ඇමෙරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර ගැන නෛසර්ගික විරෝධයක් ඇතියවුන් මේ මොහොතේ තෝරා ගෙන ඇත්තේ රුසියාවේ පැත්තයි. ඒ නිසා රුසියාවේ යුක්රේන ආක්‍රමණය සාධාරණය කිරීමත්, රුසියාවේ යුද්ධ ශක්තිය ගැන වර්ණනා කිරීමත්, ව්ලැදිමිර් පුටින් ජනාධිපතිවරයාගේ යකඩ නායකත්වයට ප්‍රශස්ති ගැයීමත්, යුක්රේන නායකයාගේ කවටකම් අවමානයට පාත්‍ර කිරීමත්, අවසානයේ රුසියාවට ජය ප්‍රාර්ථනා කිරීමත් ඔවුන්ගෙන් දෛනිකව දකින්නට අසන්නට ලැබේ.

එහෙයින්, දින හතකටත් වඩා ඇදී යමින් තිබෙන මේ ආක්‍රමණය නිසා, දෙපාර්ශ්වයට ම යහමින් හානි සිදු වෙමින් පවතින බව ඔවුන්ගේ දැක්මට හසු නොවේ. යුක්රේනයට මහත් හානි සිදු කරමින් තමන්ට ද හානි කරවා ගනිමින් රුසියාවේ පාලනය දැන් හැසිරෙන්නේ ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර්ගේ ජර්මනියේ පාලනය හැසිරුණ ආකාරයට සමාන වන පරිද්දෙනි.

රුසියානු ජනාධිපති ව්ලැදීමීර් පුටින්, බල ලෝභියකු බව ද, ඒකාධිපති, මර්දනකාරී ජනපීඩක පාලකයකු බව ද තේරුම් ගන්නට ඔහු පසුගිය කාලයේ රුසියාවේ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව නමමින්, රටේ එක ම නායකයා තමා වන ආකාරයෙන් හැසිරුණු විදිය උදව් වෙයි. තමාව විවේචනය කරන්නන් සිය ගණනින් සිරගෙවල්වලට ගාල් කරමින්, විරුද්ධ දේශපාලකයන්ට මරණ බිය හා තර්ජන ඇති කරමින් ඔහු කටයුතු කර ඇත්තේ, අමෙරිකාවට විරුද්ධව නොවේ. තමන්ගේ ම රටේ මහජනතාවට විරුද්ධව ය. යුක්රේන ආක්‍රමණය වනාහි එවැනි ඒකාධිපතියකුගේ බල ලෝභයේ ඊළඟ පියවර ලෙස මිස නේටෝවට පාඩමක් උගන්වන්නට තැබූ හුදු පියවරක් නොවේ.

යුක්රේනය, නේටෝවට ඇලුම්කම් දැක්වීම මේ සා විශාල තිරශ්චීන යුද්ධයකට ඔවුන් ඇද දැමීමට හේතුවක් ද? එහි බරපතළ දේශපාලන බලපෑමක් තිබුණත්, ඒවා විසඳා ගැනීමේ එක ම මාර්ගය මේ ආකාර තිරශ්චීන යුද්ධයක් ද? නේටෝවට හිතවත්කම් දැක්වීම නිසා රුසියාව යුක්රේනය ආක්‍රමණය කිරීම සාධාරණ නම්, ලංකාව චීනයට දක්වන හිතවත්කම් නිසා ඉන්දියාව ලංකාව ආක්‍රමණය කිරීමත් එවැනි සාධාරණ ක්‍රියාවක් වනු ඇත්තේ ය. අපි ඊට කැමැති ද?

දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු, මිනිස් සංහතිය හැම උත්සාහයක් ම ගත්තේ, රට රටවල් අතර ඇති වන ඕනෑ ම විරසකයක්, යුද්ධයකට නොයා විසඳා ගන්නට ය. ඒ සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය පිහිටුවා ගනු ලැබූ අතර, එය මුල් කොටගෙන ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් රාශියක් හා ඒවා සාකච්ඡා කෙරෙන නියෝජිතායතන රාශියක් හදා ගෙන ඇත්තේ ය. එහෙත්, අද රුසියාව කරන්නේ ඒ ලෝක සම්මුතීන් සියල්ල කුණු කූඩයට දමමින්, තමන්ගේ ඇඟේ හයිය දුබල රටකට එරෙහිව පාවිච්චි කිරීම ය. වාසනාවකට, නේටෝවේ රටවල් ඒ යුද්ධයට ඍජුව මැදිහත් වූයේ නැත. රුසියාවේ මිතුරන් ඒ වැළැකීම අර්ථ කථනය කළේ නේටෝව රුසියාවට බය නිසා මැදිහත් නොවුණු හැටියට ය. එහෙත්, නේටෝව ඍජුව මැදිහත් නොවුණු නිසා, තුන් වැනි ලෝක යුද්ධයක් හා සමාන මහා විනාශයක් සිදුවීම නම් වැළැකී ගියේ ය. න්‍යෂ්ටික අවිවලින් එකිනෙකා මරාගන්නා, ජයග්‍රහණයක් නැති, විනාශයක් පමණක් ඉතිරි වන යුද්ධයක් වැළකී ගියේ ය. මේ තත්වය දිගට ම පවතිනු ඇතැයි අපි විශ්වාස කරමු.

යුද්ධය විනාශකාරී ය. කිසිම හේතුවකින් යුද්ධය සාධාරණය කළ නොහැකි ය.

රුසියාවේ බලය, ශක්තිය ගැන ආවැඩීම පසෙක තබා දුර දුටුවහොත් පෙනෙන්නේ, රුසියාව යළිත් ඇෆ්ගනිස්තානයක් නිර්මාණය කරමින් සිටින බව ය. ඉරාකයක් නිර්මාණය කරමින් සිටින බව ය.

මේ මොහොතේ දෘශ්‍ය සීමාවේ තිබෙන යුද්ධය, තවදුරටත් ඇදී ගියහොත්, එය මාරු වනු ඇත්තේ ඇෆ්ගනිස්තානයේ මෙන් සැඟවී කෙරෙන දිග ඇදෙන ගැටුමකට බව පෙනේ. එහි එක් පැත්තකින් රුසියාව සිටින අතර, අනෙක් පැත්තේ යුක්රේනයට ආධාර කරන ඇමෙරිකාව ප්‍රමුඛ නේටෝව ද සිටිනු ඇත. ඒ අතරමැද බලවතුන්ගෙන් යුද්ධාර ලබන තවත් සටන්කාමී කණ්ඩායම්ද අඩුවක් නැතිව සිටිනු ඇත. මේ ගැටුම ඇදී යන්නේ ඒ වෙත ය.

අමෙරිකාව පසුගිය කාලයේ කළ යුද්ධ අසාධාරණ ය. විනාශකාරී ය. එමෙන් ම රුසියාව කළ මේ ආක්‍රමණයත් අසාධාරණ ය. විනාශකාරී ය. ඒ නිසා, අමෙරිකාවේ යුදමය මැදිහත්වීම්වලට විරුද්ධ වන්නේ නම් රුසියාවේ යුදමය මැදිහත්වීම්වලටත් විරුද්ධ වන්නට සිදු වනු ඇත.■

ඉල්ලා අස් වීමට නිහතමානිකමක්, විනයක් හික්මීමක් තිබේ නම් හා ඊට හිත හදා ගත හැකි නම්, රටේ නායකයන් තමන්ගේ තනතුරුවලින් ඉල්ලා අස් විය යුත්තේ මෙවැනි වේලාවට ය.

ලංකාවේ ද එවැනි නිහතමානි, රටේ ජනතාවගේ දුක දැනෙන විරල නායකයන් එක්කෙනකු හෝ සිට තිබේ. එහෙත්, දන්නා කාලයකින් මෙපිට එහෙම අය නැත.

අපේ වර්තමාන නායකයන් ද ඉල්ලා අස් වූ අවස්ථා අතීතයේ වාර්තා වී තිබේ. එහෙත් ඒ යුද්ධය තදින් කෙරීගෙන යන විට, එයින් බිය වූ බිරිඳ කළ ඉල්ලීමට අනුව ය.

සාමාන්‍යයෙන් ඉල්ලා අස්වීමක් ගැන සිතෙන්නේ තමන්ගෙන් වරදක් සිදු වී ඇති බව තේරෙන විට ය. නැති නම් තව දුරටත් තමා සමතකු නොවන බව පෙනෙන විට ය. ඒ සඳහා අනෙකුන්ගේ, මෙතැන දී නම් රටේ හුදී ජනතාවගේ, දුක නායකයන්ට දැනිය යුතු ය. ඊට කියන්නේ සහකම්පනයයි. අනුන් සමග තමන් ද කම්පනයට පත් වීමයි. ඊළඟට, ඒ දුක ඇති කිරීමට තමන් ද දායක වී යැයි කිසිවකුට සිතේ නම් ඉල්ලා අස් නොවී සිටින්නට කොහෙත් ම හිත හදා ගන්නට බැරි ය.

