No menu items!
22 C
Sri Lanka
21 June,2026
Home Blog Page 368

ශිෂ්‍යත්වය සමත්වුණත් ආගම නිසා නාලන්දයේ දොර වැසුණු සිසුවා


කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලය මෙන්ම නාලන්ද විද්‍යාලයද බිහිවුණේ බෞද්ධ පුනර්ජීවන ව්‍යාපාරය පැවති සමයේදීය. එම පාසල් බිහිවුණේ බෞද්ධ පාසල් ලෙසය. මද්රාසා නම් මුස්ලිම් ආගමික පාසල් වසා දමන්නට ඕනෑ බව කියමින් කෑගසන බෞද්ධයන්, මේ පාසල් බෞද්ධයන්ට පමණක් සීමා කරමින් අනෙක් ජනවර්ගවලට දොරටු වසා දමා පවත්වාගෙන බෞද්ධ පාසල් ලෙස යනවා නම් එය කනගාටුවට කාරණාවකි.


එම පාසල් 1960දී රජයට පවරාගැනීම සිදුවිය. ඒ, 1960 අංක 05 දරන උපකෘත පාඨශාලා සහ අභ්‍යාස විද්‍යාල (විශේෂ විධිවිධාන* පනත මගින් සහ 1961 අංක 08 දරන උපකෘත පාඨශාලා හා අභ්‍යාස විද්‍යාල (අතිරේක විධිවිධාන* පනත යන පනත්වලින්ය. එම පනත් අනුව පාසල් පවරාගන්නා අවස්ථාවේ පාසල්වල පැවති සිසුන්ගේ ආගමික අනුපාතය පවත්වාගෙන යෑමට අවසර ලැබී තිබේ.


මේ පාසල් බෞද්ධ පාසල් ලෙස බිහිවුණේ 19 වැනි සියවසේදීය. වසර සීයකටත් කලින්ය. උක්ත පනත් දෙක වසර 70ක් පැරණිය. මේ සියල්ල නූතන ලෝකයට ගැළපෙන ලෙස වෙනස් විය යුතුය. ඒ ක‍්‍රමය පැරණි, ගෝත‍්‍රික ක‍්‍රමයකි.


ඒ පාසල් බිහිවෙද්දී බි‍්‍රතාන්‍ය යටත්විජිතවාදය ලංකාවේ පැවති අතර, කතෝලික මිෂනාරි පාසල් රැුසක් ලංකාවේ තිබුණි. එකල බෞද්ධ පාසල් බිහිවූ සන්දර්භය එයයි. ඇත්තෙන්ම එම යුගයේ සිට අදටත් පැවත එන බෞද්ධ, ක‍්‍රිස්තියානි, හින්දු හා මුස්ලිම් පාසල් රැුසක් අදටත් පවතී.
පසුගිය සතියේදී මෙලෙස ජාතීන් ලෙස බෙදන්නට උත්සාහ කිරීම නිසා ඉතාම අමිහිරි අත්දැකීමකට මුහුණදීමට මාපිය යුවළකට හා දරුවෙකුට සිදුවී තිබුණි.


මවකගේ අත්දැකීමක්


තමන්ගේ දරුවා ශිෂ්‍යත්වයෙන් ඉහළ ලකුණු ලබා නාලන්ද විද්‍යාලයට සුදුසුකම් ලැබීමෙන් පසු රණවක ආරච්චිගේ ශ‍්‍රියාණි නම් මවට මුහුණදීමට සිදුව ඇති අත්දැකීම මෙසේය.
‘මගේ පුතා ප‍්‍රාථමික පාසලකට මුලින්ම ගියේ. ශිෂ්‍යත්වයෙන් පුතා 179 ක් ලබාගත්තා. කොළඔ දිස්ත‍්‍රික්කයේ ශිෂ්‍යත්ව කඩඉම් ලකුණු වෙලා තිබුණේ 159ක්.


පසුගිය අවුරුද්දේ දෙසැම්බර් මාසයේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් පාසල්වලට ඇතුළත් කරගැනීමේ කඩඉම් ලකුණු නිකුත් වුණා. කොළඔ නාලන්ද විද්‍යාලයට ඇතුළත් කරන්න කඩඉම් ලකුණු විදියට සඳහන් වෙලා තිබුණේ ලකුණු 179ක්. නාලන්ද විද්‍යාලයට යන්න සුදුසුකම් තිබුණු නිසා පුතා කැමති වුණා නාලන්ද විද්‍යාලයට යන්න. අපි විද්‍යාලයට ඇතුළත් කරන්න සියලූ දේවල් භාර දුන්නාට පස්සේ අපිට 2020 ජනවාරි 03 වෙනිදා ලිපියක් ආවා.


ඒ ලිපියේ ලියලා තිබුණේ පුතා නාලන්ද විද්‍යාලයට ඇතුළත් වෙන්න සුදුසුකම් ලබලා තියෙනවා. ඒ නිසා සියලූම ලියකියවිලි අරගෙන ජනවාරි 14 වෙනිදා දරුවා පාසලට ඇතුළත් කිරිමේ දෙමාපිය රැුස්වීමට සහභාගි වෙන්න කියලා. ලියාපදිංචි කිරීම් උදේ ට නාලන්දා විද්‍යාලයේ ශ‍්‍රවණාගාරයේ සිදු කෙරෙනවා, ඒ නිසා අනිවාර්යයෙන් දරුවාවත් අරගෙන එන්න කියලා ලියුමේ සදහන් කරලා තිබුණා.


අපි ජනවාරි 14 වෙනිදා උදේ 9 වෙනකොට පාසලට ගියා. අපි පුතාට පාසල් නිල ඇඳුම් පවා මිලදී ගත්තා. එදා අපි ශ‍්‍රවණාගාරයේ ඉඳගෙන ඉන්නකොට නිලධාරිනියක් ඇවිත් කිව්වා බුද්ධාගමේ නොවන අය ඉන්නවා නම් ඇවිත් දැනුම් දෙන්න කියලා.


මගේ මහත්තයා හින්දු ආගමිකයෙක්. නමුත් අපි කසාඳ බැඳපු දවසේ ඉඳලා මහත්තයා බෞද්ධ ආගම තමයි ඇදහුවේ. නමුත් පුතාගේ උප්පැන්න සහතිකයේ තිබුනේ පියා හින්දු කියලා. ඉන්පස්සේ මම නැගිටලා ගිහින් අදාල නිලධාරිනියට කිව්වා මගේ මහත්මයා හින්දු කෙනෙක් කියලා. ඉන්පස්සේ එයාලා මට දැනුම් දුන්නා අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ පාසල් කටයුතු අංශයේ කමනි කියලා මිස් කෙනෙක් ඇති, ඒ මිස්ව ගිහින් හම්බවෙන්න කියලා. ඉන්පස්සේ මම පාසලෙන් පිටවෙලා පාසල් කටයුතු අංශයේ කමනි මිස්ව හම්බ වුණා. ඒ මිස් මට කිව්වේ ළමයාගේ තාත්තා හින්දු නිසා ඒ පාසලට ඇතුළත් කරන්න බැහැ. ඒ පාසලට ගන්නේ බෞද්ධ ළමයි විතරයි කියලා.
ඇය කීවේ පුතාව ඞී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලයට ඇතුළත් කරන්න පුළුවන්, ඒ පාසලේ ආගම් පිළිබඳව සොයන්නේ නැහැ කියලා. මම ඇගේ කීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළා. මට වුවමනා වුණේ මගේ දරුවා සුදුසුකම් ලබපු පාසලට ඒ ළමයාව ඇතුළත් කරන්න. මගේ පුතා පුදුම ආසාවකින් හිටියේ නාලන්ද විද්‍යාලයට යන්න. දරුවා මානසිකට වැටුණා ඒ පාසලට යන්න බැහැ කීවාම.


පුතාගේ සිද්ධිය මාධ්‍යවල පළ වුණාට පස්සේ අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයායි, අධ්‍යාපන ලේකම්වරයායි පෙබරවාරි 03 වෙනිදා අපිව අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයට කැඳවලා අපිත් එක්ක සාකච්ඡුා කළා. ඩලස් අලහප්පෙරුම ඇමතිතුමායි, අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්තුමායි අපිට අසාධරණයක් සිද්ධවෙලා තියෙනවා කියලා පිළිගත්තා. ඔවුන් ඒ අවස්ථාවේදී නාලන්ද විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිතුමාට ¥රකථන ඇමතුමක් දීලා කිව්වා මගේ පුතාට සුදුසුකම් තියෙන නිසා වහාම පාසලට ඇතුළත් කරගන්න කියලා. ඉන් පස්සේ අපි එදාම දවල් 1ට විතර නාලන්ද විද්‍යාලයට ගියා. ඒ වෙලාවේ ගේට්ටුව වහලා තිබුණේ. ඉන්පස්සේ නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිතුමා ඇවිත් අපිත් එක්ක කතා කළා. නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිතුමා අපිට කිව්වා තාත්තාගේ ඉස්කෝලේ අස්වීමේ සහතිකයත් අරගෙන බදාදා උදේ නවයට පාසලට එන්න කියලා.


අපි පෙබරවාරි 5 වෙනිදා තාත්තාගේ අස්වීමේ සහතිකය අරගෙන නැවත පාසලට ගියා. ඒ ගිය අවස්ථාවේ විදුහල්පතිතුමා එක්ක කතා කළා. විදුහල්පතිතුමා අපිට කිව්වා දරුවාව පාසලට ඇතුළත් කරගන්න පුළුවන්. නමුත් ඊට කලින් දිවුරුම් ප‍්‍රකාශ දෙකක් ලබා දෙන්න කියලා. එක දිවුරුම් සහතිකයක් මට දෙන්න කිව්වා. මම සිංහල බෞද්ධ කෙනෙක්, මගේ පුතාත් සිංහල බෞද්ධ බවත් එයට ඇතුළත් කරන්නැයි කීවා. ඊට අමතරව ජනවාරි 14 වෙනිදා මම පළමු වරට පාසලට ආ වෙලාවේ වැරදීමකින් පුතා මොන ආගමේද කියලා අහපු අයදුම්පත‍්‍රයක හින්දු කියලා ලියලා තිබුණු බවත් එසේ ලීවේ මා අතින් සිදුවූ වැරදීමකින් බවත් එහි සඳහන් කරන්නැයි කීවා. අනෙක් දිවුරුම් පෙත්සම ලියන්න කිව්වේ තාත්තාට. ඒකේත් ලියන්න කිව්වා පුතා සිංහල බෞද්ධ කෙනෙක් කියලා.


අපි දිවුරුම් ප‍්‍රකාශ දෙන්නම් කියලා පොරොන්දු වෙලා ගෙදර ආවා. ඉන්පස්සේ පාසලෙන් කියලා නැවත කෙනෙක් කතා කළා. එයා ඇහුවා හෙට උදේ ළමයාව අරගෙන එනවාද කියලා. මම ඔව් කියලා පිළිතුරු දුන්නා. ඉන්පස්සේ කතා කරපු කෙනා කිව්වා දිව්රුම් ප‍්‍රකාශ වුවමනා නැහැ කියලා. නමුත් මම දිව්රුම් ප‍්‍රකාශ දෙකක් ලිව්වා. දරුවා පොඩි කාලේ ඉඳලා බෞද්ධ ආගම ඉගෙන ගත්ත නිසාත්, බෞද්ධ ආගම ඇදැහුව නිසාත් පුතා බෞද්ධ කියලා දිව්රුම් ප‍්‍රකාශයේ ඇතුළත් කළා. නමුත් මම මගේ අතින් වැරැුද්දක් වෙලා ෆෝම් එක පිරෙව්වේ කියලා ලිව්වේ නැහැ. මොකද මගේ අතින් කිසිම වැරැුද්දක් වුණේ නැති නිසා.‘


අමාත්‍යාංශය


ඉහත කී සිදුවීම ගැන අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ පාසල් කටයුතු අංශයේ කමනි අල්විස් නම් නිලධාරිනියගෙන් අපි කරුණු විමසුවෙමු. ඇය අප විමසූ ප‍්‍රශ්නවලට වැඩිදුර අදහස් දැක්වීම ප‍්‍රතික්ෂේප කරමින් සංක්ෂිප්ත අදහසක් ලෙස ඇය මෙසේ ප‍්‍රකාශ කළාය. ‘මේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් අපි පාසල් කටයුතු අංශයේ අතිරේක ලේකම්තුමාට දැනුම් දීලා තියෙන්නේ. එතුමා ඉදිරියේදී ක‍්‍රියාමාර්ගයක් ගනියි.‘


ඒ අනුව අපි අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ පාසල් කටයුතු පිළිබඳ අතිරේක ලේකම් ආර්.එම්.එම්. රත්නායකගෙන් කරුණු විමසුවෙමු. ඔහු මෙසේ කීය.


‘බෞද්ධ පාසල් සහ කතෝලික පාසල්වල යම් කිසි අනුපාතයකට අනුව අනෙක් ආගම්වල සිසුන් ගැනීම් කරනවා. අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය ඒ අනුපාතය වැඩි කිරීම හෝ අඩු කිරීම සම්බන්ධයෙන් කිසිම විදියකින් මැදිහත්වීමක් කරන්නේ නැහැ. සාමාන්‍යයෙන් එය සිදුවෙන්නේ ශිෂ්‍යත්වයේ පාසල් කඩඉම් ලකුණු ප‍්‍රකාශ කළාට පස්සේ. පාසල් කඩඉම් ලකුණුවලට අදාළ පාසල්වලින් මුලින්ම සිසුන්ගේ සම්මුඛ පරීක්ෂණයක් කරනවා. ඒ සම්මුඛ පරික්ෂණයේදී ආගම කුමක්ද කියා අහනවා. ඒ සම්මුඛ පරික්ෂණවලින් ලකුණු තියෙන සිසුන් වෙනත් ආගමක කියලා තහවුරු වුණොත් පාසල්වලින් ඒ සිසුන්ව ප‍්‍රතික්ෂේප කරනවා. ඉන්පස්සේ නැවත පාසල්වලින් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ පාසල් කටයුතු අංශයට දැනුම් දෙනවා. අපි ඒ ශිෂ්‍යයන්ගේ දෙමාපියන් ගෙන්වලා සිසුන් සම්මුඛ පරීක්ෂණවලට ගිය පාසලෙන් ඔවුන් ප‍්‍රතික්ෂේප වුණ බව දැනුම් දෙනවා. ඒ සිසුන් ජනවාර්ගික අනුපාතයන් නැති පාසල්වලට යන්න කැමතියිද අහනවා. එහෙම කැමතියි නම් අපි ඒ පාසල්වලට මේ ශිෂ්‍යයන් ඇතුළත් කරනවා. මේ සිද්ධියේදීත් වුණේ මේ විධියට. අපි මේ ශිෂ්‍යයාගේ දෙමාපියන් ගෙන්වලා අනුපාතයන් නොමැතිව සිසුන් පාසලට බඳවා ගන්න ඞී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලයට දරුවාව ඇතුළත් කරලා දෙන්නම් කිව්වා. නමුත් මව කැමති වුණේ නැහැ.‘


ඔහුගේ ප‍්‍රකාශය අනුව මෙම පාසල්වලට ශිෂ්‍යත්වයෙන් සිසුන් බඳවාගැනීමේ ක‍්‍රියාවලිය සම්පූර්ණයෙන් ගැටලූ සහගතය. කඩඉම් ලකුණු ප‍්‍රකාශයට පත්වීමෙන් පසුව, සිසුන් තමන් කැමති පාසල් ඉල්ලා සිටීමෙනුත් පසුව එක් පාසලකට සිසුවෙක් සුදුසුකම් ලබයි. එලෙස සුදුසුකම් ලැබීමෙන් පසුව සාමාන්‍යයෙන් එම සිසුන් තමන් පෙර ඉගෙනගත් පාසලට ගොස් තමන් අලූතින් යන පාසල පිළිබඳව මිතුරන්ට දැනුම් දෙයි. ඥාතීන්ට නව පාසල ගැන දැනුම් දෙයි. නිල ඇඳුම් මස්සවාගනියි. ඒ සියල්ලෙන් පසුව ප‍්‍රබෝධයෙන් සිත පුරවාගෙන නව පාසලට ඇතුළුවෙන්නට යන සිසුවාට, තමන්ගේ ජනවර්ගය නිසා පාසලෙන් තමන් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන බව දැනගන්නට ලැබීම කෙතරම් වේදනාවක්ද?


