පසුගිය සතියේ ලංකාවට හැමූ දිත්වා සුළි කුණාටුව, එය පැමිණීමට පෙර පටන් සහ එහි පැමිණීමත් සමග ඇදවැටුණු මහා වර්ෂා, ගංවතුර, නාය යාම්, ජීවිත සහ දේපළ විනාශය, අවතැන්වීම් යන මේවායින් සමන්විත ‘දිත්වා ආපදාව’ ගැන පුවත්පතට ලියන ලිපියක් කොහෙන් පටන් ගන්නදැයි තීරණය කිරීම පහසු නැත. එහි විවිධ පැති නොයෙක් දෘෂ්ටිකෝණවලින් බැලිය හැකිය. විග්රහ කළ හැකිය. වාද විවාද කළ හැකිය. දේශපාලන වශයෙන් තමන් ළැදි සහ ළැදි නොවන පාර්ශ්ව වශයෙන් විශේෂයෙන් උගතුන් යැයි කියන අය අතරද අලුත් බෙදීම් ඇතිවන නිසා යාළු මිත්රයන් තරහ කිරීමටද දිත්වා කුණාටුව සමත් වී තිබේ.
මෙම අවසාන නිරීක්ෂණයෙන් මෙම ලිපිය ලිවීම සඳහා තේමාවක් මට යෝජනා වේ. එය නම් ‘දිත්වා කුණාටුවේ දේශපාලනය’ නැතහොත් ‘කුණාටුවක දේශපාලන කූණාටු’ යන්නයි. පිටු කිහිපයකින් එම මාතෘකාව යටතේ මෙම ලිපිය අවසන් කිරීමට මම උත්සාහ ගනිමි. උප තේමා තුනක් යටතේ මෙම ලිපියේ අන්තර්ගතය සංවිධානය කරමි. ඒ නම් ජාජබ ආණ්ඩුව, විපක්ෂය සහ සිවිල් සමාජ ව්යාපාරය යන කඳවුරු තුන; සුළි කුණාටු දේශපාලනයේ යෙදෙන ආකාරය ගැන කෙටියෙන් සාකච්ඡා කිරීමයි.
ජාජබ ආණ්ඩුව සහ ව්යසනයේ දේශපාලනය
ජාජබ ආණ්ඩුව සහ දිත්වා කුණාටුවේ දේශපාලනය ගැන කරන සාකච්ඡාවක මාතෘකා කිහිපයක් තිබිය හැකිය. මෙම සාකච්ඡාව සඳහා මා යොදාගන්නේ තේමා දෙකකි. ඒවා නම්, ව්යසනයට මුහුණ දීමට ආණ්ඩුව අසමත්වීය යන චෝදනාවට මුහුණ දීම සහ පශ්චාත් කුණාටු යළි ගොඩනැගීමේ හා ජනතාවට සහන සැපයීමේ වගකීම යන මේවාය.
