන්ෂුවරන්ස් සඳහා සභාපතිවරයෙකු ඇතුළු අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයක් මීට පෙර පත්කළායැයි කීවද එසේ පත්කළායැයි කියූ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලය ඒ ආකාරයටම ක‍්‍රියාත්මක වී තිබුණේ නැත. එහි ආසන්නතම අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල රැුස්වීම පවත්වා තිබුණේ ජනවාරි 14 වැනිදාය. එම අධ්‍යක්ෂවරුන් අතර නීතිඥ නිශාන්ත දයානන්ද ද සිටී. ඔහු යෝෂිත රාජපක්ෂට හා කුප‍්‍රකට ඬේසි ආච්චිට එරෙහි ගල්කිස්ස අධිකරණයේ විභාග වන ගල්කිස්ස මිහිඳු මාවතේ ඉඩමක් මිලදී ගැනීම සම්බන්ධයෙන් වූ මුදල් විශුද්ධිකරණ චෝදනා නඩුවේ චූදිත පාර්ශ්වය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නීතිඥවරයෙකි.


මේ පත්වීම් මෙසේ වන්නේ කෙසේද? ජනාධිපතිවරයාගේ කමිටුවේ නිර්දේශ මතද? නැතහොත් ඒ ඒ ආයතන අයත් අමාත්‍යවරුන්ගේ නිර්දේශ මතද? දන්නේ එම පත්වීම් සඳහා නිර්දේශ හා අනුමැතින් ලබාදුන් පුද්ගලයන් පමණය.


විද්වත් යැයි කියා පටන්ගත් රාජ්‍ය ආයතන පත්වීම් දැන් විගඩමක් බවට පත්වී ඇත. එය කෝලමක් බවට පත්වී අවසන් වනු ඇත.

ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය උගුලෙන් මිනිස්සු බේරගන්න ඕනෑ

ශ‍්‍රීලනිප පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රිනී ශ‍්‍රියානි විජේවික‍්‍රම



ඔබ දේශපාලනයට පිවිසුණේ ඇයි?

මම දේශපාලන කරන්න හිතුව කෙනෙක් නෙවෙයි. එහෙත් මගේ පියා දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිකයෙක්. මගේ පියා මගෙන් ඉල්ලීමක් කළා දේශපාලනය කරන්න කියලා. අම්පාරේ ජනතාව මගෙන් ඉල්ලීම් කළා දේශපාලන කරන්න කියලා. ඒ අනුව මම දේශපාලන කරන්න තීරණය කළා. මම දේශපාලනයට ආවේ ඒ ජනතාව නියෝජනය කරන්නයි.

ඔබ අම්පාර දිස්ත‍්‍රික් සංවර්ධන කමිටුවේ සභාපතිනිය. පසුගිය කාලේ අම්පාර දිස්ත‍්‍රික්කයේ සංවර්ධනයක් වෙලා තියෙනවාද?

පසුගිය කාල සීමාවේ යම් යම් සංවර්ධන කටයුතු වෙලා තියෙනවා. එහෙත් ඒවා නිසි ආකාරයෙන් කළමනාකරණය වීමක් සිදු වෙලා නැහැ. මම සංවර්ධන කටයුතු සභාපතිධුරය භාර ගත් අවස්ථාව වෙනකොට මාස පහළොවකින් සංවර්ධන කමිටුව රැුස්වෙලා තිබුණේ නැහැ. දිස්ත‍්‍රික්ක සංවර්ධන කමිටුවෙන් තමයි දිස්ත‍්‍රික්කවල තියෙන අඩුපාඩු සොයා බලලා, කඩිනමින් ඒවා කරන්න කටයුතු යොදන්න ඕනෑ. සිද්ධවෙලා නැත්තේ ඒ අත්‍යවශ්‍ය කටයුත්ත. මම එයට ඉඩ තියන්නේ නැහැ. දැන් සංවර්ධන කමිටුවේ නිතර රැුස් වෙනවා. සංවර්ධන වැඩ කටයුතු සක‍්‍රිය කරගෙන යනවා.

උදාහරණයක් කීවොත්..

අපි මාර්ග සම්බන්ධයෙන් අනුකමිටුවක් දාලා, වේගවත් අන්දමින් මාර්ග සංවර්ධනය කරමින් ඉන්නවා. ඒ වගේම සපිරි ගම වැඩසටහනෙන් දිස්ත‍්‍රික්කයේ තුළ ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතු සංවර්ධන වැඩකටයුතු පිළිබඳව යෝජනා දීලා ඉවරයි. අපි ජනාධිපතිතුමා සහ අගමැතිතුමා කරගෙන යන වැඩකටයුතුවලට සහයෝගය දෙනවා.

ඊට අමතරව..

අපි විශාල ජල ව්‍යාපෘති කරනවා. අධ්‍යාපනයේ සංවර්ධනය වෙනුවෙන් වැඩ කටයුතු කරනවා. වැව් අමුණු සෑදීම සහ පාරවල් සෑදීම වගේ ක්ෂේත‍්‍රවලත් සංවර්ධනය ඕනෑ. ඒ ගැනත් අවධානය යොමු කරනවා.

අම්පාර දිස්ත‍්‍රික්කය මැතිවරණයට සූදානම් වෙන්නේ කොහොමද?

අපි මේ වෙනකොට ගම් මට්ටමින් සාකච්ඡුා පවත්වමින් ඉන්නවා. අපේ උත්සාහය සංවර්ධන වැඩ කටයුතු කරලා ඉදිරි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට සුදානම් වෙන්නයි. අපේ රාමුව තුළ අපිට කරන්න පුළුවන් සියලූ දේවල් අපි කරනවා.

ඔබ නියෝජනය කරන ප‍්‍රදේශයේ ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය ගැනීම් ඉහළයි නේද?

ඒක ඇත්තටම ලොකු ප‍්‍රශ්නයක්. අම්පාර, මඩකලපුව වගේ දිස්ත‍්‍රික්කවල ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය ලබා ගැනීම් අධිකයි. ඇත්තටම හේතුව මිනිස්සුන්ට ස්වයං රැුකියාවකින් ජීවත්වෙන්නට ඉඩකඩ නැති වීම. ඒ නිසා මිනිසුන්ට ස්වයං රැුකියාවක් කරගෙන යාමට රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය ලබා දිය යුතුයි. ඒ වගේම ස්වයං රැුකියාවලින් කරන නිෂ්පාදන මිලදී ගැනීමට රජය මැදිහත් විය යුතුයි. ඒ කටයුතු කළමනාකරණය නොකිරීම අම්පාර වගේ දිස්ත‍්‍රික්කවලට විශාල වශයෙන් බලපාලා තියෙනවා. අනිවාර්යයෙන්ම මේ ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය ලබා දෙන ආයතන නියාමනය කළ යුතුව තිබෙනවා. විශේෂයෙන්ම අපේ ප‍්‍රදේශවල කාන්තාවන් බල ගන්වන වැඩසටහන් සිදු කරන්න ඕනෑ. මේ ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය උගුලෙන් මිනිස්සු බේරගන්නට ක‍්‍රියාවලියක් හදන්න ඕනෑ.

ගොවීන් මේ ප‍්‍රශ්නයට මුහුණදෙනවා නේද?

ගොවිතැන් කරන කාලයට විතරයි ඒ මිනිස්සුන්ට යම් ආදායම් මාර්ගයක් ලැබෙන්නේ. ඒ නිසා ජනතාව විශාල විදියට අපහසුතාවට පත් වෙලා ඉන්නේ. අපේ දිස්ත‍්‍රික්කයේ වගාවන් කෘමින්ගෙන් සිදුවන හානි කිරීම්ද අධිකයි.

කාන්තාවන් ශක්තිමත් කළ හැකි වැඩපිළිවෙළක් තිබෙනවාද?

2014දී ඒ වගේ වැඩපිළිවෙළක් ආරම්භ කළා. එය ගම් මට්ටමින් පොඩි බැංකුවක් හදලා අඩු පොලියට ණය දීමේ වැඩසටහනක්. ඒ වැඩසටහන සාර්ථකව කෙරුණා. මම විපක්ෂයට ගියාට පස්සේ 2015 දී අපේ කාන්තා ණය බැංකු ව්‍යාපාරය කඩා වැටුණා. මම ඉදිරියේදී ඒ ව්‍යාපෘතිය ආපහු පටන් ගන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා.

අම්පාර දිස්ත‍්‍රික්කයේ හැම ජනවර්ගයේම මිනිස්සු ජීවත් වෙනවා. එවැනි පසුබිමක ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගායනා කිරීම පිළිබඳ කාරණය ගැන ඔබ දකින්නේ කොහොමද?

ඒක රටේ ප‍්‍රතිපත්තිමය තීරණයක්. අපි ඉන්දියාව ගැන උදාහරණයක් විදියට බැලූවොතින්, ඉන්දියාවේ භාෂා සිය ගණනක් තියෙනවා. නමුත් ඉන්දිය ජාතික ගීය ගායනා කරන්නේ එක් භාෂාවකින් විතරයි. ඒක ප‍්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් රටක් විධියට ඔවුන් ක‍්‍රියාවට නංවනවා.

එහෙත් භාෂා කිහිපයකින් ජාතික ගීය කියන රටවල් තියෙනවා. ලංකාවේත් මීට පෙර භාෂා දෙකෙන් ජාතික ගීය ගායනා කළා නේද?

කැමති කෙනෙක්ට ජාතික ගීය තමන් කැමති භාෂාවෙන් තමන්ට කියන්න පුළුවන්. මේ රටේ තවම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය තියෙනවා.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරියක් සහ නීතිඥවරියක් ලෙස මේ දිනවල රන්ජන් රාමනායක මන්ත‍්‍රීවරයාගේ ¥රකථන ඇමතුම් පිළිබඳ කතාබහ දකින්නේ කෙලෙසද?

රන්ජන් රාමනායක මහතා තමන්ට නොගැළපෙන අය සමග සම්බන්ධතා තබාගත් බව පෙනෙනවා. විනිශ්චයකාරවරුන් සමග කතා අධිකරණ කටයුතුවලට ඇඟිලි ගැසීමක්. මේ හඬ ගබඩා කිරීමෙන් රන්ජන් රාමනායක මානසික රෝගයකින් පෙළෙනවාද කියලා හිතෙනවා. මම නීතිඥවරියක් විධියට විනිශ්චයකාරවරයෙකු සමඟ නඩු ගැන කතා කරලා නැහැ. එහෙම කතා කළොත් ඒක ව්‍යවස්ථා විරෝධී, සදාචාර විරෝධී වැඩක්. අධිකරණ සේවා කොමිසම මැදිහත් විය යුතු කාරණයක් රන්ජන් රාමනායක කරලා තියෙන්නේ.

