කුරුණෑගල ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ සිසුවෙකුට 2012 දී කෲර ලෙස සැලකීම සම්බන්ධයෙන් ලැබුණු නඩු තීන්දුව පිළිබඳ පුවත පසුගිය සති කිහිපයේම කතාබහට ලක්විය. මේ සටහනෙන් අප කතාකිරීමට බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඉහත කී සිසුවාට කෲර ලෙස සැලකී සිදුවූ කාලයේදී ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිවරයාව සිටි සමන් ඉන්ද්‍රරත්න පිළිබඳවය. ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ සිසුන්ට දඬුවම් කිරීමේ සංස්කෘතිය පවත්වාගෙන යෑම සම්බන්ධයෙන් සමන් ඉන්ද්‍රරත්න ගුරුවරයා කුරුණෑගල ප‍්‍රදේශය පුරා ප‍්‍රසිද්ධව සිටින්නෙකි. ඔහු, උදාහරණයක් ලෙස, ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ සිසුන්ට දඬුවම් කිරීම සඳහා වෙනම කාමරයක්ද පවත්වාගෙන ගිය විදුහල්පතිවරයෙකි.

ඉහත කී සිදුවීමේදීද ඔහු පෙනී සිටියේ සිසුන්ට දඬුවම් කළ ගුරුවරිය වෙනුවෙනි. ඒ සිදුවීමෙන් පසුව, 2013 / 07/ 17 වැනිදා ජාතික ළමාරක්ෂක අධිකාරිය විසින් සී.ඒ./ 05 /13 /04 / 2960 අංකය යටතේ කුරුණැගල කලාප කාර්යාලයට ලිපියක් මාර්ගයෙන් දන්වා ඇත්තේ අදාල විදුහල්පතිවරයා විසින් සර් ජෝන් කොතලාවල පාසලේ දරුවන් විවිධ හේතූන් මත කායික හා මානසික වශයෙන් හිංසනයට පත්ව ඇති බවය. මේ තත්වය සම්බන්ධයෙන් පියවර ගන්නා ලෙස දන්වා තිබුණි. එයට ප‍්‍රතිචාර ලෙස 2013 . 07 . 23 වන දින කුරුණැගල කලාප කාර්‍යාලය විසින් සර් ජෝන් කොතලාවල මේ විදුහල්පතිවරයාට ලිඛිතව දන්වා ඇත්තේ පාසලේ දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීමට සුදුසු කායික හා මානසික වාතාවරණයක් පාසල තුල ස්ථාපිත කර ළමුන්ගේ අයිතිවාසිකම් සුරක්ෂිත කිරීමට කටයුතු කරන ලෙසය. එහෙත් ඉන්පසුව මේ පාසැලේ සිසුවියක සියදිවි නසාගන්නා තැනට තත්වය දරුණු වී තිබුණි.

කුරුණෑගල ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබූ වෙනූෂා ඉමන්දි නම් සිසුවියක විසින් සියදිවි නසාගත්තේ 2014 පෙබරවාරි මාසයේදීය.

එසේ මියගිය සිසුවිය විසින් තම පියාට ලියූ අවසන් ලියුමෙහි ලියා තිබුණේ විදුහල්පතිවරයා විසින් පාසැලේ උදෑසන රැුස්වීමකදී ප‍්‍රසිද්ධියේ තමන්ට පරුෂ වචනයෙන් බැණවැදුණු බවය. ඇය විසින් ලියා තිබුණු ආකාරයට විදුහල්පතිවරයා එද පාවිච්චි කර තිබුණේ වැඩිහිටි කාන්තාවක් වුව වේදනාවට පත්වන අන්දමේ දරුණු වචනයකි. තමන්ට විදුහල්පතිවරයාගෙන් බැණුම් ඇසීමට නොහැකි බව සිසුවිය ලියුමෙහි ලියා තිබුණි. මේ සිදුවීම මහා ඛේදවාචකයක් විය.
ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ එකල සිටි විදුහල්පතිවරයා වන්නේද සමන් ඉන්ද්‍රරත්නය. මේ සිදුවිය සියදිවි නසාගැනීමෙන් පසුව ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ මාපියන් පිරිසක් විසින් විදුහල්පතිවරයාව ඉවත් කරන ලෙස ඉල්ලා උපවාසයක් ආරම්භ කර තිබුණි. ‘විදුහල්පති ඉවත් කරන තුරු අප මාරාන්තික උපවාසයේ’ එම උපවාසයේ සටන් පාඨ අතර තිබුණි.
වෙනූෂාගේ මව වන එම්. ඒ . ශිරාණි මහත්මිය විසින් වෙනූෂාගේ මරණය හා ඉන් පසු සිදුවීම් ගැන මෙසේ අදහස් දැක්වුවාය.

‘වෙනූෂා කියන්නේ මගේ ලොකු දුව. වෙනූෂායි , මගේ පොඩි දුවයි දෙන්නාම පාසල් ගියේ සර් ජෝන් කොතලාවල පාසලට. ලොකු දුව හරි දක්ෂ ළමයෙක්. එයා කිහිප වතාවක්ම මට කියලා තියෙනවා විදුහල්පතිවරයා එයාට ගහනවා කියලා.

දුව ඉස්කෝලේ ට‍්‍රිප් එකක් ගිහින් ගත්ත පෝටෝ වගයක් ෆෙස්බුක් එකේ දාලා කියලා කවුරු හරි ළමයෙක් ඉස්කෝලේ පැම්ණිලි පෙට්ටියට ලියුමක් දාලා තිබුණා. ඉන්පස්සේ විදුහල්පතිවරයා උදේ රැුස්වීමේදී වෙනූෂාව වේදිකාවට ගෙන්වලා අනෙක් ළමයි ඉස්සරහා අසභ්‍ය වචන වලින් බැනලා. ඉස්කෝලේ ඇරුණාට පස්සේ දුවව විදුහල්පතිවරයාගේ ඔෆිස් එකට ගෙන්වගෙන තිබුණා. එදා දරුවා ගෙදර ඇවේ 2.30 ත් පහුවෙලා.

ඉන්පස්සේ 2014. 02 .05 වෙනිදා දරුවා ගෙදර හිටියා ඉස්කෝලේ යන්න බැහැ කියලා.එදා උදේ එයා ඇහැරුනේ නැහැ. මම එදා වැඩට ගියා. මහත්තයාත් වැඩ කලේ ගෙවල් ලග තිබුණ කඬේක. එයත් වැඩට ගියා. එදා දුව සියදිවි නසාගෙන තිබුණා.’ ඇය එසේ කියන්නීය.
මේ සිදුවීමෙන් පසුව සමන් ඉන්ද්‍රරත්න විදුහල්පතිවරයාගේ ක‍්‍රියාකලාපය ගැන විශාල සංවාදයක් ඇතිවිය. ඔහු පාසැල තුළ සිසුන්ට දඬුවම් කිරීම සඳහා කාමරයක්ද පවත්වාගෙන ගිය විදුහල්පතිවරයෙක් බව ඒ සිදුවීමෙන් පසුව හෙළිවිය. මේ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් ජාතික ළමාරක්ෂණ අධිකාරියද පරීක්ෂණ ආරම්භ කර තිබුණි. එහෙත් ඒ පරීක්ෂණ අඩපණ වී තිබුණි. ළමාරක්ෂක අධිකාරිය නම් ආයතනයද මෙවැනි විදුහල්පතිවරුන් සම්බන්ධයෙන් දක්වන ආකල්පය එයින් පැහැදිළි විය.

සමන් ඉන්ද්‍රරත්න විදුහල්පතිවරයා කුරුණෑගල මලියදේව විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිවරයා ලෙස පත්ව තිබුණේ වසරකට පමණ පෙරය. එක්තරා දේශපාලන බලවතෙකු විසින්, මලියදේවයේ සිසුන්ව හදාගන්නට යැයි කියමින් එම විදුහල්පතිවරයාව පත්කළ බව අපට විශ්වාස කටයුතු ආරංචිමාර්ග කියන කතාවය. එහෙත් සිසුන්ව විනයගත කිරීමේ කිසිදු විශේෂ පුහුණුවක් මේ විදුහල්පතිවරයා ලබා තිබුණේ නැත.