කොළඹ ඞී.එස්. සේනානායක විදුහල, මෙලෙස ආනන්ද හා නාලන්ද විද්‍යාලවලින් ප‍්‍රතික්ෂේප වන සිසුන් නිතර ඇතුළත් වන පාසලකි. එම විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ කිහිපදෙනෙකුම ප‍්‍රකාශ කළේ සෑම වසරකම එවැනි සිසුන් ඞීඑස් සේනානායක විද්‍යාලයට ඇතුළත් වන බවය. සිංහල, දෙමළ හා ඉංග‍්‍රීසි භාෂා මාධ්‍ය තුනෙන්ම ඞී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලයේ ඉගැන්වීම් සිදුකරයි. ඞී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලය එම සිසුන්ට අවැසි සියලූ පහසුකම්වලින් සමන්විත පාසලක් බව ඇත්තය. එහෙත් ගැටලූව වන්නේ එම සිසුන් වෙනත් පාසලකට ඇතුළුවීමට සූදානම්ව, ඒ ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියදී බලහත්කාරයෙන් මෙන් එම පාසලට ඇද දැමීමය. එය එම දරුවන් මානසික වශයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඇද වැට්ටීමකි.


අනෙක් අතට මෙවැනි සිදුවීම්වලින් මෙම පාසල් අත්පත් කරගෙන සිටින බලය කෙතරම්ද යන්න සිතාගත හැකිය. ශිෂ්‍යත්ව කඩඉම් ලකුණු ප‍්‍රකාශයට පත්කරද්දී, පළමු වසරේ සිසුන් බඳවාගැනීමට අදාළ නීතිරීති එයට ගැළපෙන්නේ නැත. කඩඉම් ලකුණු ප‍්‍රකාශ කරද්දී ගැහැනු, පිරිමි හා මිශ‍්‍ර පාසල් ලෙස ලැයිස්තු නිකුත් වෙයි. ආගම් වශයෙන් පාසල් බෙදමින් කඩඉම් ලකුණු නිකුත් වෙන්නේ නැත. ඒ අනුව යම් සිසුවෙකු කඩඉම් ලකුණු ඉක්මවමින් පාසලට සුදුසුකම් ලබා සිටියදී, ඔහුට එම පාසලට ඇතුළත්වීමේ අයිතියක් ලැබෙයි. ඒ සිසුවා පාසලට ගිය පසු ආගම මත එළවා දැමීම අශිෂ්ට ක‍්‍රියාවකි. කිසිදු ගැටලූවක් නැතිව ආඩම්බරයෙන් එම පාසල්, එම අශිෂ්ට ක‍්‍රියාව කරමින් සිටීම කනගාටුවට කාරණාවකි.

මේක අසාධාරණයි


අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් එන්.එච්.එම්. චිත‍්‍රානන්ද
අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයායි, මමයි ඒ දෙමාපියන්ව සහ ළමයාව ගෙන්වලා විස්තර කතා කළා. අපි පාසලේ විදුහල්පතිවරයාට ඒ ළමයාව පාසලට ඇතුළත් කරගන්න කියලා නියෝග කළා. ශිෂ්‍යත්වයෙන් පාසල් කඩඉම් ලකුණු ප‍්‍රකාශ කරලා ඒ ළමයා කඩඉම් ලකුණුවලින් නාලන්දා විද්‍යාලයට ඇතුළත් වෙන්න සුදුසුකම් සපුරලා තිබුණේ. මේක අසාධාරණයි. ඒ නිසා ඇමතිතුමායි, මමයි මේ සිද්ධිය හෙළා දකිනවා. මේ සිද්ධිය වැරදි නිසා අපි ඒක හරිගැස්සුවා. මේ වගේ තව සිද්ධි තියෙනවා නම් වහාම අපිට දැනුම් දෙන්න. අපි ඒ ගැන හොයලා බලලා කටයුතු කරන්නම්.

අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය නවීන කරන්න වුවමනායි
ලංකා ගුරු සංගමයේ ලේකම් ජෝසප් ස්ටාලින්
ආගමික පාසල් වෙන් කරලා පවත්වාගෙන යන්නේ නැතිව සියලූම ආගම්වල අය එකට දාලා පාසල් පද්ධතියක් ආරම්භ කළ යුතුයි කියලා රටේ ප‍්‍රධාන පාලකයන් සහ පුරවැසියන් කියනවා. එහෙත් එහෙම කියන ගමන් ආගමික පාසල් ක‍්‍රමයක් නඩත්තු කරගෙන යනවා. මේක ප‍්‍රධාන වශයෙන් කතෝලික සහ බෞද්ධ කියන දෙපාර්ශ්වය කරගෙන යන දෙයක්. කතෝලික අය එහි ප‍්‍රධාන තැනක් ගන්නවා. රජයට පවරා ගත් කතෝලික පාසල්වලට බරපතළ විදියට ආගමික සංස්ථාවෙන් අත පොවනවා. කතෝලික පාසල්වලට විදුහල්පතිවරුන් දාන්න නිර්දේශ කරන්නේ කතෝලික සභාවෙන්.
නාලන්ද විද්‍යාලයේ සිදුවීම හරිම ඛේදජනකයි. ළමයාගේ උප්පැන්න සහතිකයේ, ළමයාගේ ආගම කුමක්ද කියලා අහන එකම නූතන අධ්‍යාපනය ක‍්‍රමයට ගැළපෙන්නේ නැහැ. මේ සිද්ධියට මුහුණ දුන් ළමයා කුඩා කාලයේ සිටම බෞද්ධ පාසලක ඉගෙන ගෙන තියෙන දරුවෙක්. ඊට අමතරව ඔහු පාසලට ඇතුල්වීමට අවශ්‍ය සියලූම ලකුණු ලබාගෙන තියෙනවා. දක්ෂ ළමයෙකුට තමන් කැමති පාසලේ ඉගෙන ගන්න දෙනවා වෙනුවට තමන් කැමති ආගමේ ළමයි අරගෙන උගන්වන්න ඉඩදෙන්න බැහැ. අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය මේ සියලූ දේවල්වලට මැදිහත් වෙන්න ඕනෑ. මේ අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය නවීන කරන්න වුවමනායි. අපි පැරණි ආකල්පවලින් මිදෙන්න ඕනෑ.

කතාවලින් නොවැසිය යුතු සංකේතාර්ථ

0


හැත්තෑදෙවන ජාතික නිදහස් දින සමරුවේදී ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සිදුකළ කථාව ඔහුව විවේචනය කළ අයගේ පවා ප‍්‍රශංසාවට භාජනය වී තිබේ. එමෙන්ම ජාතික නිදහස් දින උත්සවයට පෙර ජාතික නිදහස් දින උළෙලේ අංගෝපාංග සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයා ලබාදුන්නේ යැයි කියූ උපදෙස් හා නියෝග නිසාද සාමාන්‍ය මහජනයා අතරේ යහපත් කතාබහක් ඇතිව තිබේ.


ජාතික නිදහස් දින උළෙලේ පැරෂුට් සංදර්ශන නැවැත්වීම, ආබාධිත රණවිරුවන් පෙළපාලියේ ගමන් කිරීම නැවැත්වීම, මිලිටරි සංදර්ශන රථ ප‍්‍රමාණය අඩු කිරීම, ජනාධිපතිවරයා නිදහස් දින උත්සවයට කැඳවාගෙන එන අශ්වාරෝහක පෙළපාලිය නැවැත්වීම, ජාතික නිදහස් දින උත්සවය කෙටි කාලයකදී අවසන් කිරීම ආදිය එම මහජන ප‍්‍රසාදයට හේතුවී තිබේ.


එහෙත් නිදහස් දින උත්සවයේදී ජනාධිපතිවරයා ජාතිය අමතා කළ කථාව ඔහුව විවේචනය කරන්නන් පවා ඇගැයීමට ලක් කරන්නේ ඒ තුළ ඇති මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම්වලට අයත් කොටස් නිසා විය යුතුය.


සෑම පුරවැසියෙකුටම නිදහස්ව හා සුරක්ෂිතව ජීවත්වීමේ අයිතිය තිබෙන බවටත්, ස්වාධීන මතයක් දැරීමේ හා අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය තහවුරු කරන බවටත්, ඕනෑම පුරවැසියෙකුට තමන් කැමති ආගමක් ඇදහීමට ඇති අයිතියට ගරු කරන බවටත්, සාමකාමීව ඒකරාශී වීමට ඇති අයිතිය මෙන්ම, දේශපාලන ක‍්‍රියාවලියට හා රාජ්‍ය පාලනයට සම්බන්ධ වීමේ පුරවැසි අයිතිය ආරක්ෂා කරන බවටත් කී ජනාධිපතිවරයාගේ එකී අදහස් මේ වනවිටත් රටේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන්ම පුරවැසියන්ට ලබාදී ඇති මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම්ය.


එමෙන්ම ඡුන්දය දුන් නොදුන් සියලූ දෙනාට සේවය කිරීමට ඔහු බැඳී සිටින බවද ඒ සියල්ලන්ගේම ජනාධිපතිවරයා ඔහු බවද වැරදි කරන පිරිසට එරෙහිව කඩිනමින් නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන බවද, නීතිගරුකව, විනයගරුකව හා ගුණගරුකව ජීවත්වීම සඳහා ජනතාවට සැබෑ නිදහසක් ලබාදෙන බවද ජනාධිපතිවරයා කියා තිබේ.


තවද සිතීමට ඇති නිදහස හා ලිවීමට ඇති නිදහස සම්පූර්ණයෙන් තහවුරු කරන බවද, තම රජයට විරුද්ධ මත ඉවසන්නට හැමවිටම සූදානම් බවද ජනාධිපතිවරයා තවදුරටත් එම අදහස් ගොන්නට එක්කර ඇත. මේ අදහස් මුලින් කී ජනාධිපතිවරයාට විරුද්ධ අදහස් ඇති පිරිස්වලට ආකර්ෂණයක් ගෙන දෙනවාට සැක නැත. ජනාධිපතිවරයාගේ එම කතාවේ ඇති ඉතිරි කොටස් ආකර්ෂණයක් ඇති කරන්නේ දෙවැනියට කී පිරිස්වලටය. මන්ද ඔවුන් කොහොමත් ජනාධිපතිවරයාගේ පාර්ශ්වයේ සිටි පිරිස් නිසාය.


මෙහිදී මගේ අවධානය යොමුවෙන්නේ ජාතික නිදහස් දින උත්සවයේ ජනාධිපතිවරයා කී එකී කතාවලින් ඔබ්බට ගොස් ලබාදුන් සංකේතාර්ථයක් පිළිඳවය. ඔහු ජාතිය ඇමතුවේ සුපුරුදු ලිනන් කමිසයේ හමුදා දිවියේ ලැබූ පදක්කම් පැළඳගෙනය. හමුදා ආචාර ලැබෙන උළෙලක් නිසා ජනාධිපතිවරයා එසේ හමුදා පදක්කම් පැළඳුවා යැයි යමකුට කිව හැකිය. එහෙත් මේ රටේ ජනාධිපතිධුරය දරන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ඡුන්දයකින් තේරී පත්වූ දේශපාලන පක්ෂයකින් ඉදිරිපත් වූ සිවිල් පුරවැසියෙකි. ජනාධිපතිවරයා හමුදාවේ සේවය කර ඉවත්වී තිබුණේ මීට අවුරුදු තිහකට පමණ පෙරය. එසේම ඔහු හමුදාවෙන් ඉවත්වන විට කටයුතු කර තිබුණේ ලූතිනන් කර්නල් නිලයේය. හමුදාවෙන් විශ‍්‍රාම යෑමෙන් හෝ ඉවත්වීමෙන් පසු එම මට්ටමේ තනතුරු දැරූවන් සාමාන්‍යයෙන් හමුදා තනතුර භාවිත කරන්නේ නැත.

එවන් තත්වයක නිල දැරුවකු ජාතික නිදහස් දින උත්සවයේදී හමුදා පදක්කම් පැළඳ ජාතිය ඇමතීම සරල දෙයක් ලෙස අප සිතිය යුතු නැත. අප සිතිය යුත්තේ කථාවෙන් කියන ටොන් ගණනට වඩා භාවිතාවෙන් පෙන්නුම් කරන අවුන්ස ගණන පිළිබඳවය.


ජාතික නිදහස් දිනයේදී ජනාධිපතිවරයා යුද හමුදාවේ නිලධාරීන් 244කට උසස්වීම් ලබාදී ඇත. ඒ මේජර් ජෙනරාල් නිලයට 17 දෙනෙකු, කර්නල් නිලයට 45 දෙනෙකු, ලූතිනන් කර්නල් නිලයට 45 දෙනෙකු, මේජර් නිලයට 42 දෙනෙකු, කපිතාන් නිලයට 80 දෙනෙකු හා ලූතිනන් නිලයට 11 දෙනෙකු වශයෙන්ය. ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාව කියන්නේ එම උසස්වීම් පුරප්පාඩු අනුව නිසි සුදුසුකම්වලට ලබාදුන් ඒවා බවය. වත්මන් ජනාධිපතිවරයා ධුරයට පත්වීමට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී හිටපු ජනාධිපතිවරයා යුද හමුදාවේ විශාල පිරිසකට උසස්වීම් ලබාදුන් බවද අප අමතක කළ යුතු නැත.


