ණයානන්දය ලියලා බලද්දී අන්තිම සවුත්තු එකක් – සුරත් ද මැල්

2026 වසරේ ස්වර්ණ පුස්තක සාහිත්‍ය සම්මානය ලද්දේ සුරත් ද මැල්ය. ඒ ‘ණයානන්දය’ නවකතාවටයි. ණයානන්දය, 2026 විද්‍යොදය සාහිත්‍ය සම්මාන ප්‍රදානයේදීද විශිෂ්ටතම නවකතාවට හිමි සම්මානය ලැබීය. තී හා තා, Duo, ළමුතු අමයා නවකතා ඔහු ලියූ අනෙක් පොත්ය.

සුරත්, ඔබව කවුරු විදියට හඳුන්වනවාටද ඔබ කැමති?

සරල ප්‍රශ්නයක් තමයි, නමුත් මම කැමති නෑ මාව කවුරුවත් විදියට හඳුන්වනවාට. කොහොමත් කලාකාරයෙක් විදියට හඳුන්වනවාට නම් කැමති නැහැ. කලාකාරයො කියන්නේ කවුද කියලා මට තේරෙන්නෙත් නැහැ. නමුත් ටෙක්නිකලි සාහිත්‍යකාරයෙක් කියලා හඳුන්වන එක වැරදි නෑ, මොකද සාහිත්‍යය කරන හින්දා. හැබැයි ඉතින් මම කැමති ඔය මොකක්වත් නොවී ඉන්න. මම සාහිත්‍යය කරනවා කියලා කරන්නේ එක අතකින් මගේ වොයිස් එක කරන එක. විශාල කලාවක් මම කරනවා කියලා හිතන්නේ නැහැ. හැම දේකටම අපේ පෞද්ගලිකත්වයත් බලපානවානේ. මම කොහොමත් හරි සමාජශීලී නැති චරිතයක්. එහෙම කෙනකුටත් තමන්ගේ දේශපාලනයක් තමන්ගේ වොයිස් එකක් තියෙනවානේ. මම ලිවීම දකින්නේ මගේ වොයිස් එක, මගේ දේශපාලනය කරන ක්‍රමය විදියට. එතැනින් එහාට මම ඒවා කරනවා හරි අඩුයි. උදේ ඉඳලා රෑ වෙනකං මම වෙන දේවල්වල තමයි නිරත වෙන්නේ.

එළියට කියන්න තමන්ට දෙයක් නැතිවීම සහ තියෙන දේ කියන්නේ කොහොමද කියලා තේරෙන්නෙ නැති එක, අපි බොහෝදෙනකුට තියෙන ප්‍රශ්නයක්. තමන්ට කියන්න දෙයක් තියෙනවාය කියලා සුරත්ට දැනෙන්නේ කොයි වෙලාවකදීද?
කියන්න දෙයක් තියෙනවාය කියලා තේරුණේ කවදාද කියලා මතක නැති තරං පරණයි. කරන්න ඕනෑ මීඩියම් එක මොකක්ද කියලානේ ඊළඟට තිබිච්ච ප්‍රශ්නය. මම ඇත්තටම ඉගෙනගත්තේ ෆිල්ම්. විශ්වවිද්‍යාලවල ඉගෙනගත්තේත්, පෝලන්තෙට ගිහින් ස්කූල් එකක ඉගෙන ගත්තේත්, මගේ මාධ්‍යය කරගන්න වුවමනාවක් හැටියට තිබ්බේත් චිත්‍රපටි. අර මං කිව්ව විදියට, මගේ පුද්ගලික ස්වරූපය අනුව, මිනිස්සු එක්ක එළියට බැහැලා ගනුදෙනු කරන වැඩේ වුණේ නැහැ. කොටින්ම ෆිල්ම් එකක් කරන්න ප්‍රොඩියුසර් කෙනෙක් හොයාගන්න එපායැ. ඒකට එම ජාතියේ සමාජයක ගැවසෙන්න ඕනනේ. එහෙම සමාජයක ගැවසුණේ නැති නිසා චිත්‍රපටියක් කරන්න ඕනය කියන එක නොකෙරී පැවතුණා.

