අලූත්ගම දර්ගා නගරය 2014 ජුනි මාසයේදී දිනයක ගිනිතැබීමෙන් දින කිහිපයකට පසුව ලංකාවේ මාධ්‍යවල පුංචි පුවතක් වාර්තා විය. ඒ මිනුවන්ගොඩ නගරයේ මුස්ලිම් ජාතිකයෙකුගේ කඩයක් ගිනිගනිද්දී සිංහල ජාතිකයන් පිරිසක් එක්ව ඒ වෙළඳසැල නිවා දැමීමේ සිදුවීමකි. ඊට පෙර සිංහල ජාතිකයෙකුගේ පරිගණක වෙළඳසැලක් ගිනිගනිද්දී මිනුවන්ගොඩ පල්ලියේ වතුර ටැංකියෙන් වතු ඇද ගින්න නිවා දැමූ අවස්ථාවක් ගැනද මැයි 13 වැනිදා මහා විනාශයකින් පසුව අපව හමුවූ මිනුවන්ගොඩ නගරයේ හානියට පත් වෙළඳසැල්වල වෙළෙන්දෝ කියති.

පාස්කු ඉරිදා ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයටම මාසයක් ගතවී හමාරය. ඇත්තෙන්ම අප පුවත්පත්වල මේ ඉඩකඩ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන්කළ යුතුව තිබුණේ ඒ අමානුෂික ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරය ගැනය. ආගමික උමතුවෙන් පිරුණු පිරිසක් මෙහෙයවන ඒ ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කරන අන්දම ගැන කතාකරන්නට අපගේ කාලය යෙදවිය යුතුව තිබුණි. එහෙත් අපට අපගේ කාලය මෙන්ම පුවත්පත්වල ඉඩකඩ වෙන් කරන්නටද සිදුව ඇත්තේ ත‍්‍රස්තවාදී ප‍්‍රහාරයෙන් පසුව ඇවිලී තිබෙන අන්තවාදී ගිනි ජාලා නිවා දමන්නටය. බොරු ප‍්‍රචාරවලට උත්තර සොයන්නටය. මුස්ලිම් ජනතාව බිත්තියට හේත්තු කොට සියලූ මුසල්මානුවන් ත‍්‍රස්තවාදීන් ලෙස හංවඩු ගසා ඔවුන්ට පහරදීම ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමක් නොවේ. ත‍්‍රස්තවාදී ගින්නට පෙට‍්‍රල් දැමීමකි.

මුලින් අප සියලූදෙනා වැරදි තොරතුරුවලට හසු නොවී එක්විය යුතුය. එක්ව සිටගත යුතුය. ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කළ හැක්කේ එවිටය. මිනුවන්ගොඩට පැමිණි අන්තවාදීන්ගේ ප‍්‍රහාරයෙහි වින්දිතයන් බවට පත්වූ සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් ව්‍යාපාරිකයන් එකිනෙකා කෙරෙහි සැකය, අවිශ්වාසය, බිය පතුරුවාගනිමින් වෙන්ව සිටිනවා වෙනුවට එක්ව සිටිමින් අප සමඟ කතාකළේය. එකිනෙකා කෙරෙහි වෛරී අදහස් වෙනුවට සාමයේ අදහස් අප සමඟ බෙදාගත්හ. සිදුවූ විනාශය තක්සේරු කරන්නට නොව, ඔවුන්ගේ සාමයේ අදහස්වලට මේ සටහනෙන් අපි වැඩි ඉඩක් සැපයුවෙමු.