නව ආණ්ඩුවේ පත්වීම් ලබාදීම පිළිබඳව චෝදනා රැුසක් එල්ලවෙනවා. විශේෂයෙන්ම රාජපක්ෂවරුන්ගේ පවුලේ හිතවතුන්ව පත්කළ බව චෝදනා එල්ලවෙනවා. ¥ෂිත නිලධාරීන් පත්කළ බවත් කියනවා..

ඒ පත්වීම් සම්බන්ධයෙන් අපි එකින් එක වෙන වෙනම කතා කළ යුතුයි. ඒ හැම කෙනෙක්ම ¥ෂිතයන් කියලා අපිට කියන්න බැහැ. ජනාධිපතිතුමාගේ අරමුණ නම් වුණේ ¥ෂිත නොවන නිලධාරීන් තනතුරුවලට පත් කීරීමයි. ඔහු කමිටුවක් පත්කළේත් ඒ වෙනුවෙන්. ජනාධිපතිතුමාගේ අරමුණ ඉෂ්ට වුණේ නැතිනම් ඒ පිළිබඳව සමාජ කතිකාවතක් ඇතිවිය යුතුයි.

මේ රස්සාවේදී හොඳට අඳින්න ඕනෑ : ශමීන්ද්‍ර ෆර්ඩිනෑන්ඩු

  • සමාජයම ¥ෂිතයි. අපේ වෘත්තිය පමණක් පිරිසිදු නැහැ.
  • නිකමට හිතෙනවා එදා මා එක්ක ගිය අයත් එක්ක රෝ ඔත්තුකාරයෙක් හිටියාදෝ කියලා.
  • අපේ ඇස් බැඳලා, වාහනයක දාගෙන තමයි එක්කාගෙන ගියේ.
  • මම ප‍්‍රවෘත්ති කර්තෘ වුණත්, අනෙක් මාධ්‍යවේදීන් එක්ක මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවලට යනවා.
  • මම මත්පැනට අමතරව දුම්වැටියකුත් බොනවා.


ඔහු ද අයිලන්ඞ් පුවත්පතේ ප‍්‍රවෘත්ති කර්තෘවරයාය. මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස වසර තිස්තුනක අත්දැකීම් ඔහුට ඇත. මේ සංවාදය ඔහු ලබා ඇති අත්දැකීම්, පෞද්ගලික දිවිය ගැන අදහස්, මාධ්‍යවේදී වෘත්තිය ගැන අදහස් ආදි කලාප කිහිපයක් පුරා විහිදෙයි.



කතාබහට ආරම්භයක් විදියට මාධ්‍යවේදියෙක්ව ඔබ ලැබූ විශේෂ අත්දැකීමක් සිහිපත් කළොත්..
අනූවේදී ඉන්දියන් හමුදාව ලංකාවේ ඉන්නකොට මම ‘මහත්තයා’ කියන එල්ටීටීඊ නායකයාව රහසින් හමුවෙන්න ගියා. වවුනියාවේ ඉඳලා බටහිරට තිබුණු කෝලියකුලම් කියන ගමේ. මම කෝච්චියෙන් ගිහින් වවුනියාවෙන් බැස්සා. මාව ගන්න එල්ටීටීඊ සාමාජිකයෙක් මෝටර් සයිකලයකින් ඇවිත් හිටියා. ඔහු අතේ තුවක්කුවක් තිබුණු නිසා මෝටර් සයිකලය මට පදින්නැයි කීවා. මහත්තයා ට‍්‍රැක්ටරයකින් ඇවිල්ලා බැස්සා. රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් දාගෙනයි ඔහු හිටියේ. ඒ වෙලාවේ මහත්තයා එක්ක ගත්ත පින්තූර පවා මා ළඟ තියෙනවා. මට මහත්තයාව මුණගැහෙන්න අවස්ථාව දුන්නේ ඇන්ටන් බාලසිංහම්. ඔය සාකච්ඡුාවට කලින් මම ඇන්ටන් බාලසිංහම්ව කොළඹ හිල්ටන් හෝටලයේදී කිහිප වතාවක්ම මුණගැහුණා. ඔහු නිරුපද්‍රිතව කොළඹ හිටපු බව මතක තියාගන්න ඕනෑ. ඔහු තමයි මාව මහත්තයාව මුණගැහෙන්න යොමුකළේ. මාත් එක්ක ඉන්දියන් මාධ්‍යවේදීන් කිහිපදෙනෙකුත් මහත්තයාව මුණගැහෙන්න ගියා. මහත්තයාව පසුව ප‍්‍රභාකරන් ඝාතනය කළා. චෝදනාව වුණේ රෝ ඔත්තු සේවය එක්ක සම්බන්ධතා පැවැත්වීම. මට නිකමට හිතෙනවා එදා මා එක්ක ගිය අයත් එක්ක රෝ ඔත්තුකාරයෙක් හිටියාදෝ කියලා.


මාධ්‍යවේදියෙක් වෙන්න හිතුවේ ඇයි?


විශේෂ හේතුවක් නැහැ. මම මීගමුවේ. තාත්තා ලංකා බැංකුවේ කළමනාකරුවෙක්. නංගිලා හතරදෙනෙක් හිටියා. මම ඉගෙනගත්තේ මීගමුවේ මාරිස් ස්ටෙලා විද්‍යාලයේ. අසූපහේදී මම උසස්පෙළින් සමත්වෙලා ඉස්කෝලෙන් අයින් වුණා. මට විශේෂ ආසාවල් ඒ කාලයේ තිබුණේ නැහැ. අපේ තාත්තා ඬේලි නිව්ස් පත්තරේ තමයි ගත්තේ. තාමත් තාත්තා ඒ පත්තරේ ගන්නවා. මම උසස්පෙළ ඉවරවෙලා රැුකියාවක් ගැන කතාකරන අතරේ තාත්තා උපාලි පුවත්පත් සමාගමේ හිටපු විධායක අධ්‍යක්ෂ ලෙස්ලි ධර්මරත්න මහතාව හඳුනන බව කීවා. ඒ මහත්තයා මගෙන් ඇහුව ප‍්‍රශ්නය මට හොඳට මතකයි. ඔහු ඇහුවේ දවස් පහේම හරි ? වුණත් වැඩ කරන්න පුළුවන්ද කියලා. අසූහතේ ජුනි මාසයේ මම ‘අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ සේවයට සම්බන්ධ වුණා. අවුරුදු තිස්තුනක් තිස්සේ මේ ආයතනයේ වැඩ කරනවා. වෙනත් ආයතනවලට යන්න අවස්ථාව ලැබුණත් මම හිතුවා මෙතැන දිගටම ඉන්නවා කියලා.


මුල්ම කාලයේ වැඩ කළේ කොහොමද?


අපි ආපු කාලයේ තාක්ෂණයක් තිබුණේම නැහැ. කර්තෘ මණ්ඩලයටම යතුරුලියන හයක් හතක් තිබුණා. අලූතින් ආපු සේවකයන් වූ නිසා අපට ටයිප් රයිටර් පාවිච්චි කරන්න බැරිවුණා. ඒ නිසා වෙලාවක් ලැබෙන තුරු බලාගෙන ඉඳලා අපේ කතා ටයිප් කළා. දැන් තාක්ෂණය එක්ක මාධ්‍යවල වැඩකිරීම පහසු වෙලා. ඉස්සර අපි වැඩකට යනවා කියන්නේම සම්පූර්ණ දවසක් වැය කිරීමක්. උදාහරණයකට කොළඹින් ඈත ප‍්‍රදේශයකට ගියොත් විශාල වෙලාවක් ඒකට ගතකරන්න ඕනෑ.


ඔබ විවිධ ප‍්‍රදේශවලට ඇවිදිමින් වාර්තාකරණයේ යෙදුණා නේද?


මම පුවත්පතට සම්බන්ධ වුණාට පස්සේ ඉන්දියන් හමුදාව ලංකාවට ආවා. ඒ පිළිබඳ වාර්තා කරන්න මම උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වලට ගියා. මහත්තයාව මුණගැහුණේ ඒ අතර. ඒ අතරේ ජේවීපී දෙවැනි කැරැුල්ලත් ආරම්භ වුණා. ජේවීපීය ගැනත් වාර්තාකරණයෙහි යෙදෙන්න මට ලැබුණා. හම්බන්තොට ජවිපෙ නායකයෙක්ව සම්මුඛ සාකච්ඡුා කරන්නට ලැබුණු අවස්ථාව මට මතකයි. අපේ ඇස් බැඳලා, වාහනයක දාගෙන තමයි එක්කාගෙන ගියේ. ඒ කාලසීමාවේ අපි රන්න, හුංගම ආදි ප‍්‍රදේශවලට ගියා. පාර දෙපැත්තේ මිනී ඔළු තිබුණා. හිතාගන්න බැරි විදියක මර්දනයක් තිබුණා. ශ‍්‍රී ලාංකික හමුදාවේ සීයට අනූවක් සිංහල බෞද්ධ. ඒත් ආගම හෝ ජාතිය ගැන හැඟීමක් නැතිව ඉතාම භීෂණකාරී විදියට කැරැුල්ල මර්දනය කළා. ජේවීපීය භීෂණය වැපිරුවා. ඊට එහා ගිය භීෂණයක් හමුදාව ක‍්‍රියාත්මක කළා.


එකල භීෂණය වර්ධනය වෙද්දී මාධ්‍යවේදියෙකුගේ ජීවිතයට වුණත් වටිනාකමක් තිබුණේ නැති බව පෙනෙනවා. එක් නිමේෂයකින් ජීවිතයක් විනාශ වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ජීවිතය ගැන දැනුණේ මොකක්ද?


අසූ ගණන්වල ක්ෂේත‍්‍ර වාර්තාකරණයේ යෙදුණු මාධ්‍යවේදියෙක් නිසා මට හිතෙනවා මෑතකාලීන මාධ්‍යවේදීන් භීෂණය දැකලාවත් නැති බව. දකුණේ කෙළවරේ තිබුණු භීෂණය ගැන හිතාගන්නවත් බැහැ. ඒත් අපි මතක තියාගන්න ඕනෑ ජේවීපීය ඇතිකළ භීෂණයට පිළිතුරක් වශයෙන් හමුදාව භීෂණය ගෙනා බව. අපේම ජීවිතවලට වටිනාකමක් තියෙන බව අපට දැනුණේ නැහැ. ලංකාවේ පළවැනි බිම් බෝම්බය පිපිරුණේ මාතර කප්පරතොට. මම ඒ ගැන වාර්තා කරන්න ගියා. එතකොට මේ බිම්බෝම්බ ගැන බය නිසා මිනිස්සු පාරට බහින්නත් බය වෙලයි හිටියේ. පසුව යුද්ධය පවතිද්දී ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාව ආවරණය කළේ මම.


මාධ්‍යවේදියෙක් විදියට ලංකාව වටේ ඇවිදීම සහ විවිධ මිනිසුන්ව ඇසුරු කිරීම මොනවගේ අත්දැකීමක්ද?