නමුත් මොකක්වත් කෙරුණේ නැහැ කියලා පුපුරා යන තැනක් එනවානේ. ඒ වෙලාවෙදි තමයි ලියන්න ගත්තේ. ඒ කියන්නේ ලියන්න පෙළඹුණේ එක්තරා විදියක අහම්බෙන්. පවුලේ පරම්පරාවේ ඔක්කොම ලිව්වාය කියලා මට ලියන්න වුවමනාවක් තිබුණේ නැහැ. පවුලේ ඔක්කොම ලියපු හින්දාත් වෙන්න ඇති මම වෙන දෙයක් තෝරාගන්න උත්සාහ කරන්න ඇත්තේ ඒ කාලේ. කොහොම හරි ෆිල්ම් වැඩේ හරි ගියේ නැහැ. සේකරත් කිව්වාලුනේ පැන්සල් කොටේකුයි බස් ටිකට් එකකුයි තියෙවා නං මේක කරන්න පුළුවන් කියලා. සහ මගේ පැවැත්මත් එක්ක පහසුම දේ සාහිත්‍යය කියලා අරගෙන තමයි මේකට යොමුවුණේ.

ඉස්සෙල්ලා කිව්වා වගේ ලේඛකයකු වීම ගැන මට අමුතු විනෝදයකුත් ප්‍රහර්ෂයකුත් නැහැ. සාහිත්‍යකාරයො, කලාකාරයො කියන කට්ටිය මාර ඉන්ටෙලිජන්ට් අය, ෆිලෝසොෆර්ස්ලා නෙවෙයිනේ. හැබැයි ඒකේ ඉන්න කට්ටියට කියන්න මොකක් හරි ෆිලෝසොෆිකල් දෙයක් තියෙනවා, තමන්ගේ ජීවිතය ගැන යම්කිසි අයිඩියා එකක් තියෙනවානේ. ඒක එකකින් කියන්න තේරෙන්නේ නැහැ. ඒකනේ අපි පොත් ගොඩක් ලියන්නේ. ඒ නිසා ලිවීම කියන එක සම්පූර්ණයෙන් මම නිදහස් වෙන වැඩක් කියලා මට හිතෙන්නේ. ලිවීමම වෙන්න තිබුණ දෙයක් නෙවෙයි. ඒත් අන්තිමට ලිවීම තමයි වුණේ.

ඔය කියන විදියට ඔබ සිනමා කලාව හොඳින්ම හදාරලා තියෙනවානේ. සිනමා කෘති ආශ්‍රය කරලාත් තියෙනවා. එහෙම බැලුවාම, සිනමා කලාව හා සාහිත්‍ය කලාව කියන දෙක ගැන මොකක්ද ඔබේ තක්සේරුව?

සිනමාවයි සාහිත්‍යයයි ඍජුව සසඳන්න බැහැ කියලායි මම හිතන්නේ. නමුත් ඔය දෙකේ සමානකම් තියෙනවා. ඩොක්ටර් ෂිවාගෝගේ සිට ඉංග්ලිෂ් පේෂන්ට් වෙනකං ජනප්‍රිය වගේම සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය කෘති එහෙම සිනමාවට නැගිලා තියෙනවා.
සාහිත්‍යය ඇතුළ කර්තෘ පාඨකයාට පොත දුන්නාට පස්සේ ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම අයිති වෙනවා පාඨකයාට. එක පොතක් දහදාහක් කියෙව්වා වුණත් ඒ දහදාහම කියවන්නේ පොත් දහදාහක්. තමන් කියවන තනි පොත, තමන් ඒක දකින විදිය, තමන් ඇනලයිස් කරගන්න විදිය, කර්තෘ කියපු සීමාවෙන් එක්කො එහාට ගිහිල්ලා, නැත්නං මෙහාට ගිහිල්ලා, තමන්ගේ නැණ පමණින්, අත්දැකීම් පමණින්, තමන්ගේ දාර්ශනික සිතුවිලි පමණින් තමයි හැමෝම අවබෝධ කරගන්නේ. ඇත්තටම ගත්තොත් එක පොතක්, දෙන්නෙක් කියවන්නේ නැහැ. කර්තෘ ලියපු පොත කර්තෘගේ. පාඨකයා අතට පත්වුණාට පස්සේ ඒ පොත පාඨකයාගේ. ඔහුගේ පරිකල්පන ලෝකය, සංකල්ප රූප ඔක්කොම මවාගෙන තමන්ගේම ලෝකයට යන්න පාඨකයාට පුළුවන් වෙනවා සාහිත්‍යයේදී.