ජෙගනාදන්, රියාස් මොහොමඞ්, ප‍්‍රියංකා ජයසූරිය, හර්බට් සිල්වා, මොහොමඞ් රිනෝස්, මොහොමඞ් රිම්සාන්, එම්.එච්.එම්. රිෆාන්, චන්දිමා මහීපාල, නිෂුම් අයෝගා මහීපාල ඇතුලූ පිරිසක් අප සමඟ මිනුවන්ගොඩදී අප සමඟ කතාබහ කළේය. අප මිනුවන්ගොඩට ගිය මැයි 17 වැනිදා එම නගරයට රාජ්‍ය නිලධාරීන් පිරිසක්ද පැමිණ සිටියේ විනාශය තක්සේරු කරන්නටය. මිනුවන්ගොඩ නගරයේ වෙළඳසැල් 58ක් පමණ අලාභහානි වලට ලක්ව තිබේ. සම්පුරණයෙන්ම විනාශ වූ වෙළඳසැල් ගණන 24ක් පමණ වෙයි.

සිංහල ඇඳුම් කඬේ

මිනුවන්ගොඩ නගරයේ ගිනිගත් ‘එක්කෝ‘ නම් සිංහල ඇඳුම් වෙළඳසැල ගැන කතාව බොහෝ දෙනෙකුගේ කතාබහට ලක්ව තිබුණි. මේ වෙළඳසැලේ සිව්වැනි මහලේ රෙදි ගබඩාව සම්පූර්ණයෙන් ගිනිගෙන ඇත. 17 වැනිදා අප එහි යද්දීත් ඒ ඇඳුම් ගිනිගන්නා අයුරු දකින්නට ලැබුණි. ඒ ගින්න නිවන්නට ගත් උත්සාහය නිසා තෙවැනි මහලේ තිබුණු ඇඳුම් තොගද සම්පූර්ණයෙන් විනාශ වී තිබේ. හානිය කෝටි හතරකට ආසන්නය.

මෙය මිනුවන්ගොඩ නගරයේ පමණක් නොව අසල නගර කිහිපයකම ප‍්‍රසිද්ධ වෙළඳසැලකි. එය මිනුවන්ගොඩ නගරයේ දැවැන්තම ඇඳුම් වෙළඳසැලයි. එම වෙළඳසැල වඩා ප‍්‍රසිද්ධ වුණේ පිරිමි ඇඳුම් සඳහාය. චන්දිමා පවසන්නේ ලංකාවේ ප‍්‍රසිද්ධම වෙළඳසැල්වලින් කාන්තා ඇඳුම් ගන්නා අය පවා ඇය ළඟට පැමිණ පිරිමි ඇඳුම් මිලදී ගන්නා බවය.

අප එහි යද්දී චන්දිමා මෙන්ම ඇගේ සොයුරිය වන නිෂුම් අයෝගා මහීපාලද වෙළඳසැලේ සිටියේය. ඔවුන් පවසන්නේ කෝටි හතරක තොග විනාශ වුවද රක්ෂණයෙන් ලැබෙන්නේ කෝටි එකහමාරක් පමණක් බවය. ඒ නිසා ඔවුන්ට සිදුව ඇත්තේ දැවැන්ත පාඩුවකි.
‘අපි අලූත් අවුරුද්දට ලොකු ඇඳුම් තොගයක් ගේනවා. මොකද අවුරුද්ද ඉවරවුණාම රාමසාන් එනවා. අලූත් අවුරුදු කාලය තරම්ම අපට රාමසාන් උත්සව කාලයේදීත් බිස්නස් තියෙනවා. ඒ නිසා තමයි අපි වැඩිපුර ඇඳුම් ගේන්නේ. මොකද තිහාරිය වගේ පැතිවලින් පවා මුස්ලිම් උදවිය එනවා අපෙන් ඇඳුම් ගන්න. ඒ තොග තමයි විනාශ වුණේ.‘ චන්දිමා මහීපාල පැවසුවාය.
මුස්ලිම් ජාතිකයන් භාණ්ඩ මිලදී ගන්නේ මුස්ලිම් වෙළඳසැල්වලින් පමණක් බව ප‍්‍රසිද්ධ කතාවකි. අපි ඒ ගැන නිෂුම් අයෝගා මහීපාලගෙන් විමසුවෙමු.
‘මම නම් එහෙම දෙයක් දැකලා නැහැ. අනෙක් හැමෝම වගේ තමයි. මුස්ලිම් අයත් කැමතියි හරි ලස්සනට අඳින්න. මෙහේට එන අය නම් බලන්නේ කඬේ අයිති මොන ජාතියටද කියලා නෙවෙයි. හොඳ ප‍්‍රඩක්ට් එකක් තියෙන්නේ මොන කඬේද කියලයි. අපි කාටවත් අපේ කඬේ සිංහල නිසා අපේ කඬේට එන්න කියලා කියන්නේ නැහැ. අපේ ප‍්‍රඩක්ට් එක හොඳ හින්දා එන්න කියලයි කියන්නේ. මේවා ජාතිභේද ඇති කරන්න කියන කතා. මේ කඬේ පිටිපස්සේ තියෙන විනාශ වෙච්ච කඩවල හිටපු මුස්ලිම් සහෝදරයන් ඇඳුම් ගත්තේත් අපේ කඩයෙන්. මේ නගරයෙ මුස්ලිම් කඩ තියෙනවා. ඒත් නගරයේ ගොඩක් මුස්ලිම් අය ආවේ මේ කඬේට. මේ කඬේ වැඩකරපු අය අතරේත් මුස්ලිම් අය ගොඩක් ඉන්නවා. අනෙක විනාශයෙන් පස්සේත් ජාතිභේදයක්, වෛරයක් නැතිව මුස්ලිම් අය ඇවිත් අපට කණගාටුව කියලා ගියා. අපිත් ගිනිගත්ත කඩවල මුස්ලිම් සහෝදරයන්ට කතාකළා.‘ ඇය එසේ කීවාය.