එහෙත් එවැනි සහකම්පනයක් සංවේදීභාවයක් ඇති අය අපේ නායකයන් අතර සිටිත් ද?

අතීතයේ සියලු ම වාර්තාවලින් තමන් අසමත් බව පුන පුනා පළවෙද්දීත්, ඔවුන් සිතන්නේ ඉතිරි කාලයේ මොකක් හෝ ආශ්වර්යයක් සිදු කළ හැකි බව ය.

අතීතය ගොඩ ගන්නට බැරි තරම් වැටී තිබේ නම්, ඒ මත අනාගතයක් ද නැති බව මේ මහත්වරුන්ට වැටහෙන බවක් නොපෙනේ.

ඉතින්, අවසාන ඵලය කුමක් ද? පැයෙන් පැය රට විනාස වීමයි. උදේ ඇසෙන නරක පුවත්වලට වැඩියෙන් දහවල නරක පුවත් ඇසේ. රාත්‍රි වන විට ඊටත් වැඩි නරක පුවත් ඇසේ. ඒ මොනවා ද? ඉන්ධන නැති ය. ඉන්ධන පිරවුම්හල්වල කිලෝමීටර ගණන් දිග පෝලිම් ය. ඉන්ධන නොමැති නිසා පොදු ප්‍රවාහනයට යොදවා ඇති බස් අයිතිකාරයන්ගේ නිවෙස්වල ගාල් කරන්නට සිදු වෙයි. මහජනතාවට උදේ හවස රැකියාවට යන්නට එන්නට ප්‍රමාණවත් තරම් බස් පාරේ දුවන්නේ නැත. ඒ අතර ආණ්ඩුව කියන්නේ සියලු රජයේ සේවකයන් සාමාන්‍ය පරිදි සේවයට ආ යුතු බව ය.

ඊළඟ මොහොතේ ඉන්ධන මිල වැඩිවීමක් සිකුරු ය. ඒ පසුපස්සෙන්, අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය මිල, ප්‍රවාහන වියදම් ඇතුළු සියලුම මිනිස් අවශ්‍යතාවල මිල ගණන් ඉහළ යන්නට නියමිත ය.

දවසකට පැය හතරකට වැඩියෙන් විදුලිය කප්පාදු කෙරේ. ඒ අතර, රටේ පාසල් ළමුන්ගේ අනාගතය මුළුමනින් ම තීරණය කෙරෙන අපොස උසස් පෙළ විභාගය ද පැවැත්වෙයි. විදුලිය නැති නිසා පොම්පාගාර ක්‍රියා විරහිත වීමෙන් නල ජලය නැති ය. කිරිපිටි නැති ය. ගෑස් තවමත් නැති ය. ආහාර ද්‍රව්‍යවල මිල අහස උසට ය. විදුලිය නැති නිසා අපනයන කර්මාන්ත ශාලාවලට මහත් බාධා ය. එහි ප්‍රතිඵලය කී දහසකට රැකියා අහිමි වීම ද?

සෞභාග්‍යයේ දැක්මට අනුව කාලය ගතවෙන ලංකාවේ, මේ දිනවල පැයක් දෙකක් ගෙවා ගන්නවා කියන්නේ අපාය සිහි වන වැඩකි.

එහෙත්, සතුටට කාරණය නම්, අපේ නායකයන්ට මේ කිසිම කම්පනයක් නොදැනී තිබීම ය. අපට පමණක් සකල කම්පන දැනීම ය. ඔවුහු රැස්වීම් පවත්වති. ඉදිරියෙන් පසුපසින් පරිවාර රථ පිරිවරා රට පුරා කරක් ගසති. මාධ්‍ය හමු තියති. උත්සවවලට සහභාගි වෙති. පක්‍ෂය ශක්තිමත් කරන්නට ජනහමු පවත්වමින් රට පුරා යති. කෝවිඩ් යනු ගෝලීය වසංගතයක් යැයි පෙන්වා දෙමින්, ලංකාවට ඉන් ගැලවීමක් කොහෙත් ම නැති බව ජනතාවට කියති. ඉතිරි වරද පටවන්නේ පහුගිය ආණ්ඩුවට ය. ඒ සියලු අවුල් නොතිබුණා නම්, මේ නායකයන්ට ලංකාව සෞභාග්‍යයේ පුරයක් කරන්නට ඉඩ තිබුණාක් මෙනි.

