No menu items!
22.4 C
Sri Lanka
13 May,2026
Home Blog Page 567

ළඟ සිටි අයටත් නොකී කුමන්ත‍්‍රණයේ කථාව

 

 

ඔක්තෝම්බර් 26 වැනිදා පැහැදිළිවම ආණ්ඩුව වෙනස් කිරීමේ කුමන්ත‍්‍රණයක් සිදුවිය. එය ව්‍යවස්ථා විරෝධී ලෙස බලය ඇල්ලීමේ කුමන්ත‍්‍රණයක් විය. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ යුතු බව ඇන්.ඇම්. පෙරේරාගේ සිට සෝභිත හිමියන් දක්වා පෙන්වාදී ඇති කරුණු සනාථ කළ අවස්ථාවක් විය. විධායක ජනාධිපතිවරයා තමන්ට හිමි බලයටත් වඩා වැඩි බලයක් පාවිච්චි කරමින් අත්තනෝමතික තීරණයක් ගෙන තිබුණි. එයින් රට විශාල අර්බුදයකට මුහුණදුන්නේය. මේ කුමන්ත‍්‍රණය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී කුමන්ත‍්‍රණයක් බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. එය රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කෙළෙසීමකි. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා විසින් තමන්ට දුන් ජනවරම කෙලෙසීමකි. මේ ලිපියෙන් අප පෙන්වන්නේ මේ කුමන්ත‍්‍රණය අඩු තරමේ රටේ ජනතාවගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය අයිතියට පමණක් නොව, කුමන්ත‍්‍රණයට මුහුණදුන් ප‍්‍රධාන කණ්ඩායම් දෙකේ අභ්‍යන්තර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයටත් එරෙහි ක‍්‍රියාවක් බවය.

ඔක්තෝම්බර් 26
කුමන්ත‍්‍රණය සිදුවුණේ ඔක්තෝම්බර් 26 වැනිදාය. එදින හැන්දෑවේ පහට පමණ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායකයන්ට ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට පැමිණෙන ලෙස දැනුම්දී තිබුණි. ඒ අනුව ඔවුන් ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට ගොස් තිබේ. ඒකාබද්ධ විපක්ෂ නායකයන් එහි යද්දී ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේ ශ‍්‍රීලනිප නායකයන්ද රැුඳී සිට ඇත. මේ කණ්ඩායම් දෙකටම ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේ ශාලාවක රැුඳී සිටින ලෙස දන්වා ඇත. ටික වෙලාවක් ඔවුන් එසේ සිටියදී මහින්ද රාජපක්ෂ සමයේ සිටි කුප‍්‍රකට ජනාධිපති ලේකම්වරයා වන ලලිත් වීරතුංග එහි පැමිණ ඇත. අනෙක් පස ශාලාවට එන ලෙස දැනුම් දී ඇත්තේ ලලිත් වීරතුංග විසින්ය. පිරිස අනෙක් ශාලාවට යද්දී මහින්ද රාජපක්ෂ සහ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන දිවුරුම් දීමට සූදානමින් සිට ඇත. එහි පිරිස පැමිණෙද්දී දිවුරුම් දීම ආරම්භ වී තිබේ. කුමන්ත‍්‍රණය සිදුවුණේ ඒ ආකාරයටය.

දිවුරුම් දෙන මොහොත වෙද්දීත් නිල අගමැතිවරයා වූ රනිල් වික‍්‍රමසිංහට නිසි දැනුම්දීමක් සිදුකර තිබුණේ නැත. ඒ වෙනුවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහව ගාල්ලේ අතරමං කර තිබුණි. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ගාල්ලට ගොස් සිටි අතර ඔහු ක්ෂණිකව නිල හෙලිකොප්ටරයකින් නැවත පැමිණීමට සූදානම් වෙද්දී ගුවන් හමුදා නිලධාරීන් විසින් කියා ඇත්තේ හෙලිකොප්ටරයේ දෝෂයක් හටගෙන ඇති බවයි. එවැනි අවස්ථාවක සාමාන්‍යයෙන් සිදුකළයුත්තේ විකල්ප හෙලිකොප්ටරයක් වහා ලබාදීමය. එහෙත් වෙනත් හෙලිකොප්ටර්ද නැතැයි දැනුම්දී ඇත. අන්තිමේදී රනිල් වික‍්‍රමසිංහට කොළඹට පැමිණීම සඳහා පැය තුනක කාලයක් ගතවී තිබේ.

කුමන්ත‍්‍රණය සැලසුම් කළේ මහින්ද රාජපක්ෂ, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන යන දෙදෙනා විසින් බව පැහැදිළිය. අන් කිසිවෙකු ඒ ගැන හරිහැටි දැන සිටියේ නැත. ඩඞ්ලි සිරිසේන, චතුරිකා සිරිසේන වැනි මෛත‍්‍රී පවුලේ සමීපතමයන් දැන සිට ඇත. බැසිල් රාජපක්ෂ දැන සිටියාදැයි ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ බොහෝ නායකයන් පවා හරි හැටි දන්නේ නැත. කෙසේ වෙතත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂට නම් දැනුම් දී නැත. ඒ අනුව ප‍්‍රධාන කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් වන දෙදෙනාම රටේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව ආරක්ෂා කරන බවට දිවුරුම් දී සිටින වත්මන් ජනාධිපතිවරයා සහ හිටපු ජනාධිපතිවරයාය.

මේ දෙදෙනාට අවශ්‍ය වී තිබුණේ සුළු මොහොතක් තුළ සියල්ල අවසාන කරන්නටය. විරුද්ධ පාර්ශ්වයට කිසිදු පියවරක් ගත නොහැකි ලෙස සියල්ල අවසන් කරන්නටය. තම කණ්ඩායම්වලට සැලසුම ගැන කලින් දැනුම් දුන්නොත් දිවුරුම් දෙන අවස්ථාවේ ශාලාවට පිරිස ගෙන්වාගැනීමටද අසීරු වන බව කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් දැන සිට ඇත. මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති ලෙස දිවුරුම් දීමේ අවස්ථාවකට පැමිණෙන්නැයි හදිසියේ දැනුම් දුන්නොත් එතැනට පැමිණි දෙපාර්ශ්වයේම කණ්ඩායමෙන් අඩක්වත් නොපැමිණෙන බව කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් දෙදෙනාම දැන සිටියේය.

මේ සිදුවීමෙන් පසුව ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායකයන් මහින්ද රාජපක්ෂට ඍජුවම තමන්ගේ විවේචනය පෙන්වා ඇත. විශේෂයෙන්ම ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සමඟ හිතවත් නායකයන් විරෝධය පළ කර ඇත. අනෙක් පැත්තෙන් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාටද ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකයන් මුහුණට විවේචනය කර ඇත. දුමින්ද දිසානායක ඇමතිවරයා ඇතුළු ශ‍්‍රීලනිප නායකයන්ව මෙම දිවුරුම් දීමට ගෙන්වා ඇත්තේද හේතුවක් නොදන්වා ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට පැමිණෙන ලෙස දන්වමිනි. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජාතික ආණ්ඩුවෙන් ඉවත්වීමේ තීරණය ගත්තේ සන්ධාන විධායක කමිටුව විසින් තීරණයක් ගෙන නොවේ. තමන්ට නොකියාම තම තමන්ගේ පාර්ශ්වයන්ගේ නායකයන් විසින් ගත් තීන්දුව ගැන කණ්ඩායම් දෙකේම සාමාජිකයන් දැඩි නොසතුටට පත්ව ඇත. දුමින්ද දිසානායක ඇමතිවරයා මාධ්‍ය ඉදිරියට හෝ මෙම ආණ්ඩුවේ සාකච්ඡුා මණ්ඩපවවලට නොපැමිණියේද ඒ නිසාය.

ඒකාබද්ධ විපක්ෂය
අනිද්දා පුවත්පතේ ඔක්තෝම්බර් 28 වැනිදා කලාපය සුපුරුදු පරිදි වෙළඳපොලට පිටවුණේ ඔක්තෝම්බර් 26 වැනි සිකුරාදාය. පුවත්පතේ මුල් පුවත වුණේ ‘ආණ්ඩුව පෙරළීම මහින්ද අත්හරියි’ කියාය. එදින හැන්දෑවේ මහින්ද රාජපක්ෂ ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටවීය. අනිද්දා මුල් පුවත ව්‍යාජයක් වූ බව බොහෝ අය කියා තිබුණි. කවුරුන් හෝ අනිද්දාට බොරු පුවතක් දී බව කියැවිණ. බැලූ බැල්මට අනිද්දා පුවත එදා හැන්දෑවේම ව්‍යාජයක් විය.

එහෙත් අනිද්දා මුල් පුවත ලියුම්කරු විසින් වාර්තා කළේ දේශපාලන අනාවැකියක් ලෙස නොවේ. එපමණක් නොව, එක් මූලාශය‍්‍රක් මත පදනම්ව ලියූවක්ද නොවේ. පුවතේ තිබුනු කරුණුවල තිබුණේ ව්‍යාජ කරුණු නොවේ. මූලාශ‍්‍ර කිහිපයකින් තහවුරු කරගත් සැබෑ කරුණුය. පුවතේ තිබුණේ ඉදිරි මහමැතිවරණයට පෙර ආණ්ඩුව වෙනස් කිරීමේ සාකච්ඡුාව අත්හරින්නට සිදුව ඇති බවත්, මැතිවරණයකදී මිස ආණ්ඩුවේ වෙනසක් සිදු නොවනු ඇති බවත් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ පක්ෂ නායකයන් අතර ඔක්තෝම්බර් 23 වැනිදා පැවති සාකච්ඡුාවකදී සාකච්ඡුාවට ලක්ව ඇති බවය. සැබෑ වශයෙන්ම ඔක්තෝම්බර් 23 වැනිදා ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායකයන්ගේ රැස්වීමේදී සාකච්ඡුා වී තිබුණේ එම කරුණුමය. අපි මේ පුවත ලියන්නේ ඔක්තෝම්බර් 25 වැනිදාය. ඔක්තෝම්බර් 25 වැනිදා පාර්ලිමේන්තු ගර්භයෙදී ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායකයන් එකිනෙකා මුණගැසී සාකච්ඡුා කර තිබුණි. ඒ අවස්ථාවේදී පවා ආණ්ඩු පෙරළිය කළ නොහැක්කක් බව නායකයන්ගේ අදහස වී තිබුණි.

එය කළ නොහැකි දෙයක් බව කී අය මෙන්ම එය නොකළ යුතු දෙයක් බව කී අයද ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ බොහෝ සිටියේය. ඇත්තෙන්ම ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ මන්ත‍්‍රීවරුන් හෝ නායකයන් කිසිම අවස්ථාවක මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන සමඟ එක්වීමට තීරණය කර නැත. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය අභ්‍යන්තරයේ ඒ පිළිබඳව සිදුකළ සාකච්ඡාවලදීද එයට අකැමැත්ත පළකර තිබුණි. එපමණක් නොව රංජිත් සොයිසා වැනි මන්ත‍්‍රීවරුන් ප‍්‍රසිද්ධියේ එයට විරෝධය පළ කර තිබුණි. රංජිත් සොයිසා කියා තිබුණේ මහින්ද – මෛත‍්‍රී එක්ව ආණ්ඩුවක් නිර්මාණය කළහොත් තමන් සියදිවි නසාගන්නා බවයි.

එස්.බී. දිසානායක විසින් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ පක්ෂ නායකයන්ගේ සතිපතා රැුස්වීමට එක්ව ආණ්ඩුවක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනගේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කර තිබුණි. එස්.බී. දිසානායක විසින් ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවට අනුව මහින්ද රාජපක්ෂට අගමැතිධූරය ලබාදීම වෙනුවෙන් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ඉදිරිපත් කර තිබුණු එකම කොන්දේසිය වන්නේ තමන්ට මීළඟ ජනාධිපතිවරණයේ අපේක්ෂකත්වය ලබාදීමය. ඔක්තෝම්බරයේ මහින්ද රාජපක්ෂ සහ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන අතර සිදුව තිබුණු සාකච්ඡාවේදීද කොන්දේසිය වී තිබුනේ එයයි. මහින්ද රාජපක්ෂගේ කොන්දේසිය වී තිබුනේ තම පවුලට ඇති නඩුහබ ඉවත් කරවාගැනීමය.

ඒ වෙද්දීත් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායකයන් අතරින් බහුතර පිරිසක් හදිසි ආණ්ඩු වෙනසක් පිළිබඳව සිටියේ අකැමැත්තෙනි. ඒ අකැමැත්තට පදනම් වූ හේතු විවිධාකාර විය. විමල් වීරවංශ, උදය ගම්මන්පිල, මහින්දානන්ද අලූ‍ත්ගමගේ, ජෝන් සෙනෙවිරත්න වැනි නායකයන් සිටියේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂව ජනාධිපති අපේක්ෂකයා බවට පත්කිරීමේ වුවමනාවෙන්ය. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන සමඟ එක් වුවහොත් මෛත‍්‍රීපාලට ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය දීමට සිදුවෙයි. ඒ පිළිබඳව ගෝඨා පිලට තිබුණේ දැඩි විරෝධයකි. ඒ බව පැහැදිළි වචනයෙන් එම නායකයන් වරින් වර පෙන්වා දී තිබුණි.

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය
ශ‍්‍රීලනිපයේ තත්ත්වයද මෙබඳුමය. ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පය මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන විසින්ම පක්ෂයට ගෙන ආ එකකි. ජනාධිපතිවරණයේදී මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනට සහයෝගය දුන් අය අතරින් ශ‍්‍රීලනිප මධ්‍යම කාරක සභාවේ සිටියේ දුමින්ද දිසානායක පමණකි. අනෙක් සියලූ‍දෙනාම මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන නිසා ජාතික ආණ්ඩුවට එක්වූ අයයි. ඒ නිසාම මැතිවරණයෙන් පරාජය වීමටද සිදුවූ මන්ත‍්‍රීවරුන්ද සිටියේය. මෛත‍්‍රීට සහයෝගය දැක්වීම නිසා මැතිවරණයේදී සැලසුම් සහගත ලෙස පරාජයට ලක්වූ බොහෝ දෙනෙක්ව ‘පිං’ ඇමතිවරුන් ලෙසද ලේබල් විය. මේ සියල්ල සමග ඔවුන් විශ්වාසයෙන් ජාතික ආණ්ඩුවේ සිටියේ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන නිසාය.

ශ‍්‍රීලනිපයේ තීරණ ගන්නා ආයතනය වන මධ්‍යම කාරක සභාව රැුස්වී තිබුණේ ඔක්තෝම්බර් 16 වැනිදාය. එදින 15 කණ්ඩායම විසින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට අග‍්‍රාමාත්‍ය ධූර ලබාදෙන ලෙස ලිඛිතව දන්වා තිබුණි. එම ලියුම සභාගත කිරීම පමණක් සිදුවිය. එම මධ්‍යම කාරක සභා රැුස්වීමේදීද ආණ්ඩුව පිහිටුවීම කළ නොහැක්කක් සහ නොකළ යුත්තක් බවට අදහස් පළ වී තිබුණි. කෙසේ වෙතත් මේ කාරණය පිළිබඳව කිසිදු නිශ්චිත තීන්දුවක් ගෙන නොතිබුණි.

දෙපැත්තේම අප‍්‍රසාදය
නායකයන් දෙදෙනාම කුමන්ත‍්‍රණය සැලසුම් කළේ තම කණ්ඩායම්වල මතය නොවිමසාය. විමසීමේ අවශ්‍යතාවය පිළිබඳවවත් නොසිතාය. තම තමන්ගේ නායකයන්ව විශ්වාස කරමින් කටයුතු කළ මේ දෙපාර්ශ්වයම ඒ නිසා කුමන්ත‍්‍රනයෙන් පසු සිටියේ දැඩි නොසතුටකින්ය. කුමන්ත‍්‍රණයෙන් පසුව ඔක්තෝම්බර් 27 වැනිදා ඒකාබද්ධ විපක්ෂ කණ්ඩායම පදනම් ආයතනයේදී පැවැත්වූ මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවේදීද ඒ නොසතුට සියල්ලන්ගේ මුහුණුවල පෙනෙන්නට තිබුණි. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනට මහින්ද රාජපක්ෂ ලබා දී තිබුණු එකම පොරොන්දුව වන මෛත‍්‍රීගේ ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වයද විමල් වීරවංශ ප‍්‍රසිද්ධියේ ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ එතැනදීය.

එදිනම හැන්දෑවේ ශ‍්‍රීලනිප කණ්ඩායම විසින් ඩාලි පාරේ පැවැත්වූ මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවේ ශ‍්‍රීලනිප නායකයන් තම නොසතුට ප‍්‍රකාශ කර තිබුණි. පරණ ආණ්ඩුව මෙන් කටයුතු නොකරන ලෙස එහිදී නායකයන් ප‍්‍රසිද්ධියේ කීය. විජිත් විජයමුණි සොයිසා ආණ්ඩුව වෙනස් වුණායැයි කලහකාරී ලෙස හැසිරුණු පුද්ගලයන්ට අඥාණයන් ලෙස බැණ වැදුණේය. යහපාලනයෙන් ආපස්සට නොගොස් ඉදිරියට යා යුතු බව මහින්ද සමරසිංහ අවවාදාත්මකව කීවේ එම සාකච්ඡුාවේදීය.