බුදුපිළිම

වෙළඳසැල්වලට ජාතියක් ආරෝපණය කළේ අප නොවේ. සිංහල කඩ හා මුස්ලිම් කඩ බෙදා වෙන්කළේ අන්තවාදීන්ය. භාණ්ඩයක ප‍්‍රමිතිය වෙනුවට ජාතිය බලා වෙළඳසැල්වලට යන්නැයි යෝජනා කළේ ඔවුන්ය. ඔවුන්ගේ භාෂාවට අනුව ‘සිංහල කඩ‘ ගණනාවක්ද අන්තිමේ ඔවුන් ගිනිතැබීය. ඔවුන් ගිනිතැබූ ‘මුස්ලිම් කඩ‘ වලද සිංහල ජාතික සේවකයන් ගණනාවක් සේවය කර ඇත.

මත්පැන් වෙළඳසැලක්, පින්තූර රාමු කරන වෙළඳසැලක්, ඇඳුම් කඩයක් ආදී වෙළඳසැල් රැුසක් එසේ විනාශ වූ සිංහල ජාතිකයන්ට අයත් වෙළඳසැල් අතර තිබේ. ඒ අතර තිබුණු එක් වෙළඳසැලක බුදුපිළිමද තිබී ඇත. ඒ බුදුපිළිම සම්පූර්ණයෙන්ම ගින්නෙන් විනාශ වී ගොස්ය.
‘මාවනැල්ලෙදී කැඩුවේ එක බුදුපිළිමයයි. මෙතැන බුදුපිළිම කීයක් කැඩිලාද‘ චාන්දනී පික්චර් පැලස් නම් ඒ වෙළඳසැලේ හිමිකරුවා වන හර්බට් සිල්වා මහතා අප සමඟ එසේ කීවේය.

රහසින් චෝදනා

අප සමඟ කතාකළ අය නිර්නාමිකව කී දේවල්ද බොහෝය. ඇඳිරි නීතිය ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසුව නගරයට පහරදුන් බවත්, හමුදාව හා පොලීසිය ආරක්ෂාව සැපයුවේ වෙළඳසැල්වලට නොව පහරදුන් අයට බවත් ඔවුහු කීහ.