මලියදේවයේදීද මේ විදුහල්පතිවරයා විසින් සිසුන්ට දඬුවම් කිරීමේ සම්ප‍්‍රදාය පවත්වාගෙන යන බව අද මලියදේවයේ සිසුන්ගේ මාපියන්, ගුරුවරුන් හා සිසුන් කියන කතාවයි. අධ්‍යාපන ක්ෂේත‍්‍රයේ ගුරු සංගම්, නිලධාරීන්ද විදුහල්පතිවරයා සිසුන්ට වාචිකව හා ශාරීරිකව දඬුවම් ලබාදීම අනුමත කරමින්, ඒ ක‍්‍රමය පවත්වාගෙන යන විදුහල්පතිවරයෙක් බව තහවුරු විය.
මේ විදුහල්පතිවරයාට එරෙහිව ප‍්‍රසිද්ධියේ සටන්කළ වෙනත් මාපියන්ට මුහුණදෙන්නට සිදුවූ අත්දැකීම් නිසාම, අද ඔවුන් නිර්නාමිකව අප සමඟ අදහස් දැක්වීය.

මලියදේව ජාතික පාසලේ ශිෂයෙකුගේ මවක් මෙසේ අදහස් දැක්වුවාය.
‘ළමයි එකතුවෙලා මොකක් හරි නිර්මාණාත්මක වැඩක් කරන්න පටන් ගත්තොත් විදුහල්පතිවරයා ඒ සභාව මැදට පැනලා කෑගහලා ලමයින්ගේ නිර්මාණශිලීත්වය චිවේචනය කරලා ඒ වැඬේ කඩා කප්පල් කරලා දානවා. ළමයෙක් සුළු වැරුද්දක් කරත් උදේට රැුස්වීමේදී ලමයින්ගේ නම් නිවේදනය කරලා වේදීකාවට ගෙන්වලා ලමයින්ට බනින එක පුරුද්දක් වෙලා. අපි කිහිපවතාවක්ම මේ විදුහල්පතිවරයා ලමයින්ට දෙන මානසික පීඩාව ගැන අකිල විරාජ් කාරියවසම් අධ්‍යාපන ඇමතිතුමා ඇතුළු මැති ඇමතිවරුන් කිහිප දෙනෙකුටම දැන්නුවා. ඒත් කවුරුවත් ඒ පැමිණිලි ගැන සත පහකට ගණන් ගන්නේ නැහැ.’

පාසැලේ සිසුවෙකුගේ තවත් මවක් මෙසේ අදහස් දැක්වුවාය.
‘ළමයින්ට වාචිකව පුදුම විදියට හිංසනය කරනවා.ඒ නිසාම බහුතරයක් ළමයි පුදුම විධියට පාසල ගැන කලකිරිලා ඉන්නේ. පාසල් යන්න පවා සෑහෙන්න අදිමදි කරනවා.
මේ විදුහල්පතිවරයා පාසලේ ගුරුවරුන්ටත් මානසීක වදයක් , මාපියන්ටත් මානසික වදයක්. මේ විදුහල්පතිවරයා මලියදේවයට වැඩ බලන විදුහල්පතිවරයෙක් විදියට තමයි අවුරුද්දකට කලින් පත් වෙලා ආවේ. අපි අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය සහ ජනාධිපතිතුමාට මේ විදුහල්පතිවරයා ගැන කියලා ලිපි යැව්වා. නමුත් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයෙන් අපිට මේකට විසදුමක් විදියට කිව්වේ ජාතික පාසල්වල විදුහල්පතිවරුන් තෝරගන්න සම්මුඛ පරීක්ෂණයක් ඉදිරියේ දී තියෙනවා. ඒ සම්මුඛ පරීක්ෂණයෙන් මේ විදුහල්පතිවරයා කැපෙයි. ඒ නිසා පොඩි කාලයක් ඉවසලා ඉන්න කියලා අපිට ඉන්න කියලා.’

තවත් මාපියන් කිහිපදෙනෙකු අදහස් දැක්වීය. ඔවුන්ගේ අදහස්ද ඉහත අදහස්වලට බොහෝ සමානය. අප සමඟ අදහස් දැක්වූ එක් මවක් ගුරුවරියක්ද වූවාය. ඇය පැවසුවේ ඇගේ වසර 15ක සේවා කාලයේදී මෙලෙස සිසුන්ට හිංසා කරන ගුරුවරයෙක්ව කිසිදා දැක නැති බවය.
අදාල චෝදනා වලට විදුහල්පතිවරයාගේ පාර්ශවයෙන් අදහස් ලබා ගැනීමට සමන් ඉන්ද්‍රරත්න මහතාගෙන් මේ පිලිබදව කරුණු විමසුවෙමු. ඔහු මේ චෝදනාවලට ප‍්‍රතිචාර දක්වන්නේ මෙසේය.
‘ඔය හැම චෝදනාවක්ම බොරු චෝදනා. මාත් එක්ක අමනාප පිරිසක් විසින් සංගම් හදාගෙන මට විරුද්ධව කටයුතු කරනවා. මලියදේවයට මම එනකොට තිබුණ තත්වය නෙවෙයි දැන් තියෙන්නේ. අපේ පාසලේ දරුවෙක් තමයි ගිය සැරේ සාමාන්‍ය පෙල විභාගයෙන් ලංකාවෙ ඉහළම ලකුණු ගත්තේ. දැන් පාසල කොච්චර දියුණුයිද. මේ වෙලාවෙ මට වැඩිපුර කතාකරන්න බැහැ. පස්සෙ කතාකරමු.’

ලංකාවේ පාසැල්වල දියුණුව බලන්නේ ජාතික මට්ටමේ විභාගවලදී සිසුන් ලබාගන්නා ලකුණු මතය. සිසුන්ට දරාගත නොහැකි පීඩනයක් එල්ල කරමින්, ඒ පීඩනයට ඔරොත්තු දීමට සමත්වෙන සිසුන් මත පාසැල්වල දියුණුව සලකනු ලබයි. පීඩනය දරාගත නොහැකිව විනාශ වෙන ජීවිත ගැන කිසිවෙකු සලකා බලන්නේ නැත.

මේ විදුහල්පතිවරයා සම්බන්ධ සිදුවීම් යනු, දරුවන්ට කෲර ලෙස සැලකීම පිළිබඳ තිසීසයකි. මේ සිදුවීමේදී ජාතික ළමාරක්ෂක අධිකාරිය වැනි ආයතනද, පොලීසියද, සමාජයද, දේශපාලන බලවතුන්ද කටයුතු කළ ආකාරය අනුව පෙනී යන්නේ, සිසුන්ව හිංසාවට පත්කිරීමට එරෙහිව චක‍්‍රලේඛ දෙකක් නිකුත් කළද, නීතිරීති වෙනස් කළද ලංකාවේ සමාජය විසින් දරුවන්ට හිංසා කිරීම අනුමත කරන බවය.

‘මහත්තයා ජනවාරි 23 වෙනිදා උදේ 9.10ට විතර මස් අරගෙන කඩේට ආවා. එදා අපිට මඟුල් ගෙවල් දෙකකට මස් ඕඩරයක් තිබුණා. එදා මස් සුද්ද කරන අය එක්කෙනයි හිටියේ. ඒ නිසා එයා ගේ පැත්තට ආවා. ඇවිත් අම්මත් එක්ක විනාඩි 20ක් විතර කතා කරකර ඉන්නකොට තමයි පියර් එකේ රසී (අතුරුදන් කළ අනෙක් තැනැත්තා) අයියා ඇවිත් තියෙන්නේ. ඊටපස්සේ දෙන්නා එක්ක ගෙදර කතා කරකර ඉන්නකොට තමයි සුදු කාර් එකකුයි, කළු කේ ඩී එච් වෑන් එකකුයි ඇවිත් තියෙන්නේ. මේ වාහන දෙකේ ආපු පොලිසියේ අය මගේ මහත්තයාටයි, රසී අයියටයි දෙන්නටම මාංචු දාලා වෑන් එකේ දාගෙන අරං ගිහිං. මේ සිද්ධිය වෙනකොට උදේ 10.10ට විතර ඇති. ඉතිං අරං ගියා ගියාමයි තාම නෑ’. මේ හඬ එම්.සමන්තිගේ ය. ඇය මේ කතාව පවසන්නේ හැඩූ කඳුලෙන්‍ ය. ඇයගේ කඳුලු කතාවට හේතුව කුමක්ද? අපි රත්ගම රත්න උදාන ගමට ගියෙමු.