මිනිසුන් මුණගැසීම තරම් වටිනා දෙයක් නැහැ. එදිනෙදා ජීවිතයේදීත් මිනිසුන් ඇසුරු කරන්න මම උත්සාහ කරනවා. මම අදත් මීගමුවේ ඉඳලා වැඩට එන්නේ බස් එකෙන්. දැන් අධිවේදී මාර්ගය තියෙන හින්දා වඩා පහසුයි. අධිවේගී මාර්ගය කලින් හැදුණා නම් අපට මීටත් වඩා පහසුවෙන් එන්න තිබුණු බව මම හිතනවා. උපාලි පුවත්පත් සමාගමෙන් මට වාහනයක් දීලා තිබුණත් මම ඒකෙන් ගමන් බිමන් යන්නේ නැහැ. බස් එකේදී ඇහෙන දේවල් නිසාම විවිධ දේවල් ගැන අලූතින් හිතන්න ලැබෙනවා.


මාධ්‍යවේදීන්ට පමණක් නෙවෙයි, ලංකාවේ බොහෝ වෘත්තීන්වල යෙදෙන අයට තමන්ගේ පවුල මඟහැරෙනවා..


ඕනෑම රැුකියාවකදී අපි කරන දේවල් තරම්ම පවුල් ජීවිතයක් හරිම වැදගත්. මගේ බිරිඳ වුණේ යාළුවෙකුගේ සහෝදරියක්. නම දිල්හානි. මගේ සියලූ වැඩකටයුතුවලට ලොකු සහයෝගයක් ඇගෙන් ලැබෙනවා. ඇය මගේ සන්නිවේදන කටයුතුවලදීත් උදව් වෙනවා. මගේ ළඟ තියෙන ¥රකථනය සාමාන්‍ය එකක්. වට්ස්ඇප් හෝ වයිබර් ඒකේ නැහැ. ඇය ඒ පැත්ත ආවරණය කරනවා. සමහර අමාත්‍යාංශ, දේශපාලනඥයන් එක්ක සන්නිවේදන කටයුතු ඇය කරනවා. මහ ?ක එන ඇමතුමකට වුණත් ඇය උත්තර දෙනවා. මට තියෙන වැඩ ප‍්‍රමාණය කළමනාකරණයට ඇගෙන් ලැබෙන සහයෝගය නැතිනම් වැඬේ කරන්න බැරි බව මම හිතනවා. අපි දෙන්නා විවාහ වුණේ අනූඑකේදී. එතකොට මම මාධ්‍ය ජීවිතයට ඇවිල්ලා අවුරුදු හතරයි. මට දරුවෝ දෙන්නෙක් ඉන්නවා. පුතා සහ දුව. ඔවුන් යුද්ධයෙන් පස්සේ ඉපදුණ ළමයි. ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම් මාපියන් වගේ විය යුතු නැහැ.


අසූ ගණන්වලදී පැවති මර්දනයට එරෙහිව මංගල සමරවීර සහ මහින්ද රාජපක්ෂ පෙනී සිටියා. ඔය කාලයේ අම්මාවරුන්ගේ පෙරමුණ කියලා එකක් තිබුණා. මම ඒ සංවිධානයට මාධ්‍යවේදියෙක් විදියට සහයෝගය දුන්නා. එතකොට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව ඇසුරු කරන්න ලැබුණා. මම නිකමට විවාහය ගැන ඔහුට කීවා. ඔය කාලයේ මහින්ද රාජපක්ෂ විපක්ෂයේ සාමාන්‍ය මන්ත‍්‍රී කෙනෙක් විතරයි. විවාහය පෙබරවාරි මාසයෙ හතරවැනිදා තිබුණේ. නිදහස නැති කරගන්න නේද යන්නේ, එහෙනම් අපිත් එන්නම් කියලා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කීවා. අන්තිමේදී ඔහු තමයි විවාහයට අත්සන් කළේ. ඔහු ජනාධිපති වුණාට පස්සේ අත්සන් කරන්නට ආරාධනා කිරීම මෝස්තරයක් වුණා. ඒත් ඔය කාලයෙ මන්ත‍්‍රී කෙනෙක් විදියට ඔහු මීගමුවට ඇවිත් කාලා, බීලා අපිත් එක්ක කාලය ගතකරලා ගියා. නෝනා මගෙන් ඇහුවා කවුද මහින්ද රාජපක්ෂ කියන්නෙ කියලා. මම උත්තර දුන්නෙ කවදා හරි රටේ ජනාධිපති වෙන කෙනෙක් තමයි කියලා. ඇත්තටම මහින්ද රාජපක්ෂ කියන්නේ ඉතාම විශේෂ චරිතයක්. මහින්ද රාජපක්ෂ වැනි චරිතයක් ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසයේම හිටියේ නැහැ. විශේෂයෙන්ම ත‍්‍රස්තවාදය අවසාන කළ නිසා මම ඔහුට ගෞරව කරනවා. ඒත් ඔහුව විවේචනය කරමිනුත් මම ඕනෑ තරම් ලියලා තියෙනවා. උදාහරණයක් විදියට ඔහු 2013දී මිල්රෝයි ප‍්‍රනාන්දු මහතාගේ බිරිඳට ජනාධිපති සමාව දුන් මොහොතේ මම ඊට විරුද්ධව ලීවා. ඇය මිනීමැරුමකට වරදකරු වූ කාන්තාවක්.


සෞඛ්‍ය තත්වය සහ ආහාර පාලනය ගැන හිතන්නේ කොහොමද?


මගේ වයස අවුරුදු 52යි. අවුරුදු කිහිපයකට කලින් මගේ ඇස්වල අමාරුවක් ආවා. බලනකොට ඇස්වල සුද. ඒකට වෛද්‍ය පරීක්ෂණ කරනකොට දොස්තර මහත්තයා මම කන බොන විදිය ගැන ඇහුවා. මම කීවා ඩොක්ටර් මම බොනවා. ඒක නවත්වන්න අමාරුයි. මම කෑම පාලනය කරන්නම් කියලා. මම දැන් ගෙදරින් තමයි කෑම ගේන්නේ. පිටින් කන්නේම නැහැ. මත්පැනට අමතරව දුම්වැටියකුත් බොනවා. පාලනයක් ඇතිව ඔය දෙක කිරීම වරදක් විදියට මම දකින්නේ නැහැ. මහජන මුදලින් යැපෙන මිනිස්සු හොඳට කාලා බීලා ඉන්නවා. ඊට පස්සේ අපට ආදරේට වගේ දුම්වැටි නවත්වන්න යනවා.


මාධ්‍යවේදියෙක් වීම නිසා ඔබ අඳින විදිය වෙනස් වුණාද?


මම අඳින විදිය නිසා සමහරු මාව දැක්කාම මාධ්‍යවේදියෙක් බව පිළිගන්නේත් නැහැ. ඒ ටෙලිනාට්‍යවලින් හෙම මාධ්‍යවේදීන්ව පෙන්වලා තියෙන විදිය හින්දා. මම හිතන්නේ මේ රස්සාවේදී හොඳට අඳින්න ඕනෑ බව. මාධ්‍යවේදීන් නාන්නෙ නෑ, කන්නෙ නෑ, වෙලාවක් නෑ, කොණ්ඩය අවුල් වගේ කතාවලට මම විරුද්ධයි. අපේ නෝනා මට වතාවක් කීවා මාධ්‍යවේදීන්ව දැක්කාම කළකිරෙන බව එයාගේ මිත‍්‍රයෙක් කී බව. බුලත් කාගෙන ඉන්න පිරිසක් යැයි සමහරු හිතන නිසා. මාධ්‍යවේදියා ඉන්න ඕනෑ ඉතාම වැදගත් විදියට. මම හැමදාම රැුවුල කපන කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒත් මාසෙට තුන්පාරක් රැුවුල කපනවා. මාධ්‍යවේදියෙක් වෙන්න හිතාමතාම අපිළිවෙළ වෙන්න ඕනෑ නැහැ.


කාර්යාලයට යන එන වෙලාව, කාලසටහන් ආදිය ගැන මාධ්‍යවේදීන්ට විශේෂයිද?


මම නිතරම කියන්නේ හැම පුද්ගලයෙක්ම දවසට පැය අටක් කාර්යාලයට ඇවිත් වැඩ කරන්න ඕනෑ බව. අනෙක ඇතුළු වෙද්දී සහ පිටවෙද්දි කාඞ් එකක් ගහන්න ඕනෑ. අපේ සමාගමේ මානව සම්පත් කළමනාකරණ අංශයෙන් ඇතුළුවෙන සහ පිටවෙන වෙලාවට කාඞ් එකක් ඇතුළත් කරමින් පැමිණීම සලකුණු කළ හැකි යන්ත‍්‍රයක් සවි කළාම සේවකයන් ඒකට විරුද්ධ වුණා. වෘත්තිය සමිතියකින් කාඞ් එකතු කළා. ඒත් ඒ වෙලාවේ මම මගේ කාඞ් එක දුන්නේ නැහැ. මම කාඞ් එක ගහන බව කීවා. මම උදේ ආයතනයට ඇවිල්ලා, හවස් වෙන තුරු කාර්යාලයේ වැඩකරන කෙනෙක්. මාධ්‍යවේදීන්ට වෙනම නීති තියෙන්න බෑ. ඔවුන් ඉතාම පිළිවෙළ වෙන්න ඕනෑ. අද මම ප‍්‍රවෘත්ති කර්තෘ වුණත්, අනෙක් මාධ්‍යවේදීන් එක්ක මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවලට යනවා. ආයතනයේ වාහනය ප‍්‍රමාද වුණොත් ටිකක් අව්වේ ඉන්නවා, වැස්සට තෙමෙනවා. මම ලිපි ලියනවා. ලංකාවේ ඇතැම් කතුවරුන් සහ ප‍්‍රවෘත්ති කතුවරුන් ලියන්නේ නැහැ. මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවකට යන්නේ නැහැ. වෙලාවට කාර්යාලයට එන්නේ නැහැ. ඒත් මම හැමවිටම වෙලාවට ඇවිත්, වැඩකරන මාධ්‍යවේදියෙක්.