සිහි මොළයක් ඇත්තකුට මෙවැනි විපරීත රටක දිවි ගෙවිය හැකි ද? ඒ නිසා හැකි හැම ඇත්තෝ ම පිට රට යති. තමන්ගේ දූදරුවන් යළි නොඑන්නට ම රට යවති. මේ අවස්ථා සම්බන්ධය නොදන්නා, නොදැනෙන අපේ රටේ නායකයන් කියන්නේ තමන් හා එක්ව ලංකාව ගොඩ ගැනීමට විදෙස්ගතව සිටින ලාංකිකයන්ට යළි රටට පැමිණෙන ලෙස ය. විය යුත්තේ නම් එය නොවේ. අපේ නායකයන් ඉල්ලා අස්වී මව් රටවලට යාම ය.■

චමුදිත සමරවික්‍රම මහතාගේ ජනමාධ්‍ය භාවිතාව සමග මේ රටේ සාම්ප්‍රදායික ජනමාධ්‍යකරණයේ යෙදී සිටින කිසිවකු එකඟ නැති බව අලුතෙන් කිව යුතු නැත. ‘සාම්ප්‍රදායික ජනමාධ්‍ය’ හැටියට හැඳින්වූයේ ආචාර ධාර්මික ජනමාධ්‍ය භාවිතාවක් පවත්වා ගැනීමට උත්සාහ කරන ජනමාධ්‍යයි.

ජනමාධ්‍ය හදාරන්නන්ට චමුදිත සමරවික්‍රම වැදගත් වන්නේ, ජනමාධ්‍යයක් නොහැසිරිය යුත්තේ කවරාකාරයට දැයි උදාහරණයක් හැටියට ගන්නට ය.

එහෙත් මේ කිසිවක් මහ රෑක ඔහුගේ නිවසට ගල්මුල් ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට කොන්දේසි විරහිත ව විරුද්ධ නොවන්නට අපට හේතුවක් නොවේ. කුමන සීමාකම් තිබියේ වුවත්, ඔහු පවත්වා ගෙන ඇවිත් තිබෙන්නේ මාධ්‍ය භාවිතාවකි. ඒ භාවිතාව ගැන එකඟ නොවෙන්නන්ට හෝ උරණවන්නන්ට හෝ වුණත් ඔහුට පෙරලා පිළිතුරු දිය හැක්කේ මාධ්‍ය භාවිතයකින් ම පමණකි. ගල්මුල් ගැසීමෙන් නම් නොවේ.

ජනාධිපති පදවියට පත්ව ටික දිනකින් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිතුමා, රටේ සියලුම මාධ්‍ය ආයතන ප්‍රධානීන් ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට කැඳවා රැස්වීමක් පැවැත්වී ය. ඔහු එහිදී ස්ථිරසාරව කීවේ, ‘තමාගේ පාලන කාලය තුළ කිසිම ජනමාධ්‍යයකට හෝ ජනමාධ්‍යවේදියකුට පහර දීමක් සිදු නොවන බවට සහතික වන බව’යි. ඒ බව අවධාරණය කරන්නට ඔහුට බලවත් හේතුවක් තිබිණ. එනම්, ඔහු ආරක්‍ෂක ලේකම් හැටියට සේවය කළ කාලයේ එක දිගට ජනමාධ්‍යවලට, ජනමාධ්‍යවේදීන්ට, ජනමාධ්‍ය ආයතනවලට නන්නාඳුනන තුවක්කුකරුවන්ගෙන්, පුද්ගලයන්ගෙන්, පුද්ගල කණ්ඩායම්වලින් අනතුරු සිදු වී තිබුණු නිසා ය. ජනමාධ්‍යවේදීන් ඝාතනය කැරුණු නිසා ය. අතුරුදහන් කැරුණු නිසා ය. ඔවුන්ගේ අත් පා කඩා දමන ලද නිසා ය. ආයතනවලට බෝම්බ ගසන ලද නිසා ය. කොටින් ම ඔහු ලේකම් හැටියට සිටි කාලයේ ලංකාවේ තිබුණේ ජනමාධ්‍ය විරෝධී ආණ්ඩුවකි.

එවැනි ලේකම් කෙනකු ජනාධිපති වූ විට, පරණ අතීතය නැවතත් ගලා යන්නට පටන් ගනී දැයි සියලු ජනමාධ්‍යවේදීන් වෙතින් සැකයක් සංකාවක් පළවිණ. ඔහු ශපථ කළේ එසේ වන්නට ඉඩ නොතබන බවයි.