මේ ක‍්‍රියාවන් අතර සුවිශේෂම ක‍්‍රියාව වන්නේ දේශපාලන පළිගැනීම් සොයාබැලීම සඳහා ජනාධිපතිවරයා පත්කර ඇති ජනාධිපති කොමිසමේ විෂය පථයට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව සිදුකරණ පරීක්ෂණ පසුව ඇතුළත් කිරීමය. එම දෙපාර්තමේන්තුව සිදුකළ සුවිශේෂ ඝාතන පරීක්ෂණවලින් අමාරුවේ වැටී සිටියේ යුද හා නාවික හමුදාවේ ජනාධිපතිවරයාට සමීප පිරිස්ය. පළමු පැමිණිල්ල කොමිසමට කර තිබුණේද ඔවුන්ය.


ඒ සමහරවිට ජනාධිපතිධුරයට පත්වීමෙන් පසුවදාම චෝදනා එල්ලකර ඇති රණවිරුවන් නිදොස් කොට නිදහස් කරනවායැයි ජනාධිපතිවරයාගේ කල් පසු වූ ඡුන්ද පොරොන්දුව ඉටු කිරීමටද විය හැකිය.


ඒ නිසා කථාවලින් වැසී ඇති සැබෑ සංකේතාර්ථ ගැන අප විමසිලිමත් විය යුතුය. සිවිල් සංකේතයක් වූ සිය මැදමුලන නිවසේ කුරහන් සාටකය නොපළඳින ජනාධිපතිවරයා හමුදා පදක්කම් පැළඳීමෙන් අපට කියාපාන්නේ කුමක්දැයි විශ්ලේෂණය කළ යුතුය. මන්ද ඔහු තවමත් හමුදා මානසිකත්වයෙන් සිටින බව අපට පෙන්නුම් කර ඇති නිසාය.

පුරවැසියා

රාජපක්ෂ රගර් යළිත්

0


මේ දිනවල පැවැත්වෙන්නේ ඩයලොග් රගර් ලීග් 2019/2020 තරගාවලියය. එහි අලූත්ම ප‍්‍රවෘත්තිය බවට පත්වී ඇත්තේ එම තරගාවලියේ 9 වැනි සතියේ සිට යෝෂිත රාජපක්ෂ ශ‍්‍රී ලංකා නාවික හමුදා කණ්ඩායමට ක‍්‍රීඩා කරන බවය. ඔහු ගැන මාධ්‍ය ලියා ඇත්තේ ශ‍්‍රී ලංකා රගර් කණ්ඩායමේ හිටපු නායක හා ශ‍්‍රී ලංකා නාවික හමුදා කණ්ඩායමේ හිටපු නායක වශයෙන්ය. ඔහු ශ‍්‍රී ලංකා ජාතික කණ්ඩායමේ හා ශ‍්‍රී ලංකා නාවික හමුදා කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ ඒ සඳහා තිබූ දක්ෂතාව හා සුදුසුකම නිසාද යන්න වෙනම සාකච්ඡුා කළ යුත්තකි.


පාසල් රගර් කණ්ඩායමේ නායකත්වය ලැබූ දක්ෂතම ක‍්‍රීඩකයන් නොවූ නාමල්, යෝෂිත හා රෝහිත යන මහින්ද රාජපක්ෂ පුතුන් ශ‍්‍රී ලංකා ජාතික රගර් කණ්ඩායමට ක‍්‍රීඩා කිරීම පමණක් නොව එහි නායකත්වය පවා දැරීම ශ‍්‍රී ලංකාව වැනි පසුගාමී දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඇති රටක අනිවාර්යයෙන් සිදුවිය හැකි දෙයකි. සිය දෙමාපියන්ට දේශපාලන බලය ඇති විට මේ ¥පුතුන්ට පහළ නොවන දක්ෂතාවක් නැත. ක‍්‍රීඩාව පමණක් නොව නොකරන දෙයක්ද නැත. ඒ සෑම කටයුත්තකදීම මේ ¥ දරුවන්ට නිසි නොව අනිසි තැන් ලබාදීමට කැපවී පෙහෙවී සිටින නිලධාරී තන්ත‍්‍රයක්ද සිටින බව අප මතක තබාගත යුතුය. ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විදුහලේ රගර් කණ්ඩායමේ කළ නොහැකි වූ ආශ්චර්යයන් මේ පුතුන් ජාතික මට්ටමේදී කළේ ඒ නිසාය. ශාන්ති තෝමස් වැනි පාසල්වල සංස්කෘතිය දේශපාලන බලය හමුවේ රටේ ආයතන පද්ධතිය තරම් පසුගාමී නොවන බව එහි තේරුමය.


2019/2020 ඩයලොග් ලීග් තරගාවලියේ දැනට රගර් ක‍්‍රීඩා කරන එකම රාජපක්ෂ පුතු රෝහිත රාජපක්ෂය. ඔහු සී.එච්. ඇන්ඞ් එෆ්.සී. රගර් ක‍්‍රීඩා කණ්ඩායමේ නායකයාය. යෝෂිත රාජපක්ෂද 2017 වර්ෂයේදී සී.එච්. ඇන්ඞ් එෆ්.සී. කණ්ඩායම නියෝජනය කර තිබුණි. ඒ ඔහුට ශ‍්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවේ වැඩ තහනමට ලක් වීමෙන් පසුය.


දැන් සී.එච්. ඇන්ඞ් එෆ්.සී. රගර් කණ්ඩායම පාලනය කරන්නේ රාජපක්ෂ පුතුන්ය. ඔවුන් එම ක‍්‍රීඩා සමාජයේ පාලනය ලබාගෙන තිබුණේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිධුරයට පත්වීමට පෙරය.


එස්.එච්. මව් ක‍්‍රීඩාංගණය වන කොළඹ සී.සී.සී. පිටියේ දැන් සී.එච්. පිල පුහුණුවීම් කරන්නේ නැත. ආණ්ඩු මාරු වීමට පෙර පුහුණුවීම් සදහා තුරඟ තරඟ පිටිය ලබා ගත් රාජපක්ෂ පුතුන්ට එය ඉදිරියටත් පවත්වා ගෙන යෑම අපහසුවක් නොවනු ඇත.


සමහරවිට ඉදිරි තරගවාරවලදී නාමල් රාජපක්ෂද සී.එච්. කණ්ඩායමට ක‍්‍රීඩා කළ හැකිය. දැනට අංක එකේ නොසිටින සී.එච්. කණ්ඩායම රටේ දක්ෂතම රගර් ක‍්‍රීඩකයන්ගෙන් සමන්විතව අංක එකේ රගර් කණ්ඩායම බවට පත්විය හැකිය. එදා ශ‍්‍රී ලංකා නාවික හමුදා කණ්ඩායමට දක්ෂම රගර් ක‍්‍රීඩකයන් බඳවා ගත්තා සේය. හම්බන්තොට බ්ලැක්ස් හා බ්ලූස් වශයෙන් බාස්කට් බෝල් කණ්ඩායම් දෙකක් සාදා ඒවාට රටේ දක්ෂතම බාස්කට් බෝල් ක‍්‍රීඩකයන් රාජපක්ෂ පුතුන් මිලදී ගත්තා සේය. රාජපක්ෂ පුතුන් එදා ලබාගත් කොළඹ හෙන්රි පේද්‍රිස් බාස්කට් බෝල් පිටියේදී ඩයලොග් වැනි ප‍්‍රමුඛ සමාගම්වල අනුග‍්‍රාහකත්වයෙන් කාල්ටන් බාස්කට් බෝල් තරගාවලියකදී මෙන්ම හම්බන්තොට බ්ලැක්ස් හා බ්ලූස් කණ්ඩායම් යළි කරළියට පැමිණිය හැකිය. කාර් රේස්ද යළි ඒ ආකාරයෙන්ම පැමිණිය හැකිය.


දෙමාපියන්ට දේශපාලන බලය ඇති කළ ¥දරුවන්ට දක්ෂතා පහළවීම නියතය. පුදුමය වන්නේ දක්ෂතා පහළ නොවුණහොත් පමණය.


එහිදී අනිවාර්යයෙන්ම ඇසිය යුතු ප‍්‍රශ්නයක් තිබේ. ඒ ක‍්‍රීඩා සමාජයක් නඩත්තු කිරීම සඳහා මේ රාජපක්ෂ පුතුන්ට මුදල් කොහින්ද යන්නය.


නාමල් රාජපක්ෂ ව්‍යාපාර හිමියෙකු නොවන නිකම්ම නිකම් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකි. යෝෂිත රාජපක්ෂ නැවත සේවයේ පිහිටුවූ නාවික හමුදා නිලධාරියෙකු පමණය. සී.එස්.එන්. නාලිකාව දැන් ඔහුට නැත. රෝහිත රාජපක්ෂ කිසිදු රැුකියාවක් කරන්නේ නැත. ඔහු කරන්නේ ඉහළ විභාගත් පර්යේෂණත් පමණය. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාද ව්‍යාපාර හිමියෙකු නොවන අගමැතිවරයා පමණය. ශිරන්ති රාජපක්ෂ මහත්මියටද ඇත්තේ ලාභ අපේක්ෂාවක් නැති කාල්ටන් පෙරපාසල්ය. ඒ නිසා අප සිතිය යුත්තේ ඬේසි ආච්චිගේ මැණික් මල්ල මෙන් ඔවුන්ට මුදල් පහළ වී ඇති බවය. නැතහොත් බිරින්දෑ පාර්ශ්වයෙන් මේ අයට මුදල් පොම්ප කරමින් පවතින බවය.

ලයින්ස්මන්

බැහැර කිරීම හුරුපුරුදු ජාතියක්

0

කොරෝනාවයිරසය නිසා, චීන ජාතිකයන් ප‍්‍රතික්‍ෂෙප කිරීම දැන් රට පුරා සිදු වෙයි. ඔවුන් පොදු ප‍්‍රවාහන සේවාවකට නංවා ගන්නට වත්, කඩසාප්පුවකට වැද්දා ගන්නට වත්, හෝටලයක නවාතැන් දෙන්නට වත් කැමති කිසිවෙක් නැත. හාස්‍යයට කාරණය නම්, මීට අවුරුදු තුන හතරකට පෙර ලංකාවට පැමිණ පදිංචි වූ චීන ජාතිකයන්ටත්, චීන ජාතිකයන් හා සමාන රූපය ඇති හොංකොං හා කොරියානු වැසියන්ටත් ඒ ඛේදවාචකයට ම මුහුණ පාන්නට සිදු වීමයි. තත්ත්වය කෙතරම් බැ?රුම් ද කියනවා නම්, තමන්ගේ ජනතාවට ලංකාව තුළ දී සලකන ආකාරය ගැන සිය කනස්සල්ල මාධ්‍ය නිවේදනයක් හරහා ප‍්‍රකාශ කරන්නට ලංකාවේ චීන තානාපතිවරයාට ද සිදු විය. ලංකාවට බැරි අමාරුකම් ඇති වුණු විට අප උදව් කෙළේ යම් සේ ද, අපටත් අමාරුවක් ඇති වුණු විට ලංකාව යහපත් ලෙස සලකනු ඇතැ’යි චීන තානාපතිවරයා විශ්වාසය පළ කෙළේ ය. ‘වයිරසය කවදා හෝ පරදිනු ඇත. ඉන් එහා පවතින්නේ අප අතර ඇති හොඳහිත පමණක් යැ’යි ඔහු කියා තිබේ.

මීට පෙර, 2019 අපේ‍්‍රල් 21 වැනි දා, පාස්කු බෝම්බ ප‍්‍රහාරයෙන් පසු ව, මුස්ලිම් ජාතිකයන්ට අප සැලකුවේ ද මේ ආකාරයෙන් ම ය. ඔවුන්ගේ මුහුණ වත් නොබලන තත්ත්වයක් ඇති කර ගනිමින්, මුස්ලිම් වෙළෙඳසැල් වර්ජනය කරන්නට ද, රෝහල් වැනි පොදු ස්ථානවල දී පවා ඔවුන් අපමණ හිරිහැරයට හා අවමානයට පත් කරන්නට ද බොහෝ දෙනා නොපැකිළ ව ඉදිරිපත් වූහ. ඊයේ පෙරේදා, වත්තල ආර්පිකෝ සුපිරි වෙළඳසලේ සිදුවූවක් යැයි සංසරණය වන වීඩියෝව සත්‍යයක් නම්, අප තවමත් ඒ විනාශයේ ඉතුරුබිතුරු බදා ගෙන ම කල් ගෙවන්නට රුසියෝ ය. බොහෝදෙනා අදත් ‘ප‍්‍රශ්න කරන්නේ’, එහි එන මුස්ලිම් තරුණිය සිය ඇඳුම ඇඳීමට ඇති අයිතිය ගැන පෙනීසිටීම ගැන මිස, ඇය අවමානයට පත් කර, අනවසරයෙන් ඇගේ රූපය ද සමාජ මාධ්‍යයට එක් කළ අශ්ලීල පුද්ගලයාගේ නීති විරෝධී හා සදාචාර විරෝධී හැසිරීම ගැන නොවේ.

මේ බැහැර කිරීම, මුස්ලිම් ජනතාවට එරෙහි ව එල්ල වන්නට පෙර එල්ල වූයේ දමිළ ජනතාවට ය. මෙපරිදි ම සමස්ත දමිළ ජනතාව ම දෙස සැකයෙන්, බියෙන් බලන්නටත්, හැකි සෑම අවස්ථාවක ම ඔවුන් පිටු දකින්නටත් පෙළඹුණු ඉතිහාසයක් අපට තිබේ.

සිංහල ජනතාව පමණක් නොවේ. උතුරේ පදිංචි ව සිටි මුස්ලිම් ජනතාවට, පැය විසි හතරක් ඇතුළත සිය සබ්බසකලමනාව ම පොදි බැඳ ගෙන පලා යන්නට යැයි එල්ටීටීඊ සංවිධානය නියම කරන විට ක‍්‍රියාත්මක වුණේ ද ඒ බැහැර කිරීමේ හුරුපුරුද්ද ම ය. සිංහල ජනතාවට එරෙහි ව ඒ සැකය ම, බැහැර කිරීම ම, ඔවුන් වෙතින් මුදා හැරිණ. ඒ මෑත අතීතයයි.