සුළි කුණාටුවට සූදානම් නොවීමේ චෝදනාව
මෙම චෝදනාව ආණ්ඩුවට ඉදිරිපත් කරන්නට පටන් ගත්තේත්, දෙරණ රූපවාහිණී නාලිකාව සහ එය වෙතින් උද්යෝගය ලැබූ පාර්ලිමේන්තු විපක්ෂයයි. එම චෝදනාව ගැන මතයක් ප්රසිද්ධියේ ඉදිරිපත් කිරීමට තරම් ඒ ගැන අධ්යයනයක් මා සිදු කර නැත. එසේ වුවත්, ජාජබ ආණ්ඩුවට විවේචනාත්මක සහයෝගයත්, දේශපාලන නැඹුරුතාවත් ඇති අදහස් ප්රකාශ කරන්නකු ලෙස මා මතු කරන විවේචනයක් තිබේ. මගේ අසන්තුෂ්ටියට හේතුව නම්, බලයේ සිටි පසුගිය අවුරුද්ද තුළ පරිසර අර්බුදය, ස්වාභාවික විපත්වලින් ඇතිවන ව්යසන, ගෝලීය උණුසුම් වීමෙන් ලංකාවට ඇතිවන බවට පරිසර විද්යාඥයන් කර ඇති අනතුරු ඇඟවීම් යන මේවා ගැන විශේෂ උනන්දුවක් දක්වමින් අලුත් ප්රතිපත්ති සම්පාදනය කිරීමක් හෝ ආණ්ඩු ව්යුහය හා ආයතන සූදානම් කිරීමක් හෝ සිදු නොකිරීමයි. මේ අතර විපක්ෂයේ විවේචනය මතු කෙරෙන්නේ නොවැම්බර් 12 දා සිට සූදානම් නොවීම යන චෝදනාවත් සමගය. මගේ සාමාන්ය දැනුම අනුව, විනාශයන් සිදු කිරීමට සුළි කුණාටු සතු ශක්තිය කල් තියා ප්රකාශ කිරීමට ලංකාවේ කාලගුණ විද්යා දෙපාර්තමේන්තුවට හෝ අනෙකුත් ආයතනවලට හෝ තවමත් නොහැකි තත්වයක් තුළ, දින කිහිපයකින් සූදානම් වීමට ලංකාවේ ඕනෑම ආණ්ඩුවක් සමත් වන්නේ නැත්නම් ඒ ගැන පුදුමයට පත් නොවිය යුතු වීමේ අවාසනාව අප රටේ සියලු පුරවැසියන්ට තිබේ. දියුණු රටවලද තිබෙන්නේ එම තත්වය බවද බොහෝ දෙනා දනිති. මේ දිනවල හදිසියේ කාලගුණ, ජලවිද්යා සහ වාරිමාර්ග විද්යා විශේෂඥයන් වී සිටින විපක්ෂයේ මන්ත්රීවරුන්ගේ ආණ්ඩුවක් තිබිණි නම් විශාල වශයෙන් වෙනස් සූදානමක් තිබෙන්නට ඇත්දැයි අනුමාන කළ නොහැකිය.
මෙම ‘නොසලකා හැරීමේ’ වරදට නඩු පවරන්නේ නම්, සුනාමි ව්යසනයෙන් පසුව බලයේ සිටි හැම ආණ්ඩුවක්ම, ගංවතුර සහ නායයෑම් විපත් සම්බන්ධව නඩු පවරනු ලැබීමේ ඉරණමට පත්විය යුතුය. මන්ද යත්, ව්යසනයක් වූ විට පොරොන්දු වනවා හැරෙන්නට, ස්වාභාවික මෙන්ම, ආණ්ඩු සහ විශාල පුද්ගලික ව්යාපාර හා පුද්ගලයන් විසින්ද සිදු කරන ලද පරිසර හානි වැළැක්වීමට අවශ්ය ඵලදායී පියවර කල් තියා නොගැනීමේ චෝදනාවෙන් එම කිසිදු ආණ්ඩුවකට, ජනාධිපතිවරයකුට, අගමැතිවරයකුට, පරිසර ඇමතිවරයකුට මෙන්ම කැබිනට් මණ්ඩලයකටද නිදහස් විය නොහැකිය.