අසම්පූර්ණ කුමන්ත‍්‍රණයක්
එහෙත් නොසිතූ ලෙස කුමන්ත‍්‍රණය සම්පූර්ණ කරගත නොහැකි විය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පසුබැසීමට පුරුදු නායකයෙක් ලෙස ප‍්‍රකටය. කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් අනුමාන කර තිබී ඇත්තේ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පරාජය බාරගනු ඇති බවය. ඔහු ඉවත්ව යනු ඇතැයි ඔවුන් අනුමාන කර ඇත. රනිල්ව ගාල්ලේ සිර කළේද එහි කොටසක් ලෙසය. එහෙත් ඒ කිසිවක් සිතූ ආකාරයෙන් සිදු නොවීය. එක්සත් ජාතික පක්ෂය අත්හැරීමට සූදානම් නොවීය. එපමණක් නොව මෙතෙක් එජාපයට පවා විවේචනය එල්ලකරමින් සිටි සිවිල් සමාජයද මහින්ද – මෛත‍්‍රී කුමන්ත‍්‍රණයට දැඩි විරෝධය දක්වන්නට විය.

ඒ නිසාම නව ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කරගැනීමත්, කණ්ඩායමේ විශ්වාසය රැුකගැනීමත්, තම කණ්ඩායමෙන් මන්ත‍්‍රීවරුන්ට වෙන්ව යන්නට ඉඩ නොදී රැකගැනීමටත් විශාල වෙහෙසක් දරන්නට රාජපක්ෂ කණ්ඩායමට සිදුවී ඇත. මේ වෙද්දී එජාපයෙන් පැමිනෙන මන්ත‍්‍රීවරුන්ට ඇමතිධූර සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිධූර ලබාදෙන්නට සිදුව ඇත. ඒ සියල්ල හේතුවෙන් කුමන්ත‍්‍රණය අවසානයේදී රාජපක්ෂ – සිරිසේන පිළට සැහැල්ලූ‍වෙන් නින්දට යෑම වෙනුවට බියෙන් අවදිවී සිටින්නට සිදුව ඇත.

සිරිසේන – මහින්ද කුමන්ත‍්‍ර‍ණය පැරදවීම ප‍්‍ර‍ජාතන්ත‍්‍ර‍වාදය රැකගැනීමේ මාර්ගයයි

0

 

 

මෙය වනාහි රට දරුණු ආර්ථික අර්බුදයක ගිලී ඇති මොහොතකි. එම අර්බුදයට මූලික හේතු වන්නේ ඇමරිකානු ජාතිකවාදී ප‍්‍රතිපත්ති නිසා ඩොලරය ශක්තිමත් වීම, ආනයන වැඩි වීම නිසා ගෙවුම් ශේෂය ඉහළ ගොස් රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම හා තෙල් මිළ ඉහළ යාමයි. මේ සාධක අභ්‍යන්තරිකව පාලනය කිරීම පහසු නැත.

අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට ක්ෂණික පිළියම් නැත. එයට අවශ්‍ය වන්නේ ඉවසීම, බුද්ධිය හා ස්ථාවරත්වයයි. ආණ්ඩුව, විපක්ෂය හෝ මහජනතාව එය පසුගිය සමයේදී ප‍්‍රදර්ශනය කළේ නැත. ඒ වෙනුවට ප‍්‍රදර්ශනය කළේ මුග්ධත්වය, අවස්ථාවාදය, මජරකම, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධය හා නොඉවසිල්ලයි.

වර්තමාන බල පෙරළිය එම තත්ත්වයේ ම දිගුවකි. රාජපක්ෂ පවුල බලය ලබාගැනීම ඉක්මන් වීමට ප‍්‍රධාන හේතුව ලෙස සැලකිය හැක්කේ අන් කිසිවක් නොව පසුගිය සමයේ අධිකරණය වෙතින් පළ වූ ස්වාධීනත්වයයි. දුමින්ද සිල්වාගේ මරණීය දණ්ඩනය තහවුරු කිරීමේ නඩු තීන්දුවෙන් මෙන් ම ජොන්ස්ටන් ප‍්‍රනාන්දුට එරෙහි සොරකම් චෝදනාවලින් ඔහු නිදොස් කොට නිදහස් කිරීමේ නඩු තීන්දුවෙන් ද මෙකී තත්වය ප‍්‍රදර්ශනය කෙරිණි. රාජපක්ෂ පවුලේ අයට එරෙහි ඇති දූෂණ චෝදනාවලදී අධිකරණය මෙල්ල කර තබා ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය ය.
මෙම මොහොතේ බලයට පැමිණෙන නව ආණ්ඩුවකට රට ගොඩගැනීමට අලූ‍තින් කරන්නට තෝරාගැනීම් ගොඩක් නැත. එහෙත්, එක් දෙයක් කළ හැකි ය. එනම්, මේ මොහොතේ රට පුරා පැන නැගී තිබෙන උද්ඝෝෂණ රැල්ල මර්දනය කිරීමයි. පැවති ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික වටපිටාව අපහරණය කරමින් සිටි රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය, අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය, අන්තවාදී වෘත්තීය සමිති, බස් සංගම්, වාමාංශික අන්තවාදී කණ්ඩායම් ආදිය මෙම වෙනස තුළ කෙසේ ක‍්‍රියා කරනු ඇද්ද යන්න ඉදිරියේදී දැකගත හැකි වනු ඇත. බොහෝ විට සිදු වන්නට ඉඩ තිබෙන්නේ මේ සියලූ‍ පාර්ශ්ව මර්දනය හමුවේ සිය ඊනියා රැඩිකල් න්‍යායපත‍්‍ර හකුළාගැනීමයි.

පැවති ආණ්ඩුව රටට අවශ්‍ය මහජන විනය ඇති කිරීම සඳහා කටයුතු නොකළ බව ඇත්තකි. එහෙත්, ඔවුහු සාපේක්ෂ වශයෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට හා නීතියේ ආධිපත්‍යයට ගරු කළ හ. එසේම, දැඩි වගකීමකින් කටයුතු කරන ස්වභාවයක් හා හොඳ නායකත්වය පෞරුෂයක් ද ඔවුන් වෙතින් පළ වූයේ නැත. ආණ්ඩුව ද හැසිරුණේ තවත් එක් රාජ්‍ය ආයතනයක ස්වරූපයෙනි. එවැනි පැවැත්මකට සුදුසු පරිදි ලංකාවේ ආයතන ශක්තිමත් වී නැති බව ද, දැවැන්ත අකාර්යක්ෂම රජය පාලනය නොකර ඉදිරියට යා නොහැකි බව ද ඔවුහු වටහා නොගත් හ. අවසානයේදී රට අර්ධ අරාජිකත්වයක ගිලී යද්දී ද ඔවුහු සතුටින් සැරිසරමින් කාලය ගෙවූ හ.

ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන විසින් අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉවත් කර ඇති ආකාරය ව්‍යවස්ථා විරෝධී ය. ඒ පිළිබ ඔවුන්ගේ තර්ක ඉතා පහසුවෙන් බි දැමිය හැකි ඒවා ය. අපට දෙන්නට තිබෙන පිළිතුර මෙසේයි: සම්ප‍්‍රදායන්, සදාචාරය, ආචාරධර්ම, හෘදය සාක්ෂිය ආදී කිසිවක් ගණන් නොගෙන ව්‍යවස්ථාවෙන් පමණක් තර්ක කරන්නේ නම් 46 (5) වගන්තිය අනුව, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජාතික ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වූ පළියට ජාතික කැබිනට් මණ්ඩලය අහෝසි වන්නේ නැත. එයට හේතුව ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවා තිබෙන්නේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සමග පමණක් නොව ශ‍්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග‍්‍රසයත් එහි සිටීමයි. මුස්ලිම් කොංග‍්‍රසය ආණ්ඩුවෙන් අයින් වෙන්නට තීරණය කළේ නැත.

එසේම, ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පය අදාළ වන්නේ ඇමති තනතුරු සංඛ්‍යාවට පමණි. උදාහරණයක් ලෙස අපි හිතමු පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 200ක් තිබෙන පක්ෂයක් ඉතුරු 25 හිමි පක්ෂය එක්ක යහපත් අරමුණකින් ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවනවා ය කියා. එවිට අර 25 හිමි පක්ෂය අයින් වුණා ය කියා ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටෙනවා ද? ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පයෙන් අයින් වීම යනු ආණ්ඩුව අහෝසි වෙන්නට හේතුවක් නොවේ. එයින් සිදුවන්නේ එක දෙයයි. ඇමති මණ්ඩලය පත් කිරීමේදී 46(1) වගන්තියට අනුකූල සීමා තුළ එය කරන්නට සිදුවීමයි.
ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් තිබෙන පක්ෂයෙයි. ඒ අනුව ඒ පිළිබඳ තීරණ ගැනීමේ අයිතිය තිබෙන්නේ මෙ පක්ෂයට මිස ඒ සමග එක් වෙන අනෙක් පක්ෂවලට නොවේ. කිසියම් හේතුවක් මත එකී වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් තිබෙන පක්ෂය ජාතික ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වන්නට තීරණය කළොත්, එය අදාළ වන්නෙ ඇමති තනතුරු සංඛ්‍යාවට පමණක් බව ඉතා පැහැදිලි ය.
අගමැතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුවේ තිබෙන බහුතර විශ්වාසය පිළිබඳ විමසීමක් නොකළ යුතුයි කියා තර්කයකුත් දැන් මතු වෙමින් තිබේ. එහෙම තර්ක කරන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර ආසන සංඛ්‍යාවක් නැති නිසායි. ඒ තර්කය ම අවුලකි. එසේ නම්, නව අගමැතිවරයකු පත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට කිසිම හේතුවක් නැත. මන්ද, මීට කලින් ජනාධිපතිවරයා ඔහුගේ මතය අනුව තීරණය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම විශ්වාසය ඇති පුද්ගලයා බව තීරණය කර ඇත. ඒ මතය වෙනස් කරන්නට කිසිදු හේතුවක් අලූ‍තෙන් නිර්මාණය වී නැත. හේතුව පාර්ලිමේන්තුවේ බලතුලනය කිසිදු අයුරකින් වෙනස් වී නොතිබීමයි. එය 2015දි තිබුණු විදියමයි දැනුත් තිබෙන්නේ. ජනාධිපති සිරිසේන නායකත්වය දරණ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය මහින්ද රාජපක්ෂට විපක්ෂ නායකකම නොදුන්නේත් ඔය පදනමින්මයි. හේතුව ඔහු සිටියේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මන්ත‍්‍රීවරයකු විදියටයි. එම පක්ෂය ආණ්ඩුවේ හවුල්කරුවකු නිසා ඊළඟ ලොකුම පක්ෂය වුණ දෙමළ ජාතික සන්ධානයට විපක්ෂ නායකකම හිමි විය. දැන් මහින්ද රාජපක්ෂට හෝ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ වෙන කෙනෙකුට හෝ විපක්ෂ නායකකම ලබාගැනීමේ කිසිදු ගැටලූ‍වක් නැත. එම පක්ෂය ආණ්ඩුවේ නැත. ජනාධිපතිගේ අභිමතය යනු එක එක වෙලාවට හිතෙන හිතෙන විදියට වැඩ කරන්නට පුළුවන්කම නෙමෙයි. එය වගකිවයුතු තීරණ ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලියකි. කලින් ගත් තීරණයක් වෙනස් කරන්නට හේතු වන සංදර්භයක් තිබිය යුතුයි. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් ගෙන ආ වෙලාවේ එවැනි සංදර්භයක් තිබිණි. එහෙත් ඔහු එය ජය ගෙන පෙන්නුවේ ය. මෙතනදි එහෙම සාධාරණ සංදර්භයක් නිර්මාණය වී නැත. ඉහත දැක්වෙන්නේ පුරවැසියකු ලෙස මා මේ පිළිබ කරන සරල විග‍්‍ර‍හයකි. නිති විශාරදයන්ට සිරිසේන ඉදිරිපත් කරන තර්ක පහසුවෙන් බිඳ දැමිය හැකි ය.

කුමන්ත‍්‍රණයෙන් බලය අල්ලා ගත් රාජපක්ෂ පවුල මේ වන විට බරපතල ගැටලූ‍වකට මුහුණ දී සිටියි. ඒ වනාහි අන් යමක් නොව, සරළ බහුතරය වන මන්ත‍්‍රීන් 113දෙනෙකුගේ සහයෝගය තමන්ට ඇති බව පෙන්වීමට ඔවුන් අසමත් වීමයි. කෙතරම් මුදල් විසි කළත්, රාජපක්ෂ පවුල සිතූ අන්දමින් මන්ත‍්‍රීවරුන් බාගැනීමට නොහැකි වීම ඔවුන් ලැබූ දරුණු පරාජයකි. රාජපක්ෂ පවුලේ ආධිපත්‍යය හා එයින් නිර්මාණය විය හැකි ව්‍යසනය පිළිබඳ කුකුස හේතුවෙන් බොහෝ අය පස්ස ගසමින් සිටීම එයට හේතුවයි. එසේම, පිහිටුවන්නට යන ඇමති මණ්ඩලය තාවකාලික එකක් වීම ද පැති මාරු වීම දිරිගන්වනසුළු තත්වයක් නොවේ.

මේ අතර ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මෛත‍්‍රී පිලේ ද යම් පිරිසක් රාජපක්ෂ පවුල සමග නැවත එක් නොවන ප‍්‍රවණතාවක සිටිති. මේ හේතුවෙන් ඉදිරි දින කීපය තුළ සිදු වන ක‍්‍රියාකාරකම්වල අතිශය වැදගත්කමක් නිර්මාණය වී තිබේ.

රාජපක්ෂ පවුල් පාලනයට කටයුතු කරන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ ව්‍යවස්ථා විරෝධී, නීති විරෝධී පසුබිමක් තුළ වන අතර, මේ වන විට ඔවුන්ට ජාත්‍යන්තර සහයෝගයක් යම් දුරකට ලැබී තිබෙන්නේ චීනයෙන් පමණි. එහෙත්, චීනයට බදු දුන් හම්බන්තොට වරාය නැවත ලබාගත යුතු ය යන රාජපක්ෂ පවුලේ ස්ථාවරය සමග මෙම ගනුදෙනුව කෙසේ පෑහේ ද යන්න තවම පැහැදිලි නැත.

ඉන්දීය කුමන්ත‍්‍රණ චෝදනාව සමග ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන යන ගමන ද රාජපක්ෂ පවුල් පාලනයට දැඩිව බලපානු ඇත.
කෙසේ වෙතත්, මෙම අර්බුදය අවසානයේ විසෙක්‍ෂන්නේ ලංකාවේ මහපොළවේ ය. රාජපක්ෂ පවුල බලාපොරොත්තු වූ තරම් සරල අන්දමේ බල හුවමාරුවක් සිදු වන්නේ නැති බව පෙනේ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ තරම් සරල ලෙස අතහැර යන බවක් නොපෙනේ. මෙය ඔහුගේ පමණක් නොව, ලංකාවේ දේශපාලනයේ බොහෝදෙනෙකුගේ අවසන් අවස්ථාව විය හැකි බව පැහැදිලි ය. මෙය ගල උඩ සටනක් වන්නේ ඒ නිසා ය.

මෙකී ප‍්‍ර‍ජාතන්ත‍්‍ර‍ විරෝධී තත්වයට එරෙහිව සටන් කිරීමට තිබෙන එඩිතරකම පසුගිය 30දා කොල්ලූ‍පිටියේදී පැවැත්වුණු දැවැන්ත, අධිෂ්ඨානශීලී ජන රැළියෙන් නිරූපණය කෙරිණි.

අප මෙම ප‍‍්‍රජාතන්ත‍‍්‍ර විරෝධී ක‍්‍රියාවලිය ආපසු හරවා ශ‍‍්‍රී ලංකාවේ දිගුකාලීන ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික උරුමය ආරක්ෂා කරගත යුතු ය. මෙය දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප‍‍්‍රශ්නයක් නොව ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික හරයන් පිළිබඳ ප‍‍්‍රශ්නයකි. ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික අන්දමින් බලය ලබාගැනීමට ඕනෑම කෙනෙකුට අයිතිය තිබිය යුතු ය. එම අයිතිය රැක ගත යුතු ය.

මේ මොහොතේ දේශපාලන භේදයකින් තොරව අප සැම ප‍‍්‍රජාතන්ත‍‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතු ය. මෙම ජඩ කුමන්ත‍‍්‍රණය මුලින් ම පරාජය කළ යුතු ය. ඉන්පසු දේශපාලන වෙනස්කම් අවශ්‍ය නම් ඒවා ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික අන්දමින් සිදුකිරීමට පුරවැසියන් ලෙස අපට පුළුවන.

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

සිරිසේන – මහින්ද කුමන්ත‍්‍ර‍ණය පැරදවීම ප‍්‍ර‍ජාතන්ත‍්‍ර‍වාදය රැකගැනීමේ මාර්ගයයි

0

 

 

මෙය වනාහි රට දරුණු ආර්ථික අර්බුදයක ගිලී ඇති මොහොතකි. එම අර්බුදයට මූලික හේතු වන්නේ ඇමරිකානු ජාතිකවාදී ප‍්‍රතිපත්ති නිසා ඩොලරය ශක්තිමත් වීම, ආනයන වැඩි වීම නිසා ගෙවුම් ශේෂය ඉහළ ගොස් රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම හා තෙල් මිළ ඉහළ යාමයි. මේ සාධක අභ්‍යන්තරිකව පාලනය කිරීම පහසු නැත.

අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට ක්ෂණික පිළියම් නැත. එයට අවශ්‍ය වන්නේ ඉවසීම, බුද්ධිය හා ස්ථාවරත්වයයි. ආණ්ඩුව, විපක්ෂය හෝ මහජනතාව එය පසුගිය සමයේදී ප‍්‍රදර්ශනය කළේ නැත. ඒ වෙනුවට ප‍්‍රදර්ශනය කළේ මුග්ධත්වය, අවස්ථාවාදය, මජරකම, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධය හා නොඉවසිල්ලයි.