‘ඇඳිරි නීතිය දානවාත් එක්කම හවස් වරුවේ අපව කඩවලින් යැව්වා. අපි එළියට ගියා. ඒ එක්කම තමයි හමුදාව ආවේ. එතකොට ගිනිතියන්න හිතලාවත් නැහැ. ගෙවල්වලට ගියාමයි අපට ආරංචි වුණේ හමුදාව ඉන්න අතරේ කඩවලට ගහන බව. දුවගෙන ආපු අපි හමුදාවෙන් අවසර ඉල්ලූවා ඇතුලට ඇවිත් අපේ කඩවල ගින්න නිවාගන්න. ඒත් අපට ඉඩ දුන්නේ නැහැ. අපේ ජීවිතවලට හානියක් වුණොත් වගකියන්න බැරි බව හමුදාව කිව්වා. ඒත් එයාලා අපේ කඩවලට වගකීවේ නෑ. ගින්න නිවන්නේ නැත්තේ ඇයිද කියලා හමුදාවෙන් අහද්දී අපට කිව්වා පොලීසියට කියන්න කියලා. පොලීසියට කිව්වාට පොලීසිය මොනවත් කළේ නැහැ. අපි ඈතින් ඉඳලා අපේ කඩවලට ගින්න පැතිරෙන විදිය බලාගෙන හිටියා. ගිනිනිවන රථය එන්න පරක්කු වුණා. එතකොට කඩ දෙකක් ගිනිතියලා. ඒ ගින්න තවත් කඩවලට පැතිරෙනවා. ඒත් ඒක නවත්වන්න උනන්දුවක් තිබුණේ නෑ. ඇත්තටම කිව්වොත් ගින්න නිවුවා නෙවෙයි. ඉබේම නිවිලා ගියා.‘
මෙසේ කීවේ සිංහල ජාතික වෙළඳසැල් හිමියෙකි. ඔහු එසේ කියන අතර තවත් වෙළඳසැල් හිමියෙකු ළංව කීවේ ඇඟ කිලිපොලන කතාවකි.

‘ගිනිතියපු උන්ට හමුදා සෙබලූ කිව්වා, පැයක් දෙන්නම් ගහලා පලයන් කියලා. ඒත් පැය ගාණක් තිස්සේ ගහලා ගිනිතිබ්බා. ගිනිතියන්න කලින් කඩවලට ගහලා කැඩුවා. ඊට පස්සේ වටින ෆෝන්, ඔරලෝසු වගේ ගෙනියන්න පුලූවන් බඩු කොල්ලකෑවා. ඊට පස්සේ තමයි ගිනිතිබ්බේ. මේ ගොඩක් දේවල් සී.සී.ටී.වී. වල රෙකෝඞ් වෙලා ඇති.‘

මිනුවන්ගොඩ ගිනිතැබීම් ගැනද ප‍්‍රදේශවාසීන් කියන්නේ පිටින් ආ පිරිසක් කළ දෙයක් බවය. එහෙත් අප සමඟ කතාකළ අය පෙන්වන්නේ ගිනිතැබීම්වලට ප‍්‍රදේශවාසීන් බොහොමයක් සම්බන්ධ බවය. එක් මුස්ලිම් ජාතික තරුණයෙක් දැඩි වේදනාවකින් කීවේ තමන්ගේ හොඳම පාසැල් මිත‍්‍රයෙක්ද තමන්ගේ කඩය ගිනිතැබීමට සම්බන්ධ වූ බවය. නගර මධ්‍යයේ එක්ව පිහිටා තිබුණු මුස්ලිම් කඩ කිහිපයක් ගිනිතැබුවේ පිටින් ආ අය බව යන්තමින් හෝ අනුමාන කළ හැකිය. එහෙත් නගරයේ වෙනත් තැන්වල තැනින් තැන තනිව පිහිටා තිබුණු මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගේ කඩ ගණනාවක් විනාශ කර තිබුණි. ‘පිටින් ආපු අය ගැහුවා නම් මුස්ලිම් අයගෙ කඩ අඳුනගන්නෙ කොහොමද.‘ ඔවුහු එසේ අසති.