දමිළ ජනතාව මේ රටේ කොටසක් නොවේයැ’යි තවත් වටයකින් සිතන්නට පොළඹවමින් හැත්තෑ දෙවැනි නිදහස් සමරුවේ දී ජාතික ගීය සිංහල භාෂාවෙන් පමණක් ගයන ලදි. ජාතික සමගිය පිළිබඳ ව්‍යාජ ප‍්‍රතිරූපයක් මවනු පිණිස, ජනවාර්ගික අනන්‍යතාව පෙන්වන පරිදි දරුවන් ඊට එකතු කර ගෙන තිබුණි. ඒ වනාහි, ප‍්‍රශ්නය වැරදි පැත්තෙන් අල්ලා ගත් උපදේශකයන් විසින් ආණ්ඩුවට දෙන ලද අනාගත විනාශකාරී සැලැස්මකි.

‘සිංහලෙන් පමණක් ජාතික ගීය ගැයුවා නොවැ. දැන් සිදුවුණු කලබැගෑනිය කුමක්දැ’යි දැන් කිසිවකු ඇසිය හැකි ය. ඇත්ත. වහා ම ඇති විය හැකි කලබැගෑනියක් නම් නැත. එහෙත්, 1983න් පසු පුපුරා ගියේ ඊට දශක තුනකට පමණ පෙර ගිනිපුළිඟුවක් ලෙස උද්දීපනය වුණ අර්බුදයක් බව මේ මොහොතේ, අනතුරු අඟවමින් සටහන් කිරීම වටියි.

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ ආණ්ඩුව ඉදිරියේ කිසි ම අභියෝගයක් තිබුණේ නැත. කළ යුතු ව තිබුණේ, පරණ අවුරුද්දේ නිදහස් සමරුවේ න්‍යාය පත‍්‍රය ගෙන මේ අවුරුද්දට ද එය ක‍්‍රියාත්මක කිරීම ය. එහි අවසානයේ, ‘ජාතික ගීය දමිළ භාෂාවෙන්’ යන්න සඳහන් ව තිබෙන්නට ඇත. එහෙත්, ආණ්ඩුව ඒ සරල පිළිගැනීම කෙළේ නැත. ඒ වෙනුවට, අනාගතයේ විපාක දිය හැකි අවදානම් සහගත තීන්දුවක් ගත්තේ ය.

දැන් සිංහල ජාතිකවාදීන්ට ජය පැන් බොන්නට හැකි ය. ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ වැනි ඍජු නායකයකු පැතූ අයට සතුටු වන්නට හැකි ය. එහෙත්, අද බොන ජයපැන් හා විඳින සතුට කවරාකාරදැ’යි ඇත්තට ම තීරණය කරනු ඇත්තේ අනාගතය විසිනි. සිංහල පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කළ හා චෙල්වනායගම් සමග ගිවිසුම ඉරා දැමූ බණ්ඩාරනායක, එවැනි ම ගිවිසුමක් නොසලකා හළ ඩඞ්ලි සේනානායක, 1977 දී පොලිසියට නිවාඩු දී මහා විනාශයක් මුදා හළ ජේආර් ජයවර්ධන යනාදින්ට ලංකා ඉතිහාසයේ හිමි තැන නැවතත් වෙනත් පුද්ගලයන්ගෙන් පිරෙනු ඇත.

තමා, තමාට ඡුන්දය දුන් ජනතාවගේ පමණක් නොව, මුළු රටේ ම ජනතාවගේ ජනාධිපති යැයි ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවරයා කියද්දීත්, දමිළ මිනිසුන් මෙතෙක් කල් ලද සහනදායී හැඟීමක්, මේ රට මගේත් ය යන අයිතිකාර හැඟීමක්, නැති කර දමන්නට සැලසුම් කළෝ කවරහු ද? පරණ කැත, විනාශකාරී පුරුද්ද අතහැර ගන්නට ඔවුන්ට නොහැකි වුණේ ඇයි?x

වැලිඅමුණට මඩ ගැසීම

0

ලංකාවේ සුප‍්‍රකට මානව හිමිකම් නීතිඥවරයකු මෙන්ම මානව හිමිකම් ක‍්‍රියාකාරිකයකු වූ ජනාධිපති නීීතිඥ ජේසී වැලිඅමුණ ඉලක්ක කොට මඩ හා වෛරී ප‍්‍රහාරයක් ආණ්ඩුවට හිතවත් පෞද්ගලික මාධ්‍යවලින් ආරම්භ කර තිබෙන බව පෙනෙයි. ඒ අනුව, පසුගිය ඉරිදා ‘ද මෝනින්ග්’ පුවත්පතේ ප‍්‍රධාන සිරස්තලය වෙන්කර තිබුණේ ඔහු වෙනුවෙනි.

ඒ ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනගේ පාලනයේ අවසාන කාලයේදී, ඔහු විසින් වැලිඅමුණ මහතා  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ මහකොමසාරිස් ධුරයට පත්කිරීම පදනම් කරගනිමිනි.

 ඕනෑම රටක, තානාපතිවරුන් හැටියට විදේශ සේවයට පිටතින් පුද්ගලයන් පත්කර යැවීම සාමාන්‍ය දෙයකි. ඒ ඒ රටේ ප‍්‍රතිපත්තිවලට අනුව විදේශ සේවයෙන් හා ඊට පිටතින් තානාපතිවරුන් හැටියට පත්කෙරෙන පුද්ගලයන්ගේ අනුපාතය වෙනස්වෙයි. යහපාලන ආණ්ඩුවේ විදේශ ඇමතිවරයා හැටියට කාලයක් වැඩකළ මංගල සමරවීර මහතා එවකට කියුවේ, විදේශ සේවයේ නිලධාරීන් සියයට 70ක් සහ පිටතින් සියයට 30ක් වන ලෙස තානාපතිවරුන් හැටියට පත්කිරීම තම ආණ්ඩුවේ පිළිවෙත බවයි. මහින්ද රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව කාලයේ ක‍්‍රිස් නෝනිස්, ඒඑස්පී ලියනගේ වැන්නන්ද, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩු කාලයේ නලින් ද සිල්වා වැන්නන්ද පත්කෙරෙන්නේ එලෙස විදේශ සේවයට පිටතිනි. සමහරුන් කියන හැටියට ඒවා දේශපාලන පත්කිරීම්ය. ඒ නිසා, ආණ්ඩුවක් අලූතෙන් පත්වූූ පසුව, පරණ ආණ්ඩුව විසින් පත්කරන ලද විදේශ සේවයට පිටතින් වූ තානාපතිවරුන් නැවත කැඳවීම සිරිතක් ලෙස කෙරෙන්නකි. කෙසේ වෙතත්, තානාපතිවරුන් පත්කිරීම ජනාධිපතිවරයාට අයත් බලයකි.

ජේසී වැලිඅමුණ මහතා  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ මහකොමසාරිස් හැටියට ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන විසින් පත්කෙරෙන්නේ 2019 වසරේදීය.  2019 සැප්තැම්බර් 20 වැනිදා ඔහු සිය අක්තපත‍්‍ර  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ ගවරනර්-ජෙනරල්වරයාට බාරදුන්නේය.

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා ජනාධිපති වූ පසුව, පරණ ආණ්ඩුවේ සියලූ ‘දේශපාලන පත්වීම්’ ලද තානාපතිවරුන් නැවත කැඳවන ලදි. එය සාමාන්‍ය දෙයකි.

2019 දෙසැම්බර් 16 වැනිදා වැලිඅමුණ මහතාට ලංකාවේ විදේශ අමාත්‍යාංශයෙන් ලිපියක් ලැබුණු අතර, එහි සඳහන්ව තිබුණේ දෙසැම්බර් 31 වැනිදා සේවය අවසන් කරන ලෙසය. ඉන්පසු දෙසැම්බර් 22 වැනිදා නැවතත් ලිපියක් ලැබුණු අතර එහි සඳහන්ව තිබුණේ 2020 ජනවාරි 14වැනිදා සේවය අවසන් කරන ලෙසය. එහෙත් නැවතත් දෙසැම්බර් 28වැනිදා අලූත් ලිපියක් ලැබුණු අතර, එහි සඳහන්ව තිබුණේ, දින තුනකට පසුව, එනම් දෙසැම්බර් 31 වැනිදා සේවය අවසන් කරන ලෙසය. නිල නිවාසය වහාම භාරදෙන ලෙසටය. ඉතාම කාර්යක්‍ෂමයැයි කියන ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ වැඩ ක‍්‍රමය එලෙසය.

තානාපති ධුරයට පත්කෙරෙන අය, ඒ නිලයත් සමග අවම වශයෙන් අවුරුදු තුනකට අදාළ රටේ පදිංචියට යායුතුය. සිය අඹුදරුවන් ද රැුගෙන යායුතුය. ඒ රටේදී තම දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබාදිය යුතුය. ඒවාට ආණ්ඩුවේ මුදල් යොදාගත නොහැකිය. එනිසා තම පෞද්ගලික මුදල්වලින් අදාළ පාසල්වල ගාස්තු ගෙවා දරුවන් ඇතුළු කළ යුතුය. මේ ආකාරයට අවිධිමත් ලෙස නැවත කැඳවීම් කෙරෙන විට, ඒ අය පත්වන අපහසුව අමුතුවෙන් පැහැදිලි කළ යුතු නැත.

ආණ්ඩුව පෙන්වන්නට හදන්නේ, නැවත කැඳවන ලද නමුත්, වැලිඅමුණ මහතා ලංකාවට මේ වන තෙක් නොපැමිණි බවයි. එය ඇත්තකි. එහෙත් එසේ නොපැමිණීම වරදක් නොවේ. වැලිඅමුණ මහතා ලංකාවේ විදේශ සේවයේ නිලධාරියෙක් නොවේ. කැඳවූ පසු නැවත පැමිණීමේ වගකීම ඇත්තේ රාජ්‍ය සේවයේ නොහොත් විදේශ සේවයේ නිලධාරීන්ට පමණය.  ඒ නිසා නැවත පැමිණෙනවාද නැද්ද යන්න ගැන තීරණයක් ගැනීම වැලිඅමුණ මහතාට කළ හැකිය. විශේෂයෙන් සිය දරුවන් එරට පාසල්වලට ඇතුළත් කර ඒවාට අදාළ මූලික ගෙවීම් සියල්ල කර, දරුවන් අධ්‍යාපනය ආරම්භ කර ඇති අවස්ථාවක නැවත පැමිණීම කළ නොහැක්කකි. එය මානුෂික ප‍්‍රශ්නයක්ද වන්නේය.

වැලිඅමුණ මහතාට එරෙහිව මේ මඩ ප‍්‍රහාරය සැලසුම්සහගතව කෙරෙන්නක් බව පැහැදිලිය. පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ අපරාධ විමර්ශනවලට සහාය දෙමින්, ඒවාට අවශ්‍ය විශේෂඥ සහාය එකතුකර දෙමින්, මහින්ද රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ මහජන මුදල් වංචාකළවුන්ට එරෙහිව නීතිමය ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීමේ මූලිකයකු හැටියට වැලිඅමුණ මහතා කටයුතු කෙළේය. මේ නිසා, වර්තමාන රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ උඩ සිට පහළට බොහෝ දෙනකුට, වැලිඅමුණ මහතාගෙන් පළිගන්නට වුවමනාවක් ඇතිවී තිබේ. මේ ක‍්‍රියාත්මක කෙරෙන්නේ ඒ පළිගැනීමේ මෙහෙයුමයි. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස මඩ ගැසීමේ මෙහෙයුමයි.x

x අරුණ ජයවර්ධන

ජිනීවා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට චන්ද්‍රපේ‍්‍රම පත්කිරීම විරෝධයට තුඩුදෙයි

0

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාට තිස් අවුරුදු සිවිල් යුද ජයග‍්‍රහණයේ සියලූ උරුමක්කාරකම් පවරා දෙමින් ‘ගෝටා’ස් වෝ’ නමින් 2012දී පොතක් ලියූ, ‘සන්ඬේ අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ තීරුලිපි රචකයකු හැටියටද මෑත කාලයේ කටයුතු කළ සීඒ චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මහතා ස්විට්සර්ලන්තයේ ජිනීවා නුවර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ නිත්‍ය නියෝජිතයා හැටියට ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ විසින් පත්කරනු ලැබීම මේ වන විට මතභේදයට තුඩු දී තිබේ.

ආණ්ඩුවේ අරමුණ වී තිබෙන බව පෙනෙන්නේ එළැඹෙන මාර්තු මාසයේදී ජිනීවාහිදී පැවැත්වෙන එක්සත් ජාතින්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිල සැසිවාරයේදී, ලංකාව 2015දී සමඅනුග‍්‍රහය දක්වා සම්මත කරගෙන තිබෙන 30/1 යෝජනාව සම්බන්ධයෙන් තමන්ගේ බැඳීම්වලින් මිදීම සඳහා අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය කිරීමට චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මහතා පාවිච්චි කිරීමය. පසුගිය කාලය පුරාම මානව හිමිකම් විරෝධී හා දැඩි ජාතිකවාදී ආස්ථානයක සිට ලියූ කියූ, එමෙන්ම මානව හිමිකම් විරෝධී ක‍්‍රියාකාරිත්වයක ඉතිහාසයක් තිබෙන චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මහතා, ජිනීවා වැනි මානව හිමිකම් ගැන උනන්දුවක් දක්වන හා ඒවා සාමාජික රටවල ක‍්‍රියාත්මක කරන්නට වෙහෙසවන සාකච්ඡුා මණ්ඩපයක නිත්‍ය නියෝජිතයා හැටියට පත්කිරීමෙන් මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් ලංකාව දක්වන එදිරිවාදි දැක්ම මනාව පැහැදිලි වෙයි.

තත්ත්වය එසේ තිබියදී, චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මහතා ජිනිවාහි නිත්‍ය නියෝජිතයා හැටියට පිළිනොගන්නා මෙන් සත්‍යය සහ යුක්තිය සඳහා වන ජාත්‍යන්තර ව්‍යාපෘතිය (ෂඔන්‍ඡු* හා ජේඞීඑස් සංවිධානය ස්විස් රජයෙන් ඉල්ලා තිබේ. ඒ පිළිබඳ ඔවුන් නිකුත් කර ඇති නිවේදනයේ පහත සඳහන් කරුණුද අඩංගුය.

‘ජවිපෙ දෙවැනි කැරැුල්ල සමයේ ‘තඩි ප‍්‍රියන්ත’ නමින් ප‍්‍රකටව සිටි චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මහතා පිළිබඳ සංක්ෂිප්ත වාර්තාවක් නිකුත් කරන අයිටීජේපී හා ජේඞීඑස්, 80 දශකය අග භාගයේ හතලිස් දහසක් ඝාතනය කෙරුණු ජවිපෙ කැරැුල්ල සමයේ ‘ප‍්‍රා‘ (ඡුඍඍ්* නමින් හැඳින්වුණු එක්සත් ජාතික පක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ අනුග‍්‍රහය ලත් ‘මහජන විප්ලවකාරී රතු හමුදාව’ සහ ඔහු අතර සම්බන්ධය ගැන සවිස්තරාත්මක තොරතුරු සපයා තිබේ.

