No menu items!
22.5 C
Sri Lanka
11 May,2026
Home Blog Page 593

අලි රොෂාන් අත්අඩංගුවට.. අපි ආයිත් අලි හොරු ගැන කතාකරමු

0

අලි හොරු සමග යහපාලන ලොක්කෝ සහ සිවුරු හොරුන් හෙළුවෙන් සිටින්නට පටන්ගත්ත නිසා ආසියාවේ විශාලතම සත්ව ජාවාරම සේ සැලකිය හැකිව තිබූ කැලයෙන් අලි පැටවුන් අල්ලාගෙන විත් විකිණීම සහ සන්තක කරගැනීම යන නීති විරෝධී ක‍්‍රියාවන්ට සහ එම ක‍්‍රියාවල නිරතවූ පුද්ගලයන්ට දඬුවම් ලැබුණේ නැත. පරීක්ෂණවලට සහ ඇස්බැන්දුම් අධිකරණ ක‍්‍රියාවන්වලට මහජන මුදල් වැයවුණා පමණි. මෙනිසා මේ ජාවාරම පිටුපස සිටි කූට ලේඛන සෑදු පුද්ගලයන්ගේ සිට වනජීවී සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ එවක අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් එච්ඞී රත්නායක දක්වා වූ දුෂිත රාජ්‍ය සේවකයෝද දැන් යෙහෙන් සිටිත්. මෙම ජාවාරම පිළිබඳව රහස් පොලීසිය සිය විමර්ශන ආරම්භ කර එලෙස නීතියට පිටින් කැලයෙන් ඇල්ලූ අලි අත්අඩංගුවට ගන්නට පටන්ගත් විට ආගමික සහ සංස්කෘතික උත්සව පෙරටුව සිවුරු හොරුන් පැමිණි අතර ඔවුන් සමග යහපාලන ජනාධිපතිවරයා එකට සිටගත්තේය. අධිකරණයද මේ අලින්ට කුමක් කරන්නට ඕනෑදැයි මහනායක හිමිවරුන්ට ලිපි ලියමින් විමසීම් කරන ආකාරය දකින්නට පුළුවන් විය. අවසානයේ සියල්ල නොසොල්මන් වී අලි හොරු යෙහෙන් සිටියෝ ය.

එහෙත් පසුගිය 6 වැනිදා රාත‍්‍රී 12ට පමණ මහරගම ඇරැුව්වල පදිංචි සමරප්පුලිගේ නිරාජ් රොෂාන් නමැත්තා ඔහුගේ නිවසේදී රහස් පොලීසිය අත්අඩංගුවට ගැනීමත් සමග නැවත අලි හොරුන් ගැන අපට කතා කරන්න අවස්ථාව උදාවිය. මෙදා චෝදනාවද කූට ලේඛනයක් භාවිත කරමින් අලි පැටියෙකු සන්තක කරගෙන සිටීමය.

මීට ප‍්‍රථම 2015 මාර්තුවේදී අලි පොත විකෘති කර කූට ලෙස අලින් ලියාපදිංචි කළා යැයි චෝදනා කරමින් අලි රොෂාන් අත්අඩංගුවට ගෙන උසාවියට ඉදිරිපත් කර රිමාන්ඞ් බන්ධනාගාර කළේය. ඉන්පසු ඔහුට ඇප ලැබුණි. මෙම පුද්ගලයා හබරණ, උඩවලව, සීගිරිය ආදි ප‍‍්‍රදේශවලින් අලි පැටවුන් අල්ලාගෙන විත් නීති විරෝධීව බලපත‍‍්‍ර සාදමින් රුපියල් කෝටිය වැනි මුදල්වලට විකුණා ඇත. මේ වනවිට ඔහු කැලයෙන් නීති විරෝධීව අල්ලා විකුණූ අලි පැටවුන්ගේ සංඛ්‍යාව 40ක් පමණ වන බව වාර්තා වන අතර ඔහු මෙම කාර්යය කරගෙන යාම සඳහා මහරගම පුවක්පිටිය විහාරය යොදාගෙන ඇත. මහරගම පුවක්පිටිය විහාරය මේ අලි ජාවාරමේ කේන්ද්‍රය බව මෙතෙක් පරීක්ෂණවලදී අනාවරණය වී ඇත. මෙම පන්සල් භූමියේ මැරුණු අලි පැටවුන් රැුසක් වළදමා ඇති බවත් මහරගම ප‍්‍රදේශයේ ප‍්‍රසිද්ධය. මේ කියන අලින් සොයා කැණීම් පටන්ගත්තා ද අපට මතකය. ඒවාට වූ දෙයක් නැත. ඒවාද අතුරුදහන් ය.

වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුවෙන් අතුරුදන් වූ අලි පොත මහරගම පුවක්පිටිය පන්සලේ යම් කාලයක් තිබී ඇත. එහි යම් යම් වෙනස්කිරීම් අදාළ ස්ථානයේ දී සිදු වූ බවටත් තොරතුරු අනාවරණය වී ඇත. මෙම ක‍්‍රියා පිටුපසත් සැඟවී සිටින්නේ මේ පුද්ගලයාම බව දැනගන්නට ඇත. හිටපු විනිසුරු තිළිණ ගමගේ සතුව සිටි පසුව ඔහුම වනජිවියට ගොස් භාර දුන් අලිපැටියාද මේ පුද්ගලයාම විකිණූ අලියෙකු බව දැනගන්නට ලැබෙන අතර මේ ලියුම්කරු මීට ප‍්‍රථම පුවත්පත් මාධ්‍ය තුළින්ම එම තොරතුරු රටට හෙළිකළේය.

අලි ජාවාරමේ ඉතිහාසය
මේ අලි ජාවාරමේ ඉතිහාස කතාව ඇරඹෙන්නේ 2013 වර්ෂයේ ඔක්තෝබර් 17 වැනි දින ටීඑම්/එල්/වජී/ඒබී/2013 වි.වි. 02 යටතේ විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව අලි පැටවුන් 22ක් සම්බන්ධව කළ විමසුමක ප‍‍්‍රතිඵලයක් ලෙසය. අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්, වනජීවී සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව යන ලිපිනයට යොමුකර ඇති එහි සඳහන් වන්නේ වන සත්ව හා වෘක්ෂලතා ආරක්ෂක ආඥා පනතේ හා 2009 අංක 22 හා 23 (1) වගන්තියට අනුව අලියකු හෝ ඇතකු බලපත‍‍්‍රයක් රහිතව ලබාගැනීම නීති විරෝධී වුවද උඩවලව, හබරණ ආදි ප‍‍්‍රදේශවලින් අල්වාගත් අලි පැටවුන් 22ක් නීති විරෝධී ලෙස විවිධ ව්‍යාපාරිකයන් භාරයේ දේවාලවල සහ විහාරස්ථානවල තබාගෙන සිටින බවය. මේ හෙළිදරව්ව කරමින් විගණනය කියන්නේ වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිදු ක‍්‍රියාමාර්ගයක් ගෙන නැති බවය. එයද නීතියට පටහැනි බවය.

‘‘සිඟිති – නිරාජ් රොෂාන් පතිරණ, කණ්ඩුල – තිස්සමහාරාම විහාරය, සංජු – නිරාජ් රොෂාන් පතිරණ, ගංගා – ගංගාරාම විහාරය, භාණු – ශෂේන්ද්‍ර රාජපක්ෂ, සුද්දි – නිරාජ් රොෂාන් පතිරණ සුජීවා – සුනෙත් වීරසේකර, චූටි මැණිකේ – භාරත අමරතුංග, දෙව්මි – පන්නිපිටිය දෙව්රම් වෙහෙර සිට පිළියන්දල වාසනා බේකරියට විකුණා ඇත. සන්දක – සජින් වාස් ගුණවර්ධන, සමාධි – නිරාජ් රොෂාන් පතිරණ (පොල්හේන්ගොඩ ඇලන් මැතිනියාරාමය), සීදේවි – වරුණ කන්නංගර, පංචාලි-කමල් කිත්සිරි, සංඛ – නිිරාජ් රොෂාන් පතිරණ, සකුරා – තිළිණ සලෝචන ගමගේ, දෙව්රංග- පන්නිපිටිය දෙව්රම් වෙහෙර, සුදු මහතා සතු අලි පැටවාට නමක් යොදා නැත. (බියගම මෙල්වා දඟර වානේ කර්මාන්තශාලා හිමිකරු) ධම්මසිරි කරුණාරත්න සතු අලි පැටවාට නමක් නැත. (අලි ඇතුන් හීලෑ කිරීමේ සංගමයේ ලේකම්), මොහාන් පානබොක්කේ සතු අලියාට නමක් නැත, වස්තු- සුනෙත් වීරසේකර, පාරමි- දැරණියගල සමන් දේවාලයේ භාරකරු, ප‍‍්‍රදීප් මියනපලාව සතු අලියා – නමක් නැත.”‍

මේ එම අලි පැටවුන් 22 දෙනාගේ නම් සහ හිමිකරුවන්ගේ ලැයිස්තුවය. මෙම විගණන විමසුමට බොරු රැුවටිලිකාර උත්තර ලියමින් කල් මරමින් සිටි වනජීවී අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් තැන ඊට පසුවද මේ ජාවාරමට විරුද්ධව කටයුතු කරන්නේ නැත. ඒ එවක පාලකයා වන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ඍජු අනුග‍්‍රහය මේ ජාවාරමට ලැබෙන බැවින්ය. මෙම හෙළිදරව්වෙන් නොනැවතෙන විගණනය මෙයින් නියැදියක් ලෙස 334, 331, 358, 359 යන ලිපිගොනු පරීක්ෂාවට ලක් කර ඇත. එම විගණන විමසුම විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අංක ටීඑම්/එල්/වජී/2013 විජ 02 යටතේ 2014 වර්ෂයේ ඔක්තෝබර් මස පළකරන අතර එහිදී ඔවුන් මේ ජාවාරමේ සියලූ‍ තොරතුරු නිසි ක‍්‍රමවේදයකට යටත් වූ පරීක්ෂාවකින් සොයාගෙන සවිස්තර වාර්තාවක් පළකර ඇත. මේ විමසුමෙන් විනිසුරු තිළිණ ගමගේ, අජිත් ගාල්ලගේ වැනි එවක ජනපති සුරතලූ‍න් සන්තකයේ සිටි අලි පැටවුන් පිළිබඳව තොරතුරු හෙළිදරව් වෙන අතර එහිදීද එවක ආණ්ඩුව ගන්නාවූ ක‍්‍රියාමාර්ගයක් නැත. ඔවුන් ගන්නාවූ එකම ක‍්‍රියාමාර්ගය වන්නේ මෙම විගණන පරීක්ෂණය මෙහෙයවූ ලලිත් අඹන්වෙල මහතා ඔහු එතෙක් දැරූ තනතුරෙන් වෙනත් තනතුරකට මාරු කිරීම පමණි.

මේ වාතාවරණය මෙලෙස පවතින අතර රාජපක්ෂවරුන්ගෙන්, යහපාලනයට බලය මාරුවෙන අතර ඒ අනුව මේ පිළිබඳව පරීක්ෂණ ආරම්භ වන්නේ ය. අලි රොෂාන් පිළිබඳව, තිළිණ ගමගේ පිළිබඳව, උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමි පිළිබඳව, කොළොන්නාවේ සුමංගල හිමි පිළිබඳව, සජින් වාස් ගුණවර්ධන පිළිබඳව ආදි බොහෝ අනීතික අලි හාම්පුතාලා පිළිබඳව සහ ඔවුන් අලි පැටවුන් සන්තක කරගත් ආකාරය පිළිබඳව පරීක්ෂණ ආරම්භ වන්නේය. සමහරුන් අත්අඩංගුවට පත්වී රක්ෂිත බන්ධනාගාරයට යන විට තිළිණ ගමගේ වැනි විනිසුරන් යාළුවන්ගේ අධිකරණ භාවිත කරමින් ඇප ලබා අධිකරණයේ පස්සා පැත්තෙන් ගිය ආකාරය අපි දැක ඇත්තෙමු. ඊට පසු ජනපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන දැන් රණවිරු ඝාතකයන් ආරක්ෂා කරගන්නට වලිකන අයුරින්ම බොහෝ වෙහෙසෙමින් අදාළ අංශවල ලොක්කන්ද සභාගි කරගනිමින් හමුවීම් සංවිධානය කරමින් අලි හොරුන්ට පොදු සමාවක් දී නීතිය නමා ඔවුන් බේරාගන්නට උප්පරවැට්ටි දමනු ලැබූ අතර, ඒවායේ ප‍්‍රතිඵල ලෙස අලි හොරුන්ට යහපාලනයෙන් ද දඬුවම් ලැබුණේ නැත. මේ තත්ත්වය තුළ මෙලෙස අලි රොෂාන් වැනි පුද්ගලයන් නැවත අත්අඩංගුවට පත්වීම අපට නම් කිසිත් අඟවන්නේ නැත. එය ඉදිරියේදී මැතිවරණයක් එන්නේ නම් යහපාලනයේ සුදුහුණු ගාන්නට හොඳය.

නොසන්ඩාල වැඩ වර්ජන අධෛර්යවත් කිරීම

0

රටවැසියන්ට අනේක ගැහැට සහ දුෂ්කරතා ඇති කරවන සහ සමහර විට ඔවුන්ගේ අතපය සහ ජීවිත පවා විනාශ කෙරෙන ආකාරයෙන් සමහර කණ්ඩායම් විසින් දියත් කරනු ලබන අතොරක් නැති වැඩ වර්ජන ඉදිරියේ ආණ්ඩුව දක්වන බයාදු නියාළුභාවය ගැන රට්ටු සිටින්නේ බලවත් කලකිරීමෙනි. පසුගිය වසර තුන හතරක් තිස්සේ ඇති කළ වැඩ වර්ජන සඳහා සංවිධායකයන් යොදා ගත් නිශ්චිත දින වකවානු සහ ඒ වැඩ වර්ජනවල ස්වභාවය ගැන සලකා බලන විට පෙනී යන එක් පැහැදිලි කාරණයක් තිබේ. එනම්, ඒවා පසුපස පරමාර්ථ වශයෙන් පැවතියේ, වැඩ වර්ජකයන්ගේ සෘජු අවශ්‍යතාවන්ට වඩා ඔවුන්ගේ නායකයන්ගේ සංගෙකට නැති දේශපාලනික අවශ්‍යතා වූ බවයි.
රාජ්‍ය සේවකයන් මෙසේ දියත් කරන වැඩ වර්ජන සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමට, මුලින්ම, ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා තම තමන් සතු බලගතු සහ ස්වාධීන තත්වයන්ට අනුගත වන ආකාරයෙන් එක්ව කටයුතු කළ යුතුව තිබේ. කූට වෘත්තීය සමිති නායකයනගේ ගෙරවිලි ඉදිරියේ කෙලින් සිට ගැනීමට ඔවුන්ට හැකි විය යුතුය. එසේ නොකොට ආණ්ඩුව හතර අතේ වැනෙන විට මේ නායකයන්ගේ ඉල්ලීම් ද දිනෙන් දින මෝරයි. එවැනි තත්වයක් තුළ රාජ්‍ය නායකයන් දෙන්නා තමන්ගේ පෞද්ගලික වාසි පෙරදැරිව එකිනෙකාට පහර දීම නතර කොට, ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගැනීමේ මාර්ග සෙවීම පැත්තකින් දමා, රට වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමට මීට වඩා වෙහෙසිය යුතුව තිබේ. එසේම මේ දෙන්නාම තමන්ගේ අධිකතර විදේශ සංචාර අඩු කර ගත යුතුව තිබේ. ඒවා රටට විශාල සුගතියක් අත්කර දී ඇති බවක් ද පෙනෙන්ට නැත. සියල්ලටමත් වඩා, දෙන්නා අන්‍යොන්‍ය සහයෝගයන් කටයුතු කළ යුතුව ඇති අතර අනිකාගේ තත්වය හෑල්ලූ වන ආකාරයේ කිසිවක් සෘජුව හෝ වක‍්‍රව නොකළ යුත්තේය. ඔවුන් දෙන්නා එකිනෙකාට පිටිපස්සෙන් සිට පිහියෙන් ඇන ගැනීම තරම් වාසනාවක් ඔවුන්ගේ පොදු හතුරන්ට තවත් නොමැත. ඊටත් වඩා, එය රටේ බරසාර ආණ්ඩුවක් නැති බවට හැඟීමක් ඇති කිරීමට හේතු වෙනවා සේම රටේ ආර්ථික වර්ධනයටත් එය නරක අන්දමින් බලපෑම් කරනු ලැබේ.