අපි ඉන්නවා

අප සමඟ අදහස් දැක්වූ මුස්ලිම් ජාතික ව්‍යාපාරිකයන් වන මොහොමඞ් රියාස්, මොහොමඞ් රිම්සාන් ඇතුලූ පිරිස කීවේ මේ නගරය අත් නොහැර යන බවය. ඉදිරියේ වුව මුස්ලිම් ජනතාවට මිනුවන්ගොඩ ආරක්ෂාකාරී බව විශ්වාස කරන බවය.

‘අපි දන්නවා මේ පැත්තේම අය අපේ කඩවලට ගහපු බව. ඒත් අපි දන්නවා ඒ බහුතරය නොවන බව. අපව එළවන්න එයාලාට ඕනෑ ඇති. ඒත් මේ අපේ ගම. අපේ ගොඩක් අය ඉගෙනගත්තේත් සිංහල ඉස්කෝලවල. ඉතින් අපි කොහේ යන්නද. කඩවලට ගහපු අය වගේම අපිත් එක්ක හිතවත් ගොඩක් සිංහල අය ඉන්න බව අපි දන්නවා. එයාලා ජාතිවාදී නැහැ. අපට මිනුවන්ගොඩම ආරක්ෂා ඇතිව අපේ බිස්නස් ආයෙත් ගොඩනඟාගන්න පුලූවන් බව අපි දන්නවා. අපේ හිත්වල වෛරයක් නෑ. ඒත් අපට බයක් තියෙන්නේ සිංහල අය අතරේ හොඳ අය ගොඩක් ඉන්න බව නොදන්න ඈත ගම්මල මුස්ලිම් අය මේ ප‍්‍රහාරය ගැන මොනවා හිතයිද කියලයි. ඒකෙන් එයාලා අන්තවාදය පැත්තට යොමුවේවිද කියලයි.‘

ඇගේ හඬ

වෙළඳසැල් හිමි කාන්තාවක වන ප‍්‍රියංකා ජයසූරියගේ වෙළඳසැල ගින්නට හසුව තිබුණේ නැත. ඇගේ හඬ මුළු රටටම ආදර්ශයකි. ඇයට සිදුවූ විනාශය ගැන ඇත්තේ මහත් වේදනාවකි. ඇගේ කතාවෙන් අපි මේ සටහන අවසන් කරන්නෙමු.

‘මේ සිදුවීමෙන් පස්සේ අපි කතාකරන වෙලාව වෙනතෙක් දේශපාලඥයෝ ආවා , සාමන්‍ය ජනතාව ආවා. ඒත් මේ වෙනකම් කිසිම බෞද්ධ හිමි නමක් ආවේ නැහැ. ඒ ආවත් මෙතන දේශපාලනය කතා කරලා ගියා මිසක සිංහල අපි වෙනුවෙන් කතා කරන්න එක නායකයෙක් නැහැ. අද මුස්ලිම් මිනිස්සු තමයි අපි වෙනුවෙන් කතා කරන්නේ. කඩවල් විනාශ වෙලා බඩගින්නේ ඉන්න අයට කන්න අරගෙන ආවේ මුස්ලිම් මිනිස්සු. අපේ ගොඩක් හාමුදුරුවරු සිවුර කරේ තියාගෙන සිංහල බෞද්ධයෝ කියලා කෑගහන්නේ. ඇත්තටම මෙතන තියෙන්නේ දේශපාලන ප‍්‍රශ්ණයක්. අපි ඇතුලේ අන්තවාදියෝ නැහැ. අපේ කට්ටිය ඇතුලේ ඉන්නේ සාධාරණව පරම්පරා ගාණක් හම්බකරගත්තු මිනිස්සුන්ගේ දරුවෝ. අපි බොහෝම සහජීවනයෙන් තමයි මේ මාකට් එක ඇතුලේ හිටියේ. මෙතැන තවත් එක්කෙනෙක්ට ගැහුවා කියන්නේ මට ගැහුවා වගේ වැඩක්.