රත්ගම දැඩි නිහැඬියාවකය. පතිරාජ කඩේ අසල සිටි තරුණයෙකුගෙන් අපි මග විමසුවෙමු. මල්ලි ෆාම් ෂොප් එකේ මංජුල අසේල කුමාරගෙ ගෙදරට යන්නේ කොහොමද?.. ‘ම්.. ම්.. දන්නේ නෑ වෙනකාගෙන් හරි අහන්න’ ඔහුගේ පිළිතුර විය. අවසන අපි මංජුලගේ නිවස සොයා ගතිමු. රූපවාහිනි ආයතනයක මාධ්‍යවේදී සොහොයුරෙක් නිවස තුළ කැමරාවක් අටවාගෙන සුදානමින් ය. ඊළඟට මානව හිමිකම් කොමිෂමේ නිලධාරීන් සමූහයක් පැමිණියෝය. ඔවුන් මංජුල අසේල කුමාරගේ බිරිඳ එම්. සමන්තිගේ ප්‍රකාශයක් සටහන් කරගන්න සුදානමින්‍ ය. එය ටිකක් වෙලාව ගන්නා වැඩකි. ටිකක් එහෙට මෙහෙට වෙමින් සිට මා ඇයව මගේ කතාබහට නතරකර ගත්තේය. ‘ මගේ මහත්තයට ගමේ කවුරුත් තරහාකාරයෝ හිටියේ නෑ. අපි රත්ගම කුකුල් මස් ව්‍යාපාරයක් කරනවා. ඇත්තටම මොකද්ද මේ වුණේ කියලා හිතාගන්න බෑ’. නිවසේ නෑදෑ හිතිමිතුරන් පිරිවරය. ඔවුන් වික්ෂිප්තය. එම්. සමන්තිට සහ මංජුලට දරුවන් තිදෙනෙකි අද ඔවුන් සියල්ලෝම බලා සිටින්නේ කළු වෑන් එකකින් රැගෙනගිය තමන්ගේ ස්වාමියා තාත්තා නැවත නිවසට පැමිණෙන තුරුය…

අතුරුදන් කතාව

මේ කතාවත් රාජපක්ෂ අවධියේ අනුරාධපුර විජයපුර බෝගහ අසලදී පොලිස් විශේෂ කාර්‍ය බලකා නිලධාරින් කණ්ඩායමක් විසින් පැහැරගෙන ගිය මදුෂ්ක හරිස් ද සිල්වාගේ කතාව මෙන් යැයි මට සිතේ. එදා අපි සුදු වෑන් භිතිකාව පිළිබඳ තොරතුරු රටට වාර්තා කරමින් සිටිමු. ඉන්පසුව රාජපක්ෂ රෙජීමය පාලනයෙන් බැසගිය පසු සුදු වෑන් අරං ගිය මිනිසුන් සොයා ගන්නට, ඔවුන්ට යුක්තිය ඉටුකරගන්නට වෙහෙසුනෙමු. ඒ අරමුණින් අතුරුදන් වූවන්ගේ පවුල්වල දුක වේදනාව වාර්තා කළෙමු. එහෙත් දැන් තත්ත්වය කුමක්ද? සුදු වෑන් එපා කී අපිට දැන් කළු වෑන් ලැබී ඇත. ඒ රජයේම පොලිසියෙනි.

‘ මගේ මහත්තයයි රසී අයියයි ජනවාරි 23 උදේ මේ විදිහට අරං ගියාට පස්සේ අපි ඒ වෙලාවෙම රත්ගම පොලිසියට ගියා. පොලිසිය අපේ පැමිණිල්ල භාර ගත්තේ නෑ. ඊට පස්සේ අපි ගාල්ලට ගියා. ගාල්ලේ පොලිසියේ සතිෂ් ගමගේ මහත්තයා හම්බ වුණා. ගාල්ලේ ලොක්කා හිටියේ නෑ. සතිෂ් මහත්තයා දෙවෙනියා කියලා තමයි කිව්වේ. එයා අපේ පැමිණිල්ල භාර ගත්තෙත් නෑ. බයවෙන්න දෙයක් නෑ ගෙදර එයි කියලා තමයි කිව්වේ. අපි ආයි රත්ගම පොලිසියට ආවා. හවස 7ට තමයි රත්ගම පොලිසියේ බන්දුල මහත්තයා අපේ පැමිණිල්ල ලියාගත්තේ.’ එම්. සමන්ති කියන ලෙස කතාවේ ආරම්භය මෙසේය. රත්ගම පොලිසිය සහ ගාල්ලේ මුලස්ථාන පොලිසියේ මේ හැසිරීමෙන් පෙනෙන්නේ මෙම ව්‍යාපාරිකයින් දෙදෙනාට එම 23 වැනි දින වුණේ කුමක්දැයි, මෙම පොලිස් ස්ථාන දෙකම හොඳහැටි දැනුවත් බවය.

‘ අපේ මහත්තුරු ගැන තොරතුරක් ජනවාරි 25 වෙනිදා වෙනකොටත් නැති නිසා අපි 26 රත්ගම උද්ඝෝෂණයක් කලා. ඊට පස්සේ ගාල්ලේ සතිෂ් ගමගේ මහත්තයා කිව්වා මට සතියක් කල්දෙන්න මම මේ දෙන්නා හොයලා දෙන්නම් කියලා. අපි එදා ඒ මහත්තයාගෙන් ඇහුවා එයාලගේ ජීවිතයට මොනවා හරි වුණොත් වගකියනවද කියලා. මිනිහා කිව්වා ඔව් මම වගකීම ගන්නවා කියලා. ඊටපස්සේ ආයි අපි ගියා මහත්තයා හම්බවෙන්න. ඒ ගියහම කියනවා මේ දෙන්නා එක්කම ෆයිල් ටික සී අයි ඩී යවනවා කියලා. අපි සතුටු වුණා. මොකද සී අයි ඩී යවනවා කියන්නේ ඉන්නවා කියන එක නේ. ඊට පස්සේ තමයි සමන්ති අක්කට ලියුමක් එන්නේ..’ මේ හඬ දීපානි ප්‍රියංකා ගේය. ඇය තුන්මස් ගැබිණියක්‍ ය. ඇයගේ ආදරනීය සැමියා රසීන් චින්තකද මෙම සිද්ධියෙන් අතුරුදන්වී සිටී. ඔවුන්ට සත් හැවරිදි පුතෙක්ද සිටින්නේය. මාළු කරවල කිරීම සඳහා මීගමුවට මාළු යවන, තොග සැපයුම්කරුවෙක් ලෙස රසීන් චින්තක කටයුතු කර ඇත. දැන් රසීන් චින්තක නැති සොවින් මේ පවුලම තැවෙමින් සිටියි. අතුරුදන් මෙම දෙදෙනාම පාසල් කාලයේ සිට මිතුරන් බව කියති. ඔවුන් දෙදෙනාම රත්ගම ප්‍රදේශයේ නැග ආ ව්‍යාපාරිකයින් දෙදෙනෙක් ය.

ලිපියේ කතාව

‘ ඔයාලගෙ ගෙදර සිටි ගෝනපීනුවල මංජුල සහ කොස්ගම රසීන් චින්තක යන දෙදෙනා 2019.01.23 වැනි දින කළුපාට KDH රථයකින් සහ සුදුපාට කාර් රථයකින් අරගෙන ගිය අය ගැන දන්වන්නයි මේ ලිපිය ලියන්නේ’ යනුවෙන් සඳහන් කර රෙජිස්ටර් තැපෑලෙන් මේ ලිපිය එවා ඇත්තේ මංජුල අසේල කුමාරගේ බිරිඳ එම්. සමන්තිටය. ඒ පසුගිය පෙබ 06 වැනි දිනය. මේ ලිපිය ලැබුණු පසුව මේ පවුල් දෙකටම ගිනි ඇවිලී යන්නේය. ඒ එහි අන්තර්ගත කරුණු නිසාය.

‘ ඔවුන් දෙදෙනා මාතර නූපේ හන්දියේ තියෙන දකුණු පළාත් නියෝජ්‍ය පොලිස්පති කාර්‍යාලයේ පිහිටුවා ඇති අති විශේෂ ඒකකයේ OIC රෝහණ සහ IP නිශාන්ත ගේ කණ්ඩායමක් තමයි අරං ගියේ. ඉන් එක් අයෙකුට ගහනකොට මැරුණා. අනික් කෙනා ඒක දැක්කා. ඒනිසා අනික් කෙනත් මැරුවා. දෙදෙනාම මේ වෙනකොට පුච්චලා දමලා අවසන්..’ මේ එම ලිපියේ තවත් කොටසක් ය. මෙම ලිපියේ තොරතුරු බොහෝමයක් අන්ත්‍රර්ගතය. ලිපිය ලියා ඇත්තේ මෙම විශේෂ ඒකකයේම පොලිස් නිලධාරින් පිරිසකි. ඒ බව ලිපියේ කෙලෙවර් සඳහන් කර ඇත. නීතිය සැමට සමානව ක්‍රියාත්මක කරන්නට සිටින සිවිල් ආයතනයක් වන පොලිසිය ඉඳහිට මිනිමරන්නේ මෙසේය…

මෙම ලිපිය ලැබුණ පසුව මංජුල අසේල කුමාරගේ පියා එම ලිපිය රත්ගම පොලිසියට පෙන්වන්නේය. ඒ සමග මේ ලිපිය රත්ගම පොලිසිය උදුරා ගන්නේය. මේ ලිපිය දුටුවිට තමන් මෙතරම් කාලයක් යට ගැසූ සිද්ධිය උඩට මතුවී ඇතිබව ඔවුන්ට මතක් වෙන්නට ඇත. ඒ සමග රත්ගම පොලිසිය, මෙම සිද්ධිය යට ගසන්නට කැසකැවූ ගාල්ල පොලිසියටද මෙම ලිපිය යවා ඇත. ඒ වැඩේ වැරදුනා නේදැයි විමසන්නට වන්නට පුළුවන්‍ ය.