මානව හිමිකම් නීතිඥයන්, විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයන් සහ පාසල් සිසුන් ඇතුළු සිය ගණනක් මරා දැමීම සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු ප‍්‍රා සංවිධානයේ ඇතැමකු ආරක්ෂක අංශවලින් වැටුප් ලද බවද වර්තමාන ‘සිළුමිණ’ කර්තෘ ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න විසින් ජවිපෙ දෙවැනි කැරැුල්ල සම්බන්ධයෙන් 2016දී පළකරන ලද ග‍්‍රන්ථයක දැක්වේ. එහි සඳහන් පරිදි ප‍්‍රා ඝාතන සංඛ්‍යාව 1200 ඉක්මවයි.

කෙසේ වුවද, වර්තමාන පාලනයේ සමීපතමයකු වන චන්ද්‍රපේ‍්‍රම හා ප‍්‍රා සංවිධානය අතර වූ කුප‍්‍රකට සම්බන්ධය පිළිබඳ, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ප‍්‍රමුඛ ආධාරකරුවකු වූ ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න, සිය කෘතියේ කවර හෝ අනාවරණයක් නොකරයි.

චරිත ලංකාපුර හා කාංචන අබේපාල යන මානව හිමිකම් නීතිඥයන් දෙදෙනා 1989දී ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වසර 2000දී ”තඩි ප‍්‍රියන්ත” හෙවත් චන්ද්‍රපේ‍්‍රම අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුණි. අත්අඩංගුවේ පසු වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ඩග්ලස් පීරිස් විසින් එවකදී නිකුත් කළ දිවුරුම් ප‍්‍රකාශයක් මගින් එම මරණ සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු ඝාතකයා වශයෙන් චන්ද්‍රපේ‍්‍රම නම් කර තිබූ අතර අදාළ දිවුරුම් ප‍්‍රකාශය මේ වනවිට මහජන පරිශීලනය සඳහා අන්තර්ජාලයේ ද තිබේ. කෙසේවුවද, නීතිමය ක‍්‍රියාමාර්ගයන් ගැනීම පිණිස ප‍්‍රමාණවත් නෛතික පදනමක් නැතැයි නීතිපතිවරයා විසින් තීරණය කළ පසු චන්ද්‍රපේ‍්‍රම නිදහස් කර හරිනු ලැබුණි.’

ඒ ගැන වාර්තාවක් පළකරන 2000 නොවැම්බර් 9 වැනිදා ‘දි අයිලන්ඞ්’ පුවත්පත කියන්නේ, එජාප නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ දේශපාලන උපදේශකයකු වන සීඒ චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මහතා, කොටුව මහේස්ත‍්‍රාත් ඒඒආර් හෙයියන්තුඩුව විසින් රිමාන්ඞ්භාරයෙන් ඊට පෙර දින නිදහස් කරන ලද බවයි.

‘නිර්භීත මානව හිමිකම් නීතිඥයන් ඝාතනය කිරීමට අදාළ ඔහුගේ භූමිකාව සම්බන්ධයෙන් ඇති චෝදනා නියමාකාර විමර්ශනයට පාත‍්‍ර නොවූ පුද්ගලයකු, වින්දිතයන් සහ මානව හිමිකම් ක‍්‍රියාධරයන් ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීම පැවරුණු ආයතනයක් වන මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ අසුන්ගැනීම පරම උත්ප‍්‍රාසයකැයි අයිටීජේපී විධායක අධ්‍යක්ෂිකා යැස්මින් සූකා ප‍්‍රකාශ කළාය. ‘මානව හිමිකම් කවුන්සිලයට සහභාගි වන ක‍්‍රියාධරයන්ට හිරිහැර හා තර්ජන කිරීම සම්බන්ධ අතීත වාර්තාවක් ශ‍්‍රී ලංකාවට තිබේ. එබැවින් මෙවැනි පුද්ගලයකු ජිනීවා නුවර රාජ්‍ය ¥ත මණ්ඩලයක ප‍්‍රධානියා වශයෙන් කටයුතු කිරීම කිසිසේත්ම සුරක්ෂිත නොවේ.” ඇය කියයි.’

‘ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් ඝාතනය කිරීමට පමණක් නොව විදේශීය මානව හිමිකම් ක‍්‍රියාධාරීන්ට පවා මරණ තර්ජන එල්ල කිරීම සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රා සංවිධානය වගකිව යුතු බව අයිටීජේපී සහ ජේඞීඑස් ඒකාබද්ධ වාර්තාව පෙන්වා දෙයි. 1991 ජූනි 4 වැනිදා, කොළඹ දී ප‍්‍රා සංවිධානයෙන් ¥රකථනය ඔස්සේ මරණ තර්ජන එල්ල වූ ආකාරය ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානයේ පර්යේෂිකාවක ආවර්ජනය කළ බවද එහි සඳහන් වේ.’

‘ප‍්‍රා සංවිධානය වනාහි විශාල සන්නද්ධ සංවිධානයක් නොවන අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් ලියා ඇති ලේඛකයන් ඇස්තමේන්තු කර ඇත්තේ සාමාජිකයන් 40ක් පමණ ඒ හා සම්බන්ධව සිටි බවය. 1988 අගෝස්තු මාසයේදී පිහිටුවන ලද ඝාතක කල්ලියක් වූ ප‍්‍රා සංවිධානය යුද හමුදාව සහ හමුදා  බුද්ධි ඒකක සමග සමීපව කටයුතු කළ අතර, ජවිපෙ සැකකරුවන් ඉලක්ක කිරීම සඳහා ඇතැම් දෙමළ සටන්කාමී සංවිධානවල සහාය ඊට ලැබුණි. 1989දී ප‍්‍රා සංවිධානයට හමුදාවෙන් ආයුධ ලැබුණු බවට ලේඛකයෝ දෙදෙනෙක් කියා සිටිතිි. අසුව දශකයේ අගභාගයේ සිදුවූ සරසවි සිසුන් 200ක් ඇතුළු 1,222 දෙනකුගේ මරණයන්ට ප‍්‍රා සංවිධානය වගකිව යුතු බව එක් අයකු ඇස්තමේන්තු කර තිබේ. මාධ්‍යවේදීන්ද නීතිඥයන්ද ඔවුන් විසින් ඉලක්ක කරනු ලැබුණි. මාධ්‍යවේදී එච්ඊ දයානන්ද 1988 දෙසැම්බර් 3වැනිදා ප‍්‍රා සංවිධානය විසින් ඝාතනය කළ බව ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල් සංවිධානය ප‍්‍රකාශ කළ අතර, තවත් ඇම්නෙස්ටි වාර්තාවක් චෝදනා කර සිටින්නේ 1989 ඇඹිලිපිටිය ප‍්‍රදේශයේ 16 හැවිරිදි දරුවකු හා ඔහුගේ මාමාගේ අතුරුදහන් වීමටද ප‍්‍රා සම්බන්ධ බවටය.

1990 ඇම්නෙස්ටි වාර්තාවක මෙසේ දැක්වේ. ‘මරණ සම්බන්ධයෙන් වගකීම මෙකී සංවිධාන විසින් බාරගන්නා බව දැක්වෙන දැන්වීම් මළසිරුරු සමග දමාගොස් තිබේ. ඔවුන්ගේ නමින් පෝස්ටර් සහ ලියුම් මගින්ද මරණ තර්ජන එල්ල කර ඇත. මළසිරුරු අසළ පෝස්ටර් දමා යෑම සහ ලියුම් මගින් තර්ජන එල්ල කිරීම ජවිපෙ විසින් අනුගමනය කරන ලද ක‍්‍රමවේදයන් ප‍්‍රතිරාවය කිරීමකි.

1988 මාතර තිහගොඩ ප‍්‍රදේශයේදී මහමග දමාගොස් තිබුණු මළසිරුරු දෙකකට ගැටගසන ලද එකම ආකාරයේ දැන්වීම් දෙකකින් කියැවී තිබුණේ, ‘ජාතියේ අවාසනාවට පිහිවූ විජේවීර දේශද්‍රෝහියාගේ අළුගෝසුවන්ට, අහිංසක පුරවැසියන් මරාදැමීම නිසා හිමිවන දඬුවම මරණයයි-ප‍්‍රා’ යනුවෙනි.

1988-89 මැතිවරණවලදී ඡුන්දය වර්ජනය කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ ජවිපෙ සිය අණ නොතකන අය මරා දමන බවට තර්ජනය කෙළේය. ඊට සමාන්තරව ත‍්‍රස්තය පැතිරවීමේ ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ ප‍්‍රා සංවිධානය, ඡුන්දය වර්ජනය කරන්නන් මරා දමන බවට තර්ජනය කෙළේය. එක් පෝස්ටරයක මෙසේ දැක්විණ. ‘ඡුන්දය වර්ජනය කරන්නන්ට දඬුවම මරණය-ප‍්‍රා’

එවකට පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයකු වූ මංගල සමරවීරගේ මැදිහත්වීමෙන් පවත්වන්නට නියමිතව තිබුණු මව් පෙරමුණේ රැුලියක් තහනම් කරමින් ප‍්‍රා සංවිධානය නිකුත් කළ තර්ජනාත්මක ලිපියක් තිබේ. එහි සඳහන් වන්නේ මෙසේය.

මහත්මයාණෙනි,

මව්වරුන්ගේ පෙරමුණේ රැලිය තහනම් කිරීම

අපගේ වීර සෙබළුන් මහත් පරිශ‍්‍රමයෙන් උදාකළ සාමය ඉදිරියටත් රැුකගැනීමට පහත නියෝග නිකුත් කරමි.

1. පෙබරවාරි 19 රැලි නැවැත්විය යුතුය. ඒ බව ජනමාධ්‍යවලට දැනුම් දිය යුතුය.

2. රට තුළ හා පිටරටවලට තොරතුරු සැපයීම වහා නතර කළ යුතුය.

3. ඇම්නෙස්ටි, ආටිකල් 19 වැනි ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධාන සමග සම්බන්ධකම් වහාම නැවැත්විය යුතුය. මෙම නියෝග කඩකිරීම බරපතළ විපාකවලට මුහුණ දීමට සිදුවීමකි. අණ පරිදි, විධායක අධිකාරි, කපිතාන් සිරිවර්ධන ආර් (4-ශ‍්‍රී.ල.ප‍්‍රා*

‘උත්කර්ෂයට නංවනු ලැබ ඇති ශ‍්‍රී ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අශ්ලීල යටි පැත්ත වනාහි දඬුවම් නොලද රාජ්‍ය අපරාධකාරීත්වය’ යැයි ජේඞීඑස් සම්බන්ධීකාරක භාෂණ අබේවර්ධන ප‍්‍රකාශ කළේය. ‘සත්‍යය කෙතරම් දුරට වළලා ඇති දැයි කියන්නේ නම්, ඝාතක කල්ලියක හිටපු සාමාජිකයකු වශයෙන් චෝදනා ලද අයකු ශ‍්‍රී ලංකාව නියෝජනය කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට යෝජනා කරනු ලැබුණද, කිසිවෙක් විරෝධය නොපාති.”x

x අරුණ ජයවර්ධන

මහජන ඡන්දයෙන් පත්වුණත් ජනාධිපති යනු පරමාධිපත්‍යයේ කොටසක් පමණි

0

ජනාධිපති පදවියට පත්ව එළැඹුණ පළමුවැනි නිදහස් සමරුවේදී ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ කළ කතාව, බොහෝ දෙනාගේ සිත් ඇදගත් බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත. එහි ඇති කරුණු සියල්ලම සමග එකඟ විය නොහැකි වුවත්, සමස්තයක් හැටියට එය රාජ්‍ය නායකයකුගේ දැක්ම හා මෙහෙවර පිළිබඳ ප‍්‍රශස්ත ප‍්‍රකාශයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ඇත්ත වශයෙන්ම එවැන්නක් කළ යුතුව තිබුණේ, මීට අවුරුදු හත්තෑ එකකට පෙර අප නිදහස දිනාගත් පසු පළමු වරට පැවති නිදහස් සමරුවේදීය. රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවරයා සිය කතාවේදී මූලධර්ම කොටගත් කාරණා පසුගිය අවුරුදු හැත්තෑ දෙක තුළම සාක්‍ෂාත් කරගන්නට අපට නොහැකි වීම නිසා, ඒ සා කාලයකට පසුවත් ඒ දේම කියන්නටත්, එය අලූත් දෙයක් ලෙස සලකන්නටත් අපට සිදුවී තිබේ.

සමස්තයක් ලෙස ජනාධිපතිවරයාගේ කතාව රටේ රාජ්‍ය නායකයාගේ පාලන ප‍්‍රතිපත්ති සාරාංශගත කොට කියූවක් විය. එහෙත්, ඒ ධනාත්මක ප‍්‍රතිපත්ති අතර තිබෙන කිසියම් අධිකාරවාදී සංඥාවන්ද අප ඉස්මත්තට ගෙන සලකා බැලිය යුත්තේ, එවැනි යහපත් දැක්මක් ප‍්‍රකට කළ ජනාධිපතිවරයකුගෙන් රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාලන ක‍්‍රමයට විය හැකි කිසියම්ම ආකාරයක හෝ අවදානමක් වළක්වාගනු සඳහාය.

ජනාධිපතිවරයා, ඉතාම නිවැරදි ලෙස රටේ ප‍්‍රධාන පාලන ආයතන තුන වන ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය හා අධිකරණය යන ආයතනවල බලතල ගැන කීවේ මෙසේය.

‘ ඕනෑම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයක යහපැවැත්ම හා ප‍්‍රගමනය සඳහා ශක්තිමත් විධායකයක්, ව්‍යවස්ථාදායකයක් හා ස්වාධීන අධිකරණයක් අවශ්‍ය වෙනවා. රටක පැවැත්ම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය මෙම ප‍්‍රධාන ආයතන ගැන කුමන ආකාරයකින් හෝ ජනතා විශ්වාසය පළුදුවන්නේ නම් එය රටක අරාජිකත්වයක් ඇතිවීමට හේතු වෙනවා.