අපේ ඕනම ප‍්‍රශ්නයකට උදව්වට දුවගෙන එන්නේ මේ මිනිස්සු. මට දැන් දුකයි දැන් මේ මිනිස්සුන්ට මුහුණ දෙන්න. අපේ සිංහලයෝ මේ දේවල් කරපු නිසා. ඒ අතර මුස්ලිම් අන්තවාදීන් කරපු වැඩෙයි මේ වැඩෙයි අතර කිසි වෙනසක් අපි දකින්නේ නැහැ. මම සටන් කරනවා මුස්ලිම් අයත් එකක් එකතු වෙලා අපේ මිනිස්සුන්ට සාධාරණයක් ඉටු කරලා දෙන්න. මගේ කඬේට මොනවත් වෙලා නැහැ. මම ඒත් කතා කරන්නේ මේ මාකට් එකේ අපි හැමෝම සහෝදරයෝ වගේ හිටපු නිසා. මගේ මහත්තයා නැති වුණ දවසේ ඉදලා මට උදව් කලේ මේ අය තමයි. පල්ලි වල ස්වාමීන් වහන්සේලා අපිව බලන්න ඇවිත් අපේ අතට අත දීලා සන්සුන් වෙලා වැඩ කරන්න කියනකොට. අපේ හාමුදුරුවරු ටීවී වල කෑගහුවේ ජාතිවාදය අවුස්සන්න. ඒ කෑගහපු නිසා තමයි අපේ මිනිස්සු ඇවිස්සිලා මේ නිකං ඉන්න මිනිස්සුන්ට ගහන්න ගත්තේ. ඇත්තටම අපේ මිනිස්සුන්ව ඇවිස්සුවා.

මම දෙමළ දන්නවා. විනාශ වෙච්ච මුස්ලිම් අයගේ කඩවලට අදාල විස්තරත් ෆෝම්වල පිරෙව්වේ මම. මම දෙමළ කතා කරනකොට අපේ සිංහල අය මට බනිනවා. මුස්ලිම් කෑමවලටයි ඇඳුම්වලටයි වද පෙති දානවා කියලා කියනවා. සිංහල අය ළමයි හදන්නේ නැතිව ඉඳලා ඒකටත් මුස්ලිම් අයට තමයි චෝදනා කරන්නෙ. මේ බොරු කතාවලට මිනිස්සු රැුවටිලා.
අපි බය නැහැ මේවා කතා කරන්න . මේක ඇතුලේ සිංහල මිනිස්සුන්ට වෙලා තියෙන අසාධාරනේ ගැන කතා කරන්න කවුරුත් නැහැ. මේ පහරදීම් කළේ පිට අය විතරක් නෙවෙයි. මේ ගමේ අය සම්බන්ධයි. සමහරු අපේ ඥාතීන්. තව සමහරු යාලූවෝ. ගොඩක් අයගේ ෆොටෝ තියෙනවා. මේ විනාශයෙන් පස්සෙ පල්ලියේ මුස්ලිම් අය අතරේ රැුස්වීමක් තිබුණා. දෙමළ භාෂාව දන්න නිසා මමත් එතැනට ගියා. එතැනදී මවුලවිලා කිව්වේ පහරදුන්නු අය ඉන්න ෆොටෝ හැමතැනම දාන්න එපා. වෙච්ච දේවල් අපි හිතෙන් අමතක කරලා දාලා. අපි නැගිටිමු කියලා. ඒ මිනිස්සු අපෙනුත් ඉල්ලූවේ පහරදුන්න අයගේ නම් ගම්වත් පොලිසියට දෙන්න එපා කියලා. දැන් හැමෝම කියන්නේ අපි ගැහැවුවේ නැහැ කියලා. පිටින් ආපු අය ගැහුවා කියලා. දැන් බලද්දී අපි තමයි අපේම කඩ ගිනි තියාගෙන තියෙන්නේ. අපි මේවා ගැන බය නැතිව කතාකරනවා. ඒ නිසා සමහරු අපට චෝදනා කරනවා. ඒ චෝදනාවලට අපි බය නැහැ. ඒත් දැන් අපි බයේ ඉන්නේ අපේ කටවල් වලට ඉබ්බ දාන්න බැරි නිසා අපේ කඩවල් වලට ඉබි දාලා යයිද කියලා.‘ x