එක වෘත්තීය ක්ෂේත‍්‍රයක ඉල්ලීම්වලට යට වීමෙන් සිදුවන්නේ තවත් වෘත්තීය ක්ෂේත‍්‍ර තුළ අසහනයන් බෝ කිරීමයි. එවිට ඔවුන් ද වැඩ වර්ජනවලට අවතීර්ණ වීමට බලනු ඇත. ඒ ඒ වෘත්තිකයන්ගේ ප‍්‍රශ්නවලට එදා වේලේ හැටියට වෙන වෙනම විසඳුම් දීමට යාම අලූත් වැඩ වර්ජන රැල්ලකට තුඩුදීම වැළැක්විය නොහැක. එබැවින් එක ක්ෂේත‍්‍රයක ප‍්‍රශ්නවලට තාවකාලික විසඳුම් දීමෙන් වැළකී සමස්ත වෘත්තිකයන්ට බලපාන ආකාරයෙන් ඔවුන්ගේ වැටුප් විෂමතා සහ වෙනත් ප‍්‍රතිලාභ පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න විසඳිය හැකි, සමබර වූත්, නීතිමය වශයෙන් ක‍්‍රියාවේ යෙදැවිය හැකි වූත්, පොදු ප‍්‍රතිපත්තියක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ.

සියලූ රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ ශ්‍රේණි සහ ප‍්‍රතිලාභ පිළිබඳ සාධාරණ පොදු ප‍්‍රතිපත්තියක් සකසා ගැනීම සඳහා තිස්ස දේවේන්ද්‍ර කොමිසම පත් කළ සැටි අපට මතකයි. එහෙත් අවාසනාවකට, දේශපාලනික මුග්ධභාවය නිසා එය සමාප්තියකට පත්කර ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ ආකාරයේම කරුණු සොයා බැලීමක් කිරීම සඳහා ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනත් දැන් ඉහළ පෙළේ කමිටුවක් පත්කොට තිබේ. එම කමිටුවේ වාර්තාව ඔක්තෝබර් අවසානයට පෙර බලාපොරොත්තු වෙයි. එය යහපත් පියවරක් වශයෙන් සැලකිය හැකි මුත්, දෙන ලද කෙටි කාලය තුළ අදාළ සියලූ පාර්ශ්වවල අදහස් ලබා ගැනීමටත්, ඒවා විෂයබද්ධව අධ්‍යයනය කිරීමටත් එම කමිටුවට හැකියාවක් ලැබේ ද යන්න සැක සහිත ය.

මේ තත්වය තුළ, රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ වෘත්තීය තත්වයන් පිළිබඳව හදිසියේ කරුණු කාරණා සොයා බැලීමට අමතරව, සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන්, මූලික වශයෙන් ගත් විට, ‘අත්‍යවශ්‍ය’ සේවාවන් වශයෙන් සැලකෙන නීතිරීති ගෙන ආ යුතුව තිබේ. එවිට රාජ්‍ය සේවයේ නියුතු සියලූ දෙනා යම් කිසි පොදු නීතිරීති මාලාවකින් බැඳ තැබෙනු ඇත. වැඩ වර්ජනයකට තුඩුදිය හැකි ඕනෑම කාරණයක් පිළිබඳ හැම පැත්තක්ම නිශ්චිත කාල සීමාවක් තුළ සොයා බැලෙන විධිමත් යාන්ත‍්‍රණයක් තිබිය යුතු අතර, වර්ජකයන් සේම ආණ්ඩුවත් ඕනෑම ප‍්‍රශ්නයක් කල් නොයවා විසඳා ගැනීමේ නිශ්චිත ක‍්‍රියාපරිපාටියක් අනුගමනය කෙරෙන ආකාරයේ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ.
ජනතා අවශ්‍යතාවන් ඉටු කර දෙනු ලබන රාජ්‍ය සේවයේ ඕනෑම අංශයක සේවයේ යෙදිය යුතුව සිටින සේවකයන් වැඩ වර්ජනය කොට එම සේවයෙන් ඉවත්ව සිටීම, ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවන් සේම ඔවුන්ගේ කාලයත්, ධනයත් කා දමන කාරණයක් බව පැහැදිලි ය. අවශ්‍ය කරන යම් කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය අනුමැතිය ලබා ගැනීමට සාමාන්‍ය ජනතාවට නොහැකි වීම නිසා බොහෝ දෙනාගේ ජීවිතවලට ඒ මගින් ඉතා නරක අන්දමින් බලපෑම් ඇති කළ හැකිය. සෑම රාජ්‍ය සේවයක්ම ‘අත්‍යවශ්‍ය’ කළොත්, පිළිගත් ක‍්‍රමවේදයක් අනුගමනය නොකොට වැඩ වර්ජනය කරන සේවකයන් තමන්ගේ වෘත්තීය කොන්දේසි උල්ලංඝනය කරන පිරිසක් බවට පමණක් නොව, සමාජ-විරෝධී ක‍්‍රියාවක නියැලෙන්නන් වශයෙන් ද සැලකිය හැකි වෙයි. මෙවැනි ප‍්‍රතිපත්තියක් සාර්ථකව ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමට නම්, ඒ සමගම, නිසි ක‍්‍රියා මාර්ගයන්ට පිටතින් ගොස් වැඩ වර්ජන මෙහෙයවන වෘත්තීය සමිති නායකයන්ගේ පමණක් නොව, එවැනි වැඩ වර්ජනවල යෙදෙන සේවකයන්ගේ දේපළත් රාජසන්තක කිරීම වැනි, අනිසි වැඩ වර්ජන අධෛර්යමත් කරවන ක‍්‍රියාමාර්ග පනවා ගත යුත්තේය. විශේෂයෙන්, සේවකයන්ගේ වෘත්තීය සුභ සාධනයට හෝ අයිතියට සෘජු සම්බන්ධයක් නැති ඕනෑම කරුණක් පෙරදැරිව වැඩ වර්ජනයේ යෙදීම අපරාධයක් බවට නීතියෙන් පත්කළ යුත්තේය.

වර්තමානයේ මේ සම්බන්ධයෙන් දකින්ට ලැබෙන ඉතා පැහැදිලි නිදර්ශනයක් වන්නේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයයි. ආණ්ඩුව සහ ජනතාව ප‍්‍රාණ ඇපයට ගනිමින් එම වෘත්තීය සමිතියේ නායකයන්ගේ දේශපාලනික අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන ආකාරය පසුගිය කාලයේ පැහැදිලිව දැක ගත හැකි විය. මීට පෙර ලිපියක අප සඳහන් කළ පරිදි ඔවුන්ගේ වෘත්තීය සමිති ක‍්‍රියාකාරකම් සමාන වන්නේ, එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ සහ අයි.එස්.එස්. සංවිධානයේ ප‍්‍රතිපත්තිවලට ය. මන්ද යත්, ඔවුන් අහිංසක මිනිසුන්ගේ ජීවිත පරදුවට තබන බැවිනි.

සේවකයන්ගේ වැටුප් මට්ටම් සහ වෙනත් අයිතීන් ගැන විද්වත් කමිටු වාර්තා ඉදිරිපත් කිරීම පමණක් නොව, ඊට පරිපූරක වන පරිදි, ඔවුන්ගෙන් ලැබිය යුතු සේවාවන්හි තිබිය යුතු තත්වය, ඔවුන් අනුගමනය කළ යුතු රෙගුලාසි ආදිය පිළිබඳවත් විධිමත් ප‍්‍රමිතීන් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ. දැනටමත් ඒ සම්බන්ධයෙන් බොහෝ නීතිරීති සහ රෙගුලාසි තිබේ. එහෙත් ඇති කර ගන්නා නව යාන්ත‍්‍රණයන්ට ගැළපෙන සේ ඒවා සංශෝධනය කර ගත යුතුව තිබේ.

සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන් ‘අත්‍යවශ්‍ය’ කරන අතරේම, ප‍්‍රායෝගික හේතු සලකා, රාජ්‍ය සේවාවන් තුන් වර්ගයකට වෙන් කළ යුතුව තිබේ. ඔවුන්ගේ වැටුප් සහ සේවා තත්වයන් වැනි දේවල් ඒ අනුව නිශ්චය කර ගත යුතුය.

‘අත්‍යවශ්‍ය’ සේවාවන්හි ප‍්‍රථම කාණ්ඩය වන්නේ, පරිපාලන කටයුතුවල නියුතු, නිශ්චිත වැඩ පරිපාටියක් තුළ සේවය කරන, නිශ්චිත සේවා පැය ගණන් වැඩ කරන පිරිස් ය. මොවුන් තමන්ගේ සේවාවන්ට අදාළ අවදානම්වලට මුහුණපාන්නේ නැත. එසේම ඔවුන්ගේ සේවා ස්ථානයන්ගෙන් බැහැරව ඔවුන්ට සේවාවන් සැපයීමට වන්නේ ඉඳහිට මැතිවරණ කටයුතුවලට අදාළ රාජකාරි සඳහා කැඳවීමේ දී පමණි.
දෙවැනි කාණ්ඩය වන්නේ, කාලසටහන්වලින් තමන්ගේ සේවා පැය ගණන් නිශ්චය කොට ඇති සේවකයන් ය. උදාහරණයක් වශයෙන් පොදු ප‍්‍රවාහණ සේවාව ගත හැකිය. එසේම, සේවා මුරවලට වැඩ කරන, විදුලිය සහ ජලය වැනි සේවාවන් සම්පාදනය කරන සහ බෙදා හරින සේවකයන් ද, ඇතැම් වෛද්‍යවරු, ඇතැම් හෙදියන්, බොහෝ ආගමන සහ විගමන නිලධාරීන් ද ඊට ඇතුළත් කළ හැකිය.

තුන්වැනි කාණ්ඩයට අයත් විය යුත්තේ, නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කරන පිරිස්, ගිනි නිවන හමුදා සේවකයන් සහ සන්නද්ධ සේවාවන් වැනි, දීර්ඝ සේවා මුර සහිත, ජීවිත අවදානම් දරණ සේවකයන් ය. බෝම්බ නිෂ්ක‍්‍රීය කිරීමේ සේවාවත් මීට ඇතුළත් කළ හැකිය.

කොටින් කිවහොත් සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන් ‘අත්‍යවශ්‍ය’ කළ යුත්තේය. සමස්ත රාජ්‍ය සේවාවට අදාළ පොදු සංවිධාන ව්‍යුහයක් තිබිය යුතු අතර, එය ඉහත කී ප‍්‍රභේදයන්ට අනුගතව සැකසිය යුතුය. එසේම, ඒ ඒ සේවක කාණ්ඩවලට ඇති සුදුසුකම්, ඔවුන් සතු අත්දැකීම්, වගකීම්, සේවා මුර පැය ගණන් සහ සේවාවන්ට අදාල අවදානම් ආදී කරුණු ද සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබේ. අවසාන වශයෙන්, රාජ්‍යය සහ රාජ්‍ය සේවය අතර පවතින ප‍්‍රශ්න ඔඩුදිවීමට නොදෙන විසඳුම් ක‍්‍රම සඳහා වන යාන්ත‍්‍රණයන් සහ සරල ක‍්‍රියාපරිපාටි සකසා ගත යුතුව ඇති අතර, විශේෂයෙන් මේ ප‍්‍රශ්න, එනම් මානව සම්පත් උපයෝජනයට අදාළ විධිමත් දැනුමක් නැති ඇමතිවරුන්ට ඒ ප‍්‍රශ්න අවුල් කිරීමට ඉඩ දිය යුතු නැත.

ආචාර්ය ඒ. සී. විස්වලිංගම්

නොසන්ඩාල වැඩ වර්ජන අධෛර්යවත් කිරීම

0

රටවැසියන්ට අනේක ගැහැට සහ දුෂ්කරතා ඇති කරවන සහ සමහර විට ඔවුන්ගේ අතපය සහ ජීවිත පවා විනාශ කෙරෙන ආකාරයෙන් සමහර කණ්ඩායම් විසින් දියත් කරනු ලබන අතොරක් නැති වැඩ වර්ජන ඉදිරියේ ආණ්ඩුව දක්වන බයාදු නියාළුභාවය ගැන රට්ටු සිටින්නේ බලවත් කලකිරීමෙනි. පසුගිය වසර තුන හතරක් තිස්සේ ඇති කළ වැඩ වර්ජන සඳහා සංවිධායකයන් යොදා ගත් නිශ්චිත දින වකවානු සහ ඒ වැඩ වර්ජනවල ස්වභාවය ගැන සලකා බලන විට පෙනී යන එක් පැහැදිලි කාරණයක් තිබේ. එනම්, ඒවා පසුපස පරමාර්ථ වශයෙන් පැවතියේ, වැඩ වර්ජකයන්ගේ සෘජු අවශ්‍යතාවන්ට වඩා ඔවුන්ගේ නායකයන්ගේ සංගෙකට නැති දේශපාලනික අවශ්‍යතා වූ බවයි.
රාජ්‍ය සේවකයන් මෙසේ දියත් කරන වැඩ වර්ජන සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමට, මුලින්ම, ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා තම තමන් සතු බලගතු සහ ස්වාධීන තත්වයන්ට අනුගත වන ආකාරයෙන් එක්ව කටයුතු කළ යුතුව තිබේ. කූට වෘත්තීය සමිති නායකයනගේ ගෙරවිලි ඉදිරියේ කෙලින් සිට ගැනීමට ඔවුන්ට හැකි විය යුතුය. එසේ නොකොට ආණ්ඩුව හතර අතේ වැනෙන විට මේ නායකයන්ගේ ඉල්ලීම් ද දිනෙන් දින මෝරයි. එවැනි තත්වයක් තුළ රාජ්‍ය නායකයන් දෙන්නා තමන්ගේ පෞද්ගලික වාසි පෙරදැරිව එකිනෙකාට පහර දීම නතර කොට, ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගැනීමේ මාර්ග සෙවීම පැත්තකින් දමා, රට වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමට මීට වඩා වෙහෙසිය යුතුව තිබේ. එසේම මේ දෙන්නාම තමන්ගේ අධිකතර විදේශ සංචාර අඩු කර ගත යුතුව තිබේ. ඒවා රටට විශාල සුගතියක් අත්කර දී ඇති බවක් ද පෙනෙන්ට නැත. සියල්ලටමත් වඩා, දෙන්නා අන්‍යොන්‍ය සහයෝගයන් කටයුතු කළ යුතුව ඇති අතර අනිකාගේ තත්වය හෑල්ලූ වන ආකාරයේ කිසිවක් සෘජුව හෝ වක‍්‍රව නොකළ යුත්තේය. ඔවුන් දෙන්නා එකිනෙකාට පිටිපස්සෙන් සිට පිහියෙන් ඇන ගැනීම තරම් වාසනාවක් ඔවුන්ගේ පොදු හතුරන්ට තවත් නොමැත. ඊටත් වඩා, එය රටේ බරසාර ආණ්ඩුවක් නැති බවට හැඟීමක් ඇති කිරීමට හේතු වෙනවා සේම රටේ ආර්ථික වර්ධනයටත් එය නරක අන්දමින් බලපෑම් කරනු ලැබේ.

එක වෘත්තීය ක්ෂේත‍්‍රයක ඉල්ලීම්වලට යට වීමෙන් සිදුවන්නේ තවත් වෘත්තීය ක්ෂේත‍්‍ර තුළ අසහනයන් බෝ කිරීමයි. එවිට ඔවුන් ද වැඩ වර්ජනවලට අවතීර්ණ වීමට බලනු ඇත. ඒ ඒ වෘත්තිකයන්ගේ ප‍්‍රශ්නවලට එදා වේලේ හැටියට වෙන වෙනම විසඳුම් දීමට යාම අලූත් වැඩ වර්ජන රැල්ලකට තුඩුදීම වැළැක්විය නොහැක. එබැවින් එක ක්ෂේත‍්‍රයක ප‍්‍රශ්නවලට තාවකාලික විසඳුම් දීමෙන් වැළකී සමස්ත වෘත්තිකයන්ට බලපාන ආකාරයෙන් ඔවුන්ගේ වැටුප් විෂමතා සහ වෙනත් ප‍්‍රතිලාභ පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න විසඳිය හැකි, සමබර වූත්, නීතිමය වශයෙන් ක‍්‍රියාවේ යෙදැවිය හැකි වූත්, පොදු ප‍්‍රතිපත්තියක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ.

