No menu items!
25.5 C
Sri Lanka
15 May,2026
Home Blog Page 69

1200ක් ඇල්ලුවට 900ක් රිලීස් වෙනවා – යුක්තියේ ඉලක්කම් විජ්ජාව

0

මත්ද්‍රව්‍ය සහ පාතාලය අතුගා දමන්නට ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ආණ්ඩුව මේ වනවිට මෙහෙයුමක් අරඹා ඇත. මෙහෙයුම නම් කොට ඇත්තේ ”යුක්තිය” යනුවෙනි. මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍ය ටිරාන් අලස්ගේ නායකත්වයෙන් සහ වැඩ බලන පොලිස්පති දේශබන්දු තෙන්නකෝන් යටතේය.

යුක්තිය මෙහෙයුම ආරම්භ වන්නේ ගිය වර්ෂයේ දෙසැම්බර් 17 දා ය. 2024 ජනවාරි 03 දින වන විට යුක්තිය මෙහෙයුම දින 15ක් ක්‍රියාත්මක වී ඇත. යුක්තිය මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කළ දිනයේ සිට රටේ ජනතාවට මාධ්‍ය මගින් අසන්නට සහ දකින්නට ලැබෙන්නේ, දිනපතා සිදු කරන මත්ද්‍රව්‍ය වැටලීම්, පාතාල ක්‍රියාකාරීන් පසුපස හඹා යන මෙහෙයුම්, ඔවුන්ගේ දේපළ භාරයට ගැනීම් මෙන්ම යුක්තිය මෙහෙයුම සඳහා ජනතා සහය ලබා ගැනීමට ජනතාව වෙතට ගොස් සිදු කරනා දැනුවත් කිරීමේ වැඩසටහන්, විවිධ උත්සවවලට සහභාගි වන ඇමති ටිරාන්ගේ සහ වැඩබලන පොලිස්පති දේශබන්ධු තෙන්නකෝන් කුඩු සහ පාතාලය අවසන් කරන බව පුන පුනා කියන සැර ප්‍රකාශයන්ය. මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කරනා සෑම දිනකම පාහේ ඇඩ්වෙන්චර්, ක්‍රයිම් ශානරයේ චිත්‍රපටයක මෙන් මෙහෙයුම් දෙකක තුනක හෝ වැටලීම්වල පොලිස්ථානයේ සිට වැටලීම අවසානය දක්වා වූ වීඩියෝපට රූපවාහිනී පුවත් විකාශනයන්හිදී ජනතාව වෙත ගෙන එයි. මේවා දකින අහන ජනතාව අසන්නේ මෙච්චර කාලයක් රටේ පොලීසියක් තිබුණේ නැද්ද යන්නයි.

යුක්තිය මෙහෙයුම පිළිබඳව අප කළ විමසීමකදී පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නිහාල් තල්දූව පැවසූවේ ආරම්භ කළ දිනයේ සිට 2024.01.02 දක්වා වූ දිනය වන විට යුක්තිය මෙහෙයුමෙන් මත්ද්‍රව්‍ය හා පාතාලයට සම්බන්ධ සැකකටයුතු පුද්ගලයින් 21,564ක් අත්තඩංගුවට ගෙන ඇති බවත්, 1125 දෙනෙකු සඳහා රඳවා තබා ගැනීමේ නියෝග ඉල්ලා සිටි බවත්, 1408 දෙනෙකු මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහිවූවන් ලෙස පුනරුත්ථාපනයට යොමු කිරීමට නිර්දේශ කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් කොට ඇති බවත්ය. ඒ අතර දැනට ලක්ෂ 3,530ක දේපළ ප්‍රමාණයක් පොලිස් භාරයට ගෙන ඇත.

මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කළ එක් දිනක් හැර අනෙකුත් සියලුම දිනයන්හි අත්තඩංගුවට ගත් සැකකරුවන් ප්‍රමාණය දිනකට 1200 සීමාව ඉක්මවා ඇත. මෙම සංඛ්‍යා දත්ත දුටු විට අපට ප්‍රශ්න කිහිපයක්ම පැන නැඟුණි. ඒ දිනපතා අත්තඩංගුවට ගන්නා මෙම සැකකරුවන් රඳවා තබා ගැනීමට පොලිස් ස්ථානවල ඉඩ පහසුකම් තිබෙනවාද? ඔවුන්ට අවශ්‍ය සනීපාරක්ෂක පහසුකම් තිබෙනවාද? ආහාර පහසුකම් තිබෙනවාද? රඳවා තබා ගැනීමට නියෝග ඉල්ලා සිටින සැකකරුවන් සිටින්නේ කිනම් ස්ථානයකද? කොපමණ කාලයකටද? යන්නයි.

පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නිහාල් තල්දූව:

”සංඛ්‍යාත්මකව දිනකට අත්තඩංගුවට ගන්නා පිරිස ලොකුවට පෙනුණාට අපි ඇරෙස්ට් කරනවා විතරයිනේ. සියලු දෙනාම රඳවා ගන්නේ නැහැ. පැය 24යි නේ පොලීසියකට සැකකරුවෙකු තියා ගන්න පුළුවන්. මේක මේ විදියට තේරුම් ගත්තා නම් හරි. අපි කෝඩ්න් සර්ච් එකක් කරනවා කියන්නේ හරියට මාළු දැලක් දැම්මා වගේ. මාළු දැලට මාළු ගොඩක් අහු වෙනවානේ. හැබැයි අපි අල්ල ගන්නේ අපිට ඕනෑ මාළු විතරයි. අනිත් මාළු ආපහු මුහුදට දානවා. අපි හිතමුකෝ දවසකට සැකකරුවන් 1200ක් අත්තඩංගුවට ගත්තා කියලා. ඔය 1200 ගණනෙන් සාමාන්‍යයෙන් 900ක් විතරම පැය 24ක් ඇතුළත රිලීස් වෙනවා. උසාවියට ඉදිරිපත් කරන්නේ 300ක් විතර. අනෙක් කට්ටිය පොලිස් ඇප මත යනවා. උසාවියට ඉදිරිපත් කරන අයගෙනුත් පිරිසක් උසාවියේ ඇප මත රිලීස් වෙනවා. එයින්ම පිරිසක් තමයි රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරවලට යොමු කරන්නෙත්. ඔය ඉන්න කට්ටියගෙන් පිරිසකටම තමයි රැඳවුම් නියෝග ඉල්ලන්නෙත්, පුනරුත්ථාපනයට යොමු කරන්නෙත්. උදාහරණයකට ජනවාරි පළවෙනිදා සැකකරුවන් 822ක් අත්තඩංගුවට ගෙන තිබෙනවා. මේ අයගෙන් රඳවා තබා ගැනීමට නියෝග ඉල්ලා තිබෙන්නේ 60 දෙනාටයි. මේ 60 දෙනාගෙනුත් උසාවියෙන් අවසර දෙන පිරිස විතරයි රඳවා තබා ගන්නේ.”

අපට මතු වූ ආකාරයේ ප්‍රශ්න ප්‍රමාණයක් ශ්‍රී ලංකා පොලීසියට නොමැති බව සත්‍ය විය හැකිය. දිනකට සැකකරුවන් දහසේ සීමාව ඉක්ම වූ සැකකරුවන් ප්‍රමාණයක් අත්තඩංගුවට ගැනීමට කැමරා සමග කොතෙකුත් මෙහෙයුම් කළත් උසාවියට ඉදිරිපත් කිරීමට තරම් හෝ හේතුවක් නොමැතිව අත්තඩංගුවට ගන්නා විශාල පිරිසක් පැය ගණනක් ඇතුළත පොලිස් ඇප මතම මුදා හැරීමට කටයුතු කරන නිසාවෙනි. නමුත් දිනපතා මුදා හැරීමට කටයුතු කරන පිරිසගේ සංඛ්‍යා දත්ත දිනපතා සතිපතා නිකුත් කරන කිසිදු පොලිස් නිවේදනයක සටහන් වී තිබුණේ නැත. පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක අප වෙත පැවසූවේ රැඳවුම් නියෝග ලබා ගනිමින් පොලිස්ථානවල රඳවා ප්‍රශ්න කරන පුද්ගලයින්ද දිනක් හෝ දෙකක් ප්‍රශ්න කොට අවශ්‍ය නම් පමණක් උපරිම දින හතක් රඳාවා තබාගෙන අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන බවයි.

එහෙමනම් යුක්තිය මෙහෙයුමේ දී පොලීසිය දහස් ගණනක් මිනිසුන් අත්තඩංගුවට ගෙන ඇත්තේ තොරතුරු තහවුරු කිරීමකින් හෝ මූලික මට්ටමේ විමර්ශනයකින් හෝ තොරව නොවේද? දිනය අවසානයේ රටේ ජනතාවට යුක්තිය මෙහෙයුමේ එපිසෝඩ් එකින් එක පෙළගස්වමින් විශාල සංඛ්‍යාවක් රවුම් කර පෙන්වීමට මිනිසුන් අත්තඩංගුවට ගන්නේ කාගේ වුවමනාවටදැයි රටට කිව යුතුය.

මේ වන විට යුක්තිය මෙහෙයුමේ දී අත්තඩංගුවටගෙන 21,564 කට අධික සංඛ්‍යාවක් අත්තඩංගුවට ගෙන ඇතත් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරවල රැඳවියන්ගේ ප්‍රමාණය ඉහළ ගොස් ඇත්තේ 2500කිනි. ඒ යුක්තිය මෙහෙයුමේදී උසාවියට ඉදිරිපත් කොට රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගත කරන සැකකරුවන් පමණක් නොව අනෙකුත් චෝදනා මත රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගත කරන සැකකරුවන්ගේ ද එකතුවද සමගිනි. මේ බව බන්ධනාගාර මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ගාමිණී දිසානායක අප කළ විමසීමේදී කියා සිටියේ ය.

මත්ද්‍රව්‍ය වැටලීම් හෝ සංවිධානාත්මක පාතාල ක්‍රියාකාරිකයින් කොටු කරගනීමේ මෙහෙයුම් අපි දන්නා පරිදි නම් ඉතාමත් සූක්ෂ්මව රහසිගතව කළ යුත්තකි. නමුත් යුක්තිය මෙහෙයුමේ වැටලීම් රූගත කරමින් දවස අවසානයේ ජනතාවට කඩල ගොට්ටක් හපමින් නැරඹීමට අවස්ථාව සලසා දී ඇත. ඒ වගේම මේ මෙහෙයුම්වල දී අත්තඩංගුවට ගැනීම් සිදු වන්නේ සැක කටයුතු පුද්ගලයින්ය. ඔවුන් අධිකරණයක දී වරදකරුවන් වී නොමැත. එවන් පසුබිමක එම රූප රාමු මඟින් ඔවුන් වරදකරුවන් යැයි හැඟෙන ලෙස පොලීසිය කටයුතු කොට ඇත. ඔවුන්ගේ පෞද්ගලිකත්වයට පවා හානිවන අන්දමෙන් එම රූපරාමු ලබා ගැනීමට ඉඩ දීම කොයි තරම් දුරට ආචාර ධාර්මිකදැයි සිතා බැලිය යුතුව ඇත. මේ පිළිබඳව විමසීමේ දී පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක පළ කළේ මෙවන් අදහසකි.

”වීඩියෝ කරන්නේ අපි නෙවෙයි. ප්‍රාදේශීය මාධ්‍යවේදියෝ තමයි යන්නේ. ඒ ඒ අවස්ථාවල මෙහෙයුම්වල දී අපි මාධ්‍යවේදියෝ දැනුවත් කරනවා. සමහර අවස්ථාවල අපි කියන්නේ නැතුවත් මාධ්‍යවේදියෝ තොරතුරු දැනගෙන එනවා. නමුත් මේ අවස්ථාවේ දී පොලිස්පති තීරණය කරලා තියෙනවා ජනතාවට මේ ගැන තොරතුරු ලබා දෙන්න අවස්ථාව හදලා, ජනතාව මේ පිළිබඳව අවදියෙන් තබන්න. පොලිස්පතිතුමා ගත්ත ප්‍රතිපත්තිමය තීරණයක් උඩ තමයි ඒක ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ. මහජනතාවගෙන් දැන් විශාල වශයෙන් දැන් තොරතුරු එනවා. මේවා මාධ්‍යවලට දැනුවත් කිරීම නිසා තමයි ලැබුණේ. මේ වැඩේ ගැන විශාල උනන්දුවක් ජනතාව තුළ තිබෙනවා.”

රටේ සාමාන්‍ය පරිදි ජන ජීවිතය පවත්වාගෙන යන මොහොතක, රටේ විශේෂ ත්ත්වයක් උද්ගත වී නැති මොහොතක කිසිදු සෝදිසි වරෙන්තුවක් හෝ නොමැතිව නිවෙස්වලට කඩා වැදීම, නිවෙස් පරීක්ෂාවට ලක් කිරීම, අනවශ්‍ය අන්දමෙන් පුද්ගලයන් මඟතොටේදී පරීක්ෂාවට හා ප්‍රශ්න කිරීම්වලට ලක් කිරීම අනවශ්‍ය ලෙස මුළු මහත් සමාජයක්ම බිය වැද්දවීමකි. පුද්ගල නිදහසට එය හිරිහැරයකි. පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක කියා සිටියේ මත්ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධ කාරණාවල දී සෝදිසි වරෙන්තු අවශ්‍ය නැති බවයි. මේ පිළිබඳව ඇති නීතිමය තත්වය සොයා බැලීමට අප කළ විමසීමක දී නීතිඥ අකලංක උක්වත්ත කියා සිටියේ බරපතළ තත්වයේ අවස්ථා හැරෙන්නට අනෙකුත් සෑම අවස්ථාවක දීම අධිකරණ නියෝග අනුව ක්‍රියාත්මක විය යුතු බවයි.


”වරදවල් කිහිපයක් තියෙනවා. බරපතළ වරදවල් සම්බන්ධයෙන් සෝදිසි වරෙන්තු ගන්නේ නැතිව ඔවුන්ට අත්තඩංගුවට ගන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒ සියලුම දේවල් තීරණය වෙන්නේ පුද්ගල නිදහස කියන සීමාව තුළ. සුළු වරදවල් සම්බන්ධයෙන් සර්ච් කරන්න යනවා නම් අනිවාර්යයෙන්ම සෝදිසි වරෙන්තුවක් අරගෙන යන්න ඕනෑ. එහෙම නොවන අවස්ථාවල දී ඒක අනවසර ඇතුළු වීමක් බවට පත් වෙනවා. පොලීසියට පුළුවන් නම් ඔවුන්ගේ කැමැත්ත මත ඕනෑම ස්ථානයකට ඇතුළුවෙලා දේපළ අත්පත් කර ගන්න සහ මිනිස්සුන්ව හිරේ දාන්න, අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහයක් අවශ්‍යත් නැහැ. ඒ හරහා බලය පාවිච්චි කරන්න අධිකරණයක් අවශ්‍යත් නැහැ. අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 327 කියලා වගන්තියක් තියෙනවා, ඒ වගන්තියෙන් කියන්නේ විමර්ශන සඳහා වන හැම අවස්ථාවකම පොලීසිය අදාළ නියෝග මහේස්ත්‍රාත්තුමා හරහා ගත යුතු බවයි. එහෙම නැතුව පොලීසියට එක පාරටම නියෝගයක් බවට පත් වෙලා ක්‍රියාත්මක වෙන්න බැහැ. අධිකරණය හරහා තමයි එන්න ඕනෑ. 182 අනුව චෝදනා පත්‍රයක් දාන තෙක් අධිකරණය තමයි ප්‍රධාන විමර්ශන නිලධාරියා වන්නේ. එහෙම ඇර පොලීසියට ඒවා කරන්න බැහැ. දැන් තියෙන්නේ හදිසි නීති තත්වයක් නෙමෙයිනේ. ”

මේ යුක්තිය මෙහෙයුම පිළිබඳව නීතිඥ උපුල් කුමාරප්පෙරුම අප වෙත පළකළ අදහසයි.

”මෙතන තිබෙන බරපතළම කාරණය තමයි පොලීසිය මිනිස්සුන්ව අත්තඩංගුවට අරගෙන තිබෙන්නේ මත්ද්‍රව්‍යයත් එක්කමද කියන කාරණය. පොලීසිය විමර්ශනවලදී ක්‍රියාත්මක වන ආකාර නීතිඥයෝ විදියට අපි දැකලා තිබෙනවා. පොලීසියට යම් කෙනෙක් සම්බන්ධව පළිගැනීමක් තියෙනවා නම්, තරහවක් තියෙනවා නම් මේ මෙහෙයුම උඩ තියලා සරලවම කරන්න පුළුවන්. ඒක නිසා සමස්ත සමාජයම භීතියට පත්වන ආකාරයට, නිසි ක්‍රමවේදයක් අනුගමනය කරන්නේ නැතිව, හිතෙන හිතෙන විදියට පොලීසිය මිනිස්සු අත්තඩංගුවට ගනිමින්, හිතෙන හිතෙන විදියට පරීක්ෂා කිරීම් කරමින් මේ කරගෙන යන්නේ වෙන වැඩක්. දැන් වෙනකොට සමාජයේ විරෝධයක් හැදිලා තියෙනවානේ අහිංසකයොත් අත්තඩංගුවට ගන්නවා කියලා. මෙන්න මේකයි තිබෙන භයානකකම. සමහර අධිකරණවල දී මේ සම්බන්ධව විවිධ මත ප්‍රකාශ කරලාත් තියෙනවා. ඒ වගේම මත්ද්‍රව්‍ය කාටල් එකේ කොයි පියවරේ ඉන්න මිනිස්සුද දැන් අල්ලලා තියෙන්නේ. කෝ උඩ පියවරවල්. කෝ මේවාට සම්බන්ධ අය. ඒක නිසා බොරුවට ජනප්‍රිය වෙන්න මේවා කරන්නේ නැතිව විනිවිදභාවයකින් යුතුව හරි ක්‍රමවේදයකින් කරන්න ඕනෑ.”

යුක්තිය මෙහෙයුම ආරම්භ කළ පළමු දින හත තුළ ලංකාවේ ඇති පොලිස් ස්ථාන 607හිම නිලධාරීන් යෙදවූ බව අප කළ විමසීමේ දී පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක පැවසුවේය. දින 15ක් අවසානයේ යුක්තිය මෙහෙයුමෙන් අල්ලාගත් මහමොළකරුවන් කවුරුන්දැයි අපි පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකගෙන් විමසුවෙමු.