ඒ වචනවලින් අවුරුදු දෙකහමාරකට පමණ පසු, දැන් එවැනි පළමු සිදුවීම වාර්තා වී තිබේ. එහෙත් පසුගිය අවුරුදු දෙකහමාරක කාලය තුළ ද, මේ ආකාරයෙන් ම නොවුණත් ජනමාධ්‍යවලට විවිධ බලපෑම්, අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය මර්දනය කිරීම් බහුලව පැවතිණි. ඒ බොහෝ ඒවා රාජ්‍ය මැදිහත් වීමෙන් සිදු වුණ ඒවා ය. ඒ නිසා ජනාධිපතිතුමා එදා කී වචන දියාරු වී ගොස් තිබුණේ චමුදිත සමරවික්‍රමගේ සිදු වීමට පෙර සිට ම ය.

චමුදිතගේ සිදුවීමේ විශේෂත්වය නම්, එයින් අර භයානක අතීතයේ සෙවණැලි නැවත මතුවීමයි. ජනමාධ්‍යවේදීන්ට එරෙහිව සංවිධානාත්මක ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේ පිළිවෙතෙහි සෙවණැලි යළි පෙනීමයි.

දීර්ඝ ලැයිස්තුවක ඇති ජනමාධ්‍යවලට හා ජනමාධ්‍යවේදීන්ට ප්‍රහාර එල්ල කිරීම් සම්බන්ධ සිදුවීම්වල තිබෙන පොදු ගුණාකාරය වන්නේ, ඒවාට වග කිවයුත්තන් – අවුරුදු දශක ගණනක් පසු වී අද වුව ද – නොමැති වීමයි.

එහි තේරුම හැටියට අප ගත යුත්තේ, ඒ සියල්ලෙහි වගකිව යුත්තා ආණ්ඩුව හෝ ආණ්ඩුවේ කිසිවකු බවයි. මන්ද යත්, ආණ්ඩුව පාර්ශ්වයක් නොවන හැම අපරාධයකට ම වගකිව යුත්තන් සොයා ගැනීමට අපේ පොලිසිය සමත් වී ඇති නිසා ය. කිසියම් අපරාධයකට වගකිව යුත්තන් සොයන්නට පොලිසියට නොහැකි වී ද ඒ වගකිව යුත්තා ආණ්ඩුව හෝ ආණ්ඩුවේ කෙනෙකි.

චමුදිත සමරවික්‍රමගේ සිදුවීම පිළිබඳව ආණ්ඩුව සිටින්නේ ඉහත කී ‘රිපෝට් කාඩ්’ එක අතේ තබාගෙන ය. ඒ සිදුවීම හෙළාදකිමින් අගමැතිවරයා ප්‍රකාශයක් නිකුත් කර තිබේ. ජනමාධ්‍ය ඇමතිවරයා ද එසේ කර තිබේ. එහෙත්, කනගාටුවකට මෙන්, එවැනි ප්‍රකාශවලින් රාජපක්‍ෂවරුන්ගේ පරණ පාප ලැයිස්තුව නිශ්ශබ්ද නොවේ.

වෙනත් විදියකට කියනවා නම්, චමුදිතට පහර දීමේ ‘නියම’ වගඋත්තරකරුවන් සොයා ගන්නා තුරු, ආණ්ඩුව කෙරෙහි වන ‘දෝෂීභාවයේ පූර්ව නිගමනය’ අත් නොහැරේ. නියම වගඋත්තරකරුවන් යැයි කිව්වේ ‘අනියම්’ උදවිය ද මවන්නට හැකි නිසා ය. එලෙස මැවීමට මේ අයගේ ආණ්ඩුව පමණ ඉක්මවා සමත් ද නිසා ය. ■

දේශීය හා ජාත්‍යන්තර බලවේග මේ ආණ්ඩුව වැට්ටීමට උත්සාහ කරන බව අනුරාධපුර සල්ගාදු ක්‍රීඩාංගණයේ දී ජනාධිපතිතුමා උස් හඬින් අනතුරු අඟවද්දී, වතිකානයේ ෆ්‍රැන්සිස් පාප්තුමා, 2019 පාස්කු දින ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයකට සහාය පළ කරන බවට දන්වා ඇතැ’යි මෙරට කතෝලික පල්ලිය නිවේදනය කළේ ය.