සියලූ රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ ශ්‍රේණි සහ ප‍්‍රතිලාභ පිළිබඳ සාධාරණ පොදු ප‍්‍රතිපත්තියක් සකසා ගැනීම සඳහා තිස්ස දේවේන්ද්‍ර කොමිසම පත් කළ සැටි අපට මතකයි. එහෙත් අවාසනාවකට, දේශපාලනික මුග්ධභාවය නිසා එය සමාප්තියකට පත්කර ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ ආකාරයේම කරුණු සොයා බැලීමක් කිරීම සඳහා ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනත් දැන් ඉහළ පෙළේ කමිටුවක් පත්කොට තිබේ. එම කමිටුවේ වාර්තාව ඔක්තෝබර් අවසානයට පෙර බලාපොරොත්තු වෙයි. එය යහපත් පියවරක් වශයෙන් සැලකිය හැකි මුත්, දෙන ලද කෙටි කාලය තුළ අදාළ සියලූ පාර්ශ්වවල අදහස් ලබා ගැනීමටත්, ඒවා විෂයබද්ධව අධ්‍යයනය කිරීමටත් එම කමිටුවට හැකියාවක් ලැබේ ද යන්න සැක සහිත ය.

මේ තත්වය තුළ, රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ වෘත්තීය තත්වයන් පිළිබඳව හදිසියේ කරුණු කාරණා සොයා බැලීමට අමතරව, සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන්, මූලික වශයෙන් ගත් විට, ‘අත්‍යවශ්‍ය’ සේවාවන් වශයෙන් සැලකෙන නීතිරීති ගෙන ආ යුතුව තිබේ. එවිට රාජ්‍ය සේවයේ නියුතු සියලූ දෙනා යම් කිසි පොදු නීතිරීති මාලාවකින් බැඳ තැබෙනු ඇත. වැඩ වර්ජනයකට තුඩුදිය හැකි ඕනෑම කාරණයක් පිළිබඳ හැම පැත්තක්ම නිශ්චිත කාල සීමාවක් තුළ සොයා බැලෙන විධිමත් යාන්ත‍්‍රණයක් තිබිය යුතු අතර, වර්ජකයන් සේම ආණ්ඩුවත් ඕනෑම ප‍්‍රශ්නයක් කල් නොයවා විසඳා ගැනීමේ නිශ්චිත ක‍්‍රියාපරිපාටියක් අනුගමනය කෙරෙන ආකාරයේ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ.
ජනතා අවශ්‍යතාවන් ඉටු කර දෙනු ලබන රාජ්‍ය සේවයේ ඕනෑම අංශයක සේවයේ යෙදිය යුතුව සිටින සේවකයන් වැඩ වර්ජනය කොට එම සේවයෙන් ඉවත්ව සිටීම, ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවන් සේම ඔවුන්ගේ කාලයත්, ධනයත් කා දමන කාරණයක් බව පැහැදිලි ය. අවශ්‍ය කරන යම් කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය අනුමැතිය ලබා ගැනීමට සාමාන්‍ය ජනතාවට නොහැකි වීම නිසා බොහෝ දෙනාගේ ජීවිතවලට ඒ මගින් ඉතා නරක අන්දමින් බලපෑම් ඇති කළ හැකිය. සෑම රාජ්‍ය සේවයක්ම ‘අත්‍යවශ්‍ය’ කළොත්, පිළිගත් ක‍්‍රමවේදයක් අනුගමනය නොකොට වැඩ වර්ජනය කරන සේවකයන් තමන්ගේ වෘත්තීය කොන්දේසි උල්ලංඝනය කරන පිරිසක් බවට පමණක් නොව, සමාජ-විරෝධී ක‍්‍රියාවක නියැලෙන්නන් වශයෙන් ද සැලකිය හැකි වෙයි. මෙවැනි ප‍්‍රතිපත්තියක් සාර්ථකව ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමට නම්, ඒ සමගම, නිසි ක‍්‍රියා මාර්ගයන්ට පිටතින් ගොස් වැඩ වර්ජන මෙහෙයවන වෘත්තීය සමිති නායකයන්ගේ පමණක් නොව, එවැනි වැඩ වර්ජනවල යෙදෙන සේවකයන්ගේ දේපළත් රාජසන්තක කිරීම වැනි, අනිසි වැඩ වර්ජන අධෛර්යමත් කරවන ක‍්‍රියාමාර්ග පනවා ගත යුත්තේය. විශේෂයෙන්, සේවකයන්ගේ වෘත්තීය සුභ සාධනයට හෝ අයිතියට සෘජු සම්බන්ධයක් නැති ඕනෑම කරුණක් පෙරදැරිව වැඩ වර්ජනයේ යෙදීම අපරාධයක් බවට නීතියෙන් පත්කළ යුත්තේය.

වර්තමානයේ මේ සම්බන්ධයෙන් දකින්ට ලැබෙන ඉතා පැහැදිලි නිදර්ශනයක් වන්නේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයයි. ආණ්ඩුව සහ ජනතාව ප‍්‍රාණ ඇපයට ගනිමින් එම වෘත්තීය සමිතියේ නායකයන්ගේ දේශපාලනික අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන ආකාරය පසුගිය කාලයේ පැහැදිලිව දැක ගත හැකි විය. මීට පෙර ලිපියක අප සඳහන් කළ පරිදි ඔවුන්ගේ වෘත්තීය සමිති ක‍්‍රියාකාරකම් සමාන වන්නේ, එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ සහ අයි.එස්.එස්. සංවිධානයේ ප‍්‍රතිපත්තිවලට ය. මන්ද යත්, ඔවුන් අහිංසක මිනිසුන්ගේ ජීවිත පරදුවට තබන බැවිනි.

සේවකයන්ගේ වැටුප් මට්ටම් සහ වෙනත් අයිතීන් ගැන විද්වත් කමිටු වාර්තා ඉදිරිපත් කිරීම පමණක් නොව, ඊට පරිපූරක වන පරිදි, ඔවුන්ගෙන් ලැබිය යුතු සේවාවන්හි තිබිය යුතු තත්වය, ඔවුන් අනුගමනය කළ යුතු රෙගුලාසි ආදිය පිළිබඳවත් විධිමත් ප‍්‍රමිතීන් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ. දැනටමත් ඒ සම්බන්ධයෙන් බොහෝ නීතිරීති සහ රෙගුලාසි තිබේ. එහෙත් ඇති කර ගන්නා නව යාන්ත‍්‍රණයන්ට ගැළපෙන සේ ඒවා සංශෝධනය කර ගත යුතුව තිබේ.

සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන් ‘අත්‍යවශ්‍ය’ කරන අතරේම, ප‍්‍රායෝගික හේතු සලකා, රාජ්‍ය සේවාවන් තුන් වර්ගයකට වෙන් කළ යුතුව තිබේ. ඔවුන්ගේ වැටුප් සහ සේවා තත්වයන් වැනි දේවල් ඒ අනුව නිශ්චය කර ගත යුතුය.

‘අත්‍යවශ්‍ය’ සේවාවන්හි ප‍්‍රථම කාණ්ඩය වන්නේ, පරිපාලන කටයුතුවල නියුතු, නිශ්චිත වැඩ පරිපාටියක් තුළ සේවය කරන, නිශ්චිත සේවා පැය ගණන් වැඩ කරන පිරිස් ය. මොවුන් තමන්ගේ සේවාවන්ට අදාළ අවදානම්වලට මුහුණපාන්නේ නැත. එසේම ඔවුන්ගේ සේවා ස්ථානයන්ගෙන් බැහැරව ඔවුන්ට සේවාවන් සැපයීමට වන්නේ ඉඳහිට මැතිවරණ කටයුතුවලට අදාළ රාජකාරි සඳහා කැඳවීමේ දී පමණි.
දෙවැනි කාණ්ඩය වන්නේ, කාලසටහන්වලින් තමන්ගේ සේවා පැය ගණන් නිශ්චය කොට ඇති සේවකයන් ය. උදාහරණයක් වශයෙන් පොදු ප‍්‍රවාහණ සේවාව ගත හැකිය. එසේම, සේවා මුරවලට වැඩ කරන, විදුලිය සහ ජලය වැනි සේවාවන් සම්පාදනය කරන සහ බෙදා හරින සේවකයන් ද, ඇතැම් වෛද්‍යවරු, ඇතැම් හෙදියන්, බොහෝ ආගමන සහ විගමන නිලධාරීන් ද ඊට ඇතුළත් කළ හැකිය.

තුන්වැනි කාණ්ඩයට අයත් විය යුත්තේ, නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කරන පිරිස්, ගිනි නිවන හමුදා සේවකයන් සහ සන්නද්ධ සේවාවන් වැනි, දීර්ඝ සේවා මුර සහිත, ජීවිත අවදානම් දරණ සේවකයන් ය. බෝම්බ නිෂ්ක‍්‍රීය කිරීමේ සේවාවත් මීට ඇතුළත් කළ හැකිය.

කොටින් කිවහොත් සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන් ‘අත්‍යවශ්‍ය’ කළ යුත්තේය. සමස්ත රාජ්‍ය සේවාවට අදාළ පොදු සංවිධාන ව්‍යුහයක් තිබිය යුතු අතර, එය ඉහත කී ප‍්‍රභේදයන්ට අනුගතව සැකසිය යුතුය. එසේම, ඒ ඒ සේවක කාණ්ඩවලට ඇති සුදුසුකම්, ඔවුන් සතු අත්දැකීම්, වගකීම්, සේවා මුර පැය ගණන් සහ සේවාවන්ට අදාල අවදානම් ආදී කරුණු ද සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබේ. අවසාන වශයෙන්, රාජ්‍යය සහ රාජ්‍ය සේවය අතර පවතින ප‍්‍රශ්න ඔඩුදිවීමට නොදෙන විසඳුම් ක‍්‍රම සඳහා වන යාන්ත‍්‍රණයන් සහ සරල ක‍්‍රියාපරිපාටි සකසා ගත යුතුව ඇති අතර, විශේෂයෙන් මේ ප‍්‍රශ්න, එනම් මානව සම්පත් උපයෝජනයට අදාළ විධිමත් දැනුමක් නැති ඇමතිවරුන්ට ඒ ප‍්‍රශ්න අවුල් කිරීමට ඉඩ දිය යුතු නැත.

ආචාර්ය ඒ. සී. විස්වලිංගම්

කබලෙන් ලිපට වැටුනු ඩන්සිනන් වත්තේ මිනිස්සු

නුවරඑළිය පසුකොට ටික දුරක් යද්දී ඩන්සිනන් වතුයායට සහ පූඬළුඔයට හැරෙන මාර්ගය හමුවෙයි. වතුයායට හැරෙද්දී අප සොයාගි ය නව ව්‍යාපෘතිය පිළිබඳ දැන්වීමක් හමුවිය.
අගෝස්තු 12 වැනිදා අග‍්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, ඉන්දීය මහකොමසාරිස්වරයා, අමාත්‍ය පී. දිගම්බරම් ඇතුළු පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් ඩන්සිනන් වතුයායේ නිවාස ව්‍යාපෘතියක එක් අදියරක් ජනතා අයිතියට පත්කිරීම සිදුකර තිබුණි.

වතුකරයේ ජනතාවට නිවාස
පූඬළුඔය මාර්ගයේ කිලෝමීටර් කිහිපයක් ගමන් කළ පසුව නව නිවාස හමුවෙයි. ඉහත කී ආකාරයෙන් උත්සව පවත්වා නිවාස ජනතා අයිතියට පත් කළත් තවමත් පරණ නිවාස අත්හැර අලූ‍ත් නිවාසවල ජනතාව පදිංචියට ඇවිත් නැත. හිස් නිවාස අතර ඇවිද ගිය අපට වී. පොන්නම්බලම් මහතා හමුවිය. ඔහු විශ‍්‍රාමික වතු කම්කරුවෙකි.

‘‘ගෙවල් දීලා ඉවරයි. නමුත් තවම කරන්ට් එකයි වතුරයි නැහැ. මේවා ඕපන් කරන්න අගමැතිතුමා තමයි ආවේ. මෙතන ගෙවල් 158ක් තියෙනවා. අපේ පරණ ගෙවල් නාය යන්න ඉඩ තියෙනවා කියලා තමයි අපිට මේ ගෙවල් හැදුවේ. පරණ ගෙවල්වලට වඩා මේ ගෙවල් හොඳයි. ඒත් අපි කොහොමද මෙහේ පදිංචියට එන්නේ වතුර කරන්ට් නැතිව.’’ පොන්නම්බලම් මහතා කතාබහ ආරම්භ කළේය.
ජලය හා විදුලිය ඉක්මනින් සම්පූර්ණ කළ හැකි පහසුකම් යැයි සිතිය හැකිය. තවමත් ජලය සහ විදුලිය ලබාදීම සඳහා ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කර නැතත් නුදුරේදීම එවැන්නක් ආරම්භ කරනු ඇතැයි සිතිය හැකිය. එහෙත් නුවරඑළියට ධාරානිපාත වර්ෂා වැටෙන දෙසැම්බරයට පෙර එය සිදුකළ යුතුය. නව නිවාස ලැබුණු අය මේ වෙද්දී ජීවත්වෙන පැරණි නිවාස ඇත්තේ දැඩි නායයෑමේ අවදානමකය. ඒ නායයෑම එළැඹෙන වැහි කාලයේදී වුව සිදුවිය හැකිය. නිවාස ඉදිකිරීමෙනුත් පසුව එවැනි අනතුරක් වුවහොත් එය මහා ඛේදවාචකයක් වනු ඇත. නව නිවාසවලට ජලය හා විදුලිය ලබාදීම සඳහා මුදල් වෙන්කර ඇතැයි දැන්වීම්වල සඳහන් වන නිසා ඒ මුදල් වැයකොට මෙම ව්‍යාපෘති ඉක්මනින් අවසන් කිරීම වැදගත්ය.

කෙසේ වෙතත් පැරණි නිවාස අත්හරින්නට සිදුවීමත්, නව නිවාසවල තත්ත්වයත් පිළිබඳව අපට අසන්නට ලැබුණු කතාව ඛේදජනක කතාවක් විය. මෙම නව නිවාස පද්ධතිය විවෘත කළද එහි වැඩකටයුතු තවමත් සම්පූර්ණයෙන් අවසන් කර නැත. ජලය හා විදුලියට අමතරව ඇතැම් නිවාසවල වැසිකිළි පවා තවම ඉදිකර නැත. නිවාසවලට වැඩකටයුතු කරද්දී සහ නිවාස විවෘත කරද්දී වත්තේ බංගලාවෙන් විදුලිය ගෙන තිබේ. විවෘත කිරීමේදී සංදර්ශනයක් ලෙස නිවසක විදුලිය දල්වා තිබුණේ එලෙස වත්තෙන් ගත් විදුලියෙන්ය.

නිවාස අතර පාරවල් ජලයෙන් හේදී ගොස්ය. නිවාස අතර පාරවල් කොන්ක‍්‍රීට් හෝ තාර හෝ ගල් දමා නැති නිසා විශාල කාණු බවට ඒ පාරවල් පත්ව ඇත. නිවාස පද්ධතිය කෙළවරේ ඇති නිවාස දෙකක් නායයෑමේ අවදානමකට ලක්ව තිබේ. වැලි කොට්ට ගොඩගසා බිම් මට්ටම ඔසවා ඇති නිසා ඒ නිවාස නායයෑමේ අවදානමට ලක්ව ඇත.

ඇතැම් තැන්වල නිවාස එකට පහළින් එකක් පිහිටා ඇත. අපට පසුව කතාකරන්නට ලැබුණු නිවාස හිමියන්ගේ අදහස්ද සමඟ දකින්නට ලැබුණේ නිවාස පිහිටා ඇති ආකාරය නිසා නව ගැටලූ‍ මතුවන බවය. ඇතැම් තැන්වල ඉහළින් ඇති නිවසට වහළින් වැටෙන ජලය පහළින් ඇති නිවස පසුපස ඇති වේල්ල තෙත් කරයි. ඒ හේතුවෙන් පහළින් පිහිටි නිවාස පසුපස වේල්ල කඩාවැටුණු තැන් කිහිපයකි.
නිවාස ව්‍යාපෘතිය ඉදිකිරීමට ඩන්සිනන් වතුයායට අයිති ඉඩම් ලබාදී තිබුණි. නව නිවාස පද්ධතියට පැරණි නිවාස පද්ධතිය අත්හැර සියලූ‍දෙනා පැමිණිය යුතුය. පැරණි නිවාස නායයෑමේ අවදානමකට ලක්ව ඇති නිසාත්, ඒ ඉඩම්වල නැවත තේ වගාකරන්නට සූදානම් වන නිසාත් ඒ ඉඩම් අත්හැරීම අනිවාර්ය කාරණයක් වී ඇත. එහෙත් ඒ නිවාස අත්හැරීම අප සිතූ තරම් සතුටුදායක අත්දැකීමක් නොවීය. සුද්දා හැදු නිවාස දැන් ඇත්තේ සුද්දා හැදු විදියටම නොවේ. වසර දෙසීයක් තිස්සේ ඒ නිවාස නවීකරණය වී ඇත.