”අපි මේ වෙලාවේ අවධානය යොමු කරලා තියෙන්නේ පල්ලෙහාම ඉන්න ජාලය පතුරුවාගෙන යන ජාවරම්කරුවෝ. කුඩු ග්රෑම් 10ක් 15ක් අරගෙන ගිහිල්ලා, වටේට බෙදන කණ්ඩායමක් ඉන්නවානේ. අන්න එහෙම අය තමයි වැඩි සංඛ්‍යාවක් ඉන්නේ. ප්‍රධානියොත් යම්කිසි අවස්ථාවක ඉලක්ක වෙනවා. ප්‍රධානියෙක් ගත්තාම ඒ වෙනුවට තවත් ප්‍රධානියෙක් එතනට එනවා. ඒ නිසා ජාවාරම යනවා. ජාවාරම යන්න හේතුව පල්ලෙහා නෙට්වර්ක් එක බිඳිලා නැහැ. ඒ නිසා පහළ ස්තරය අත්තඩංගුවට ගත්තොත් ඊගාව ස්තරවලට ඒක දැනෙනවා. මොකද ඔවුන්ගේ ආදායම නතර වෙනවානේ.”

යුක්තිය මෙහෙයුමේ අවසාන දින පහේ දී සැකකරුවන් 5,825 දෙනෙකු අත්තඩංගුවට ගෙන ඇති අතර සොයාගෙන ඇති මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය වන්නේ හෙරොයින් කිලෝග්රෑම් 2.007ක්, අයිස් කි. ග්රෑම් 1.122, මත් පෙති 1803ක් සහ ගංජා කිලෝ 22.223 කි. මත්ද්‍රව්‍ය සහ පාතාලය අවසන් කිරීමට සැබෑ ලෙසම ක්‍රියාත්මක වනවා නම් එය මුළු රටම එක හඬින් ඉල්ලා සිටින්නකි. නමුත් මේ සිදු කරන්නේ වෙනත් ව්‍යාපෘතියකි.

ඇන්තනී වෙරංග පුෂ්පික

පිං ඇති ජනපති වරමක් දෙන්නේ

0

ලතින් පදයක් වන ඔනරිස් කෞස (honoris causa) යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ අගයනු පිණිස හෝ ගරු කෙරුමට වැනි අරුතකි. මේ යෙදුම සාමාන්‍යයෙන් භාවිත වන්නේ යම් අයෙකුට උපාධියක් හෝ එවැනි සම්මානයක් ගරු බුහුමනක් ලෙස ප්‍රදානය කරන විට ය. සාමාන්‍ය සිරිත වන්නේ එම උපාධියේ නමට පසුව වරහන් තුළ ඔනරිස් කෞස යන්න සඳහන් කිරීම යි. ඉන් ගම්‍ය වන්නේ එම උපාධිය අදාළ ආයතනය හෝ විශ්වවිද්‍යාලය විසින් අදාළ පුද්ගලයාට පිරිනමන ලද්දේ ගරු කටයුත්තක් පිණිස බව යි. අදාළ පුද්ගලයා ඒ ගරු බුහුමන ලැබීමට තරම් සේවයක් හෝ කර්තව්‍යයක් සමාජයට හෝ යම් ක්ෂේත්‍රයකට කළ ඇති බවක් ද ඉන් ගම්‍ය වේ. එම උපාධිය හෝ සම්මානය සාමාන්‍ය සිසුවෙකුට හෝ සිසුවියකට ලබා ගැනුමට නම් යම් කාලයක් හා පරිශ්‍රමයක් දරා, පාඩම් උගෙන, විභාගවලට හිඳ ඒවා නිසි ලෙස සමත් විය යුතු ය. ඔනරිස් කෞස පදනම මත පිරිනමන උපාධි හෝ සම්මාන සඳහා එවැනි ක්‍රියාදාමයක් අදාළ නොවේ.

නොට’ඩෑම් සරසවියේ, ටෙඩ් හෙස්බර්ග් ලෝකයේ වැඩි ම ඔනරිස් කෞස ආචාර්ය උපාධි ප්‍රමාණයක් ජීවිත කාලය තුළ ලැබූ පුද්ගලයා ලෙස සැලකේ. 1953 සිට 1988 දක්වා යට කී සරසවියේ සභාපති ව සිටි හෙස්බර්ග් ලද ආචාර්ය උපාධි සංඛ්‍යාව 150කි! ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ නළු නිළියන්ට ගායක ගායිකාවන්ට මේ පන්නයේ ආචාර්ය උපාධි පිරිනැමීම බහුල ව දක්නට ලැබේ. සුප්‍රසිද්ධ නිළි මෙරිල් ස්ටී්‍රප්ට ප්‍රින්ස්ටන්, හාර්වඩ්, ඉන්ඩියානා ඇතුළු තවත් අයිවි ලීග හා ඉන් පරිබාහිර විශ්වවිද්‍යාල ගණනාවක් ආචාර්ය උපාධි පිරිනමා ඇත. ඩෙන්සිල් වොශින්ටන්, බෙන් ඇෆ්ලෙක්, අරිතා ෆ්‍රැන්ක්ලින්, තවත් උදාහරණය.

මගේ ළමා කාලයේ මතකය අනුව, මට මතක් කළ හැකි මෙවැනි ගරු බුහුමන සඳහා ආචාර්ය උපාධියක් පිරිනැමුණේ, සර්වෝදය නායක ඒ.ටී. ආරියරත්න මහතාට ය. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයෙනුත් පිලිපීනයේ එමීලියෝ අක්විනො කොලීජියෙනුත් ආරියරත්නයන්ට ආචාර්ය ගෞරව උපාධි පිරිනැමිණ. කල් යත් යත් ම, ලංකාවේ මෙවැනි ගෞරව ආචාර්ය උපාධි පිරිනැමීම, සිල්ලර කඩේක වෙළඳාම් කරන මට්ටමකට ඇද වැටීම නිසා, එවැනි ආචාර්ය උපාධියක දිස්නය හා සමාජ පිළිගැනීම දැඩි ලෙස ක්ෂය විය. සමාජය ඒ දෙස සමච්චලයෙන් බැලීමට පුරුදු වූ අතර, මෙවැනි ආචාර්ය උපාධි ලද්දන් හැඳින්වූයේ පිනාචාර්ය නමිනි. පින් හා ආචාර්ය ලෙස සන්ධි වුණු ඒ ජන වහරට ආ වදනේ පදනම වූයේ මෙවැනි උපාධි ලැබෙන්නේ පිනට බව ය. නොඑසේ නම් හිඟමනට ආ කෙනෙකුට පිං පිණිස දුන් සුළු සම්මාදමක් ලෙස ය.

1978 සිට ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාව අනුව, ලාංකීය රාජ්‍යයේ නායකයා ලෙස සැලකෙන්නේ ජනාධිපති ය. ඒ අනුව, වසර පහකට වරක් පැවැත්වෙන ජනාධිපතිවරණයක මහජන ඡන්දයෙන්, එවැනි ජනාධිපතිවරයෙකු පත්වනු ලැබේ. ව්‍යවස්ථාවේ නිර්වචනය වී ඇති සීමිත ව්‍යාතිරේකී අවස්ථා කිහිපයකදී පමණක්, මහජන ඡන්දයෙන් තෝරා පත් වූ පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජිතයන්ගේ ඡන්දයෙන් නිශ්චිත කාලයක් සඳහා ජනාධිපතිවරයෙකු හෝ වරියක පත්වීම සිදුවිය හැක. මෙලෙස මුල් වරට පාර්ලිමේන්තු නියෝජිතයින්ගේ ඡන්දයෙන් පත් වූ ජනපති වූයේ ඩී.බී විජේතුංග මහතා ය. ඒ, ජනපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතාගේ හදිසි අභාවය නිසා මතු වුණු පුරප්පාඩුව පුරවනු පිණිස ය. ඔහු එම තනතුර හෙබවූයේ මාස හයක් වැනි කෙටි කාලයක් ය. අනතුරු ව ජනපති ලෙස පත් වූයේ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග මහත්මිය ය. කාටවත් කරදරයක් තර්ජනයක් නොවූ විජයතුංග මහතාට කාගේවත් විවේචනයට හෝ සමච්චලයට ලක් නොවුණේ ඔහු එම තනතුර දැරුවේ තාවකාලික ස්ටොප්-වෑල්ව හෙවත් කූඤ්ඤ භූමිකාවක් පිණිස බව කවුරුත් පාහේ පැහැදිලිව ම දැන සිටි නිසා ය.

2022 වසරේ ලංකාවේ සිදුවුණේ ආසන්න විප්ලවයකි. වාසනාවට, ප්‍රංශ විප්ලවයේ මෙන් ලාංකීය ජනතාව ප්‍රචණ්ඩ නොවී ය. අණක් ගුණක් නැති ප්‍රංශ විප්ලවකරුවන් කළේ මුවහත් ගිලටීනවලට බෙලි හිරකර දූෂිත පාලක පංතියේ හුස්ම අවසන් කිරීම ය. දහම් පාසල් සහතිකලාභී ගෝල්පීස අරගලකරුවන් කළේ හොඳ හුස්මක් අල්ලා, තම තමන්ගේ නාසය තද කරගෙන, ජනපති පිහිනුම් තටාකයේ ඩීප් එන්ඩයට ජබුන් ගා පැනීම ය. දෙරටේ හැදියාව හා නොහැදියාව මින් මනාව පැහැදිලි නොවේ ද? මේ තත්ත්වය මැද රටින් පලා ගිය ජනපති සිංගප්පූරුවේ සිට තම ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය එවූ අතර, ව්‍යවස්ථාවේ ප්‍රතිපාදන අනුව අනුප්‍රාප්තික ජනපතිවරයකු පත් කර ගැනීමට පැවරුණේ පාර්ලිමේන්තුවට ය. ආටක නාටක කිහිපයකින් අනතුරු ව, ඒ වන විට නෙට්ප්ලික්-සුවයෙන්, හවසට අයිස්කැටයක් දෙකක් සමග ස්කොච් අඩියක් රසවිඳිමින් පොතක් පතක් කියවමින් සිටි මහතෙකු, ව්‍යවස්ථානුකූල ව පාර්ලිමේන්තු නියෝජිත ඡන්දයෙන් අනුප්‍රාප්තික ජනපති ලෙස පත් වී ය. ගෝල්පීස අරගල භූමියේ ස්ථාපිත වූ ආයතන අතර මහත් වැදගත් තැනක් හෙබ වූ ගෝටාගෝහෝමාගම සරසවිය විසින් ඔනරිස් කෞස පදනමෙන් සම්මානයක් හා පදවියක් යට කී මහතාට පිරිනැමුවේ ‘පිං ජනපති’ නමින් ය. ඒ ගැම්මෙන් ම එම සරසවියේ අධ්‍යයන හා අනධ්‍යයන සේවක මඩුල්ල “හැප්පිලා බලමු” නමින් වීදි නාට්‍යයක් ද රඟ දක්වන ලදි. එය රාජ්‍ය අනුග්‍රහයෙන් පිදෙන ජලාචාර සම්මාන කිහිපයක් ම දිනා ගැනුමට සමත් විය.

ඉන් අනතුරුව මේ පිං ජනපති, රට පුරා හා ඉන් පරිබාහිර ව පින්කම් මාලා ගණනාවක් හා මල් වට්ටි වෙන්දේසි කිරීම් සංවිධානය කරනු රට වැසියනට පෙනිණ. පිං ජනපතිගේ විශේෂ අවධානය යොමු වුණේ විදේසංචිතාරාමයට ය. ඒ වන විට, එය ජරාවාස වී මකුණු දැල් ද බැඳී තිබිණ. එය වහා පිළිසකර කෙරුම පිං ජනපතිගේ මූලික අනුමෝදනාව විය. සාමාන්‍යයෙන් දඹදිවට වන්දනාවට යන සිරිතෙන් තරමක් වෙනස් වී, පිං ජනපති ගියේ වොසින්තන දාසී නුවර පිහිටි ජාමූල්‍යාධාරාමයට ය. කිහිප වරක් ම එය වැඳ පුදා ගත් ජනපති, ඒ අනුහසින් කොටුවේ විදේසංචිතාරාමය වටා පලංචි තට්ටුවක් බැඳ තින්ත බාල්දියක් හා බුරුසුවක් අතට දුන්නේ ‘හොඳ බාස්‘ හෙවත් නන්දසේන උපාසක මහතාට ය.

මෙලෙස රට පුරා පින්කම් මාලා පවත්වා රටේ මැද පන්තිය මැදහත් කරගත් පිං ජනපති, ඊළඟට කළේ සම්මාන දීම ය. “මේ පිං ජනපති අතිනුත් සම්මාන පට්ටම් ගැනීම මේ කුණු වූ ක්‍රමය අනුමත කිරීමක්” ලෙස වස් කවි කියන්නෝ බුකියේ මතුරන්න පටන් ගත් හ. සම්මානවලින් උදම් වන බොහෝ දෙනාට ගම්දෝ නොගම්දෝ ලෙස මනස වියවුල් විණ. කෙනෙකුට සම්මානයක් ලැබුණාට ඊර්ෂ්‍යා කරන අයට තම කුහකත්වය සඟවාගන්නට “පිං ජනපති අතින්නේ සම්මානය ලැබුණේ” යන්න පහසු වහන්තරාවක් විය.

අර්බුදකාරී තත්ත්ව නවෝත්පාදනයට පිටිවහලක් වෙයි කියා චීන කියමනක් ඇත. රාජ්‍ය සම්මාන උළෙලකදී යට කී පිං ජනපති අතින් පිදෙන සම්මානයක් ගැනීමට එක්තරා මහැදුරෙකු එම සම්මාන උළෙලේ වේදිකාවට තබා ශාලාවටවත් ගියේ නැත. ඒ වෙනුවට ඒ සුහුරු මහැදුරු කළේ “පික් මී ප්ලෑස්” නම් වූ ඉස්කූටර දිලිවරි සේවාව මගින් කොලුවකු ලවා එම සම්මානය තම නිවසට ම ගෙන්වා ගැනීම ය. මේ වසරේ අග වන්නට පෙර පිං ජනපති පරයා පිංපොං ජනපති කෙනෙකු එන බවට සකබර වැසියන්ගේ ඇදහිල්ල ය. වසර හතළිහකට පෙර සරච්චන්ද්‍රයන් තම චරිතාපාදනය ලිවූ ටයිටලය මඳක් එහා මෙහා කර පිං ජනපතිට ද 2025 දී තම පිංග්‍රැපිය එළි දැක්විය හැක

උදන් ප්‍රනාන්දු

රූප මංසල – මූර්තිධර මිනිස් රූපය

‘තේමාවේ යම් ශ්‍රේෂ්ඨත්වයක් මූර්තිවලට අවශ්‍ය වේ. ඒ නිසාම මූර්ති කලාව වඩාත් සශ්‍රීක වී ඇත්තේ ජීවිතය අත්‍යලංකාර විශිටත්වයක් ගත්, එවැනි ජීවිතයක් මූර්ති ශිල්පියා හමුවේ විදහා පෑ, ඇතන්ස් නගරයේ සහ පුනරුද යුග ඉතාලියේය. එහෙත් මනුෂ්‍ය රූපයක මූර්තිධර ඉදිරිපත් කිරීමත්, ඒ නිසාම ඇතිවන මනුෂ්‍ය රූපය මගින් ඇඟවෙන සියලු පාරිකල්පනික ප්‍රකාශන විභවතා පැවතීමත්, යන කාරණා හැරුණු විට චිත්‍ර කලාවට නැති තවත් ගැටලු මූර්ති කලාවට ඇත. චිත්‍රයක් බලනු ලබන්නේ එක් දෘෂ්ටිකෝණයකිනි. මූර්තියක් අනන්ත දෘෂ්ටිකෝණවලින් නැරඹිය හැකිය. ඒ නිසා ප්‍රතිමාවක් ඕනෑම දෘෂ්ටිකෝණයකින් සිත්ගන්නා සංරචනයක් ඇති කළ යුතුය. එනම් කුමන දෘෂ්ටිකෝණයෙන් බැලුවත් මනා සංරචනයක් දර්ශනය විය යුතුය. මූර්ති කලාව තම ඵලාප්තිය පිණිස රඳා පවතින්නේ රේඛාව සහ ස්කන්ධය මතය. මූර්ති කලාව අප තුළ ස්පර්ශාවේශය අවදි කරයි. ඒ නිසා මූර්තිගත මතුපිට කවර ගුණයකින් යුතුද ලෝකඩද, කිරිගරුඬද, රළුද සුමුදුද යන කාරණා සෞන්දර්යමය වශයෙන් අතිශය වැදගත්ය. මූර්ති කලාව යම් නිශ්චිත කෙනෙකුට පෞද්ගලිකවූ අවස්ථා සමග ගනුදෙනු කරන විට එය පුනරුද යුගයේ මූර්ති ශානර වෙතම යළි යළි ඇදී යයි. මූර්ති කලාව විශ්වීය අවස්ථා සමග ගනුදෙනු කරන විට නම් එය ග්‍රීක ස්වරූපයක් ගනී. එය සුන්දර කලාවකි.’ : අර්වින් එඩ්මන්, කලාව සහ මිනිසා, සිංහල පරිවර්තනය මහාචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්


චිත්‍ර ශිල්පියෙක් හෝ කිසි යම් කෙනෙක් චිත්‍රයක් නැත්නම් සිතුවමක් නිර්මාණය කරනකොට ඒක සිද්ධ කරන්නෙ කඩදාසියක, කැන්වසයක එහෙමත් නැත්නම් සමතල මතුපිටක. අවසන් කළාට පස්සෙ ඒ සිතුවම අපේ දෘශ්‍ය පථයට සංජානනය වෙන්නෙ ද්විමාන නිර්මිතයක් විදිහට. ඒක ස්පර්ශ කරලා බැලුවත් අපට දැනෙන්නෙ සමතල පෘෂ්ඨයක් මතුපිට තියෙන ද්විමාන නිමැවුමක්. නමුත් මේ චිත්‍ර ශිල්පියාගේ භාවිත ක්‍රමවේදයන් සහ වර්ණ ගැළපීම මත ඔහුට ඒ මත දැඩි ගැඹුරක් ඉස්මතු කරල පෙන්නන්න හැකියාවක් තියෙනවා. භූමි දර්ශනයක් වගේ දෙයක් නම් අපේ කකුලේ මහපටැඟිල්ලේ පටන් ඈත කඳුවැටි හෝ සමුදුරක ක්ෂිතිජ සීමාව ඉක්මවා ගැඹුරකට අපේ දෘශ්‍ය මානය ගමන් කරවන්න ඔහුට අවශ්‍යවෙන්නෙ චිත්‍ර ශිල්පීය තාක්ෂණ ක්‍රමවේදත් එක්ක වර්ණ හැසිරවීම කියන කාරණයේ ශක්‍යතාවම තමයි. ඒ වගේමයි ආලේඛ්‍යයක මුහුණේ ඉදිරියට නෙරා තිබෙන නාසයේ ඉදිරි දාරයේ පටන් දෙපස කන් දක්වා විහිද යන ගැඹුර පෙන්වන්න ඔහු භාවිත කරන්නෙත් ඒ හා සමානම ක්‍රමවේදයක්. වර්ණ හැසිරවීම ශිල්පීය නිපුණත්වයත් එක්ක මුහු වෙනකොට තමයි සිතුවම ජීවයෙන් පිරිපුන් වෙන්නෙ.