එමෙන්ම ගෝලීය උණුසුම් වීමේ ලංකාවට ඇතිවිය හැකි ව්යසනකාරී විපාක ගැන විද්යාඥයන්, උගතුන්, ජනමාධ්ය පමණක් නොව පාසල් දරුවන් අතරත් සාකච්ඡාව පවතිද්දී බලයේ සිට ඇති හැම ආණ්ඩුවක්ම කර ඇත්තේ, ඒ සඳහා ‘රාජ්යය’ හා ‘සමාජය’ සූදානම් කිරීමයි. ‘රාජ්යය සූදානම් කිරීම’ යන්නෙන් අදහස් වන්නේ ව්යසන වැළැක්වීමත්, ඒවාට මුහුණ දීමත්, පශ්චාත් ව්යසන යළි ගොඩනැගීමේ සහ ජන ජීවිතය යථාවත් කිරීමත් සඳහා අවශ්ය වන රාජ්ය ප්රතිපත්ති, රාජ්ය ආයතන, විශේෂඥ දැනුම සහ මානව සම්පත් ගොඩනැගීමයි. ඒවා සිදුකර තිබුණේ නම් ජාජබ ආණ්ඩුවට නොකළේ යයි විපක්ෂය චෝදනා කරන බොහෝ දේවල් කරන්නට අනුර කුමාර දිසානායක ආණ්ඩුවට හැකි වන්නට තිබිණ. ජාජබ ආණ්ඩුව තව අවුරුදු හතරක් බලයේ සිටින නිසා ස්වාභාවික මෙන්ම අස්වාභාවික ව්යසන තර්ජනවලට මුහුණ දීමට රාජ්යය සහ සමාජය සූදානම් කිරීමේ කාර්යයට වහාම එළඹිය යුතුව තිබේ. ජනාධිපතිවරයාගෙන් මේ දිනවල රටට ලැබෙන පණිවුඩය වන්නේ ඒ සඳහා ආණ්ඩුව සූදානම් වන බවයි. මේ ආණ්ඩුවද මෙම මහා ව්යසනයෙන් පසුවත්, පසුගිය ආණ්ඩුවල ආදර්ශය අනුගමනය නොකරන බව සහතික කිරීම තුළ කළ යුත්තේ සහ ආණ්ඩුවට බල කළ යුත්තේ පුරවැසියන් සහ සිවිල් සමාජ ව්යාපාරයයි. විරුද්ධ පක්ෂයට ඒ ස` දහා වුවමනාවක් තිබෙන බව දැනට නම් නොපෙනේ. විපක්ෂයේ උනන්දුව තිබෙන්නේ දේශපාලන ප්රචාරක වැඩවලට සහ උසාවි යෑමට සූදානම් වීමටය.
පශ්චාත්-ව්යසන යළි ගොඩනැගීම
දැනට පෙනෙන්නට තිබෙන පරිදි දිත්වා සුළි කුණාටුව, ගංවතුර සහ නායයාම නිසා ඇතිකරන ලද විනාශය සුනාමි ව්යසනයෙන් ඇතිකරන ලද විනාශයට වඩා වැඩි බව පෙනේ. ජාජබ ආණ්ඩුව ඉදිරි ආර්ථික සහ සමාජ සංවර්ධනයට සිදුකර තිබුණු සියලු වැඩපිළිවෙළවල්, සැලසුම්, ප්රතිපත්ති, ඉලක්ක සහ අපේක්ෂා සියල්ලම ගැන අලුතෙන්ම සිතීමට ආණ්ඩුවට බල කෙරී තිබේ. විදේශ ආධාර මෙන්ම රාජ්ය ආදායම්ද වියදම් කිරීමේ ප්රමුඛත්වය දිය යුත්තේ, විනාශ වූ ජන ජීවිතය යථා තත්වයට පත්කිරීමත් අනාගත ව්යසනවලට සූදානම් වීමට වීමට අවශ්ය නව ආයතන ගොඩනැගීම, තිබෙන ආයතන ශක්තිමත් කිරීම, විද්යාත්මක දැනුම සහ පුහුණුව යාවත්කාලීන කිරීම, විද්යාත්මක උපකරණ යාවත්කාලීන කිරීම හා අවශ්ය පුහුණුව යනාදියත් සඳහාය. වෙනත් වචනයකින් කියන්නේ නම් ආණ්ඩුවේ සංවර්ධන සැලසුම්, ඉලක්ක, ගමන්මග යන මේවා සංශෝධනය කළ යුතුව තිබේ. ආණ්ඩුවේ ප්රමුඛතා ලැයිස්තුද යාවත්කාලීන කළ යුතුව තිබේ.