වර්තමාන බල පෙරළිය එම තත්ත්වයේ ම දිගුවකි. රාජපක්ෂ පවුල බලය ලබාගැනීම ඉක්මන් වීමට ප‍්‍රධාන හේතුව ලෙස සැලකිය හැක්කේ අන් කිසිවක් නොව පසුගිය සමයේ අධිකරණය වෙතින් පළ වූ ස්වාධීනත්වයයි. දුමින්ද සිල්වාගේ මරණීය දණ්ඩනය තහවුරු කිරීමේ නඩු තීන්දුවෙන් මෙන් ම ජොන්ස්ටන් ප‍්‍රනාන්දුට එරෙහි සොරකම් චෝදනාවලින් ඔහු නිදොස් කොට නිදහස් කිරීමේ නඩු තීන්දුවෙන් ද මෙකී තත්වය ප‍්‍රදර්ශනය කෙරිණි. රාජපක්ෂ පවුලේ අයට එරෙහි ඇති දූෂණ චෝදනාවලදී අධිකරණය මෙල්ල කර තබා ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය ය.
මෙම මොහොතේ බලයට පැමිණෙන නව ආණ්ඩුවකට රට ගොඩගැනීමට අලූ‍තින් කරන්නට තෝරාගැනීම් ගොඩක් නැත. එහෙත්, එක් දෙයක් කළ හැකි ය. එනම්, මේ මොහොතේ රට පුරා පැන නැගී තිබෙන උද්ඝෝෂණ රැල්ල මර්දනය කිරීමයි. පැවති ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික වටපිටාව අපහරණය කරමින් සිටි රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය, අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය, අන්තවාදී වෘත්තීය සමිති, බස් සංගම්, වාමාංශික අන්තවාදී කණ්ඩායම් ආදිය මෙම වෙනස තුළ කෙසේ ක‍්‍රියා කරනු ඇද්ද යන්න ඉදිරියේදී දැකගත හැකි වනු ඇත. බොහෝ විට සිදු වන්නට ඉඩ තිබෙන්නේ මේ සියලූ‍ පාර්ශ්ව මර්දනය හමුවේ සිය ඊනියා රැඩිකල් න්‍යායපත‍්‍ර හකුළාගැනීමයි.

පැවති ආණ්ඩුව රටට අවශ්‍ය මහජන විනය ඇති කිරීම සඳහා කටයුතු නොකළ බව ඇත්තකි. එහෙත්, ඔවුහු සාපේක්ෂ වශයෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට හා නීතියේ ආධිපත්‍යයට ගරු කළ හ. එසේම, දැඩි වගකීමකින් කටයුතු කරන ස්වභාවයක් හා හොඳ නායකත්වය පෞරුෂයක් ද ඔවුන් වෙතින් පළ වූයේ නැත. ආණ්ඩුව ද හැසිරුණේ තවත් එක් රාජ්‍ය ආයතනයක ස්වරූපයෙනි. එවැනි පැවැත්මකට සුදුසු පරිදි ලංකාවේ ආයතන ශක්තිමත් වී නැති බව ද, දැවැන්ත අකාර්යක්ෂම රජය පාලනය නොකර ඉදිරියට යා නොහැකි බව ද ඔවුහු වටහා නොගත් හ. අවසානයේදී රට අර්ධ අරාජිකත්වයක ගිලී යද්දී ද ඔවුහු සතුටින් සැරිසරමින් කාලය ගෙවූ හ.

ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන විසින් අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉවත් කර ඇති ආකාරය ව්‍යවස්ථා විරෝධී ය. ඒ පිළිබ ඔවුන්ගේ තර්ක ඉතා පහසුවෙන් බි දැමිය හැකි ඒවා ය. අපට දෙන්නට තිබෙන පිළිතුර මෙසේයි: සම්ප‍්‍රදායන්, සදාචාරය, ආචාරධර්ම, හෘදය සාක්ෂිය ආදී කිසිවක් ගණන් නොගෙන ව්‍යවස්ථාවෙන් පමණක් තර්ක කරන්නේ නම් 46 (5) වගන්තිය අනුව, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජාතික ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වූ පළියට ජාතික කැබිනට් මණ්ඩලය අහෝසි වන්නේ නැත. එයට හේතුව ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවා තිබෙන්නේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සමග පමණක් නොව ශ‍්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග‍්‍රසයත් එහි සිටීමයි. මුස්ලිම් කොංග‍්‍රසය ආණ්ඩුවෙන් අයින් වෙන්නට තීරණය කළේ නැත.

එසේම, ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පය අදාළ වන්නේ ඇමති තනතුරු සංඛ්‍යාවට පමණි. උදාහරණයක් ලෙස අපි හිතමු පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 200ක් තිබෙන පක්ෂයක් ඉතුරු 25 හිමි පක්ෂය එක්ක යහපත් අරමුණකින් ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවනවා ය කියා. එවිට අර 25 හිමි පක්ෂය අයින් වුණා ය කියා ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටෙනවා ද? ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පයෙන් අයින් වීම යනු ආණ්ඩුව අහෝසි වෙන්නට හේතුවක් නොවේ. එයින් සිදුවන්නේ එක දෙයයි. ඇමති මණ්ඩලය පත් කිරීමේදී 46(1) වගන්තියට අනුකූල සීමා තුළ එය කරන්නට සිදුවීමයි.
ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් තිබෙන පක්ෂයෙයි. ඒ අනුව ඒ පිළිබඳ තීරණ ගැනීමේ අයිතිය තිබෙන්නේ මෙ පක්ෂයට මිස ඒ සමග එක් වෙන අනෙක් පක්ෂවලට නොවේ. කිසියම් හේතුවක් මත එකී වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් තිබෙන පක්ෂය ජාතික ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වන්නට තීරණය කළොත්, එය අදාළ වන්නෙ ඇමති තනතුරු සංඛ්‍යාවට පමණක් බව ඉතා පැහැදිලි ය.
අගමැතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුවේ තිබෙන බහුතර විශ්වාසය පිළිබඳ විමසීමක් නොකළ යුතුයි කියා තර්කයකුත් දැන් මතු වෙමින් තිබේ. එහෙම තර්ක කරන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර ආසන සංඛ්‍යාවක් නැති නිසායි. ඒ තර්කය ම අවුලකි. එසේ නම්, නව අගමැතිවරයකු පත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට කිසිම හේතුවක් නැත. මන්ද, මීට කලින් ජනාධිපතිවරයා ඔහුගේ මතය අනුව තීරණය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම විශ්වාසය ඇති පුද්ගලයා බව තීරණය කර ඇත. ඒ මතය වෙනස් කරන්නට කිසිදු හේතුවක් අලූ‍තෙන් නිර්මාණය වී නැත. හේතුව පාර්ලිමේන්තුවේ බලතුලනය කිසිදු අයුරකින් වෙනස් වී නොතිබීමයි. එය 2015දි තිබුණු විදියමයි දැනුත් තිබෙන්නේ. ජනාධිපති සිරිසේන නායකත්වය දරණ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය මහින්ද රාජපක්ෂට විපක්ෂ නායකකම නොදුන්නේත් ඔය පදනමින්මයි. හේතුව ඔහු සිටියේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මන්ත‍්‍රීවරයකු විදියටයි. එම පක්ෂය ආණ්ඩුවේ හවුල්කරුවකු නිසා ඊළඟ ලොකුම පක්ෂය වුණ දෙමළ ජාතික සන්ධානයට විපක්ෂ නායකකම හිමි විය. දැන් මහින්ද රාජපක්ෂට හෝ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ වෙන කෙනෙකුට හෝ විපක්ෂ නායකකම ලබාගැනීමේ කිසිදු ගැටලූ‍වක් නැත. එම පක්ෂය ආණ්ඩුවේ නැත. ජනාධිපතිගේ අභිමතය යනු එක එක වෙලාවට හිතෙන හිතෙන විදියට වැඩ කරන්නට පුළුවන්කම නෙමෙයි. එය වගකිවයුතු තීරණ ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලියකි. කලින් ගත් තීරණයක් වෙනස් කරන්නට හේතු වන සංදර්භයක් තිබිය යුතුයි. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් ගෙන ආ වෙලාවේ එවැනි සංදර්භයක් තිබිණි. එහෙත් ඔහු එය ජය ගෙන පෙන්නුවේ ය. මෙතනදි එහෙම සාධාරණ සංදර්භයක් නිර්මාණය වී නැත. ඉහත දැක්වෙන්නේ පුරවැසියකු ලෙස මා මේ පිළිබ කරන සරල විග‍්‍ර‍හයකි. නිති විශාරදයන්ට සිරිසේන ඉදිරිපත් කරන තර්ක පහසුවෙන් බිඳ දැමිය හැකි ය.

කුමන්ත‍්‍රණයෙන් බලය අල්ලා ගත් රාජපක්ෂ පවුල මේ වන විට බරපතල ගැටලූ‍වකට මුහුණ දී සිටියි. ඒ වනාහි අන් යමක් නොව, සරළ බහුතරය වන මන්ත‍්‍රීන් 113දෙනෙකුගේ සහයෝගය තමන්ට ඇති බව පෙන්වීමට ඔවුන් අසමත් වීමයි. කෙතරම් මුදල් විසි කළත්, රාජපක්ෂ පවුල සිතූ අන්දමින් මන්ත‍්‍රීවරුන් බාගැනීමට නොහැකි වීම ඔවුන් ලැබූ දරුණු පරාජයකි. රාජපක්ෂ පවුලේ ආධිපත්‍යය හා එයින් නිර්මාණය විය හැකි ව්‍යසනය පිළිබඳ කුකුස හේතුවෙන් බොහෝ අය පස්ස ගසමින් සිටීම එයට හේතුවයි. එසේම, පිහිටුවන්නට යන ඇමති මණ්ඩලය තාවකාලික එකක් වීම ද පැති මාරු වීම දිරිගන්වනසුළු තත්වයක් නොවේ.

මේ අතර ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මෛත‍්‍රී පිලේ ද යම් පිරිසක් රාජපක්ෂ පවුල සමග නැවත එක් නොවන ප‍්‍රවණතාවක සිටිති. මේ හේතුවෙන් ඉදිරි දින කීපය තුළ සිදු වන ක‍්‍රියාකාරකම්වල අතිශය වැදගත්කමක් නිර්මාණය වී තිබේ.

රාජපක්ෂ පවුල් පාලනයට කටයුතු කරන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ ව්‍යවස්ථා විරෝධී, නීති විරෝධී පසුබිමක් තුළ වන අතර, මේ වන විට ඔවුන්ට ජාත්‍යන්තර සහයෝගයක් යම් දුරකට ලැබී තිබෙන්නේ චීනයෙන් පමණි. එහෙත්, චීනයට බදු දුන් හම්බන්තොට වරාය නැවත ලබාගත යුතු ය යන රාජපක්ෂ පවුලේ ස්ථාවරය සමග මෙම ගනුදෙනුව කෙසේ පෑහේ ද යන්න තවම පැහැදිලි නැත.

ඉන්දීය කුමන්ත‍්‍රණ චෝදනාව සමග ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන යන ගමන ද රාජපක්ෂ පවුල් පාලනයට දැඩිව බලපානු ඇත.
කෙසේ වෙතත්, මෙම අර්බුදය අවසානයේ විසෙක්‍ෂන්නේ ලංකාවේ මහපොළවේ ය. රාජපක්ෂ පවුල බලාපොරොත්තු වූ තරම් සරල අන්දමේ බල හුවමාරුවක් සිදු වන්නේ නැති බව පෙනේ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ තරම් සරල ලෙස අතහැර යන බවක් නොපෙනේ. මෙය ඔහුගේ පමණක් නොව, ලංකාවේ දේශපාලනයේ බොහෝදෙනෙකුගේ අවසන් අවස්ථාව විය හැකි බව පැහැදිලි ය. මෙය ගල උඩ සටනක් වන්නේ ඒ නිසා ය.

මෙකී ප‍්‍ර‍ජාතන්ත‍්‍ර‍ විරෝධී තත්වයට එරෙහිව සටන් කිරීමට තිබෙන එඩිතරකම පසුගිය 30දා කොල්ලූ‍පිටියේදී පැවැත්වුණු දැවැන්ත, අධිෂ්ඨානශීලී ජන රැළියෙන් නිරූපණය කෙරිණි.

අප මෙම ප‍‍්‍රජාතන්ත‍‍්‍ර විරෝධී ක‍්‍රියාවලිය ආපසු හරවා ශ‍‍්‍රී ලංකාවේ දිගුකාලීන ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික උරුමය ආරක්ෂා කරගත යුතු ය. මෙය දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප‍‍්‍රශ්නයක් නොව ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික හරයන් පිළිබඳ ප‍‍්‍රශ්නයකි. ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික අන්දමින් බලය ලබාගැනීමට ඕනෑම කෙනෙකුට අයිතිය තිබිය යුතු ය. එම අයිතිය රැක ගත යුතු ය.

මේ මොහොතේ දේශපාලන භේදයකින් තොරව අප සැම ප‍‍්‍රජාතන්ත‍‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතු ය. මෙම ජඩ කුමන්ත‍‍්‍රණය මුලින් ම පරාජය කළ යුතු ය. ඉන්පසු දේශපාලන වෙනස්කම් අවශ්‍ය නම් ඒවා ප‍‍්‍රජාතාන්ත‍‍්‍රික අන්දමින් සිදුකිරීමට පුරවැසියන් ලෙස අපට පුළුවන.

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

කුමන්ත්‍රණයට එරෙහිව…

ඔක්තෝම්බර් 26 වැනිදා ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන විසින් ගෙන තිබුණු තීරණය බරපතල ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී තීරණයක් බව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අගයන ජනතාවගේ පොදු අදහසයි. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ගත් තීරණය ව්‍යවස්ථාවට, සදාචාරයට සහ ඔහුගේම පොරොන්දුවලට පටහැනි බව 2015 දී මෛත්‍රීපාල සිරිසේනගේ ජනාධිපතිවරණ සටනට සහයෝගය දුන් අය පෙන්වාදුන්නේය. මේ ඒ අදහස් අතරින් කිහිපයක් පමණි.

 

ඒකාධිපතියෙක් වෙන්න එපා

ආචාර්ය චන්දගුප්ත තේනුවර

අපි කලාකාරයෝ හැටියට පහුගිය කාලයේදි යහපාලන රජයක් ගේන්න විශාල සහයෝගයක් දැක්වූවා. නමුත් පසුගිය  කාලය පුරා වරින් වර යහපාලන රජය විසින් කලාකරුවන්ගේ භාෂණ නිදහස වාරණය කළ අවස්ථා තිබුණා. එහෙත් අඩු තරමේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තියෙනවා. දැන් දේශපාලන  කුමන්ත්‍රණයක් සිද්ධ වෙලා තියෙනවා. ඒ සිද්ධවෙලා තියෙන්නේ ම අප විසින් අනුග්‍රය දැක්වු ජනාධිපතිවරයා  වීම තමයි කණගාටුවට  කරුණ. ඒ නිසා අපට මෙය බලාසිටීමට බැහැ. ඒ මාර්ගයේ යන්න නෙවෙයි හැටදෙලක්ෂයක් ජනතාවත් කලාකරුවොත් ප්‍රගතිශීලී  ජනකොටස් නිර්පාක්ෂිකයන් මේ සියල්ලම සම්බන්ධ වුණේ. අපි කලා කරුවන් විදියට ඉල්ලන්නේ ජනාධිපතිවරයාගෙන් වහාම ජනතා විරෝධි නොවී ඒකාධිපතියෙකු නොවී වහාම පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන්න කියලා. පහුගිය  කාලයේ මේ රටේ ජනතාව දිනාගත් යම් දෙයක් තියෙනවා නම් ඒ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පමණයි. ඒක දුර්වල කරන්න එපා.

 

මේක සංස්කෘතීන් අතර ප්‍රශ්නයක්

සිනමාවේදී චින්තන ධර්මදාස

රනිල් ද මෛත්‍රිද කියන පුද්ගල ප්‍රශ්ණයක් නෙවෙයි දැන් මතුවෙලා තියෙන්නේ . මේක සංස්කෘතීන්  දෙකක් පිළිබඳ  ප්‍රශ්ණයක්. මොකද 2015 ජනවාරි 08 වෙනිදා ජනතාව පරාජය කලේ මහින්ද රාජපක්ෂ  කියන පුද්ගලයෙක්ව නෙවෙයි. ඒ පුද්ගලයා එක්ක බැදිච්ච සංස්කෘතිය. ඒ තමයි හරිම අශිෂ්ඨ, අධම, පාදඩ විදියට තමයි 2015 ජනවාරි  08 වෙනිදා වෙන කම් ලංකාව තිබුනේ. ඒ සංස්කෘතිය  පරාජය කරලා තමයි මෛත්‍රීපාල  කියන චරිතය වටේ ජනතාව රොද බැදුනේ. ජනතාව ප්‍රධාන වශයෙන් බලාපොරොත්තු  වුනේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය  ස්ථාපිත කරන සමාජයක් සහ නිදහස් මිනිස් අයිතිය සුරකින සමාජයක්. යහපාලනයේ අඩුපාඩු තිබුණා තමයි. ඒත් අපි 2015 කලින් හිටිය තත්වයට ආපහු ගියේ නැහැ.