මූර්ති ශිල්පියෙකුගෙ ක්‍රියාදාමය මීට වඩා වෙනස්. ඔහු වැඩ කරන්නෙ සමතල මතුපිටකට එහා ගිය අවකාශයක. තමන් භාවිත කරන මැටි, බදාම හෝ ප්ලාස්ටර් ඔෆ් පැරිස් වැනි අනෙක් අමුද්‍රව්‍යයක් එක්ක අසීමිත මානයක හැසිරෙන්න ඔහුට අවස්ථාව සැලසෙනවා. තම නිර්මාණයේ ගැඹුරට සමාන්තර සියලුම මානයන් ඔස්සේ තම කටයුත්ත ඔහුට නිරීක්ෂණය කළ හැකිවන අතර අනේකවිධ වර්ණ සමුදායක් ඔහුව වසඟයට ගන්නෙවත්, ඒ වර්ණ දාමය තුළ ඔහු නිමැවුමට අවනත වෙන්නෙවත් නැහැ. ඔහු සතු ආලේඛ්‍ය කියවාගැනීමේ ශක්‍යතාවම ඔහුට තම මානය සකස්කරලා දෙනවා. ඔහු නිතරම වැඩ කරන්නේ ත්‍රිමාන අවකාශයක. ඒ නිසා තමා අවට ඇති වස්තූන්ගේ හැඩය සහ ප්‍රමාණය පිළිබඳ අවබෝධය තම නිමැවුමේ ප්‍රකාශනය වෙනුවෙන් මිශ්‍ර කරගන්න එක තමයි මූර්තිධරයෙකුගේ ඵලාප්තිය.

ඡායාරූප නිර්මාණවේදියෙකුගෙ ක්‍රියාදාමය මේ ක්‍රමවේදයන් දෙකටම වඩා වෙනස්. ඔහු කටයුතු කරන්නෙ යාන්ත්‍රික උපකරණයක් එක්ක. කැමරාව එකම වස්තුවක වුණත්, එකකට එකක් වෙනස් යථාදර්ශයන් (Perspectives) ගණනාවක් දැකගන්න, වාර්තා කරගන්න සහ ඉදිරිපත් කරන්න හැකියාවක් තියෙන මෙවලමක්. මේකට සවි කළ හැකි අනේකවිධ කාච සම්භාරය තනි වස්තුවක වුණත් එකිනෙකට වෙනස් ප්‍රතිබිම්බ මතුකර දෙන්න සමත්. ඒ කියන්නෙ මේ අපේ පියවි ඇහැට පෙනෙන දෙයින් එහාට යන කටයුත්තක්. එතෙන්දි තමන්ගෙ නිමැවුමට සමාන්තරව කැමරාව කියන උපකරණය භාවිතය සම්බන්ධයෙනුත් මනා දැනුමකින් සන්නද්ධවෙලා ඉන්න එක ඡායාරූප නිර්මාණකරුවෙකුගෙ වගකීමක්. මොකද ඡායාරූප ශිල්පයෙදි වස්තුවක් මූර්තිගත කෙරෙන්නෙ වර්ණ සහ අනිකුත් ආනුෂංගික අමුද්‍රව්‍ය ඇසුරින් නෙවෙයි. ඒ තමයි ආලෝකය. මේ දැනුමත් එක්ක වැඩබිමට ඇතුල්වෙන කෙනෙක් ග්‍රහණය කරගන්න යන්නෙ ආලේඛ්‍යයක් නම් ඒ සඳහා භාවිත කෙරෙන න්‍යායාත්මක ආලෝකය මෙහෙයවීම් ක්‍රම කීපයක් මේ ශිල්පය ඇතුළෙ ක්‍රියාත්මකයි.

මේ ඡායාරූපය බිහිවෙන්නෙ එයින් එක ආලෝකකරණ ක්‍රමවේදයක් මත්තෙ. මෙහිදී ඡායාරූප ශිල්පියාට ඉහළින් අංශක 45ක් පමණ ඇලයට මේ ප්‍රධාන ආලෝක ධාරාව යොමු කරන්නේ ඡායාරූපයේ සිටින යුවතියගේ නළලේ ඉහළ කොටසට. එසේ පතිතවන ආලෝක ධාරාව තමයි ඇයගේ නළල්තලයේ පටන් මුහුණේ පහළට ගලා යන්නෙ. ඒ විදිහට පහළට ගමන් කරන ආලෝකය, මුහුණේ ඇතුළට වක් වුණු ඇස් පෙදෙස මඳක් අඳුරු කරමිනුත්, නාසය පහළ, යටි තොල්පටින් පහළ කොටස් දැඩි සෙවණැල්ලකට ලක් කරමිනුත්, කම්මුල්වල පහළ හකු පෙදෙස් මඳ අඳුරකට යොමුකරමිනුත් ඇයගේ ආලේඛ්‍යය මූර්තිගත කරනවා.

මේ ආලෝක මෙහෙයුම් ක්‍රමය හඳුන්වන්නෙ Butterfly lighting නමින්. මෙය හඳුනාගන්න තියෙන සරලම ක්‍රමය තමයි ඇගේ නාසයේ පහළ සටහන්වී තිබෙන සෙවණැල්ල සමනලයෙකුගේ හැඩයෙන් සටහන්වී තිබීම. ඒ ප්‍රධාන ආලෝක ධාරාවට අමතරව පසුබිමට තවත් දැඩි ආලෝක ධාරාවක් යොමු කරන්නේ ඇයගේ හිසේ, මුහුණේ සහ ඇය කන්වල පැළඳ සිටින තෝඩු යුගලයේ හැඩතල මතුකර දැක්වීමට.

රාමුවේ පහළින් ඉහළට යොමුකෙරෙන පරාවර්තකයකින් ඇගේ කම්මුල් දෙපස අඩු ගහනතාවකින් යුත් අඩ අඳුරක් සහ මන්දාලෝකයක් නිර්මිතයි. මේ ආලෝක ක්‍රමය 60 දශකයේදී විතර බහුලව භාවිතයට ගැනුණේ හොලිවුඩ් සිනමා තාරකාවන් ඡායාරූපගත කිරීම වෙනුවෙන්. ඒ ඔවුන්ගේ ලස්සන සහ සුන්දරත්වය මවා පෙන්වීමේ අරමුණින්. Marilyn Monroe, Sophia Lore, Elizabeth Taylor, Jane Fonda, Brigitte Bardot වැනි නිළියන් සිනමාපටවලට අමතරව ප්‍රේක්ෂක දර්ශනයට ආවෙ මේ ඊමඑඑැරකෙහ කසටයඑසබට අනුසාරයෙන්. ඒ නිසාම ඒ දවස්වල මේකට යදකකහඅදදා ඛසටයඑසබට ිහිඑැප කියන නමත් පටබැඳිලා තිබුණා. කැමරාව කියන්නෙ යන්ත්‍රයක්. ආලෝක ප්‍රභවයක් කියන්නෙ උපකරණයක්. මේ දෙකම සල්ලි දීලා ගන්න පුළුවන්. නමුත් මේ දෙකම විද්‍යාත්මක විදිහට භාවිත කරලා විධිමත් රූපයක් මූර්තිගත කරන විදිහ නම් සල්ලිවලට ගන්න බැහැ.

ඇස් පෙනෙන කන් ඇහෙන ඕනෑ කෙනෙක් දන්නව ශ්‍රීලනීපය තියෙන තැන – ෂාන් විජයලාල්

0

අලුත් අවුරුද්ද පටන් ගන්නෙම දේශපාලන පිම්මකින්.

මම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට සම්බන්ධ වුණේ මට ඡන්ද බලයක්වත් නැති ශිෂ්‍ය ජීවිතයේදීම. මේ ගෙවුණු අවුරුදු 45 ඇතුළත එක විනාඩියක්වත් මම පක්ෂයෙන් බැහැරව ගිහින් නැහැ. පක්ෂය ඇතුළේ එහෙම හිටපු කෙනෙක් තමයි මම.

ඒ වුණත් මම මේක කියන්නම ඕනෑ. මේ තීරණය ගන්න පක්ෂයෙන් කිසිම බලපෑමක් හෝ පක්ෂයෙන් කිසිම අසාධාරණයක් මට වුණේ නැහැ. නායකත්වයෙන් ගැටලුවක් වුණෙත් නැහැ. නමුත් අපි කරන දේශපාලනය තුළ රටටත්, පාක්ෂිකයන්ටත්, පොදු ජනතාවටත් සේවයක් කරන්න බැරි නම් ඒ කරන දේශපාලනයෙන් තේරුමක් නැහැ. ඒ නිසා මම කල්පනා කළා ජනතාවට දරා ගන්න බැරි තරමටම පීඩාවට පත් කරන මේ පාලනයේ වෙනසක් කළ යුතුය කියලා. එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව මැතිවරණයක දී තමයි කරන්න පුළුවන්කම ලැබෙන්නේ. ස්ථිර වශයෙන්ම මේ වසර තුළ අනිවාර්යයෙන්ම ජනාධිපතිවරණය පැවැත්විය යුතුයි.

ඒ එක්කම ජනාධිපතිතුමාත් කියන ආකාරයට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයත් පවත්වන්නට බොහෝ ඉඩකඩක් තියෙනවා. ජනාධිපතිතුමාට එම තීරණය ඕනෑම වෙලාවක ගන්න පුළුවන්. ඒ නිසා රටේ පාලන බලයට සෘජුව බලපාන ප්‍රධානතම මැතිවරණයක දී පාලන ක්‍රමයේ වෙනසක් සඳහා පුළුල් ජනතා බලවේගයක අවශ්‍යතාව තියෙනවා. ඒ නිසා අපි අදහන දේශපාලනයට වඩාත් සමීප දේශපාලන කණ්ඩායමක් එක්ක තමයි අපි එකතුවෙන්නට ඕනෑ. අන්න ඒ නිසා තමයි අපි දකින හොඳම විසඳුම විදියට පුළුල් ජනතා බලවේගයක් තිබෙන ජනතා සංවිධාන රැසක් එකට එකතු කරලා පවතින පාලනයේ වෙනසක් කළ හැකි ජනතා නායකයෙක් විදියට සජිත් ප්‍රේමදාස මැතිතුමා හඳුනාගෙන එතුමා එක්ක එකට එකතුවෙලා මේ ගමන යන්න තීරණය කළේ.

එක පාරටම මෙච්චර කාලයක් දේශපාලනය කරපු අවුරුදු 45ක් හිටපු තැන දාලා යන්න බලපෑ හේතුවකුත් ඇති.

මේක පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්තිය හෝ දර්ශනය පිළිබඳ කාරණයක් නෙමෙයි. නමුත් අද රටේ ජීවත්වන ඇස් පෙනෙන, කන් ඇහෙන ඕනෑම කෙනෙක් දන්නවා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ඉන්නේ මොන වගේ තැනකද කියලා. අපිට පැහැදිලිව පෙනෙනවා අද තිබෙන තත්වයන් තුළ සතුටුවිය හැකි මට්ටමක නෙමෙයි කියලා තිබෙන්නේ. අපි මේ බව පක්ෂයට හා පක්ෂ නායකත්වයට විවිධ අවස්ථාවල කරුණු කාරණා කියලා තියෙනවා. ඉතින් මේවාට අපි බලාපොරොත්තු වුණු ආකාරයේ විසඳුම් සහ ප්‍රතිකර්ම යෙදුණේ නැහැ. එවැනි තත්වයක් තුළ තවදුරටත් ඒ විදියට රැඳී සිටීම තුළ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ පාක්ෂිකයන්ට වගේම රටේ ජනතාවටත් කරන්නේ විශාල අසාධාරණයක්. ඒ නිසා අපේ පාක්ෂිකයන් වෙනුවෙන් සහ සමස්ත රටවැසියන් වෙනුවෙන් යම් සේවයක් කිරීමේ අපේක්ෂාව තුළ තමයි මෙහෙම තැනකට ආවේ. ඒ ඇරෙන්න වෙන හේතුවක් බලපෑවේ නැහැ.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය තුළ පහුගිය කාලයම අර්බුද නේද?

පක්ෂය තුළ පහුගිය කාලවකවානුව තුළ ඇතිවුණු ගැටලු ප්‍රශ්නවලට මම හිතනවා අවශ්‍ය අවස්ථාවේදී ලබා දියයුතු නිසි විසඳුම නිසි ලෙසට ලබා නොදීම නිසා ඒ තත්වයන් තවත් උත්සන්න වුණා කියලා. යම් ගැටලුවක් වූ අවස්ථාවක ඒකට කල් මරන්නේ නැතිව ලබා දිය යුතු හොඳම විසඳුම ලබා දීම තමයි යුතුකම සහ වගකීම වෙන්නේ පක්ෂයේ නායකත්වයේ. මේ අඩුපාඩුව පහුගිය වතාවල අපි දුටුවා. ඒ නිසාම තමයි පක්ෂය දවසින් දවස අර්බුදයටම ගමන් කළේ. ඕනෑම පක්ෂයක විවිධ මත අදහස් තියෙන්න පුළුවන්. ඒක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයක් ගති ලක්ෂණයක්. නමුත් අපේ පක්ෂය තුළ ඇති වූ ප්‍රශ්නවල දී ලබා දිය යුතු සහ අනුගමනය කළ යුතු නිසි ක්‍රියාමාර්ග නිසි ලෙසට සහ නිසි කලට ක්‍රියාත්මක නොවීම පක්ෂය දුර්වල වෙන්නටත් එක් ප්‍රධාන හේතුවක් විදියට මම දකිනවා.

සමගි ජන බලවේගයත් එක්ක යන්න හදන මේ දේශපාලන ගමන මොන වගේ එකක්ද?

රටේ ප්‍රධානතම දේශපාලන පක්ෂ අතර ලොකු ලොකු වෙනස්කම් ඇත්තේ නැහැ. ඉස්සර නම් සාම්ප්‍රදායික වමේ දේශපාලන පක්ෂ සහ දක්ෂිණාංශික දේශපාලන පක්ෂ විදියට යම් පැහැදිලි ඉරක් ගහලා බෙදා වෙන් කිරීමට හැකියාව තිබුණා. නමුත් අද රටේ බොහෝ දේශපාලන පක්ෂවල ප්‍රතිපත්තිය, දර්ශනය සහ වැඩපිළිවෙළ අතර පොඩි පොඩි වෙනස්කම් ඇරෙන්න බොහෝ දුරට සමානයි. ඒ නිසා පවතින ඡන්ද ක්‍රමය තුළ කිසිම දේශපාලන පක්ෂයකට මැතිවරණයක දී තනිව ජයග්‍රහණය කරන්න පුළුවන් කියලා මම නම් කිසිසේතම විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. ඒ සඳහා පුළුල් පෙරමුණක් සන්ධානයක් අනිවාර්යයෙන්ම අවශ්‍යයි.

දේශපාලන පක්ෂ විශාල ප්‍රමාණයක් තිබෙන රටක පොදු පෙරමුණු සහ සන්ධාන හැදීමේදී හැම දෙයකින්ම සමානවෙන හැමදෙනාටම 100%ක් එකඟ වෙන්න පුළුවන් වීම ප්‍රායෝගිකව අසීරු කාර්යයක්. හැබැයි අපිට එකට එකතුවෙන්න පුළුවන් පොදු කාරණා විශාල ප්‍රමාණයක් තිබෙනවා නම් එකඟ නොවිය හැකි සුළු ප්‍රමාණය අමතක කරලා, එකට එකතු විය හැකි දේ ගැන කල්පනා කරලා අපි එකට එකතුවෙලා ඒ වැඩ කටයුත්ත කරන්නට ඕනෑ. මා තුළ විශ්වාසයක් තිබෙනවා සමගි ජන බලවේගයේ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස මැතිතුමාගේ නායකත්වයෙන් ජනතාවට වින කරන මේ පාලන තන්ත්‍රය වෙනස් කිරීමට පුළුවන්කමක් තිබේය කියලා. අපි ඒ විශ්වාසය තුළ කටයුතු කරනවා. ඒ වෙනුවෙන් අපේ උපරිම ශක්ති ප්‍රමාණයෙන් ඇපකැප වෙලා ක්‍රියා කරනවා.

නමුත් සමගි ජන බලවේගයේත් හිටපු කණ්ඩායම් පවා විසිරිලා තිබෙන්නේ. පක්ෂයක් ලෙස එකට වැඩ කරන බවක් පෙනෙන්නටවත් නැහැ.

ඔබ කියන කාරණය පිළිබඳ සහ තවත් අය දකින දෘෂ්ටිකෝණයන් තුළ එක එක මත අදහස් තිබෙන්නට පුළුවන්. හැබැයි ඒ වගේ පුද්ගලානුබද්ධ සාධක සහ පෞද්ගලික දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයන්ට අනුව කටයුතු කරන අයත් පක්ෂ තුළ සිටිනවා. ඒක වළක්වන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. නමුත් අද දවසේ අපි දකින පුළුල්තම ආණ්ඩු විරෝධී දේශපාලනය තිබෙන බලවේගය හැටියට තමයි අපි සමගි ජන බලවේගය හඳුනාගෙන තියෙන්නේ. ඒ නිසා දිවයිනේ සෑම ප්‍රදේශයක් තුළම සෑම ආසනයක් තුළම සමගි ජන බලවේගයේ විශාල පිරිසක් සිටිනවා. ඒ ඉන්න තැනට තමයි තව පිරිසක් එකතු කරලා මේක ශක්තිමත් කරන්න පුළුවන්. එහෙම නැතිව පහළම මට්ටමේ තිබෙන තැනකට ජයග්‍රහණය කරා ගෙන යාම ප්‍රායෝගිකව දුෂ්කර කාරණයක්.

දවසින් දවස හිරවෙන මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතත් එක්ක රටේ දේශපාලන තත්වය ගැන මොකද හිතෙන්නේ?

බලයට පත්වන ඕනෑම ආණ්ඩුවක් තමන්ගේ සම්පූර්ණ කාලසීමාව තුළම යම් ස්ථාවර මට්ටමකින් පවත්වා ගන්න ඔවුන්ගේ බලය ශක්තිය යොදවලා කටයුතු කිරීම ඉතිහාසයේ ඉදලම සිදුවුණු දෙයක්. හැබැයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමාට තමයි එය කරගන්න අසීරු වුණේ. එහෙම නැත්නම් හිටපු ජනාධිපතිවරුත් බොහෝ අවස්ථාවල දෙවන වතාවටත් ඉල්ලලා, ජයග්‍රහණය කරලා තියෙනවා. ඒ නිසා මෙවැනි අවස්ථාවක මේ ආණ්ඩුවත් ඒ ආකාරයටම කටයුතු කරනවා.