සිනමාවේදී ප්‍රේක්ෂකයා දැකිය යුතු දේ හරියට අධ්‍යක්ෂවරයායි ඒ කට්ටියයි අපිට පෙන්නනවා. සාහිත්‍යයේදී වගේ නොදකින කොටස ලොකුවට පරිකල්පනය කරන්න අපි යන්නේ නැහැ සිනමාවේදී. එතැනින් ප්‍රේක්ෂකයා නවතිනවා. ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ නැහැ සාහිත්‍යය සිනමාවට වඩා මහා ගැඹුරුයි කියලා. සිනමාව ප්‍රේක්ෂකයන් දාහක් බැලුවොත්, ඒ අය කතා දාහකට යන්නේ නැහැ. යම් චරිතයක් කළ දේවල් සහ නොකළ දේවල් ගැන තමන්ගේම දේවල් ඇතුළු කරගන්න පුළුවන් සාහිත්‍යය ඇතුළේදී. බොහොම සරලව ගත්තොත්, ළමයින්ට පොත් කියවන්න, ටීවී බලන්න එපා කියන්නේ ඔය කතන්දරේ හින්දා තමයි. හැරී පොටර් ෆිල්ම් එක බැලුවොත් ඒ පෙන්නන දේ විතරයි අපි දකින්නේ. හැබැයි ඒ පොත කියෙව්වොත් මායා ලෝකයක් තමන්ම නිර්මාණය කරගන්නවා. ඒ වගේම සිනමාව මිනිසුන් අතරට ගෙනියන්න ඉතා පහසුයි සාහිත්‍යයට වඩා.

සිනමා කෘතියක සාහිත්‍යයට, ප්‍රායෝගික සීමා පැනවෙනවා චිත්‍රපටිය බවට පත්වෙද්දී. සාහිත්‍යකරුවකුගේ මුල් පරිකල්පනයට එවැනි සීමා සාපේක්ෂව අඩුයි, පොත ප්‍රින්ට් කරනවා, විකුණගන්නවා කියන ඒවා ඇරෙන්න. සාහිත්‍යකරුවකුට පරිකල්පනමය වශයෙන් තියෙන ඉඩපරාසය ගැන මොනවාද ඔබ හිතන්නේ?

නිර්මාණයෙන් පස්සේ ප්‍රේක්ෂකයාට හා පාඨකයාට තියෙන වැඩකොටස ගැනනේ අපි ඉස්සෙල්ලා කතාකළේ. ප්‍රොඩක්ට් එකට ඉස්සෙල්ලා කොටස ගත්තොත්, සාහිත්‍යකාරයාට මවන්න තියෙන ලෝකය මහ විසාලයි. සාහිත්‍යකාරයාට මවන්න පුළුවන් දේ සිනමාවට ගෙනෙන්න බැරිම වෙන්න පුළුවන්, සිනමාවට ආවේණික ප්‍රායෝගික හේතු මත. සාහිත්‍යයට නැති සිනමාවට තියෙන දියුණු ලක්ෂණය තමයි, සාහිත්‍යය බොහෝ විට තනි පුද්ගලයකුගේ නිර්මාණයක්නේ. සිනමාවේදී හොඳ තිරපිටපතක් ලියාගත්තාම ඒක තියෙන මට්ටමෙන් තව සෑහෙන්න උඩට ගෙනියන්න පුළුවන් චිත්‍රපටි නිර්මාණයේදී. තිරපිටපතක මට්ටමේදී තියෙන වටිනාකමට ඉතා ඉහළ වටිනාකමක් එන්න ඕන ඒක ප්‍රදර්ශන මට්ටමට එද්දී. ඒක තීරණය වෙන්නේ ඩිරෙක්ටරුයි ඇක්ටර්ස්ලායි අනෙක් ශිල්පීනුයි මත. තිරපිටපතකට අපි හිතනවාටත් වඩා මාර පර්ෆෝමන්ස් එකක් ඇඩ්කරලා දුන්නාම, පිටපත සෑහෙන්න උඩට පනිනවා.