ලංකාවේ චිත‍්‍රපටිවල, ටෙලිනාට්‍යවල මාධ්‍යවේදීන්ව දැකලා ඇති. බොහෝ විට කොණ්ඩා රැුවුල් වවාගත් අය. ටිකක් වාමාංශික අදහස් දරන අය. සහෝදරයා කියන ටෙලිනාට්‍යයේදී නම් හරිම භාවාතිශය උදවිය. ලංකාව ගැන හරි කළකිරීමෙන් කතාකරන, බලාගත්තු අතේ බලාගෙන ඉන්න මාධ්‍යවේදීන්ගේ චරිත පවා අපි දකිනවා. සමස්තයක් විදියට සාමාන්‍ය සමාජයට වඩා වෙනස් ජීවී කොට්ඨාසයක් ලෙසයි මාධ්‍යවේදීන්ව පෙන්වන්නේ. ඒවා දකිද්දී ඔබට හිතෙන්නේ මොකක්ද?
ලංකාවට වැරදුණ එක තැනක් තමයි ඒක. ජනමාධ්‍යවේදීන් දිහා බලන්නේ එක් විශේෂ විදියකට. දේශපාලනඥයන් දිහා බලන්නේ තවත් විශේෂ විදියකට. සියල්ලන්ම එක සමාන පිරිසක් විදියට නොසලකා, නොයෙකුත් පුද්ගලයන්ට නොයෙකුත් විශේෂ තත්වයන් ඇති කරන එක අසාර්ථක රටක එක ලක්ෂණයක් වෙන්න ඇති. මාධ්‍යවේදීන් පවා ඒක ඇඳගෙන ඉන්නවා. මාධ්‍යවේදීන් ආණ්ඩුවෙන් විවිධ දේවල් ඉල්ලන්නේ ඒ හින්දා. වාහන, ලැප්ටොප්, ගෙවල්, උපකරණ සඳහා ණය ලබාගන්නේ ඒක හින්දා.


තමන්ට විශේෂ පිළිගැනීමක් ඕනෑ බව මාධ්‍යවේදීන් පවා හිතනවා නේද?


එවැනි විශේෂ පිළිගැනීමක් ඕනෑ නැහැ. යම්කිසි පුද්ගලයෙක් කරන දේ අවංකව කරමින්, එය විශේෂ ලෙස කිරීම හොඳයි. ඒකට විශේෂ පිළිගැනීමක් ලැබෙන්න පුළුවන්. ඒත් මම පත්තරේක හෝ රූපවාහිනියක වැඩකරපු පමණින්ම අපි විශේෂ වෙන්නේ නැහැ. අපේ සමාජයම ¥ෂිතයි. අපේ වෘත්තිය පමණක් පිරිසිදු නැහැ. මාධ්‍යවේදීන්ගේ ජීවිත විශේෂ විය යුතුත් නැහැ. මම ‘දි අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ ප‍්‍රවෘත්ති කර්තෘ. මම ‘දිවයින’ පුවත්පතටත් ලියනවා. එදා ඉඳලාම මම පුවත්පත් සාකච්ඡුාවලට යනවා. අපි ආණ්ඩු මාරු වෙද්දී ඒ පුවත්පත් සාකච්ඡුාවල ඉඳගෙන හිටපු මාධ්‍යවේදියෙක් ඇමතිවරයෙකුගේ මාධ්‍ය ලේකම්වරයෙක් වෙලා එන බව දකිනවා. තවත් සමහරු මාධ්‍යවේදියෙක් විදියට ඉන්න ගමන්ම ඇමති මාධ්‍ය අංශයක වැඩ කරනවා. හිතවත් මාධ්‍යවේදීන්ට කීයක් හරි හොයාගන්න දෙන්නේ කොහොමද කියල ආණ්ඩු කල්පනා කරනවා. මාධ්‍යවේදීනුත් බලන්නේ කීයක් හරි හොයාගන්නයි. මාධ්‍යවේදීන් ප‍්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් ආණ්ඩුවකට හිතවත් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ස්වාධීන මාධ්‍යවේදියෙක් විදියට තමන්ගේම මාධ්‍ය ආයතනයට වෙලා, ඒ හිතවාදී බව හෝ විරෝධය පළ කරන්නයි ඕනෑ.

පන්ති කාමරයකට සිසුන් 40 කිරීම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවටත් විරුද්ධයි

ළමයි අඩු නිදහස් විදෙස් රටක පංති කාමරයක්
  • ගුරුවරුන්ටත්, සිසුන්ටත් අහිතකරයි
  • දේශපාලකයන්ගේ අමනොඥ තීරණයක්



එක් ගුරුවරයෙකු යටතේ එක් පන්ති කාමරයක සිටිය යුතු සිසුන් සංඛ්‍යාවට අදාළ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රමිතිය වන්නේ සිසුන් 23 දෙනෙකි. එහෙත් ශ‍්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවකින්ද නියෝග කර ඇති පරිදි, පන්තියක සිටිය යුතු සිසුන් ප‍්‍රමාණය 35කි.


ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනප‍්‍රිය පාසලක පන්ති කාමර දැක ඇති අයෙකුට පන්ති කාමරයක සිසුන් සංඛ්‍යාවට සීමාවක් තිබීමේ අවශ්‍යතාව වටහාගත හැකිවනු ඇත. පන්තියක සිටිය යුතු සිසුන් ප‍්‍රමාණයේ සීමාව ඉහළ දැම්මාට පන්ති කාමරවල ප‍්‍රමාණය ඉහළ යන්නේ නැත. සිසුන්ට ඉඩ සපයාගැනීම සඳහා එකිනෙකට ළං කරමින් ඩෙස් පුටු තබා ඇති අන්දම පෙනෙනු ඇත. එක් පේළියක ඩෙස්පුටු හතරකුත්, තවත් පේළි දෙකක ඩෙස් පුටු තුන බැගිනුත් තබා ඇත. සමහර විට ගුරුවරියකට ඒ ඩෙස් පුටු පේළි අතරින් ගමන් කළ නොහැකිය. පන්තියේ පසුපස හෝ ඉදිරිපස කිසිදු හිස් අවකාශයක් ඇත. ගුරු මේසය හා පුටුව පවා හිර කර ඇත.


ගුරුවරයෙකුට නව යොවුන් වියේ සිසුන් 40 දෙනෙකු පාලනය කරගැනීම පහසු කාරණාවක් නොවේ. එක් සිසුවෙකුට යොමුවෙන අවධානය සිසුන් ප‍්‍රමාණය වැඩිවෙද්දී ඉහළ යයි. විදුහල්පතිවරයෙකුට තබා ශ්‍රේණි භාර ගුරුවරයෙකුටවත් සිසුවෙකුගේ නම මතක නැත. ජනප‍්‍රිය පාසලක ගුරුවරුන්ට කෙටි කාලයක් ඇතුළත අමතකව යන සිසුන් ප‍්‍රමාණය කොපමණදැයි කිව නොහැකි තරම්ය.


සිසුන් දහස් ගණන් සිටින පන්ති කාමර මෙන්ම පාසල්ද ලෝකයේ විශාල රටවල් පවා ප‍්‍රතික්ෂේප කරයි. විදුහල්පතිවරයාට බැරි නම් ශ්‍රේණි භාර ගුරුවරයාටවත් තමන් යටතේ සිටින සිසුවෙකුට නම කියා කතාකිරීමට හැකියාව තිබිය යුතුය.


සිසුන් 40


පන්ති කාමරයක සිටිය යුතු සිසුන් සංඛ්‍යාව ඉහළ දැමීමට වත්මන් රජයේ අමාත්‍ය මණ්ඩලය තීරණයක් ගෙන ඇත. එම තීරණයට එරෙහිව අධිකරණ කි‍්‍රයාමාර්ග ගන්නා බවට ලංකා ගුරු සංගමය සහ විදුහල්පතිවරුන්ගේ සංගමය කියා ඇත.


සංඛ්‍යාත්මකව ශ‍්‍රී ලංකාවේ 10,162ක පාසල් ප‍්‍රමාණය හෝ පන්ති කාමර ප‍්‍රමාණය සිසුන්ට මදි නැත. ඇත්තෙන්ම ඇතැම් පාසල්වල පන්ති කාමරවලට සිසුන් 25 ක්වත් පුරවාගන්නට නැත.
දැන් ඇති ප‍්‍රශ්නය වන්නේ පාසල්වල පන්ති කාමර පුරවන්නට සිසුන් නැතිකම නිසා පාසල් රැුසක් වැසී යෑමයි. එහෙත් ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනප‍්‍රිය යැයි කියන පාසල්වලට දරුවන්ව රිංගවීමේ අවශ්‍යතාව මාපියන්ට ඇත. ඒ නිසාම එවැනි පාසල්වල පන්ති කාමරවල දැවැන්ත තදබදයක් ඇත. බැලූ බැල්මට ප‍්‍රශ්නයට විසඳුම වන්නේ ජනප‍්‍රිය පාසල් ක‍්‍රමය නැති කොට අනෙකුත් පාසල් දියුණු කිරීමය. එහෙත් ආණ්ඩුව තීන්දු කර ඇත්තේ ජනප‍්‍රිය පාසල් ප‍්‍රමාණය වැඩි කොට, ඒවාට පටවන සිසුන් ප‍්‍රමාණයත් වැඩි කොට කුඩා පාසල් වසා දැමීමටය.


ආණ්ඩුවේ මෙම තීන්දුව පාසල් අධ්‍යාපනය පිළිබඳව ඩලස් අලහප්පෙරුම අමාත්‍යවරයා පසුගිය කාලසීමාවේ ඉදිරිපත් කර ඇති සැලසුම්වලම දිගුවකි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජාතික පාසල් 387 ක ප‍්‍රමාණය 1000 දක්වා ඉහළ දමන බව ඔහු කියා තිබේ. (එයින් සිදු වෙන්නේ දැනට පළාත් සභා යටතේ ඇති හොඳ තත්වයේ පාසල් සියල්ල මධ්‍යම ආණ්ඩුවට පවරාගනිමින් පළාත් සභා සතු බලය බලහත්කාරයෙන් පවරාගැනීමකි.*


පන්ති කාමරයක සිසුන් ප‍්‍රමාණය වැඩි කිරීමට සමගාමීව ගුරු සහායකයන් පාසල්වලට බඳවාගැනීමේ වැඩපිළිවෙළක් ගැනත් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා කියා තිබේ. ඇත්තෙන්ම දැනට පාසල් ක්ෂේත‍්‍රයේ ඇති ගුරු සහායකයන් කරන්නේ ගුරුවරුන් ලෙස කාලසටහන් රැුගෙන පන්තිවල ඉගැන්වීමයි. එහෙත් ගුරුවරුන්ට හිමි පහසුකම් හෝ වැටුපක් ලබා නොදී ඔවුන්ගේ ශ‍්‍රමය සූරාකනු ලබයි. දැන් ඇමතිවරයා යෝජනා කර ඇති, ප‍්‍රාථමික පන්තිවල ගුරුවරයාට උගන්වන අවස්ථාවේදී ගුරු සහායකයාගේ සහයෝගයද ලබාගැනීමේ යෝජනාව ප‍්‍රායෝගිකව ක‍්‍රියාත්මක වේදැයි සැක සහිතය.