ශ‍්‍රී ලංකාවේ සිටින පාකිස්ථානු සරණාගතයන් ගැන පිට පිට තෙවැනි සතියේදීත් අපි ලියන්නෙමු. එම සරණාගත කණ්ඩායම තවමත් අසීරු තත්වයන් යටතේ සිටින අතර ඔවුන් ගැන කිසිම දේශපාලන නායකයෙකු හෝ මාධ්‍ය ආයතනයක් උනන්දු වන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ කතාවට මාධ්‍ය ආයතනවලින් ඉඩක් වෙන්වන්නේ නැත. එලෙස ඉඩක් වෙන්වුණානම් ඔවුන් ගැන අනිසි බියක් ඇති කරගැනීමට ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් කටයුතු නොකරනු ඇත.

පාකිස්ථානයේ සිටි අහමදියා ජන කණ්ඩායම 1970 පමණ වෙද්දීත් පාකිස්ථානයේ ආර්ථික හා දේශපාලන වශයෙන් වැදගත් ජන කණ්ඩායමක්ව සිටියේය. අහමදියා ජනවර්ගයට අයත් ඇමතිවරුන් පවා සිටි අතර එරට ආර්ථිකයේද වැදගත් තැනක් අහමදි ජනතාවට තිබුණි. කෙසේ වෙතත් ඒ නිසාම පාකිස්ථානු ජනතාව අතර අහමදියා මුස්ලිම්වරුන් කෙරෙහි සැකයක්, විරෝධයක් හටගෙන තිබුණි.

එවකට සිටි සුල්ෆිකර් භූතෝ රජය ඒ නිසාම අහමදි ජන කොට්ඨාශයට යම් සීමා පනවන්නට පටන්ගෙන තිබුණි. පසුකාලීණව ෂියා උල් හක් බලයට පත්ව අහමදියා ජන කොට්ඨාශයේ අයිතිවාසිකම් පාකිස්ථානු ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේන පිළි නොගන්නා තත්වයක් ඇතිකළේය. ඒ අනුව මේ වෙද්දී අහමදියා ජන කොට්ඨාශය පාකිස්ථානු රාජ්‍යය විසින් ආගමික කොට්ඨාශයක් විදියට පිළි නොගනියි. අහමදියා ජනතාව පීඩාවට පත්වෙන්නට ප‍්‍රධානම හේතුව වී තිබුණේ එයයි. ඒ අනුව අහමදියා ජනතාවට පාකිස්ථානයේදී පහරදීම්වලට, ඝාතනවලට මුහුණදෙන්නට සිදුව තිබුණි. පීඩාවට පත් ජන කොට්ඨාශයක් ලෙස අහමදියා ජන කොට්ඨාශය පාකිස්ථානයෙන් පලා යන්නට පටන්ගෙන තිබුණු අතර ශ‍්‍රී ලංකාව හා තායිලන්තය ඔවුන්ගේ මුල්ම ගමනාන්තයක් බවට පත්විය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ මේ මොහොත වෙද්දී අහමදියා සරණාගතයන් 1600ක් පමණ සිටින අතර තායිලන්තයේ 10 000ක් පමණ සිටියි.

2017 වර්ෂයේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ සරණාගත සංවිධානය ගත් තීරණයක් අනුව බටහිර රටවල්වල සරණාගත තත්වය ලබාදීමේදී ප‍්‍රමුඛ ලෙස සලකන ලෝකයේ ජනකොට්ඨාශ අතරට අහමදියා ජනවර්ගය අයත් වෙයි. යුද්ධය පැවති කාලයේදී ලාංකික දෙමළ ජනතාවටත් මෙවැනි ප‍්‍රමුඛතාවයක් ලැබී තිබුණි. අයි.එස්. සංවිධානය ක‍්‍රියාත්මක වෙද්දී සිරියානු ජනතාවට ප‍්‍රමුඛතාවයක් ලැබුණි. එම ප‍්‍රමුඛතාවය නිසා ඔවුන්ට බටහිර රටක සරණාගත තත්වය ලැබීම අසීරු කටයුත්තක් නොවේ.