ඒ නිසා සියලූ පාර්ශ්වයන් තමන්ට ලබා දී ඇති බලතල රටේ සුභසිද්ධියට මෙන්ම ජනතා පරමාධිපත්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ජාතික දැක්මක් තුළ සිය කාර්යභාරය ඉටු කළ යුතුයි. ’

ඉහත පළමුවැනි වාක්‍යයේ තිබෙන ‘ශක්තිමත්’ යන යෙදුම, විදායකය. ව්‍යවස්තාදායකය හා අධිකරණය යන ආයතන තුන සම්බන්ධයෙන්ම ජනාධිපතිවරයා දැක්වූ විශේෂණයකැයි සර්ව ශුභවාදී ලෙස සිතන්නට මනුවර්ණ කැමතිය. ඒ කියන්නේ, රටක යහපැවැත්ම උදෙසා එක සේ ‘ශක්තිමත් පාලන ආයතන තුනක්’ පැවැතිය යුතු බවයි. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා ඊට පසු කී දෙයින් ඒ අදහස කිසියම් සෙලවීමකට බඳුන්වනු පෙනෙයි. ඒ කොටස මෙසේය.

‘මේ රටේ ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවයන් ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට මම බැඳී සිටිනවා. ඒ මාගේ වගකීම හා යුතුකමයි. එය ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට කිසිම බාධාවක් රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගෙන් හෝ ව්‍යවස්ථාදායකයන්ගෙන් හෝ අධිකරණයෙන් මම බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නැහැ.’

මෙයින් ජනාධිපතිවරයා අධිකරණයත් ව්‍යවස්ථාදායකයත්, විධායකයේ අනෙක් කොටසුත්, තමාගේ කාර්යයට බාධා නොකළ යුතුය යන්න අදහස් කෙළේ නම්, එය පාලන ව්‍යුහය වැරදි ලෙස ගැනීමකි.

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාලන ක‍්‍රමයක ප‍්‍රධාන පාලන බලතල තුනකි. නීති සෑදීමේ බලය, එම නීති ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ බලය හා එම නීති අනුව පුද්ගලයන් අතර ඇතිවන ආරාවුල් විසඳීමේ බලය ලෙස ඒවා හැඳින්වේ.  පිළිවෙළින් එම බලතල ක‍්‍රියාත්මක කෙරෙන්නේ, ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය හා අධිකරණය විසිනි. අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්තාව අනුව, ඉහත බලතල තුනත්, මූලික අයිතිවාසිකම් හා ඡුන්ද බලයත් එකට ගත්විට ‘ජනතා පරමාධිපත්‍යය’ හැටියට හැඳින්වෙයි.

නීති සෑදීමේ බලය ක‍්‍රියාත්මක කරන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය හෙවත් පාර්ලිමේන්තුවයි. විධායකයට නීති හදන්නට නොහැකිය. විධායකය කරන්නේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් සාදන ලද නීති ක‍්‍රියාත්මක කිරීමය. ලංකාවේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව, විධායකය යනු ජනතා පරමාධිපත්‍යයේ එක් කොටසක් පමණක් වන විට, විධායකය යනු එක් පුද්ගලයෙක් පමණක්ද නොවේ. කොටස් තුනකින් එය සමන්විතය. ජනාධිපති, අගමැති ප‍්‍රමුඛ ඇමති මණ්ඩලය සහ රාජ්‍ය සේවය ඒ තුනයි.

1978 ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව, මෙයින් ජනාධිපති ධුරයට, එක පැත්තකින් අගමැති ප‍්‍රමුඛ ඇමති මණ්ඩලයත්, රාජ්‍ය සේවයත් බලවත් ලෙස පාලනය කිරිමේ අධිකාරි බලයක් ලබාදී තිබේ. එය ජේආර් ජයවර්ධනගේ ඒකාධිපති සිහිනයක් සැබෑ කිරීමකි. ප‍්‍රංශයේ ජෙනරාල් චාල්ස් ඩිගෝල් විසින් 1958දී හඳුන්වා දෙන ලද අර්ධ ජනාධිපති-පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක‍්‍රමය ලංකාවයටත් සුදුසුයැයි ජේආර් ජයවර්ධන සිතුවේ 1966දී පමණයැයි කියනු ලැබේ. 1970-72 කාලයේ ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලයටද ඔහු එම ආකෘතිය ඉදිරිපත් කෙළේය. එහෙත් ඔහුගේ ප‍්‍රතිවාදියා වූ මෙන්ම තද පාර්ලිමේන්තුවාදියකු වූ ඩඞ්ලි සේනානායකගේ විරෝධය බලවත් ලෙස ඒ කෙරෙහි එල්ල විය. ඩඞ්ලිගේ ඇවෑමෙන් එජාප නායකත්වයටද, 1977 ජුලි මැතිවරණයෙන් අගමැති පදවියටද පත්වුණු ජේආර්, එම මැතිවරණයේදී ලද හයෙන් පහක බලය පාවිච්චි කොට සිය ඒකාධිපති සිහිනය සැබෑ කරන අලූත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සම්මත කරගත්තේය.

බලවත් ජනාධිපති ධුරයක් එම ව්‍යවස්ථාවෙන් තහවුරු කෙරුණද, තීරණාත්මක පාලනයක්ද එම තනතුර කෙරෙහි ඇතිකිරීමට ජේආර් ජයවර්ධනගේ ව්‍යවස්ථාව හරහා උත්සාහ ගෙන තිබුණි. ඒ පාලනය, ජනාධිපතිවරයා කෙරෙහි එල්ල වන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය හා අධිකරණය යන අනෙක් පාලන ආයතන දෙක වෙතිනි.

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාලනයකදී ව්‍යවස්ථාදායකයටත්, විධායකයටත්, අධිකරණයටත් වෙන වෙනම ක‍්‍රියාත්මක විය හැකි බලතල හිමිය. ඒවා මොනවාදැයි අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් දක්වා තිබේ. එවැනි බලතල එම ආයතනවලට නැත්නම් රටේ පාලනය ගෙන යා නොහේ. එසේ වුවද, තමන්ට හිමි බලය අත්තනෝමතික ලෙස පාවිච්චි කරන්නට හෝ නැති බලයක් පාවිච්චි කරන්නට හෝ එම ආයතන තුනෙන් එකකටවත් නොහැකිය. එවැනි තත්ත්වයක් උද්ගත වුවහොත්, අනෙක් ආයතන දෙක ඉදිරියට පැමිණ එම හිතුවක්කාර බලය වැළැක්වීම හා තුලනය කළ හැකි ක‍්‍රම අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන්ම දක්වා තිබේ. එය ලෝකයේ පිළිගත් බලතල බෙදීමේ න්‍යායේ ගතිලක්‍ෂණ විදහාපෑමකි. එම න්‍යාය අනුව, එක් එක් පාලන ආයතනයකට, තමන්ගේ සීමාව තුළ කටයුතු කිරීමට බලය තිබෙන අතර, එය ඉක්මවා යන විට අනෙක් පාලන ආයතන දෙකේ සංවරණයන්ට හා තුලනයන්ට යටත් වේ. මෙවැනි පාලනයක් නොතිබුණහොත්, එක් ආයතනයකට හෝ තුනටම හෝ හිතුමතේ බලය අභ්‍යාස කළ හැකිය. එය මහජනතාවට ඉතාම අහිතකරය.

ජනාධිපති ධුරය සැලකුවහොත්, ඊට වැඩි බලතල හිමිව ඇති නමුත්, නිශ්චිත අවස්ථාවන්හිදී එම බලතල සීමාව ඉක්මවා යෑම වැළැක්වීමට ව්‍යවස්ථාදායකයට හා අධිකරණයට හැකිය. ඒ නිසා ජනාධිපතිවරයා වනාහි අනිවාර්යයෙන්ම අනෙක් පාලන ආයතන දෙකේ සංවරණයන්ට හා තුලනයන්ට යටත් තැනැත්තෙකි. උදාහරණයක් හැටියට තමන්ට වුවමනා වේලාවක පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට නොහැකිය. 19 වැනි සංශෝධනයෙන් එය අවුරුදු හතරහමාරකට පසුව කළ යුතුයැයි නියම කොට තිබේ. එය නොසලකා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින්නට ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන පියවර ගත්විට, අධිකරණය සිය බලය යොදා එය නැවැත්වීය. අධිකරණයට එම බලය නොතිබිණි නම්, 2018 ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා පත්කරන ලද නීති විරෝධී ආණ්ඩුව තවමත් බලයේ සිටින්නට ඉඩ තිබිණ. ජනාධිපතිවරයා කිසියම් පුද්ගලයකුගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩකළහොත්, ඔහුට එරෙහිව  මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ විභාග කළ හැකිවීම තවත් තුලනයකි.

ඒ අනුව, ජනාධිපතිවරයාට බලතල පාවිච්චි කල හැකි නමුත්, හිතුවක්කාර ලෙස කලහොත් එය වළක්වාලීමට අධිකරණයට පුළුවන. දෝෂාභියෝග යෝජනාවක් හරහා ජනාධිපතිවරයා ධුරයෙන් ඉවත්කිරීමට වුවත් බලය පාර්ලිමේන්තුවට ලබාදී තිබේ.  නීති පැනවීමට ජනාධිපතිට බලය නැතිවා මෙන්ම, රටේ සම්පූර්ණ මූල්‍ය පාලනය හිමිව තිබෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවටය. ජනාධිපතිට ඒ ගැන කළ හැකි දෙයක් නැත. හදිසි අවස්ථාවකදී තනි මතය අනුව ජනාධිපතිට පැනවිය හැකි ‘හදිසි නීති රෙගුලාසි’ වුවත්, පාර්ලිමේන්තුව අනුමත නොකළහොත් පවත්වාගෙන යෑමට ජනාධිපතිට නොහැකිය.

ජනාධිපතිවරයා මහජන ඡුන්දයෙන් තේරී පත්වන බව සැබෑවක් නමුත් ඔහු ජනතා පරමාධිපත්‍යයේ එක් කොටසක් පමණකි. ඒ නිසා තමාගේ වැඩවලට බාධා කරන්නට එපායැයි ව්‍යවස්ථාදායකයටත්, අධිකරණයටත්, රාජ්‍ය සේවයටත් කියන්නට ජනාධිපතිට හැකියාවක් නැත. හරි නම්, අධිකරණයත් පාර්ලිමේන්තුවත් ජනාධිපති වැඩ කරන දෙස අවදියෙන් බලාසිටිය යුතුය. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ජනාධිපතිට පවරා ඇති වැඩ ටික, ඒ මාත‍්‍රාවට ඉටුකිරීමේදී ජනාධිපතිවරයාට බාධා කරන්නට කිසිවකුට නොහැකිය. ඒ සීමාව පනින විට අනිවාර්යයෙන්ම ඔහු අනෙක් ආයතන දෙකේ පාලනයට යටත් විය යුතුය.

නිදහස් දින කතාවේ ඒ කොටසෙන් කියැවෙන්නේ ජනාදිපති ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂගේ අනාගත පාලන ක‍්‍රමවේදය යැයි නොසිතන්නට අපි කැමතිය. ඒ කියන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී අධිකාරවාදී, අනෙක් ආයතනවල පාලනයෙන් නිදහස්, පාලනයකට ඔහු යනු ඇතැයි නොසිතන්නට අපි කැමතිය. එවැනි පාලනයකට අඩියක් පවා තබන විට, ඔහු ඒ වැරදි මාර්ගයෙන් මුදවාගත යුත්තේ ව්‍යවස්ථාදයකය හා අධිකරණය විසිනි. ඒ සඳහා රටේ පරම නීතියෙන් හෙවත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඒ ආයතන දෙකට අවශ්‍ය සියලූ බලය දී තිබේ. එය නොසලකන්නට ජනාධිපතිට නොහැකිය.x

දේශපාලන පළිගැනීම් අපරාධවලට අලූත් අර්ථකථනයක්

0



දේශපාලන පළිගැනීම් ලෙස සාමාන්‍යයෙන් හඳුනාගැනීම වූයේ යම්කිසි ආණ්ඩු පාලන කාලයකදී එම ආණ්ඩුවට විරුද්ධ දේශපාලන බලවේගවලට සම්බන්ධ හෝ හිතැති රාජ්‍ය අංශයේ සාමාජිකයන්ගෙන් දේශපාලන වශයෙන් පළිගැනීමය.


ස්ථානමාරු, උසස්වීම් නොදීම, තනතුරු නොදීම, තනතුරේ පහළ හෙළීම, වැටුප් වර්ධක නොදීම, අනිවාර්ය නිවාඩු යැවීම, සේවයෙන් පහකිරීම ආදිය රාජ්‍ය අංශයේ දේශපාලන පළිගැනීම් යන්නට ඇතුළත් විය.


මේ ආකාරයේ දේශපාලන පළිගැනීම් පසුගිය යහපාලනයට පෙර රාජ්‍ය පාලනයට පත්වූ එජාප ප‍්‍රමුඛ හා ශ‍්‍රීලනිප ප‍්‍රමුඛ සෑම ආණ්ඩුවක්ම පාහේ කර තිබූ අතර ඒ හැම ආණ්ඩුවක්ම කළේ ඊට පෙර ආණ්ඩු කාලයේදී ඔවුන්ගේ පාක්ෂිකයන්ට හා හිතෛෂීන්ට කර තිබූ එවැනි දේශපාලන පළිගැනීම් සඳහා සහන සැලසීමය.


සේවයේ යළි පිහිටුවීම, තනතුරු ලබාදීම, උසස්වීම් ලබාදීම හා වන්දි ලබාදීම ආදිය ඒ යටතේ සිදුවිය. දේශපාලන පළිගැනීම් සිදුවීද යන්න සොයාබැලීම සඳහා බොහෝ විට පත්කරනු ලැබුයේ කමිටුය.


පසුගිය යහපාලන ආණ්ඩුව පිහිටුවීමෙන් පසු එය එජාප, ශ‍්‍රීලනිප ආණ්ඩුවක් බවට පත්වූ අතර ඒ නිසාම ඊට පෙර ආණ්ඩුවල මෙන් දේශපාලන පළිගැනීම් අසන්නට දකින්නට ලැබුණේ නැත.
ඒ නිසාම වත්මන් ආණ්ඩුවට පසුගිය යහපාලන ආණ්ඩු කාලයට අදාළව දේශපාලන පළිගැනීම් වශයෙන් බරපතළ ගණයේ සිදුවීම් මෙන්ම, සංඛ්‍යාත්මකව වැඩි සිදුවීම් ගණනක්ද සොයාගැනීමට තිබෙනවාද යන්න සැක සහිතය.


එම කරුණු කෙසේ වෙතත් අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ පසුගිය යහපාලන කාලයේ දේශපාලන පළිගැනීම් සිදුවූයේදැයි සොයාබැලීම සඳහා කමිටුවක් පත්කර ඇත. එය මෙතෙක් පැවති ක‍්‍රමයම අනුගමනය කිරීමකි.