ඒ වෙනුවට ටිකෙන් ටික බාධක මැද්දේ අපි බොහෝ සටන් කලා. කලා නිර්මාණ වාරණය කළ අවස්ථාවේ ඒකට විරුද්ධවුණා. ජාතිවාදයට විරුද්ධව අපි අරගල කලා. ඒවා කරන්න අපිට නිදහස තිබුණා. කවුරුහරි අපිට ගහයි අපිව මරයි කියන බය අපිට දැනුනේ නැහැ. නමුත් දැන් මිනිස්සුන්ට ඒ බය දැනෙනවා. මේ තත්වය යටතේ කතා කලොත් මොකක් වෙයිද කියලා බය අද මිනිස්සුන්ට ආයෙමත් මතුවෙලා. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන නැවතත් අශිෂ්ඨත්වය රටට කැඳවුවා. රූපවාහිනියට කරපු පහරදීමෙන් අපි දැක්කෙ ඒක. එහෙම මොහොතක නැවත එයට එරෙහි විය යුතුයි.

 

 

විධායක පිල්ලියෙන් ආයාචනය කරන්න වෙලා

ප්‍රවීණ කලාකරු – ලුෂන් බුලත්සිංහල

මගේ ජිවිතයේ හොඳම කාලය ගෙවිලා ගියේ විධායක ජනාධිපති කියන  කියන නරක චරිතයත් එක්ක. මේ නරක චරිතය හීලෑ කරන්න කරන ආයාචනා තමයි කරන්න වෙන්නෙ. ඒක හීලෑ කරන්න ක්‍රමයක් නෑ. පාර්ලිමේන්තුව කැදවන්න. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි විදියට වැඩ කරන්න . ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධිව වැඩ කරන්න එපා කියලා අපි ආයාචනා කරන්නේ අර නරක චරිතයට. මේක නැති කිරීම වෙනුවෙන් හැම බලවේගයක් එක්කම අපි හැප්පුනා. 2015 දිත් අපි ගියේ ඒ ගමන. අපිට මේ චරිත හදන්න බැහැ. මේක හරියට පිල්ලියක් වගේ. මේ පිල්ලිය ජිවත් කරන්නේ ජාතිවාදයෙන්, ආගම්වාදයෙන්, කුලවාදයෙන්, දුෂණයෙන් හා භිෂණයෙන්. ඒ නිසා මම කලාකරුවෙක් හැටියට නීරික්ෂණ කරන්නේ මේ චරිතය අපේ සමාජයෙන් තුරන් නොකර  මේකට මොනතරම් ආයාචනා කරත් මොනතරම් ඉල්ලීම් කලත් මෙයා හොදට හැසිරෙන්නේ නැහැ. අදත් අපිට වෙලා තියෙන්නේ එයාට ආයාචනා කරන්න. කරුණාකරලා පාර්ලිමේන්තුව කැදවලා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි ක්‍රියාමාර්ග අනුව කටයුතු කරන්න කියලා‍.

දක්ෂිණාංශිකයන්ගේ රණ්ඩුවක් කියලා වාමාංශිකයින්ට බජව් දාන්න බැහැ

මාධ්‍යවේදී විමල් කැටිපේආරච්චි

2015 බල හුවමාරුවෙන් පස්සේ  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාශයක්  තිබුනේ නැහැ කියලා  කියනවා නම් ඒක කුහක ප්‍රකාශයක්. යහපාලන තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ වෙනසක් සිද්ධ වුණා. ඒක තමයි ඇත්ත කතාව.මම වැඩ කලේ රාජ්‍ය  මාධ්‍යක. රාජ්‍ය  මාධ්‍ය වලට අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න විකල්ප මතධාරීන්ට ඉඩ ලැබුණා. සංක්‍රාන්තිය ලිංගිකත්වය  වගේ  තහනම් කරලා තිබ්බ මාතෘකා ගැනත් කතා කරන්න අපිට පුළුවන්  වුණා. ඒක කේතුමතී තත්වයත් නෙවෙයි.  එහෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාශයක් තිබුණු රාජ්‍ය මාධයවල දැන් හොරු තක්කඩි පැල් බැදගෙන ඉන්නවා. දැන් ඉන්නෙ සුදර්මන් රදලියගොඩ වගේ මිනිස්සු. සමාජයේ බොටුව හිරවෙන කොට වාමාංශිකයින්ද දක්ෂිණාංශිකයින් ද කියලා භේද වෙලා වාද කරගෙන වැඩක් නැහැ. තෝර තෝරා බොටුව හිර කරන්නෙ නැහැ. මුළු මහත් සමාජයටම මේක සංයුක්තයි. මේක දක්ෂිණාංශිකයින්ගේ රණ්ඩුවක් කියලා වාමාංශිකයින්ට බජව් දාන්න බැහැ. මෙතනදි අපි හැමෝම පොදු අර්බුදයක ඉන්නෙ. සංස්කෘතික, න්‍යායික කාරණා පැත්තකින් තියලා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න කියලා මම හැමෝගෙන්ම ඉල්ලනවා.

 

ආණ්ඩු හැදිල්ල පුංචි කාලෙ සෙල්ලම් ගෙවල් හැදුවා වගේ වෙලා

චිත්‍ර ශිල්පී සුජිත් රත්නායක

මෙතන මහා පටලවිල්ලක් වෙලා තියෙන්නෙ. ලංකාවේ ඉහලින් ඉන්න අය පිස්සු කෙලිනවා. මේකේ පව් ගෙවන්නෙ පොඩි එවුන්. යහපාලන රාජ්‍ය සමයේ කිසියම් දියුණුවක් අපේ රටේ තිබ්බා. තොරතුරු  දැනගැනීමේ  පනත , පොලිස් කොමිසම  වගේ විවිධ දේවල් තිබුණා. ඒ අස්සෙ අනපේක්ෂිත  මොහොතක අපිට ආරංචි වෙනවා මහින්ද රාජපක්ෂ  අගමැති  හැටියට දිවුරුම් දෙනවා කියලා. සාමාන්‍යයෙන් රටක ආයතනයක වැඩ කරන පිලිවෙලක් තියෙනවා. අපි කියන්නේ අන්න ඒ පිලිවෙලට වැඩ කරන්න කියලා. දැන් ආණ්ඩු හැදිල්ල අපි පුංචි කාලෙ සෙල්ලම් ගෙවල් හැදුවා වගේ වෙලා. ඩීල්, ගේම් නැතිව ක්‍රමයට වැඩ කරන්නැයි අපි ඉල්ලනවා.

 

අදහස් දැක්වීම් යම් විදියකින් වාරණය කරලා

සිනමාවේදී විමුක්ති ජයසුන්දර

මගේ ජිවිතයේ යම්කිසි අවස්ථාවක දේශපාලන  කාරණයකට  දේශපාලනය කළේ පොදු අපේක්ෂකයෙකු  ගෙන එන මොහොතේ පමණයි. අද ඒ පොදු අපේක්ෂකයා  අපේ බලාපොරොත්තු  සුනු විසුණු කළා. දැන් නැවතත් දේශපාලන කාරණයක් ගැන කතාකරන්න වෙලා. කලාකරුවන්  විදියට අපි මේ මොහොතේ කතා කරන්නෙ පුද්ගලයෙක් හෝ පක්ෂයක් වෙනුවෙන් නෙවෙයි. අපි මේ මොහොතේ  භුක්ති විදින යම් නිදහසක් තියෙනවා  නම් අන්න ඒ දේ ආරක්ෂා කර ගැනීම සදහායි. මේ රට ආසියාවේ තිබෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක්. මට හිතාගන්නත් බැහැ මෙවැනි ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහමුලින්ම උල්ලංඝනය කිරීම ගැන. අද සියළු අදහස් දැක්වීම් යම් විදියකින් වාරණය කරලා. මාධ්‍ය පවා පක්ෂග්‍රාහී වෙලා තියෙන බව පේනවා.

 

ගැහුවත් මැරුවත් අපව පරද්දන්න බෑ

ගායන ශිල්පී ජයතිලක බණ්ඩාර

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ අපරිණත බවත් මුග්ධ බවත්, මහින්ද රාජපක්ෂගේ ම්ලේච්ඡකමත් බලලෝභීත්වයත් නිසා රට අරාජිකවෙලා. ශ්‍රි ලාංකියන්ගේ ජන ජීවිතය අවුලෙන් අවුලට පත්වෙලා. මිනිස්සු ඇණ කොටා ගන්නවා. මරාගන්නවා. මේ තත්වය ඉතාම භයානකයි. ඉදිරියේදි තවදුරටත් මේ මුග්ධ  සහ බලලෝභී ක්‍රියාකලාපය යනවානම් තත්වය  තවත් දරුණු වෙනවා. මේ  මොහොතේ අපි ඉල්ලා සිටින්නේ මිනිස්සුන්ගේ අණට කන්දෙන්න කියලා. මේ රට ලේ විලක් බවට පත් නොකර පාර්ලිමේන්තුව  නැවත  කැඳවා අගමැතිවරයෙක් පාර්ලිමේන්තුවෙන් බහුතරය මතය විමසා පත් කර ගන්නා ලෙස අපි ඉල්ලනවා. සියළු මැර බලය තිබෙද්දි මුදල් තිබෙද්දී ඔය මහින්ද රාජපක්ෂව බිමට ඇඳලා දැම්මේ මිනිස්සු. මේ රටේ ජනතාවගේ සහයෝගයෙන්. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුව   කැඳවන්නේ නැතිව මේ ම්ලේච්ඡ ක්‍රමය තවදුරටත් අනුගමනය කරන්නේ නම් අත් නොහරින අරගලයක් කරන්න අපිට සිදු වෙනවා. අතීතයේදී අපි ඒ අරගලය සිද්ද කලා. අපි ගුටි කෑවා තමයි. නමුත් අපිව පරාජය කරන්න කාටවත් බැරිවුණා. මෙවරත් අපිට ගහන්නට පුළුවන්. මරන්නට පුළුවන්. නමුත් කිසි දවසක අපිව පරාජය කරන්න බැහැ. මොකද අපි නියෝජනය කරන්නෙ එක පාර්ශ්වයක් නෙවෙයි. මහජනතාව.

රජ කෙනෙකුගෙන් බලු ගැත්තන් පාලනය වෙන ක්‍රමයක් ඇතිවේවි

සිනමාවේදිනී ලංකා බණ්ඩාරනායක

මම මේ රටේ පුරවැසියෙක් . පුරවැසියෙක් විදියට  මට තියෙන පරමාදිපත්ති බලය නරකාදි තැනකට ගිහින් තියෙනවා. අපි හැමෝම දන්නවා රට අරාජිකවෙලා  තියෙන මොහොතක මිනිස් බිලි දෙන්න වෙනවා. පහුගිය දවස්වල එහෙම දේවල් සිද්ද වුනා. අපි දන්නෙ නැහැ ඉදිරියට අපිට මිනිස් බිලි කියක් දෙන්න වෙයිද කියලා. මම හිතන්නේ යහපාලනය කියාගෙන ආපු රටේ ජනාධිපතිවරයා විදියට මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට වගකීමක් තියෙනවා මේ වෙලාවේ කල් අරගන්නේ  නැතිව වහාම පාර්ලිමේන්තුව කැඳවලා මේ අරාජිකත්වයෙන් රට ගොඩගන්න. පහුගිය කාලේ අපේ දේශපාලනය තිබුණේ රජකෙනෙකුගෙන් බලු ගැත්තන් පාලනය වෙන ආකාරයට. නැවත ඒ තත්වය  ඇතිවේවි . මේ සියළු දේට වගකියන්න ඕන මෛත්‍රීපාල  සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා.

 

දේශපාලුවෝ හිතන්නෙ මිනිස්සු ගොන්නු කියලා

නාට්‍යවේදී අසංක සායක්කාර

මේ මොහොතේ දේශපාලුවෝ හිතන්නේ මිනිස්සු හරක් මෝඩයෝ ගොන්නු කියලා. අපේ ජනාධිපතිවරයා හුරුවෙලා තියෙන්නේ සප්‍රයිස් දේශපාලනයකට. හැම තිස්සේම සප්‍රයිස්  දෙමින් මිනිස්සුන්ට විනෝදයක් දෙන්න තමයි ඔහු හුරු වෙලා තියෙන්නෙ. ඔහුගේ ස්ප්‍රයිස්  ඇතුලේ තියෙන කුමන්ත්‍රණය මිනිස්සු දන්නවා. අපි මෝඩයෝ නෙවෙයි. 16 වෙනකම් පාර්ලිමේන්තුව  කල්දාන්නෙ සල්ලි වලට මන්ත්‍රිවරුන් බාගන්න කියලා අපි දන්නවා. ඒ නිසා ගොං පාට් දාන්න අවශ්‍ය  නැහැ. ඔබට ආවශය  වෙනත් අගමැතිවරයෙක් පත්කරගන්න නම් දැනට තියෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය අනුගමනය කරන්න.

 

තවත් මරණ කොච්චර ඕනෑද කියලාවත් හරියට කියන්න

වෘත්තිය සමිති නායක – සමන් රත්නප්‍රිය

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහත්මයා අපි වගේ සංවිධාන 49ක් එක්ක ගිවිසුමක් අත්සන් කළා. ඉන්පස්සෙ 110ක් එක්ක ගිවිසුම් අත්සන් කළා. ඒවායේ මෙහෙම කුමන්ත්‍රණ ගැන තිබුණෙ නැහැ. නීතියේ ආධිපත්‍යය, සමාජ සාධාරණත්වය වගේ කාරනා තිබුණෙ. ඒවා ඉටුකරන්න ප්‍රතිඥා පවා දුන්නා. දැන් එ්වා මතක නැහැ. දැන් කියනවා ආර්ථිකය කඩන් වැටුණා, තිබුණු අපේක්ෂා කරන්න බැරිවුණා, අගමැති සහ ජනාධිපති ගැලපෙන්නෙ නැහැ කියලා. නොගැලපෙන නිසා වෙන්වෙන්න මේක කසාදයක් නෙවෙයි. එකට යන්න බැරිනම් ඔහුට නීත්‍යානුකූල තීන්දුවක් ගන්න තිබුණා. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහත්තයා කියන යහපාලනය මේකද? පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන්න තවත් මරණ කොච්චර ඕනෑද කියලාවත් හරියට කියන්න. පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන්න මෙච්චර ජීවිත ප්‍රමාණයක් ඕනෑ බව කියන්න.

දැන් අගමැතිවරයාගේ ආරක්ෂාව 10ට අඩු කරලා. මේක සදාචාර සම්පන්නද. සාධාරණද. අපි දන්නවා මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා පරාජය වෙලා ගිය දවසේ ඉඳන් 201 දෙනෙකුගේ ආරක්ෂාවක් ඔහුට දීලා තිබුණා. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කියන්නේ දේශපාලඥයෙකුත් නෙවෙයි. ඔහුට 70ක් හිටියා. ඔහුට කිසි තනතුරක් නැහැ. රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන්නේ මේ දේශපාලන සිදුවීම ඇතුලේ තවමත් අගමැති. අපි මොහොතකට ඔහුව අගමැතිවරයා නොවන බවට කියන තර්කය පිළිගනිමු. එහෙම වුණත් රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන්නෙ රටේ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් එකක නායකයෙක්. ඔහුට ආරක්ෂකයන් 10ක් ලබාදීම තමයි රටේ ජනාධිපතිවරයාගේ සදාචාරය. කථානායකවරයා පාර්ලිමේන්තුව වහා කැඳවන්නැයි ලිඛිතව ඉල්ලලා තියෙනවා. ඒකවත් පිළිගෙන නැහැ. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන සිහියෙන්ද මේවා කරන්නෙ කියලයි අපට අහන්න තියෙන්නෙ.

 

යහපාලනයක ඉන්නවාද අවපාලනයක ඉන්නවාද කියන ප්‍රශ්නය තියෙන්නෙ

ආචාර්ය දඹර අමිල හිමි

ඕනෑම ආගමක දාර්ශනිකයො සරලවම කියනවා කෙලෙහිගුණ දක්වන්න කියලා. දුෂ්ඨ වෙන්න එපා කියලා. තමන්ට උදව්වක් කළාම යහපත් විදියට ප්‍රතිචාර දක්වන්න කියලා. ඔහු කෙළෙහිගුණය කඩ කළා. අර්ජුන රණතුංග කියන්නෙ කීර්තිමත් මනුස්සයෙක්. ලෝක කුසලානය රටට ගෙනා කෙනෙක්. ඒ සියල්ල පැත්තකින් තැබුවොත් ඔහු යහපාලන ආණ්ඩුව හරහා මෛත්‍රීපාල සිරිසේනව බලයට ගේන්න රටපුරා ගිය කෙනෙක්. ඔහුව කාමරයකට කොටු කරලා මරන්න හැදුවා. අර්ජුණ රණතුංග මරණීය තර්ජනයකට මුහුණදුන්නාට පස්සේ කෝල් එකකින් කතාකරලාවත් මොකද වුණේ කියලා බැලුවේ නැහැ. ඒක තමයි මෛත්‍රීපාල සිරිසේනගේ අකෘතඥකමේ ප්‍රමාණය.

මෛත්‍රීපාල සිරිසේනගෙන් අපි අහනවා ජනවාරි අට ඔහු එක්ක හිටපු කිසිම කෙනෙක් අද ඔහු එක්ක ඉන්නවාද කියලා. ඔහුගේ සදාචාර විරෝධී බවට සමාන කළ හැකි ලෝකයේ කිසිම උදාහරණයක් නැහැ. මෑත කාලයේ ඉඳන් අපට තේරුණා ඔහු ජනවාරි අටවැනිදා ප්‍රතිපත්ති එක්ක නැති බව. ඒ බව ඔහු 26 වැනිදා ඔප්පු කරලා පෙන්වුවා. රාජ්‍ය නායකයා අද රාජ්‍යය විරෝධීයෙක් වෙලා. මේක පක්ෂයක නායකයෙක්, අගමැතිවරයෙක් හෝ කණ්ඩායමක් පිළිබඳ ප්‍රශ්ණයක් නෙවෙයි. මේක සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් මිනිස්සුන්ගෙ ප්‍රශ්ණයක්. යහපාලනයක ඉන්නවාද අවපාලනයක ඉන්නවාද කියන ප්‍රශ්ණය තියෙන්නෙ. මේක මාතෘ භූමියෙ ප්‍රශ්ණයක්.  සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් මිනිස්සු අතර දැන් භීතියක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. ඇත්ත සතුරා තේරුම් නොගෙන, ඩමි සතුරෙක් හදාගෙන කලබල වෙලා හදිසි තින්දුවක් අරගෙන.