කතෝලික පල්ලිය විශ්වාස කරන්නේ පාස්කු දින ප්‍රහාරයේ දී තමන්ගේ බැතිමත් ප්‍රජාවට සිදුවූ හානියට තවමත් යුක්තිය ඉටු වී නැති බව ය. යුක්තිය ඉටු වන බවක් ද නොපෙනෙන බව ය.

ප්‍රහාරය සිදු වූ මුල් කාලයේ දී මෙරට කතෝලික පල්ලිය, එහි වගකීම ඒ වන විට බලයේ සිටි යහපාලන ආණ්ඩුවට පැවරී ය. යහපාලන ආණ්ඩුව විසින් ඇති කරන ලද ජාතික ආරක්‍ෂාවේ ඇති සිදුරු නිසා, ඉන්දියාවෙන් නිවැරදි අනතුරු ඇඟවීම් ලැබී තිබිය දීත් යහපාලන නායකයන් ප්‍රහාරය වළක්වා ගන්නට අවශ්‍ය පියවර නොගැනීමෙන්, එම ප්‍රහාරයට දායක වුණු බව පල්ලියේ මතය විය.

කෙසේ වෙතත්, එවකට ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන, පාස්කු ප්‍රහාරය ගැන විමර්ශනය කොට නිර්දේශ ඉදිරිපත් කරන්නට ජනාධිපති කොමිසමක් තෙමේ ම පත් කළේ ය. ඒ ඒ වන විටත් ඔහු පත් කර තිබුණු කමිටුවක වාර්තාවකටත්, පාර්ලිමේන්තුව පත් කළ කරුණු සෙවීමේ කාරක සභාවකටත් අමතර ව ය.

අද බොහෝ දෙනකුට කරුණුමය මූලාශ්‍රයක් වී තිබෙන වාර්තාව ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ එම ජනාධිපති කොමිසම විසිනි.

කෙසේ වෙතත්, යහපාලන ආණ්ඩුවෙන් තමන්ට යුක්තිය ඉටු නොවිණි යැයි කල්පනා කල කාදිනල්තුමා ඇතුළු කතෝලික පල්ලිය ඊළඟට වැඩ කළේ, 2019 ජනාධිපතිවරණයේ දී ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා ජය ගන්වා, ජාතික ආරක්‍ෂාව තහවුරු කර ගැනීමටත්, පාස්කු දින ප්‍රහාරයට යුක්තියක් ඉෂ්ට කරවා ගැනීමටත් ය.

එහෙත්, ඒ ආණ්ඩුවට අවුරුදු දෙකක් ගතවෙන්නටත් පෙර ම කාදිනල්වරයාගේ මතය නම්, මේ ආණ්ඩුවෙන් ද තමන්ට යුක්තියක් ඉටු වන්නේ නැති බවට ය. ඒ මදිවාට, ජනාධිපති කොමිසමේ වාර්තාවෙන් ‘වග කිව යුතු’ යැයි නම් කර ඇති දේශපාලන නායකයන් ආරක්‍ෂා කරන්නට ද ආණ්ඩුව කටයුතු කරන බව කාදිනල්තුමා කියන්නේ ය. ඒ නිසා, දැන් ඔහු ඇතුළු පල්ලියේ වුවමනාව, ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයකට මේ දුක්ගැනවිල්ල ගෙන යාමයි. ඒ සඳහා සහාය සෙන බව ප්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ ද කියා තිබේ.

අද කතෝලික පල්ලියට ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් වුවමනා වීම, දුක් විය යුතු දෙයක් වුණත්, එක්තරා ආකාරයකට සතුට දනවන්නකි. ඒ ලංකාවේත් ලෝකයේත් යථාර්ථය තේරුම් ගන්නට පල්ලියට ප්‍රමාද වී හෝ හැකියාව ලැබී තිබීම නිසා ය.

මැල්කම් රංජිත් කාදිනල්තුමා මානව හිමිකම් විරෝධියකු හැටියට කාලයක දී අපට පෙනිණ. ඒ, බටහිර මානව හිමිකම් ලංකාව වැනි රටකට ගැළපෙන්නේ නැති බවත්, බුද්ධ ශාසනයේ ආධිපත්‍යය පිළිගන්නට තමන් සුදානම් බවත් ඔහු කී කාලයේ දී ය. ඔහු ඒ කාලයේ මානව හිමිකම් දැක්කේ බටහිර කුමන්ත්‍රණයක් හා අධිරාජ්‍යවාදීන් ලංකාව වැනි රටවලට අත දමන්නට පාවිච්චි කරන උපකරණයක් හැටියට ය. සල්ගාදු ක්‍රීඩාංගණයේදී රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිතුමා නොකියා කිව්වේ ද එවැනි කතාවකි.