අධිකරණය


පන්ති කාමරයේ සිසුන් ප‍්‍රමාණය වැඩිකිරීමට අදාල අනෙක් ගැටලූව වන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබාදී ඇති තීන්දුවකි. එෆ්ආර් 235/2011 නම් මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමට අදාලව එම තීන්දුව ලබාදී තිබුණි. ඒ අනුව පංති කාමරයක සිසුන් සංඛ්‍යාව 35ක් විය යුතු බවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නියෝගයක් ලබා දී තිබුණි. එම තීන්දුව අනුව 2014 දෙසැම්බර් මාසයේදී කැබිනට් මණ්ඩලය තීන්දුවක්ද ගෙන තිබුණි.


එම තීන්දුව පදනම් කරගෙන 23/2015 අංකය සහිත චක‍්‍රලේඛයක් 2015දී නිකුත් කර තිබුණේ සිසුන් සංඛ්‍යාව 35කට සීමා කරන ලෙස දැනුම් දෙමින්ය. එහෙත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නියෝගයට පටහැනිව යන තීන්දුවක් යහපාලන ආණ්ඩුවේ අධ්‍යාපන අමාත්‍ය අකිල විරාජ් කාරියවසම් ගෙන තිබුණි.


අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ හිටපු ලේකම් ඩබ්ලිව්.එම්. බන්දුසේනගේ අත්සනින් 2015.12.29 දිනැතිව 34/2015 අංකයෙන් චක‍්‍රලේඛයක් නිකුත් කරමින් 1 වැනි ශ්‍රේණියේ එක් සමාන්තර පන්තියක ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව පිළිබඳ තීන්දුවක් ගෙන තිබුණි. ඒ අනුව සිසුන් සංඛ්‍යාව එකවර 35ක් බවට පත් නොකර, 2021 වෙද්දී එම තත්වයට ළඟාවීමේ සැලසුමක් නියම කර ඇත. එයට අනුව 2016දී උපරිම සිසුන් සංඛ්‍යාව 40කි. 2017දී 39 කි. ඒ ආදි ලෙස වසරින් වසර උපරිම ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාවේ සීමාව පහළ දැමීමට එම චක‍්‍රලේඛයෙන් නියෝග කර තිබුණි. ඒ අනුව 2021දී සිසුන් සංඛ්‍යාව 35ක් විය යුතුය. මේ වෙද්දී අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය ක‍්‍රියාත්මක කරමින් සිටියේ එම චක‍්‍රලේඛයයි. එය පෙර කී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව උල්ලංඝනය කිරීමක් වුව, අඩු තරමේ එම තීන්දුවෙන් නියම කළ තත්වයට ඉලක්කයක් ලෙස සලකමින් ඒ දක්වා ගමන් කරන තත්වයක් පෙනුණි. ඒ අනුව 2020 වසර වෙනුවෙන් පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡුාවලදී සිසුන් 36 දෙනෙකු පළමු වසරට ඇතුළත් කිරීමට සැලසුම් කර ඇත.


ජනාධිපතිවරණය සමයේ ජාතික පාසල්වලට අවිධිමත් ලෙස ළමුන් ඇතුළත් කිරීමෙන් ඇති වූ ව්‍යාකුලත්වය මත කොළඹ රාජකීය විදුහලේ, රාජකීය විද්‍යාලයීය සංගමයේ ලේකම් අභියාචනාධිකරණයට 387/2019 අංකයෙන් පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කර ඇත. එම පෙත්සමට අදාළ අතුරු නියෝගයක් 2019.10.14 දින ලබා දී තිබුණි. එම නියෝගයේ ද පැහැදිලිව දක්වා ඇත්තේ පෙර කී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නියෝගය අනුව කටයුතු කරන ලෙසය.


වත්මන් ආණ්ඩුව කර ඇත්තේ එම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවත්, පෙර ආණ්ඩුව ක‍්‍රමයෙන් ලබා තිබූ ප‍්‍රගතියත් මුරණ්ඩු ලෙස කඩා දැමීමකි. ගුරු හා විදුහල්පති වෘත්තීය සමිති ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට යන්නේ එයට එරෙහිවය.


පන්තියේ ඉඩ


මෙයට දශක ගණනකට පෙර පොදුවේ සියලූ පාසල්වල සිසුන්ට ප‍්‍රමාණවත් ඉඩකඩ හිමිව තිබිණි.
අඩි 20 පළලින් යුතු දිගින් අඩි 40, 60, 80, 100, 120 ආදි වශයෙන් වූ ගොඩනැගිලිවල පන්ති කාමරය සඳහා නියමිත ඉඩ ප‍්‍රමාණය වූයේ අඩි 20ං20කි. වර්ග අඩි 400ක් වූ මෙම ඉඩකඩෙහි සිසුවකුට ව.අ. 10 බැගින් 35 දෙනකුට ව.අ. 350ක් හිමිව තිබුණි. ගුරුවරයාට සිය අසුන, කළුලෑල්ල හා එහි භාවිතය මෙන්ම ක‍්‍රි‍්‍රියාශීලී ඉගෙනුම් කාර්යය සඳහා ව.අ. 50ක්ද වෙන්වී තිබුණි. නමුත් පසුකාලීනව ජනප‍්‍රිය පාසල් සංස්කෘතිය හේතුවෙන් පන්ති කාමර තදබද වී සිසුන්ට වර්ග අඩි 1.5ක පමණ ඉඩ ප‍්‍රමාණයක සිරවීමට සිදුව ඇත.


පාසල්වලට සිසුන් ඇතුළත් කිරීමට දැවැන්ත පොරයක් ඇත. එය ව්‍යාපාරයක් බවටද පත්ව ඇත. ඇතුළත් කරගත හැකි සිසුන් ප‍්‍රමාණය වැඩි කිරීමෙන් එම ව්‍යාපාරයටද උදව් සැපයෙයි.
ජාතික පාසල්වලට දරුවන් ඇතුළත් කරන්නට පොරකන මාපියන් බොහෝදෙනෙකු ඉහත තීන්දුව යහපත් එකක් යැයි කල්පනා කරනවා නිසැකය. එහෙත් අප එක් පැත්තකින් කල්පනා කළ යුත්තේ සිසුන් ප‍්‍රමාණය 40ක් කළත්, සියල්ලන්ටම තරගයෙන් ජයගන්නට නොහැකි බවය. තරගයෙන් පරාජය වන අයට හිමිවන්නේ දුර්වල කරන ලද පාසල්ය. ලොකු පාසලට සිසුන් 40ක් වෙද්දී දුර්වල පාසලට සිසුන් 15 දෙනෙකු පමණක් සිටිය හැකිය.


අනෙක් අතට තරගයෙන් ජයගෙන ජාතික පාසලකට රිංගන සිසුන් අතරින් බහුතරයක් පරාජය වනු ඇත. පන්තියේ සිටින සිසුන් ගොන්නක් මැද්දේ ඔහුට යොමුවෙන අවධානය අඩුය. ඒ තරගය අසීරුවෙන් ජයගෙන, ගුරුවරුන්ගේ අවධානයත් දිනාගෙන, විභාගයේදී පන්තියේ ඉහළ ලකුණුත් ලබාගෙන, තමා කැමති ක‍්‍රීඩාවක් වෙනුවෙන් පාසල නියෝජනය කොට, සංගම් ආදි විෂය බාහිර ක‍්‍රියාකාරකම්වල නායකත්වය ගැනීමට සිසුන් සුළුතරයකට හැකිවනු ඇත. ඒ හැම හිස්තැනකටම මහා පොරයක් ජාතික පාසල්වල ඇත. ආණ්ඩුව දැන් කරන්නේ ඒ පොරයට ඔල්වරසන් නැගීමකි.


ප‍්‍රායෝගිකව ඕනෑ නැහැ
ලංකා ගුරු සංගමයේ ප‍්‍රධාන ලේකම් ජෝසෆ් ස්ටාලින්


මේ තීන්දුවෙන් කුඩා පාසල් වැසී යෑමේ අවදානම වැඩි වෙනවා. ඒත් අපට පෙනෙන විදියට ආණ්ඩුව හිතන්නේ පුංචි පාසල් වැසී යෑම හොඳ තත්වයක් බව. ඇතැම් මාධ්‍ය ආයතන පවා අපට බැණ වදිමින්, පුංචි පාසල් වැසී යෑම අනුමත කරනවා. ලංකාවේ විතරක් නෙවෙයි ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රමිතිය අනුව අධ්‍යාපනය සපයන කිසිම රටකට මෙගා පාසල් ඕනෑ නැහැ. දහස් ගණන් සිසුන් ඕනෑ නැහැ. එවැනි පාසල්වලට පැය ගණන් තිස්සේ මහන්සි වෙලා සිසුන් යන්න ඕනෑත් නැහැ. ඇත්තටම අවශ්‍ය වෙන්නේ සිසුන් හා ගුරුවරුන් අතර හොඳ සම්බන්ධයක් තිබෙන පාසල් පද්ධතියක්.
මේ වෙද්දී ප‍්‍රායෝගිකව බොහෝ පාසල්වල සිසුන් 40ට වඩා ඉන්නවා. සමහර පාසල්වල භෞතිකව තියෙන සමාන්තර පන්ති ප‍්‍රමාණයයි, නාමලේඛන ලකුණු කරන පන්ති ප‍්‍රමාණයයි එකිනෙකට වෙනස්. උදාහරණයක් විදියට සමහර ඉස්කෝලවල ඇත්තටම පන්ති 7ක් පමණක් තියෙද්දී නාමලේඛන 8ක් තියෙනවා. ලේඛනවල තියෙන එක් පන්තියක සිසුන්ව අනෙක් පන්තිවලට බෙදලා. ලංකාවේ ගුරු සිසු අනුපාතය 1ට 20ක්. සමහර පළාත්වල ඒ අනුපාතය 1ට 18ක්. ඒ නිසා ලංකාවට ප‍්‍රායෝගිකව විශාල පන්ති කාමර ඕනෑ නැහැ.