අද වන විට රට තුළ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් නැහැ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් සියල්ල ආණ්ඩුව උදුරාගෙන තියෙන්නේ. අඩුම තරමේ සාමකාමීව තමන්ගේ විරෝධතා ඉදිරිපත් කරන්නවත් අද ඉඩකඩක් නැහැ. තර්ජනයෙන්, මර්දනයෙන් සහ පීඩනයෙන් ගෙන යන පාලන තන්ත්‍රයක් තමයි අද තිබෙන්නේ. ඒ නිසා අපි දකිනවා මේ ආණ්ඩුවට මේ ඇතිවෙලා තිබෙන අර්බුදයට තාවකාලිකව යම් යම් විසඳුම් ලබා දෙන්න පුළුවන්කම ලැබුණත් සාර්ථක දීර්ඝකාලීන විසඳුමක් ලබා දීමට පුළුවන්කමක් නැහැ. මොකද අද ආණ්ඩුවේ එකම ප්‍රතිපත්තිය වෙලා තියෙන්නේ ණය ගැනීමයි බදු අය කිරීමයි විතරයි. විශේෂයෙන්ම අපනයන ආර්ථිකය පිළිබඳ අබමල් රේණුවක අවධානයක් යොමු කරන්නේ නැහැ. රටේ නිෂ්පාදනය ගැන, සංවර්ධන ක්‍රියාවලිය ගැන, රටේ මිනිසුන්ගේ මූලික අවශ්‍යතා ගැන කිසිම තැකීමක් නැහැ.

කතා කරන විදියටම මේ අර්බුදයට ක්ෂණික විසඳුම් ලබා දීම අසීරු බව අපි දන්නවා. සෑම අවස්ථාවකම රට තව අවුරුදු ගණනාවකින් සංවර්ධනය වෙනවා කියලා කතා කළාට, අද දවසේ ජනතාවට යම් සහනයක් ලබා දීමට නොහැකි වුණොත් ජනතාව කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ. අද දවසේ මේ තියෙන මේ අර්බුදය ඉදිරියේ දී තවත් උත්සන්න වෙනවා. මේ අතරේම තමයි ජනාධිපතිතුමා අවුරුදු 25ක් එහා ගැන කතා කරමින් යම් ඉලක්කයන් සහ සිහින මාලිගාවලට මේ රටේ ජනතාව ගෙන යාමට උත්සාහ කරන්නේ. ජනතාව සිහින ලෝකයකට අරගෙන ගිහිල්ලා අද තියෙන ප්‍රශ්න අමතක කරන්න හදනවා නම් ඒක සාර්ථක විසඳුමක් හැටියට මම දකින්නේ නැහැ.

ඔබ සමගි ජන බලවේගයට එකතුවෙන්නේ පවතින පාලන තන්ත්‍රය අවසන් කරන්න හැකියාව සහ ශක්තිය තිබෙනවායැයි තිබෙන බවට විශ්වාසයටනේ. ඒ අර්ථයෙන් නම් ජාතික ජන බලවේගය වටාත් ජනතාව එකතුවෙමින් සිටින බව බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නට තිබෙන දෙයක්.

ජාතික ජන බලවේගයේ ප්‍රධාන තේමාව සහ සටන් පාඨය වෙලා තියෙන්නේ පසුගිය අවුරුදු 75ම වෙනත් උදවිය රට පාලනය කළා, ඒ ඒ පාලන තන්ත්‍ර තුළ තමයි මේ තත්ව ඇති වුණේ කියලා. හැබැයි අපි දකිනවා බලය ගිය පාලන තන්ත්‍ර ගණනාවකටම නියමයෙන් සහ අනියමෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් දායක වුණා කියලා. සමහර අවස්ථාවල පෙරමුණු සන්ධාන තුළ ඇමතිකම් කළා. තවත් අවස්ථාවල එළියෙන් ඉඳිමින් යම් යම් දේවල්වලට දායක වුණා. එහෙම තත්වයක් තුළ ඒ අයට අනෙක් අයට චෝදනා කරලා ඒකෙන් බේරෙන්න පුළුවන්කමක් නැහැ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ අද ජාතික ජන බලවේගය කියලා වෙනත් නමකින් එන්නේ. ඒ කෙසේ වෙතත් ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය ගැනත් මේ රටේ ජනතාව හොඳින් දන්නවා පාලන බලය නැතුවත් යම් යම් අවස්ථාවල කොහොමද කටයුතු කළේ කියන එක. ඒ නිසා මම පෞද්ගලිකව සමගි ජන බලවේගයත් එක්ක තිබෙන විශ්වාසය නිසා තමයි මේ කටයුත්ත කිරීමට ඉදිරිපත් වුණේ.

මේ වෙද්දි හදිසි තත්වයක් ඇතිවෙලා තියෙනවානේ, මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත පිළිබඳව. මේ තත්වයෙන් මුදවා ගන්න සමගි ජන බලවේගයට කඩිනම් වැඩපිළිවෙළක් තියෙනවාද?

ජනතාවගේ ජන ජීවිතයට සෘජුව බලපාන විෂය ක්ෂේත්‍ර ගණනාවක් පිළිබඳව ඉදිරියේ දී ඇතිවන ආණ්ඩුවක් තුළ සිදු කිරීමට අවශ්‍ය සැලසුම් මේ වන විටත් සකස් කරලා අවසන්. මම සම්බන්ධ වෙනකොටත් අපි ඒ පිළිබඳව යම් විමසීමක් කරලා ඒ පිළිබඳව යම් දැනුවත් වීමක් ලබා ගත්තා. ඒ ඒ ක්ෂේත්‍ර සම්බන්ධ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය මහාචාර්යවරු වගේම හිටපු අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරු, දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන් සහ දේශපාලනඥයන් සියලු දෙනාගෙන්ම සැදුම්ලත් කමිටු ගණනාවක් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ මේ පිළිබඳව දැඩි විමර්ශනයට ලක් කරලා වැඩපිළිවෙළක් හදලා තියෙනවා. වැඩපිළිවෙළක් නැතුව නෙමෙයි සමගි ජන බලවේගය ජනතාව ඉස්සරහට ඇවිල්ලා පාලන බලය ඉල්ලන්නේ.

ඇන්තනී වෙරංග පුෂ්පික

ඇති – නැති හා නැති – බැරි : යළි සිතීම

2024 වසර උදා වූයේ වැට් බද්ද ඉහළ යාමත්, ඊට සමගාමීව ඉන්ධන ඇතුළු අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ කිහිපයක මිල වැඩිවීමත් සමගය. මෙම මිල වැඩිවීම සමස්ත ලාංකිකයන්ටම බලපෑවද එයින් වඩාත්ම පහර වදිනුයේ දැනටත් දරිද්‍රතාවෙන් පෙළෙන හා දරිද්‍රතා කඩඉමට ආසන්නව සිටින පවුල්වලටය. 2023 ට වඩා 2024 අසුබ වසරක් කිරීමට මෙම සිදුවීම් දාමයම ප්‍රමාණවත්ය. ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනපතිවරයා 2019දී අහෝසි කළ හා අඩු කළ, ඍජු බදු ගණනාවක්ම වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව 2023දී යළි ස්ථාපිත කළේය. ඒ තීරණයට දේශපාලන විපක්‍ෂයෙන් මෙන්ම සංවිධිත සිවිල් සමාජයෙන්ද නැගුණේ ඉමහත් විරෝධයකි. විශේෂයෙන්ම උපයන විට ගෙවීම් බද්ද (PAYE) සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය ආංශයේ වෘත්තීයවේදීන්ගෙන් එල්ල වූ දැඩි විරුද්ධතාව තවමත් මුළුමනින්ම සමනය වී නොමැත. PAYE බද්ද ගෙවිය යුතු සීමාව වූ මසකට රුපියල් ලක්‍ෂයක වැටුපක් ලබනුයේ රජයේ සේවකයන් සුළුතරයක් වුවද, රාජ්‍ය අංශයේ වෘත්තීය සමිතිද මෙම විරෝධතාවන්ට එක්විය.

2023දී PAYE ඇතුළු ඍජු බදු වැඩිවීමෙන් පහර වැදුණේ අපේ සමාජයේ ‘ඇති-හැකි’ කොටසකටය. ගෙවල් සෑදීමට, වාහන ගැනීමට හා වෙනත් පරිභෝජන උවමනාවන් සඳහා ණය වීම මේ පිරිස්වලට ප්‍රශ්නයක් වන බව සැබෑය. (එක් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරයෙක් තමන් ගත් විවිධ පරිභෝජන ණයවල වාරික හා පොලිය ගෙවූ පසු තමන්ට අතට ලැබෙනුයේ සොච්චමක් බව ගණන් හිලව් සහිතව අන්තර්ජාල නාලිකාවකට ප්‍රකාශ කළේය.) නමුත් මැදි හා ඉහළ-මැදි පන්තියේ මෙම ආර්ථික අපහසුතාවන් හා දුප්පත් හා පහළ මැදි පන්තියේ ආර්ථික අධි-පීඩනය කිසි ලෙසකිනුදු සම කළ නොහැක. ඍජු බදු වැඩිවීමෙන් පහර වැදුණේ ඒ බදු බර දරා ගැනීමේ යම් හැකියාවක් ඇති කොටසකටය. ඍජු බදු ඉහළ යාම නිසා ඔවුන්ට වේලක් හැර වේලක් කන්නට, දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය සීමා කරන්නට හෝ නිදන්ගත රෝගවලට ප්‍රතිකාර නතර කිරීමට සිදුවන්නේ නැත.

වත්මන් වැට් බදු වැඩිකිරීම එසේ නොවේ. මෙය දැනටත් ආහාර අහේනියෙන් සිටින පවුල්වල කුසගින්න තවත් උග්‍ර කරනු ඇත. දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන අවශ්‍යතා, මාපියන්ගේ සෞඛ්‍ය අවශ්‍යතා ඉටුකිරීමට අනවරත අරගලයක යෙදී සිටින පවුල්වල නැති-බැරිකම තවත් දුෂ්කර කරනු ඇත. එවැනි කුරිරු බදු වැඩිකිරීමකට දේශපාලන විපක්‍ෂයෙන් මෙන්ම සංවිධිත සිවිල් සමාජයෙන් එතරම් විරෝධයක් නොනැගුණේ මන්ද?

මෙතෙක් වැට් බරින් නිදහස් වී තිබූ භාණ්ඩ ගණනාවක්ම නව පනත යටතේ වැට් බද්දට යටත් වී තිබේ. ඒ බඩුවල මිල අවම වශයෙන් 18%කින් වත් ඉහළ යනු ඇත. මෙම ලැයිස්තුවට පොත්ද (ලංකාවේ ප්‍රකාශිත හා ආනයනික) ඇතුළත්ය. පොත් යනු අධ්‍යාපන උපකරණයි. වැට් බද්ද නිසා හෝඩි පොතේ සිට තෘතීය අධ්‍යාපනයට අවශ්‍ය පොත්වලත් කොපි පොත්වලත් මිල 20%කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් වැඩි වනු ඇත. අධ්‍යාපනයේ අගය දන්නා පාලනයක් මෙවැනි පියවරක් ගන්නේ නැත. අධ්‍යාපනයේ අගය දන්නා විපක්‍ෂයක් හා සමාජයක් මෙවැනි පිළිවෙතක් පරාජය කිරීමට තම මුළු ශක්තියම නොයොදවා සිටින්නේ නැත.

මෙම පියවර නිසා සිදුවන අයහපත පිළිබඳව තමන් ජනාධිපතිවරයා හා මුදල් අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයා ඇතුළු නිලධාරීන් යළි යළිත් දැනුවත් කළ බව ශ්‍රී ලංකා පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමයේ සභාපති සමන්ත ඉන්දීවර මහතා ලංකා නිව්ස් වෙබ් අඩවිය සමග පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී හෙළිදරව් කළේය. තමන්ට ආණ්ඩුවෙන් ලැබුණු එකම ප්‍රතිචාරය වූයේ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ බලපෑම නිසා මෙම පියවර ගත් බව යැයි ඔහු කීවේය. බදු අයකිරීමේදී ලබා දෙන විවිධාකාර සහනයන් ඉවත් කිරීමට හෝ අඩු කිරීමට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් බලපෑමක් ඇති බව සැබෑය.

නමුත් තමන්ට අවශ්‍ය වූ තැන මෙම අයිඑම්එෆ් බලපෑම ආණ්ඩුව සලකන්නේ නැත. මෙයට ආසන්නතම උදාහරණය නම් චීනයට අයත් Colombo Port Logistics Centre ආයතනයට 15 වසරක ආදායම් හා ලාභාංශ බදු නිදහසක් ලබාදීමට වික්‍රමසිංහ පාලනය ගත් තීන්දුවයි. මෙම බදු සහනයට අයිඑම්එෆ් සංවිධානය විරුද්ධ වුවද ආණ්ඩුව එය තැකුවේ නැත. මන්ද චීනයේ බලපෑම ඊට වඩා බර බැවිනි. තෝරාගත් ආයෝජකයන්ට (බොහෝ විට ආර්ථික හේතු නොව දේශපාලන හා/හෝ පුද්ගලික හේතු මත) මෙවන් බදු සහන ලබාදෙනුයේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ පාලනය 2008දී සම්මත කළ උපායමාර්ගික සංවර්ධන ව්‍යාපෘති පනත යටතේය. මෙම පනතේ ඇති ආර්ථික අහේතුකභාවය නිසා එය අහෝසි කරන්නැයි අයිඑම්එෆ් ඇතුළු ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතනවලින් යළි යළිත් කෙරෙන ඉල්ලීම වත්මන් පාලනය වත් ඊට පෙරවූ ආණ්ඩු වත් කනකට ගත්තේ නැත.

ඍජු බදුවලින් පහර වැදෙනුය් සමාජයේ ඇති-හැකි කොටස්වලටය. වක්‍ර බදුවලින් (වැට් වැනි) පහර වැදෙනුයේ සමාජයේ නැති-බැරි කොටස්වලටය. ඇති හැකියවුන්ට සංවිධිත ශක්තියක්, බලපෑම් හැකියාවක් ඇත. ඔවුන් දෘශ්‍යමානය, ඔවුන්ගේ හඬ විවිධාකාර මාධ්‍යයන් හරහා රටට ඇසේ. ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නවලට විපක්‍ෂයෙන් මෙන්ම ආණ්ඩුවෙන්ද වැඩි සැලකිල්ලක් යොමුවේ. නැති බැරියවුන් අසංවිධිතය, තම ඡන්දය විනා වෙනත් බලපෑම් හැකියාවක් ඔවුන්ට නොමැත. ඔවුන් අදෘශ්‍යමානය, ඔවුන්ගේ වේදනාව රටට නොදැනේ, නොපෙනේ. දේශපාලකයන් ඔවුන් ගැන කතා කළද ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නවලට රජයක් හෝ විපක්‍ෂයක් ප්‍රමුඛතාව නොදේ. PAYE බද්දට එරෙහිව නැගුණු දේශපාලන හා සමාජීය ඝෝෂාව වැට් බද්දට එරෙහිව නොනැගෙන්නේ එබැවිනි. ඡ්ශෑ බද්දට එරෙහිව පාරවල් ගානේ පෙළපාලි ගිය වෛද්‍ය සංගම්, සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ සංගම් වැට් බද්දට එවැනි විරෝධතාවක් නොදක්වන්නේ එබැවිනි. ‘නිර්ධන’ වෙසින් පැමිණෙන සියල්ලෝම සැබැවින් නිර්ධනයෝ නොවෙති. ආදායම් බද්දට එරෙහිව රට පෙරළන්නට තැත්කළවුන් වැට් බද්ද නොතකන්නේ එබැවිනි.

තැලෙන යකඩය තැලීම

දෙවන ලෝක මහා යුද්ධයෙන් පසු (ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ නම් ඒ අතරතුර) සාර්ථක සුබසාධක රාජ්‍යයක් ගොඩනැගූ සියලු බටහිර රටවල් ඒ වියදමින් වැඩි කොටසක් පියවා ගත්තේ ඇති-හැකි පිරිස් මත පැටවූ ඍජු බදු හරහාය. යුද්ධයෙන් පසු අතිශය ආර්ථික අර්බුදයක නිමග්නව සිටි බටහිර යුරෝපීය රටවල් (බටහිර ජ’මනියද ඇතුළුව) තෝරාගත්තේ මේ මාවතයි. රටක් වශයෙන් ඉදිරියට යාමට නම් නැති-බැරි ජනතාවගේ මූලික අවශ්‍යතාවන් ඉටු විය යුතු බවත්, ඒ වෙනුවෙන් තමන් (අමාරුකම් මැද්දේ වුවද) යම් දායකත්වයක් සිදු කළ යුතු බවත් ඒ රටවල ඇති-හැකි පිරිස් බහුතරයක් පිළිගත්හ. තෝමස් පිකටි (Thomas Picketty) තම Capital and Ideology නම් ග්‍රන්ථයෙන් පෙන්වා දුන් පරිදි මෙම රටවල ඍජු බදු බර 40% සිට 80% තරම් ඉහළ අගයක් ගත්තේය. දුප්පතුන් වෙනුවෙන් සමාජ ආරක්‍ෂණ දැල්, රැකියා නොමැත්තවුන්ට විරැකියා දීමනා, මුළුමනින්ම හෝ යම් පමණකට නිදහස්වූ අධ්‍යාපන හා සෞඛ්‍ය සේවාවන් වැනි සමාජ සංවර්ධන වැඩසටහන්වලට අවශ්‍ය මූල්‍ය පදනම වැටුණේ මෙම ඉතාමත් ඉහළ ඍජු බදු හරහාය.

නමුත් රේගන්-තැචර් පරිවර්තනයත් සමග මෙම තත්වය වෙනස් විය. ඍජු බදු ආර්ථික වශයෙන් හානිදායකය යන අහේතුක ඇදහිල්ල බටහිර සමාජයන් පුරා ව්‍යාප්ත වූයේ මේ කාලයේය. ආර්ථික නව-ලිබරල්වාදයේ එක් මූලස්තම්භයක් වනුයේ මෙම විශ්වාසයයි. ලෝකයේ බොහෝ රටවල දේශපාලනික වම-දකුණ බෙදා වෙන් කරන එක් රේඛාවක් වනුයේ බදු සම්බන්ධ මතයයි. ඍජු බදු වැඩි කළ යුතුය යන්න, ගෝලීය වමේ නොවෙනස් ස්ථාවරයයි. ඍජු බදු අඩු කළ යුතුය යන්න ගෝලීය දකුණේ නොවෙනස් මතයයි. පසුගිය දෙසැම්බරයේ ආජන්ටිනා ජනපතිවරණය ජයගත් උග්‍ර දක්‍ෂිණාංශික යාවියර් මිලෙයි (Javier Melei) මහතාගේ එක් මැතිවරණ පොරොන්දුවක් වූයේ ආදායම් බදු අහෝසි කිරීමයි.

ලංකාවේ ඇත්තේ මෙහි විලෝමයයි. ලංකාවේ ‘වම,’ ලංකාවේ ‘ප්‍රගතිශීලීන්’ ඍජු බදුවලට විරුද්ධය. ඍජු බදු වැඩි කිරීමට ක්‍රියා කළේ දක්‍ෂිණාංශික යැයි සැලකෙන මංගල සමරවීර හා රනිල් වික්‍රමසිංහ වැනි දේශපාලකයන්ය. ඍජු බදු අඩුකිරීම ‘වාමාංශික’ හා ‘ප්‍රගතිශීලී’ සටන් පාඨයකි. සමගි ජන බලවේගය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා ශ්‍රී ලංකා පොදු ජන පෙරමුණ යන පක්‍ෂ තුනම ඡ්ශෑ බද්දේ උපරිම අගය පහත දැමීමට පොරොන්දු වී ඇත. ඔවුන්ට අනුව ඍජු බදු වැඩි කරන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා වැනි ‘ජනතා ද්‍රෝහීන්’ය. ජාතිවාදය හා බල බෙදීම් විරෝධය වාමාංශික ගුණාංගයක්, ප්‍රගතිශීලී ගතිලක්‍ෂණයක් වූ රටක, ඉහත විකෘතිය එතරම් අරුමයක් නොවේ.