මෙම ලිපිය සමග එම් සමන්ති සහ පිරිස කොළඹ පොලිස්පති සහන මැදිරියට සහ අපරාද පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට යන්නෝය. ඒ පැමිණිලි කිරීමටය. ඒ සමගම මෙම සිද්ධිය පිළිබඳ පරීක්ෂණ රහස් පොලිසිය යටතට පත්වන්නේය.

සැඟවුණු තොරතුරු

‘කළුපාට KDH වෑන් එක IP නිශාන්තගේ යාළුවෙක්ගේ. අක්මීමන පොලිස් වසමේ පස් අනුර නමින් ප්‍රසිද්ධ අයෙක්.’ මේ නූපේ විශේෂ පොලිස් ඒකකයේ නිලධාරින්‍ යැයි කියමින් එම්. සමන්තිට එවනු ලැබූ ලිපියේ තවත් කොටසක් ය. මෙහි සඳහන් කළුපැහැති KDH වෑන් රථය මේ වනවිට රහස් පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. දැන් හෙලිවී ඇති තොරතුරුවලට අනුව පොලිස් පරික්ෂක නිශාන්ත ද සිල්වා සමග ගිය දකුණු පළාත් විශේෂ අපරාද විමර්ශන ඒකකයේ පොලිස් නිලධාරින් 12 දෙනෙකු විසින් මේ පැහැර ගැනීම සිදුකර ඇත. ඉන්පසුව මෙම ව්‍යාපාරිකයින් දෙදෙනා මෙම වෑන් රථය හිමි පුද්ගලයාගේ නිවසට ගෙනවිත් කැබ් රථයකට මාරුකර වෙනත් ස්ථානයකට ගෙන ගොස් ඇත. මෙම සිද්ධිය පිළිබඳව අදහස් දැක්වූ මාතර මෙම පොලිස් ඒකකයේ නිලධාරියෙක් ප්‍රකාශ කළේ පොලිස් පරික්ෂක නිශාන්ත ද සිල්වාගේ පොලිස් ඉතිහාසය එතරම් යහපත් එකක් නොවන බවය. එමෙන්ම මෙම සිද්ධිය දකුණ සහ සබරගමුව ප්‍රදේශ භාර නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා වන රවී විජේගුණවර්ධන මුල සිට දැන සිට ඇති බවය. දැන් මෙම නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා පොලිස් මුලස්ථානයට මාරුකර යවා ඇත. එමෙන්ම මෙහි පළමු සැකකරු ලෙස මේ වනවිට පොලිස් පරික්ෂක නිශාන්ත සිල්වා රහස් පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වී රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගතකර ඇත. මෙම මෙහෙයුමට දායක වුණායැයි සැකකරන අනෙක් නිලධාරින්ගෙන් මේවනවිට රහස්පොලිසිය ප්‍රකාශ සටහන් කරගනිමින් සිටින්නේය. ඒ අනුව ඉදිරියේදී තවත් බොහෝ තොරතුරු මේ පිළිබඳව අනාවරණය වනු නියතය.

–          එම්.එම්. ස්වර්ණලතා

එම්.එම්. ස්වර්ණලතා නම් ඇය පසුගිය සති කිහිපය තුළ ලංකාවේ දේශද්‍රෝහීම මව බවට පත්ව සිටියාය. ඇයට විරුද්ධව පුවත්පත් පිටු ගණන් පිරී ගියේය. ගුරුවරුන් කිසිදා කිසිදු වරදක් නොකරන දෙවිවරුන් යැයි උපකල්පනය කරමින්, කුරුණෑගල මහාධිකරණය විසින් 2019 ජනවාරි 31 වැනිදා දරුවෙක්ට කෲර ලෙස සැලකූ ගුරුවරියකට එරෙහිව ලබාදුන් තීන්දුවකට එරෙහිව සමාජය විසින් අවි අමෝරාගෙන තිබුණි. ජනාධිපතිවරයාද ඒ තීන්දුවට එරෙහිව අවි අමෝරා තිබුණි.

මේ දරුවාට කෲර ලෙස සැලකීම සම්බන්ධයෙන් කුරුණෑගල මහාධිකරණය ඉදිරියේ එච්.සී. / 128/ 2017 අංකය යටතේ විභාග වූ නඩුවෙන් ඉහත තීන්දුව ලැබී තිබුණි. ඊට අමතරව දරුවාගේ පියා විසින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුවක්ද පවරා තිබුණි. ඒ එෆ්.ආර්. / 461 / 2012 අංකය යටතේය. කෙසේ වෙතත් පියා අභාවප්‍රාප්ත වී තිබුණු නිසා මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුව ඉදිරියට ගොස් තිබුණේ නැත.

කෙසේවෙතත්, මේ දෙමාපියන්ට අධිකරණය ඉදිරියට යෑමට තරම් සාධාරණ හේතු තිබුණේද යන්න පිළිබඳව සමාජය කිසිදු විමසීමක් කළේ නැත. ගුරුවරුන් බවට පත්වෙන්නේද මේ සමාජයේම මිනිසුන් බව බොහෝදෙනෙකු සලකා  බැලුවේ නැත. ඒ නිසාම ඇගේ හඬට කිසිදු ඉඩක් ලැබී තිබුණේ නැත. ඇතැම් මාධ්‍ය විසින්, මේ සමස්ථ සිදුවීමේ වින්දිතයා වූ ඇගේ පුතාගේ නම් ගම් සහිතව චරිත ඝාතනය කිරීමට පෙළැඹී තිබුණි. ඇගේ හඬට ඉඩක් තිබුණේද නැත. මේ සිදුවීමට මුහුණදුන් ගුරුවරියටද කියන්නට කතාවක් ඇති බව සැබෑය. දරුණු දඬුවම් දීමෙන් සමාජය යහපත් කළ හැකිවනු ඇතැයි ගුරුවරිය සැබෑ ලෙසම විශ්වාස කළ විය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, දඬුවම් දීමෙන් දරුවෙකුගේ ජීවිතය යහපත් අතට හැරෙන්නේ නැති බව මේ සිදුවීම කදිම උදාහරණයකි. ගුරුවරියගේ පැත්තේ හඬට මාධ්‍යවලින් විශාල ඉඩක් වෙන්කළ පසුබිමක, අපි මවගේ හඬට අපේ ඉඩ වෙන් කළෙමු. ඇයද, ඇගේ අභාවප්‍රාප්ත වූ සැමියාද හෙද නිලධාරීන්ය. ඇගේ අත්දැකීම විසින්ම, මේ සිදුවීමේදී රාජ්‍ය ආයතනවල නිලධාරීන් කටයුතු කළ ආකාරයත්, ලංකාවේ මාධ්‍ය ඇතුළු සියළු පාර්ශ්වයන් කටයුතු කළ ආකාරයත් පිළිබඳව අවබෝධයක් ගත හැකිය.

මගේ පුතා ඉගෙනගත්තේ සර් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේ. 2012 දී මේ කියන සිදුවීම වුණේ ඒ ඉස්කෝලයේදීමයි. ජුලි මාසයේදී මේ සිදුවීම වෙන්නට කලින් ඉඳන්ම, මේ ගුරුවරිය මගේ පුතාට පහරදීලා තිබුණා. අනෙක් මාපියන්ගෙන් මම දැනගත් විදියට එයා ඒ විදියට ළමයින්ට සැලකුවේ පාසලෙන් අමතරව පෞද්ගලික පංති පවත්වනවා. ඇයගේ පංතිවලට එන ළමයින්ට එක විදියකටත්, එන්නේ නැති ළමයින්ට තව විදියකටයි තමයි සැලකුවේ.