ළමයි 35ත් වැඩියි, තවත් අඩු කරන්න
ශ‍්‍රීි ලංකා ජාතික විදුහල්පතිවරුන්ගේ සංගමයේ මොහාන් වීරසිංහ කොටහේන මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ විදුහල්පති


පන්ති කාමරයක ළමයි සංඛ්‍යාව පිළිබඳ සීමාව වැඩි වෙන කොට ජනප‍්‍රිය පාසල්වලට ළමයි තව තවත් වැඩි වෙනවා. මේ වසරේ ළමයි ඇතුළත් කරන්න එකම අයදුම්පතක්වත් යොමු නොකළ පාසල් දෙසීයකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් තියෙනවා.
අපි රජයෙන් ඉල්ලීම් කරන්නේ පංතියක සිටිය යුතු අවම සිසුන් ගණන 35 පවා වැඩි බවයි. එය තවත් අඩු කරන්න පියවර ගන්න කියලා අපි ඉල්ලනවා. කොළඹ දිස්ත‍්‍රික්කයේ මැද කොළඹ ප‍්‍රදේශය උදාහරණයට ගතහොත් කිලෝමීටර් භාගයක් ඇතුළත පාසල් 3ක් විතර තියෙනවා. නමුත් මේ වෙන විට ඒ ප‍්‍රදේශවල ජනප‍්‍රිය පාසල්වලට විතරක් ඉල්ලූම තියෙනවා. අනෙක් පාසල්වලට ළමයි නැහැ.
විදුහල්පතිවරුන්ගේ සංගමය විදියට අපි විශ්වාස කරන්නේ පාසලක සිටිය යුතු ළමයි ප‍්‍රමාණය 1500ක් විතරක් බව. මේ වන විට ජනප‍්‍රිය පාසල්වල ළමයි 7000ක් විතර සිටිනවා. පාසලේ විදුහල්පතිවරයා දන්නේ නැහැ ළමයා කවුද කියලා. ගුරුවරු ළමයි හඳුනන්නේ නැහැ. දෙමාපියන්ව හඳුනන්නේත් නැහැ. ජනප‍්‍රිය පාසල්වල එක් ශ්‍රේණියකට පංති කාමර 10ක් විතර තියෙනවා. නමුත් අනෙක් පාසල්වල පංතියක සිටින්නෙත් ළමය 10ක් විතරයි.


මේ ඡන්දවලින් ඇවිත් ගමට අසාධාරණයක් කරලා
ලංකා ගුරු සංගමයේ භාණ්ඩාගාරික, විදුහල්පති ආනන්ද වීරසිංහ


වසරින් වසර ජනප‍්‍රිය පාසල්වලට බඳවාගත් සිසුන් ප‍්‍රමාණය අඩු කරගෙන ගිය නිසා ගමේ පාසල්වලට වැඩිපුර සිසුන්ව බඳවාගන්නට අවස්ථාව විවර වුණා. රජය මේ අරගන්න යන තීරණය නිසා එය වෙනස් වෙනවා. ගමේ පාසල්වල තනිවෙන දරුවන්ට අසාධාරණයක් වෙනවා.
ඒ පාසල්වල ගුරුවරු අධෛර්යමත් වෙනවා. පාසලක ළමයි අඩු වුණාම ගුරුවරු අකාර්යක්ෂමයි. ඒ පාසල් අගාධයට යනවා. ළමයි පාසල් යාමත් නවත්වනවා. ගමේ තියෙන පාසල් වැසිලා ගියොතින් ඒ ගමේ ජීවත් වන දරුවන්ගේ පාසල් ජීවිතයක් එතනින් එහාට නැතිවෙලා යනවා. මේ ක‍්‍රියාවෙන් ලොකු ව්‍යසනයක් ළමයින්ට වෙන්නේ. යම් මුදල් ප‍්‍රමාණයක් වැය කරලා ගමේ පාසල් හදනවා වෙනුවට රජය කරන්න යන්නේ ඒ පාසල් වසා දැමීම. ජාතික පාසල් පිහිටුවන්නේ ගමේ නෙවෙයි නගරයේ. ඒ නිසා නගරයට එන්න බැරි ළමයි ගමේ හිර වෙනවා. දැනට පවතින පංති කාමරයකට පවා උපරිම දාන්න පුළුවන් 25ක් විතර. බොහෝම අමාරුවෙන් අපි ළමයි 35ක් පංතියක් ඇතුළට දාන්නෙත්. මේ ආණ්ඩුව බලයට ආවේ ගමේ මිනිස්සුන්ගේ ඡුන්දවලින්. දැන් අසාධාරණය කරන්නේත් ගමේ ළමයින්ට.

අපි හුන්නෝ..

1
වැල්ලවත්ත කියන්නේ හරිම විචිත‍්‍ර නගරයක්. පාට පාට ජන කණ්ඩායම් එකතුවෙලා මිනිස් දේදුන්නකට. ඒකයි මේ ලස්සන! මේ දේදුන්නේ විශාල වර්ණ පදාසයක් ඉස්සරම නම් වෙන්වුණේ සිංහල නමට. කාලයත් එක්ක දැන් දෙමළ ජනවර්ගය ඒ තැන අරං. බර්ගර් වගේ ජන කණ්ඩායම් වාෂ්ප වෙලාම ගිහිං. ජා වුණත් එහෙමයි. මුස්ලිම් තවම ඉන්නවා. ඉතිං කාලෙක ඉඳලා වැල්ලවත්තේ ඉතිහාසය හොයාගෙන 1900 මුලට යන්න මග බලං හිටියේ. තිවංක ප‍්‍රනාන්දු කියන මිත‍්‍රයා නිසා ඒ උවමනාව තවත් වැඩිවුණා. උසට උසේ තට්ටු තට්ටු ගෙවල්, සයිවර් කඩ, බර්ගර් වීදි අස්සෙන් මේ සෙවිල්ල එච්චර ලේසි වැඩක් නෙවෙයි. ඒත් ඒකට කියාපු පෙරාපු බඩුවක් තමයි තිවංක. තිවංකටත් මේකේ කතාවක් තියෙනවා. ඒක පස්සට එල්ලන්නම්. දැන් අපි වැල්ලවත්තට යමු. තිවංක කියන්නේ, වැල්ලවත්තට උරුම දිග රීෆ් එක නැතිනම් පරය නිසා වේල්ල වත්ත වැල්ලවත්ත වුණා කියලා. අපේ ජස්ටින් මාමා කියන්නේ, මුහුද බැහැගෙන ගිහිං වැල්ල එක්ක මේ වත්ත ඉතුරුවුණ හින්දා වැලි වත්ත වැල්ලවත්ත වුණා කියලා. තිවංක කියනවා, මැහැල්ලවත්ත වැල්ලවත්ත කියලා වතු දෙකක් අතීතයේ එකට යාව තිබුණා කියලා. කොහොම හරි නමේ එල්ලෙන්න නෙවෙයි. හරි කොහොම හරි වැල්ලවත්ත, ඒක තමයි අපි මේ සරන දනව්ව..!!

දූපත් රාජ්ජේ

හරි මම දැන් මුලින්ම කුරුල්ලෙක් වගේ වැල්ලවත්තට උඩින් පියාඹගෙන යන්න හදන්නේ. මේ රූස්ස බිල්ඩිම් අස්සෙන් කුරුලූ ඇහින් වැල්ලවත්තේ ඉසව් ඇහිදින්න. ඒකට මට පාර පෙන්නුවෙ අපේ ජස්ටින් දයාරත්න මාමා.


‘වැල්ලවත්ත කියන්නේ දූපතක්. ලස්සන දූපතක්. එක පැත්තකින් මූද. අනික් පැත්තෙන් වටේටම ලංදේසි ඇළ. දෙහිවල, පාමංකඩ, කිරුළපන, රෙදිමෝල ළඟ පාලම කියන පාලම් හතරෙන් තමයි, අපේ ගමට මිනිස්සු ආවෙ ගියේ. එදා ඔය ඇළ දිගේ ඔරු පාරු කළුතර ඉඳලා පුත්තලමටම ගියා. අපි ඉස්සර නෑවා. මාළු ඇල්ලූවා. අපේ ගමේ ඩෝබි මිනිස්සු රෙදි හේදුවා. සේරම කළේ ඔය ඇලෙන්. කජු පේර මූකලං තමයි ඇළ දෙපැත්තේ තිබුණේ. අපි තමයි ඔය ඇළෙන් නාපු අවසන් පරම්පරාව‘. නොස්ටැල්ජියාවක වෙලිලා වේදාවකින් මාමා අතීතය ගැන කතාව.


මේක ඇත්තටම වැල්ලවත්ත ගැන ඩ‍්‍රයි ජින්මය මතක හැන්දෑවක් කිව්වොත් හරි…! අතීතය වෙනස් වෙමින් අනාගතය නිර්මාණය වීම වේදනාවක්. ඒත් ඒක නවත්තන්න සක්කරයටවත් බෑ. අපිට දැන් තියෙන්නේ මතක කෑලිබෑලි පුරුද්දලා මතක මාලයක් හදලා හිතේ කොනක එල්ලගන්න!. ඒකට කියාපු බීමක් තමයි ඩ‍්‍රයි ජින්.


ඉතිං අපි අද කුණු වෙලා තියෙන, එදා මනරමණීය වැල්ලවත්තේ ගෙල වටේට බැඳුණ ඇළ මාලය ගැන මතක මල් මාලයක් හැදුවා. මේ ඇළ කුණුවෙන්න පටන්ගත්තේ කොයි කාලෙද? මම අහනවා.. අපේ සමූහයා උත්තර ගෝනියක් අපේ ජින්මය හැන්දෑවට හලනවා..


‘1956 බණ්ඩාරනායක මහත්තයා දිනලා අලූත් ආණ්ඩුව හැදුවට පස්සේ තමයි මේ හැමදෙයක්ම වෙනස් වුණේ. එදා වැල්ලවත්ත කියන්නේ සමසමාජ රාජ්‍යයක්. කොඩිය දාලාමයි තිබුණේ. පීටර් සිංඤ්ඤෝ අයියා තමයි ගමේ සමසමාජ ලොක්කා. මිනිහා විවාහ රෙජිස්ටාර්. ඉතිං පිටගංකාරයෝ සමසමාජ කොඩිය දාගෙන වැල්ලවත්තට ආවා. ඇවිත් ඔය ඇළ අයින දිගට ගෙවල් අටෝ ගත්තා. ගොඩක් මිනිස්සු ආවේ දකුණින් බණ්ඩාරගමින් වගේ. ඇළ වෙනස් වුණා. ඇළ විතරක් නෙවෙයි ගමම වෙනස් වුණා.‘

සමසමාජ ඉතිහාසය


අපේ ප‍්‍රධාන කතාවට යන්න කලින් අපේ මාමා මතක් කරපු මතකය දිගේ වැල්ලවත්තේ සමසමාජ ඉතිහාසයට ටිකක් යන්න හිතුවා. අපේ මතක අවුස්සන්නන්ගේ කණ්ඩායමේ නන්දසිරි ප‍්‍රනාන්දු එක්ක ඒක කරන්න පුළුවන්.


‘අපි හැමෝම වගේ ඉපදුණ විහාර මාවතේ කෙළවර කළුබෝවිලයි වැල්ලවත්තයි යා කරපු පාලම ඒ කාලේ (1965 විතර කලින්* තිබුණේ ලෑලි දාපු අත් කරත්තයකට විතරක් යාන්තම් යන්න පුළුවන් පාලමක් විදිහට. ඒ කාලේ රජයේ වැඩ ඇමති චම්ලි ගුණවර්ධන. එතකොට මෙහේ මන්ත‍්‍රී බර්නාඞ් සොයිසා. දෙහිවල ගල්කිස්ස ආසනේ මන්ත‍්‍රී කොල්වින් ආර් ද සිල්වා. තුන්දෙනාම සමසමාජයෙනේ. ඉතිං ඔය පාලම හදන්න පටන්ගත්තා. ගමේ හැමෝම ශ‍්‍රමය දුන්නා. දවස් 60කින් පාලම හැදුවා. මට එතකොට අවුරුදු 16යි. මමත් ඉස්කෝලෙ ගිහිං කෙළින්ම යන්නේ වැඩපොළට.’