2019 දී ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනපතිවරයා අහෝසි කළ/කප්පාදු කළ ඍජු බදු යළිත් ස්ථාපිත කිරීමට රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනපතිවරයා පියවර ගත් විට, ඔහු සිටියේ විපක්‍ෂයට වඩා ආර්ථිකමය හා දේශපාලනික නිවැරදි හා ඉදිරිගාමී තැනකයි. නමුත් වත්මන් වැට් බද්ද වැඩිකිරීම තුළ ඔහු විපක්‍ෂයේ පසුගාමී තැනට වැටී ඇත. උපයන විට ගෙවීමේ බද්ද, ආදායම් බද්ද, ලාභාංශ බද්ද, වැට් බද්ද, ජාතිය ගොඩනැගීමේ බද්ද යන මේ සියල්ලම බදුය. නමුත් මේවායේ ස්වභාවය හා ප්‍රතිවිපාක එක සමාන නොවේ. ඍජු බදුවලින් තැලෙනුයේ මැදි හා ඉහළ ආදායම්ලාභීන්ය. වක්‍ර බදුවලින් තැලෙනුයේ අඩු ආදායම්ලාභීන්ය. මේ දෙක අතර වන තෝරාගැනීම ආර්ථික තෝරාගැනීමක් පමණක් නොව දේශපාලන තෝරාගැනීමකි.

තම පාලනයක් යටතේ ඡ්ශෑ උපරිමය, වික්‍රමසිංහ ජනපතිවරයාගේ 36% සිට 24% දක්වා අඩු කරන බව ජවිපෙ කියා තිබේ. මේ වෙනස පියවන්නේ කොතැනින්ද යන්න ගැන ජවිපෙ (හෝ බදු අඩුකිරීමට පොරොන්දු වන අනෙක් පක්‍ෂ) කියා නොමැත. නාස්තිය හා දූෂණය අඩු කිරීමෙන්, හිටපු ජනපතිවරුන්ට දෙන වරප්‍රසාද ඉවත් කිරීමෙන් මෙම වෙනස පියවිය හැකියැයි කීම අඥාන/කපටි කථාවකි. නාස්තිය හා දූෂණය, හිටපු ජනපතිවරුන් භුක්ති විඳින දැවැන්ත වරප්‍රසාද, මන්ත්‍රී විශ්‍රාම වැටුප්, දේශපාලකයන්ට හා රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට ලැබෙන තීරු බදු රහිත වාහන, මේ සියල්ල නතර කළ යුතු බව සැබෑය.

නමුත් අපේ නිදහස් අධ්‍යාපන හා සෞඛ්‍ය සේවා, සමෘද්ධිය/අස්වැසුම ඇතුළු අනෙකුත් සහනාධාර මේ මට්ටමෙන් හෝ පවත්වාගෙන යාමට නම් එවැනි යහපාලනමය පිළිවෙත්වලින් ඉතිරි කෙරෙන මුදල් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ලොව ඉතාමත්ම පෘථුල සමාජ සංවර්ධන රාජ්‍යයන් පවත්වාගෙන යන ෆින්ලන්තය, ඩෙන්මාර්කය, නෝර්වේ හා ස්වීඩනය වැනි රටවල නාස්තිය හා දූෂණය අවමය. මේ රටවල් තම දේශපාලන පැළැන්තිය නඩත්තු කිරීමට කෝටි ගණන් වැය නොකරයි. එසේ වුවද තම සමාජ සංවර්ධන වැඩසටහන් පවත්වාගැනීමට ඔවුන් බදු අය කළ යුතුමය. ලංකාවට බදු අය නොකර නිදහස් අධ්‍යාපනය හා නිදහස් සෞඛ්‍යය පවත්වාගත හැකියැයි කීම එක්කෝ මුලාවකි. නැතිනම් රැවටිල්ලකි.

අලුතින් ධන බද්දක් අය කළ යුතුයැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා යෝජනා කළ විට, ඔහු සිටියේ ඔහුගේ ප්‍රතිවාදීන්ට වඩා නිවැරදි තැනකය. ප්‍රශ්නය නම් එම බද්ද පැනවීම 2025 තෙක් කල් දමා 2024දී වැට් බද්ද ඉහළ දැමීමයි. ඇතැම් විට ඔහු එසේ කළේ ධන බද්දට එරෙහිව, ඊට යටත් වෙන්නවුන්ගෙන් හා ඔවුන්ගේ දේශපාලන සගයන්ගෙන් අනිවාර්යයෙන්ම එල්ල වෙන දෘශ්‍යමාන හා ඝෝෂාකාරී විරෝධය නිසා විය හැක. වැට් බද්දෙන් බැටකන නැති බැරි ජනතාවට පාර පුරා උද්ඝෝෂණය කිරීමට, වර්ජනය කිරීමට, මාධ්‍ය හමු පැවැත්වීමට තරම් ශක්තියක් නොමැත. ඔවුන් තැලෙන යකඩ වැනිය. පාලකයන් කවරෙකු වුවද මේ තැලෙන යකඩයම උඩ පැන පැන තලන්නේ එබැවිනි.

ලංකාව නීතිමය වශයෙන් නොබෙදුණද ජාතිය, ආගම හා සමාජ ආර්ථික වශයෙන් බෙදුණු රටකි. දෙමළ ලාංකිකයකු (විශේෂයෙන්ම 1956 සිට) ජීවත් වූ ලංකාව, සිංහල ලාංකිකයකු ජීවත්වූ ලංකාවට වඩා වෙනස්ය. දුප්පත්, මැද පන්තික හා ධනවත් ලාංකිකයන් ජීවත් වූයේත්, ජීවත් වන්නේත් වෙනස් ලංකාවන්වලය. මේ වෙනස්කම් යම් සීමාවන් තුළ පවත්වාගැනීම සාමයට හා සමාජ ස්ථාවරත්වයට අත්‍යවශ්‍යය. ඇති-නැති පරතරය සමාජයට දරාගත නොහැකි තරමට වර්ධනය වීම වළක්වාගත හැකි එක් ප්‍රධාන මාර්ගයක් නම් වක්‍ර බදු බර අඩු කොට ඍජු බදු බර වැඩිකිරීමයි. විපක්‍ෂයට (සමාජවාදීයැයි කියන ජවිපෙද ඇතුළුව) මේ පිළිබඳ දැක්මක් හෝ උවමනාවක් ඇති බවක් නොපෙනේ. ඒ මගේ යම් දුරක් ගිය වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයාද ඒ ගමන අත්හැර (හෝ කල් දමා) තැලෙන යකඩය තලන්නට පටන්ගෙන ඇත. මේ සියල්ල අනාගත ව්‍යසනයක වත්මන් සංඝටකයන්ය.

කොටන් ඇදීම හා පෙරහරේ යාම

ඇමරිකාවේ හා යුරෝපයේ ව්‍යාප්ත වූ රේගන්-තැචර් නව ලිබරල්වාදී පරිවර්තනයන් නිසා 1978න් පමණ පසු මේ රටවල ඍජු බදු අනුපාතයන් විශාල වශයෙන් පහත වැටුණි. මේ ඍජු බදු පහළ වැටීමත් හා සමගාමීව මේ රටවල ඇති නැති පරතරය වේගයෙන් වර්ධනය විය. විශේෂයෙන්ම නව ශතවර්ෂයේදී මෙම වැඩිවන පරතරයේ ප්‍රධානතම සාධකය බවට පත්ව ඇත්තේ, ලාභාංශවලට වඩා ඉහළ විධායක ශ්‍රේණීන් හොබවන්නන් ලබන දැවැන්ත වැටුප් හා අනෙකුත් වරප්‍රසාදයි. මෙම ඇති නැති පරතරයට ප්‍රතිචාර ලෙස යළිත් වරක් ආදායම් බදු හා ධන බදු ප්‍රමුඛ අනෙකුත් ඍජු බදු විශාල ලෙස ඉහළ දැමිය යුතු බව ඇමරිකානු හා යුරෝපීය ප්‍රගතිශීලී/වාමවාදී චින්තකයන්ගේ, ආර්ථික විද්‍යාඥයන්ගේ, දේශපාලකයන්ගේ හා වෘත්තීය සමිති/සමාජ ක්‍රියාකාරිකයන්ගේ මතයයි.

ලංකාවේ නම් ඇති-නැති පරතරය ගැන වැඩියෙන්ම හඬ නගනවුන්ට ඍජු බදු, නයින්ට අඳුකොළ වැනිය. ඇති-නැති පරතරය ඉහළ ආදායම් උපයන 1% හෝ 10%ක් හා සෙසු 99%හෝ 90%ක් ලෙස වර්ගීකරණය කිරීමෙන් තම (ඍජු) බදු විරෝධය සාධාරණීකරණය කිරීමට හා එය බහුතර ජනතාව වෙනුවෙන් කරන ඉල්ලීමක් ලෙස පෙන්වාදීමට ඉහළ හා ඉහළ මැදි ආදායම් ලබන බදු විරෝධීහු උත්සාහ කරති. නමුත් ආර්ථික කඩාවැටීමෙන් පසු විකාශනය වෙමින් පවතින නව යථාර්ථය තුළ මෙරට ඇති නැති පරතරය 30-35% හා 70-65% වැනි වර්ගීකරණයකට වඩා ආසන්න බවට අනුමාන කළ හැක. ජනතාවගෙන් 2/3ක් පමණ ආර්ථික අහේනියේ හා අනාරක්‍ෂිතභාවයේ ගිලී හෝ ඒ අබියස සිටී. මේ කුලකයේ බොහෝ පවුල්වලට දිනකට පෝෂ්‍යදායී ආහාර වේල් තුනක් ගැනීම මතකයක් හෝ සිහිනයක් පමණි. 2024 වැට් වැඩිවීම මේ ජනතාවට වැදුණු මරු පහරකි. නමුත් ආණ්ඩුව වත් විපක්‍ෂය වත් ඔවුන්ගේ සැබෑ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් පෙනීසිටිනවාද යන්න සැක සහිතය.

2023 PAYE බද්ද ඉහළ නැංවීමට එරෙහිව රජයේ ගුරු සංගම් උද්ඝෝෂණය කළා පමණක් නොව ගුරුවරු කළු ඇඳුමින් සැරසී වැඩට පැමිණීමේ දිනයක්ද සංවිධානය කළහ. නමුත් මෙරට ගුරුවරුන්ගෙන් ඡ්ශෑ බද්දට යටත් වන තරමේ වැටුපක් ලබනුයේ ඉහළම ශ්‍රේණියේ විදුහල්පතිවරුන් අතළොස්සක් පමනි. සමස්ත ගුරු පරපුරටත් අධ්‍යාපන සේවයටත් දරුණු ලෙස බලපාන පොත් බද්ද සම්බන්ධයෙන් එවැනි විරෝධයක් මේ දක්වා සංවිධානය වී නොමැත.

2024 මැතිවරණ වසරකි. සුවිශේෂ ලෙස ජනපතිවරණ වසරකි. ජනපතිවරණයෙන් ජයගැනීමට වික්‍රමසිංහ මහතාට තිබූ ඉතාමත් අල්ප හැකියාවද, නව වසරක පළමුවැනි දින ආර්ථික අහේනියෙන් හෙම්බත්ව සිටින තුනෙන් දෙකක් පමණ වූ ලාංකිකයන් මත තවත් බදු පර්වතයක් පතිත කිරීමෙන් මුළුමනින්ම අහෝසි වන්නට ඇත. කොහොමටත් තරගය ඇත්තේ සජබය හා ජවිපෙ අතරත්, සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා හා අනුර කුමාර දිසානායක මහතා අතරත්ය. එබැවින් බදු ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් මෙම නායකයන් දෙදෙනාම පෙන්වන අවංක හෝ වංක ව්‍යාකුලත්වය (ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ ආර්ථික අඥානත්වය මෙන්ම) රටේ අනාගතයට බෙහෙවින් බලපානු ඇත.

2024 වසරේ වැට් බදු ඉහළ යාමත් සමග වූ තවත් සිදුවීමක් නම් ශ්‍රීලන්කන් සමාගම ඇඑ කැ්ිසබට ක්‍රමයට බෙල්ජියමෙන් ගුවන් යානා දෙකක් බදු ගැනීමය. දිගින් දිගටම අලාබ ලබන දැවැන්ත රාජ්‍ය ආයතන නඩත්තු කිරීමත් වසරක් පාසා ඉහළ යන ආරක්‍ෂක වියදමත් මෙරට බදු ආදායම් ගිල දමන බහිරවයන් වැන්නය.

ඊළාම් යුද්ධය නිමාවී වසර 15කට ආසන්නය. යුද්ධය අතරතුර තිබුණාට වඩා ආරක්‍ෂක වියදම් අද වැඩිය. එමිරේට්ස් කළමනාකරණය යටතේ ශ්‍රීලංකන් සමාගම 2007දී රජයට බදු ගෙවීමෙන් පසු ඩොලර් මිලියන 7.8ක ලාබයක් ලැබීය. එදා රජයට මුදල් දුන් ශ්‍රීලංකන් සමාගමට අද රජය මුදල් ගෙවයි. පත පොතේ සිට ඉන්ධන දක්වා අලුතෙන් බදු ගසන්නට සිදුවූ එක් හේතුවක් නම් මෙවැනි ඵලදායි නොවන වියදම්ය. රාජ්‍ය අයිතිකාරිත්වය යනු සමාජවාදය හා ප්‍රගතිශීලීත්වය ලෙස දකින්නට අපි පුරුදුව සිටිමු. ආරක්‍ෂක වියදම් පවත්වා ගැනීම යනු දේශප්‍රේමයයි. ඍජු බදු, කප්පාදු වූ තැන මේ ‘දේශප්‍රේමීත්වය’ හා ‘සමාජවාදය’ නඩත්තු කළ හැක්කේ වැට් වැනි වක්‍ර බදු හරහා දුප්පතුන් තවත් දුප්පත් කිරීමෙන් හා අර්ධ-දුප්පතුන් දුප්පත් කිරීමෙනි.

නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පිහිටෙන් ඉගෙනගත් වෛද්‍යවරු තමන්ට අත දුන් නිදහස් අධ්‍යාපනය නඩත්තු කිරීම සඳහා ආදායම් බදු ගෙවීම ප්‍රතික්‍ෂෙප කරති. PAYE බද්ද කප්පාදු නොකළොත් රට හැර දමා යන බවට තර්ජනය කරති. රනිල් ගෝගමක් සංවිධානය කිරීමට සැරෙසන මිහින්තලේ විහාරාධිපති හිමියන් මල්වත්ත පන්සලට ගොස් නැති බැරි ජනතාව ගැන හඬා වැටුණේය. ඔහු භාවිත කරන වී8 වර්ගයේ ජීප් රථයේ යළි-විකුණුම් මිල රුපියල් මිලියන 50ක් පමණ වේ. 2024 නිමා වන්නට පෙර රනිල් වික්‍රමසිංහ ‘ගෙදර’ යනු ඇත. ඒ ‘වෙනස’ වෙනසක් වේද? නැතහොත් ඇති හැකියවුන්ගේ ජීවන මට්ටම රැකීම සහ නැති බැරිවුන් පෙළීමේ පිළිවෙත විප්ලවීය, සමාජවාදී හෝ ජනතාවාදී වෙස් ගැන්මක් පිටුපස දිගින් දිගටම ක්‍රියාත්මක වේද?

ජනාධිපති නීතිඥවරුන් පත්කිරීම සහ ජනාධිපති නීතිඥ උපුල් කුමාරප්පෙරුම

නීතිඥ උපුල් කුමරප්පෙරුම, ජනාධිපති නීතිඥවරයකු හැටියට පත්කිරීම ගැන දේශපාලන හා සමාජ මාධ්‍ය අවකාශයේ විවිධ අදහස් පළවනු දකින්නට ලැබේ. උපුල් කුමරප්පෙරුම මහතා, අනිද්දා පුවත්පත පවත්වාගෙන යන අනිද්දා පබ්ලිෂර්ස් ගරන්ටි ලිමිටඩ් සමාගමේ අධ්‍යක්‍ෂවරයෙකි. එපමණක් නොවේ, 2018 ජනවාරි අගදී, පුවත්පතක් (පසුව, ‘අනිද්දා’) ඇරඹිය යුතුයැයි තීරණය කළ අවස්ථාවේ පටන්, ඒ සඳහා අවශ්‍ය මූලික අරමුදල් එකතුකර ගැනීමේදීත්, උපකරණ සපයාගැනීමාදි සෑම කටයුත්තකදීමත් පුරෝගාමි වී, අත්‍යන්තයෙන්ම කැපවී වැඩ කළ කෙනෙකි. ඒ සියල්ලටමත් වඩා, අනිද්දාහි ගෞරවනීය මිත්‍රයෙකි. අනිද්දා වෙත යම් ගෞරවයක් තිබේ නම්, එහි විශාල කොටසක් උපුල් කුමරප්පෙරුමටද අයත්ය.

කුමරප්පෙරුම මහතා ජනාධිපති නීතිඥයකු ලෙස පත්කිරීම ගැන පවතින අදහස් හුවමාරුව සම්බන්ධයෙන් යමක් කිව යුතුයැයි අප කල්පනා කළේ, ජනාධිපති නීතිඥකම යනු කුමක්දැයි නොදන්නා පිරිසක්ද, තවත් නීතිඥවරුන් පිරිසක්ද, තමන් හැර මුළු ලෝකයම ආදර්ශවත් විය යුතුයැයි දෙසන යූටියුබ් මාධ්‍යකාරයන් කෙනකු දෙන්නකුද, ආචීර්ණ කල්පික පාරිශුද්ධවාදී මතවාදවල යහමින් එල්ලී සිටිනා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ හා ජාතික ජන බලවේගයේ ඇතැම් සාමාජික උදවියද මේ සම්බන්ධයෙන් නන් දොඩවමින් සිටින නිසාය.

ජනාධිපති නීතිඥ යනු නම්බුනාමයකි. එවැනි අයකුට, රජයෙන් හෝ වෙනත් කිසිම ආයතනයකින් කිසිවක් නොලැබේ. එහෙත් එය, (රජයේ හෝ පෞද්ගලිකව වෘත්තියේ යෙදෙන) නීතිඥවරයකුට/වරියකට ලැබිය හැකි ඉහළම ගෞරවනාමයයි. සිය වෘත්තීය විශිෂ්ටත්වය වෙනුවෙන් ඔවුන්ට රාජ්‍ය නායකයා හෝ නායිකාවගෙන් ලැබෙන ගෞරවනාමයක් ලෙස එය සැලකිය හැකිය.