මේවා වනාහි ඕනෑම ආණ්ඩුවකට මුහුණ දීමට තිබෙන සුළුපටු වගකීමක් නොවේ. මේ සම්බන්ධව සිතන විට ආණ්ඩුව ඉදිරියේ ක්ෂණික ප්රශ්න දෙකක් පවතින බව පෙනේ. අනාගතයේ ඇතිවිය හැකි ව්යසන වැලැක්වීමටත්, ඒවාට මුහුණ දීම සඳහාත් අවශ්ය විද්යාත්මක සහ තාක්ෂණික දැනුම ආණ්ඩුවේ විද්යාඥයන්ට, මන්ත්රීවරුන්ට, ඇමතිවරුන්ට, ජනාධිපතිවරයාට තිබෙනවාද යන්නයි. ආණ්ඩුවේ සමහර විවේචකයන් එම ප්රශ්නයට දැනටමත් ඉදිරිපත් කරන පිළිතුර ‘නැත’ යන්නයි. එය වනාහි, වැරදි නොවූවත් ‘නරුමවාද’ පිළිතුරකි. කාලගුණය, භූවිද්යාව, ජල විද්යාව හා වාරිමාර්ග ඉංජිනේරු විද්යාව පිළිබඳ විශේෂඥයන් බහුලව ඇති ඇමරිකාව, බි්රතාන්යය, ජර්මනිය වැනි ලෝකයේ දියුණු රටවලද සිටින බොහෝ මන්ත්රීවරුන්, සෙනෙට් සාමාජිකයන්; නීතිවේදීන්, ව්යාපාරිකයන් සහ වෙනත් වෘත්තිකයන් ය. ඔවුන් වැස්ස, ගංවතුර, සුළි කුණාටු පිළිබඳ විශේෂඥයන් නොවේ. ලංකාවේ වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුවේ එවැනි විශේෂඥයෝ නැත. විශේෂඥයන් සිටින්නේ රජයේ දෙපාර්තමේන්තුවලය. විශ්වවිද්යාලවලය. දැනට රටේ පවත්නා විද්යාත්මක සහ තාක්ෂණික දැනුම එකතු කර ගැනීමක් , පවත්නා දැනුම තවත් ශක්තිමත් කිරීමට, ඉන්දියාව, චීනය, ජපානය වැනි ආසියාතික රටවලින්, බටහිර රටවලින් සහාය ලබාගැනීම දැන් ගැටලුවක් නොවීමේ වාසිය ආණ්ඩුවට තිබේ.
මේ අතර, එවැනි විද්යාත්මක හා තාක්ෂණික මහා පිම්මක් පැනීමට නව ඉදිරි දැක්මක් අවශ්ය වේ. එය ලංකාවේ බුද්ධිමතුන්ද, විද්යාඥ ප්රජාවද, සිවිල් සමාජ ප්රජාවද සමග ආණ්ඩුව පවත්වන සංවාද, සාකච්ඡා සහ සහයෝගය තුළින් ගොඩනැගිය යුත්තකි. ආණ්ඩුව කළ යුත්තේ ඒ සඳහා දේශපාලන නායකත්වය හා දැක්මක් සැපයීමයි. ජාජබයේ පසුගිය මැතිවරණ ප්රකාශනයේ ‘තිරසර ජෛව ලෝකයක්- සදාහරිත ජීවිතයක්’ යන පරිච්ඡේදයේ එවැනි දැක්මක් ගොඩනැගීමට ප්රයෝජනවත් වන පරිකල්පනයක් තිබේ. එය කියවීම මේ හැම දෙනාටම බෙහෙවින් වැඩදායී වනු ඇත.
ආණ්ඩුවේ වගකීම
1948-1952 දක්වා ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිවරයාව සිටි හාරී ටෲමන් තම මේසය මත තබාගෙන සිටි පුවරුවක ලියා, හැම දෙනාටම පෙනෙන සේ ප්රදර්ශනය වූ පාඨයක් තිබිණ. එය නම් යන්නයි. මෙය පෝකර් නම් කාඩ් ක්රීඩාවේ භාවිත වන කියමනකි. ජනාධිපති ටෲමන් එය තම මේසය මත ප්රදර්ශනය කිරීමෙන් ප්රකාශයට පත් කෙළේ, ‘ආණ්ඩුවේ සෑම තීරණයකම අවසාන වගකීම තිබෙන්නේ මා සතුවය’ යන්නයි. ‘ආණ්ඩුවෙන් සිදුවන වැරදි, අඩුපාඩුවල සදාචාරාත්මක වගකීම රාජ්ය නායකයා වශයෙන් මම භාර ගනිමි’ යනු එහි ප්රායෝගික අර්ථයයි.