සාහිත්‍යයේදී ඒ වැඩේ කරන්න බෑ කාටවත්. සාහිත්‍යයේදී පළවැනි හා අවසාන නිර්මාණකාරයා කර්තෘම වෙනවානේ. ඕතර්ස් තියරි කියලා එකක් තියෙනවා. ඒ කියන්නේ මුල් නිර්මාණකාරයාම තමයි අවසාන නිර්මාණකාරයා වෙන්නේත්. කර්තෘ තමයි පොර. ඕතර්ස් තියරි එක ෆිල්ම්වලට ලොකුවට ගැළපෙන්නේ නැහැ. බර්ග්මාන්, ස්පීල්බර්ග් වගේ කට්ටිය ඕතර්ස්ලා කියලා ගණන් ගත්තාට චිත්‍රපටියක ඉන්නේ එක ඕතර්කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒක සාහිත්‍යයට නැති සිනමාවට තියෙන වාසියක්.

ඔබේ පැත්තෙන් පොතක් උපදින්නේ කොයි වෙලාවටද? එක දිගට ලියවෙනවාද? කඩින් කඩ වෙනවාද?

මම ළඟදි ජනප්‍රිය ඉංග්‍රීසි නවකතා ලියන කෙනෙකුගේ ඉන්ටර්වීව් එකක් බැලුවා. මිනිහා කියනවා, හැම ජනවාරි පළවෙනිදාම අලුත් පොතක් පටන් ගන්නවාලු. ජුනි තිහ වෙනකොට ඒක ඉවර කරනවාලු. දවසකට වචන දාහක් ලියනවාලු. එතකොට වචන එක්ලක්ෂ පනස්දාහක් හැටදාහක් ලියලානේ. ඊළඟ මාස හයේදී පොත එඩිට් කරනවාලු. පොත ඉවර වුණත් නැතත් ඊළඟ ජනවාරි පළවැනිදාට තව එකක් පටන්ගන්නවාලු. ඒවා අහපුවාම අපිට පුදුම හිතෙනවා කොහොමද ඒ ලියන්නේ කියලා. හැබැයි ලංකාවෙත් ඉන්නවා අවුරුද්දට පොත් තුන හතර ලියන කට්ටිය.

රස්තියාදු ගහලා එහෙම මම ලියන්න ගත්තේ වයස අවුරුදු හතලිස් පහකට ළංවෙලා. එතකොට මට ඕන තරම් දේවල් තියෙනවා ලියන්න. සමහර ලේඛක ලේඛිකාවො ඉන්නවා අවුරුද්දට එක ගානේ ලියාගෙන ගිහිල්ලා, මේ වෙනකොට ලියන්න දෙයක් නැතිවෙන ගානට ඇවිල්ලා, කතා මවලා ලියනවා ඊට පස්සේ. ගොඩක් පරක්කු වෙලා පටන්ගත්තු නිසා මට තාම ඒ ප්‍රශ්නේ නැහැ. කතන්දර ගොඩක් පහුකරගෙන ආව හින්දා මැරෙනකං ලියන්න දේවල් තියෙයි.