ජනාධිපති නීතිඥවරයකු හෝ වරියක පත්කිරීමට හැක්කේ රටේ ජනාධිපතිට පමණි. ඒ සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 33 (ඉ) ව්‍යවස්ථාවෙන් බලය දී තිබේ. එහි මෙසේ කියයි. ‘නීතිඥ වෘත්තියෙහි විශිෂ්ටත්වයට පත්ව ඇත්තා වූ ද, පැවැත්මෙහි හා වෘත්තීය කටයුතු පිළිබඳ අවංකභාවයෙහි උත්කෘෂ්ඨ තත්ත්වයක් පවත්වාගෙන ඇත්තා වූ ද නීතිඥවරයන් ජනාධිපති නීතිඥවරයන් වශයෙන් පත් කිරීමට බලය ඇත්තේ ය. මේ ඡේදය යටතේ පත් කරනු ලබන සෑම ජනාධිපති නීතිඥවරයකුටම ඒ දක්වා රාජ නීතිඥවරයන් විසින් භුක්ති විඳින ලද සියලු වරප්‍රසාදවලට හිමිකම ඇත්තේ ය.’ මෙහි සඳහන් ආකාරයටම, 1978 ව්‍යවස්ථාව සමග ජනාධිපති නීතිඥවරුන්/වරියන් පත්කෙරුණත්, 1978 ව්‍යවස්ථාවට පෙර ව්‍යවස්ථාවලින් පත්කෙරුණේ රාජ නීතිඥවරුන්/රැජිණ නීතිඥවරුන්ය.

ඉහත ව්‍යවස්ථාවේ තිබෙන පරිදි, ජනාධිපති නීතිඥවරුන්/වරියන් ලෙස පත්කළ යුත්තේ සිය වෘත්තියේ විශිෂ්ටත්වයට පත් අයයි. මෙහිදී, ඒ ඒ ජනාධිපතිවරුන්ගේ අභිමතය බලපාන බව නොකිවමනාය. ඒ නිසා බොහෝ විට සිදුකෙරුණේ, එම පත්වීම ලැබීමට සුදුසුනම් ඇති අයද පත්කරන අතරම, තමන්ගේ දේශපාලන හෝ වෙනත් වුවමනාකම් මත, නුසුදුසු තවත් පිරිසකටද ජනාධිපති නීතිඥ පත්වීම් ලබාදීමය. මේ නිසා, ජනාධිපති නීතිඥ පත්කිරීම් බරපතළ විවේචනයන්ට ලක්වන එකක් බවටද පත්විය. එහි නරකම තත්වයක් ඇතිවුණේ ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනගේ කාලයේය. 2017-2019 කාලයේදී ඔහු විසින් පත්කරන ලද ජනාධිපති නීතිඥවරුන් ගණන 75කි. ඇත්ත වශයෙන්ම වෘත්තීය විශිෂ්ටත්වයෙන් යුක්ත කිහිප දෙනකු පත්කරන අතර, කිසිසේත් ජනාධිපති නීතිඥකමට නොගැළපෙන පිරිසක්ද ඒ කාලයේදී වරින් වර හෙතෙම පත්කළේය.

මේ පත්කිරීම් නීති ක්‍ෂෙත්‍රයේදී මෙන්ම මහජන අවකාශයේදීද බලවත් විවේචනයට ලක්විය. නිසි සුදුසුකම් නැතිව ජනාධිපති නීතිඥවරුන් බවට පත් උදවියට, අධිකරණ ක්‍ෂෙත්‍රයේදී මහත් අපහසුවකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවුණු බවද නොරහසකි. එහි ප්‍රතිඵලය වුණේ, සිරිසේන මහතා තවත් නීතිඥවරුන් 50කට ආසන්න පිරිසක් ජනාධිපති නීතිඥවරුන් ලෙස පත්කරන්නට පියවර ගෙන තිබියදි, ජනාධිපති නීතිඥවරුන් පත්කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සඳහා නිසි මාර්ගෝපදේශ සකසන්නට නියම කරන ලෙස ඉල්ලා නීතිඥ උපුල් කුමරප්පෙරුම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කිරීමයි. එම පෙත්සමේ මුල් අවස්ථාවේදී සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා පත්කරන්නට නියමිතව සිටි එම නීතිඥවරුන්ගේ පත්කිරිම් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් අත්හිටුවනු ලැබිණ. පසුව එම පෙත්සම විභාග කළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නියමය අනුව, එවකට ජනාධිපති ලේකම් උදය ආර් සෙනෙවිරත්න, ජනාධිපති නීතිඥවරුන් තෝරාගැනීම පිළිබඳ මාර්ගෝපදේශ සංග්‍රහයක් 2019 ඔක්තෝබර් 29 වැනිදා, අංක 2147/ 37 දරන අතිවිශේෂ ගැසට් පත්‍රය මගින් ප්‍රකාශයට පත්කළේය.

ඉන්පසු ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවූ විට, එම පරණ ගැසට් එක අවලංගු කරමින්, එවකට ජනාධිපති ලේකම් පීබී ජයසුන්දර විසින් නොවැම්බර් මස 24 දා අංක 2255/24 දරන අතිවිශේෂ ගැසට් පත්‍රයක් නිකුත් කරන ලදි. ඊට අනුව, ජනාධිපති නීතිඥවරුන් පත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් වන මාර්ගෝපදේශ කෙටියෙන් මෙසේය.

ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නීතිඥවරයකු වන; නීතිඥ වෘත්තියේ විශිෂ්ටත්වයට පත්ව ඇති සහ පැවැත්මේ සහ වෘත්තීය කටයුතු පිළිබඳ අවංකභාවයෙහි උත්කෘෂ්ට තත්ත්වයක් පවත්වාගෙන යන; ලංකාවේ ඕනෑම අධිකරණයක නීති තර්ක තුළින් සක්‍රිය දායකත්වයක් ලබා දී ඇති හෝ නීතියේ උන්නතිය උදෙසා නීති තර්ක තුළින් සක්‍රිය දායකත්වයක් ලබා දී ඇති හෝ රාජ්‍ය අංශයේ හෝ ලංකාව තුළ හෝ ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් ආයතනයක හෝ ජ්‍යෙෂ්ඨ මට්ටමේ නීති විෂයයෙහි විශේෂඥයකු ලෙස සුවිශේෂ සහ විශිෂ්ට දායකත්වයක් ලබාදී ඇති හෝ ලංකාවට කීර්තියක් හෝ ගෞරවයක් අත්කර දී ඇති; සෑම අවස්ථාවකදී ම යහපත් චරිතයකින් සහ කීර්තිනාමයකින් යුක්ත වන; ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කර නොමැති; නීතියේ ආධිපත්‍යයට හෝ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට හානි පමුණුවන හෝ බිඳහෙළන කිසිදු ක්‍රියාවක නිරත වී නොමැති; ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් හෝ ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය විසින් විනය නියෝගයකට ලක්කර නොමැති සහ අධිකරණයක් විසින් වෘත්තීමය පැහැර හැරීමක් හෝ අකටයුත්තක් සඳහා වරදකරු කර නොමැති සහ බුන්වත් නොවූ සහ අධිකරණයට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් වරදකරු නොවූ සහ රථ වාහන ආඥාපනත යටතේ සුළු වරදකට හැර දේශීය හෝ විදේශීය අධිකරණයක් විසින් කිසිදු වරදකට වරදකරු කර නොමැති නීතිඥවරයකු ජනාධිපති නීතිඥවරයකු/වරියක හැටියට පත්කළ හැකිය.

ජනාධිපති නීතිඥවරයෙකු ලෙස පත්වීම සඳහා වූ අයැදුම්පත ඉදිරිපත් කිරීමට පෙර, අවම වශයෙන් අවුරුදු පහක කාලයක් සඳහා දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ, ආදායම් බදු ගෙවන්නෙකු වශයෙන් ලියාපදිංචි වී ඇති පුද්ගලයෙකු විය යුතුය. නීතිය සහ/හෝ නීති පද්ධතිය පිළිබඳ ග්‍රන්ථ, ලේඛන ප්‍රසිද්ධ කර තිබීම, ජාතික හෝ ජාත්‍යන්තර සමුළු සඳහා පත්‍රිකා ඉදිරිපත් කර තිබීම, ජාතික හෝ ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් ආයතන මගින් නීතිය පිළිබඳ වැඩිදුර හදාරා තිබීම, පිළිගත් උසස් අධ්‍යාපන ආයතන තුළ නීති විෂයය උගන්වා තිබීම, නීතියේ නව අවකාශයන් පිළිබඳ යාවත්කාලීන වූ දැනුම සහිත වීම සහ අර්ථවත් ලෙස වෘත්තියට දායකත්වය සපයන කනිෂ්ඨ නීතිඥවරුන් පුහුණු කර තිබීම, ජනාධිපති නීතිඥයන් පත්කිරීමේදී අමතර සුදුසුකමක් ලෙස සලකනු ලැබේ. නොතාරිස්වරයකු ලෙස සේවයේ යෙදී සිටීම නුසුදුසුකමකි.

අවම වශයෙන් වසර 20ක කාලයක් තුළ නීතිඥවරයෙකු වශයෙන් කටයුතු කර නොමැතිනම් ජනාධිපති නීතිඥයෙකු වශයෙන් පත් නොකළ යුතුය. කෙසේ වෙතත්, විශේෂිත අවස්ථාවන්හිදී අනෙකුත් සියලුම නිර්ණායකයන් සපුරා ඇති, වසර 15ක සේවා කාලයක් සහිත නීතිඥවරයන් ද පත්කිරීමට සලකා බැලිය හැකිය.

වසරකට පත්කරනු ලබන ජනාධිපති නීතිඥයන්ගේ සංඛ්‍යාව 10 නොඉක්මවිය යුතුය. ජනාධිපති නීතිඥවරයකු ලෙස පත්වීම නීතිඥවරයකුගේ අයිතිවාසිකමක් ලෙස නොසැලකිය යුතුය.
තහවුරු කර ගැනීමේ ක්‍රියාවලියකින් පසුව ජනාධිපති නීතිඥයින් ලෙස පත්කිරීමට යෝජිත පුද්ගලයින් පිළිබඳව අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයාගේ සහ නීතිපතිවරයාගේ මතය ජනාධිපතිවරයාට විමසිය හැකිය.

අවසන් දිනයක් දක්වමින්, ජනාධිපති නීතිඥයන් පත්කිරීම සඳහා අදාළ අයැදුම්පත් රජයේ ගැසට් නිවේදනයක් මඟින් කැඳවනු ලැබේ. ප්‍රමාදවී ලැබෙන අයදුම්පත් භාර ගනු නොලැබේ.’
මේ විධිවිධාන අනුව යමින්, මෙවර ජනාධිපති නීතිඥවරුන් හැටියට පත්වීමට 1400කට ආසන්න නීතිඥවරුන්/වරියන් ප්‍රමාණයක් අයැදුම්පත් ඉදිරිපත් කළ බව දැනගන්නට තිබේ. හිටපු අගවිනිසුරු කේ ශ්‍රීපවන්ගේ සභාපතිත්වයෙන් යුක්ත තුන්දෙනකුගේ කමිටුවක් විසින් අයැදුම්පත්‍ර කෙටි ලැයිස්තුගත කිරීමෙන් පසු අවසානයේ දැනට නම් කර තිබෙන දසදෙනා තෝරාගෙන තිබේ.

උපුල් කුමරප්පෙරුම මහතා ජනාධිපති නීතිඥවරයකු හැටියට නම්කෙරුණේ මේ අසීරු තෝරාගැනීමේ ක්‍රියාවලිය හරහා යමින්, ඉහත කී නිර්ණායකවලින් සැලකිය යුතු කොටසක් සම්පූර්ණ කිරීමෙනි. කිසිවකු පස්සේ නොගොස්, කිසිවකු ලවා වචනයකින්වත් තෝරාගැනීමේ ක්‍රියාවලියට බලපෑමක් නොකරමිනි. නීති වෘත්තීය ක්‍ෂෙත්‍රයේ කුමරප්පෙරුම මහතා කර ඇති දායකත්වය ඉතා ඉහළය. ඊට අමතරව, මහජනතාවට යුක්තිය ලබාදීමට අවශ්‍ය අවස්ථාවල නොපැකිළව ඉදිරිපත් වෙමින්, සමහර විට නොමිලේ සේවය ලබාදෙමින්, උසාවිය තුළ මෙන්ම උසාවියෙන් පිටතදීද මිනිස් අයිතිවාසිකම් කතිකාව දියුණු කිරීම සඳහා සක්‍රිය ලෙස මැදිහත් වෙමින් ඔහු කර ඇති දායකත්වය, බොහෝ දෙනා හොඳින්ම දනිති. ජාතික ජන බලවේගයේ මුල් පෙළේ ක්‍රියාකාරී වෘත්තිකයකු හැටියට ඔහුගේ දායකත්වය ඊට අමතරවය.

ජනාධිපති නීතිඥවරයකු වීමට අයැදුම්පතක් ඉදිරිපත් කළ යුතුය. එහෙත්, ඒ අයැදුම්පත ඉදිරිපත් කළ 1400ක පමණ පිරිසකින් 10 දෙනකු අතරට තේරීම කුමරප්පෙරුම මහතාගේ වෘත්තීය විශිෂ්ටත්වය නිසාම සිදුවූවකි. අධිකරණ ක්‍ෂෙත්‍රයේ විනිසුරුවරුන්ගේ සිට ජ්‍යෙෂ්ඨ, කනිෂ්ඨ නීතිඥවරුන් දක්වා බොහෝ අය ඒ ගැන සාක්‍ෂි දරනු ඇත.

මෙවැනි පරීක්‍ෂාකාරී ක්‍රියාවලියක් තුළ වුවද, මෙවර පත්වී ඇති සමහරුන් ඊට නියම ලෙසම සුදුස්සන්දැයි ඇතැමකුට සාධාරණ ප්‍රශ්නයක් පැනනැගිය හැකිය. එවැනි අයද මේ දහදෙනාගේ ලැයිස්තුවේ නැත්තේ නොවේ. ඒ අය ගැන සමාජයෙන් විශාල විරෝධයක් එන බවක් නොපෙනෙන්නේ, ඔවුන් ගැන බොහෝ දෙනකු නොදන්නාකම නිසාත්, ඔවුන් සමාජයේ කිසියම් ඉහළ තීරු නියෝජනය කරන නිසාත් විය හැකිය. ඒ වෙනුවට සමහරකුට ප්‍රශ්නය වී ඇත්තේ, ජාතික ජන බලවේගයේ උපුල් කුමරප්පෙරුම නීතිඥවරයා ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නම් කිරීමෙන් ජනාධිපති නීතිඥවරයකු වීමයි. ජනාධිපති නීතිඥවරුන් පත්කිරීමේ පරිචයවත් නොදන්නා සමහර මාධ්‍යකරුවන්ට අනුව එය රනිල්-අනුර ඩීල් එකකි. හුදෙක් තම දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයකුට ජනාධිපති නීතිඥකමක් ලබාගැනීම සඳහා, සියලු දේශපාලන ස්ථාවරයන් පසෙක තබා රනිල් වික්‍රමසිංහ සමග අනුර දිසානායක ඩීල් එකකට යාවියැයි සිතන්නෝ කවර අමනොඥයෝද? එහෙත් පත්තර පිටුවල මුසා වපුරන්නන්ට එය අමුත්තක් නොවේ.

මේ අවස්ථාවේදී (ඇත්ත වශයෙන්ම දෙදෙනකු හැරෙන්නට) පත්කළවුන් ඊට සුදුස්සන් බව දකින්නට තිබේ. තමා නිර්දය ලෙස විවේචනය කරන ජාජබෙහි ප්‍රමුඛයකුට ජනාධිපති නීතිඥකම ප්‍රදානය කිරීමට වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා පියවර ගැනීම ඔහුගේ හොඳ ලක්‍ෂණයකි. මෙවැනි අස්ථාවක් වෙනත් ජනාධිපතිවරයකුට ඇතිවුණු නම්, සිදුවිය හැකිව තිබුණු සරලම දේ වූයේ අදාළ නීතිඥවරයාගේ නම ලැයිස්තුවෙන් කැපීයෑමයි.

කුමරප්පෙරුම මහතා ජනාධිපති නීතිඥවරයකු වීමෙන් ඔහු මෙතෙක් කාලයක් කරගෙන ආ, වෘත්තීය, සමාජ, දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම් තව තවත් ඉදිරිගාමී හා ශක්තිමත් වනවා මිස අබමල් රේණුවකින්වත් ආපස්සට යෑමක් සිදු නොවන බව අපේ අත්දැකීමෙන්ම කිව හැකිය. ඔහු එවැනි තිරසාර පුද්ගලයෙකි. එහෙත් ජවිපෙ හා ජාජබ සාමාජිකයන් සමහරකට රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයාගෙන් මේ පත්කිරීම ලැබීම අවුලක් ඇතිකර තිබෙන බව පෙනේ. ඒ අය අතර ඉන්නා සමහරුන් මීට පෙර විවිධ අවස්ථාවල, විශේෂයෙන් සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගෙන් ජනාධිපති නීතිඥකමට ඉල්ලුම් කර, එය නොලැබුණු අය බවද කිව යුතුය.

ඔවුන්ගේ තර්කය අනුව බලන විට, කොතරම් සුදුසුකම් තිබුණද, කවරදාකවත් කුමරප්පෙරුම මහතා වැන්නකුට ජනාධිපති නීතිඥකම ලබාගත නොහැකිය. මන්ද යත්, ජවිපෙ නායකයකු හැර වෙනත් ඕනෑම ජනාධිපතිවරයකු ජවිපෙ/ජාජබට දේශපාලන සතුරකු වන නිසාය. සතුරාගෙන කිසිවකු ලැබිය නොහැකිය. ජවිපෙ නායකයා ජනාධිපති වී කුමරප්පෙරුම මහතා ඔහුගෙන් ජනාධිපති නීතිඥකම ලදොත්, එය යහළුවන්ට සැලකීමක් වනු ඇතෟ ඒ අනුවම සිතතොත්, ජාජබහි ඉන්නා විශ්වවිද්‍යාල ඇදුරකුට, ජාජබ ජනාධිපතිවරයකුගෙන් මිස විශ්වවිද්‍යාල උපකුලපතිවරයකු ලෙස පත්වීමක් ලද නොහැකිය. ජාජබයේ සිටින පරිපාලන නිලධාරියකුට, අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයකු විය නොහැකිය.