මගේ පුතාගේ පන්තිභාර ගුරුවරිය ලෙස ඇය පත්වුණේ 10 වසරේදී. ඒ කාලයේදී තමයි වසර වෙනකොට මගේ පුතා ඉස්කෝලේ යන්න බැරි බව කියන්න පටන්ගත්තෙ.‍ අපි බලෙන්ම වගේ තමයි ඉස්කෝලේ යැව්වේ. මම දවසක්  ඉස්කෝලෙට ගිහිල්ලා ඉස්කෝලේ හිටපු  විදුහල්පතිතුමාට මේ ප්‍රශ්ණය කිව්වා. සමන් ඉන්ද්‍රරත්ත කියන විදුහල්පතිවරිය තමයි මේ කාලයේ පාසැලේ හිටියේ. මම  විදුහල්පතිවරයාට ගිහින් කිව්වා සර්  මගේ පුතා ඉස්කෝලේ යන්න බැහැ කියලා කියනවා. මේ අවුරුද්දේ තමයි සාමාන්‍ය පෙල  විභාගය කරන්නේ. ඉස්කෝලේ එන්නත් අකමැතියි. පංති කාමරය ඇතුලේ හරි ඉස්කෝලේ ඇතුලේ හරි ළමයාට අසාධාරණයක් වෙනවාද කියලා දන්නේ නැහැ ඒ නිසා සර් පොඩ්ඩක් මේ ගැන හොයලා බලලා පියවරක් ගන්න. එහෙම නැතිනම් පංතිය හරි වෙනස් කරලා දෙන්න කියලා මම විදුහල්පතිවරයාගෙන් ඉල්ලුවා. නමුත් ඔහු ඒකට උත්තරයක් විදියට කිව්වේ  ඉගෙන ගන්න ළමයි විතරයි ඉදිරියට යන්නේ. ඒ ළමයාත් ඉස්කෝලේ එන්න අදිමදි කරනවා නම් යන පැත්තකට ඔහේ යයි නේ කියලා මට කිව්වා.

මම ඒ වෙද්දී පොල්ගහවෙල රෝහලේ වැඩ කළේ. මම මේ ගැන මගේ මහත්තයාටත් කිව්වා. ඒ සිද්ධිය වෙලා සති තුනකට පස්සෙ ඉස්කෝලේ ලොකු දෙමාපිය රැස්වීමක් තිබුණා. මගේ මහත්තයා තමයි ඒ රැස්වීමට ගියේ. ඒ රැස්වීමේදී මම විදුහල්පතිතුමාව මුණගැහිලා කියපු දේවල් ගැන ලොකු විවේචනයක් කරලා තිබුණා. ළමයෙකුගේ අම්මා කෙනෙක් ඇවිත් තමන්ට උපදෙස් දෙන්න උත්සාහ කළ බවත්, නිවෙස්වලට ගිහිල්ලා ළමයින්ව පාසැලට ගෙන්වාගන්න තමන්ට බැරි බවත් විදුහල්පතිතුමා කියා තිබුණා.  

ඊට පස්සෙ 11 වසරේ අන්තිම වාර විභාගය 2012 ජුලි 09 වැනිදාට නියමිතව තිබුණා. විභාගයට කලින් සතියේත් පන්තිය අතුගෑවේ නැති බව කියලා ගුරුවරිය කොස්සෙන් ගහලා තිබුනා. පන්තියේ ලමයි 50ක් විතර ඉන්නවා. ළමයා ගෙදර ඇවිත් ඒ සිද්ධිය ගැන කීවා. අපි කිව්වා සාමාන්‍යපෙළ දක්වා ඉස්කෝලෙට යන්න කියලා. ඉන්පස්සේ වෙන ඉස්කෝලයට දාන්නම් කියලා පොරොන්දු වෙලා තමයි ළමයාව ඉස්කෝලෙට යැව්වෙ. වාර විභාගය ලියන්න ලෑස්ති කරලා තිබුණෙ ඉස්කෝලෙ ප්‍රධාන ශාලාව. එදා උදේ විනයභාර ගුරුවරුන් විසින් ළමයින්ව පරීක්ෂා කරලා. කොණ්ඩේ වැවිලා තියෙන ළමයින්ට කියලා තියෙනවා අනෙක් දවසේ කොණ්ඩය කපාගෙන එන්න කියලා. අපේ පුතාටත් කොණ්ඩය කපන්න කියලා තියෙනවා. මේ සිද්ධිය පන්තිභාර ගුරුවරිය දැකලා. අපේ පුතා විභාග ශාලාවට ඇතුළු වෙනවාත් එක්කම මේ ගුරුවරිය පුතාගේ මූණටම ගහලා තියෙනවා. ඊට පස්සේ පුතාට පහරදෙමින් විභාග ශාලාවේ එහා කෙළවරම ළමයාව ඇදගෙන ගිහින්. මුහුණට පාරවල් කිහිපයක් ගහලා තියෙනවා. ඒකෙන් පස්සෙ උඹට විභාගය දෙන්නෙ නැහැ කියලා පුතාව එළියට දාලා.

ඒ සිද්ධියෙන් පස්සේ පුතා නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිවරයාව මුණගැහිලා මේ ගැන කියලා තිබුනා. ගුරුවරියගෙන් පුතාට පහරදීම් වෙන බව ඊට කලිනුත් නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිතුමාව දැනුවත් කරලයි තිබුණේ. ඒකෙන් පස්සෙ නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිතුමා පුතාව විභාගයට වාඩි කරවලා තිබුණා. එදා සිංහල විෂය තමයි නියමිතව තිබුණේ. පළවැනි ප්‍රශ්ණපත්‍රයට උත්තර ලියනකොට දරුවාට කලන්තය ඇවිත් තිබුණා. පුතා ඩෙස්ක් එකේ ඔලුව ගහගෙන ඉඳලා. දෙවැනි ප්‍රශ්ණ පත්‍රය ලියලාත් නැහැ. විභාගය ඉවරවුණාම අර ගුරුවරිය පුතාගේ පිළිතුරු නොලියපු ප්‍රශ්ණ පත්‍ර අරගෙන අනෙක් ළමයින්ට පෙන්වලා සමච්චල් කරලා. මෙන්න ලියලා තියෙන උත්තර කියලා. ළමයාගේ දෙමාපියන්ටත් බැණලා ප්‍රශ්ණපත්‍ර විසිකරලා තිබුණා.

මම එදා ගෙදර එද්දී රෑ වුණා. මම පුතාට කන්න කතාකළාට එයා ආවේ නැහැ. ඉන්පස්සෙ තමයි මම ඉස්කෝලෙ වෙච්ච දේ දැනගත්තෙ. මහත්තයා කිව්වා, හවස පුතා එයා එක්ක කොණ්ඩය කපන්න ගියා කියලා. ඉන්පස්සේ පුතා නිදාගෙනම හිටපු බව කිව්වා. මම ඇහැරවලා බලද්දී පුතාගේ මූණ ඉදිමිලා. මම අහද්දී පුතා කිව්වා, ඒක තමයි මම ඉස්කෝලෙ යන්න බැරි බව කිව්වෙ කියලා. නැවත ඉස්කෝලෙ නොයන බව පුතා කිව්වා. මම එදා රෑම ප්‍රින්සිපල්ට කෝල් එකක් අරගෙන දරුවාට පහරදීලා තිබෙන බව කීවා. ප්‍රින්සිපල් අපට බැන්නා. ගහපු එක එයාට අදාල නැති බව කියලා, තමුසෙලා ඕනෑ එකක් කරගන්න කියලා කිව්වා. එහෙම වුණොත් තමන් ඕනෑ දෙයක් කරලා ගුරුවරියව බේරාගන්නා බව විදුහල්පතිවරයා කීවා.

අපි එදා රෑම දරුවාව පොල්ගහවෙල රෝහලේ නැවැත්වුවා. ඉන්පස්සෙ කුරුනෑගල රෝහලට මාරු කළා. 36 වැනි වාට්ටුවේ තමයි දරුවා හිටියෙ. එයාලා දරුවාව පරීක්ෂා කරලා අපට කිව්වා, දරුවාගේ කන් බෙරයට බරපතල විදියට හානිවෙලා තියෙන බව. මම රෝහල් පොලීසියේ ඒ සම්බන්ධයෙන් පැමිණිල්ලක් දැම්මා. ඒ පැමිණිල්ල තමයි නඩුවක් දක්වා ගියේ.

පැමිණිල්ල දාලා දවස් විස්සක් යනතෙක් ගුරුවරිය අතුරුදන් වෙලා හිටියා. කුරුණෑගල පොලීසියේ නිලධාරීන් බොහෝදෙනෙකුගේ ළමයි හිටියෙ මේ පාසැලේ. ඒ නිසාම පොලීසියෙනුත් සිදුවීම යටගහන්න උත්සාහ කළා. හොස්පිට්ල් එකේ හිටපු සහෝදර හෙදියන් අතරිනුත් බොහෝ දෙනෙක් අපට විරුද්ධව කතාකළා.