සිනමාව ගැන නවකතාවක් ලියන්නත් මට ඕනකමක් තියෙනවා. ගොඩක් දේවල් ඔළුව ඇතුළේ තියෙනවා තමයි. ඒක තමයි හරි සිස්ටම් එක. කොයි වෙලාවෙද ඒවා යූස් කරන්නේ කියන එකත් ලොජිකල් නැති විදියට තමයි වෙන්නේ. නවකතාවක් ලියන්න ගත්තාට පස්සේ ලොජිකල් වෙන්න හැදුවාට, කොයි වෙලාවේ මොකක්ද ලියන්න ඕන කියන එක එහෙම තර්කයකින්, අර්ථයකින් එන එකක් නෙවෙයි. පළවෙනියට ලියපු නවකතාව (තී හා තා) මගේ පුද්ගලික අත්දැකීමක්. මම හිතුවා ලියනවා නං මේක ලියලා තමයි පටන්ගන්නේ කියලා. නමුත් මෙතනින් තමයි පටන්ගන්නේ කියලා එකක් නැහැ සමහර වෙලාවට.

ලිවිමේදී මම කැමති එකම දේ තමයි සංස්කරණය. මම ලියන එකක් සාමාන්‍යයෙන් දහපාරක්වත් සංස්කරණය කරනවා. ‘ණයානන්දය’, 2022 දී මාස හයක් තුළ ලිව්වේ. ඒ වෙනකොට මම පොත් දෙකකුත් ලියලාත් ඒවාට පිළිගැනීමක් ලැබිලාත් තිබුණේ. නමුත් මේක ලියලා බලද්දී මේක අන්තිම සවුත්තු එකක්. මගේ පළවෙනි ලියවිල්ල සාමාන්‍යයෙන් අන්තිම සවුත්තුයි. මේක ඊටත් වැඩි අසාමාන්‍ය විදියට නරකයි. අර පොත් දෙක ලියපු එකාද මේක ලිව්වේ කියලා මටවත් හිතාගන්න බැරිවෙන තරමට අතිශය දුර්වලයි. මේකේ තියෙන කතාව කියන එක මට අතිශයින් වැදගත්. ඒ නිසා මේක ෆේල් වෙන්න දෙන්න බෑ කියන එක මගේ ඔළුවෙ දරුණුවට තිබුණා. ඒ නිසා ඒක අතෑරලා දැම්මා. ඊට අවුරුදු විස්සකට විතර ඉස්සර ලියන්න පටන්ගත්ත එකක් ආයෙ අරගෙන එඩිට් කළා. තව පොතකුත් කළා. ආයෙත් ගිය අවුරුද්දේ මුල මේක අරගෙන, අර පරණ පිටපත කියවලා, හැම අකුරක්ම නැවත ලිව්වා. එක වාක්‍යයක්වත් ගත්තේ නැහැ පරණ එකෙන්. මම ඕන එකක් නැවත නැවත නැවත නැවත ලියනවා. තී හා තා මුල් පිටපත පිටු 1100යි. කපලා කපලා ලියලා ලියලා පිටු 400කට අඩුවුණා.

පළවෙනි පිටපත් ලිවීම මම සලකන්නේ හෙණ වදයක් කියලා. කවුරුහරි දරුණු වදයක් දීලා ඒක විඳින එක තමයි මේ කරන්නේ කියලා හිතෙන්නේ. මම ඒක එන්ජෝයි කරන්නේ නැහැ. හැබැයි සංස්කරණ ලෙවල් එකට ආවාම දිගටම මාර විදියට එන්ජෝයි කරනවා. හත්අට වතාවක්වත් සංස්කරණය කරලා මිස මුද්‍රණය වෙන්නේ නැහැ. අන්තිමටම සංස්කරණය කරපු එක දැක්කාම මටම වමනය යන ගානට එනවා. ඒක කියවලා කියවලා කියවලා කියවලා ඒක එතනින් එහාට මට බලන්න බෑ කියලා හිතෙන මට්ටමට ආවාම තමයි මම හිතන්නේ මුද්‍රණය කරන්න ඕන කියලා. ඒ නිසා මෙහෙමයි කියලා කියන්න පුළුවන් ස්ට්‍රක්චර්ඩ් එකක් නැහැ. ලිවීම හරි අවුල්සහගතයි.