එහෙත් ඊට එහා යමින් ඉතිහාසයේ පළමුවරට ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දේශපාලන පළිගැනීම් සොයාබැලීම සඳහා කොමිසමක් පත්කර තිබේ. ජනවාරි මස 09 දිනෙන් ආරම්භ වූ එම ජනාධිපති කොමිසම සොයාබලන දේශපාලන පළිගැනීම් මෙතෙක් අප දැන සිටි පෙර සඳහන් කළ දේශපාලන පළිගැනීම්වලට වඩා වෙනස්ය. මෙම කොමිසම දේශපාලන පළිගැනීම් ලෙස සොයන්නේ අල්ලස් හෝ ¥ෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව, ශ‍්‍රී ලංකා පොලීසියේ මූල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාසය, ශ‍්‍රී ලංකා පොලීසියේ පොලිස් විශේෂ විමර්ශන ඒකකය හා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව පසුගිය යහපාලන ආණ්ඩු සමයේදී සිදුකරනු ලැබූ විමර්ශනයන්ය. යහපාලන ආණ්ඩු සමයේ අගමැතිවරයා යටතේ ක‍්‍රියාත්මක වූ ¥ෂණ විරෝධී ඒකකය ඇතුළු තෙවන පාර්ශ්වයක් ඉහත සඳහන් විමර්ශන ආයතනවලට අයුතු බලපෑමක් කර ඇතිද යන්නද ඒ යටතේ සොයාබලනු ඇත.


යහපාලන ආණ්ඩු සමයේ අගමැතිවරයා යටතේ තිබු ¥ෂණ විරෝධී ඒකකය යොමුකර හෝ අල්ලස් හෝ ¥ෂණ විමර්ශන කොමිසම පැවැත්වූ විමර්ශන හෝ නඩු පැවරීම් අපට සැලකිය හැක්කේ හුදු දේශපාලන පළිගැනීම් ලෙස පමණද? රජයේ හමුදා ක‍්‍රියාත්මක කළ අධික ආදායමක් ලැබෙන ව්‍යාපෘති තරගකාරි ලංසු කැඳවීමකින් තොරව පෞද්ගලික ව්‍යවසායකයෙකුට ලබාදීම, ඒ සඳහා අනුමැතියක් ලබාදීම හා රාජ්‍ය ආයතනයක් සතු ගිනි අවි නීති විරෝධීව ලබාදීම අප සැලකිය යුත්තේ හුදු රාජකාරිය ඉටු කිරීමක් ලෙසද? එවැනි අනුමැතිය දුන් රාජ්‍ය ආයතන නිලධාරියෙකුගේ ගිණුමට අනුමැතිය ගත් සමාගමෙන් රුපියල් මිලියන ගණනක මුදල් ලැබී ඇත්නම් එය අප සැලකිය යුත්තේ පරිත්‍යාගයක් හෝ මිතුරුකමක් ලෙසටද?


එසේම රාජ්‍ය ආයතනයක මුදල් භාවිත කරමින් සිය පෞද්ගලික ඉදිකිරීමක් යම් ඉහළ නිළධාරියෙකු සිදු කළහොත් එය අප සැලකිය යුත්තේ අඩු ආදායම්ලාභියෙකුට රජය ඉදිකිරීම් සහනයක් ලබාදුන් අවස්ථාවක් වශයෙන්ද?


පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාසය වේවා, පොලිස් විශේෂ විමර්ශන ඒකකය වේවා ඒ ආකෘතියට පරීක්ෂණ හෝ නඩු පැවරීම් කරනු ලැබුයේ රාජ්‍ය මුදල් සාවද්‍ය පරිහරණය හෝ රාජ්‍ය මුදල් සම්බන්ධ වෙනත් මූල්‍ය වැරදි හා අල්ලස් සම්බන්ධයෙන්ය. එම චෝදනා බොරු නම් ඔවුන්ට අධිකරණයෙන් තම නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කර නිදහස් විය හැකිය. නිදහසෙන් පසු ව්‍යාජ චෝදනා එල්ලකර අයිතිවාසිකම් කඩ කිරීම සම්බන්ධයෙන් වන්දි ඇතුළු අනෙකුත් සහන ලබා ගැනීමට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පිහිට පැතිය හැකිය.


අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව ගතහොත් ඔවුන් යහපාලන ආණ්ඩු සමයේදී කළේ ඊට පෙර මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩු සමයේ කළ එහෙත් නිසි පරීක්ෂණ සිදු නොවූ මිනිස් ඝාතන, පැහැරගෙන යෑම්, අතුරුදහන් කිරීම් ඇතුළු සුවිශේෂ අපරාධ පිළිබඳව පරීක්ෂණ සිදුකිරීමය. එහිදී ඍජුවම අපරාධය කළවුන්ද, අපරාධකරුවන්ට ආධාර අනුබල දුන් අයද, අපරාධකරුවන්ට රැුකවරණ දුන් අයද, අපරාධ තොරතුරු දැනගෙන සැඟවූ අයද විත්තිකරුවන් වීම වැළැක්විය නොහැක.


දේශපාලන පළිගැනීම් සිදුවී ඇතැයි මේ අපරාධකරුවන් සම්බන්ධයෙන් කියන්නේ කෙසේද?
ඒ නිසාම ජනාධිපතිවරයාගේ මෙම කොමිසම රාජ්‍ය අංශයේ අල්ලස, ¥ෂණය, හොරකම, රාජ්‍ය මුදල් සාවද්‍ය පරිහරණය වැනි මූල්‍ය අපරාධවල යෙදුණ අයත් මිනිස් ඝාතන, අතුරුදහන් කිරීම් ආදි අපරාධවල යෙදුණ අයත් දේශපාලන පළිගැනීම් සළුව පොරවා බේරාගැනීම සඳහා ගෙන එන ලද්දක් බව පැහැදිලිය. එය දේශපාලන පළිගැනීම් යන අරුතට අලූත් අර්ථකථනයක් එක්කර තිබේ.

පුරවැසියා

බිත්ති සිතුවමට නැගි එල්ලේ ක‍්‍රීඩක දෙපළ


රට පුරා ගම් නගර සිසාරා ඇති තාප්පවල හා බිත්තිවල සිතුවම් ඇඳීමේ ප‍්‍රවණතාව දැන් කෙමෙන් වියැකී යමින් තිබේ. මේ තාප්ප, බිත්ති චිත‍්‍රවල අප දැක්කේ ඉතිහාසගත කථාය. ආගමික කථාය. ඓතිහාසික හා පාරම්පරික උරුමයන්ට අදාළ දේය. සමහර විට ජාතික නායකයන් යැයි කියූ පුද්ගල චරිතය. යුද්ධය හා යුද්ධයට සම්බන්ධ වූ රණවිරුවන් යැයි කියූ අයය. ඒ අතර ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුවගේ සිට එක්සත් රාජධානියේදී හිටපු ශ‍්‍රී ලාංකික උද්ඝෝෂිත පුරවැසියන්ට මරණීය තර්ජන එල්ලකර අධිකරණයෙන් වරදකරු වූ ප‍්‍රියංක ප‍්‍රනාන්දු වැනි අයද වූහ. ක‍්‍රීඩක චරිතයක් හමුවුණා නම් ඒ ඉතා සීමිතවය. ඒද ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව ජයගත් ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන් පමණය.


ඒත් ඊට වෙනස් ක‍්‍රීඩක චරිත දෙකක සිතුවම් මේ වනවිට කොළඹ මීගමුව පාරේ දොරටුව ලෙස සැලකෙන තොටළඟ මංසන්ධියේ ඇඳි බිත්ති සිතුවම් අතර දක්නට ලැබේ. එක් අයෙක් එච්.ඒ. සුනිල් පෙරේරාය. අනෙක් තැනැත්තා සුමිත් රත්නසිරි විනෝදහේවාය. ඔවුන් දෙදෙනා සිතුවමට නගා තිබෙන්නේ ඔවුන් ඇඳ සිටි කහ සහ කළු යන වර්ණවලින් යුත් ක‍්‍රීඩා ජර්සිද සමගින්ය. මෙම ක‍්‍රීඩකයන් දෙදෙනා අයත් වූයේ එල්ලේ ක‍්‍රීඩාවටය. ඒ එල්ලේ ක‍්‍රීඩාවේ පතාකයන් වූ තොටළඟ ‘අරුණ‘ ක‍්‍රීඩා සමාජයටය.


කොළඹ නගරයේ තොටලඟ බොහෝ අය හඳුනාගන්නේ වෙනත් කරුණු කිහිපයක් නිසාය. අතීතයේ කොළඹින් රටේ උතුරු ප‍්‍රදේශයට එතෙරෙවීමට සිදුවූ කැළණි ගංතොට ලෙසය. පාරු පාලම නිසාය. පසුකාලයේ එම එතෙරවීම සිදුකළ වික්ටෝරියා පාලම නිසාය. කොළඹ මැනිං වෙළඳපොලට පසු කොළඹ ලොකුම වෙළඳපොල වන තොටලඟ වෙළඳපල නිසාය. ඊටත් අමතරව දර්ශනීය තොටළඟ තොරණ නිසාය. රටේ තව පිරිසක් හෙවත් විශේෂයෙන්ම එල්ලේ ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන් හා එල්ලේ ක‍්‍රීඩා ලෝලීන් තොටලඟ ගැන දන්නේ ඉහත කී කාරණාවලට අමතරව තොටලඟ ‘අරුණ‘ එල්ලේ ක‍්‍රීඩා සමාජය නිසාය.


1962 වර්ෂයේදී ආරම්භ වූ තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජය ශ‍්‍රී ලංකාවේ එල්ලේ ක‍්‍රීඩා ඉතිහාසය තුළ බිහිවූ අතිවිශිෂ්ටම එල්ලේ ක‍්‍රීඩා සමාජයය. එම ක‍්‍රීඩා සමාජයේ දස්කම් අබිබවා යන්නට මෙතෙක් කිසිදු එල්ලේ ක‍්‍රීඩා සමාජයක් සමත්වී නැත. එමෙන්ම තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජය බිහිකළ සමහර දැවැන්ත එල්ලේ ක‍්‍රීඩකයන් අබිබවා යන්නට අදටත් කිසිදු එල්ලේ ක‍්‍රීඩකයෙකු සමත්වී නැත.


තොටළඟ මංසන්ධියේ ඇති බිත්ති චිත‍්‍ර අතර ඉන්නා එච්.ඒ. සුනිල් පෙරේරා හා සුමිත් රත්නසිරි විනෝදහේවා එවැනි අසමසම එල්ලේ ක‍්‍රීඩකයෝ දෙදෙනෙක්ය. තොටළඟ මංසන්ධියේ පිහිටි සිතුවම් ඇඳි එම ප‍්‍රදේශයේ පිරිසට රටේ ඉතිහාසය, උරුමයන් හා පුද්ගල චරිත අතර මේ ක‍්‍රීඩකයන් දෙපළ වැදගත් වූයේ ඔවුන්ගේ ජනවිඥානය තුළ අකාලයේ මියගිය මේ අතිදක්ෂ ක‍්‍රීඩකයන් දෙදෙනා අදටත් ජීවත්ව සිටින නිසාය.


එච්.ඒ. සුනිල් පෙරේරා යනු එතෙක් මෙතෙක් ශ‍්‍රී ලංකා එල්ලේ ක‍්‍රීඩාවේ බිහිවූ අතිදක්ෂ තුන් ඉරියව් ක‍්‍රීඩකයාය. 1972 වර්ෂයේදී ආරම්භ වන ඔහුගේ ක‍්‍රීඩා දිවිය 80 දශකයේ අගභාගයේ අකාල රෝගයකට ගොදුරු වනතෙක්ම දිවගියේය. ඔහු එම ක‍්‍රීඩා දිවියේ දශක එකහමාරකට අධික කාලයේම රටේ සිටි අතිශූරතම එල්ලේ ක‍්‍රීඩකයා විය. එම කාලයේ සෑම වසරකම සංවිධානය කරනු ලබන කුමන හෝ එල්ලේ තරගාවලියක හෝ එල්ලේ තරගාවලි කිහිපයකම ඔහු අතිශූර ක‍්‍රීඩකයා විය. එකල ඔහු නිවේදකයන් හැඳින්වූයේ ‘එල්ලේ සක්විති’ ලෙසය. ඔහු රටේ ප‍්‍රධානතම එල්ලේ තරගය වූ ගම්බද නගරබද මහා එල්ලේ තරගයේ නායකත්වය මෙන්ම ඒ සෑම තරගයක්ම පාහේ නියෝජනය කළ ක‍්‍රීඩකයෙක් විය. එල්ලේ ක‍්‍රීඩාවට නවාංග රැුසක් එක් කිරීමටද ඔහු පුරෝගාමී විය. නායකත්වයේ ගුණාංගයද තියුණු ඇසද ඔහුට විය. තරුණ දක්ෂ ක‍්‍රීඩකයන් රැුසක් තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජය මගින් ඔහු එල්ලේ ක‍්‍රීඩාවට දායාද කළේය.


ඔහු එක් අතකින් ඇත්තම සාමදාන විනිශ්චයකාරවයෙකු බඳු විය. එල්ලේ ක‍්‍රීඩා තරගයක ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිවන සෑම විටම එය විසඳීම සඳහා ඔහු මැදිහත්විය. තොටළඟ නමැති ග‍්‍රාමයේ සිටි අප දැන් පාතාලය නැතහොත් චණ්ඩි ලෙස හැඳින්වූ ක‍්‍රීඩාලෝලීහු ඔහුගේ විධානයට කීකරු වූහ. ක‍්‍රීඩා පිටියේ කලබල අත්හැරියෝය. එතරම්ම ඔහුට ඔවුහු ගෞරව කළහ.