‘‘ගෙවල් හොඳයි. අලූ‍ත්. අපේ පරණ ගෙවල්වල බිත්ති පවා දිරාපත්වෙලා. එහෙත් මේ අලූ‍ත් ගෙදර ඉඩ මදි. මට ළමයි 9 ක් ඉන්නවා. දෙන්නෙක් බැඳලා, ඒ දෙන්නා වෙනම ඉන්නේ. අනෙක් ළමයි 7 දෙනා මා එක්ක ඉන්නේ. අපේ පවුලට මේ ගෙදර ඉඩ මදි. මේ ගෙදර කාමර දෙකක්, සාලයක්, කුස්සියක් තියෙනවා.’’ පොන්නම්බලම් මහතා තවත් ගැටලූ‍වක් පෙන්වීය. අලූ‍තෙන් නිවාස ලැබුණු තවත් අය පෙන්වාදුන් ආකාරයට නව නිවාස ලබාදීමේදී පරණ නිවසකට එක් අලූ‍ත් නිවසක් ලෙස ගණන් හදා තිබුණි. එක නිවසක එක් පවුලකට වඩා ජීවත්වන අවස්ථා බොහෝ විය. එවැනි පවුල් කිහිපයකට පමණක් නිවාස දෙක බැගින් ලබාදී තිබුණි. එහෙත් පොන්නම්බලම් මහතා වැනි බොහෝ පවුල් පෙර නිවසෙහි ඉඩකඩ ප‍්‍රශ්න විසඳාගෙන තිබුණි. ‘‘අපි පරණ ගෙවල් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ අපේ සල්ලිවලින් ටික ටික හදාගත්තා. ෆන්ටෙකේ (අර්ථසාධක අරමුදලේ) සල්ලිත් යටකරලා අපි ගෙවල් හැදුවෙ. ඒ ගෙවල්වල පවුලෙ අයට ඉන්න ඉඩ ඇති. පරණ ගෙදර ළමයි 9ම හිටියා.’’ පොන්නම්බලම් මහතා කියයි.

වතුකරයේ නිවාස ප‍්‍රශ්නය වඩා සංකීර්ණ එකක් බවට පත්ව ඇත. ඇතැම් නිවාස හිමියන් තමන්ගේ නිවාස අලූ‍ත්වැඩියා කරගෙන තිබේ. එක් කාමරයක් පමණක් තිබුණු ලැයිම් නිවාසවලට ඉඩකඩ පුළුල් කරගැනීමටත්, නව කාමර නිර්මාණය කරගැනීමටත් ඔවුන් වෙහෙස වී ඇත. ඒ නිසා වතුකරයේ ඉඩම් ප‍්‍රශ්නයට කුමන හෝ අන්දමේ නිවාස තනාදීම විසඳුමක් නොවේ. ඔවුන්ගේ පැරණි නිවාස අතර අපට විශාල නිවාස කිහිපයක්ම දකින්නට ලැබුණි.

‘‘මේ ගෙදර (පැරණි නිවස) හැදුවෙ අවුරුදු දහයක් විතර පිටරට රස්සා කරලා. තට්ටු දෙකට හැදුවා. දැන් මම මේ ගෙදර අත්හැරලා පුංචි ගෙදරකට යන්න ඕනෑ. ඒක මට පාඩුවක්. අලූ‍ත් ගෙවල්වල සිවිලමක් නැහැ. කුස්සිය අපි හදාගන්න ඕනෑ. කාමර දෙකට වැඩියෙන් ලොකු කරනවා නම් ඒක කරන්නත් සල්ලි ඕනෑ. මම ජීවිත කාලය පුරාවට සල්ලි හම්බ කළා. ඒවාට මොකද වුණේ? ඔව්. ඒවා මේ ගෙදරට යට කළා. දැන් මේ ගෙදර අත්හැරලා ආයෙමත් පුංචි ගෙදරකට යන්නලූ‍. මට තවත් අවුරුදු දහයක් රට ගිහින් ගෙදර හදන්න හයියක් නැහැ.’’ එක් කාන්තාවක වේදනාවෙන් කීවේ එසේය.

ඇගේ වත්මන් නිවස දරුවන් සියලූ දෙනාටම ප‍්‍රමාණවත්ය. නව නිවස කුඩාය. ආපදා හේතුවෙන් පැරණි නිවසේ ඉන්නට බැරිය. ඉඩම් අයිති වතු සමාගමට නිසා අයිතිවාසිකම් කියන්නටත් බැරිය. කියන තැනට යා යුතුය. වෙන තැන්වල මෙන් ආපදාවකට නිවාසය අත්හරිද්දී වන්දියක් ලැබෙන්නේ නැත. ආපදා වෙනුවෙන් ලබාදෙන රක්ෂණ මුදල ලැබෙන්නේත් නැත. වත්තේ එක් ඉඩමකින් තවත් ඉඩමකට මාරු කර ඇත. නව ඉඩමේ පුංචි නිවාස විශාල කරගැනීම අලූ‍තෙන් ආරම්භ කළ යුතුය. පොදුවේ ගත් කල, වතුකරයේ නිවාස ප‍්‍රශ්නය ලෙස හඳුන්වන්නේ කුඩා නිවාසවල ජීවත්වෙන්නට සිදුවීම නොවේ. වතු සමාගම්වලට අයිති ඉඩම්වල ජීවත්වෙන්නට සිදුවීමයි. වසර දෙසීයක් පමණ තමන්ගේ පවුලේ උදවිය ජීවත්වූ නිවාස ඉඩම්වල අයිතියක් නොවීමයි. වතුකරයේ ඉඩම් ප‍්‍රශ්නය විසඳීම යනු ඉඩම් අයිතිය තහවුරු කිරීමයි. වතු සමාගමටම අයිති ඉඩම්වල තවත් නිවාස ඉදිකිරීම වතු කම්කරුවන්ගේ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් නොවේ.

ආරුමුගම් වසන්ති ඩන්සිනන් වත්තේදී අපට හමුවූ තවත් කාන්තාවකි. ඇයට කියන්න තිබුණු කතාව මෙබඳුය.

‘‘අපේ ගෙදර පොඩි ළමයි 5ක් ඉන්නවා. කරන්ට් එකයි වතුරයි නැතිව එයාලා එක්ක මෙහේ ඇවිත් ඉන්න බැහැ. ළමයි ඉස්කෝලෙ යන්න, පාඩම් කරන්න ඕනෑ. ඒ නිසා අපි තවම පරණ ගෙදර තමයි ඉන්නේ. අපිට උත්සව වෙලාවේ ඔප්පු කියලා ලියකියවිලි වගයක් දුන්නා නමුත් ඒවා අපිට සින්නක්කර අයිතිවෙන ඉඩම් ඔප්පු නෙවෙයි. අනෙක් කාරණය තමයි අපේ ගෙවල්වල පවුල් කීයක් හිටියත් මේ කාමර දෙකේ ගෙදර තමයි අපි ඉන්න ඕනෑ. අපේ පරණ ගෙදර පවුල් දෙකක් හිටපු නිසා මම ගෙවල් දෙකක් ඉල්ලූ‍වා. ඒත් එකම ගෙදරයි ලැබුණෙ.’’ වසන්ති මහත්මියට කියන්නට ඇති පෞද්ගලික කතාවක්ද මේ පොදු කතාවට එක් කළේ එය ඔවුන්ගේ පරිසරය තවත් පැහැදිලිව පෙන්වාදෙන නිසාය.

‘‘මගේ මහත්තයා, අපේ එකම පුතා පොඩි කාලෙම නැති වුණා. මම දුක් විඳලා පුතාව ලොකු මහත් කරලා බන්දලා දුන්නා. මගේ ලේලිත් ඉගෙන ගත්ත කෙනෙක්. එයාලාට ළමයි දෙන්නෙක්. පුතා ගමෙන් පිට රස්සාවකට ගිහින් එතන ගැහැනු ළමයෙක් එක්ක යාළු වෙලා හොරෙන් එයාව කසාද බැඳලා එහේ නැවතුණා. ලේලි මා එක්ක තනිවුණා. දෙවැනි ලේලිට දැන් ළමයි 3 ක් ඉන්නවා. පුතයි ලේලියි ගමෙන් පිට හිටියාට දෙවැනි කසාදේ ළමයි ඉන්නේත් දැන් මෙහේ මා එක්ක. මේ ගෙදර හම්බවුණේ මගේ පළවෙනි ලේලිට. එයා දැන් මට යන්න කියනවා. එයා කියන්නේ මේ ගෙදර එයාට හම්බවුණ නිසා එයාගේ ළමයි දෙන්නා එක්ක මේ ගෙදර තනියම ඉන්න ඕනෑ, මට පුතා ගාවට යන්න කියලා. එහෙත් දෙවැනි ලේලි මම එනවාට කැමති නැහැ. පළවැනි ලේලි මට බැන බැන හරි සලකනවා. මම වත්තේ ලොකු මහත්තයා ගාවට ගිහින් අඬලා කිව්වා මට පරණ ගෙදර දෙන්න කියලා. ඒත් අපි මේ ගෙවල්වලට ආවාම ඒ ගෙවල් කඩන්න හදන්නේ. මට එතැන ඉන්න බෑ. වත්තෙ මහත්තුරුන්ට තේරෙන්නේ නැහැ අපට තියෙන ප‍්‍රශ්න.’’

ටී. ප‍්‍රසාද් වත්තේ තරුණයෙකි. ඔහු මෑතකදී විවාහවූවෙකි. ජලය හා විදුලිය නැති වුණත් බිරිඳගේ මවගේ නමට ලැබුණු නව නිවසෙහි පදිංචියට ඔහු තම බිරිද සමඟ පැමිණ ඇත. අප එහි යද්දී ඔවුන් නව නිවසට ගෙවැදීමේ උත්සවයට සූදානම් වෙමින් සිටියේය.
‘‘අපි ලාම්පු එළියෙන් ඉන්නවා. වතුර නැති නිසා වතුර ගන්නත් කැලෑව පැත්තට යන්න ඕනෑ. අපි ත‍්‍රිවිල් එකක තමයි ගිහින් වතුර ගේන්නේ. ටිකක් කරදරයි. එදා උත්සවයට ඇමතිවරු එනකොට විතරක් මේක භාරව හිටපු අය වතුර ‍ගෙනත් ටැංකියකට පිරෙව්වා. දැන් ඒ වතුර ඉවරයි. අපි මේ ගෙදර අලූ‍ත්වැඩියාවට ලක්ෂ දෙකක් විතර වියදම් කලා. සිවිලිමටයි, ටයිල්වලටයි.’’ ප‍්‍රසාද් ජීවත්වෙන්නේ තම නැන්දම්මාගේ නිවසෙහිය. නැන්දම්මා තම පවුල සමඟ මේ නිවසට පැමිණෙද්දී ඔවුන්ට තවත් ප‍්‍රශ්න රැුසකට මුහුණදෙන්නට සිදුවනු ඇත.
මේ ප‍්‍රදේශයේ පොදුවේ ජීවත්වන ජනතාව මුහුණදෙන තවත් ප‍්‍රශ්න බොහෝය. ව්‍යාපෘතියෙන් මාර්ග පද්ධතියට මුදල් වෙන් කර ඇතත් මේ ගමට එන මාර්ගය සම්පූර්ණයෙන්ම අබලන්ය. අගමැතිවරයා ඇතුළු පිරිස ගමට එද්දී නම් ඒ වෙනුවෙන්ම වියදමක් දරා පාරේ වලවල් වසා පිළිසකර කර තිබුණි. එහෙත් මාසයක් යන්නට පෙර ඒවා සේදී ගොස් නැවත වළවල් මතුවී ඇත. අගමැතිවරයාට එක දිනක් එන්නට බැරිවුණු පාරේ මේ ජනතාව හැමදා යති එති. පාසලට පයින් කිලෝමීටර් දෙකක් යා යුතුය. පූඬළුඔය බස් රිය එන්නේ ඉඳහිටය.
ඩන්සිනන් වතුයායේ ඇති අනෙක් නිවාස පද්ධති වෙනුවටද නව නිවාස ව්‍යාපෘති ආරම්භ කර ඇත. ඒ නිවාසවල වෙසෙන්නන්ද දැන් සිටින්නේ අවිනිශ්චිත හැඟීමකින්ය. නිවාස තනන්නට පෙර අවශ්‍ය නිවාස ප‍්‍රමාණය කොපමණද? එක් නිවසකට වඩා අවැසි වෙන පවුල් සිටිනවාද? පැරණි නිවාසවල ඉඩකඩ ප‍්‍රමාණය කොපමණද? වැනි ප‍්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලබාගත්තේදැයි අපි විමසුවෙමු. නව නිවාස ලද අයගෙන් ලැබුණු පිළිතුර නැත යන්නය. ලංකාවේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් කරන්නට පෙර ඒ ව්‍යාපෘතියෙහි යම් ප‍්‍රතිලාභයක් ලබන පුරවැසියන්ගේ අදහස් විමසන්නේ නැත. අවශ්‍යතා විමසන්නේ නැත. පිටින් එන ඉංජිනේරුවෝ, විද්වත්තු දේශපාලනඥයෝ ඇතුළු පිරිසක් ඔවුන්ගේ අදහස් මත ව්‍යාපෘති සිදුකරති. ප‍්‍රායෝගික තත්ත්වයන් මගහැරෙයි. පූඬළුඔය ඩන්සිනන් වත්තේදී අපට දකින්නට ලැබුණේද එයයි.

මහජන මුදල් වියදම් කර නීතියට පිටුපාන රවි විජේගුණරත්න

0

ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න, සැප්තැම්බර් 10වැනිදා, අලූයම 3.30ට කටුනායක ගුවන් තොටුපොළෙන් කටාර් එයාර්වේස් ගුවන් යානයක නැගී සිංගප්පූරුවට පිටත්ව ගියේය. ඔහුගේ කාර්යාලය නිල වශයෙන් කියන අන්දමට, ඔහු ගොස් ඇත්තේ මෙක්සිකෝවේ 208වැනි නිදහස් දින උළෙලට සහභාගිවීමට ලත් නිල ආරාධනයක් මතය. මෙක්සිකෝව වැනි ඈත, ලංකාව සමග කිසිම සම්බන්ධයක් නැති, මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් ගැන කුප‍්‍රකට, ඒ ජාවාරම්කාරයන් සමග අත්වැල් බැඳගත් දේශපාලකයන් විසින් ඒ ජාවාරම ආරක්‍ෂා කරන හැබිචෝල්කාර රටක නිදහස් සංවත්සරයකට ලංකාව වැනි රටකට ආරාධනා ලැබීම විහිළුවක්ද, අඬන්නට හේතුවක්ද කියා පැහැදිලි නැති නමුත්, ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා ගොස් ඇතැයි කියන්නේ ඒ රටටය. මීට පෙර කවදාවත්, මෙක්සිකෝවේ මෙවැනි උත්සවයකට රටේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා ගිය බවක්ද වාර්තා වී නැත.

එහෙත්, මෙක්සිකෝවේ ජාතික දිනය උත්සවය පැවැත්වෙන්නේ සැප්තැම්බර් 16 වැනිදාය. හෙවත් මේ ඉරිදාය. විජේගුණරත්න මහතා යන්නට ලංකාවෙන් පිටත් වුණේ එම ජාතික උත්සව දිනයට සතියකට කලින්ය. ලෝකයේ ඕනෑම කොණක තිබෙන රටකට යන්නට පැය 24කට වඩා ගුවන් ගමනක් අවශ්‍ය නැති මේ කාලයේ සතියකට කලින් ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා රටින් පිටවීමේ රහස කුමක්ද?
රහස නම්, ඔහු රටින් පිටව ගියදා උදේ 9.30ට, ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගැනීම සඳහා අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට හෙවත් සීඅයිඞීයට ඔහු කැඳවා තිබීමයි. ඊට පෙර සතියේ ‘ඉරිදා දිවයින’ සිය මුල් පුවතින් වාර්තා කර තිබුණේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගන්නට නියමිත බවය. රවි විජේගුණරත්න, 10වැනිදා අලූයම 3.30ට රටින් පිටව ගියේ මේ ආකාරයට අත්අඩංගුවට ගැනීමකින් වැළකෙන්නට බව දැන් ඉතා පැහැදිලිය.