 

 

 

 

කිසිදා උත්තරයක් නොලැබෙන ප‍්‍රශ්නයක් ජෝර්දාන්ද? ලේබ්‍රෝන්ද

0

 

 

බාස්කට්බෝල් කියන්නේ ලෝකයෙ හත්වැනියට ජනප‍්‍රියම ක‍්‍රීඩාව වුණත් අමෙරිකාවේ දෙවැනියට ජනප‍්‍රියම ක‍්‍රීඩාව. ඒ නිසාම බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩාවට ලෝකයේ දැවැන්ත වටිනාකමක් ලැබෙනවා. බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩකයන්ටත් දැවැන්ත වටිනාකමක් හිමිවෙනවා. උණුසුම්ම බාස්කට්බෝල් තරගාවලිය වෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ පැවැත්වෙන එන්.බී.ඒ. ලීග් තරගාවලිය. පසුගිය වසර ගණනාවක් තිස්සේ එහි වටිනාම ක‍්‍රීඩකයා වන්නේ ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්.

එන්.බී.ඒ. තරගාවලියේ 2018-19 තරගවාරය ඔක්තෝබර් 16 වැනිදා ආරම්භ වුණා. ලොවපුරා බාස්කට්බෝල් රසිකයන් ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් තරග කරන ලේකර්ස් කණ්ඩායම දෙසට ඇස් යොමාගෙන සිටියා. ක්ලීව්ලන්ඞ්, මියාමි හීට් යන කණ්ඩායම් දෙක වෙනුවෙන් මීට පෙර තරග කර ඇති ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්, ලොස් ඇන්ජලීස් ලේකර්ස් කණ්ඩායමට එක්වීමෙන් පසුව තරග කරන පළමු තරගාවලිය මෙයයි.
ලේකර්ස් කණ්ඩායම තම පළමු තරග තුන වූ, ඔක්තෝබර් 18 වැනිදා පෝට්ලන්ඞ් කණ්ඩායම සමග තරගයත්, ඔක්තෝම්බර් 20 වැනිදා හූස්ටන් රොකට්ස් කණ්ඩායම සමග තරගයත්, ඔක්තෝබර් 22 දා සැන් ඇන්තෝනීයෝ ස්පර්ස් සමග තරගයත් පරාජය වුණා.

පිළිතුරු නැති ප‍්‍රශ්න
ක‍්‍රීඩාවේදී හමුවෙන සමහර ප‍්‍රශ්නවලට පිළිතුරු කිසිදා ලැබෙන්නේ නැහැ. එවැනි ප‍්‍රශ්න ගැන ක‍්‍රීඩාවට ආදරය කරන අය විසින් වාද විවාද කරගැනීම පමණක් නිතිපතා සිදුවෙනවා. මොහොමඞ් අලී සහ මයික් ටයිසන් එකම වයසකදී බොක්සින් තරගයක් තරග කළොත් දිනන්නේ කවුද, ඩොනල්ඞ් බ‍්‍රැඞ්මන් සහ සචින් තෙන්දුල්කාර් එකම යුගයක එකම තත්වයන්ට මුහුණදුන්නොත් වැඩිම ලකුණු ගන්නේ කවුද. රොනාල්ඩෝ, මැරඩෝනා සහ පේලේ එකට තැබුවොත් දක්ෂයා කවුද. පේලේගේ 1970 පාපන්දු කණ්ඩායම සහ කාෆුගේ (රොනාල්ඩෝද ඇතුළත් වූ) 2002 පාපන්දු කණ්ඩායම මුහුණට මුහුණ ක‍්‍රීඩා කළොත් දිනන්නේ කවුද.

විස්සයි විස්ස බිහිවීමෙන් පසුව සනත් ජයසූරිය ක‍්‍රීඩාවට ආවානම් ඔහුගේ මල්වෙඩි සංදර්ශන කෙබඳු වේවිද. ක‍්‍රිස්ගේල් සනත් ජයසූරියට වඩා දක්ෂ වේවිද. අනෙක් පැත්තෙන් 2011 දී බ‍්‍රයන් ලාරා ප‍්‍රසිද්ධ දේශණයකදී කී විදියට විස්සයි විස්ස ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩාව ආරම්භ කරන්නට අයි.සී.සී.ය තීරණය කළේ සනත් ජයසූරියගේ පිතිහරඹ නිසාමද.

මුරලිදරන් සහ ෂේන් වෝන් දෙදෙනා අතරින් වැඩිපුර දක්ෂයා කවුද? ෂේන් වෝන්ගේ කණ්ඩායමේ වෙනත් දක්ෂ පන්දු යවන්නන් රැුසක් සිටි නිසාත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ දඟ පන්දු යවන්නන්ට සුදුසු තත්වයන් තිබුණු නිසාත්, මුරලි එක් තරගයක වැඩි පන්දුවාර සංඛ්‍යාවක් යැවූ නිසාත් වෝන්ට වඩා මුරලිට වාසි තිබුණාද.

මෙවැනි සැසඳීම් හරිම රසවත්. ඒත් මේ ප‍්‍රශ්න කිසිවකට පිළිතුරු සපයන්න බැහැ. ඒත් විවාද කරන්නට වරු ගනන් වෙන් කළ හැකියි. ඉතින් මෙවැනි කිසිදා නොවිසඳෙන ප‍්‍රශ්න ක‍්‍රීඩාවෙහි අලංකාරත්වයේ තවත් එක කොටසක්. මේ සටහනට පාදක වන්නේ බාස්කට්බෝල් ලෝකයේ දැන් පවතින ලොකුම විවාදය. ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්ද? මයිකල් ජෝර්දාන්ද?

ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්
ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් දෙස ක‍්‍රීඩා රසිකයන්ගේ අවධානය යොමු වෙන්නේ පාසල් කාලයේදීමයි. සාමාන්‍යයෙන් උසස් පාසල් අතර බාස්කට්බෝල් තරග නරඹන්නට සාමාන්‍ය පේ‍්‍රක්ෂකයන් පැමිණෙන්නේ නැහැ. එවැනි තරග ජාතික රූපවාහිනී නාලිකාවල විකාශය වීමත් බොහොම කලාතුරකින් සිදුවන දෙයක්. එවැනි තරඟ අන්තර්ජාලයෙන් මුදල් ගෙවා නැරඹීම කිසිසේත් වෙන්නේ නැහැ. එහෙත් ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් උසස් පාසල් අවධියේ, වයස අවුරුදු 18ක්ව තිබියදී ඔහුගේ ක‍්‍රීඩා විලාශය නිසාම එවැනි සිදුවීම් සිදුවුණා.

මේ වෙද්දී ලෙබ්‍රෝන් තරග 1,145 කදී ලකුණු 31,088 ක් රැුස්කරගෙන තිබෙනවා.30,000 කියන්නේ ලොව බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩකයෙකුට පසු කළ හැකි ඉහළම ලකුණු ප‍්‍රමාණයක්. ලොව ලකුණු 30,000 පසුකළ ක‍්‍රීඩකයන් සිටින්නේ 7 ක් පමණයි. ලකුණු 30,000 අඩුම වයසකින් පසුකළ ක‍්‍රීඩකයා වන්නේ ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්.

ලෙබ්‍රෝන්ට ඉහළම ලකුණු ප‍්‍රමාණය වන කරීම් අබ්දුල් ජබ්බර්ගේ ලකුණු 38 387 වාර්තාව පසු කරන්නට අවශ්‍ය වසය තිබෙනවා. සියල්ල හොඳින් සිදුවුණොත් ඔහු ඉහළම ලකුණු ප‍්‍රමාණය පසු කර යාවි. කොහොම වුණත් මේ ක‍්‍රීඩාවාරය අවසාන වෙද්දී ඔහු පහසුවෙන්ම ලකුණු 31,419 ක් ඉක්මවමින් ලකුණු ලබාගෙන මේ ඉහළම ලකුණු ලැයිස්තුවේ පස්වැනියා විය හැකියි.

ඔහු වසර ගණනාවක් තිස්සේ තමන්ගේ සාර්ථකත්වය එලෙසම පවත්වාගෙන යනවා. තරගයක ජයග‍්‍රහණ දායකත්වය නම් මිනුම් දර්ශකයක් තිබෙනවා. බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩකයෙකු සහභාගී වූ සියලූ‍ ජයග‍්‍රාහී තරගාවලදී එම ක‍්‍රීඩකයා ජයග‍්‍රහණයට දක්වා ඇති දායකත්වය ගණනය කිරීම එයින් සිද්ධවෙනවා. එවැනි තරගයක කණ්ඩායමේ අනෙක් ක‍්‍රීඩකයන් සියලූ‍ දෙනාගේම දායකත්වයට සාපේක්ෂව එම ක‍්‍රීඩකයාගේ දායකත්වය ප‍්‍රතිශතයක් ලෙස එයින් දැක්වෙනවා. ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්ගේ ජයග‍්‍රහණ දායකත්වය 50% යි. ජයග‍්‍රහණයකට ඉහළම දායකත්වයක් දී ඇති ක‍්‍රීඩකයා ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස්. ඔහුගේ ප‍්‍රතිශතයට ළඟාවීම අතිශය අසීරුයි. එම දර්ශකය අනුව ලෙබ්‍රෝන්ට ජෝර්දාන් දෙවැනි වෙනවා. ජෝර්දාන්ගේ ජයග‍්‍රහණ දායකත්වය 39% යි. මේ දර්ශකයෙනුත් පැහැදිළි වෙන අන්දමට ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් බොහෝවිට හැකියාවෙන් අඩු කණ්ඩායම් ජයග‍්‍රහණය කරා රැුගෙන ගිය ක‍්‍රීඩකයෙක්.

පවර් ෆෝවඞ්, ෂූටින් ගාඞ් සහ ස්මෝල් ෆෝවඞ් ඇතුළු ඕනෑම ස්ථානයක තරඟ කිරීමට ඔහුට ඇති හැකියාවයි. ආරක්ෂක ක‍්‍රීඩකයෙකු ලෙසත්, ප‍්‍රහාරක ක‍්‍රීඩකයෙකු යන අංශ දෙකෙන්ම ඔහු ලෝකයේ බිහිවූ විශිෂ්ඨතම ක‍්‍රීඩකයන් අතර ඉන්නවා. ක‍්‍රීඩා විචාරක බිල් සිමන්ස් විසින් 2012 දී ලියූ සටහනකින් කොටසක් මෙසේ උපුටා ගත හැකියි.

‘ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් තමන්ගේ ක‍්‍රීඩා දිවියේ මැද භාගය වෙනතෙක්ම ඔහු කවුදැයි විචාරකයන්ට අනුමාන කරන්නට ඉඩ හරිමින් සිටියා. ඔහු කවුද. ඔහු විටෙක පුංචි ජෝර්දාන් යැයි හැඳින්වුවා. පුංචි ඩොක්යැයි හැඳින්වුවා. පුංචි පිප්පෙන් යැයි හැඳින්වුවා. විවිධාකාර පැරණි ශ්‍රේෂ්ඨතමයන්ගේ ක‍්‍රීඩා විලාශයන්ට ඔහුව සන්සන්දනය කළා. ඔහු පවර් ෆෝවඞ් ක‍්‍රීඩකයෙක්ද? ස්මෝල් ‍ෆෝවඞ් ක‍්‍රීඩකයෙක්ද? ටිකක් විශාල පොයින්ට් ගාර්ඞ් කෙනෙක්ද? විචාරකයන් ඔහු ක‍්‍රීඩා කරන විවිධ ස්ථානයන්ගේ ප‍්‍රවීණයෙක් ලෙස ඔහුව හැඳින්වුවා. ඒත් 2013 තරගවාරය අවසාන වෙද්දී විචාරකයන් හඳුනාගත්තා, ඔහුගේ ස්ථානය කුමක්ද යන්න. ඔහුගේ ස්ථානයට දිය හැකි එකම නම තමයි ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් කියන්නේ. ඔහුගේ වර්ගයට සිටින්නේ එකම එක්කෙනෙක් පමණයි. රක්ෂක අර්ධයේදීත් ප‍්‍රහාරක අර්ධයේදීත් අතිවිශිෂ්ඨ හැකියාව පෙන්වන සුපිරි ක‍්‍රීඩකයෙක්. බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩාවේ ක‍්‍රීඩකයන් රැුඳවෙන ස්ථාන පහේම එක මෙන් හැකියාව පෙන්වන දිව්‍යමය හැකියාවක් ඇති ක‍්‍රීඩකයෙක්.’

ක්ලීව්ලන්ඞ් ශාපය
ඇමෙරිකාවේ ප‍්‍රධාන ක‍්‍රීඩා තරගාවලි ලෙස හඳුන්වන ඇමෙරිකන් පාපන්දු, බාස්කට්බෝල්, බේස්බෝල් වැනි ක‍්‍රීඩා තරගාවලි එකකවත් ජයග‍්‍රහණයක් ලබන්නට වසර 52 ක් තිස්සේ ක්ලීව්ලන්ඞ් දිස්ත‍්‍රික්කය අසමත් වුණා. ක්ලීව්ලන්ඞ්හි ශාපය, ක්ලීව්ලන්ඞ්හි නියඟය වැනි නම්වලින් මෙම වසර 52 ක කාලසීමාව හැඳින්වුවා. නියඟය අවසන් කරමින් ක්ලීව්ලන්ඞ් වෙත එන්.බී.ඒ. 2016 තරගාවලියේ ජයග‍්‍රහණය ලබාදෙන්නට ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් සමත් වුණා. ක්ලීව්ලන්ඞ් ජයග‍්‍රහණය ලෙබ්‍රෝන්ට හිමි ජයග‍්‍රහණයක් බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැහැ.

ලෙබ්‍රෝන්ද? ජෝර්දාන්ද?
මේ වෙද්දී ලොව ප‍්‍රකට බාස්කට්බෝල් විචාරකයන් කිහිපදෙනෙක්ම ලෙබ්‍රෝන් ජේම්ස් ඉතිහාසයේ විශිෂ්ඨතම ක‍්‍රීඩකයා ලෙස නම් කර තිබෙනවා. ‘ඔහුට හිමි නමෙන් ඔහුව අමතන්න කාලය ඇවිත්. ඉතිහාසයේ ශේෂ්ඨතම බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩකයා ඔහු’ ඇතැම් විචාරකයන් එසේ ලියනවා.

කොහොම වෙතත් මයිකල් ජෝර්දාන් ශ්‍රේෂ්ඨතමයායැයි දැඩි සේ කියන අය ඉදිරිපත් කරන්නේ කිසිදා බිඳිය නොහැකි තර්කයක්. ජෝර්දාන් එන්.බී.ඒ. තරඟාවලි අවසන් තරඟ හයකට සහභාගී වී තිබෙනවා. ඒ හයම ඔහු ජයග‍්‍රහණය කර තිබෙනවා. ලෙබ්‍රෝන් සහභාගී වූ අවසාන තරග දෙකක් පරාජය වී තිබෙනවා. ලෙබ්‍රෝන්ලේ කණ්ඩායම් හය වතාවක් ජයග‍්‍රහණය කර නැහැ. අනාගතයේ ජයග‍්‍රහණ හයක් දක්වා යන්නට හැකිවුණත්, ඔහුට මීට පෙර ලැබූ පරාජයන් දෙක මකා දැමිය නොහැකියි. ඒ නිසා ජෝර්දාන් යනු බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩා ඉතිහාසයේ විශිෂ්ඨතම කතාව රැුගත් ක‍්‍රීඩකයායැයි බොහෝ අය කියනවා.

ඒත් ලෙබ්‍රෝන්ට ලැබුණු ප‍්‍රතිවාදීන් වගේම ලෙබ්‍රෝන්ට ලැබුණු කණ්ඩායම් කිසිදා ජෝර්දාන්ට ලැබී නැහැ. ලෙබ්‍රෝන් වැඩිපුර ක‍්‍රීඩා කර ඇත්තේ ජෝර්දාන්ට ලැබුණු කණ්ඩායම්වලට වඩා සාපේක්ෂව දුර්වල කණ්ඩායම්වල. බොහෝවිට ඔහුට තමන්ගේ කණ්ඩායම කර තබාගෙන අවසන් තරග වෙත යෑමට සිදුවුණා. ඒ නිසා ඔහු ඉතිහාසයේ ශේෂ්ඨතම ක‍්‍රීඩකයා වුණත් නැතත් ඔහු බාස්කට්බෝල් ක‍්‍රීඩා ඉතිහාසයේ දක්ෂතම ක‍්‍රීඩකයා යන්න කිසි කෙනෙකුට බැහැර කළ නොහැකියි. මෙවර තරඟවාරය ආරම්භය ලෙබ්‍රෝන්ට එතරම් සුවදායක එකක් නොවෙයි. ඒත් තරගවාරය අවසාන වෙද්දී තමන් කවුදැයි ලෙබ්‍රෝන් පෙන්වනු ඇතැයි ඔහුට ආදරය කරන බාස්කට්බෝල් රසිකයන් ඇස් දල්වා බලා සිටිනවා.