එමෙන්ම ඔහුගේ පරපුරද එල්ලේ ක‍්‍රීඩාවේ දක්ෂයෝම වූහ. 1962 තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජයේ පළමු නායකයා වූයේ එච්.ඒ. පියසේන පෙරේරාය. ඒ ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරෙකි. තොටළඟ අරුණට නායකත්වය දුන් ඔහුගේ අනෙක් වැඩිහහල් සහෝදරයා වූයේ එච්.ඒ. චන්ද්‍රසේන පෙරේරාය. මේ වැඩිමහල් සහෝදරයන් දෙදෙනාද ඔහු මෙන්ම ගම්බද නගරබද මහා තරගයට ක‍්‍රීඩා කළ එයට නායකත්වය ලබාදුන් ක‍්‍රීඩකයෝය. එමෙන්ම ඔහුගේ අනෙක් වැඩිමහල් සහෝදරයා වූ එච්.ඒ. චන්ද්‍රසේන පෙරේරාද තොටළඟ අරුණ නියෝජනය කළේය.
බිත්ති සිතුවම්වල සිටින අනෙක් එල්ලේ ක‍්‍රීඩා තරුව සුමිත් රත්නසිරි විනෝදහේවාය. ඔහු එතෙක් මෙතෙක් ශ‍්‍රී ලංකාවේ එල්ලේ ක‍්‍රීඩාව තුළ බිහිවූ අතිදක්ෂම කඩඉම් රකින්නාය.
(එල්ලේ ක‍්‍රීඩාව තුළ පළමු, දෙවන හා තෙවන ලෙස ධාවනයේ යෙදීමට කඩඉම් තුනක් පවතී. රවුමක් හෙවත් ලකුණක් ලබාගැනීම සඳහා පිතිප‍්‍රහාරයකින් පසු ධාවකයන් මේ කඩඉම් තුන පසුකර යා යුතුය. එම කඩඉම් පසුකර යන ධාවකයන් එම කඩඉම්වල නැවතීමට පෙර දවාගැනීම කඩඉම් රකින්නාගේ කාර්යභාරය වේ.*


ඔහු අතිදක්ෂ ධාවකයෙක්ද ධාවනයේදී දැවී යෑමෙන් බේරීම සඳහා පිනුම් ගසන්නෙක්ද විය. ඊට අමතරව සමහර අවස්ථාවල පිති ප‍්‍රහාරකයෙක්ද විය.


ඔහුත් අකාලයේ මියැදුණ විට ඔහුගේ අවසන් කටයුතු කළ මාදම්පිටිය සුසාන භූමියේ එම අවමඟුලට පැමිණ සිටි සියල්ලන්ට පත‍්‍රිකාවක් බෙදාහරිනු ලැබීය. ඒ තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජයෙන් නොව මැද කොළඹ ‘ශ‍්‍රී විජය‘ එල්ලේ ක‍්‍රීඩා සමාජයෙන්ය. මැද කොළඹ ශ‍්‍රී විජය ක‍්‍රීඩා සමාජය වූ කලි හැට, හැත්තෑව හා අසූව දශකවලදී (මැද කොළඹ ශ‍්‍රී විජය ක‍්‍රීඩා සමාජය හැට හැත්තෑව දශක අවසන් භාගය තෙක් හැඳින්වූයේ මැද කොළඹ විජය ක‍්‍රීඩා සමාජය ලෙසය.* තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජයේ ප‍්‍රබලම ප‍්‍රතිවාදියාය. එම පත‍්‍රිකාව තුළ මැද කොළඹ ශ‍්‍රී විජය ක‍්‍රීඩා සමාජය සුමිත් රත්නසිරි විනෝදහේවා නම්කර තිබුණේ ‘විස්මිතයා’ ලෙසය. එය ඔවුන් අකුරු බවට පත්කර තිබුණේ ‘විස්මිතයා නික්ම ගියේය‘ යනුවෙන්ය. ඇත්තටම ඔහුගේ කඩඉම් රැුකීම් විස්මිත විය. පන්දුවට පහරදෙන්නාගේ ප‍්‍රහාර කඩඉම් අසලදී නවත්වා ක‍්‍රීඩකයන් දවාගැනීම, වෙනත් ක‍්‍රීඩකයන් නවත්වා යොමුකරන පන්දු විස්මයජනක ලෙස රැුකගෙන ධාවකයන් දවා ගැනීම ආදිය එම විස්කම් අතර විය.


එම නිසාම ජාතික ශූරතා තරගාවලියේදී එල්ලේ ජාතික ශූරයා ලෙසින්ද, තවත් එල්ලේ තරගමාලා රැුසක ශූරතම ක‍්‍රීඩකයා, ශූරතම කඩඉම් රකින්නා හා ශූරතම ධාවකයා ලෙසින්ද ඔහු සම්මානයට පාත‍්‍රවී ඇත. ගම්බද, නගරබද මහා එල්ලේ තරගයේ නගරබද කණ්ඩායමේ කඩඉම් රැුකීමේ භාරධුර කාර්යයේ ස්ථානය ඔහුට හැමදාම හිමිවී තිබුණි. ඔහුගේ එම කඩඉම් රැුකීම් විස්මිතය. එය දැක ඇති අයට ඒ ගැන විවාදයක් නැත.


මේ පත‍්‍රිකාවේ මැද කොළඹ ශ‍්‍රී විජය ක‍්‍රීඩා සමාජය තවත් සඳහනක් කර තිබුණි. ඒ 80 දශකයේ තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජයේ අසමසම ජයග‍්‍රහණයට නායකත්වය දුන් ඩබ්ලිව්.ඒ. සරත් හෙවත් සරත් වන්නිආරච්චිට (ඔහුද ජාතික එල්ලේ ශූරයා ඇතුළු ශූරතාව ක‍්‍රීඩක සම්මාන රැුසක් දිනාගත් තුන් ඉරියව් ක‍්‍රීඩකයෙකි.* එම කණ්ඩායම් ජයග‍්‍රහණයන්ට ප‍්‍රධාන පිටුබලය දුන් ක‍්‍රීඩකයන් දෙදෙනා වූයේ එච්.ඒ. සුනිල් පෙරේරා හා සුමිත් රත්නසිරි විනෝදහේවා යන්නය. ඔවුන් දෙදෙනා තොටළඟ අරුණ ක‍්‍රීඩා සමාජය සතුව නොසිටියේ නම් එම ජයග‍්‍රහණ සමහර විට නොලබන්නට ඉඩ තිබූ බවය.


ප‍්‍රතිවාදීන් පවා එච්.ඒ. සුනිල් පෙරේරා හා සුමිත් රත්නසිරි විනෝදහේවා නම්වූ අතිවිශිෂ්ට සමකළ නොහැකි එල්ලේ ක‍්‍රීඩකයන් දෙදෙනා පිළිබඳව එසේ කියන විට තොටළඟ ජනතාවගේ විඥානයේ මෙම අතිවිශිෂ්ටයන් සිටීම පුදුමයක් නොවේ.

චමල් හා මහින්ද අයියලාට භය ජනපති ගෝඨාභය මල්ලී


අප විසින් අවස්ථා කිහිපයකදී මතු කරනු ලැබූ ප‍්‍රශ්නය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණු මන්ත‍්‍රී විජිත හේරත් ජනවාරි 22 දින පාර්ලිමේන්තුවේදී මතුකර තිබුණි. ඒ රටේ ආරක්ෂක ඇමතිවරයා කවුද යන ප‍්‍රශ්නයය.


කැබිනට් මණ්ඩලයක් පත්කර තිබුණත් රටේ ආරක්ෂාව භාර ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකු නැති බව විජිත හේරත් මන්ත‍්‍රීවරයා ප‍්‍රශ්න කළේය. එහිදී ආණ්ඩු පක්ෂයේ සුමේධා ජයසේන අමාත්‍යවරිය ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකු සිටින බවත් ඒ අග‍්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ බවත් කීවාය. එයට පිළිතුරු දෙමින් හේරත් මන්ත‍්‍රීවරයා ඒ පිළිබඳව ගැසට් මගින් ප‍්‍රකාශ කර ඇත්තේ කවදාදැයි ප‍්‍රශ්න කරමින් ජයසේන අමාත්‍යවරිය කරුණු නොදන්නා බව කීවේය.

විජිත හේරත් මන්ත‍්‍රීවරයා කිව්වේ කැබිනට් මණ්ඩලය දිවුරුම් දුන් දිනයේ අග‍්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ ආරක්ෂක ඇමතිවරයා ලෙසත් දිවුරුම් දුන් බව නිවේදනය කළත් ගැසට් නිවේදනයේ එවැන්නක් සඳහන්ව නැති බවය. රටේ ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකු නොසිටීම බරපතළ කරුණක් බවත් රටේ ආරක්ෂක ඇමතිවරයා කවුද යන්න වහාම ආණ්ඩුව කිවයුතු බවත් ඔහු කිව්වේය.
ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයෙකු සිටින බවත් ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකු නොමැතිව ලේකම්වරයෙකු සිටින්නේ කෙසේදැයි තවදුරටත් විජිත හේරත් මන්ත‍්‍රීවරයා ප‍්‍රශ්න කර තිබුණි.
එමෙන්ම මන්ත‍්‍රීවරයා වැඩිදුරටත් ප‍්‍රශ්න කළේ අග‍්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂට ආරක්ෂක ඇමතිධුරය නොදුන්නේ ඇයිද යන්නය. යුද්ධය පැවති අවුරුදු දහයක කාලයේදී ආරක්ෂක ඇමතිධුරය දැරුවේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා බවත්, ඒ අවස්ථාවේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයා ලෙස ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මල්ලි කටයුතු කළ බවත්ය.


මෙය අයියලා මල්ලිලා අතර ප‍්‍රශ්නයක් බවත්, මල්ලී අයියාට ආරක්ෂක ඇමතිධුරය දෙන්නට බය බවත්, ඒ ගැන සැකයක ඉන්නා බවත්, ඒ සම්බන්ධයෙන් මේ දිනවල කසුකුසුවක් යන බවත් එය දැනගැනීමට කැමති බවත් විජිත හේරත් මන්ත‍්‍රීවරයා වැඩිදුරටත් කියා තිබුණි.


ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මල්ලි අග‍්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ අයියාට පමණක් නොව අමාත්‍ය චමල් රාජපක්ෂ අයියාටත් භය බව ජනවාරි 24 දිනැතිව නිකුත් කර ඇති අතිවිශේෂ ගැසට් පත‍්‍රයෙන් පෙනේ. එම ගැසට් පත‍්‍රය නිකුත් කර ඇත්තේ රාජ්‍ය ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයා වන චමල් රාජපක්ෂට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති විෂයයන් හා කාර්යයන් පැවරීම සඳහාය.
ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයාට පැවරී ඇති රාජ්‍ය, නියෝජ්‍ය හෝ කැබිනට් මණ්ඩලයේ නොවන වෙනත් අමාත්‍යවරයෙකුට විෂයන් හා කාර්යයන් පැවරිය හැකිය යන ප‍්‍රතිපාදනය යටතේ ජනාධිපතිවරයා මෙම බලතල පැවරීම සිදුකර ඇත.


ඒ අනුව රාජ්‍ය ආරක්ෂක රාජ්‍ය ඇමතිවරයාට පැවරී ඇත්තේ ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුව පමණය. එය පසුගිය ආණ්ඩු සමයේදී ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ තිබූවක් නොවන අතර මෙවර අමාත්‍යාංශ විෂයන් පැවරීමේදී ජනාධිපතිවරයා එය ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතට ගත්තේය. මේ අනුව ආගමන හා විගමන කටයුතු හා ශ‍්‍රී ලාංකික පුරවැසිභාවයට අදාළ කටයුතු රාජ්‍ය ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයාට පැවරේ. ආගාමික හා විගාමික පනතත්, පුරවැසි පනතත් ඒ යටතට වැටේ.


මෙහිදීත් අප මීට පෙර අවස්ථා කිහිපයකදී මතුකළ හා විජිත හේරත් මන්ත‍්‍රීවරයා පාර්ලිමේන්තුවේදී මතුකළ රටේ ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකු නැත යන්න යළි තහවුරු වේ. ඒ කැබිනට් මණ්ඩල සාමාජිකයෙකු ඔහුට පැවරී ඇති බලතල රාජ්‍ය, නියෝජ්‍ය හෝ වෙනත් අමාත්‍යවරයෙකුට පැවරීම යටතේ චමල් රාජපක්ෂ මහතාට මෙම දෙපාර්තමේන්තුව පැවරීම සිදුවී නැති නිසාය. එම පැවරීම සිදුකර ඇත්තේ ඒ සඳහා ජනාධිපතිවරයාට පැවරී ඇති බලතල යටතේය. ඊට හේතුව වශයෙන් නැවතත් අපට පෙන්වන්නේ රටේ ආරක්ෂක විෂය බාර කැබිනට් අමාත්‍යවරයෙකු නොමැති බවය.


පත්කර ඇති 38ක් වන රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්ට කැබිනට් අමාත්‍යවරුන්ට ලබාදුන් විෂයන් හා කාර්යය වෙන්කර ලබාදෙන ලෙස ජනාධිපති ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දර අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරුන්ට දැනුම් දුන්නේ පසුගිය දෙසැම්බර් 23 වැනිදාය. එතැන් සිට මේ දක්වා ඉබි ගමනින් වූවත් 16 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් අතරින් බොහෝ පිරිසක් ඔවුන්ට පැවරුණු විෂයයන් හා කාර්යයන් රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්ට පවරමින් සිටිති. එහෙත් කැබිනට් අමාත්‍යාංශ 29කට පැවරුණ වගකීම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ 38කට පවරන්නේ කෙසේද යන ප‍්‍රශ්නය තිබේ. ඒ අනුව සමහර රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් දෙදෙනෙකුට එක් අමාත්‍යාංශයක විෂයයන් බෙදා ගන්නට සිදුවී ඇත.


එහෙත් එම ප‍්‍රශ්නය රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයකට නැත. ඒ එම විෂයට ඉන්නේ එක් රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයෙකු වන බැවින්ය. ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකුද රටේ නැති තත්වය තුළ සිදුවිය යුතුව තිබුණේ ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයාට ජනාධිපතිවරයා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති විෂයයන් හා කාර්යයන් පැවරීමය. අමාත්‍යාංශයක් සතුව ඇති වැඩිම දෙවන ආයතන සංඛ්‍යාව ඇත්තේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයටය. එය දෙවැනි වන්නේ මුදල් අමාත්‍යාංශයේ ආයතන ගණනට පමණය. චමල් රාජපක්ෂ මහතාට ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුව පැවරීමෙන් පසුත් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය සතුව ආයතන 30ක් පවතී.


ජනාධිපතිවරයා සේනාධිනායකද වන ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මල්ලිය. අගමැතිවරයා මහින්ද රාජපක්ෂ අයියාය. රාජ්‍ය ආරක්ෂක රාජ්‍ය ඇමතිවරයා චමල් රාජපක්ෂ අයියාය. ආරක්ෂක ඇමතිවරයෙකුත් නොමැති රටේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ වගකීම් අග‍්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ අයියාට හෝ ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍ය චමල් රාජපක්ෂ අයියාට හෝ පැවරීමට ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මල්ලි බිය වන්නේ ඇයි?


හිටපු ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ඔහු ආරක්ෂක අමාත්‍යධුරය දරද්දී රාජ්‍ය ආරක්ෂක රාජ්‍ය ඇමති රුවන් විජේවර්ධනට සැලකූ ආකාරයටවත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා චමල් රාජපක්ෂ අයියාට මෙන්ම මහින්ද රාජපක්ෂ අයියාට සලකා නැති බව මේ අනුව පෙනේ. අයියලා මල්ලිලා අතර මේ භය කුමක් නිසාද?