මහජන මුදල්
එහෙත් සතියකට පෙර රටින් පිටව ගොස්, ඒ සතියක කාලය තුළ ඔහු රැුඳී සිටින්නේ කොහේද, යන්නේ එන්නේ කොහේද, ඒ සියල්ල සඳහා වියදම් කරනු ඇත්තේ, ඔහුගේ පෞද්ගලික ධනය නොව, මේ රටේ බදු ගෙවන මහජනතාවගේ මුදල්ය. වෙනත් විදියකට කිවහොත්, අපරාධයක් ගැන සොයනු ලබමින් සිටින ඔහු, අත්අඩංගුවට පත්වීමෙන් වැළකී පළායන්නට වියදම් කර ඇත්තේ මේ රටේ මහජනතාවගේම මුදල්ය.

කොළඹදී තරුණ ශිෂ්‍යයන් පස්දෙනකු ඇතුළු පුද්ගලයන් 11 දෙනකු පැහැරගෙන ගොස්, කොළඹ චෛත්‍ය පාරේ නාවික හමුදා කඳවුරෙහි හා ත‍්‍රිකුණාමලය නැගෙනහිර විධානයට අයත් ගන්සයිඞ් කඳවුරේ ඔවුන් රඳවා තබාගෙන, ඔවුන්ගේ දෙමාපියන්ගෙන් ලක්‍ෂ ගණනින් කප්පම් ඉල්ලා, පසුව ඔවුන් මරාදැමූ නාවික හමුදා නිලධාරී කණ්ඩායමට අයත් නේවි සම්පත් හෙවත් චන්දන ප‍්‍රසාද් හෙට්ටිආරච්චිට පොලිසියෙන් සැඟවී සිටීමට නාවික හමුදා මූලස්ථානය තුළ වාසස්ථාන සැපයීම, ඔහුට රටින් පිටවීමට සැලසුම් සකසා දීම හා මුදලින් ආධාර කිරීම යන චෝදනා රවි විජේගුණරත්නට එරෙහිව නැගී තිබේ. සීඅයිඞීය කියන විදියට, මේ චෝදනා සම්බන්ධයෙන් අවශ්‍ය තරම් විශ්වාසවන්ත තොරතුරු ඔවුන් සතුව තිබේ. ඒ බව ඔවුන් මේ නඩුව විභාග වන කොළඹ කොටුවේ මහේස්ත‍්‍රාත් ලංකා ජයරත්න මෙනෙවියට වාර්තා කොට තිබේ.

අපරාධකරුවකුට සැඟවී සිටින්නට නවාතැන් පහසුකම් සැපයීම, රජයේ සේවකයකු ලෙස සිටිමින් සැපයිය යුතු තොරතුරක් සැපයීම පැහැර හැරීම, නිල කටයුත්තක නිරතව සිටින රජයේ නිලධාරියකුට බාධා කිරීම යන චෝදනා ඇතුළත්් දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ 209, 174, 183 වගන්ති යටතේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාට එරෙහිව නිශ්චිත තොරතුරු ඇති බැවින් ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා බව අගෝස්තු 29වැනිදා, විවෘත අධිකරණයේදී සීඅයිඞීය කොටුව මහේස්ත‍්‍රාත්වරියට දැනුම් දුන්නේය. ඒ සම්බන්ධයෙන් වහාම අවශ්‍ය පියවර ගන්නා ලෙස මහේස්ත‍්‍රාත්වරිය සීඅයිඞීයට නියෝග කර තිබුණි. මේ බව ඊට පසුදා මාධ්‍ය විසින් වාර්තා කරන ලද අතර, ඒ නිසා රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට පත්වීමට නියමිතය යන්න හැමෝම දන්නා කරුණකි. හැම දේම පත්තරවලින් දැනගන්නා ජනාධිපතිවරයාද ඒ අනුව මේ තත්ත්වය හොඳින් දැනසිටියා විය යුතුය. හැරත්, ඒ සඳහා මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණ නියමයක් තිබේ.

ඒ අනුව, සැප්තැම්බර් 7වැනිදා, සිකුරාදා, සීඅයිඞීයේ සමූහ මංකොල්ල අංශයේ ස්ථානාධිපති පොලිස් පරීක්‍ෂක නිශාන්ත ද සිල්වා ඇතුළු පොලිස් කණ්ඩායමක් කොළඹ බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලා සංකීර්ණයේ පිහිටි ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී කාර්යාලයට ගොස් අද්මිරාල් විජේගුණරත්න හමුවී, 10වැනිදා, එනම් පසුගිය සඳුදා උදේ 9.30ට ප‍්‍රකාශයක් ලබාදීම සඳහා සීඅයිඞී මූලස්ථානයට පැමිණෙන ලෙස සඳහන් ලිපියක් භාරදුන්නෝය. නියමිත දිනයේ සීඅයිඞීයට තමා පැමිණෙන බව විජේගුණරත්න එහිදී පොලිස් නිලධාරීන්ට දැනුම්දුන් බව වාර්තා වන අතර, මෙක්සිකෝවේ නිදහස් දින උත්සවයකට තමාට යන්නට තිබෙන බවක් එහිදී ඔහු කියා නැත. එවැනි රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික ආරාධනයක් ලැබෙන්නේ මාස ගණනකට කලින් බැවින්, එවැනි ආරාධනයක් තමාට ඇතැ’යි විජේගුණරත්නට සිය දිනපොත පෙරළා බලා ඒ මොහොතේම දැනගන්නට හොඳටම ඉඩ තිබිණි.

එහෙත්, 10වැනිදා අලූයම හදිසියේම ඔහු සිංගප්පූරුවට ගියේය. සිංගප්පූරුවට යෑමට වීසා අවශ්‍ය නැත. ඒ අනුව පෙනෙන්නේ ඔහුට හදිසියේම රටින් පිටව යන්නට වුවමනාව තිබුණු බවයි.

10වැනිදා, සඳුදා උදේ 11ට පමණ, ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි කාර්යාලයේ නියෝජිතයකු පැමිණ සීඅයිඞීයට ලිපියක් බාරදී ඇති අතර, අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න, මෙක්සිකෝවේ නිදහස් දිනයට ලද ආරාධනාවක් අනුව පිටත්ව ගොස් ඇති බැවින් ඔහුට සීඅයිඞීයට පැමිණීමට සැප්තැම්බර් 19වැනිදාට පසු දිනයක් ලබාදෙන ලෙසත්, ප‍්‍රකාශය සටහන් කරගැනීම සඳහා ඔහුගේ කාර්යාලයට එන ලෙසත් එම ලිපියේ සඳහන්ව තිබී ඇත.

වැදගත්ම කාරණය එය නොවේ. අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න, සීඅයිඞීයට එන්නට කියා තිබියදී රටින් පිටව යන බව ජනාධිපතිවරයාද දැනසිටීමයි. ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි යනු සේනාධිනායක වශයෙන් ජනාධිපතිවරයා ඍජුව පත්කරන තනතුරක් වන අතර, ඔහු යටතේ ක‍්‍රියාත්මක වන, ඔහුට ඍජුව වගකියන තනතුරකි. ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියකු රටින් පිටව යා යුත්තේ, සේනාධිනායකයා වන ජනාධිපතිවරයාගේ අවසරය මත පමණකි. තමන් හිතූ හැටියට රටින් බැහැරව යන්නට ඔහුට නොහැකිය.

රවි විජේගුණරත්නට එරෙහිව මේ චෝදනා නැගී තිබෙන බවත්, ඔහුගෙන් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගැනීමට සීඅයිඞීයට අවශ්‍යව තිබෙන බවත් ජනාධිපතිවරයා හොඳින්ම දැනසිටියේය. මීට පෙර ඒ ගැන ඕනෑවටත් වඩා අනිද්දාද ඇතුළු පුවත්පත්වලින් කරුණු හෙළිදරව් කර තිබුණි. ඊට අමතරව, පසුගිය ඉරිදා, පොලිස්පතිට කතාකර රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට ගන්නට යන්නේදැයි ජනාධිපතිවරයා විමසා තිබේ. ‘මොකක්ද මේ සීඞීඑස්ගේ ප‍්‍රශ්නේ? ඕගොල්ලො හදන්නේ මිනිහාව හිරේ දාන්නද? හෙට එයාට සීඅයිඞීයට එන්න කිව්වාද?’ කියා ජනාධිපතිවරයා පොලිස්පතිවරයාගෙන් විමසා තිබේ. එහිදි පොලිස්පතිවරයා කියා ඇත්තේ, ඔහුට එන්නට කියා ඇත්තේ අධිකරණයේ නියමයක් පිට බවයි.

ජනාධිපති දනියි
එහෙත්, ජනාධිපතිවරයා ඉරිදා වන විටත්, ඒ සියල්ල දැන දැන රවි විජේගුණරත්න ආරක්‍ෂා කරන පිළිවෙතක තදින් සිටියේය. රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට නොගන්නා ලෙස සීඅයිඞීයට, පොලිස්පතිවරයාට ජනාධිපතිවරයා මීට පෙර තර්ජනය කර තිබුණු අවස්ථා කිහිපයක්ම තිබේ. එවැනි පසුබිමකදී නීතිය ඉදිරියට ඔහු කැඳවා තිබෙන විට, එය මඟහැර රටින් පිටව යන්නට ජනාධිපතිවරයා අවසර දුන්නේ කොහොමද? එය නීති විරෝධී අවසරයක් නොවන්නේද? අඩු ගණනේ මෙක්සිකෝ ගමන දිනයකින් කල් දමා, සීඅයිඞීයට ගොස් ප‍්‍රකාශය කොට, අධිකරණයට ඉදිරිපත් කෙරෙන්නේ නම්, ඉදිරිපත් වී, තමාට මෙක්සිකෝ යන්නට සිදුවී තිබෙන්නේයැයි කියා අධිකරණයෙන් අවසරයක් ලබාගන්නා ලෙස දේශපාලන වශයෙන් විශාල පළපුරුද්දක් ඇති ජනාධිපතිවරයා රවි විජේගුණරත්නට අවවාද නොකළේ ඇයි? නීතිගරුක ජනාධිපතිවරයකුගෙන් බලාපොරොත්තු විය හැක්කේ එවැනි හැසිරීමක් නොවේද?

රාජ්‍ය නිලධාරියකුට මෙවැනි අපරාධ චෝදනාවක් නැගුණු විට, එක්කෝ ඔහු ධුරයෙන් ඉවත් කළ යුතුය. නැතිනම් ඉල්ලා අස්වන ලෙස ඔහුට දැනුම් දිය යුතුය.

රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් මේ තරම් කාලයක් පොලිසිය වැළකී සිටීමට එක් හේතුවක් වන්නේ, ඔහු හමුදා ස්තරායනයේ ඉහළම තනතුරක් දැරීමය. මීට පෙර යුද හමුදාවේ ඉහළ නිලධාරියකු වූ අමල් කරුණාසේකර කීත් නොයාර් පැහැරගෙන යෑම ඇතුළු අපරාධ කිහිපයක් සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. එවැනි තත්ත්වයක් යටතේ තවත් ආරක්‍ෂක ප‍්‍රධානියෙකු අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් සන්නද්ධ හමුදාවන්ට හා රටේ ප‍්‍රතිරූපයට සිදුවන හානි සලකා බැලූ සීඅයිඞීය, විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට ගැනීම කල් දමමින් සිටියේ, ජනාධිපතිවරයා එක්කෝ ඔහු ධුරයෙන් ඉවත්කරන තුරුය. නැතිනම් ඔහු ඉල්ලා අස්වන තුරුය. එහෙත්, මේ තොරතුරු හොඳින්ම දැනසිටි ජනාධිපතිවරයා මේ කිසිම පියවරක් නොගත්තේය. ඒ වෙනුවට ඔහු තවදුරටත් තනතුරේ තබාගනිමින්, තනතුරේ ආරක්‍ෂාව ඔහුට සැපයුවේය.
ඒ අතර සීඅයිඞීය පසු නොබා සිය රාජකාරිය අකුරටම කරමින්, කොටුව මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයට මේ සම්බන්ධයෙන් දිගින් දිගටම කරුණු වාර්තා කළ අතර, ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමේ අවසරය අධිකරණයෙන් ලැබෙන්නේ ඒ අනුවය. 10වැනිදා නියමිතව තිබුණේ, සැකකරුවකු හැටියට ඔහුගෙන් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගෙන ඔහු අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමයි. සමහර විට අධිකරණයෙන් ඔහුට ඇප ලැබෙන්නටද ඉඩ තිබුණි. තමා අත්අඩංගුවට ගැනීමට යන්නේයැ’යි දැනගත් වහාම, රවි විජේගුණරත්නට අවශ්‍ය නම් මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයෙන් අපේක්‍ෂිත ඇපයක් ලබාගන්නටද ඉඩ තිබුණි. එහෙත්, ඒ කිසිවක් නොකර, ඔහු කළේ නීතියේ ඇසට වැලි ගසමින් නියමිත මොහොතේ රටින් පිටව යෑමය. මහජනයාගේ මුදලින් නීතිය මගහැරීමය. රටේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා වැනි ඉහළ තනතුරක් දරන පුද්ගලයකුට, ආරක්‍ෂක වෘත්තිකයකුට කිසිසේත් නොගැළපෙන පහත් මට්ටමේ හැසිරීමකි ඔහු පෙන්වන්නේ.

පුදුමය නම්, ජනාධිපතිවරයා මේ සියල්ල දැනසිටිමින් රවි විජේගුණරත්න නමැති චුදිතයා ආරක්‍ෂා කිරීමය. ඔහු සිතන බව පෙනෙන්නේ, ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් මහජනතාව නොසතුටු වී තමන්ට ලැබිය යුතු ඡුන්ද නොලැබී යාවියැයි කියාය. ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයකදී තමාට ඡුන්ද ලැබෙන්නේයැයි ජනාධිපතිවරයා ගණන් හැදුවේ කොහොමදැයි යන්න හාස්‍යජනක ප‍්‍රශ්නයක් වන නමුත්, ඡුන්දය දෙස බලාගෙන නීතිය ඉදිරියට පැමිණවිය යුතු අපරාධකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරීම නම් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන වැනි නීතිය රකින්නට ආ ජනාධිපතිවරයකුට නොගැළපෙයි.

ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්
ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාද මේ අපකීර්තිමත් ක‍්‍රියාවලියේ කොටස්කරුවෙකි.
මීට පෙර බි‍්‍රගේඩියර් අමල් කරුණාසේකරගෙන් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කර ගැනීමට සීඅයිඞීය බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින විට, නියම කරන ලද දිනයන්වල කරුණාසේකර සීඅයිඞීයට නොයැවීමට හේතු වන ලෙස විවිධ වැඩසටහන්වලට ඔහු යොමුකළේ ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් කපිල වෛදරත්නය. පළමු අවස්ථාවේ සීඅයිඞීයට එවන්නට කී විට, කපිල වෛiරත්න කියා තිබුණේ, පළාත් පාලන ඡුන්දය නිසා පවතින දේශපාලන කැළඹිලි තත්ත්වය මත කරුණාසේකර එවිය නොහැකි බැවින් වෙනත් දිනයක් දෙන ලෙසය. ඊට පසු දිනයක් දුන් විට දිගන මුස්ලිම් ජනතාවට එරෙහි ප‍්‍රහාරයන්වලට අදාළ රාජකාරි සඳහා කරුණාසේකර යොදවා ඇති බැවින් එවන්නට නොහැකියැ’යි කීවේය. තුන්වැනි වරටද එවැනි හේතුවක් දක්වා, හතරවැනි වාරය වන විට, අධිකරණයට දන්වා තිබුණේ, ලංකාවේ තනන්නට යන ආරක්‍ෂක විද්‍යාලයකට අවශ්‍ය තොරතුරු බලාගැනීමට ඉන්දියාවේ ආරක්‍ෂක විද්‍යාලයකට ඔහු යවා ඇති බවයි. ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයාගේ අවසරය නැතිව මෙවැන්නකට කරුණාසේකරට සහභාගි විය නොහැකිය.

ලසන්ත, එක්නැලිගොඩ ආදි ඝාතනවලට අදාළ තොරතුරු හමුදාවලින් ඉල්ලූ විට නොලැබෙන නිසා, ඒවා ලබාගැනීමට මැදිහත් වන ලෙස සීඅයිඞීය ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්ගෙන් ඉල්ලූ විට එම ලියුම ජනාධිපතිවරයාට පෙන්වා, රැුස්වීමක් කැඳවා පොලිසියට අවලාද නැගුවේද මේ ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයාය. සැප්තැම්බර් 2වැනිදා අනිද්දා මුල් පුවතින් හෙළිකළ පරිදි, අධිකරණයට අවශ්‍ය කිසිම තොරතුරක් හමුදාවෙන් දෙන්නට එපායැයි ජනාධිපතිවරයා ගෝරනාඩු කළේ එම රැුස්වීමේදීය.