දිත්වා සුළි කුණාටුව සමහ එයින් ඇතිවූ විනාශය පිළිබඳ වගකීම ජාජබ ආණ්ඩුවට පැටවීමට විපක්ෂය ගන්නා උත්සාහය දිගටම ඉදිරියට යද්දී ජනාධිපතිවරයාට කළ හැකි දෙයකැයි මට සිතෙන්නේ මෙවැනි අදහසක් ජනතාවට ප්රකාශ කිරීමයි. ‘පසුගිය ආණ්ඩුත් ඇතුළු සියලු දෙනාම මෙම විනාශය සිදුවීමට ඉඩ හැරීම ගැන වගකිව යුතුයි. එහෙත් වර්තමාන රාජ්ය නායකයා වශයෙන් ඒ පිළිබඳ අවසාන වගකීම මම භාරගනිමි. ඒ සමගම ව්යසනයෙන් පසුව, එයට ගොදුරු වූ සහ ගොදුරු නොවූ සියලු දෙනාම, ස්වාභාවික විපත්වලට තවත් ගොදුරු නොවන බවට සහතිකවන වන අනාගතයක් ගොඩනැගීමේ දේශපාලන සහ සදාචාරාත්මක වගකීමද මම භාරගනිමි’ යන්නයි. ‘සියලු වගකීම් නවතින්නේ මේ මේසය මතය’ යන පාඨය ලියූ පුවරුවක් තම මේසය මත තබා ගැනීමට ජනාධිපති අනුරටද එවිට හැකිවනු ඇත.
ලංකාවේ දැනට සිදුවන, දිත්වා ව්යසනය පිළිබඳ අමිහිරි සහ දුෂ්ට දේශපාලන කතිකාව සාධනීය දිසාවකට යොමු කිරීමට, ජනාධිපතිවරයා දැනට ගන්නා උත්සාහය එවැනි පියවරකින් වඩාත් ප්රබලව ප්රකාශ වනු ඇත. රට අලුතෙන් ගොඩනැගීමේ බරපතළ කාර්යයට දේශපාලන සහ සදාචාරාත්මක නායකත්වය සැපයීමට වර්තමාන ජනාධිපතිවරයාට හැකිය යන්න ව්යසනයට ගොදුරු වූ ජනතාවගෙනුත්, පොදු ජනතාවගෙනුත් ලැබෙන පණිවුඩයයි. ඒ සඳහා තරගකරුවකු සිටින බවක් පෙනෙන්නටද නැත.
විපක්ෂයේ ගැටලු
කුණාටුවෙන්, ගංවතුරෙන්, නායයාම්වලින් විපතට පත්වූ ජනතාව බේරාගැනීමටත්, සහන සැලසීමටත්, ඇතිවූ විනාශයට මුහුණ දීමට රාජ්ය යාන්ත්රණය මෙහෙයවීමට සහ විදේශ සහයෝගය ලබාගැනීමට ජනාධිපතිවරයා සැපයූ නායකත්වය පිළිබඳව විවාදයක් තිබිය නොහැකිය. ඒ අතර විපක්ෂය ගත් එක් සාවද්ය පියවරක් නිසා, එහි සියලු නායකයන් සහ පක්ෂ පත්වී සිටින්නේ ඔවුන් විසින්ම නිර්මාණය කරන ලද අලුත් දේශපාලන අර්බුදයකය. එය නම්, මහජන පිළිකුලට පාත්රවීමයි. ජනතාවත්, මුළු රටත්, ඇදවැටුණ මහා ව්යසනය, තමන්ට බලය ලබාගැනීම සඳහා කෙටි මාවතක් කරගැනීමට, විපක්ෂයේ සියලු දෙනා ගත් පියවර, තමන් මෙම වසරේ ගත් දේශපාලන වශයෙන් ඉතාම අදූරදර්ශී සහ අනුවණ පියවරක්ය යන්න විපක්ෂයට තවමත් වැටහී ඇති බවක් නොපෙනේ.