අද ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් කතෝලික පල්ලිය ඉල්ලන්නේ ඇයි? ලංකාව තුළ තමන්ගේ වින්දිතයන්ට යුක්තිය ඉටුවන බව නොපෙනෙන නිසා ය. ඉටු වෙතැ’යි විශ්වාසයක් ද නැති නිසා ය.

මේ ඉරණමට ම මුහුණ පා සිටින ජනතාවක් ලංකාවේ සිටිති. ඒ උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාව ය. පාස්කු දින ප්‍රහාරයට සිය දහස් ගුණයක් වැඩි යුද්ධයක වින්දිතයන් බවට පත්වී ඇතිවා වුණත්, තමන්ට යුක්තිය තවමත් ලංකාව තුළ ඉටු නොවීම නිසා, ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් අවශ්‍ය යැයි ඔවුන් කියන විට, අද ජාත්‍යන්තරයට යන්නට හදන, එය සාධාරණය කරන බොහෝ එය ඒ දෙමළ මිනිසුන් සමග සිටියේ නැත. ඒ හැමෝ ම එය දුටුවේ දෙමළ ජනතාව බටහිර කුමන්ත්‍රණයකට නතු වී ඇති නියායෙනි.

එහෙත්, පීඩක රාජ්‍යයන් කවදාවත් රාජ්‍යය තුළ යුක්තිය නොදෙන බව තේරුම් නොගන්නා තාක් අපි හැමෝ ම පරාද ය. ■

පසුගිය අවුරුදු දෙකක කාලය තුළ ජනාධිපතිවරයාත්, ආණ්ඩුවත් සමෝසමේ හත්පොළේ ම ගාගත්තා පමණක් නොවේ, අදත් දිනපතා එසේ කර ගනිමින් සිටිති.

ජාතික ජන බලවේගයේ ගම්පහ සම්මේලනයට ජනාධිපතිවරයාගේ මෙන්ම ආණ්ඩුවේ ද සමීපතමයකු වන කුප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයකුගේ ආරක්‍ෂක මැරයන් කිහිප දෙනකු බිත්තර ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන්නට ගොස් හසු වීමෙන් දින දෙක තුනකට පසු, රාජ්‍ය ඇමති අරුන්දික ප්‍රනාන්දුගේ පුත්‍රයා තාත්තාගේ අමාත්‍යාංශයට අයත් වාහනයකින් රාගම වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ නේවාසිකාගාරයට පැන සිසුන්ට ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන්නට ගොස් අතට ම අහුවුණේ ය.

මේ අපකීර්තිමත් අපරාධ දෙක ද එක වැලට එකතු වන්නේ මේ වන විටත් අසමත්කමෙන් පැත්ත වැටී සිටින ආණ්ඩුවේත් ජනාධිපතිවරයාගේත් කාර්ය දර්ශනයට ය. හෙවත් රිපෝට් කාඩ් එකට ය.

ආණ්ඩුවේ වියත් මග මේ වන විට හොඳට ම අසමත් ය. ජනාධිපතිවරයා, ඉතාම කෙටි කාලයකින් තමාගේ අසමත්කම ඔප්පු කළ ලංකාවේ පළමුවැනි ජනාධිපතිවරයා බවට පත් වී තිබේ. 2019දී නොවැම්බරයේ දී තමන් අතින් සිදු වුණේ බලවත් වරදක් බවට, ඔහුට ඡන්දය දුන් ජනතාවගෙන් හරි අඩක් වත් මේ වන විට විශ්වාස කරන බව පෙනේ. ඔවුන්ගේ ඒ විශ්වාසය තවත් තහවුරු කරමින්, මෙතෙක් කාලයක් ඒ බව විශ්වාස කරන්නට මැලි වූ පිරිස් ද ඒ ගොඩට ඇද දමමින්, ගම්පහදී සහ රාගම දී, දැන් ආණ්ඩුවේ මැර මුහුණ ද එළියට පැමිණ තිබේ. වියතුන් වෙනුවට මැරයන්ෟ

පක්‍ෂයක රැස්වීමකට හෝ දේශපාලකයකුට හෝ බිත්තර ප්‍රහාරයක් එල්ල වීම මහා ලොකු සිද්ධියක් නොවේ. එහෙත්, ජාතික ජන බලවේගයට බිත්තර ප්‍රහාරය එල්ල කළ ව්‍යාපාරිකයාත්, ඔහුගේ අතීත කැරැට්ටුවත්, ඔහුගේ අනාගත ක්‍රියාකාරිත්වය කුමක් විය හැකි දැයි යන්නත් එකට තියා කල්පනා කරන විට, රාජපක්‍ෂ පාලනයේ අනාගත මුහුණුවර ගැන සමහර දේ සිතන්නට අපට හැකියාව තිබේ.