මේ සියල්ලෙන් පෙනෙන්නේ ආරක්‍ෂක ලේකම් කපිල වෛද්‍යරත්නද අපරාධකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරීමේ මෙහෙයුමේ තදින් නියැලී සිටින බවය. ඔහු මේ තනතුරට පත්කළ අවස්ථාවේ ඔහු ගැන නීති ක්‍ෂෙත‍්‍රයේ තිබුණේ යහපත් හැඟීමකි. ඍජුව, නීත්‍යනුකූලව ඔහු කටයුතු කරාවියැයි බොහෝ දෙනෙක් බලාපොරොත්තු වූහ. එහෙත් දැන් ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයා ඉන්නේ අපරාධකාරයන්ගේ පැත්තේය. රජයේ නිලධාරියකු වුවත්, ඔවුන් මේ තනතුරුවලට පත්කරඇත්තේ නීතියට අනුව කටයුතු කරන්නට වන මහජන න්‍යාය පත‍්‍රයකට අනුව මිස, නීතියෙන් සැඟවීමේ මං සොයන අපරාධකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරීමට නොවේ.

අරුණ ජයවර්ධන

මහජන මුදල් වියදම් කර නීතියට පිටුපාන රවි විජේගුණරත්න

0

ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න, සැප්තැම්බර් 10වැනිදා, අලූයම 3.30ට කටුනායක ගුවන් තොටුපොළෙන් කටාර් එයාර්වේස් ගුවන් යානයක නැගී සිංගප්පූරුවට පිටත්ව ගියේය. ඔහුගේ කාර්යාලය නිල වශයෙන් කියන අන්දමට, ඔහු ගොස් ඇත්තේ මෙක්සිකෝවේ 208වැනි නිදහස් දින උළෙලට සහභාගිවීමට ලත් නිල ආරාධනයක් මතය. මෙක්සිකෝව වැනි ඈත, ලංකාව සමග කිසිම සම්බන්ධයක් නැති, මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් ගැන කුප‍්‍රකට, ඒ ජාවාරම්කාරයන් සමග අත්වැල් බැඳගත් දේශපාලකයන් විසින් ඒ ජාවාරම ආරක්‍ෂා කරන හැබිචෝල්කාර රටක නිදහස් සංවත්සරයකට ලංකාව වැනි රටකට ආරාධනා ලැබීම විහිළුවක්ද, අඬන්නට හේතුවක්ද කියා පැහැදිලි නැති නමුත්, ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා ගොස් ඇතැයි කියන්නේ ඒ රටටය. මීට පෙර කවදාවත්, මෙක්සිකෝවේ මෙවැනි උත්සවයකට රටේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා ගිය බවක්ද වාර්තා වී නැත.

එහෙත්, මෙක්සිකෝවේ ජාතික දිනය උත්සවය පැවැත්වෙන්නේ සැප්තැම්බර් 16 වැනිදාය. හෙවත් මේ ඉරිදාය. විජේගුණරත්න මහතා යන්නට ලංකාවෙන් පිටත් වුණේ එම ජාතික උත්සව දිනයට සතියකට කලින්ය. ලෝකයේ ඕනෑම කොණක තිබෙන රටකට යන්නට පැය 24කට වඩා ගුවන් ගමනක් අවශ්‍ය නැති මේ කාලයේ සතියකට කලින් ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා රටින් පිටවීමේ රහස කුමක්ද?
රහස නම්, ඔහු රටින් පිටව ගියදා උදේ 9.30ට, ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගැනීම සඳහා අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට හෙවත් සීඅයිඞීයට ඔහු කැඳවා තිබීමයි. ඊට පෙර සතියේ ‘ඉරිදා දිවයින’ සිය මුල් පුවතින් වාර්තා කර තිබුණේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගන්නට නියමිත බවය. රවි විජේගුණරත්න, 10වැනිදා අලූයම 3.30ට රටින් පිටව ගියේ මේ ආකාරයට අත්අඩංගුවට ගැනීමකින් වැළකෙන්නට බව දැන් ඉතා පැහැදිලිය.

මහජන මුදල්
එහෙත් සතියකට පෙර රටින් පිටව ගොස්, ඒ සතියක කාලය තුළ ඔහු රැුඳී සිටින්නේ කොහේද, යන්නේ එන්නේ කොහේද, ඒ සියල්ල සඳහා වියදම් කරනු ඇත්තේ, ඔහුගේ පෞද්ගලික ධනය නොව, මේ රටේ බදු ගෙවන මහජනතාවගේ මුදල්ය. වෙනත් විදියකට කිවහොත්, අපරාධයක් ගැන සොයනු ලබමින් සිටින ඔහු, අත්අඩංගුවට පත්වීමෙන් වැළකී පළායන්නට වියදම් කර ඇත්තේ මේ රටේ මහජනතාවගේම මුදල්ය.

කොළඹදී තරුණ ශිෂ්‍යයන් පස්දෙනකු ඇතුළු පුද්ගලයන් 11 දෙනකු පැහැරගෙන ගොස්, කොළඹ චෛත්‍ය පාරේ නාවික හමුදා කඳවුරෙහි හා ත‍්‍රිකුණාමලය නැගෙනහිර විධානයට අයත් ගන්සයිඞ් කඳවුරේ ඔවුන් රඳවා තබාගෙන, ඔවුන්ගේ දෙමාපියන්ගෙන් ලක්‍ෂ ගණනින් කප්පම් ඉල්ලා, පසුව ඔවුන් මරාදැමූ නාවික හමුදා නිලධාරී කණ්ඩායමට අයත් නේවි සම්පත් හෙවත් චන්දන ප‍්‍රසාද් හෙට්ටිආරච්චිට පොලිසියෙන් සැඟවී සිටීමට නාවික හමුදා මූලස්ථානය තුළ වාසස්ථාන සැපයීම, ඔහුට රටින් පිටවීමට සැලසුම් සකසා දීම හා මුදලින් ආධාර කිරීම යන චෝදනා රවි විජේගුණරත්නට එරෙහිව නැගී තිබේ. සීඅයිඞීය කියන විදියට, මේ චෝදනා සම්බන්ධයෙන් අවශ්‍ය තරම් විශ්වාසවන්ත තොරතුරු ඔවුන් සතුව තිබේ. ඒ බව ඔවුන් මේ නඩුව විභාග වන කොළඹ කොටුවේ මහේස්ත‍්‍රාත් ලංකා ජයරත්න මෙනෙවියට වාර්තා කොට තිබේ.

අපරාධකරුවකුට සැඟවී සිටින්නට නවාතැන් පහසුකම් සැපයීම, රජයේ සේවකයකු ලෙස සිටිමින් සැපයිය යුතු තොරතුරක් සැපයීම පැහැර හැරීම, නිල කටයුත්තක නිරතව සිටින රජයේ නිලධාරියකුට බාධා කිරීම යන චෝදනා ඇතුළත්් දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයේ 209, 174, 183 වගන්ති යටතේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාට එරෙහිව නිශ්චිත තොරතුරු ඇති බැවින් ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා බව අගෝස්තු 29වැනිදා, විවෘත අධිකරණයේදී සීඅයිඞීය කොටුව මහේස්ත‍්‍රාත්වරියට දැනුම් දුන්නේය. ඒ සම්බන්ධයෙන් වහාම අවශ්‍ය පියවර ගන්නා ලෙස මහේස්ත‍්‍රාත්වරිය සීඅයිඞීයට නියෝග කර තිබුණි. මේ බව ඊට පසුදා මාධ්‍ය විසින් වාර්තා කරන ලද අතර, ඒ නිසා රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට පත්වීමට නියමිතය යන්න හැමෝම දන්නා කරුණකි. හැම දේම පත්තරවලින් දැනගන්නා ජනාධිපතිවරයාද ඒ අනුව මේ තත්ත්වය හොඳින් දැනසිටියා විය යුතුය. හැරත්, ඒ සඳහා මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණ නියමයක් තිබේ.

ඒ අනුව, සැප්තැම්බර් 7වැනිදා, සිකුරාදා, සීඅයිඞීයේ සමූහ මංකොල්ල අංශයේ ස්ථානාධිපති පොලිස් පරීක්‍ෂක නිශාන්ත ද සිල්වා ඇතුළු පොලිස් කණ්ඩායමක් කොළඹ බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලා සංකීර්ණයේ පිහිටි ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී කාර්යාලයට ගොස් අද්මිරාල් විජේගුණරත්න හමුවී, 10වැනිදා, එනම් පසුගිය සඳුදා උදේ 9.30ට ප‍්‍රකාශයක් ලබාදීම සඳහා සීඅයිඞී මූලස්ථානයට පැමිණෙන ලෙස සඳහන් ලිපියක් භාරදුන්නෝය. නියමිත දිනයේ සීඅයිඞීයට තමා පැමිණෙන බව විජේගුණරත්න එහිදී පොලිස් නිලධාරීන්ට දැනුම්දුන් බව වාර්තා වන අතර, මෙක්සිකෝවේ නිදහස් දින උත්සවයකට තමාට යන්නට තිබෙන බවක් එහිදී ඔහු කියා නැත. එවැනි රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික ආරාධනයක් ලැබෙන්නේ මාස ගණනකට කලින් බැවින්, එවැනි ආරාධනයක් තමාට ඇතැ’යි විජේගුණරත්නට සිය දිනපොත පෙරළා බලා ඒ මොහොතේම දැනගන්නට හොඳටම ඉඩ තිබිණි.

එහෙත්, 10වැනිදා අලූයම හදිසියේම ඔහු සිංගප්පූරුවට ගියේය. සිංගප්පූරුවට යෑමට වීසා අවශ්‍ය නැත. ඒ අනුව පෙනෙන්නේ ඔහුට හදිසියේම රටින් පිටව යන්නට වුවමනාව තිබුණු බවයි.

10වැනිදා, සඳුදා උදේ 11ට පමණ, ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි කාර්යාලයේ නියෝජිතයකු පැමිණ සීඅයිඞීයට ලිපියක් බාරදී ඇති අතර, අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න, මෙක්සිකෝවේ නිදහස් දිනයට ලද ආරාධනාවක් අනුව පිටත්ව ගොස් ඇති බැවින් ඔහුට සීඅයිඞීයට පැමිණීමට සැප්තැම්බර් 19වැනිදාට පසු දිනයක් ලබාදෙන ලෙසත්, ප‍්‍රකාශය සටහන් කරගැනීම සඳහා ඔහුගේ කාර්යාලයට එන ලෙසත් එම ලිපියේ සඳහන්ව තිබී ඇත.

වැදගත්ම කාරණය එය නොවේ. අද්මිරාල් රවි විජේගුණරත්න, සීඅයිඞීයට එන්නට කියා තිබියදී රටින් පිටව යන බව ජනාධිපතිවරයාද දැනසිටීමයි. ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි යනු සේනාධිනායක වශයෙන් ජනාධිපතිවරයා ඍජුව පත්කරන තනතුරක් වන අතර, ඔහු යටතේ ක‍්‍රියාත්මක වන, ඔහුට ඍජුව වගකියන තනතුරකි. ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියකු රටින් පිටව යා යුත්තේ, සේනාධිනායකයා වන ජනාධිපතිවරයාගේ අවසරය මත පමණකි. තමන් හිතූ හැටියට රටින් බැහැරව යන්නට ඔහුට නොහැකිය.

රවි විජේගුණරත්නට එරෙහිව මේ චෝදනා නැගී තිබෙන බවත්, ඔහුගෙන් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගැනීමට සීඅයිඞීයට අවශ්‍යව තිබෙන බවත් ජනාධිපතිවරයා හොඳින්ම දැනසිටියේය. මීට පෙර ඒ ගැන ඕනෑවටත් වඩා අනිද්දාද ඇතුළු පුවත්පත්වලින් කරුණු හෙළිදරව් කර තිබුණි. ඊට අමතරව, පසුගිය ඉරිදා, පොලිස්පතිට කතාකර රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට ගන්නට යන්නේදැයි ජනාධිපතිවරයා විමසා තිබේ. ‘මොකක්ද මේ සීඞීඑස්ගේ ප‍්‍රශ්නේ? ඕගොල්ලො හදන්නේ මිනිහාව හිරේ දාන්නද? හෙට එයාට සීඅයිඞීයට එන්න කිව්වාද?’ කියා ජනාධිපතිවරයා පොලිස්පතිවරයාගෙන් විමසා තිබේ. එහිදි පොලිස්පතිවරයා කියා ඇත්තේ, ඔහුට එන්නට කියා ඇත්තේ අධිකරණයේ නියමයක් පිට බවයි.

ජනාධිපති දනියි
එහෙත්, ජනාධිපතිවරයා ඉරිදා වන විටත්, ඒ සියල්ල දැන දැන රවි විජේගුණරත්න ආරක්‍ෂා කරන පිළිවෙතක තදින් සිටියේය. රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට නොගන්නා ලෙස සීඅයිඞීයට, පොලිස්පතිවරයාට ජනාධිපතිවරයා මීට පෙර තර්ජනය කර තිබුණු අවස්ථා කිහිපයක්ම තිබේ. එවැනි පසුබිමකදී නීතිය ඉදිරියට ඔහු කැඳවා තිබෙන විට, එය මඟහැර රටින් පිටව යන්නට ජනාධිපතිවරයා අවසර දුන්නේ කොහොමද? එය නීති විරෝධී අවසරයක් නොවන්නේද? අඩු ගණනේ මෙක්සිකෝ ගමන දිනයකින් කල් දමා, සීඅයිඞීයට ගොස් ප‍්‍රකාශය කොට, අධිකරණයට ඉදිරිපත් කෙරෙන්නේ නම්, ඉදිරිපත් වී, තමාට මෙක්සිකෝ යන්නට සිදුවී තිබෙන්නේයැයි කියා අධිකරණයෙන් අවසරයක් ලබාගන්නා ලෙස දේශපාලන වශයෙන් විශාල පළපුරුද්දක් ඇති ජනාධිපතිවරයා රවි විජේගුණරත්නට අවවාද නොකළේ ඇයි? නීතිගරුක ජනාධිපතිවරයකුගෙන් බලාපොරොත්තු විය හැක්කේ එවැනි හැසිරීමක් නොවේද?

රාජ්‍ය නිලධාරියකුට මෙවැනි අපරාධ චෝදනාවක් නැගුණු විට, එක්කෝ ඔහු ධුරයෙන් ඉවත් කළ යුතුය. නැතිනම් ඉල්ලා අස්වන ලෙස ඔහුට දැනුම් දිය යුතුය.

රවි විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් මේ තරම් කාලයක් පොලිසිය වැළකී සිටීමට එක් හේතුවක් වන්නේ, ඔහු හමුදා ස්තරායනයේ ඉහළම තනතුරක් දැරීමය. මීට පෙර යුද හමුදාවේ ඉහළ නිලධාරියකු වූ අමල් කරුණාසේකර කීත් නොයාර් පැහැරගෙන යෑම ඇතුළු අපරාධ කිහිපයක් සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. එවැනි තත්ත්වයක් යටතේ තවත් ආරක්‍ෂක ප‍්‍රධානියෙකු අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් සන්නද්ධ හමුදාවන්ට හා රටේ ප‍්‍රතිරූපයට සිදුවන හානි සලකා බැලූ සීඅයිඞීය, විජේගුණරත්න අත්අඩංගුවට ගැනීම කල් දමමින් සිටියේ, ජනාධිපතිවරයා එක්කෝ ඔහු ධුරයෙන් ඉවත්කරන තුරුය. නැතිනම් ඔහු ඉල්ලා අස්වන තුරුය. එහෙත්, මේ තොරතුරු හොඳින්ම දැනසිටි ජනාධිපතිවරයා මේ කිසිම පියවරක් නොගත්තේය. ඒ වෙනුවට ඔහු තවදුරටත් තනතුරේ තබාගනිමින්, තනතුරේ ආරක්‍ෂාව ඔහුට සැපයුවේය.
ඒ අතර සීඅයිඞීය පසු නොබා සිය රාජකාරිය අකුරටම කරමින්, කොටුව මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයට මේ සම්බන්ධයෙන් දිගින් දිගටම කරුණු වාර්තා කළ අතර, ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමේ අවසරය අධිකරණයෙන් ලැබෙන්නේ ඒ අනුවය. 10වැනිදා නියමිතව තිබුණේ, සැකකරුවකු හැටියට ඔහුගෙන් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගෙන ඔහු අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමයි. සමහර විට අධිකරණයෙන් ඔහුට ඇප ලැබෙන්නටද ඉඩ තිබුණි. තමා අත්අඩංගුවට ගැනීමට යන්නේයැ’යි දැනගත් වහාම, රවි විජේගුණරත්නට අවශ්‍ය නම් මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයෙන් අපේක්‍ෂිත ඇපයක් ලබාගන්නටද ඉඩ තිබුණි. එහෙත්, ඒ කිසිවක් නොකර, ඔහු කළේ නීතියේ ඇසට වැලි ගසමින් නියමිත මොහොතේ රටින් පිටව යෑමය. මහජනයාගේ මුදලින් නීතිය මගහැරීමය. රටේ ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා වැනි ඉහළ තනතුරක් දරන පුද්ගලයකුට, ආරක්‍ෂක වෘත්තිකයකුට කිසිසේත් නොගැළපෙන පහත් මට්ටමේ හැසිරීමකි ඔහු පෙන්වන්නේ.