නන්දසිරි ප‍්‍රනාන්දු මහත්තයාගේ කතාව එක්ක 1938 ඉපදුණ ජස්ටින් දයාරත්න මාමාගේ 1940/1950 ගැන කතාව මෙහෙම අමුණන්නම්..


‘ඒ කාලේ උතුර, දකුණ, බටහිර, නැගෙනහිර කියලා වැල්ලවත්ත කොටස් හතරකට බෙදලා තිබුණේ. නැගෙනහිර වැල්ලවත්ත පස්සේ පාමංකඩ වුණා. මේ කොටස් හතරටම සිංහල නාගරික මන්ත‍්‍රීවරු හිටියා. 90%ක් හිටියේ සිංහල. දෙවෙනියට හිටියේ බර්ගර් මිනිස්සු. මේ සිංහල අයගෙන් 90%ක්ම හිටියේ ප‍්‍රනාන්දුලා. ඒ මිනිස්සු කළේ කළුතර ඉඳලා ඇළ මාර්ගයෙන් හුණුගල් ගෙනල්ලා හුණු හදන එක. හුණු කර්මාන්තය තමයි මේ ප‍්‍රනාන්දුලාගේ ජීවිකාව වුණේ.’
මේ කතාවත් එක්ක දැන්නම් අපිට හිරිගල් නැත්තං හුණුගල් පුරවපු පාරුවෙන් ඇවිත් අතීත වැල්ලවත්තට ගොඩවෙන්න පුළුවන්. හුණු කර්මාන්තේ එදා ඉඳලා කළේ ‘හුන්නෝ’. නැතිනම් හුණු කියන කුලයේ මිනිස්සු. හුණු කියන්නේ දැන්නම් එච්චර කතාකරන්නෙවත් නැති ගොඩාක් අය දන්නෙවත් නැති කුලයක්. ඒත් අතීත වැල්ලවත්තේ උරුමකාරයෝ මේ කියන හුණු කුලයේ මිනිස්සු.

ප‍්‍රනාන්දුලාගේ කතාව


‘හුණු කියන්නේ සංඝමිත්තා ශ‍්‍රී මහා බෝධිය ගේනකොට ආපු කුලවලින් එක කුලයක්. අපේ පරපුර තමයි එදා ඉඳලා ඉදිකිරීම් කර්මාන්තයේ ලොක්කෝ විදිහට හිටියේ. ඒ කාලේ සිමෙන්ති තිබුණේ නෑ. විහාර, චෛත්‍ය, සේරම කළේ හුණුවලින් සහ ගඩොලින්. කබොක් ගලින්. රුවන්වැලි මහා සෑය, අභයගිරිය, ජේතවනය ඔය මොන දාගැබ වුණත් හැදුවේ හුණු පිරියම් කළේ අපේ පරපුරේ අය. ඔය පරණ රජමහා විහාර දේවාල අවට හැම තැනකම හුණු මිනිස්සු රංචු ගැහිලා හිටියා. ඒ මිනිස්සුන්ට එදා රජවරු උදව් කළා. ගම්වර දුන්නා.’


තිවංක ප‍්‍රනාන්දු හුණු ඉතිහාසයට දොර ඇරියේ එහෙමයි.
‘සුණුක්කාර බ‍්‍රාහ්මණයාගෙන් තමයි අපේ පරපුර පැවතගෙන එන්නේ. එදා මුහුදෙන් කඩන හිරිගල් මුහුදෙන්ම කළුතරට ගෙනල්ලා කළුතරින් පාරුවට දාලා වැල්ලවත්තට ගෙනාවා. ඔය විහාර පාර අද්දරින් සහ තවත් කීප තැනකින් ඒවා ගොඩබාලා පෝරණුවලට දාලා පුච්චන එක තමයි මුලින්ම කළේ. එහෙම පුච්චලා හුණු කොටස් දෙකකට වෙන්කළා. සැහැල්ලූ හුණු දියගහලා දිය හුණු කළා. බර හුණු අලූ හුණු කළා. අළු හුණු කපරාරු කරන්න බිත්ති බඳින්න ගත්තා. දියහුණු තමයි බිත්ති පිරියම් කරන්න ගත්තේ.’


නන්දසිරි ප‍්‍රනාන්දු මහත්තයා කියන විදිහට එදා වැල්ලවත්තේ හැමතැනම හුණු කර්මාන්තේ කෙරුණේ එහෙම. හැම තැනම හුණු පෝරණු තිබුණා. අඩු කුලේ කියලා එදා වටේ ගම්වල මිනිස්සු ගැරහුවේ නෑ කියලා තමයි මේ සනුහරේ කියන්නේ..


‘අපි හුණු මිනිස්සු එදා අභිමානයකින් තමයි වැල්ලවත්තේ හිටියේ. කොඩිය දාගෙන තමයි හිටියේ. ඉස්සර ටැක්සිකාරයෙක්වත් මෙහාට එහෙම එන්නේ නෑ බයයි. විහාර ලේන් කිව්වහම හයිකාරයෝ තමයි හිටියේ. දවසක් කළුබෝවිලින් මිනිහෙක් එනවා වැල්ලවත්ත පැත්තට. අපේ කෙනෙක් අහලා තියෙනවා කොහේද යන්නේ කියලා මිනිහා කියාපි මම මේ හුණුගන්ගොඩට යනවා කියලා. අපේ මිනිහා යන ගමනත් අහවර කරලා පස්සෙන්ම ඇවිත් කළුබෝවිල පාලම පැනලා අර මිනිහා ගමට ඇතුල් වුණාට පස්සේ කෑගහලා කියලා තියෙනවා මෙන්න බොලව් මේ මනුස්සයා හුණුගන්ගොඩ යනවයි කියනවා කියලා. මේක ඇහුණු අපේ මිනිස්සු අර මනුස්සයා අල්ලලා හුණු පෝරණුවකට වීසිකරලා.’ ජස්ටින් මාමා අතීතය හිනාවක දිය කරනවා.
හුණුවලට වතුර ඉස්සාම බුරු බුරු ගාලා වතුර උරාගෙන හුණු හිනැහෙන්නැහේ උන්දෑ හිනාවෙනවා. අනික් හැමෝමත් ඩ‍්‍රයි ජින් එක්ක සතුට මාත්තු කරගන්නවා. ටොනික් වුණත් ඉක්මනට බුබුළු වෙනවා..

පෙළපත් නාම


‘ප‍්‍රනාන්දුලා ඔක්කොම හුණු වෙන්නේ නෑ. වර්ණපුරගේ, දේවපුරගේ, වීරපුරගේ, වෙලන්තිපුරගේ, සියගුණ කොස්ගොඩගේ වගේ පෙළපත් නාම තියෙයිනම් එයාලා හුණු.
මෙහේ දැන් ගොඩක් අපේ අය නැතිවුණත් මග්ගොන, අලූත්ගම, පානදුර, හුණුපිටිය, මීගමුව වගේ පැතිවල අපේ කට්ටිය ඉන්නවා. තවම විවාහයක් වුණත් වෙන්නේ කුලේ අස්සේ. අඩු කුලයක් කියලා තමයි තාම අපේ දිහා බලන්නේ. ඒ හින්දා ගොඩක් අය පෙළපත් නාම වගේම ප‍්‍රනාන්දු කියන කෑල්ලත් අයින් කරගෙන තමයි ඉස්සරහට යන්නේ.


මගේ නම වෙලන්තිපුරගේ තිවංක ප‍්‍රනාන්දු. මම කවදාවත් වෙනස් කළේ නෑ. ඒක මම එහෙම කළේ ගේමටම තමයි. මට මතකයි ඉස්කෝලේ යන කාලේ අපේ ආච්චි නැතිවුණාම මට තමයි බාප්පා ලේක්හවුස් එකට ගිහිං පත්තරේ දැන්වීම දාලා එන්න කියලා කිව්වේ. මම ගිහිං ගෙදර එනකොට ගෙදර හෙන වලියක්. අපේ තාත්තා බයවෙලා ඔෆිස් එකේ අයට අපි හුණු කියලා අහුවෙයි කියලා. පහුවදා මම ආයි ගිහිං ඒ දැන්වීම වෙනස් කළා. මගෙන් එතැන වැඩකරපු මිස් ඇහුවා ඇයි පුතා වෙනස් කරන්නේ කියලා. මම කිව්වා අපි අඩු කුලේනේ මිස් කියලා. අපි විවාහ යෝජනාවක් දැම්මත් පිළිතුරු එන්නේ පහයි දහයයි. හැබැයි ගොවිගම කියලා එහෙම දැම්මොත් සීයක් දෙසීයක් එනවා. අර පහ හය වුණත් එන්නේ හුණු අයගෙන්ම තමයි. මට වුණත් ඔය කුලයෙන් උසස් යාළුවෝ එක්ක බොනකොට කතාකරනකොට පොඩි චකිතයක් තියෙනවා මූ මොන විදිහට සලකයිද කියලා. ඒත් මම කවදාවත් මම හුණු කියන එක අමතක කරන්නෙවත් සඟවන්නෙවත් නෑ. මම මට කුලය පහත් කරලා කතාකළොත් කියන්නේ උඹලා ඔය දොහොත් මුදුන් දීලා වදින පුදන තැන් හදලා තියෙන්නේ අපේ මිනිස්සුන්ගේ අත්වලින් කියලා.’’ මගේ මිත‍්‍රයාට ටිකක් හිතට අමාරුයි. මිනිහා කියන්නේ මිනිහා ඉස්කෝලේ කාලේ ඉඳලා මේ කුලේ නිසා අඩු සැලකිලිවලට ලක්වුණා කියලා.