අනුරංග ජයසිංහ

ජනබලයේ විරුද්ධාභාසය

0

 

ආණ්ඩුවේ අර්බුදය ඉන්දියාව තෙක්ම පැතිර ඇත. කැබිනට් මණ්ඩලය හා ජනපති අතර පවතින සහයෝගයේ තරම හින්දු පුවත්පත පසුගියදා යහමින් වාර්තා කළේය. මෙලෙස යහපාලන ප‍්‍රභූන් අතරවන විරසකය අවසානයේ දී රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික අර්බුදයක් දක්වාම දිග්ගැසී තිබේ. මේ අතර ආණ්ඩුවට එරෙහි ජනබලය ද, ආණ්ඩුවේ පිල්මාරුවක් තුළින් ම වෙනත් ආණ්ඩුවක් සඳහා මානබලන පිරිස් ද සක‍්‍රිය වී තිබේ. මෙවන් දේශපාලන ව්‍යාකුලත්වයක් තුළ කළ යුත්තේ කුමක්ද?

වාමාංශික බලවේග මෙවන් සන්දර්භයක් තුළ පවත්නා ධනපති ප‍්‍රභූ සන්ධානයන් බලයෙන් පහකිරීමට ජනබලය රැුස්කිරීමට යාම ඓතිහාසික පාඩමක පුනරුච්චාරණයකි. ඒ අනුව ඔවුන් නැවත ලෙනින්ගේ කෘති සොයාගෙන කියවමින් සිටිනවා විය හැක. ජනතාව සිටින්නේ තමන් සමග බැව් ඔප්පු කිරීමට රාජපක්ෂලා මීට ඉහතදී කොළඹ වැටලූවේය. ජවිපෙද සිය බලය ප‍්‍රදර්ශනය කොට ‘ජනපීඩක ආණ්ඩුවට’ ගෙදර යන ලෙස බලකළේය. එහෙත් මැතිවරණයක් පැමිණෙන තෙක් අල්ලාගෙන සිටීමට ආණ්ඩුව වෙරදරනු ඇත. ප‍්‍රබල රැුඩිකල් ව්‍යාපාරයක් දියත් නොවෙන සන්දර්භයකදී මැතිවරණවලින් ජය ලබනුයේද දූෂිත යැයි කියන පිරිසමය. මෙරට ජනයා සිය දූෂණ විරෝධීභාවය මැතිවරණවලින් හෙළිනොකරති. දූෂණය වැරැුද්දක් බව දැන දැනම දිගින් දිගටම දූෂිත පාලකයන්ට ආවැඞීමේ සංස්කෘතිය වෙනස් කළ හැකි සබුද්ධික තර්කණයක් සොයාගැනීමට අප අපොහොසත් වී තිබේ.

මේ තත්වය ‘සහභාගිත්වයේ විරුද්ධාභාසය’ නැතිනම් ජනබලයේ විරුද්ධාභාසය වශයෙන් හඳුනා ගතහැක. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ සහභාගි කරුවන් නැතිනම් පාත‍්‍රයන් ලෙසට ජනතාවගේ හැසිරීම, විශේෂයෙන්ම මැතිවරණවලදී, වෙනස් කිරීමේ ප‍්‍රවේශයක් අවශ්‍යවී තිබේ. එය වාමාංශික පෙරමුණුවලට මේ තාක් ඔවුන්ගේ දේශපාලන පණිවුඩය හරහා සන්නිවේදනය කරවීමට නොහැකිවූ ප‍්‍රවේශයක් බව හඳුනාගත හැක. ජනතාව මැතිවරණවලදී තමන්ගේ තර්කණය නැතිනම් සබුද්ධිකභාවය භාවිත කරති. එම චර්යාව පදනම් විය හැකි මානයන් ගණනාවක් පවතී. පළමුව මානව චර්යාව, සබුද්ධික වරණ න්‍යායට අනුව, සවිඥානක ඉලක්ක හඹායයි. එනිසා ඡන්දදායකයා යනු ඉලක්කයක් වෙනුවෙන් මෙහෙයවෙන පුද්ගලයෙක්ය. මෙම සබුද්ධික මිනිසා හැමවිටම තමන්ට ලැබී ඇති විකල්පයන් තුළින් ඉහළම ප‍්‍රතිලාභ ලැබෙන විකල්පය තෝරාගැනීමට යොමුවනු ඇත.

ජනතාවට ලැබෙන විකල්පයන් වෙනස් නොවන තාක් ඔවුන් පවතින විකල්පයන් අතර තමන්ට වඩාත්ම ඉහළයැයි හැෙඟන විකල්පය තෝරාගනී. මෙරට පවත්නා ප‍්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ දෙකට අභියෝගයක් වියහැකි විකල්පයක් නොමැතිකම නිසාම එම පක්ෂ තට්ටු මාරු ක‍්‍රමයට බලයට පැමිණෙයි. ජනතාව සබුද්ධික තාර්කික පිරිසක් නිසා ඔවුන් තෝරාගන්නා විකල්පයේ පවතින ‘අවිනිශ්චිතතාව’ පිළිබඳව මූලිකව සැලිකිලිමත් වෙති. 2015දී රාජපක්ෂට විරුද්ධව සිරිසේන බලයට පැමිණෙන්නේ එම අවිනිශ්චිතබව හේතුවෙනි. තාර්කික මිනිසාට සැමවිටම ‘පුරෝකථනය කළ හැකි සමාජ පර්යායක්‘ අවශ්‍ය වෙයි. එමනිසා ඔවුන් අලූ‍ත් අත්හදාබැලීම්වලට ප‍්‍රවේශ වන්නේ පරිස්සමෙනි. එහෙත් එම අලූ‍ත් පරීක්ෂණය සාර්ථක වන බවට එ්ත්තුගැන්විය හැකි නම් තාර්කික මිනිසා එදෙසට යොමු කළ හැකිය.

තාර්කික මිනිසාගේ සමස්ත චර්යාව ‘ආත්මාර්ථය’ වශයෙන් නැතිනම් ‘ඊගෝ කේන්ද්‍රීය’ වශයෙන් ඌනනය කළ හැක. බොහෝවිට, පැහැදිලි උදාහරණයක් ලෙස ‘ලොබි දේශපාලනය’ (lobby politics) යොමුවන්නේ කිසියම් සුවිශේෂී කණ්ඩායක පටු වාසිය පිණිස විය හැක. අනෙක් අතට සාමාන්‍ය ජනයාද සිය කතිරය භාවිතයෙන් ළඟා කරගැනුමට අපේක්ෂා කරනුයේ පුද්ගලිකව තමන්ට වඩාත් වාසි සහගතම දේශපාලන පරිසරයයි.

ඒ නිසා මෙරට මැතිවරණවලදී ජාතිවාදය, යුදවාදය, ආගම්වාදය, ප‍්‍රාදේශීය හා කුලවාදයන් ප‍්‍රබල ඉලක්ක වන විට, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය හා සමාජවාදය කැටි කොටගත් දූෂණ විරෝධය දෙවෙනි තැනට පත්ව තිබේ. අපගේ දේශපාලන පද්ධතිය තුළ වන ‘ස්වාර්ථකාමී මනෝභාවය’ සහ ‘සමාජ විරෝධී’ ගුණය පරාජය කිරීම සරල කරුණක් විය නොහැක.

සමස්ත දේශපාලන සහභාගිත්වයේ මහා පොදු සාධකය වන්නේ ‘තමන්ට යමක් කරගත යුතුය’ යන පෙළඹීමයි. මෙය හුදු උපකල්පනයකට එහා ගිය මැතිවරණ දේශපාලනය ‘ප‍්‍රයෝජ්‍යතාවාදී වීමේ’ ආදීනවය වශයෙන් හඳුනාගත හැක. සමාජීය හා විශ්වීය යුක්තිය වෙනුවට ප‍්‍රාදේශීයවාදයන්ට කොටුවූ චින්තනයකට තාර්කික මිනිසා කැඳවාගැනීම වඩා පහසුවී තිබේ. එම තත්වයට ආමන්ත‍්‍රණය කළ හැක්කේ අතිශය ප‍්‍රබල වැඩපිළිවෙළකට හා ජයග‍්‍රහණය පිළිබඳ නිසැක එළඹුමක් සහිත පුළුල් ජනබලයක් සහිත සංධානයකට පමණි. එය, සබුද්ධික තාර්කික මිනිසාගේ නුදුරු ඉලක්ක සේම සමස්ත රාජ්‍යයේම මූලෝපායික දැක්ම කැටිකොටගත්, තාර්කික-ආත්මාර්ථකාමී මිනිසාටද එක සේ ආකර්ෂණීය වන වැඩපිළිවෙළක්, ප‍්‍රතිමානිය දැක්මක් හා බල ව්‍යාපෘතියක් විය යුතුය.

අතුලසිරි සමරකෝන්

දේශපාලන සහනශීලීත්වය හා ආර්ථික සාධාරණත්වය

0

 

වර්තමාන දේශපාලන කතිකාව තුළ අපට මුණ ගැසෙන බරපතළ අභියෝගයක් වන්නේ සමාජ සාධාරණත්වය සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අතර කතිකාමය සංධානයක් ගොඩ නංවන්නේ කෙසේ ද යන්නයි. කුමුදු කුසුම් කුමාර සිය ෆෙස්බුක් පිටුවේ තබා තිබූ පහත සටහන මේ සම්බන්ධයෙන් සිතීමට අප යොමු කරවයි. ඒ සටහන මෙසේ ය:

”‍ මංගල සමරවීර මහතා ලිබරල් දේශපාලනඥයෙකි. එහෙත් අද කාලයේ බොහෝ ලිබරල් දේශපාලනඥයන් මෙන් ඔහුත්, ප‍‍්‍රජාතන්ත‍‍්‍රවාදය සහ සමාජ සාධාරණත්වය අතර පවතින සහසම්බන්ධය වටහාගෙන නැති පාට ය. ඔහු ආගමික සහ සංස්කෘතික අන්තවාදයන්ට එරෙහිව පෙනී සිටින බව ඇත්ත. එහෙත්, ආර්ථික සාධාරණත්වය සහ දේශපාලනික සහනශීලීත්වය අතරේ අන්‍යොන්‍ය පරායත්ත භාවයක් ඉතිහාසය පුරා පැහැදිලිවම තිබී ඇති බව සිහියට නගා ගැනීමට ඔහු අසමත් වෙයි. සමරවීර මහතා මුදල් ඇමති නොවුණි නම්, ඔහුගේ ඒ නොහැකියාව බරපතළ ප‍‍්‍රශ්නයක් නොවන්නට තිබුණි.”‍

2015 ජනවාරි 8 දේශපාලන පෙරළියට දායක වූ, එහෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සම්බන්ධ නොවන බොහෝ පිරිස් පවා එජාප නායකත්වයට මෙන්ම, ඉදිරි ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වය සඳහා ද මංගල සමරවීර මහතා සුදුසුයැයි යෝජනා කරනු මා දැක ඇත. මේ පිරිස් මේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කරන්නේ සමරවීර මහතාගේ දේශපාලන මැදිහත්වීම් තුළ දැකිය හැකි, කුමුදු කුසුම් කුමාර ඉහත සඳහන් කරන පාර්ශ්ව ගැන සැලකිලිමත් වීම නිසා යැයි කිව හැක. මේ ලක්ෂණ මගින් ප‍්‍රකාශයට පත්වන්නේ සමරවීර මහතාගේ ආචාරධාර්මික දේශපාලන තොරා ගැනීමක් ද, එසේත් නැත්නම් ඔහුගේ සුවිශේෂී ජීවන විලාශය ද යන්න වෙනම සාකච්ඡුා කළ යුතු කාරණයකි. ඒ කෙසේ වුවත්, ඒ, අවම වශයෙන් සංස්කෘතික වශයෙන් වූ ලිබරල් නැඹුරුව අගය කළ යුත්තක් යැයි අපි මොහොතකට සිතමු.

නමුත් ගැටලූ‍ව වන්නේ මේ ‘ලිබරල්’‍ නැඹුරුව පවතින්නේ සමාජ සාධාරණත්වය පිළිබඳ කිසිදු බැ?රුම් අදහසක් නොමැතිව වීමයි. මා සිතන ආකාරයට, ‘ආර්ථික සාධාරණත්වය සහ දේශපාලනික සහනශීලීත්වය අතරේ අන්‍යොන්‍ය පරායත්තභාවයක් ඉතිහාසය පුරා පැහැදිලිවම තිබී”‍ ඇතැයි ප‍්‍රකාශ කරන විට කුමුදු කුසුම් එයින් අදහස් කරන්නේ සමාජ සාධාරණත්වය පිළිබඳ තැකීමක් නොකරන දේශපාලන සහනශීලීත්වය අර්ථ ශූන්‍ය එකක් බවයි. 20 වන ශතවර්ශයේ පැවැති සමාජවාදී රටවල් පිළිබඳ උදාහරණවලින් පෙනී යන්නේ ආර්ථික සාධාරණත්වය යම් මට්ටමකට පැවැතිය ද දේශපාලන සහනශීලීත්වය නොමැති විට ඒ තන්ත‍්‍රයන්හී පැවැත්ම ම ප‍්‍රශ්නකාරී වූ ආකාරයයි.
අනෙක් අතට ඇමරිකාව හා බටහිර යුරෝපා රටවල් පිළිබඳ අත්දැකීම් අපට කියන්නේ දේශපාලන සහනශීලීත්වය පැවැතිය ද, ආර්ථික සාධාරණත්වය නොමැතිනම් එය බෙහෙවින් ම අසම්පූර්ණ එකක් බවයි. ආර්ථිත වශයෙන් ඉහළ දියුණුවක් පවත්නා බටහිර රටවලට, එකී ආර්ථික දියුණුවේ ප‍්‍රතිඵල කිසියම් මට්ටකට පහතට කාන්දු වීම නිසා යම්කිසි මට්ටමක ආර්ථික සාධාරණත්වයක් පවත්වාගෙන යාමට හෝ ඒ රටවල් සමත් වී ඇතැයි සිතුවත්, ලංකාව වැනි රටවලට ඒ තත්වය ආදේශ කිරීමට නුපුළුවන. ඊට හේතුව වන්නේ සැලකිය යුතු මට්ටමකින් පහතට කාන්දු වීමට තරම් වූ ප‍්‍රමාණාත්මක වශයෙන් හෝ ගුණාත්මක වශයෙන් ශක්තිමත් ආර්ථිකයක් අපේ වැනි රටවල නොතිබීමයි. ලංකාව වැනි රටවල සිද්ධ වන්නේ එතරම් ශක්තිමත් නොවූ ආර්ථිකය විසින් ජනනය කරන හා හසුරුවන සීමිත ප‍්‍රතිඵල පවා අතිශය කෑදර ලෙස ආර්ථික වශයෙන් හා දේශපාලන වශයෙන් ශක්තිමත් ඉහළ මැද පංතිය විසින් අසාධාරණ ලෙස භුක්ති විඳීමයි.

මේ මොහොතේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් වූ ඕනෑම ව්‍යාපෘතියක් ඉතාම ඓන්ද්‍රීය ලෙස ආර්ථික සාධාරණත්වය සමඟ සම්බන්ධ විය යුත්තේ එබැවිනි. 2015 ජනවාරි 8 වන දා ඇති වූ දේශපාලන පෙරළිය තුළ ආර්ථික සාධාරණත්වය පිළිබඳ අදහස, විභවාත්මක ලෙස හෝ, ගැබ් වී තිබුණි. උදාහරණයක් ලෙස මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ නායකත්වයෙන් පැවැති සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වූ ජාතික ව්‍යාපාරය තුළ මේ අදහස් ගැබ් වී පැවැතුණි. කෙසේ වෙතත් පැවැති විශේෂිත දේශපාලන වාතාවරණය තුළ වැඩි පුර අවධාරණය වූයේ දේශපාලන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ගැටලූ‍ව පමණි. ජනවාරි 8 ට පසුව එම ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධව සිටි පිරිස් ආර්ථික ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ගැටලූ‍ව අවධාරණය කළ යුතුව තිබුණු නමුත්, එය සිදු වූයේ හෝ තවමත් සිදුවන්නේ නැති බව පෙනේ. ජනවාරි 8 ඇති වූ දේශපාලන පෙරළිය අර්ථාන්විත ලෙස ඉදිරියට ගෙනයාමට නම් මේ පාර්ශ්ව දෙක (එනම් දේශපාලන සහනශීලීත්වය සහ ආර්ථික සාධාරණත්වය) එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.‍
නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

20 ගැන සංවාද කරමු

0

 

ජේආර් ජයවර්ධන ආණ්ඩුව 1978 ව්‍යවස්ථාව හරහා පූර්ණ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය හඳුන්වා දුන් මොහොතේ සිටම එය අහෝසි කිරීමේ කතිකාවතද ආරම්භ විය. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය හමාර කරන්නට ශපථ කළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණු- චන්ද්‍රිකා පරිවාස ආණ්ඩුවටද එය කිරීමට නොහැකි වූ අතර මහින්ද රාජපක්ෂද ජනතාවට කොකා පෙන්වා එය තව තවත් ශක්තිමත් කළේය. කොටින්ම කියතොත් 1978 සිට 2015 තෙක් වූ කාලය තුළ එන්න එන්නම විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය හරහා බලය අවභාවිත කිරීම වැඩි විය. 19 වැනි සංශෝධනය හරහා එම ප‍්‍රවණතාව ආපසු හැරවීම යහපාලන රජය හරහා රට ලබාගත් ජයග‍්‍රහණයක් බව කිවමනාය. ශ‍්‍රීලනිප නායක ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහතා නැවත ජනපති අපේක්ෂකයා නොවන බවටත් එය අහෝසි කරන බවටත් ශපථ කළ අයෙකි. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිතුමාද යහපාලන වරම තුළ එයට අනුගතය. යහපාලන ආණ්ඩුවේ මුල් කාලයේදී නව ව්‍යවස්ථාවක්ද එසේත් නැත්නම් ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් හරහා විධායක බලතල අවම කිරීම හෝ එසේත් නැත්නම් අහෝසි කිරිම ද යනාදි වූ කතිකාවත් ආණ්ඩුවේ පාර්ශ්වකරුවන් අතර හා සිවිල් සමාජය අතරද පැවතුණි. ජනතා අදහස්වලින්ද පෝෂිත ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතක්ද සම්පාදනය විය. එහෙත් මේ වන විට එකී පාර්ශ්වයන් අතර එම කතිකාවත් මිලින වී ගොසින්ය. කෙසේ වෙතත් මේ වන විට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කර ගැනීම සඳහා වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කෙටුම්පතක් ඉදිරිපත් කර ඇති අතර එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයටද ඉදිරිපත්ව අවශ්‍ය වෙනස්කම් සඳහා වන මඟ පෙන්වීමක්ද ලැබී ඇත. එය සම්මත කරගැනීමට නම් ජනමත විචාරණයක අවශ්‍යතාවද දක්වා ඇත.