මම ඉස්සර ලිව්වේ පත්තරවලටනේ. පත්තරේකට අපි ලියන්නේ වචන 1000-1200ක් විතරනේ. මම ඒකට පුරුදු වෙලා හිටියේ. නවකතාවක් ලියන්න ගත්තාම මට තිබිච්ච ලොකුම කරදරේ තමයි දීර්ඝ රචනාවක් ලියන්නේ කොහොමද කියලා. ඒකට මට ඩිසිප්ලින් එකක් තිබුණේ නැහැ. ඒ නිසා පළවැනි පොතේ, (තී හා තා) මම ඉතාම කෙටි පරිච්ඡේද ලියන්න ගත්තා. හැම පරිච්ඡේදයක්ම පත්තර ආටිකල් එකක ගානට. සමහර පරිච්ඡේද පිටු එකහමාරයි. හැම පරිච්ඡේදයක්ම පොඩි කෙටිකතාවක් වගේ තමයි ස්ට්‍රක්චර්ඩ් වුණේ.

ලංකාවේ මිනිස්සු පොත් ලියනවා මිස සංස්කරණය කරන්නේ නැහැනේ. සමහර පොත්වල අග හරියට එනකොට ප්‍රධාන චරිතවල නම හිටං වෙනස්වෙනවා. ලියන කෙනාවෙත් ප්‍රින්ට් කරන්න ඉස්සෙල්ලා අඩුගානේ කියවන්නේ නැහැ. තවත් කට්ටියක් ඉන්නවා, අපි මාර ලේඛකයෝ, අපි ලියන ඒවා සංස්කරණය කරන්න ජගතෙක් ලෝකේ නැහැ කියලා හිතන අයත්. තුන්වෙනි ප්‍රශ්නෙ තමයි, ඇත්තටම එඩිටර්ස්ලාත් ලංකාවේ නැහැ. එඩිටර් කෙනකුට සල්ලි වියදම් කළොත් පොතක මිල තවත් ඉහළ යනවා. හැබැයි, සල්ලි නැතුව තව කාට හරි පොත පෙන්නන්න පුළුවන්නේ. මගේ පොතක් මුද්‍රණයට යන්න ඉස්සෙල්ලා අඩු ගානේ දහ දෙනකුවත් කියවනවා. ඒ අදහස් ගන්නවා.

සංස්කරණයට බර දානවා කියන එකෙන්, තමන්ගේ වැඩක් දෙස තමන්ම පිටස්තරයකු ලෙස බැලීමක් අදහස් වෙනවා නේද? ඔබ ලියපු පොතක් පහ ගැනම ආපහු හැරිලා බලන පුරුද්දක් ඔබට තියෙනවාද?

ඔව්, මට මගේ නවකතා ඔක්කොම අරගෙන ආයෙත් එඩිට් කරන්න පුළුවන්. එකක් ගැන නම් මම සෑහෙන්න කනගාටු වෙනවා එඩිට් වුණා මදියි කියලා. ඒ නවකතාවේ සංස්කරණ දහයක් කළා. ඒත් මදියි කියලා මට හිතෙනවා.

මුරකාමිගේ පොතක් තියෙනවා නවකතා ලිවීම ගැන. ඒක කියවද්දී තේරෙනවා මිනිහා කොයිතරම් එඩිට් කරනවාද කියලා. පබ්ලිෂිං කොම්පැනිවල ඉන්න එඩිටර්ස්ලාත් එක්ක කොච්චර රණ්ඩු වෙනවාද කියලා. අරුන්දති රෝයිගෙ ගෝඩ් ඔෆ් ස්මෝල් තිංග්ස් ආවාම අපිට ඒකෙ නිකං අදහාගන්න බැරි ශෛලියක් තිබුණේ. මම ලිපියක කියෙව්වා, ඒක පබ්ලිෂිං කොම්පැනිය එඩිටර්ට දීලා, මිනිහා කෝච්චියේ යන ගමං පොත කියවලා, කෝච්චියෙන් බැස්ස ගමන් කියන්නේ, මේක මරු පොත, පොඩ්ඩක් එඩිට් කරලා ගොඩ දාන්න පුළුවන් කියලා. ඒ පොඩ්ඩක් එඩිට් කරලා ගොඩ දැම්ම අරුන්දතී රෝයිගේ ගෝඩ් ඔෆ් ස්මෝල් තිංග්ස් පොත තමයි අපි කියවන්නේ.