මේ කුප්‍රකට, අපකීර්තිමත් ව්‍යාපාරිකයා පසුගිය රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව කාලයේ ආණ්ඩුවේ ඉහළ ම නිලධාරීන්ගේ දායකත්වයෙන් හමුදාවල ආයුධ කුලියට යොදාගෙන නීති විරෝධී ජාවාරමක යෙදුණු අයෙකි. යහපාලන ආණ්ඩු කාලයේ ඔහුට විරුද්ධව පරීක්‍ෂණ ඇරඹෙන විට, ඔහුගේ ජාවාරම් සඳහා සහාය දුන් රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ පළමු පෙළේ නිලධාරිනියක් රටින් පැන ගියා ය. අදත් ඇය ලංකාවේ නැත. කොහොම වුණත්, ඔහුට එරෙහිව පැවරූ නඩු අවසන් වුණේ ඔහු නිදහස් කිරීමෙනි. දැන් ඔහු මේ ආණ්ඩුවේ ඉහළ ම අයගේ සුරතලා ද, අනුග්‍රාහකයා ද කියන භූමිකාවලට ජීවය දෙමින් සිටියි. ඒ මදිවාට, දැන් ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් කුලී හමුදාව මෙහෙයවන්නා බවට ද ඔහු පත් වී සිටින බව ගම්පහ සිදුවීමෙන් පෙනේ.

උත්ප්‍රාසය නම්, රංජන් රාමනායකට ජනාධිපති සමාව ඉල්ලා මේ කුප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයා හරහා ජනාධිපතිවරයාට ලියුමක් යවන්නට පසුගිය දා පැවැත්වූ රැස්වීමක ජාතික ජන බලවේගයේ මුල් පෙළේ හිතවාදී නිළියක ද සිටීම ය.

ගම්පහ සිදුවීමෙන් තේරුම් ගත යුතු වැදගත් ම කාරණය නම්, මේ කුප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයාගේ ආයුධ පුහුණුව ලත් කුලී මැර හමුදාව අනාගතයේ දී ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් සේවයට කැඳවීමට වුව ඉඩක් ඇති බව ය. දිගින් දිගට ම අසමත් වෙමින් යන ආණ්ඩුවට, තවදුරටත් ඒ අපකීර්තිය දරා ගන්නට බැරි වන විට, පණ පොවනු ඇත්තේ මෙවැනි කුලී හමුදාවන්ට ය. ඒ සඳහා ධනයෙන්, මිනිස් සම්පතෙන් හා ආයුධවලින් උදව් කළ හැකි ජාවාරම්කාරයෙක් ආණ්ඩුවේ අසලින් ම සිටියි.

අරුන්දික ප්‍රනාන්දු රාජ්‍ය ඇමතිවරයා ඉල්ලා අස්වන්නට තීරණය කර ඇති බව පුවත්පත මුද්‍රණයට යන මොහොතේ දැන ගන්නට ලැබිණ. මීට පෙර කුප්‍රකට මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කාරයකු ගුවන්තොටුපොළෙන් රට තුළට ගෙනැවිත්, උසාවියෙන් ඇප ගන්නට ද උදව් වී යැයි කියන චෝදනාව නිසා ඔහු ඇමතිකමෙන් ඉවත් කරන බව ජනාධිපති කීහ යි මාධ්‍ය වාර්තා කළේ ය. එහෙත් එවැන්නක් ජනාධිපතිවරයා නොකීවේ ය. දැන් එළැඹී ඇත්තේ රාජ්‍ය ඇමතිවරයාට ම ඉල්ලා අස්වන්නට සිදු වුණ අවස්ථාවයි.

එහෙත්, මේ යන විදියට හරි නම් ඉල්ලා අස් විය යුත්තේ මෙවැනි සුළු පන්නයේ රාජ්‍ය ඇමතිවරු නොවෙති. ■