විපක්ෂ සන්ධානය මෙම මහා ව්යසනය මැද්දේ, ආණ්ඩු බලය උදුරාගැනීම සඳහා දියත් කළ ‘ක්රියාන්විතයේ’ පියවර දෙකක් තිබුණ බව පෙනේ. පළමුවැන්න ව්යසනය වැළැක්වීමට හෝ එහි විනාශය අවම කර ගැනීමට ආණ්ඩුව අසමත් වීම යන චෝදනාව සියලු ශක්තිය යොදා ප්රචාරය කිරීමයි. මෙය ‘වැඩ බැරි’ ආණ්ඩුවට විරුද්ධව ජනතාව මෙහෙයවීමට දෙවියන් විසින් තමන්ට ලබාදෙන දුර්ලභ අවස්ථාවක් බව විපක්ෂ නායකයන් සිතූ බවද පෙනේ. විපක්ෂයේ ඉලක්කය වන්නට ඇත්තේ, විපතට පත් වූ මෙන්ම නොවූ රටේ ජනතාව, ආණ්ඩුවට විරුද්ධව උසිගැන්වීමය. හැකි නම් පාරට බැස්සවීමටය. දෙවැනි ‘අරගලයක්’ 2025 දෙසැම්බර් මුල් සතියේ මතු කරන්නට හැකි වෙතැයි විපක්ෂ නායකයන් සිතා සිටි බවද බොහෝ පුරවැසියන්ට පෙනුණ බව, විපක්ෂයට ලැබුණ සමාජ මාධ්ය සහ අනෙකුත් ප්රතිචාරවලින් පෙනිණ.
බලය උදුරා ගැනීම සඳහා වූ විපක්ෂ ‘ක්රියාන්විතයේ’ දෙවැනි පියවර වූයේ හිටපු ජනාධිපති හා එජාප නායක රනිල් වික්රමසිංහ ඉදිරිපත් කළ අන්තර්වාර ආණ්ඩු යෝජනාවයි. එම යෝජනාව තුළින් විපක්ෂය ඉදිරිපත් කළ කේන්ද්රීය ප්රවාදය වූයේ, පශ්චාත්-ව්යසන ක්රියාවලියට නායකත්වය සැපයීමට ජනාධිපතිවරයාටත්, ජාජබ ආණ්ඩුවටත් කිසිසේත් නොහැකිය යන්නයි. වෙව්ලන ස්වරයකින් සහ තමන් කියවූ කඩදාසි වෙව්ළන අතෙහි රඳවාගනිමින් එතුමා යෝජනා කළේ සර්ව ආගමික නායකවරුන්ගේ උපදේශක මණ්ඩලයක් සහිතව ‘පාර්ලිමේන්තුවට බලය පවරන’ අන්තර්වාර ආණ්ඩුවක නායකත්වයට එකම සුදුස්සා තමා බවයි. වික්රමසිංහ මහතාගේ එම රංගනය, මහා ව්යසනයකින් පසුව ආ හාස්ය රංගනයක්, එනම් ට්රැජඩි එකකින් පසුව එන කොමඩි එකක් විය.
බලය ඩැහැගැනීම සඳහා දුරදිග නොබලා ඉවසීමකින් තොරව සහ අතිධාවනකාරී ලෙස විපක්ෂය ගත් පියවර දෙකකින් සමන්විත එම මෙහෙයුම, විපක්ෂයට බෙහෙවින් අවාසිදායක දේශපාලන ප්රතිඵල ඇති කර තිබේ. එයින් ප්රධාන වන්නේ තමන්ට නැතිව තිබෙන මහජන විශ්වාසය සහ දේශපාලන වලංගුතාව නැවත ලබාගැනීමට, පසුගිය අවුරුද්ද තුළ ගත් සියලු ප්රයත්නද සමගින් විශාල පසුබෑමකට පත්වීමයි. විපක්ෂය දිගටම යෙදී සිටින්නේ දේශපාලන වශයෙන් ස්වයං විනාශයට පත්වීමේ අපරිණත ක්රියාදාමයකටය. විපක්ෂය බියකින් සිටින ‘තනි පක්ෂ ඒකාධිපතිත්වයක්‘ සඳහා තමන්ම පාර කපන බව විපක්ෂ නායකයන්ට දැන්වත් අවබෝධ විය යුතුය.