සංස්කාරකයා කියන්නේ තව කෙනකුගේ අදහසක්නේ. සංස්කාරකවරයෙක් හෝ කීප දෙනෙක් සිටීම තමන්ගේ ඊගෝ එකට ප්‍රශ්නයක් වෙන්න විදියක් නැහැ. අවසානයේ ඩිවෙලොප් වෙන්නේ තමන්ගේ කෘතිය. සංස්කාරකගේ නම යන්නේ නැහැනේ. මගේ පොතක ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයකට ග්‍රේෂන් ප්‍රයිස් එකයි නැෂනල් ප්‍රයිස් එකයි දෙකම හම්බවුණා. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම, (ට්‍රාන්ස්ලේටර් නෙවෙයි) සංස්කාරකවරයා මර ගොඩදැමිල්ලක් ගොඩදැම්මා. හැබැයි සංස්කාරකගේ නමවත් නැහැ කොහේවත්. සංස්කාරකයා නොවන්න අපට සම්මාන හම්බවෙන්නේත් නැහැ.

පළවෙනි දේ අපේ අය සංස්කාරකට බයයි. දෙවැනි එක ප්‍රායෝගිකව කරන්න අමාරු එයාට ගෙව්වාම පොතක මිල තව රුපියල් හාරසීයක් පන්සීයක් ඉහළ යනවා.

සමහර ලේඛකයො කියනවා, මම නවකතාව පටන්ගත්තාට පස්සේ ඒ ඒ චරිතවලට කැමති විදියට නිදහසේ හැසිරෙන්න දෙනවා. ඒක තමයි මම ලියන්නේ කියලා. සමහරු මුලින්ම මුල මැද අග ලෙස කතාව ලොජිකල් විදියට නිශ්චිත කරගෙන ඒ තුළ චරිත ලියනවා. ඔබේ ප්‍රවේශය මොකක්ද?

මමත් කතාව පටන් අරගෙන චරිතවලට කැමති විදියට හැසිරෙන්න දෙනවා. චරිත පහක් තියෙනවා නම් පහ හැසිරෙනවා ඒ අයට ඕන විදියට. හැබැයි ඒ චරිත පහේම මම, ලේඛකයා ඉන්නවානේ. ලේඛකයාගේ අත්දැකීම මත තමයි ඊළඟ චරිතෙ කොහොමද ඊළඟට හැසිරෙන්නේ කියලා තීරණය වෙන්නේ. හැබැයි, සිද්ධි දාමයක් වෙලා ඒවායින් චරිතෙ වෙනස් වෙන හැටිත් පූර්ව නිගමනයක් නැතුව තමයි යන්නේ. ඒ සිද්ධිය ලියන්න ඉස්සෙල්ලා මමවත් දන්නේ නැහැ හැසිරෙන හැටි මෙහෙමයි කියලා. හැබැයි ඒ හැසිරීම ලොජිකල්. ආපහු සිද්දි දාමයක් වුණාමත් ඒගොල්ලො හැසිරෙනවා ඒ අයගේ චරිත ලක්ෂණ අනුව. එහෙම නැත්තං ඒගොල්ලන්ගෙ චරිත ලක්ෂණවල නොතිබිච්ච අලුත් ලක්ෂණයක් අරගෙන ඇවිල්ලා හැසිරෙනවා. එතකොට තමයි හිතෙන්නේ ඒ චරිතෙට මෙහෙම ලක්ෂණයකුත් තියෙනවා කියලා. ඕක තමයි, චරිත ඇතුළ ජීවත් වෙන්න පුළුවන් කියලා මිනිස්සු කියන ලක්ෂණය හැදෙන තැන. ලිවීම කියන මහා ජීවිතය ඇතුළේ උප ජීවිතයක් තියෙනවා කියන කෑල්ල එන්නේ ඔය චරිතවලට නිදහසේ හැසිරෙන්න තියෙන ඉඩ ඇතුළේ ක්‍රියේට් වෙන්න දුන්නොත් තමයි.