කුමරප්පෙරුම මහතා වැනි කෙනෙකු තම පක්‍ෂයේ, ජන බලවේගයේ සාමාජිකයකු වීම ගැන සතුටුවී තම දේශපාලන ව්‍යාපාරයට ඔහු දැනටමත් කරමින් සිටින සුවිශාල දායකත්වය තවත් හොඳින් ලබාගන්නවා විනා, පරණ කාලයේ පාරිශුද්ධවාදී තර්ක ඉදිරිපත් කරමින් ඔහුට අවලාද නැගීම හා විරෝධය පෑම වෙතින්, ජාතික ජන බලවේගයේ නීතිඥ වරිගසභාවේ ඇතැමුන්ගේ වෘත්තීය කුහකත්වය මෙන්ම පක්‍ෂයේ එවැනි සෙසු ක්‍රියාකාරිකයන්ගේ, ඊනියා යූටියුබ්කාරයන්ගේ හා ඇතැම් ‘දේශපාලන විචාරකයන්ගේ’ දේශපාලන කුහකත්වයද කියාපාන බව නම් සටහන් කර තැබිය යුතුය.

සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා කොමිෂන් සභාවක්

0

2024 ජනවාරි 1 වන දින ගැසට් පත්‍රයේ අතිරේකයක් ලෙස නිකුත් කරන ලද, ශ්‍රී ලංකාවේ සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා වන කොමිෂන් සභාව පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳ සරල හැදින්වීමක්

පනත් කෙටුම්පතේ අරමුණ

ලංකාවේ සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා වන කොමිෂන් සභාව පිහිටුවීම මෙන්ම එකී කොමිෂන් සභාවේ තීරණ ක්‍රියාත්මක කිරීම නියාමනය සඳහා විධිවිධාන සැලසීම මෙම පනතේ අරමුණ ලෙස කෙටුම්පතේ දක්වා ඇත.

සත්‍යය හා ප්‍රතිසන්ධාන කොමිෂන් සභා නීතියේ පසුබිම

2019 වර්ෂයේ දී අවසන්වූ තිස්අවුරුදු යුද්ධය සමයේ සිදුවූ සිදුවීම් පිළිබඳව සත්‍ය කරුණු අනාවරණය කිරීම සඳහා කොමිෂන් සභාවක් පත් කිරීමේ සඳහනක් මුල් වරට කරළියට එන්නේ 2015 සැප්තැම්බර් මස ජිනීවා නගරයේ පැවති එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සලයේ 30 වන සැසිවාරයේදී සම්මත වූ ‘ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රතිසන්ධානය, වගවීම හා මානව අයිතිවාසිකම් ප්‍රවර්ධනය කිරීම පිළිබද යෝජනාවලිය’ මගිනි. එම යෝජනාවේ ක්‍රියාත්මක පරිච්ඡේදයේ 4 වන අංකය යටතේ දැක්වෙන්නේ, සත්‍යය සෙවීමේ, සාධාරණත්වය ඇති කිරීමේ, ප්‍රතිසන්ධානය සහ නැවත මෙවැනි සිදුවීම් ඇතිවීම වළක්වාලීමේ කොමිෂන් සභාවක් ස්ථාපනය කිරීමට ශ්‍රී ලංකා රජය එකඟතාව පළකර ඇති බවයි. එබැවින් මෙමැනි කොමිෂන් සභාවක් පිහිටුවීම සහ එය ස්වාධීනව පවත්වාගෙන යාම දේශීය වශයෙන් අවශ්‍යතාවක් මෙන්ම ජාත්‍යන්තර වශයෙන්ද ලංකාවේ වගකීම් ඉටුකිරීමක් ලෙස සැලකිය හැක

කෙටුම්පත මගින් යෝජනා කෙරෙන සත්‍යය සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා යාන්ත්‍රණය
කෙටුම්පත මගින් සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය ඇතිකිරීම සඳහා ආයතන කිහිපයක් ස්ථාපනය කිරීමට යෝජනා කරනු ලබයි. ඒ අතරින් ප්‍රධානතම ආයතනය, සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය පිළිබද කොමිෂන් සභාවයි. ඒ හැරුණු විට විශේෂිත යාන්ත්‍රණ සහ උපදේශකවරුන්, උපදේශක මූල මණ්ඩලය, කොමිෂන් සභාවේ නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ කමිටුව යන ආයතන ස්ථාපනය කිරීමට අපේක්‍ෂා කරනු ලැබේ.

සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධාන කොමිෂන් සභාව

පනත යටතේ පිහිටුවනු ලබන ප්‍රධාන ආයතනය සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා වන කොමිෂන් සභාවයි. මෙම කොමිෂන් සභාව ස්ථිර කොමිෂන් සභාවක් නොවේ. හුදෙක් වසර 5ක කාලයක් සඳහා පත්කරන කොමිෂන් සභාවකි. එහි කාලය තවත් උපරිම වසර දෙකකින් දීර්ඝ කිරීමේ බලය ජනාධිපතිට ඇත.

කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයන් ගණන, 7 දෙනෙකුට වැඩිවූද 21 දෙනෙකුට අඩුවූද ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වෙයි. සියලුම සාමාජිකයෝ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශය මත ජනාධිපති විසින් පත් කරනු ලබති. කොමිෂන් සභාවේ රැස්වීම් ප්‍රසිද්ධියේ පැවැත්විය යුතුය. පෞද්ගලිකත්වය, ජාතික ආරක්‍ෂාව, පෞද්ගලික ආරක්‍ෂාව වැනි කරුණු පිළිබඳව ඇතැම් සාකච්ඡා වන අවස්ථාවලදී එම සාකච්ඡාවලට සෘජු සබඳතාවක් නොදක්වන පුද්ගලයන් ඉවත්කර රැස්වීම් පැවැත්වීමේ අයිතිය කොමිෂන් සභාවට ඇත.

කොමිෂන් සභාවේ කාර්යයන්

සත්‍යය, සමගිය සහ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා වන කොමිෂන් සභාවක් ස්ථාපනය කිරීමේ අරමුණ කෙටුම්පතේ 12 වන ව්‍යවස්ථාවේ දැක්වේ. ‘වෙනත් යම් ලිඛිත නීතියක විධිවිධානවල කුමක් සඳහන් වුවද, කොමිෂන් සභාව විසින්, 1983 සිට 2009 දක්වා වූ කාලසීමාව තුළ උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල සිදු වූ ගැටුම අතරතුර දී හෝ ඒ හා සාධාරණ ලෙස සම්බන්ධව හෝ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හෝ එහි පසුවිපාක වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ කවර හෝ ස්ථානයක දී තැනැත්තන්ට හෝ දේපළකට සිදු වූ අලාභයකට හෝ හානියකට, ජීවිත හානියකට හෝ සිදුව ඇතැයි කියනු ලබන මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය වීමකට අදාළ පැමිණිලි හෝ චෝදනා හෝ වාර්තා සම්බන්ධයෙන් විමර්ශන කිරීම, පරීක්ෂණ පැවැත්වීම සහ නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීම සිදු කරනු ලැබිය යුතු ය.’ යනුවෙන් එය දැක්වේ. ඒ අනුව මෙම පනත පැනවීමේ අරමුණ, උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල සිදුවූ ගැටුම අතරතුර වූ සිදුවීම් සහ අසාධාරණයන් පිළිබඳව සත්‍යය සෙවීමයි.

කොමිෂන් සභාවේ ප්‍රධාන කාර්යය වනුයේ එකී කරුණු සම්බන්ධ වාර්තාවක් රජයට ලබාදීමයි. එමගින් ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව අතර, සත්‍යය පැවසීම, ජාතික සමගිය, සාමය, නීතියේ ආධිපත්‍යය, සහජීවනය, ඉවසීම සමඟ වූ සමානාත්මතාව හා විවිධත්වයට ගරුකිරීම සහ ප්‍රතිසන්ධානය ප්‍රවර්ධනය කිරීම යන කරුණු අපේක්‍ෂා කෙරෙයි.

එසේම, නැවත එවැනි සිදුවීම් වැළැක්වීම සඳහා අවශ්‍ය වන නිර්දේශ රජයට ඉදිරිපත් කිරීමත්, අදාළ කාලය තුළ කාන්තාවන්ට ළමයින්ට සහ ආබාධ සහිත තැනැත්තන්ට විශේෂයෙන් සිදුවූ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයන් පිළිබඳව වාර්තාවක් ලබාදීමත් කොමිෂන් සභාවට පැවරී ඇති වගකීමකි.

ජනතාවට සත්‍යය ප්‍රකාශ කිරීමට අවස්ථාවක් සැලසීමත්, යුද සමයේ සිදුවී විවිධ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයන්, ක්‍රෑර හා අමානුෂික වධහිංසාවන්, පැහැරගැනීම් හා අතුරුදහන් කිරීම්, අවතැන් කිරීම් වැනි සිදුවීම් පිළිබඳව විමර්ශනය කර වාර්තාවක් ලබාදීමත්, ආගමික වාර්ගික භාෂාමය වශයෙන් සිදුවූ අසාධාරණකම් පිළිබඳවත්, ඒවා වැළැක්වීමට අදාළ පරිපාලනමය වෙනස්කම් පිළිබඳව නිර්දේශ ලබාදීමත් මෙම කොමිෂන් සභාවේ වගකීමකි.

කොමිෂන් සභාව ස්වාධීන ආයතනයකි. එය යම් තැනැත්තෙකුගේ හෝ අධිකාරියක විධානයකට යටත් නොවිය යුතුය. මෙම පනතේ විධිවිධාන වෙනත් නීතියක විධිවිධාන අබිබවා ක්‍රියාත්මක වන බවද දැක්වේ.

සභාවේ බලතල

කොමිෂන් සභාවට පැවරී ඇති වගකීම් ඉටුකිරීම සඳහා විමර්ශන හා පරීක්‍ෂණ පැවැත්වීම මෙන්ම එම පරීක්‍ෂණ හා විමර්ශන සඳහා පුද්ගලයන් කැඳවීම, ලේඛන හෝ වාර්තා කැඳවීම මෙන්ම තොරතුරු ලබාදෙන ලෙස යම් යම් ආයතන වෙත නියෝග කිරීමේ බලය කොමිෂන් සභාවට තිබේ. එවැනි කාර්යයන් සඳහා කොමිෂන් සභාවට ප්‍රාදේශීය කාර්යාල පිහිටුවිය හැකිය. මෙම තොරතුරු ප්‍රසිද්ධියේ හෝ රහසිගතව ලබාගැනීමේ බලය කොමිෂන් සභාව සතුය.

සාක්‍ෂිකරුවන්ගේ සහ වින්දිතයන්ගේ ආරක්‍ෂාව

කොමිෂන් සභාවේ විමර්ශන අතරතුර අවශ්‍ය පරිදි සාක්‍ෂිකරුවන්ට සහ වින්දිතයන්ට ආරක්‍ෂාව සැලසීම සහ හානිපූර්ණ නිර්දේශ කිරීමේ බලය මෙන්ම මනෝ-සමාජමය සහය ලබාදීමේ බලයද කොමිෂන් සභාවට පවතී. මෙවැනි කටයුතු සදහා හානිපූර්ණත්ව කාර්යාලයේ සහ අපරාධ වින්දිතයන් සහ සාක්‍ෂිකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරිමේ ජාතික අධිකාරියේ සහය ලබාගැනීම් පිළිබඳව ප්‍රතිපාදන කෙටුම්පතේ ඇතුළත්ව තිබේ.

කොමිසම කරන්නේ අධිකරණ කටයුත්තක්ද?

කොමිෂන් සභාවේ විමර්ශන හෝ පරීක්‍ෂණ අධිකරණ කටයුතු නොවේ. කොමිෂන් සභාවේ කටයුතු අතරතුර හෙළිදරව් වන අපරාධමය කරුණු සම්බන්ධයෙන් අධිකරණයේ සහාය ලබාගැනීම පිළිබඳව ප්‍රතිපාදන කෙටුම්පතේ ඇතුළත් කර ඇත. කොමිෂන් සභාවේ කටයුතු සඳහා පොලිසිය යොදාගැනීමේ හැකියාවද පවතී. සභාවේ නිර්දේශ මගින් කිසිවකුගේ සිවිල් හෝ අපරාධ වගකීමක් නිශ්චය කිරීමක් සිදුනොවේ. එහෙත්, කොමිෂන් සභාවේ විමර්ශන හා පරීක්‍ෂණ තුළින් රැස්කරගත් කරුණු මත නීතිපතිවරයාට නඩු පැවරීමේ හැකියාව පවතී. ඒ අනුව කොමිෂන් සභාවේ ක්‍රියාකාරිත්වය අධිකරණ කටයුත්තක් නොවූවද, එමගින් රැස්කරගන්නා තොරතුරු මත නඩු කටයුතු ආරම්භ විය හැකිය.

නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීම

කොමිෂන් සභාව ලබාදෙන නිර්දේශ ක්‍රිියාත්මක කිරීම සඳහා කමිටුවක් පත් කිරීමට කෙටුම්පත මගින් ප්‍රතිපාදන සම්පාදනය කර ඇත. ජනාධිපති වෙත නිර්දේශ ලැබීමෙන් මාසයක් ඇතුළත ජනාධිපති පත්කරන හා අධිකරණ, මුදල්, ආරක්‍ෂක, රාජ්‍ය පරිපාලන, ළමා හා කාන්තා කටයුතු, සමාජ සවිබලගැන්වීම් යන විෂය භාර අමාත්‍යාංශවල ලේකම්වරුන් හෝ ඔවුන්ගේ නියෝජිතයන් පස් දෙනෙකුගෙන්ද, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශ මත ජනාධිපති විසින් පත්කරනු ලබන රාජ්‍ය නිලධාරීන් නොවන පුරවැසියන් හයදෙනෙකුගෙන්ද මෙම කමිටුව සමන්විත වේ. කමිටුවේ නිලකාලය අගමැති විමසා ජනාධිපති විසින් තීරණය කරනු ලැබේ.
රාජ්‍ය ආයතන තුළින් කොමිෂන් සභාවේ නිර්දේශ ක්‍රියාවට නැංවීම මෙම කමිටුවේ වගකීම වන අතර සියලු ආයතන මෙම කමිටුවට සහයෝගය ලබාදිය යුතුවේ.

සංක්‍රාන්ති යුක්තිය සහ සත්‍යය හා සංහිඳියා කොමිෂන් සභා

තිස් අවුරුදු යුද්ධය සමයේ සිය ප්‍රියයන්ට සිදුවූයේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳ දැනගැනීමේ අයිතියක් සියලුදෙනාටම තිබේ. නැවත එවැනි ඛේදවාචකයක් සිදුනොවීමට නම්, සිදුවූයේ කුමක්ද යන්න දැනගත යුතුය. අතීතයට ආමන්ත්‍රණය කිරීම කෙතරම් කටුක වුවද, ස්ථිර සංහිඳියාවක් සඳහා එය අවශ්‍යම ව්‍යායාමයක් බව බොහෝ රාජ්‍යයන් ඔප්පුකර ඇත. සත්‍යය හා සංහිඳියා කොමිෂන් සභා, සංක්‍රාන්තික යුක්තියේ අනිවාර්ය අංගයක් වී ඇත්තේ එබැවිනි. යුද්ධය නිමවී වසර 14කට පසුව වුවද මෙවැනි කොමිසමක් පත්කිරීම යුක්තිය ඉටුකිරීමේ වැදගත් පියවරකි. එය සාර්ථක අතීතයට ආමන්ත්‍රණය කිරීමක් බවට පත් කරගැනීමේ වගකීම රජයට පමණක් නොව සෑම පුරවැසියකුටම තිබේ.

නීතිඥ ජගත් ලියන ආරච්චි

බෝධි (සතා) හිරේ ලෑම චින්තනයේ සහ ප්‍රකාශනයේ නිදහස වළලෑමකි

කැළණියෙන් මතු වූ බෝධිසත්වයා ගැන ගිය සතියේ මේ කොලමේ සාකච්ඡාවට ගැනුණි. තමා බෝධිසත්වයෙකු යැයි කියන පුද්ගලයා තක්කඩියෙකු බවට අදහසක් ඒ මගින් මතු කෙරුණි. ඔහු හැඳින්වීම සඳහා බෝධිසත්වයා යන වචනයට වඩා බෝධි(සතා) යන වචනය භාවිත කෙළේද එබැවිනි. එසේ වෙතත්, ඔහුගේ චර්යාව, ලංකාවේ නූතන ආගමික සන්දර්භය තුළ, අතාත්වික හෝ අස්වාභාවික සංසිද්ධියක් වශයෙන් ගැනීමේ හැකියාවක් නැතැයිද එහිදී පෙන්වා දුනි. ඇත්තෙන්ම ඔහු උත්සාහ කෙළේ, ඒ ආරයේම තවත් දහස් ගණනක් නොවේ නම් අඩු වශයෙන් සිය ගණනක්වත් වෙනත් බෞද්ධ භික්ෂූන් දැනටමත් ආගමේ නාමයෙන් කරගෙන යමින් සිටින ලාභදායී ව්‍යාපාරයකින් යම් කොටසක් තමන්ටත් අත්පත් කරගැනීමට මං සෙවීමයි.


ඒ අතින් ගත් විට, සැබෑ බෞද්ධ දර්ශනය යැයි ගන්නා යම් චින්තනයක් වේද, එය විකෘති කිරීම හෝ ඊට හානි කිරීම නමැති චෝදනාව එල්ල කළ හැකි විත්තිකරුවන් පෝලිම් ගැස්සුවොත්, මේ බෝධි(සතා) සිටින්නේ ඒ පෝලිමේ මුලින් නොව, අන්තිමට ය. ඒ අතින් ඔහු, පන්සලක ඇබිත්තයෙකු තරම්වත් වැදගත්කමින් යුක්ත නැත. ඒ නිසාම ඔහු ‘ස්වාභාවික මරණයකට’ පත්වන බව මේ කොලමේ ලියා ඇත. එයින් අදහස් කෙළේ, ඔහුගේ ව්‍යාපාරය ඉතා ඉක්මනින් අභාවයට යන බවයි. හේතුව, නූතන සමන්තභද්‍ර වැනි දක්ෂ ව්‍යාපාර කළමනාකරුවෙකු නොවී, ඔහු අන්ත ග්‍රාමීය අදක්ෂයෙකු වීමයි.


සියලු තතු එසේ වෙතත්, ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමට හෝ හිරේ විලංගුවේ ලෑමට ඒ කිසිවක් හේතුවක් විය යුතු නැත. උසාවිය සහ හිරගෙය යනු, ලෞකික රාජ්‍යයේ හස්තයන් ය. ඒවාට අයත් පරාසය වන්නේ සහ විය යුත්තේ, භෞතික ලෝකයයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, මිනිමැරුම, සොරකම, වංචාව, අපහාසය සහ ද්වි-විවාහය වැනි අනේකවිධ චර්යාවන් ය. ඒ සියල්ල, බොහෝ දුරට නිශ්චිත අර්ථයක් තුළ නිර්වචනය කළ හැකි ක්‍රියාකාරකම් ය. එහෙත්, ආධ්‍යාත්මික කාරණා භජනය කරන්නේ මානසික විශ්වයයි. එය නිවැරදිව විනිශ්චය කිරීමේ හැකියාවක් පොලීසිය සහ උසාවියකට තිබිය නොහැකි අතර, එවැනි හැසිරීමකට දඬුවම් පැනවීමේ අයිතියක් (පොලීසිය හෝ අධිකරණය වැනි) කිසිදු ලෞකික ආයතනයකට තබා (පන්සල, පල්ලිය, කෝවිල වැනි) ආධ්‍යාත්මික ආයතනයකටවත් දිය යුතු නැත. මන්ද යත්, මිනිස් චර්යාවේ සමස්ත චින්තනමය අඩවියම ඒ මගින් මර්දනයට ලක්විය හැකි බැවිනි. බුදුන් වහන්සේ ජීවමානව සිටි සාසනයේ එවැනි දඬුවම් ක්‍රම තිබී නැත. තිබුණේ විනය නීති පමණි. විනය නීතියක් යනු, චර්යාවට සහ හැසිරීමට මිස, චින්තනයට බඳින වැටක් නොවේ. එය පැවතියේද සාසනය තුළ මිස ඉන් පිටත නොවේ.