ඉන්පස්සෙ මම මේ සිදුවීම ගැන පොලිස්පතිවරයාට ලිව්වා.  තවත් ආයතන බොහොමයකට ලිව්වා. ගුරුවරිය හැංගිලා ඉන්නෙ කොහේද කියලා මම හෙව්වා. කුරුණෑගල සමුපකාර රෝහලේ තමයි ගුරුවරිය හිටියෙ. මම ඒ බව දැනුම් දුන්නාට පස්සෙ පොලීසියෙන් ගුරුවරියට විරුද්ධව වරෙන්තු නිකුත් කළා.

මේ කාලසීමාව ඇතුලේ අපට සෑහෙන තර්ජන ආවා. අපේ ගෙදරට විවිධාකාරයේ අය ආවා. අපට සල්ලි දෙන්නත් හැදුවා. ටෙලිෆෝන් එකෙනුත් තර්ජන ආවා. අපි ටෙලිෆෝන් වයර් ගැලෙව්වා. ගෙදර අත්හැරලා ගියා. ඒ කාලය හරිම අමාරු කාලයක්. කිසිම කෙනෙක් අපි ගැන හොයාබැලුවේ නැහැ. මගේ පොඩි දුව ඒ වෙද්දීත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලයේම පස්වැනි වසරේ හිටියේ. දුවටත් සෑහෙන පීඩා විඳින්න සිද්ධවෙලා තිබුණා. මගේ පුතා අධ්‍යාපනයෙන් ඒ තරම් ඉදිරියට ගියේ නැහැ. ඒත් දුව ඉගෙනීමට දක්ෂයි. එයාව පන්තියෙන් කිහිපවතාවක්ම එළියට දාලා තිබුණේ මේ සිදුවීම නිසා. අන්තිමේදී දුවව ඒ ඉස්කෝලෙන් අයින් කරගත්තා.

පුතාට පහරදුන්න වෙලාවේ එතැන තවත් ළමයි 200 ක් විතර හිටියා. ඒත් සිදුවීම ගැන සාක්ෂි නොදෙන ලෙසට ඒ අයව පොළඹවාගෙන තිබුණා. පුතා සාක්ෂිකරුවන් ලෙස නම් කරලා තිබුණේ එයාගෙ හොඳම මිත්‍රයන්ව. ඒ දෙන්නාත් සාක්ෂි දුන්නෙ පහරදීම සිද්ධවුණ වෙලාවෙ එතැන හිටියෙ නැති බව. පොලීසියත් ඒ සාක්ෂි මත නඩුව ඉස්සරහට ගෙනිච්චේ.

නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතනවලින් සහායක් නැති තැන මමම නීතීඥයන්ව හොයාගත්තා. මගේම වියදමෙන් තමයි නඩුව ඉදිරියට අරගෙන ගියේ.  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමකුත් දැම්මා.

මේ සිදුවීමෙන් පස්සේ පුතා නන්නත්තාර වුණා. ඉස්කෝලෙ යන්න කැමති වුණේ නැහැ. අපෙත් එක්කත් සම්බන්ධය නැතිවුණා. අපටත් වෛර කළා. එයා මුලින්ම කියපු වෙලාවෙ අපි මොනාවත් කළේ නැති බව එයා කිව්වා. එයා තමන්ටම වෛර කරන්න ගත්තා. මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරන්න ගත්තා. අපි මහන්සිවෙලා එයාව පුනරුත්ථාපනයට යොමු කළා. දැන් එයා මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරන්නෙ නැහැ. දැන් තමයි එයා සාමාන්‍ය තත්වයට ටිකෙන් ටික එන්නෙ. මේ වෙද්දී එයා පාඨමාලාවක් හදාරලා, ඒකේ පුහුණුවට ගිහින් ඉන්නවා. ඒත් මේ සිදුවීම් නිසා ළමයාට ගොඩක් දේවල් අහිමි වුණා. මේ සිද්ධියෙන් අපේ පවුලම විනාශ වුණා. මගේ මහත්තයා මේ සිද්ධියෙන් පස්සේ ලොකු පීඩනයකට මුහුණදුන්නා. අන්තිමේදී එයා හෘද රෝගියෙක් වුණා. හෘද රෝගියෙක් විදියට මියගියා.

මේ තීන්දුව දුන්නෙ අධිකරණය විසින් හැම පැත්තෙන්ම සාක්ෂි විමසීමෙන් ස්සෙ. දරුවාට සිද්ධිය වුණේ අවුරුදු 15 දී. ඒත් ඉන්පස්සෙ සිද්ධවුණ හැමදෙයක්ම උසාවිය ඉස්සරහට ගෙනාවා. එයා මත්ද්‍රව්‍ය ගන්න බවත්, එයා හොඳ ළමයෙක් නොවන බවත් උසාවිය ඉස්සරහා ඔප්පු කරන්න හැදුවා. ඒ සිද්ධියෙන් පස්සෙ ළමයාගෙ ජීවිතයට වුණ බලපෑම, ඒ සිද්ධිය සාධාරණීකරණය කරන්නට පාවිච්චි කළා. අපි උසාවියේදී පිළිගත්තා ළමයා මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරන බව. ළමයා කිව්වා, තමන්ට ජීවිතය ගැන ආසාවක් නොතිබුණ හින්දා මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරපු බව. එදා ඒ ගුරුවරියට තිබුණේ තමන්ට ගහන්න නෙවෙයි, තමන්ට උගන්වන්නට බව පුතා කිව්වා. මට හිරිහැර කළේ ඇයි, අනෙක් ළමයි ඉස්සරහා සමච්චල් කළේ ඇයි කියලා ළමයා උසාවියේදී ඇහුවා.

දැන් සමාජ මාධ්‍යවල මගේ දරුවාව දාමරිකයෙකුගේ තත්වයට දාලා ලිපි ලියැවෙනවා. ළමයා ගැන වැරදි මතයක් මේ රටේ හැම තැනම පැතිරෙනවා. මගේ දරුවාට නොවුණ දේවල් පවා පත්තරවල දාලා තියෙනවා. මේවා නිසා දරුවාව තව තවත් මානසිකව ඇද වැටෙනවා. හැමෝම ලෙහෙසියෙන්ම ගුරුවරියගේ පැත්ත අරන්. අපට කියන්න තියෙන්නේ මොනවාද කියලාවත් අහන්නෙ නැහැ.

මේ හැම සිදුවීමෙන්ම පස්සෙ ලංකාවෙ නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන විදිය ගැන අපට තියෙන්නෙ ලොකු වේදනාවක්. මහාධිකරණයෙන් අහලා නඩු තීන්දුවක් දුන්නාට පස්සේත් මිනිස්සු ඒ ගැන සෑහීමකට පත්වෙන්නෙ නැහැ. අධිකරණයෙන් දීර්ඝ නඩු විභාගයකින් පස්සේ දුන්න තීන්දුවක් යුක්තිය විදියට පිළිගන්න බැරි ඇයි. ඒ තරම් දෙයක් වුණාට පස්සෙත් අපට අසාධාරණයක් වුණාද කියලා නිකමටවත් සොයාබලන්නෙ නැත්තෙ ඇයි. මේ වගේ ගුරුවරුන්ට ගුරුවරුන් කියන්න බැහැ. ඔවුන් මැරවරුන්. ගුරුවරයෙක් වූ පළියට සියළුම අය ඉතාම සද්භාවයෙන් කටයුතු කරන බව මිනිස්සු හිතන්නෙ ඇයි. එහෙම හිතලා, තමන්ගෙ දරුවන්ව පාසැලේදී අවදානමකට පත් කරනවා.

මේ සියළු සිදුවීම්වලින් පස්සේත්, ආයතන බොහොමයක් එක්ක අවුරුදු ගාණක් හැප්පුණාට පස්සේත්, අපේ ජීවිත විනාශ වුණාට පස්සේත් අපවම වැරදිකරුවන් කරන්න එපා කියලා මම සමාජයෙන් ඉල්ලනවා.

පසුගිය ජනවාරි 21 දා දේශීය සිනමාව සිය 72 වෙනි ජන්මදිනය පසු කළේය. 1947 ජනවාරි මස 21වන දින ප‍්‍රථම සිංහල කථානාද චිත‍්‍රපටය ලෙස සැලකෙන ‘කඩවුණු පොරොන්දුව’ කොළඹ කිංග්ස්ලි (Kingsly) සිනමාහලේ ප‍්‍රදර්ශනය වීම, නිල වශයෙන් මෙරට දේශීය සිනමා කර්මාන්තයේ උපත සිදුවූ දිනය ලෙස සැලකේ. එහෙත් සිනමා ඉතිහාසඥයින්ට අනුව නම් මෙරට චිත‍්‍රපට නිපදවීම ආරම්භවූයේ එයට බොහෝ කලකට පෙරදී යැයි කියැවේ.