ඒත් වෙලන්තිපුරගේ තිවංක ප‍්‍රනාන්දුලගේ පරම්පරාවට තමයි වැල්ලවත්තේ මුළු ස්කූල් ලේන් එකේම ඉඩම් තිබිලා තියෙන්නේ. දැන් නම් පවුල් ගස් ලොකුවෙලා ඉඩම් බෙදි බෙදී ගිහිල්ලා. ජේසන් ප‍්‍රනාන්දු, ලියොනිස් ප‍්‍රනාන්දු, වයිමන් මුදලාලි වගේ ඉඩම් හිමියන්ට තමයි අතීතයේ වැල්ලවත්තේ ලොකු ඉඩම් කට්ටි තිබුණේ. අනික් අයට තිබුණේ පුංචි ඉඩම්. කොහොම වුණත් 1970/1980 දශක වෙනකොට මේ ඉඩම් කැබලි වෙනවා. විකිණෙනවා. හුණු කුලයේ ගොඩක් අය ඕස්ටේ‍්‍රලියාවට කැනඩාවට සංක‍්‍රමණය වෙනවා. තවත් අය කහතුඩුවට, පිළියන්දලට, කැස්බෑවට යනවා තමන්ගේ අතීතය විකුණලා. එහෙම වෙන්නේ පවුල් ලොකු වෙනකොට ඉඩම් පුංචි වෙන නිසා. විකුණන්නේ නැතුව බෙදාහදාගන්න බැරිවෙන නිසා. එහෙම එහෙම යනකොට සිංහල ගම දෙමළ ගමක් වෙනවා. 1983 කළු ජූලිය වෙනකොට වැල්ලවත්තේ විශාල දෙමළ ජනගහනයක් ඉන්නවා. ඒත් සිංහල දෙමළ බැඳියාව උපරිමයට තියෙන හින්දා ගොඩාක් සිංහල මිනිස්සුන්ගේ ගෙවල් ඇතුළේ දෙමළ මිනිස්සු සුරක්ෂිත වෙනවා.

ටී රුද්‍රා


මෙහෙම මෙහෙම දෙමළ වීගෙන යනකොට බර්ගර් සිංහල පැහැ වැල්ලවත්ත යාපනේ වගේ වෙනවා. මේ ඉතිහාසය තව ටිකක් ගැඹුරට සොයා බලන්න තියෙනවා නම් මරු ඒක. කොහොම වුණත් වැල්ලවත්තේ සිංහල හුණු කුලයේ මිනිස්සුයි දෙමළ මිනිස්සුයි මුල ඉඳලා හිටිය බැඳීම ගැන හිතන්න හොඳ තැනක් තමයි ටී රුද්‍රා කියන දෙමළ දේශපාලකයා. ඔහු වැල්ලවත්තේ නාගරික මන්ත‍්‍රී වෙනවා. ඒ වගේම වැල්ලවත්ත නියෝජනය කරලා කොළඹ නගරාධිපති වෙනවා. රුද්‍රා මහත්තයා ගැන අපි නොදන්න ඉතිහාසයක් ජස්ටින් මාමා කතාකළා.


‘ටී රුද්‍රා කියන්නේ යාපනේ දෙමළ මනුස්සයෙක්වත් මඩකළපුවේ දෙමළ මනුස්සයෙක්වත් නෙවෙයි. මිනිහා කමලා සර්කස් කණ්ඩායම එක්ක ඉන්දියාවෙන් ලංකාවට ආපු මනුස්සයෙක්. කමලා සර්කස් කණ්ඩායම ලංකාවෙන් ගියාට පස්සේ ටී රුද්‍රා සිංහල ගෑනියෙක් බැඳගෙන මෙහෙට සින්න වුණා. ඒකයි වුණේ. මම මේ කියන්නේ මට මතක විදිහට 1956ට කලින් ඉතිහාසය. මිනිහා ස්වාධීනව කොළඹ නගර සභාවට තරග කළා. විවියන් ගුණවර්ධන, ලයනල් ප‍්‍රනාන්දු වගේ අය එක්ක තමයි තරග කළේ. අපේ හුණු මිනිස්සු සේරම මිනිහට ඡුන්දේ දුන්නා. මිනිහා දිනුවා. යූඑන්පී කණ්ඩායමට 16යි සමසමාජ ශ‍්‍රීලනිප කණ්ඩායමට 16යි. වාමාංසිකයෝ කිව්වා රුද්‍රාට, උඹ අපිට සහාය දෙනවනම් අපි උඹබව නගරාධිපති කරනවා කියලා.

අන්නෙහෙමයි මිනිහා නගරාධිපති වුණේ. මිනිහා වැල්ලවත්තට සෑහෙන්න වැඩක් කළා. අපේ සිංහල බෙහෙත් ශාලාවට උදව් කළා. සල්ලි නැති හැම හුණු මනුස්සයාටම පිං පඩි හදලා දුන්නා. පස්සේ මිනිහා සිංහල ගෑනි අයින් කරලා වඩුක්කුඩෙයිවල දෙමළ ගෑනියෙක් බැඳගෙන එහෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ඉල්ලූවා, පරාදයි.’ කොක්සන් සිනහවක් එක්ක කතාව නතර කරනවා.
මාමාගේ කතාවට යාව තවත් කතා ගොඩක්. වැල්ලවත්තේ දේශපාලන ඉතිහාසයත් හරිම රසවත්. ඒ රහා මතක කැබලි ඇවිත් ඇවිත් අපි එක්ක පැටලෙනකොට තවත් රහවත්..!
මේකත් ජස්ටින් මාමාගේ ඒවගේ රහ මතකයක්..


‘ඉස්සර වැල්ලවත්ත ගල්කිස්ස කියලත් ආසනයක් තිබුණා. ඒකට මුලින්ම ඉල්ලූවේ යුඑන්පී එකෙන් පෙරේරා ඇන්ඞ් සන්ස් අයිතිකාරයා. ගිල්බට් පෙරේරා මහත්තයා. අනික් පැත්තෙන් ඉල්ලූවේ කොල්වින් ආර් ද සිල්වා මහත්තයා. රත්මලාන ගල්කිස්ස පැත්තේ හිටපු සිල්වලා සේරම තමන්ගේ මිනිහා කියලා කොල්වින්ට දුන්නා. ගිල්බට් පෙරේරා පරාදයි. එතකොට පාරේ සිංදුවක් දාගෙන ගියා පාන් වික්ක සල්ලිවලට ජලාහුටා නෝ කියලා..‘ අම්මෝ හිනා ඉහිරෙන සඳ.. සාද රහ!

ඒ කාලේ ඩෙල්මන් එක ළඟට කිව්වේ නෙලූම් පොකුණ කියලා. ඇත්තටම එහෙම පොකුණක් තිබිලා. රෙදිමෝලේ සීනුව මේ සනුහරේ ඈයින්ට තාම මතකයි.

කොඩිය දාගෙනමයි


‘රික්ෂෝ වත්ත තමයි රොක්සි වත්ත වුණේ.’ ශෂික තරංග මිත‍්‍රයා කියනවා. අපේ ජස්ටින් මාමාට තියෙන්නේ ඊට වඩා වෙන මතකයක්. ‘ඔය හරිය ඉස්සර කොළඹ නගර සභාවෙ කක්කුස්සි වත්ත. හිටියේ අඩු කුලේ දෙමළ මිනිස්සු, රික්ෂෝකාරයෝ.’ තිවංක කියනවා. කොහොම හරි රොක්සි ෆිල්ම් හෝල් එක හැදුවට පස්සේ තමයි රොක්සි වත්ත වෙන්නේ. මේ වත්තේ දැන් සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් හැමෝම කවලමට ඉන්නවා. වැල්ලවත්ත අතීතය වර්තමානයට ගලාගෙන ඇවිත් තියෙන්නේ එහෙම. අද මේ බිමේ හුණු වංශිකයෝ දුබල වුණාට අතීතයේ ඔවුන්ගේ කෙරුවාවන් ලේසි නෑ. කොඩිය දාගෙනමයි ඉඳලා තියෙන්නේ..


‘දැන් හීනෙන් පෙනිලා හොයාගත්තා කියන සෝමාවතිය පුදබිම හොයාගෙන ඒකේ බෝ පැලයක් රෝපණය කරලා, විශ‍්‍රාම ශාලාවක් හදලා, සෝමාවති විශ‍්‍රාම ශාලාවර්ධන සමිතිය කියලා එකක් හැදුවේ, මේ වැල්ලවත්තේ හුණු මිනිස්සු. කොහොම හරි අපේ කුලේ නිසා චෛත්‍ය වර්ධන සමිතියක් හදලා විහාරස්ථානය දියුණු වෙනකොට අපි එතැනින් අයින් කළා. ඊළඟට සේරුනුවර රජ මහා විහාරයත් දියුණු කරන්න මුලින්ම කැප වුණේ වැල්ලවත්තේ අපේ මනුස්සයෙක්. අපේ බෝධිරුක්ඛාරාමය පන්සලට ජය ශ‍්‍රී මහා බෝධි ශාඛාවක් රෝපණය කරන්න වෙහෙස වුණේ මෙහේ හිටිය අපේ හුණු මිනිස්සු. අපි පහළට දාන්න හැදුවට අපි බුදුදහම එක්ක හිටියේ එහෙමයි, මේ ගමට මුල ඉඳලම, ගමේ මිනිස්සු මහංසිවෙලා නොමිලේ පවත්වාගෙන යන සිංහල බෙහෙත් ශාලාවක් තිබුණා.’


මගේ මිත‍්‍රයා කුලය නිසා වෙනස් කරලා සැලකීම ගැන කතාවකට ආයි මේ කතාව අරගෙන යනවා. අපේ මිත‍්‍ර කැල කියන විදිහට සෝමාවතිය පුදබිම සොයාගන්න ලැබෙන්නේ බී ඒ මැන්දිස් වෙදමහත්තයා, වැල්ලවත්තේ බෙහෙත් ශාලාවට සිංහල බෙහෙත් හොයන්න පොළොන්නරු යනකොට දුම්කොළ වේලපු මුස්ලිම් මිනිස්සු දුන්න ඔත්තුවකට අනුව.


මෙහෙම කතා කෝටියක් වැල්ලවත්තේ මේ ජනශේෂයට තියෙනවා. බන්දුල වර්ණපුර වගේ තමන්ගේ කුලයෙන් ඇවිත් රටට සේවය කරපු විශාල පිරිසක් ගැන ඔවුන්ට තියෙන්නේ ආඩම්බරයක්. ඔවුන් ඒ ගැන අතීත මතක ගොඩක් ගෙනත් ගෙනත් අතාරිනවා. ඒත්, ඒ සේරම කතාවලට ඉඩක් දෙන්නේ කොහොමද? වැල්ලවත්ත කියන්නේ පත්තිනි දේවිය වෙනුවෙන් අංකෙළියේ යෙදුණු ගමක්.. ගමේ පැරණිකමට, ඒක එක කතාවක්. නන්දසිරි ප‍්‍රනාන්දු මහත්තයා අඩියක් ගහන ගමන් කතාවට වැටෙන්න ආවේ අං කෙළියට ගත්ත අං කූට්ටමකුත් එක්ක. ‘මේක අං කඩපු අං කූට්ටමක්‘ එහෙම කියනකොට මිනිහගේ ඇස් දිළිසෙනවා. සතිගානක් යන සෙල්ලමක් මේක. 2010 අවුරුද්දේ තමයි වැල්ලවත්තේ අන්තිමට අං ඇදලා තියෙන්නේ. අං කෙළිය කියන්නේ මාර කෙළියක් කියන්නැහේ කතා සාගරයක් දැන් මෙතන!!.. ජින් රහට බයිට් වෙන..!!!