පවතින මැතිවරණ ක‍්‍රමය යටතේ සෑම වසර 5ක කාලයක් තුළ රට පුරා ක‍්‍රියාත්මක වන මැතිවරණ 4ක වියදම ජනතාව දැරිය යුතුය. ඒ මදිවාට නිතර නිතර මැතිවරණ පැවැත්වෙන විට ජනජීවිතය සාමාන්‍ය ලෙස ගෙවීමට නොහැකිවීමේ අනිටු ප‍්‍රතිවිපාකද විඳිය යුත්තේ ජනතාවමය. එනිසා ඉදිරියේදී මොන යම් ක‍්‍රමයකින් හෝ එක මැතිවරණයක් අඩු වීම ම රටට සහනයකි. විධායක ජනාධිපති තනතුරක් රටට අත්‍යවශ්‍ය බවට බොහෝ දෙනා තුළ වූ තර්කවලට හේතුකාරක වූ මූලයන් මේ වන විට ඉවත්ව ගොස් ඇත. මේ වන විට සමහරුන් තමනගේ (රාජයෝග වැනි) හෝ තම කුඩා කණ්ඩායමේ අවශ්‍යතා මත විධායක ජනාධිපති ධුරයේ අවශ්‍යතාව අවධාරණය කරන්නට උත්සාහ කරන බව පෙනේ. එසේම අප වැනි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී නිදහස දියුණු ස්කැන්ඩිනේවියානු රටවල තත්වයට ගෙනඒම පිළිබඳව කල්පනා කරන පිරිස් අනාගමික නව ව්‍යවස්ථාවක් පිළිබඳව කථා කරති. ඉදිරිපත්ව ඇති නව ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පත පිළිබඳවද කථා කරති.

විධායක ජනපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා වන ප‍්‍රතිපාදනද ඇතුළත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඉදිරිපත් කර ඇති 20 වන සංශෝධනය සලකා බැලිය යුත්තේ මේ සන්දර්භය තුළය. පසුගිය දශක කීපයේ පැවති ජනාධිපතිවරණ හරහා අප මෙතෙක් අත්දැක ඇත්තේ ප‍්‍රබල අපේක්ෂකයන් දෙදෙනෙකු සන්ධානගත වූ පක්ෂ කණ්ඩායම් දෙකක් අතර කෙරෙන ද්වන්ද්ව සටන්ය. එවන් අවස්ථාවල ජනතාව ඡුන්දය ලබාදුන්නේ පක්ෂ හා පුද්ගලබද්ධවමය. එවන් අවස්ථාවල ජනතා මතවාදය ද්විඛණ්ඩනය වන්නේ ද එකී ළැදියාවන් මතය. ආණ්ඩු පෙරළියද ඒ හා බද්ධය. එහෙත් ජනමත විචාරණයකදී ප‍්‍රශ්න කෙරෙනුයේ කිසියම් කාරණාවක් හෝ කාරණා කීපයක් වන හෙයින් දේශපාලන පක්ෂවලට හෝ පුද්ගලබද්ධව එකී තීන්දුව ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් නැත. ජනතාවට තම මතය දේශපාලනික දැනුවත්භාවයකින් යුතුව ලබාදීමට හැකිය. එසේ වුවහොත් ජනමත විචාරණයක අභිලාෂය සත්‍ය වශයෙන්ම ඉටුවනුද ඇත. 20 වැනි සංශෝධනය සඳහා ජනමත විචාරණයක් පවත්වනු ලැබුවහොත් එය ජනතාවගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අවකාශය තව තවත් පුළුල් කිරීම සඳහා වන ප‍්‍රවේශයක්ද විය හැකිය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සකස් කළද එය ජනමත විචාරණයක් හරහා ජයග‍්‍රහණය වීම හෝ පරාජය වීම සෘජුව ඔවුන්ගේ දේශපාලනයට බලපාන්නේ නැත. අනෙක් අතට එය සම්මත කර ගැනීමට ජනතා වරමක් ලැබුණහොත් ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය අවශ්‍ය නොවන අතර වසර 5කට 4ක් වන මැතිවරණ කැලැන්ඩරය 3ක් වනු ඇත. අනෙක් අතට ඉදිරි රජයන් යටතේ නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කරගැනීමේ බාධාවක්ද එම සංශෝධනය සම්මත වීම හරහා ඇති වන්නේ නැත.

20 වැනි සංශෝධනය සම්මත වී වෙස්ට්මිනිස්ටර් ක‍්‍රමයට අප ගමන් කළහොත් නැවත මහින්ද රාජපක්ෂට බලය ලබා ගැනීමට පාර කැපෙතැයි සමහරු තර්ක කරති. එහෙත් යමෙකු එය වළක්වා ගැනීම සඳහාම 20 වැනි සංශෝධනය ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නම් එය දේශපාලන සංස්කෘතියේ හා දැනුමේ අවබෝධයේ ගැටලූවකි. කෙසේ වුවද අඩුම තරමේ ඉදිරි දිනවල ඉදිරිපත්ව ඇති 20 වැනි සංශෝධනය පිළිබඳව මීට වඩා සංවාද කිරීම වත් කළ යුතුය.
පි‍්‍රයදර්ශනී ආරියරත්න

ඌබර්, පික්මී ප‍්‍රශ්නයේ දේශපාලනය

0

 

 

ඌබර්, පික් මී හා ඇප් මගින් ධාවනය වන ටැක්සි සේවාවන්ට විරුද්ධව, එම සේවාවන් සමග ධාවනයේ යෙදෙන හා නොයෙදෙන ටැක්සිකරුවෝ පිරිසක් කොළඹදී උද්ඝෝෂණයක් කළ හ. එම සේවා නතර නොකළහොත් දැඩි ක‍්‍රියාමාර්ග ගන්නා බවට තර්ජනය ද කළ හ.
පාරට බැස උද්ඝෝෂණ කරන ඕනෑම බලවේගයක් සමග කොන්දේසි විරහිතව එකතු වන ආණ්ඩු විරෝධී හා වාමාංශික බලවේග මෙතැනදී ද ඔවුන්ට පක්ෂපාතීව කටයුතු කරනු පෙනුණු බැවින් මෙහි දේශපාලනය පිළිබඳ සටහන් කළ යුතු යයි සිතුවෙමි.

පික් මී යනු දේශීය ව්‍යවසායකි. මීට කලින් එයට එරෙහිව ජාතිවාදී පදනමින් විරෝධයක් තිබිණි. ඌබර් ජාත්‍යන්තර ටැක්සි ඇප් එකකි. එමගින් යම් මුදලක් පිටරටට ඇදී යන බව ඇත්ත ය. ඌබර්ට වැඩි විරෝධයක් එල්ල කරනු ලැබුවේ සැඟවුණු ජාතිකවාදී අරමුණකින් බව පෙනෙන්නට තිබිණි.

ඌබර් සම්බන්ධයෙන් ලොව පුරා ම යම් යම් විරෝධයන් එල්ල වී තිබේ. එහෙත්, මෙහිදී අමතක කරන කාරණය වන්නේ ඌබර් යනු ටැක්සි නැති ටැක්සි කොම්පැනියක් බවයි. ඌබර් ඇප් එකක් පමණි. ටැක්සි අතිබහුතරය සුළු පරිමාණ ව්‍යවසායකයන්ගේ ය. ව්‍යාපාර ලෝකයේ මෙම නව ප‍්‍රවණතා දෙස පැරණි ධනපති හා අධිරාජ්‍ය විරෝධී ඇසින් බැලීම තේරුමක් නැත.

මෙවැනි ආර්ථික ජාතිකවාදී ප‍්‍රවණතා ගැන කියන්නට තිබෙන්නේ එක ම එක දෙයකි. අන්තර්ජාලය යනු ජාතිකවාදයට දැඩි අභියෝගයකි. එය ජාතික දේශසීමාවන් අතික‍්‍රමණය කරයි. ටැක්සි හා සම්බන්ධ සරල උදාහරණයකින් පෙන්වා දුන්නොත් අද වන විට සියලූ‍ ටැක්සි ඇප් පාදක වන්නේ ගූගල් සිතියම මත ය. එය නිර්මාණය කර නඩත්තු කරන්නේ ගූගල් සමාගම විසිනි. එයට අභියෝග කරමින් ජාතිකවාදී පදනමින් අලූ‍ත් සිතියම් හදන්නට මහන්සි වෙනවාට වඩා එය භාවිතය පහසු ය. ලංකාව වැනි සීමිත සම්පත් ඇති රටකට ලෝක ආර්ථිකය තුළ සිය පැවැත්ම තහවුරු කර ගත හැකි වන්නේ සුබවාදී දැක්මකින් යුතුව තිබෙන අවස්ථා හඳුනාගත්තොත් පමණි.

ඌබර්, පික් මී උද්ඝෝෂණයට පසුදා මුදල් අමාත්‍යාංශය විසින් නිවේදනය කරනු ලැබූ වැදගත් කරුණක් වන්නේ ශ‍්‍රී ලාංකික ව්‍යාපාරිකයන්ට විදේශ පාරිභෝගිකයන් සමග ඍජුව විද්‍යුත් වෙළඳ ගනුදෙනු කළ හැකි නියාමන ක‍්‍රමවේදයක් සකස් කර තිබෙන බවයි. ඒ අනුව රේගුවට ක්‍ඹීෘෑක්‍ අයදුම්පතක් මගින් ප‍්‍රකාශ කිරීමකින් තොරව ඩොලර් 3000ක උපරිම වටිනාකමක් ඇති භාණ්ඩ ඕනෑම සංඛ්‍යාවක් විදේශ පාරිභෝගිකයන්ට යැවිය හැකි ය. මහා පරිමාණ අපනයනකරුවන්ට ලංකාවේ ලොකු ගැටලූ‍වක් නැත. ඔවුන්ට මුදල් ගෙන්වා ගැනීමේ ගැටලූ‍වක් නැත.

එහෙත්, අන්තර්ජාලය පදනම් කරගෙන ව්‍යාපාර කරන ලාංකික කුඩා ව්‍යවසායකයන් මුහුණ දෙන ප‍්‍රධාන ගැටලූ‍ව වන්නේ ගෙවීම් ලබාගැනීමයි. ඒ සඳහා ලොව පුරා පිළිගත් ගෙවුම් ද්වාරය වන පේපැල් මගින් ලංකාවට මුදල් යැවිය නොහැකිය. අන්තර්ජාලය පාදක කරගෙන ව්‍යාපාර කරන පිරිස් මුහුණ දෙන මෙම මූලික ගැටලූ‍වට මෙහි විසඳුම් නැත. මෙම තත්වය වෙනස් කර දෙන්නැයි කුඩා ව්‍යවසායකයන්ගෙන් දිගු කලක සිට ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් වෙමින් තිබේ. එහෙත් කිසිදු සාධාරණ හේතුවකින් තොරව එය ඉටු වන්නේ නැත.
ගතානුගතික ධනේශ්වර හා අධිරාජ්‍ය විරෝධය සමග බැඳුණු වාමාංශික වෙළඳපොළ විරෝධය ද මෙවැනි අවස්ථාවලදී මතු වේ. මෙහි තිබෙන ගැටලූ‍ව නිදහස් වෙළඳාමේ ගැටලූ‍වක් ලෙස හුවා දක්වන්නට වාමාංශිකයෝ උත්සාහ කරති. එහෙත්, රජය මගින් ටැක්සි දුවන සමාජයක් යනු සිහිනයක් පමණි. ටැක්සි නොව, ජාතික ගුවන් සේවය නිසා මේ රටේ කවදාවත් ගුවනින් නොගිය බහුතර ජනයාට ගෙවන්නට සිදු වී තිබෙන බදු බර ගැන සිතාගත් විට රාජ්‍ය ව්‍යවසායවල අනාගතය දැකිය හැකි ය. නිදහස් වෙළඳපොළ සමාජවාදයට එරෙහි සංකල්පයක් නොවේ. එසේම, වෙළඳපොළ යනු සමාජ පරිණාමයේ විශිෂ්ට නිර්මාණයක් වන අතර නිදහස එහි මූලික ලක්ෂණයකි. එයට එරෙහිව නිර්මාණය කරන ලද රාජ්‍ය ධනවාදී ඊනියා සමාජවාදය වැනි ප‍්‍රයත්නයන්ට තිබුණේ කෙටි ආයු කාලයකි.

ටැක්සි වෙළඳපොළේ ගැටලූ‍ව තේරුම් ගැනීම මෙහිදී වැදගත් ය. 1980 දශකයට පෙර අපේ රටේ තිබුණේ ටැක්සි කාර් පමණි. සමාගම් කීපයක් හා ප‍්‍රධාන වශයෙන් එක්තරා නාගරික සමාජ තීරයක පිරිස් විසින් හසුරුවනු ලැබූ මෙම ව්‍යාපාරය දැවැන්ත විපර්යාසයකට ලක් වුණේ ත‍්‍රිරෝද රථය වෙළඳපොළට පැමිණීමත් සමග ය. ත‍්‍රිරෝද රිය විසින් ලංකාවේ සිදු කරන ලද විපර්යාසය ප‍්‍රවාහනයට පමණක් සීමා වන්නේ නැත. එය විසින් දැවැන්ත සංස්කෘතික විපර්යාසයක් සිදු කරන ලදි. එමගින් සිදු වූ ඇතැම් සාධනීය වෙනස්කම් සර්ප දෂ්ඨනය නිසා මිය යන මිනිසුන් සංඛ්‍යාව අඩු වීම දක්වා විහිදේ. එසේ වුණේ සර්ප දෂ්ඨනයට ලක් වූවන් රෝහල්ගත කිරීම වේගවත් කිරීමට ත‍්‍රිරෝද රිය හේතු වූ බැවිනි. එහෙත්, ටැක්සි කර්මාන්තයේ ගැටලූ‍ රැුසක් තිබේ. එහි පාරිභෝගික සේවා පාර්ශ්වය දැවැන්ත පිරිහීමකට ලක් වී තිබිණි.
ටැක්සි සේවාවන්ගේ මීළඟ දැවැන්ත විපර්යාසය සිදු වුණේ ඇප් මගින් මෙහෙයවනු ලබන ටැක්සි සේවාවන් හඳුන්වා දීමත් සමග ය. ඊට කලින් ද දූරකථන මගින් මෙහෙයවනු ලබන ටැක්සි සේවා තිබුණි. එහෙත් ඇප් මගින් මෙහෙයවනු ලබන ටැක්සි සේවා වඩා විධිමත් හා කාර්යක්ෂම විය. එමගින් සේවා සපයන්නන්ට මෙන් ම පාරිභෝගිකයන්ට ද වැඩි පහසුවක් ලැබිණි. ඒ හා සමග ම වැඩි වැඩියෙන් පිරිස් මෙම කර්මාන්තයට ඇදී ආ හ. පහසුවෙන් මුදල් සෙවීමේ අරමුණින් යුතුව වාහන ලීස් කරගෙන පාරට දැමිණි. ඒ හා සමග ම කුඩා කාර් විශාල වශයෙන් ලංකාවට ආනයනය කරන ලදි. ලංකාවේ අපනයනවලට වඩා ආනයන ඉහළ ගොස් ගෙවුම් ශේෂය පළල් වී රුපියලේ වටිනාකම අඩු වන්නට ද, තෙල් මිල ඉහළ යන්නට ද මෙම තත්වය ද හේතු විය. හයර් ගාස්තු ඉහළ යාමත් සමග පාරිභෝගික සංඛ්‍යාව අඩු විය. ඒ සමග ම ටැක්සිකරුවන්ගේ ලාභ රේට්ටු අඩු විය. තමන්ගේ ලාභ අඩු වන්නේ ටැක්සි ඇප් සමාගම් විසින් ලබාගන්නා කොමිස් නිසා ය යන්න සම්පූර්ණ ඇත්ත නොවේ. ටැක්සි ඇප් සමාගම් නොවේ නම් මේ වැඩි හරියක් ටැක්සිකරුවන්ට පාක් එකක ඉඩක් ලබාගන්නට පවා ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලකයන් පසුපස යන්නට සිදු වන්නට ඉඩ තිබිණි. වත්මන් අර්බුදය මේ කර්මාන්තය තුලනය වීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය ය. සරලව කිව්වොත්, සැලකිය යුතු පිරිසක් මේ කර්මාන්තයෙන් ඉවත්ව යාම අවශ්‍ය ය. ශ‍්‍රමය හිඟ වෙනත් රැුකියා ක්ෂේත‍්‍ර ලංකාවේ ඕනෑ තරම් තිබේ. එහෙත් ඒවා ටැක්සි දුවන තරම් ලේසි නැත.