කෙසේ වෙතත් මෙම ඓතිහාසික මොහොත සැමරීම වෙනුවෙන් ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාව උත්සවයක් සංවිධානය කළේය. මෙරට සිනමා කලාව හා කර්මාන්තය ප‍්‍රවර්ධනය කිරීමේ වගකීම පැවරී ඇති එකම රාජ්‍ය ආයතනය වශයෙන් සංස්ථාව එකී සාම්ප‍්‍රදාය ඉටුකිරීමට ඉදිරිපත් වන්නට ඇත. ඒ සදහා මුද්‍රණය කළ ආරාධනා පත‍්‍රයේ අත්සන් කොට තිබූයේ එහි සභාපතී සුනිල් එස්. සිරිසේන මහතායි. පසුගියදා සිදුවූ දේශපාලන කුමන්ත‍්‍රණයෙන් පසු පිහිටුවාගත් නව රජයේ නිවාස, ඉදිකිරීම් හා සංස්කෘතික කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍ය සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා විසින් කළ පත්කිරීමක් අනුව සිරිසේන මහතා සභාපති තනතුරට පත්ව සිටියේය. ඒ මහතා මෙයට පෙරද ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාවේ සභාපති ධූරය දැරූ දක්ෂ පරිපාලන නිලධාරියෙකි. කෙසේ වෙතත් හෙළ සිනමාවේ 72 වෙනි උපන්දින සැමරුමට සහභාගීවීමට අභිනව සභාපතිවරයාට හැකි නොවීය. චිත‍්‍රපට සංස්ථා ඉතිහාාසයේ අඩුම කාලයක් සභාපති තනතුර දැරූ තැනැත්තා ලෙස වාර්තාවක් තබමින් හෙතෙම තනතුරෙන් ඉවත්ව ගියේය. එයට හේතුව හරි හැටි පැහැදිලි නැතත් ඇතැම් අය ප‍්‍රකාශ කරන්නේ රටේ මේවන විට ආණ්ඩු දෙකක් ක‍්‍රියාත්මකවන ස්වරූපයක් තිබීම එයට හේතුවන්නට ඇති බවයි. ජනාධිපති සිරිසේන මහතා එම පත්වීම අවලංගු කිරීමට මුල්වී ඇති බවක්ද කියැවේ.

1972 අංක 47 දරණ රාජ්‍ය චිත‍්‍රපට සංස්ථා පනත මේ වනතුරුත් නීතිමය වශයෙන් අහෝසිවී නොමැති වුවද රාජ්‍ය චිත‍්‍රපට සංස්ථාව යන නාමකරණය නම් වෙනසකට ලක්වී ඇත්තේය. එසේම එහි ඇතුළත් බොහෝ විධිවිධාන ද වර්තමානයේ දී ක‍්‍රියාත්මක නොවේ. විටින් විට බලයට පත්වූ රජයයන් විසින් නිකුත්කරණු ලැබූ චක‍්‍රලේඛ හා නියෝග යටතේ යටකී පනත අක‍්‍රියභාවයට පත්කොට ඇති බවක් පෙනේ. බොහෝ දෙනා සදහන් කරන්නේ සංවෘත අර්ථික ප‍්‍රතිපත්තියක් යටතේ සම්මත කොට ක‍්‍රියාත්මක කළ විධිවිධාන ඇතුළත් පනතක් වත්මන් විවෘත ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තීන් යටතේ ක‍්‍රියාත්මක කිරීම ගැටලූ මතුවීමට මූලික හේතුවක් වී ඇති බවයි. 1972 නිකුත්වූ රාජ්‍ය චිත‍්‍රපට සංස්ථා පනත තවමත් වලංගුව පවතීද? එසේ නැතිනම් දැනට ක‍්‍රියාත්මක ජාතික චිත‍්‍රපට ප‍්‍රතිපත්තිය කුමක් ද? 1972 සම්මත කරගත් පනතේ වලංගු භාවය පිළිබඳ ගැටලූවක් පවතින්නේ නම් එය මෙතෙක් සංශෝදනය කිරීමට නොහැකි වී ඇත්තේ ඇයි? මෙම ප‍්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සොයා යාමේදී පැහැදිලිවන මූලික කරුණක් වන්නේ 1977 න් පසු බලයට පැමිණි කිසිදු රජයකට මෙරටේ සිනමා කලාව හෝ කර්මාන්තය නඟාසිටුවීමේ අභිලාෂයක් හෝ අවශ්‍යතාවක් නොතිබූ බවයි. වරින්වර නොයෙකුත් කොමිෂන් සභා හා කමිටු පත්කරමින් ඔවුන් කළේ කාලය මැරීමක් බැව් දැන් අපට පිළිගැනීමට සිදුවේ. ඇත්තවශයෙන්ම ඔවුනගේ අපේක්ෂාව වන්නට ඇත්තේ මෙරට සිනමා කර්මාන්තය අතීතයේ තිබූ ආකාරයෙන්ම පෞද්ගලික සමාගම් සතු ව්‍යාපාරයක් ලෙස පවත්වාගෙන යාමට ඉඩදී, චිත‍්‍රපට සංස්ථාව යන්න ස්වාභාවික මරණයකට පත්වනතුරු නිහඩව බලා සිටීම යැයි සිතේ.

මෙකී තත්ත්වය ඇතිවීමට තවත් හේතවක් සේ සැලකිය හැක්කේ අපරටේ සිනමා ක්ෂේත‍්‍රය හා සම්බන්ධ අයවලූන්ගේ කුලල්කාගැනීමේ සම්ප‍්‍රදායයයි, ඔවුනතර ඇති දේශපාලනික බෙදීම්, කල්ලිවාදය, මමංකාරය හා ආත්මාර්ථකාමීත්වය ද රජයේ මෙකී නිහඩ ප‍්‍රතිපත්තිය පවත්වාගෙන යාමට රුකුලක් වී ඇත. සිනමා කර්මාන්තයේ උන්නතිය වෙනුවෙන් ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් යෝජනා කිරීමට යැයි කියමින් මෙරට සිනමාකරුවන් වරින්වර එක්රැුස් කළ බොහෝ අවස්ථාවලදී ඔවුනතර එකගතාවක් ඇතිකරගැනීම බෙහෙවින්ම දුෂ්කර වූ බැව් තතු දන්නෝ දනිති. සිනමා කලාකරුවන්ගේ සමිති සංගම් බොහොමයකම අද වනවිට බෝඞ් ලෑලිවලට පමණක් සීමාවී ඇත. ඇතැම් සමිති සමාගම් ආරම්භ වී වසරකින් හෝ දෙකකින් අක‍්‍රියභාවයට පත්වනු පෙනේ. එක් සංගමයකින් ඉදිරිපත් කෙරෙන යොජනා හා ඉල්ලීම්වලට මෙන්ම උද්ඝෝෂණයන්ට ද වෙනත් සමිති සමාගම් එක්නොවීම සුපුරුදු ලක්ෂණයකි. ඇමෙරිකාවේ මෙන් දශක ගණනාවක් සක‍්‍රීයව ක‍්‍රියාත්මකවන වෘත්තීය සිනමා සංවිධාන (Proffessional Organizations) එනම්; American Society of Cinematographers  හා Directors Guild of America වැනි ආයතන මෙරට බිහිවීම සිහිනයක් පමණි. මෙම තත්ත්වය රජයට නිහඩ ප‍්‍රතිපත්තීයක් පවත්වාගෙනයාම සදහා කදිම පසුබිමක් නිර්මාණය කර තිබෙන බව පෙනී යයි.

පසුගිය මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන සමයේ සිනමා ප‍්‍රදර්ශනය ඩිජිටල්කරණය කිරීම හා අදාල රජයේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය එළිදැක්වීමට යැයි කියමින් සිනමා කලාකරුවන් අරලියගහ මන්දිරයට කැදවා කළ ව්‍යාජ උත්සවයේ දී බොහෝ සිනමා කලාකරුවන් වැඩියෙන් උනන්දුවූයේ ජනාධිපතිතුමා සමග ඡුායාරූප ගැනීමට, සතුටු සාමීචියේ යෙදීමට හා තම තමන්ගේ පෞද්ගලික ඉල්ලීම් ඇතුළත් ලියුම් කඩදාසි පිළිගැන්වීමටයි.