සිවිල් සමාජ ව්යාපාරවල ගැටලුව
මෙරට මහජනතාව පත්ව සිටින මහා මානුෂික ව්යසනය ඉදිරියේ, විසඳීමට පහසු නැති උභතෝකෝටිකයකට පත්ව සිටින්නේ ලංකාවේ සිවිල් සමාජ ව්යාපාරයයි. අතීතයේදී සිදුවූ සුනාමිය ඇතුළු ස්වාභාවික විපත්වලදී සහන සැපයීම, යළි ගොඩනැගීම වැනි වගකීම්වලදී ඍජු කාර්යභාරයක් ඉටුකිරීමට සිවිල් සමාජ ව්යාපාරයට හා රාජ්ය නොවන සංවිධානවලට හැකිවිය. එවැනි සිවිල් සමාජ සහභාගිත්වයක් තවම නොපෙනේ.
මෙම ව්යසනයට මුහුණ දීමේදී සිවිල් සමාජ සහභාගිත්වයට ආණ්ඩුව ආරාධනා කර තිබිණ. ඉන් පසුව සිවිල් සමාජ නියෝජිතයන් හා ජනාධිපතිවරයා අතර සාකච්ඡාවක්ද පැවතුණ බව වාර්තා විය. එහෙත් එම සාකච්ඡාවෙන් සාධනීය ප්රතිඵල ඇතිවී තිබෙන බවක් තවමත් නොපෙනේ.
එය එසේ වී තිබෙන්නේ මන්දැයි පැහැදිලි නැත. එහෙත් අනුමාන කළ හැකි එක් ප්රධාන සාධකයක් තිබේ. එය නම් ජාජබ ආණ්ඩුව පිළිබඳව කොළඹ කේන්ද්රීය සිවිල් සමාජ සංවිධාන බොහොමයක් අතර ඇති අවිශ්වාසය සහ දුරස්තරභාවයයි. එය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහ සිවිල් සමාජ සංවිධාන අතර අතීතයේ සිට පවතින දේශපාලන පසමිතුරුභාවයේ උරුමයේ සිට තවමත් ඉතිරි වී තිබෙන කොටසකි.
ලංකාව රටක්, ජනතාවක් සහ සමාජයක් ලෙස යළි ගොඩනැගීමේ මහා අභියෝගය අප සැම දෙනම ඉදිරිපිට තිබේ. එම මහා වගකීම ඉටුකිරීමට සූදානමක් සහ හැකියාවක්ද කැපවීමක්ද ඇති සිවිල් සමාජ සංවිධාන හා එම වගකීම නිල වශයෙන් භාරවී සහ භාරගෙන සිටින ජාජබ ආණ්ඩුව අතර සාධනීය සංවාදයක් සහ සහයෝගයක් ගොඩනැගීම හදිසි අවශ්යතාවකි. එහෙත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමග ඇති අතීතයෙන් උරුම වී තිබෙන සතුරු ප්රතිවිරෝධයත්, ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව සමග දැනට තිබෙන සැකයත් පිළිබඳ මහා ගැටලුව විසඳාගන්නේ නැතිව, එවැනි සහයෝගයක් හෝ එකට වැඩ කිරීමක් හෝ බලාපොරොත්තු විය හැකි බවක් නම් දැනට නොපෙනේ.
මෙම බාධකය ජයගැනීමේ පළමු පියවර තැබිය යුත්තේ ජාජබ ආණ්ඩුව යැයි සමහර සිවිල් සංවිධාන සිතයි. ඒ අතර ආණ්ඩුව සහ තමන් අතර විශ්වාසය යළි ගොඩනැගීමේ ඊළඟ පියවර ගැනීමේ වගකීම සිවිල් සමාජ නායකත්වයන්ට තිබේ. එය සාධනීය පියවරක් වීම වඩාත් සුදුසු වේ.