පුදුමය නම්, ජනාධිපතිවරයා මේ සියල්ල දැනසිටිමින් රවි විජේගුණරත්න නමැති චුදිතයා ආරක්‍ෂා කිරීමය. ඔහු සිතන බව පෙනෙන්නේ, ආරක්‍ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් මහජනතාව නොසතුටු වී තමන්ට ලැබිය යුතු ඡුන්ද නොලැබී යාවියැයි කියාය. ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයකදී තමාට ඡුන්ද ලැබෙන්නේයැයි ජනාධිපතිවරයා ගණන් හැදුවේ කොහොමදැයි යන්න හාස්‍යජනක ප‍්‍රශ්නයක් වන නමුත්, ඡුන්දය දෙස බලාගෙන නීතිය ඉදිරියට පැමිණවිය යුතු අපරාධකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරීම නම් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන වැනි නීතිය රකින්නට ආ ජනාධිපතිවරයකුට නොගැළපෙයි.

ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්
ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාද මේ අපකීර්තිමත් ක‍්‍රියාවලියේ කොටස්කරුවෙකි.
මීට පෙර බි‍්‍රගේඩියර් අමල් කරුණාසේකරගෙන් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කර ගැනීමට සීඅයිඞීය බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින විට, නියම කරන ලද දිනයන්වල කරුණාසේකර සීඅයිඞීයට නොයැවීමට හේතු වන ලෙස විවිධ වැඩසටහන්වලට ඔහු යොමුකළේ ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් කපිල වෛදරත්නය. පළමු අවස්ථාවේ සීඅයිඞීයට එවන්නට කී විට, කපිල වෛiරත්න කියා තිබුණේ, පළාත් පාලන ඡුන්දය නිසා පවතින දේශපාලන කැළඹිලි තත්ත්වය මත කරුණාසේකර එවිය නොහැකි බැවින් වෙනත් දිනයක් දෙන ලෙසය. ඊට පසු දිනයක් දුන් විට දිගන මුස්ලිම් ජනතාවට එරෙහි ප‍්‍රහාරයන්වලට අදාළ රාජකාරි සඳහා කරුණාසේකර යොදවා ඇති බැවින් එවන්නට නොහැකියැ’යි කීවේය. තුන්වැනි වරටද එවැනි හේතුවක් දක්වා, හතරවැනි වාරය වන විට, අධිකරණයට දන්වා තිබුණේ, ලංකාවේ තනන්නට යන ආරක්‍ෂක විද්‍යාලයකට අවශ්‍ය තොරතුරු බලාගැනීමට ඉන්දියාවේ ආරක්‍ෂක විද්‍යාලයකට ඔහු යවා ඇති බවයි. ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයාගේ අවසරය නැතිව මෙවැන්නකට කරුණාසේකරට සහභාගි විය නොහැකිය.

ලසන්ත, එක්නැලිගොඩ ආදි ඝාතනවලට අදාළ තොරතුරු හමුදාවලින් ඉල්ලූ විට නොලැබෙන නිසා, ඒවා ලබාගැනීමට මැදිහත් වන ලෙස සීඅයිඞීය ආරක්‍ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්ගෙන් ඉල්ලූ විට එම ලියුම ජනාධිපතිවරයාට පෙන්වා, රැුස්වීමක් කැඳවා පොලිසියට අවලාද නැගුවේද මේ ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයාය. සැප්තැම්බර් 2වැනිදා අනිද්දා මුල් පුවතින් හෙළිකළ පරිදි, අධිකරණයට අවශ්‍ය කිසිම තොරතුරක් හමුදාවෙන් දෙන්නට එපායැයි ජනාධිපතිවරයා ගෝරනාඩු කළේ එම රැුස්වීමේදීය.

මේ සියල්ලෙන් පෙනෙන්නේ ආරක්‍ෂක ලේකම් කපිල වෛද්‍යරත්නද අපරාධකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරීමේ මෙහෙයුමේ තදින් නියැලී සිටින බවය. ඔහු මේ තනතුරට පත්කළ අවස්ථාවේ ඔහු ගැන නීති ක්‍ෂෙත‍්‍රයේ තිබුණේ යහපත් හැඟීමකි. ඍජුව, නීත්‍යනුකූලව ඔහු කටයුතු කරාවියැයි බොහෝ දෙනෙක් බලාපොරොත්තු වූහ. එහෙත් දැන් ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයා ඉන්නේ අපරාධකාරයන්ගේ පැත්තේය. රජයේ නිලධාරියකු වුවත්, ඔවුන් මේ තනතුරුවලට පත්කරඇත්තේ නීතියට අනුව කටයුතු කරන්නට වන මහජන න්‍යාය පත‍්‍රයකට අනුව මිස, නීතියෙන් සැඟවීමේ මං සොයන අපරාධකරුවන් ආරක්‍ෂා කිරීමට නොවේ.

අරුණ ජයවර්ධන

සුභසාධන අරමුදලටත් තට්ටුකළ අද්මිරාල් ජාතකය

0

 

 

ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී අද්මිරාල් රවීන්ද්‍ර විජේගුණරත්න අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව හෙවත් සීඅයිඞීය මඟහැර මෙක්සිකෝව බලාගොස් තිබුණේ සැප්තැම්බර් 10 වැනිදාය.

මීට පෙර සීඅයිඞීය එම පැහැර ගැනීමේ සිදුවීමට අදාළව අධිකරණයට වාර්තා කර තිබුණේ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගැනීමට අවසර ලබාදෙන ලෙසය. අධිකරණයට වාර්තා කිරීමෙන් පසු සීඅයිඞීය අද්මිරාල් විජේගුණරත්නට දන්වා තිබුණේ නාවික හමුදා මූලස්ථානයේ පිහිටි ඔහු පදිංචි වී සිටින මහල් ගොඩනැඟිල්ල ඡායාරූපගත කිරීමට අවශ්‍ය බවය. එහිදී අද්මිරාල් විජේගුණරත්න දන්වා තිබුණේ නීති උපදෙස් ලබාගැනීමෙන් පසු ඒ පිළිබඳව දැනුම් දෙන්නම් කියාය. ප‍්‍රකාශයක් ලබාගැනීම සඳහා අද්මිරාල් විජේගුණරත්නට සීඅයිඞීයට එන ලෙස දන්වා තිබුණේ එම සිදුවීමෙනුත් පසුය.

පසුගිය කාලය පිළිබඳව ආපසු හැරී බැලීමෙදී නාවික හමුදාව තුළ වඩාත් අප‍්‍රසාදයට ලක්වූ නාවික හමුදාපතිවරයා වශයෙන් අද්මිරාල් විජේගුණරත්න හැඳින්වීම වඩාත් සුදුසුය. ඔහුගේ බිරිඳගේ හැසිරීම්, බිරිඳ, පුතා හා සුරතලා වූ බල්ලාට ලබාදුන් පහසුකම්, වත්මනේ නාවික හමුදාවෙන්ම නීතියට පටහැනිව ඔහු ලබාගන්නා පහසුකම් ඊට නිදසුන්ය.

නාවික හමුදා සේවා වනිතා ඒකකය තුළ ඔහුගේ බිරිඳගේ කි‍්‍රයාකාරකම්ද නාවික හමුදාව සතු හෝටල් භාවිත කිරීමේදී හා වාහන භාවිත කිරීමේදී ඔහුගේ බිරිඳ, දරුවා හා සුරතලා වන බල්ලා වෙනුවෙන් සැපයූ පහසුකම්ද ඒ අතරින් කැපීපෙනෙන බව නාවික හමුදාවේ රියල් නාවිකයන්ගේ අදහසය. නාවික හමුදාපතිවරයා වශයෙන් නිල නිවසක් පවතිද්දී ඔහු නාවික හමුදා මූලස්ථානයේ නිලධාරී මහල් ගොඩනැගිල්ලේ එක් මහලක්ම (8වැනි මහල) ඔහුගේ පරිහරණයට යොදා ගැනීම ඊට ඇති එක් හොඳ නිදසුනක්ය. නිල නිවසේ ඔහුගේ බිරිඳ සිටින විට ඔහු නාවික හමුදා මුලස්ථානයේ ගොඩනැඟිල්ලේ එක් මහලක් ඔහුගේ පදිංචියට ගැනීම කොතරම් දක්ෂකමක්ද?

ඒ පමණක්ද නොවේ. ඔහුගෙන් පසු නාවික හමුදාපති ධුරයට පත් වයිස් අද්මිරාල් ටී. සින්නයියාට නිල නිවස ලබානොදී සිටීමම කොතරම් දක්ෂකමක්ද? එය හම්බන්තොට වරාය සේවක උද්ඝෝෂණය ආවරණයට එහි ගිය ජනමාධ්‍යවේදියෙකුට ඔහු බජාර් චණ්ඩියෙකු මෙන් පැන පැන පහරදීමටත් වඩා දක්ෂකමක් නොවේද?

වර්තමානයේත් ඔහු නාවික හමුදා මූලස්ථානය භාවිත කරන්නේ ඔහුගේ අම්මා අප්පාගේ බුදලය මෙන්ය. එහි සීඞීස්එම් හෙවත් ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාගේ වාහන නැවැත්වීම සඳහා ස්ථාන වෙන්කරගෙන ඇත. කොළඹ වරාය චෛත්‍ය අසල ඔහුගේ ගමන් පිරිවරගේ වාහන නැවැත්වීම සඳහා ස්ථානයක් වෙන්කරගෙන තිබේ. ඔහු පාවිච්චි කරන වාහන ගණන 32කි. ඔහුගේ ආරක්‍ෂාව සඳහා යොදවා සිටින ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්ගේ සංඛ්‍යාව 126කි. මේ කිසිවක් ඔහුගේ අදක්ෂකමක් ලෙස අප සැලකිය යුතු නැත.

තරුණයින් 11 දෙනෙකු පැහැරගෙන යෑමේ සිද්ධියේ අධිකරණය මඟහැර සිටින සැකකරුට රැුකවරණ සපයාදී ඔහු එම අපරාධයට අනුබල දෙන්නේ ඒ දක්ෂකම නිසාය. ජනමාධ්‍යවේදියෙකුට ප‍්‍රසිද්ධියේ පහරදීම දක්වා වූ අපකීර්තිමත් හැසිරීමක් පෙන්නූ ඔහුට තවදුරටත් ජනාධිපතිවරයා විසින් සේවා දිගුවක් ලබාදෙන්නේ ද ඔහුගේ ඒ දක්ෂකම නිසාය.

ඔහුගේ එම දක්ෂකම ගැන කියන තවත් සාධකද දැන් අපට හමුවී ඇත. ඉන් එකක් වන්නේ නාවික හමුදා සුබසාධක අරමුදලේ මුදල් ඊට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති කටයුතු වෙනුවෙන් ලබාගැනීමේ ඔහුගේ දක්ෂතාවය. මේ සුබසාධන අරමුදල වූ කලි නාවික හමුදා සාමාජීකයන්ගෙන් මාසිකව රුපියල් 75ක මුදලක් ලබාගෙන ගොඩනඟා ඇති අරමුදලකි. එය ඇත්තේ නාවික හමුදා සමාජිකයන්ගේ හා යුද්ධයේදී මියගිය, ආබාධිත වූ හා අතුරුදන් වූ නාවික හමුදා සාමාජිකයන්ගේ හා ඔවුන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයන්ට සුබසාධනය සැලසීම සඳහාය.

එම සුබසාධක අරමුදලෙන් 2016 හා 2017 යන වර්ෂ දෙකේදී රුපියල් මිලියන 233.6ක මුදලක් විදේශීය පුහුණු පාඨමාලා සඳහා අත්තනෝමතික ලෙස අද්මිරාල් විජේගුණරත්නගේ නාවික හමුදාපති කාලය තුළ දී ලබාගෙන ඇත. මේ පිළිබඳව ජනාධිපති මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේනගේ උදහසට ලක්වූ අඩුම කාලයක් නාවික හමුදාපතිධුරය දැරූ ටී. සින්නයයියා විසින් ලිඛිතව ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාට දැනුම් දී ඇත. ඒ 2017.08.30 දින සහිතවය. එහි පිටපතක් ජාතික අයවැය දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයාට යවා ඇත.

එහි සඳහන් කර ඇත්තේ 2016 වර්ෂයේ පුහුණු කටයුතු වෙනුවෙන් වෙන්කර තිබූ රුපියල් මිලියන 822ක ප‍්‍රතිපාදනය තුළ වියදම් දැරිය හැකි ලෙස විධිමත් පුහුණු සැලැස්මක් සකස්කර කි‍්‍රයාත්මක නොකර හා මහා භාණ්ඩාගාරයේ සිිහි කැඳවීම් අනුව පුහුණු සැලැස්ම සංශෝධනය නොකර අවිධිමත් ලෙස කටයුතු කිරීම තුළින් පැනනැඟුණු මූල්‍ය ඌනතාව සපුරා ගැනීම සඳහා නාවික හමුදා සුබසාධන අරමුදලෙන් රුපියල් මිලියන 130.4ක මුදලක් පුහුණු කටයුතු සඳහා ලබාගෙන ඇති බවය. ඒ 2016.10.07 දින සිට 2016.12.31 දින දක්වා වූ කාලය සඳහාය.

එසේ තිබියදීත් දක්ෂතාවට පින්සිදුවන්නට එම සෙල්ලම 2017 වර්ෂයේදීත් කි‍්‍රයාත්මක කර ඇති අද්මිරාල් විජේගුණරත්න මහා භාණ්ඩාගාරයෙන් ලබාදුන් උපදෙස් හා අවධාරණයන් තුට්ටුවකට මායිම් නොකරමින් එම වර්ෂයෙ,් එනම් 2017.08.08 දින සිට 2017.08.21 දින දක්වා වූ සති දෙකක කාලයේදී භාණ්ඩාගාරය ලබාදුන් රුපියල් මිලියන 700ක ප‍්‍රතිපාදනය ඉක්මවා යමින් නාවික හමුදා සුබසාධක අරමුදලෙන් රුපියල් මිලියන 103.2ක මුදලක් විදේශ පුහුණු පාඨමාලා සඳහා ලබාගෙන ඇත. ඒ ද භාණ්ඩාගාරය විසින් මුලින් ලබාදුන් රුපියල් මිලියන 600ක මුදල මදි බව පවසමින් කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු අතිරේකව ලබාදුන් රුපියල් මිලියන 100ක මුදලද අවසන් කිරීමෙන් පසුය.

එම වසරේ ඊළඟ මාස හතරක කාලයත්, ඉන්පසු මේ දක්වා කාලයත් ඔහු නාවික හමුදාපති ලෙස කටයුතු කිරීමට අපගේ පින්වත්, සිංහල බෞද්ධ, රණවිරු මිනීමරු හිතැති ජනාධිපතිවරයා ඉඩ ලබාදුන්නේ නම් නාවික හමුදා සුබසාධන අරමුදලට සිදුවන දේ හිතා ගැනීමටවත් බැරිය.

විදේශීය පුහුණු පාඨමාලා ලෙස සඳහන් වූවද 2017 වර්ෂයේදී නාවික හමුදා සුබසාධන අරමුදලෙන් සති දෙකක කාලයකදී ලබාගෙන ඇති රුපියල් මිලියන 103.2 මුදලින් ගොස් ඇති විදේශ ගමන්වලින් ගමන් 12ක් යෙදී ඇත්තේ නිල විදේශ සංචාර වශයෙන්ය. ඒවා කිසිසේත්ම විදේශ පුහුණු පාඨමාලා නොවේ. එම සතිදෙකක කාලයේ සිදුවූ විදේශ සංචාර 32න් පුහුණු පාඨමාලා සංචාර ඇත්තේ 20ක් පමණය.
ඒ අනුව ඉන්දියාවට නිල විදේශ සංචාර 3ක්ද, ඇමරිකාවට නිල විදේශ සංචාර 2ක්ද, සිංගප්පූරුවට නිල විදේශ සංචාර 2ක්ද, ඉන්දුනීසියාව, තායිලන්තය, රුසියාව, පිලිපීනය හා එක්සත් රාජධානියට එක් නිල විදේශ සංචාරය බැගින් ද ගොස් තිබේ.