චිත‍්‍රපට කර්මාන්තය ප‍්‍රවර්ධනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවක් ඇත්තෙන්ම රජයට තිබේද?
පසුගිය වසර 4ක පමණ කාලසීමාව තුළදී පමණක් ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාවට පත්වූ සභාපතිවරුන් හා වැඩ බලන සභාපතිවරුන්ගේ සංඛ්‍යාව 5 කට ආසන්න වේ.

1972 දී රාජ්‍ය චිත‍්‍රපට සංස්ථාව නමින් ආරම්භ වූ ආයතනය මුලින්ම ක‍්‍රියාත්මක වූයේ ප‍්‍රවෘත්ති හා ගුවන් විදුලි අමාත්‍යාංශය යටතේ වුවද එය ඉතා කෙටි කාලයකට පමණක් සීමාවිය. ඉන් අනතුරුව එය පැවරුනේ ක‍්‍රම සම්පාදන හා රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයටයි. එකී අමාත්‍යාංශය අග‍්‍රාමාත්‍ය සිරිමාවෝ බණ්ඩාරණායක මැතිණිය යටතේ ක‍්‍රියාත්මක විය. කෙටි කලකින්ම මෙම අමාත්‍යාංශ හුවමාරුව සිදුවූයේ ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාවේ ප‍්‍රථම සාමාන්‍යාධිකාරී ඞී.බී. නිහාල්සිංහ මහතා හා එවකට ප‍්‍රවෘත්ති හා ගුවන් අමාත්‍ය ආර්.එස්. පෙරේරා මහතා අතර ඇතිවූ මතගැටුමක් යැයි කියැවේ. 1970 සිට 1977 දක්වා පැවැති සමගි පෙරමුණු රජය යටතේ එය ක‍්‍රම සම්පාදන අමාත්‍යාංශය යටතේ ම පැවතිය ද ඉන් අනතුරුව පත්වූ සෑම රජයක් යටතේදීම එකී ආයතනය විවිධ අමාත්‍යාංශ යටතට පත්විය. ඒ අතර ජනාධිපති කාර්යාලය, සංස්කෘතික අමාත්‍යංශය, අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය, ප‍්‍රවෘත්ති හා ජනමාධ්‍ය අමාත්‍යංශය, වාරිමාර්ග හා රාජ්‍ය පරිපාලන යන අමාත්‍යාංශය ද වේ. සිනමාව හා අදාලව ස්ථිරසාර රාජ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තියක් නොමැති පසුබිමක විටින් විට සිදුවන මෙකී අමාත්‍යාශ හුවමාරුව ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාවේ දෛනික පරිපාලන කටයුතු කෙරෙහි පවා ඇතිකර තිබෙන හානිකර ප‍්‍රතිඵල අපමණය. විශේෂයෙන්ම වරින්වර පත්වන අමාත්‍යවරුන් හා සභාපතිවරුන් විසින් ගනු ලබන තීන්දු තීරණ මත මිසක කිසිදු ස්ථිරසාර ප‍්‍රතිපත්තියක් යටතේ එය ක‍්‍රියාත්මකවන බවක් නොපෙනේ. 2015 බලයට පත්වූ යහපාලන රජය යටතේ අග‍්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා විසින් ජාතික ප‍්‍රතිපත්ති හා ආර්ථික කටයුතු අමාත්‍යාංශය යටතේ ‘ඩිජිටල්කරණය හා චිත‍්‍රපට බෙදාහැරීම සදහා නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීම’ වෙනුවෙන් විද්වත් කමිටුවක් පත්කළේය. එම කමිටුවේ නිර්දේශ ඇතුළත් වාර්තාව 2016 ජූලි මස නිකුත් වූ අතර නැවතත් ජනාධිපති සිරිසේන මහතා විසින් තවත් කමිටුවක් පත්කරනු ලැබීය. 2017 වසරේ අවසන් භාගයේ පත්කරනු ලැබූ එකී කමිටුව, ‘සිනමා කර්මාන්තයේ උන්නතිය උදෙසා නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීම’ වෙනුවෙන් පත්කළ බැව් සදහන් විය. එම කමිටුවේ කෙටුම් පත් වාර්තාව 2018 අපි‍්‍රයෙල් මස 03 වන දින ජනාධිපති තුමා වෙත පිළිගන්වනු ලැබීය. කෙසේ වෙතත් ඒ වන විටත් ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාව වෙනත් ඇමතිවරයෙකු යටතට පත්වී තිබිණ. ඒ සංස්කෘතික කටයුතු පිළිබද අභිනව අමාත්‍ය විජේදාස රාජපක්ෂ මහතායි. ඒ මහතා කලක් ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථා අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල සාමාජිකයෙකු ලෙස කටයුතු කළ අතර නීතීඥයෙකුද වේ. ඔහුගේ නියෝගයකට අනුව චිත‍්‍රපට බෙදාහැරීම 1972 දී මෙන් නැවතත් රජය වෙත පවරාගන්නා බවට කඩිනම් නිවේදනයක් නිකුත් කළේය. නව අමාත්‍යවරයාගේ මතය වූයේ 1972 අංක 47 දරණ ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථා පනත තවමත් වලංගු බැවින් තමන් එකී තීරණයට පැමිණි බවයි.

මෙම තීරණයට එරෙහිව චිත‍්‍රපට බෙදාහැරීමේ සමාගම් කිහිපයක් නඩු මගට පිවිසියහ. එකී නඩුව විභාගකොට තීරණයක් ලබාදීමට තවත් බොහෝ කලක් ගතවනු නියතය. මේ අතරතුර නැවතත් අමාත්‍යාංශ වෙනසක් සිදු වූ අතර ජාතික චිත‍්‍රපට සංස්ථාවේ සභාපති පුටුව ද නැවතත් වෙනස් විය. මේ අනුව අදටත් චිත‍්‍රපට බෙදා හැරීම පෙරපරිදිම සිදුවන අතර අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා හා ජනාධිපතිවරයා විසින් පත්කළ කමිටු වාර්තාවලට කුමක් සිදුවූවාදැයි යන්න පවා වාර්තා නොවේ. 1965 සිට මේ දක්වා ජාතික චිත‍්‍රපට ප‍්‍රතිපත්තියක් සැකසීමේ අරමුණින් පත්කළ කොමිෂන් සභා හා විවිධ කමිටු විසින් නිකුත් කළ වාර්තා සංඛ්‍යාව 15ක් හෝ විස්සක් ද ඉක්මවයි. ඒ අතර ජාතික චිත‍්‍රපට සංරක්ෂණාගාරයක් පිහිටුවීම හා අදාල වාර්තා හා ඩිජිටල්කරණය පිළිබද වාර්තාද වේ.

කිසිදු ක්ෂේත‍්‍රයක් සදහා අප රටේ ජාතික ප‍්‍රත්පත්ති මාලාවක් සකසා ගැනීම අසීරු වී ඇත්තේ ඇයිද යන්න වටහා ගැනීම අපහසු නොවේ. ඒ වරින්වර බලයට පැමිණෙන රජයයන් විසින් පක්ෂ දේශපාලනයට මුල්තැන දී හිතුවක්කාර අන්දමින් කටයුතු කිරීම නිසාය යන්න පැහැදිලිය. සිනමාව කෙසේවෙතත් අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය හා ගමනාගමනය වැනි අත්‍යාවශ්‍ය සේවාවන් සදහාවත් එවැනි ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් ඇතිකර ගැනීමට අප රටේ දේශපාලකයන්ට හැකිවේයැයි කිසිසේත් විශ්වාස කළ නොහැක. රටක් ශිෂ්ට සම්පන්නව හා සාර්ථකව පාලනය කිරීම උදෙසා සකස්කරගත යුතු මූලික ප‍්‍රතිපත්තිමය ලියවිල්ල වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව මෙන්ම ඡුන්ද ක‍්‍රමය පිළිබ`ද සම්මුතියක් ඇතිකරගැනීමේ දී ද වර්තමානයේ ඇතිවී තිබෙන අර්බුදය හරහා මේ බැව් තවදුරටත් තහවුරු වේ.

බලලෝභී දේශපාලනඥයින්ගේ කුහකත්වය පමණක් නොව ව්‍යාපාරිකයින්, කලාකරුවන්, බුද්ධිමතුන් ඇතුළු සමස්ත ජාතියේම ආත්මාර්ථකාමීත්වය මෙකී අවුල් සහගත බව උද්ගතවීමට මුල්වී ඇති බැව් අපගේ දෑස් ඉදිරිපිට සිදුවන දේ හරහා ඉතා පැහැදිලි ලෙස වටහා ගැනීම අපහසු නොවේ.

එම්.ඞී.මහින්දපාල