මෙහි තවත් පැතිකඩක් වන්නේ මේ වන විට ඉදිරි අවුරුදු පහකට පමණ ප‍්‍රමාණවත් තරම් කුඩා කාර් හා ත‍්‍රිරෝද රථ ලංකාවට ආනයනය කර අංගණවල ගොඩගසා තිබීමයි. ඩොලරය ඉහළ යාම, බදු වැඩි කිරීම, ඉන්ධන මිල ඉහළ යාම, ටැක්සි කර්මාන්තයේ අර්බුදය වැනි හේතු නිසා මේ වාහන අලෙවිය අඩු වී තිබේ. වාහන ආනයන ව්‍යාපාරය ද කඩාවැටෙන්නට නියමිත ය. ඒ සමග ම වාහන ආනයන සමාගම් දැන් ඉල්ලා සිටින්නේ වාහන ආනයනකරුවන් ලියාපදිංචි කිරීමට වැඩපිළිවෙළක් අවශ්‍ය බවයි.

මේ සියලූ‍ කාරණාවලින් පෙන්නුම් කරන්නේ අනෙකක් නොවේ. වෙළඳපොළෙහි මනා නියාමනයක් අවශ්‍ය බවයි. නිදහස් වෙළඳපොළ වල්බූරු නිදහසක් ඇති තැනක් වූ විට අර්බුද පැනනගින අතර සමාජයට විශාල වශයෙන් වන්දි ගෙවන්නට සිදු වේ. අපට රජයක් අවශ්‍ය වන්නේ ටැක්සි දිවීම වැනි සිල්ලර වැඩ කරන්නට නොවේ. එහෙත්, ටැක්සි ධාවනය දක්වා ම වෙළඳපොළ නියාමනය කිරීම රජයේ වගකීමකි.

 අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

හැට දෙලක්‍ෂයක් පාවාදුන් දෙදෙනා

 

 

තමන් රටේ ජනතාව අතර කොයි තරම් අවමානයට, අපහාසයට, හෙළාදැකීමට හා වෛරයට ලක්වී තිබේදැයි ජනාධිපති සිරිසේනත්, අගමැති වික‍්‍රමසිංහත් දන්නේද? වටේ ඉන්නා ඊනියා උපදේශකයන්ගේ කෙස් පැළෙන දේශපාලන තර්ක, උපාය හා ප‍්‍රශස්තිවලින් මිදී වෙස්වලාගෙන රට වටේ ඇවිද්දොත්, රටේ මිනිසුන් කියන කතා ඇහුවොත්, මේ ජනතාව තමන්ට කොයිතරම් වෛර කරනවාදැයි ඇස් පනාපිටම අසා දැක ගන්නට මේ නායකයන් දෙපළට හැකිවනවා ඇත. ඒ මහපොළවේ දැනුම, සෑම දිනකම හෝ සතියකම ඔවුන් අතට ලැබෙන බුද්ධි අංශ වාර්තාවල ඇතුළත් වන්නේ නැත. බුද්ධි අංශ සිටින්නේ, වැල යන අතට මැස්ස ගසා පෙන්වීමට මිසක්, නායකයන්ගේ සිත රිදවන දේ පෙන්වා දීමට නොවේ.

කෙටියෙන් කිවහොත්, බලයට පත්වී අවුරුදු තුනක්, තුනහමාරක් ගත වන විට ජනාධිපති සිරිසේනත්, අගමැති වික‍්‍රමසිංහත් මේ රටේ ජනතාව අතර හැඳින්වෙන්නේ ‘මහා පාවාදෙන්නන් දෙදෙනකු’ හැටියටය. අද වන විට තවදුරටත් ඔවුන්ගෙන් ගත හැකි වැඩක් හෝ ඔවුන්ට කළ හැකි තවත් දෙයක් හෝ තිබෙනවායැයි කිසිවකු සිතන්නේ නැත. දෙදෙනාගේම අසමත්කම් පෙන්වමින් ඒ සියලූ බලාපොරොත්තු මේ නායකයන් දෙදෙනා සමෝසමේ විනාශ කර දමා තිබේ. ඒ අර්ථයෙන් අද ඔවුන් දෙදෙනා ජනතාව අතර ‘පවතින්නේ’, ‘කල් ඉකුත් වී ගොස් ඇති භාණ්ඩ’ ලෙසය. පුදුමය නම්, මේ තරම් මහජනතාව අතර ගර්හාවට, විශ්වාස භංගයට පත්වී ඇති මේ නායකයන් දෙදෙනා තනි තනිව තමන්ට යළිත් ජනාධිපතිවරණයක් ජයග‍්‍රහණය කළ හැකියැයි විකාර සිහිනයක් දැකීමය.

2015 ජනවාරි 8වැනිදා, ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන පත්වන විටත්, අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පත්වන විටත්, ලක්‍ෂ හැට දෙකක බහුතර ජනතාවක් සිතුවේ, රටට ස්වර්ණමය අවස්ථාවක් උදාවී ඇති බවය. එය අගක් මුලක් නැති සිහිනයක් නොවේ. හේතුභූතයන් ඇතිව නිර්මාණය කරගන්නා ලද සිහිනයකි.

එජාපය ගැන ද්වේෂයෙන් අද වේදිකාවල විකාර දොඩවන විදියට, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතා 2014 නොවැම්බරයේදී රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවෙන් එළියට එන්නේ, එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සේනානායකලාගේ පක්‍ෂයක්ද, සේනානායක ලක්‍ෂණ තවදුරටත් එහි පවතිනවාද වැනි විකාර ගැන සිතමින්, කිරා බලමින් නොවේ. එජාපයේද සහාය ඇතිව ජනාධිපති ධුරයට පත්විය හැකියැයි කියන උන්නතිකාමී විශ්වාසය ඇතිවය. අවුරුදු හතළිහක පළපුරුදු දේශපාලනයක් කළායැයි කියන ඔහුට, ඒ වන විට රැුල්ල ගමන් කරමින් තිබුණු දිසාව තේරුම් ගැනීමට බැරිවන්නට හේතුවක් නැත. පැරදුණා නම් අඩි හයක් පොළව යට ඉන්නට වන බව ඇත්ත. එහෙත්, එවැන්නක් නොවන ආකාරයට තමාට ජනාධිපතිවරණය ජය ගත හැකි බව ඔහු දේශපාලනිකව දැනසිටියේය. තමා සමග එන්නට රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ මහ පිරිසක් නැති බවද ඒ සමගම ඔහු දැනසිටියේය. ඒ නිසා ජයග‍්‍රහණය සඳහා විශ්වාසය තැබිය හැකි ප‍්‍රමුඛතම සහ විශාලතම බලවේගය හැටියට ඒ මොහොතේ සිටියේ එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයයි. ඔය කියන සේනානායක ලකුණු එහි තිබේදැයි බලමින් ප‍්‍රමාද වන්නට, ඒ නිසා සිරිසේනට අවස්ථාවක් හෝ වුවමනාවක් හෝ තිබුණේ නැත.

අනෙක් අතට, ජනාධිපති සිරිසේන අද එජාපයට කරන චෝදනාවම පෙරළා ඔහුටද කළ හැකිය. මෙසේය. ‘2014දී පොදු අපේක්‍ෂකයා විදියට තෝරාගන්නා විට, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මේ තරම් දුර්වලයෙක්යැයි අප කල්පනා කළේ නැත.’

සිරිසේන මහතාගේ පැමිණීම මූලික වශයෙන් චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ උත්සාහයේ ප‍්‍රතිඵලයකි. සිරිසේන විශ්වාසදැයි තමාගෙන් ඇසූ හැම කෙනකුටම ඇය කීවේ ඔහු විශ්වාස කළ හැකි බවය. එහෙත්, බලයට පත්වී මොහොතකින් ජනාධිපති සිරිසේන, එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයටත්, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගටත් එරෙහි වෛරී ව්‍යාපෘතිය ඇරඹීය. තමන්ගේ ක‍්‍රියා පිළිවෙතින්ම ඒ වෛරය ප‍්‍රදර්ශනය කළේය. බලයට පත්වී අවුරුදු තුනක් ගත වන විට, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගත්, එජාපයත් සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ ජන්මාන්තර වෛරක්කාරයන් බවට පත්වී තිබෙන්නේ ඒ ව්‍යාපෘතියේ ප‍්‍රතිඵලය හැටියටය.

එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය ප‍්‍රමුඛ දේශපාලන පක්‍ෂවල සහායට අමතරව, සිරිසේන මහතාගේ ජයග‍්‍රහණය සඳහා උරදුන් අනෙක් ගාමක බලවේගය වුණේ, සිවිල් සමාජ ක‍්‍රියාකාරිත්වයයි. ඔවුන් සිරිසේනගේ සහායට පැමිණියේ ඔහුගේ පෞද්ගලික සුපිරිසිදුබවක්වත්, දක්‍ෂකමක්වත් ගැන විශ්වාසයකින් නොවේ. ඒ වන විටත්, සිවිල් සමාජය විසින් නිර්මාණය කරන ලද මහජන න්‍යාය පත‍්‍රය ගැනත්, එහි ඇති දේ ඉටුකරන්නට ඔහු දැක්වූ එකඟතාවත් සලකාය. ඔව්, සිවිල් සමාජයට වුවද ඒ වන විට වෙනත් තෝරාගැනීමක් තිබුණේ නැත.

සිරිසේන මහතා එජනිසයෙන් එළියට පැමිණ පොදු අපේක්‍ෂකයා වන්නට පෙර, සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වූ ජාතික ව්‍යාපාරය ඇතුළු සිවිල් සමාජ සන්ධානය විසින් සකස් කර තිබුණේ මාස හයක හෙවත් දින එකසිය අසූවක ප‍්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත‍්‍රයකි. පියවරෙන් පියවර ගොස් අලූත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් නීතිගත කර ගැනීම දක්වා විධිවිධාන එම වැඩසටහනේ තිබුණි. එහෙත්, එජනිසයෙන් අපේක්‍ෂකයා පැමිණීම නිසා, තමන්ට බලය ලබාගත හැක්කේ කවදාද යන එජා පාක්‍ෂිකයන්ගේ බලාපොරොත්තුව නොසිඳ තබාගැනීම සඳහා, දින එකසිය අසූවේ වැඩසටහන දින සීයකට කෙටි කරන ලදි. ඒ අනුව, දින සියයකින් අදාළ මුලික ප‍්‍රතිසංස්කරණ කොට, මහමැතිවරණයකට යා යුතුව තිබුණු අතර, එහිදී එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයට ජයග‍්‍රහණය කළ හැකියැයි විශ්වාසයක් තිබුණි. ඒ විශ්වාසයේ අනෙක් පැත්ත වුණේ, සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා නිර්පාක්‍ෂිකව හිඳිමින් එජාප ආණ්ඩුවක් සමග, සිවිල් සමාජය සකස් කර තිබුණු න්‍යාය පත‍්‍රයට අනුව, අවුරුදු හයක් වැඩ කරාවිය යන්නයි.

එහෙත්, ජනාධිපතිවරයාගේ අත්තනෝමතික තීරණ අනුව, දින කිහිපයකදී ඔහු ශ‍්‍රීලනිපයේ නායකත්වය භාරගත්තේය. එය භාරගත් කාලයේ සාධාරණීකරණය සඳහා විවිධ දේවල් කියූවත්, අද වන විට, එය දේශපාලන සියදිවි නසාගැනීමක් බව පැහැදිලිව ඔප්පුවී තිබේ. අද ජනාධිපතිවරයා ගහපු ශ‍්‍රීලනිපයකුත් නැත. ශ‍්‍රීලනිපයේ පලූවකුත් නැත. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ඉලක්කය කරා යන්නට තැබූ මුල් පියවර වුණු 19වැනි ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පවා, විධායක ජනාධිපති ධුරයක් තිබිය යුතුයැයි මරාගෙන මැරෙන මේ ශ‍්‍රීලනිප අන්තවාදීන් නිසා බලගතු ලෙස දියාරු වුණු බව, අංගවිකල වුණු බව රහසක් නොවේ.අද සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා දෝෂ දර්ශනයට ලක්වන්නේ, ජනවාරි 8 න්‍යාය පත‍්‍රය ඉටු නොකළ නිසාය. එහි අඩංගු දේ ඉටුකරන්නට දේශපාලන නායකත්වය නොදුන් නිසාය. ඒ සඳහා දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් ඔහුට නොතිබුණු නිසාය. අගමැතිවරයාද, මේ සියලූ චෝදනා ලැබීමට සර්වප‍්‍රකාරයෙන්ම සුදුස්සෙකි. ඔහුද ජනවාරි 8 න්‍යාය පත‍්‍රයෙන් ඒ ආකාරයෙන්ම පිට පැන්නේය. ඊට නායකත්වය නොදුන්නේය. ඒ සඳහා දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් නොපෙන්වීය. එපමණක් නොවේ, තමාගේ ගජමිතුරකු මහ බැංකුව මංකොල්ල කද්දී ඔහු ඒ සඳහා අනුබල සැපයුවේය. මහා හොරකමක් කළ බව ලෝකයා ඉදිරියේ පැහැදිලිව පෙනෙද්දීත්, ඒ සොරුන් හා වෙනත් සොරුන් රකින්නට කැපවී වැඩ කළේය.

ඔහු කල්පනා කළේ, ජේආර් ජයවර්ධන මෙන්, තමන්ගේ ඔවුන්ට රිසි සේ බෙදාගන්නට ඉඩ හැරීමෙන් බලය පවත්වා ගත හැකිය කියාය. රටේ මහා ආර්ථික, සමාජ විනාශයකට පසු බලයට ආ ආණ්ඩුවකට කිසිසේත් නොගැළපෙන හැකි හැම එකාටම කප්පම් දීමේ වැඩපිළිවෙළක් ඔහු පවත්වාගෙන ගියේය. මහා ආර්ථික අර්බුදයක රට ගිලී සිටින බව මතුරමින්, මැති ඇමතිවරුන්ට සියලූ සුඛවිහරණ ගන්නට ඉඩ හැරියේය. ඇමතිවරුන්, රාජ්‍ය ඇමතිවරුන්, නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් පමණක් නොව අධීක්‍ෂක මන්ත‍්‍රීවරුන්ද පත්කරමින් ඒ සියල්ලන්ට සියලූ යසඉසුරු මහජන මුදලින් ලබාගත හැකි වන සේ කප්පම් දුන්නේය. රාජපක්‍ෂ ණය ගෙවන්නට තවත් ණය ගන්නට සිදුවන බව කියමින්, ඒ ණයවලින්, තීරු බදු රහිතව තමන්ටත්, අනෙක් මැති ඇමතිවරුන්ටත් රිසි රිසි ලෙස අතිසුඛෝපභෝගී වාහන ගෙන්වා ගත්තේය. වික‍්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් හා අනුබලයෙන් මේ පිරිස හැසිරුණේ අසීරු ආර්ථික හා සමාජ පරිසරයක වගකීමෙන් හැසිරෙන නායකයන් පිරිසක් හැටියට නොවේ. අනුන්ගෙන් පැහැරගත් මුදලින් කාබී නටා සැනසෙන මංපහරන්නන් පිරිසක් හැටියටය. මේ ලියන මොහොත වන විට රුපියල් 174ක්ද ඉක්මවා ගොස් ඇති ඩොලරය, ඒ තරම් නැගීමට විශාල දායකත්වයක්, වික‍්‍රමසිංහගේ මේ කප්පම් ප‍්‍රතිපත්තිය දක්වා තිබේ.

මෙවැනි නායකයන් දෙදෙනකු මහජනතාවගේ වෛරයට පාත‍්‍රවීම, මහජන මතය පාවාදුන්නන් හැටියට ගර්හාවට ලක්වීම අහන්නට දෙයක් නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත්වන්නට ඔවුන්ට ඇත්තේ එකම තර්කයකි. ‘අපට නුඹලා ඡුන්දය නොදුන්නොත්, නැවතත් රාජපක්‍ෂලා බලයට පැමිණ සියල්ල විනාශ කරනු ඇත.’ ඇත්ත. ඔවුන්ට ඡුන්දය දුන් ලක්‍ෂ හැට දෙකක ජනතාව කිසිම හේතුවක් නිසා, නැවතත් රාජපක්‍ෂ පන්නයේ ක‍්‍රෑර පාලනයකට කැමති නොවන බව පැහැදිලිය. පසුගිය අවුරුදු තුනේ කිසියම් ආකාරයකට ශිෂ්ට බවට පත් ලංකාවේ ඉදිරි පාලන බලය ලබන්නට කිසිම සුදුසුකමක්, වැඩපිළිවෙළක් තමන්ට තිබෙන බවක් රාජපක්‍ෂ දුස්සන්ධානය මෙතෙක් පෙන්වා ද නැත. ඔවුන්ට ඇත්තේ, ඊළඟට වැඳ වැටෙන්නේ කුමන රාජපක්‍ෂ ඉදිරියේද යන ගැටලූව මිසක්, තමන් කළ වැරදි නිවැරදි කරගන්නේ කෙසේද යන ගැටලූව නොවේ.

ඒ නිසා, රාජපක්‍ෂ පාලනයකට යළිත් මේ රටේ යුක්තිගරුක ජනතාව ඉඩ දෙනු ඇතැ’යි සිතන්නට නොහැකිය. එහෙත්, එය වරපත‍්‍රයක් කරගෙන, මේ අසමත් හා දුර්වල නායකයන් දෙදෙනා යළි තමන්ගේ නායකයන් හැටියට පිළිගන්නටද ඒ ජනතාව සූදානම් නැත.