මේ පුද්ගලයා අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ තවදුරටත් හිරබාරේ තබාගැනීම ගැන මේ දක්වා පළ වී ඇති මාධ්‍ය වාර්තාවලට අනුව, ප්‍රධාන චෝදනා හතරක් හඳුනාගත හැකිය. එනම්: (1) බුද්ධාගම හෝ බුද්ධ ධර්මය විකෘති කිරීම (2) ආගමික සහජීවනය නැති කිරීම (3) පරිඝනක හෝ බැංකු ගිණුම් පිළිබඳ අයථා ක්‍රියාකාරකම් (4) සියදිවි හානි කරගැනීම සඳහා බැතිමතුන් පොළඹවනසුළු දේශනා පැවැත්වීම ආදියයි.

බුද්ධාගම හෝ බුද්ධ ධර්මය විකෘති කිරීම

සාසනයක් (පන්සලක්, පල්ලියක්) ඇති කරගන්නේ, ආගමක් පවත්වාගෙන යාමටයි. එහෙත්, කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සිදුවන්නේ, ඒ සාසනයේ ලෞකික අවශ්‍යතා මගින්ම එම ආගම/ධර්මය ගිලගනු ලැබීමයි. මෙය, ඕනෑම ආගමක් සම්බන්ධයෙන් දැකගත හැකි සනාතන තත්වයකි. මේ කියන සාසනය, සමාජය හසුරුවන බල කේන්ද්‍රයක් බවට පත්වූ විට මේ තත්වය තවත් උග්‍ර වෙයි. මහාචාර්යවරයෙකුද වන මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමියන්ගේ වීඩියෝගත ධර්ම දේශනාවක උන්වහන්සේ මෙවැන්නක් කියයි: “සතුන් මරන්න එපා යැයි බුදුන් වහන්සේ කිසි තැනක දේශනා කර නැත.”


එහිදී උන්වහන්සේ පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ බුද්ධ දේශනාවේ වෙනත් මානයකි. එනම්, සැබෑ බුද්ධ දර්ශනය වන්නේ, සතුන් මැරීම නොමනා බව නොව, සතුන් මැරීමට පෙළඹීමේ සිත/චෛතසිකය නොමනා වන බව ය. බුදුන් වහන්සේ අදහස් කෙළේ “සතුන් නොමරන සමාජයක් නොව, සතුන් නොමැරෙන සමාජයක්” බව උන්වහන්සේ තවදුරටත් එය විස්තර කරමින් කියයි.


යුද්ධය පවතින කාලයේ මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා මෙවැන්නක් කීවේය: “හමුදා විසුරුවා හරින්නැයි බුදුන් වහන්සේ කිසි විටක රජවරුන්ගෙන් ඉල්ලීමක් කර නැත.” (වකුගඩු රෝගයේ හේතුකාරකය සහ ප්‍රතිකාරය, නාථ දෙවියන්ගේ මාර්ගයෙන් තමා දැනගත් බව කීවේත්, මේ මහාචාර්යවරයාම ය!). යුද හමුදා පිළිබඳ මේ කතාව ඔහු කියන්නේ, බුද්ධ ධර්මය සහ යුද්ධය අතර පරස්පරයක් නැති බව, බුදුන්මත් කියා ඇති බවක් ගම්‍ය කිරීමටයි.


මස්මාංශ අනුභව නොකරන්නැයි බුදුන් වහන්සේ කිසි තැනක දේශනා කර නැති බව තවත් අය කියති. උන්වහන්සේ වැලඳූ අවසාන දානයත් ඌරුමස් සහිත එකක් බවද, අවසානයේ වැලඳුණු පාචනයට හේතුවත් එය බවද ඔවුහූ පෙන්වා දෙති. මෙය, දත්තමය වැරදි ගණනාවක් අනුසාරයෙන් බැසගත් සාවද්‍ය නිගමනයක් වීමට බොහෝදුරට ඉඩ ඇතත්, කලින් කී මහාචාර්යවරුන්ගේ දේශනා භජනය කරන්නේ එවැනි සාවද්‍ය දත්තමය පරාසයකට වඩා අර්ථකථනමය පරාසයකි.


ධර්මයක් සබුද්ධිකව විකෘති වන්නේ ඒ ක්ෂේත්‍රයේදී ය. එය (මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා මෙන්) පටු දේශපාලනික/දෘෂ්ටිවාදීමය අවශ්‍යතාවන් සාධනය කරගැනීම සඳහාද, (මහාචාර්ය මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමියන් මෙන්) යම් දාර්ශනික ආස්ථානයක් නිර්වචනය කිරීමේ පිපාසය නිසාද සිදු විය හැක්කකි. ඔවුන් දෙන්නාම දේශනා කරන කාරණාව පදනම් වන්නේ, බුදුන් වහන්සේ කියූ දෙයක් මත නොව, නොකියූ දෙයක් මත ය. එනම්, බුදුන් වහන්සේ දේශනා ‘නොකළ’ දෙයක් ගැන ය.


ලෝකයේ වඩාත් අවිහිංසාවාදී දහම බුද්ධාගම යැයි කතාවට කියති. එය සහේතුක වන්නේ ඉතා සරල මුත්, එක් අතිශය මූලික ඉගැන්වීමක් නිසා ය. එය අවබෝධ කරගැනීමට, දර්ශනවාදයක හෝ විදග්ධ දෘෂ්ටිවාදයක සහාය අවශ්‍ය නැත. එනම්, ‘සතුන් මැරීමෙන් වැළකීම’ (පාණාතිපාතා) නමැති ශික්ෂා පදය පන්සිල්වල මුලටම යොදා තිබීමයි. ඊට පටහැනිව දේශනා කර ඇති හෝ නැති ඕනෑම ධර්මයක් හෝ අර්ථකථනයක් මේ මගින් නිෂේධනය විය යුතුය. හරියට, “වෙනත් තැනක කුමක් සඳහන්ව තිබුණත් මේ නීතිය බලාත්මක වන” බව ඇතැම් නෛතික කාරණා සම්බන්ධයෙන් භාවිත වන්නා සේ ය. මා මේ තර්ක කරන්නේ, වඩාත් අවිහිංසාවාදී ආගම බුද්ධාගම යැයි උපකල්පනය කරන්නේ නම් යැයි සිතමිනි. ඒ නිසා, ඉහත කී මහාචාර්යවරුන්, සතුන් මැරීම සහ යුද්ධය යන කාරණා සම්බන්ධයෙන් දරන අදහස, වඩාත් අහිංසාවාදී ආගම බුද්ධාගම යැයි කියන කාරණය සමග සහමුලින් ගැටෙන බව කීමට ය.


ඊළඟට, ථෙරවාද සහ මහායාන බුදු දහම අතර අප්‍රමාණ නොපෑහීම් තිබීම සැලකිල්ලට ගත හැකිය. ලංකාවේ වර්තමානයේ පවතින බුද්ධාගම මේ දෙකේ අපූරු සංකලනයකි. (මේ පිළිබඳ විස්තරාත්මක අර්ථකථන, ආචාර්ය සුනිල් විජේසිරිවර්ධන සහ මහාචාර්ය සරත් චන්ද්‍රජීවගේ මෑතකාලීන සමාජ මාධ්‍ය ලියවිලි තුළ දක්නට ලැබේ). මේ දෙපාර්ශ්වය, ඉතිහාසයේ නොයෙක් වර, අභයගිරිය සහ මහා විහාරය වශයෙන් දෙකට බෙදී ගහමරාගෙන ඇත. එහෙත් ඒ එක පාර්ශ්වයක්වත්, අනෙක මුලිනුපුටා දැමීමට සමත්ව නැත. එසේ තිබියදී, එකක් ‘ප්‍රකෘතිය’ වශයෙනුත්, අනෙක ‘විකෘතිය’ වශයෙනුත්, එකක් ‘සැබෑව’ වශයෙනුත්, අනෙක ‘බොරුව’ වශයෙනුත් ගැනීමේ හැකියාවක් ඉතිරි වන්නේ නැත.


ඒ සියල්ල පැත්තකින් තියන්න: හින්දු දහම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සත්‍යය සොයාගත් බුදුන්ගේ පන්සල තුළට, විෂ්ණු ගණදෙවි ආදී හින්දු දේවාල ආවේ කෙසේද? ත්‍රෛනිකායික මහනායක හිමිවරු, බුදු දහම විකෘති කරතියි කියමින් ඒ පන්සල් දේවාල ගැන පොලීසියට හෝ ජනාධිපතිවරයාට පැමිණිලි කර තිබේද? මේ වාක්‍යයේ, ‘ත්‍රෛනිකායික’ යැයි වචනයක් මා පාවිච්චි කර ඇත. එම වචනය පාවිච්චි කිරීමට මට සිදුව තිබීමම, බුද්ධ ධර්මය, කුල භේදය පදනම්ව බුද්ධ සාසනය තුළින්ම විකෘති කර ඇති බවට ජීවමාන සාක්ෂියක් නොවේද?

බෝධිසත්වයෙකු හඳුනාගන්නේ කෙසේද?

අපේ සාකච්ඡාවට කෙලින්ම අදාළ බෝධිසත්ව සංකල්පය ගත්තොත්, බෝධිසත්වයෙකු යනු කවරෙකුදැයි නිවැරදිව හඳුනාගැනීමේ, පිළිගත හැකි ක්‍රමවේදයක් නැත. යුදෙව් ආගමේ කියැවෙන, දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්‍රයා නමැති සංකල්පය යම්තාක් දුරකට බුද්ධාගමේ බෝධිසත්ව සංකල්පයට සමානකම් දක්වයි. එහෙත්, ජේසුතුමා ඒ පුත්‍රයා තමා යැයි කීම, එදා යුදෙව් පූජක පක්ෂය ඉවසුවේ නැත. එහි ප්‍රතිඵලය වුණේ, ජේසුස් වහන්සේව කුරුසියේ තබා ඇණ ගැසීමයි. එසේ කෙළේ, එතුමා දෙවියන් වහන්සේගේ සැබෑ පුත්‍රයා නොවන බව යුදෙව් පූජකයන් විසින් ‘ඔප්පු’ කරගත් නිසා නොව, ස්ථාපිත ආගමික ආයතනික බලය සහ රාජ්‍ය බලය එදා ඔවුන් සතුව තිබුණු නිසා ය.


ඒ හා සමානවම, බෝධිසත්වයෙකු යැයි කියාගන්නා ඕනෑම කෙනෙකු එසේම යැයි පිළිගැනීමට සේම, එසේ නොවේ යැයි කියා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමටත්, එක හා සමානවම කරුණු, අනිවාර්යයෙන්ම තිබෙනු ඇත. එබැවින්, සංස්ථාපිත ආගමික ආයතනයක නිර්වචන මත පමණක් පදනම්ව ඒ දෙස බැලීම යුක්තියුක්ත නැත. ඒ කෙසේ වෙතත්, ඒ පුද්ගලයාව දඬුවමට ලක්කිරීමට නම් කොහෙත්ම අවසරයක් කිසි ආයතනයකට නොතිබිය යුතුය. මන්ද යත්, ආගමික මූලධර්ම සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව, ඒ ආගමික හස්තය, මිනිසාගේ ලෞකික ක්‍රියාකාරකම් සහ චින්තනමය අවකාශයන් මර්දනය කිරීමේ අවියක් වීමේ අදියරට පත්වීමේ හැම ඉඩක්මත් එවැනි තත්වයක් තුළ ඇති විය හැකි බැවිනි. ශක්තික සත්කුමාර සහ නතාෂා එදිරිසූරිය වැනි කලාවෙහි නියුක්ත වූවන් සම්බන්ධයෙන්ද, ජෙරොම් ප්‍රනාන්දු නමැති පාස්ටර්වරයා සම්බන්ධයෙන්ද එකී සංස්ථා මැදිහත් වූ සාහසික ආකාරය දැනටමත් අපි දනිමු.


එහෙත් අදාළ පුද්ගලයා, පවතින භෞතික සහ ලෞකික නීති රාමුව උල්ලංඝණය කරන්නේ නම් එය වෙනම ප්‍රශ්නයකි. මේ බෝධි(සතා) අරභයා ඉහත දක්වා ඇති තුන්වැනි සහ හතරවැනි කාරණා අයත් වන්නේ ඒ ප්‍රවර්ගයටයි. විශේෂයෙන් අවසාන කාරණය ඉතා භයානක ය. සාමූහික සියදිවි නසාගැනීමේ සෘජු ආවේශයක් සැපයීම සඳහා වන ඕනෑම ප්‍රයත්නයක්, සමාජයක යහපැවැත්මට මාරාන්තික හානියකි. එය වනාහී, ආගමක් විකෘති කිරීමක් නොව, හුදු සත්ව පැවැත්ම යන මූලික සත්තාවම මුලිනුපුටා දැමීමකි. මෙවැනි ඇදහීමක් සහිත උමතු ආගමික කල්ලි, ඉතිහාසය පුරා ලෝකයේ විවිධ තැන්වල තිබී ඇත. ඉතා මෑතකදී ලංකාවේද යම් පුද්ගලයෙක්, ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවන් තිදෙනා සහ ඔහුගේ දේශනා අසා ඇති තවත් බැතිමතුන් කිහිප දෙනෙකුද සාමූහිකව සියදිවි නසාගත් සිද්ධියක් වාර්තා විය. එම සිද්ධියේ අර කියන තරුණ අම්මා තම ලාබාල දරුවන් තුන් දෙනා සමග දිවිනසාගැනීම, ත්‍රස්තවාදියෙකුගේ මරාගෙන මැරෙන ක්‍රියාවකින් වෙනස් වන්නේ කෙසේද?


මේ නිසා, විශේෂයෙන් දඬුවම් පැනවීම පිළිබඳ කාරණයේදී, ආධ්‍යාත්මිකත්වය සහ ලෞකිකත්වය අතර පැහැදිලි ඉරක් ඇඳගැනීම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයකට ප්‍රයෝජනවත් ය. එසේ නොවුණොත්, මිනිසා ගලවාගැනීම සඳහා ඇති කරගත් ආගම විසින්ම මිනිසා බිළිගන්නා මොහොත එළැඹිය හැකි බැවිනි. සතාට නොලැබෙන පෝෂණයක් මිනිසාට ලැබෙන්නේ සිතීමේ පරිශ්‍රයේදී ය. ඊට දණ්ඩනීය වැට කොටු බැඳීමේ අයිතියක් ආගමට තිබිය යුතු නැත.

නාමල්ගේ නඩුව යළි විමර්ශනයට – රවී වෛද්‍යාලංකාර ගැනත් පරීක්ෂණයක්

0

කොළඹ කොටුව ප්‍රදේශයේ ක්‍රිෂ් සමූහයට අයත් ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිකිරීමේ ගනුදෙනුවේදී රුපියල් මිලියන 70ක අක්‍රමිකතාවක් සිදුවී ඇති බවට නාමල් රාජපක්ෂ මන්ත්‍රීවරයාට එරෙහි නඩුවේ පරීක්ෂණ යළි ආරම්භ කරන ලෙස කොටුව මහේස්ත්‍රාත් තිළිණ ගමගේ නියෝග කර ඇත. ඒ එම නඩුව සම්බන්ධයෙන් ජනවාරි 10 දින මෝසමක් ගොනු කරමින් පැමිණිලිකරු වන වසන්ත සමරසිංහ මහතා වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නීතිඥ සුනිල් වටගල දැක්වූ කරුණු සැලකිල්ලට ගනිමින්ය.

එහිදී නීතිඥ සුනිල් වටගල අධිකරණය හමුවේ කරුණු දක්වමින් පෙන්වා දී තිබුණේ එම අක්‍රමිකතාව සම්බන්ධයෙන් එවක පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ ඒකකයේ ප්‍රධානියාව සිටි රවී වෛද්‍යාලංකාර අධිකරණය නොමග යවන බී වාර්තා ඉදිරිපත් කර ඇති බවත්, ඔහු 2022 වර්ෂයේදී ක්‍රිෂ් සමූහයේ අධ්‍යක්ෂවරයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇති බවත්ය.
එය බරපතළ තත්වයක් බව ප්‍රකාශ කරමින් එහිදී මහේස්ත්‍රාත් තිළිණ ගමගේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට නියෝග කර ඇත්තේ රවී වෛද්‍යාලංකාර සම්බන්ධයෙන් වන එම කරුණු ගැන විමර්ශනයක් සිදුකරන ලෙසයි.

මිග් යානා ගනුදෙනුවේ මුල් ගිවිසුම නෑ

0

මිග් යානා ගනුදෙනුවට අදාළ රාජ්‍යයන් දෙකක් අතර අත්සන් කළ මුල් ගිවිසුම අස්ථානගත වී ඇතැයි ජනාධිපති නීතිඥ මෛත්‍රී ගුණරත්න කොටුව මහේස්ත්‍රාත් තිළිණ ගමගේට දැනුම් දී ඇත.
ඒ ඩොලර් මිලියන 15ක වටිනාකමක් ඇති මිග් යානා ගනුදෙනුව පිළිබඳ නඩුව මෝසමක් මගින් ජනවාරි 09 දින කැඳවූ අවස්ථාවේදීය.

එහිදී ජනාධිපති නීතිඥ මෛත්‍රී ගුණරත්න කියා ඇත්තේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට ප්‍රකාශයක් ලබා දෙමින් එයාර් වයිස් මාර්ෂල් කුමාරසිංහ මිග් යානා ගනුදෙනුවට අදාළ මුල් ගිවිසුම අස්ථානගත වී ඇතැයි හෙළිකොට ඇති බවයි. වසර 8ක කාලයක් ගතවී ඇතත් ඒ සම්බන්ධයෙන් එම දෙපාර්තමේන්තුව කිසිදු පියවරක් ගෙන නැති බවයි.

මිග් යානා ගනුදෙනුවට අදාළ මුල් ගිවිසුම අස්ථානගත කළ අය සම්බන්ධයෙන් කිසිදු පියවරක් නොගත් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව එම ගනුදෙනුවේ තැරැව්කරුවන් ලෙස පමණක් කටයුතු කළ පුද්ගලයන් එම නඩුවේ සැකකරුවන් ලෙස නම් කර ඇතැයි අධිකරණය හමුවේ කියා ඇත.

-ඉඳුවර බණ්ඩාර-