ඉහත කී නාවික හමුදා සුබසාධක අරමුදලට තට්ටුකිරීමේ මේ සියලූ තොරතුරු මුසාවාදා වේරමණී ශික්ෂාපදය කඩමින් සිටින ශී‍්‍ර ලංකා ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන උන්නැහේට ලැබී ඇත. ඒ ආරක්ෂක ඇමති වූ ඔහුගේ අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයාට නිල වශයෙන් මේ තොරතුරු යොමු කර ඇති බැවින්ය. මුසාවාදා දෙස දෙස රට වටේ යෑමටත් වේලාව මදීවී ඇති අපගේ ජනාධිපතිවරයාට එම තොරතුරු අසන්නට හෝ කියවන්නට වේලාවක් ලැබී නැති හැඩය. අද්මිරාල් රවීන්ද්‍ර විජේගුණරත්න සීඅයිඞීය මඟහැර මෙක්සිකෝවට යෑමට හදාගන්නේ එහෙව් කාර්ය බහුල තත්ත්වයක අපේ ජනාධිපතිවරයා සිටින තත්ත්වයකය. ඉතිං ඒකට දක්ෂතාව නොකියා වෙන කුමක් කියන්නද?

සුභසාධන අරමුදලටත් තට්ටුකළ අද්මිරාල් ජාතකය

0

 

 

ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී අද්මිරාල් රවීන්ද්‍ර විජේගුණරත්න අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව හෙවත් සීඅයිඞීය මඟහැර මෙක්සිකෝව බලාගොස් තිබුණේ සැප්තැම්බර් 10 වැනිදාය.

මීට පෙර සීඅයිඞීය එම පැහැර ගැනීමේ සිදුවීමට අදාළව අධිකරණයට වාර්තා කර තිබුණේ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගැනීමට අවසර ලබාදෙන ලෙසය. අධිකරණයට වාර්තා කිරීමෙන් පසු සීඅයිඞීය අද්මිරාල් විජේගුණරත්නට දන්වා තිබුණේ නාවික හමුදා මූලස්ථානයේ පිහිටි ඔහු පදිංචි වී සිටින මහල් ගොඩනැඟිල්ල ඡායාරූපගත කිරීමට අවශ්‍ය බවය. එහිදී අද්මිරාල් විජේගුණරත්න දන්වා තිබුණේ නීති උපදෙස් ලබාගැනීමෙන් පසු ඒ පිළිබඳව දැනුම් දෙන්නම් කියාය. ප‍්‍රකාශයක් ලබාගැනීම සඳහා අද්මිරාල් විජේගුණරත්නට සීඅයිඞීයට එන ලෙස දන්වා තිබුණේ එම සිදුවීමෙනුත් පසුය.

පසුගිය කාලය පිළිබඳව ආපසු හැරී බැලීමෙදී නාවික හමුදාව තුළ වඩාත් අප‍්‍රසාදයට ලක්වූ නාවික හමුදාපතිවරයා වශයෙන් අද්මිරාල් විජේගුණරත්න හැඳින්වීම වඩාත් සුදුසුය. ඔහුගේ බිරිඳගේ හැසිරීම්, බිරිඳ, පුතා හා සුරතලා වූ බල්ලාට ලබාදුන් පහසුකම්, වත්මනේ නාවික හමුදාවෙන්ම නීතියට පටහැනිව ඔහු ලබාගන්නා පහසුකම් ඊට නිදසුන්ය.

නාවික හමුදා සේවා වනිතා ඒකකය තුළ ඔහුගේ බිරිඳගේ කි‍්‍රයාකාරකම්ද නාවික හමුදාව සතු හෝටල් භාවිත කිරීමේදී හා වාහන භාවිත කිරීමේදී ඔහුගේ බිරිඳ, දරුවා හා සුරතලා වන බල්ලා වෙනුවෙන් සැපයූ පහසුකම්ද ඒ අතරින් කැපීපෙනෙන බව නාවික හමුදාවේ රියල් නාවිකයන්ගේ අදහසය. නාවික හමුදාපතිවරයා වශයෙන් නිල නිවසක් පවතිද්දී ඔහු නාවික හමුදා මූලස්ථානයේ නිලධාරී මහල් ගොඩනැගිල්ලේ එක් මහලක්ම (8වැනි මහල) ඔහුගේ පරිහරණයට යොදා ගැනීම ඊට ඇති එක් හොඳ නිදසුනක්ය. නිල නිවසේ ඔහුගේ බිරිඳ සිටින විට ඔහු නාවික හමුදා මුලස්ථානයේ ගොඩනැඟිල්ලේ එක් මහලක් ඔහුගේ පදිංචියට ගැනීම කොතරම් දක්ෂකමක්ද?

ඒ පමණක්ද නොවේ. ඔහුගෙන් පසු නාවික හමුදාපති ධුරයට පත් වයිස් අද්මිරාල් ටී. සින්නයියාට නිල නිවස ලබානොදී සිටීමම කොතරම් දක්ෂකමක්ද? එය හම්බන්තොට වරාය සේවක උද්ඝෝෂණය ආවරණයට එහි ගිය ජනමාධ්‍යවේදියෙකුට ඔහු බජාර් චණ්ඩියෙකු මෙන් පැන පැන පහරදීමටත් වඩා දක්ෂකමක් නොවේද?

වර්තමානයේත් ඔහු නාවික හමුදා මූලස්ථානය භාවිත කරන්නේ ඔහුගේ අම්මා අප්පාගේ බුදලය මෙන්ය. එහි සීඞීස්එම් හෙවත් ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාගේ වාහන නැවැත්වීම සඳහා ස්ථාන වෙන්කරගෙන ඇත. කොළඹ වරාය චෛත්‍ය අසල ඔහුගේ ගමන් පිරිවරගේ වාහන නැවැත්වීම සඳහා ස්ථානයක් වෙන්කරගෙන තිබේ. ඔහු පාවිච්චි කරන වාහන ගණන 32කි. ඔහුගේ ආරක්‍ෂාව සඳහා යොදවා සිටින ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්ගේ සංඛ්‍යාව 126කි. මේ කිසිවක් ඔහුගේ අදක්ෂකමක් ලෙස අප සැලකිය යුතු නැත.

තරුණයින් 11 දෙනෙකු පැහැරගෙන යෑමේ සිද්ධියේ අධිකරණය මඟහැර සිටින සැකකරුට රැුකවරණ සපයාදී ඔහු එම අපරාධයට අනුබල දෙන්නේ ඒ දක්ෂකම නිසාය. ජනමාධ්‍යවේදියෙකුට ප‍්‍රසිද්ධියේ පහරදීම දක්වා වූ අපකීර්තිමත් හැසිරීමක් පෙන්නූ ඔහුට තවදුරටත් ජනාධිපතිවරයා විසින් සේවා දිගුවක් ලබාදෙන්නේ ද ඔහුගේ ඒ දක්ෂකම නිසාය.

ඔහුගේ එම දක්ෂකම ගැන කියන තවත් සාධකද දැන් අපට හමුවී ඇත. ඉන් එකක් වන්නේ නාවික හමුදා සුබසාධක අරමුදලේ මුදල් ඊට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති කටයුතු වෙනුවෙන් ලබාගැනීමේ ඔහුගේ දක්ෂතාවය. මේ සුබසාධන අරමුදල වූ කලි නාවික හමුදා සාමාජීකයන්ගෙන් මාසිකව රුපියල් 75ක මුදලක් ලබාගෙන ගොඩනඟා ඇති අරමුදලකි. එය ඇත්තේ නාවික හමුදා සමාජිකයන්ගේ හා යුද්ධයේදී මියගිය, ආබාධිත වූ හා අතුරුදන් වූ නාවික හමුදා සාමාජිකයන්ගේ හා ඔවුන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයන්ට සුබසාධනය සැලසීම සඳහාය.

එම සුබසාධක අරමුදලෙන් 2016 හා 2017 යන වර්ෂ දෙකේදී රුපියල් මිලියන 233.6ක මුදලක් විදේශීය පුහුණු පාඨමාලා සඳහා අත්තනෝමතික ලෙස අද්මිරාල් විජේගුණරත්නගේ නාවික හමුදාපති කාලය තුළ දී ලබාගෙන ඇත. මේ පිළිබඳව ජනාධිපති මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේනගේ උදහසට ලක්වූ අඩුම කාලයක් නාවික හමුදාපතිධුරය දැරූ ටී. සින්නයයියා විසින් ලිඛිතව ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාට දැනුම් දී ඇත. ඒ 2017.08.30 දින සහිතවය. එහි පිටපතක් ජාතික අයවැය දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයාට යවා ඇත.

එහි සඳහන් කර ඇත්තේ 2016 වර්ෂයේ පුහුණු කටයුතු වෙනුවෙන් වෙන්කර තිබූ රුපියල් මිලියන 822ක ප‍්‍රතිපාදනය තුළ වියදම් දැරිය හැකි ලෙස විධිමත් පුහුණු සැලැස්මක් සකස්කර කි‍්‍රයාත්මක නොකර හා මහා භාණ්ඩාගාරයේ සිිහි කැඳවීම් අනුව පුහුණු සැලැස්ම සංශෝධනය නොකර අවිධිමත් ලෙස කටයුතු කිරීම තුළින් පැනනැඟුණු මූල්‍ය ඌනතාව සපුරා ගැනීම සඳහා නාවික හමුදා සුබසාධන අරමුදලෙන් රුපියල් මිලියන 130.4ක මුදලක් පුහුණු කටයුතු සඳහා ලබාගෙන ඇති බවය. ඒ 2016.10.07 දින සිට 2016.12.31 දින දක්වා වූ කාලය සඳහාය.

එසේ තිබියදීත් දක්ෂතාවට පින්සිදුවන්නට එම සෙල්ලම 2017 වර්ෂයේදීත් කි‍්‍රයාත්මක කර ඇති අද්මිරාල් විජේගුණරත්න මහා භාණ්ඩාගාරයෙන් ලබාදුන් උපදෙස් හා අවධාරණයන් තුට්ටුවකට මායිම් නොකරමින් එම වර්ෂයෙ,් එනම් 2017.08.08 දින සිට 2017.08.21 දින දක්වා වූ සති දෙකක කාලයේදී භාණ්ඩාගාරය ලබාදුන් රුපියල් මිලියන 700ක ප‍්‍රතිපාදනය ඉක්මවා යමින් නාවික හමුදා සුබසාධක අරමුදලෙන් රුපියල් මිලියන 103.2ක මුදලක් විදේශ පුහුණු පාඨමාලා සඳහා ලබාගෙන ඇත. ඒ ද භාණ්ඩාගාරය විසින් මුලින් ලබාදුන් රුපියල් මිලියන 600ක මුදල මදි බව පවසමින් කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු අතිරේකව ලබාදුන් රුපියල් මිලියන 100ක මුදලද අවසන් කිරීමෙන් පසුය.

එම වසරේ ඊළඟ මාස හතරක කාලයත්, ඉන්පසු මේ දක්වා කාලයත් ඔහු නාවික හමුදාපති ලෙස කටයුතු කිරීමට අපගේ පින්වත්, සිංහල බෞද්ධ, රණවිරු මිනීමරු හිතැති ජනාධිපතිවරයා ඉඩ ලබාදුන්නේ නම් නාවික හමුදා සුබසාධන අරමුදලට සිදුවන දේ හිතා ගැනීමටවත් බැරිය.

විදේශීය පුහුණු පාඨමාලා ලෙස සඳහන් වූවද 2017 වර්ෂයේදී නාවික හමුදා සුබසාධන අරමුදලෙන් සති දෙකක කාලයකදී ලබාගෙන ඇති රුපියල් මිලියන 103.2 මුදලින් ගොස් ඇති විදේශ ගමන්වලින් ගමන් 12ක් යෙදී ඇත්තේ නිල විදේශ සංචාර වශයෙන්ය. ඒවා කිසිසේත්ම විදේශ පුහුණු පාඨමාලා නොවේ. එම සතිදෙකක කාලයේ සිදුවූ විදේශ සංචාර 32න් පුහුණු පාඨමාලා සංචාර ඇත්තේ 20ක් පමණය.
ඒ අනුව ඉන්දියාවට නිල විදේශ සංචාර 3ක්ද, ඇමරිකාවට නිල විදේශ සංචාර 2ක්ද, සිංගප්පූරුවට නිල විදේශ සංචාර 2ක්ද, ඉන්දුනීසියාව, තායිලන්තය, රුසියාව, පිලිපීනය හා එක්සත් රාජධානියට එක් නිල විදේශ සංචාරය බැගින් ද ගොස් තිබේ.

ඉහත කී නාවික හමුදා සුබසාධක අරමුදලට තට්ටුකිරීමේ මේ සියලූ තොරතුරු මුසාවාදා වේරමණී ශික්ෂාපදය කඩමින් සිටින ශී‍්‍ර ලංකා ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන උන්නැහේට ලැබී ඇත. ඒ ආරක්ෂක ඇමති වූ ඔහුගේ අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයාට නිල වශයෙන් මේ තොරතුරු යොමු කර ඇති බැවින්ය. මුසාවාදා දෙස දෙස රට වටේ යෑමටත් වේලාව මදීවී ඇති අපගේ ජනාධිපතිවරයාට එම තොරතුරු අසන්නට හෝ කියවන්නට වේලාවක් ලැබී නැති හැඩය. අද්මිරාල් රවීන්ද්‍ර විජේගුණරත්න සීඅයිඞීය මඟහැර මෙක්සිකෝවට යෑමට හදාගන්නේ එහෙව් කාර්ය බහුල තත්ත්වයක අපේ ජනාධිපතිවරයා සිටින තත්ත්වයකය. ඉතිං ඒකට දක්ෂතාව නොකියා වෙන කුමක් කියන්නද?

අවසන් යුද්ධයේදී 8000ක් මැරුණා මහින්ද

0

 

 

අවසාන යුද්ධයේදී සිවිල් වැසියන් 40,000ක් පමණ මියගිය බවට ජාත්‍යන්තර සමාජයෙන් චෝදනා එල්ලවුණත්, එම යුද්ධයේදී මියගිය පිරිස එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන්ද ඇතුළුව 8,000 නොඉක්මවන බව හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සැප්තැම්බර් 12 වැනිදා ඉන්දියාවේදී පැවැත්වූ ප‍්‍රසිද්ධ දේශනයකදී පවසා ඇත.

එම ප‍්‍රකාශයේදි මියගිය සියලූම දෙනා එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන් බව ප‍්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන්ද ඇතුළුව 8000 නොඉක්මවන පිරිසක් මියගිය බව හිටපු ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රකාශ කිරීම විශේෂත්වයක් විය.

යුද්ධයේදී සිවිල් වැසියන් 300,000 පමණ ප‍්‍රමාණයක් යුද්ධයට මැදිව සිරවී සිට ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාව විසින් මුදාගත් බවද එම දේශනයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප‍්‍රකාශ කර තිබුණි.

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඉන්දීය අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍ය සුබ‍්‍රමනියම් ස්වාමිගේ මැදිහත්වීමෙන් එම රැස්වීමට සහභාගී වී තිබුණි.

 

හංසි මානවඩු 

අවසන් යුද්ධයේදී 8000ක් මැරුණා මහින්ද

0

 

 

අවසාන යුද්ධයේදී සිවිල් වැසියන් 40,000ක් පමණ මියගිය බවට ජාත්‍යන්තර සමාජයෙන් චෝදනා එල්ලවුණත්, එම යුද්ධයේදී මියගිය පිරිස එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන්ද ඇතුළුව 8,000 නොඉක්මවන බව හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සැප්තැම්බර් 12 වැනිදා ඉන්දියාවේදී පැවැත්වූ ප‍්‍රසිද්ධ දේශනයකදී පවසා ඇත.

එම ප‍්‍රකාශයේදි මියගිය සියලූම දෙනා එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන් බව ප‍්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන්ද ඇතුළුව 8000 නොඉක්මවන පිරිසක් මියගිය බව හිටපු ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රකාශ කිරීම විශේෂත්වයක් විය.

යුද්ධයේදී සිවිල් වැසියන් 300,000 පමණ ප‍්‍රමාණයක් යුද්ධයට මැදිව සිරවී සිට ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාව විසින් මුදාගත් බවද එම දේශනයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප‍්‍රකාශ කර තිබුණි.

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඉන්දීය අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍ය සුබ‍්‍රමනියම් ස්වාමිගේ මැදිහත්වීමෙන් එම රැස්වීමට සහභාගී වී තිබුණි.

 

හංසි මානවඩු