ණයානන්දය පොතේ සීයට අනූවක් විතර ඇත්ත කතාවක්. ඉතින් ලියන්න ඉස්සෙල්ලාම මම අවසානය දන්නවා. ඒක දන්න නිසා මට හෙණ වදයක්. ඒ නිසා පළවෙනි චැප්ටර් එකේම කළේ අවසානය ලියපු එක. අවසානය හිතෙන් අයින් කරගන්න ඕන වුණා මට.

සියලු දේ ස්ට්‍රක්චර්ඩ් කරලා ඒ අනුව ලියන්න දෙතුන් පාරක් මම උත්සාහ කළා, නමුත් කිසිම දෙයක් වෙන්නේ නැහැ. සිනමාවේදී ඔය ක්ලින්ට් ඊස්ට්වුඩ් ඩිරෙක්ට් කරන්නේත් නැහැලු. ඔයගොල්ලෝ කරන්න කියනවාලු. මිනිහා ටේක්ස් ගන්නේත් උපරිම දෙකයි තුනයිලු. නළුවෙක් ඊස්ට්වුඩ්ගෙන් ඇහුවාම, තව ටේක් එකක් ගනිමුද කියලා, ඔයා මේ මිනිසුන්ගේ වෙලාව නාස්ති කරන්නද හදන්නේ කියලා ඇහැව්වාලු. සම්පූර්ණ නිදහස දෙනවා කැරැක්ටර් එකට ජීවත් වෙන්න. සාහිත්‍යයේදීත් සමහරු කරන්නේ ඕක තමයි.

භාෂාව සාහිත්‍යකාරයකුට ලිවීමේදී කොයිතරම් වැදගත්ද?

මට හිතෙන විදියට ලිවීමේදී බලපාන කාරණා දෙකයි මූලික වශයෙන්. එකක් තමයි අදහස. ෆිල්ම්වලදි ඒ චින්තනය ප්‍රොඩක්ට් එකකට ගේන්න මහා කොන්ටෙක්ස්ට් එකක් ඇතුළේ වැඩ කරන්න ඕන. සාහිත්‍යයේදී තමන්ගේ චින්තනයට පස්සේ තියෙන එකම වැදගත් දේ තමයි භාෂාව. නානාප්‍රකාර හේතු හින්දා චිත්‍රපටියක් දුර්වල වෙන්න පුළුවන්. හොඳ චින්තනයක් තිබුණත්, ප්‍රඩක්ෂන් ක්‍රෑ එකේ හුඟ දෙනක් ඉන්න හින්දා ඕන දේකින් චිත්‍රපටිය නාස්ති වෙන්න පුළුවන්. ඩිරෙක්ෂන්වලින්, ඇක්ටිංවලින්, මේක්අප්වලින් ඕන දේකින් නාස්ති වෙන්න පුළුවන්.

සාහිත්‍යයේදී චින්තනය, අයිඩියොලොජි එක දැනටමත් ලැබිලා තියෙන්නේ, ගිවන් කියලා හිතමු. ඊළඟට වැදගත් දේ තමා භාෂාව. සිනමාවේ අංගෝපාංග ගොඩක් තිබුණාට සාහිත්‍යයේ අංගෝපාංග ඔක්කොම තියෙන්නේ භාෂාව ඇතුළේ. සාහිත්‍යය තියෙන්නේ භාෂාව ඇතුළේ. රයිටර් කෙනෙකුගේ අයිඩෙන්ටිටි එක තියෙන්නේ භාෂාවේ. ලිවීමේදී මොන ෂොනර් එක තෝරගත්තත් භාෂාවක් තියෙන්න ඕනෑ. ලේඛකයා මනින්න තියෙන ලොකුම තාක්ෂණික උපකරණයත් භාෂාව.

අවුරුදු විසිපහක් තිහක් ලියද්දී ලේඛකයාගේ භාෂාව ස්ටයිල් එක දියුණු වෙනවා. රෂ්ඩිගේ මිල්නයිට් චිල්ඩ්රන් තියෙන භාෂාව නෙවෙයි සැටනික් වර්සස් වෙනකොට තියෙන්නේ.