පසුගිය වසර 12ක පමණ කාලය තුල 6000 ත් 7000 ක් අහමදියා සරණාගතයන් ප‍්‍රමාණයක් ලංකාවට පැමිණ ඇත. ඔවුන් අතරින් 5000කට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් රටෙන් පිටව ගොස් ඇත. මේ ක‍්‍රියාවලිය චක‍්‍රයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. වරින් වර පැමිණෙන සරණාගතයන් ලංකාවෙන් පිටවෙයි.

මෙලෙස පැමිණෙන අහමදියා සරණාගතයන් අතර සරණාගතයන් නොවන අයට සිටීමේ හැකියාවක් නැත. සරණාගතයෙකු ලංකාවට පැමිණියහොත් සරණාගතයෙක්ද නැද්ද යන්න ඔප්පු කිරීම සඳහා අධිකරණ ක‍්‍රියාවලියක් ලංකාවේ නැතත්, එක්සත් ජාතීන්ගේ සරණාගත සංවිධානයේ ශ‍්‍රී ලංකා කාර්යාලය එම කටයුත්ත සිදුකරයි. ඒ අනුව අර්ධ අධිකරණ ක‍්‍රියාවලියක් මඟින් ශ‍්‍රී ලංකාවට පැමිණෙන පුද්ගලයන්ට අදාල ලියකියවිලි ආදිය පරීක්ෂා කොට ඔවුන්ට සරණාගත තත්වය ලබාදිය හැකිද නැද්ද යන්න පිළිබඳ තීන්දුවක් එම කාර්යාලයෙන් ලබාදෙයි. සරණාගත තත්වය ලබාදීමට සුදුසුකම් සපුරා නැතැයි තීරණය වුවහොත් ඔවුන්ට මාසයක් ඇතුලත තවත් ලියකියවිලි සමඟ අභියාචනයක් අදිරිපත් කළ හැකිය. අභියාචනය ප‍්‍රතික්ෂේප වුවහොත් ඔවුන්ට ශ‍්‍රී ලංකාවෙන් යෑමට සිදුවෙයි.

ලංකාවේ සිටින අහමදියා මුස්ලිම් ජනකොට්ඨාශයට අමතරව ක‍්‍රිස්තියානි, ෂියා මුස්ලිම් හා හසාරා නම් මුස්ලිම් නිකායට අයත් පුද්ගලයන්ද සිටියි. ඒ වර්ගවලට අයත් අය ඉන්නේ සුළුතරයකි. ඔවුන්ද පාකිස්ථානයේදී පීඩාවට පත්වෙන සුළුතර ජන කොටස්ය.

මීගමුව ආශ‍්‍රිතව ගෙවල් කුලී ගෙවාගනිමින්, ඔවුන් ලංකාවේ ගතකරන කෙටි කාලසීමාව කරදරයක් නොවී ගතකර තිබේ. මීගමුව ප‍්‍රදේශවාසීන්ද මඳක් ඉහළ ගෙවල් කුලියක් අයකොට වුව, ඔවුන්ව එළවන්නේ නැතිව ළඟ තබාගැනීමට පුරුදුවී සිටියි. එහෙත් ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයෙන් පසුව මෙම සරණාගතයන් කුලියට නැවතී සිටි නිවෙස්වල හිමිකරුවන්ව ඔවුන්ව නිවෙස්වලින් එළියට යවා තිබුණි. ඒ අනුව 1600ක් වන සරණාගත ප‍්‍රජාවන් 1000ක් පමණ ඉන්නේ ප‍්‍රධාන ස්ථාන තුනකය. මේ සරණාගතයන් අතිශය දුෂ්කර, මනුෂ්‍යත්වයට නොගැලපෙන තත්වයන්ට මුහුණදෙමින් සිටියි.

පස්යාල අහමදි පල්ලයේ 600ක් පමණ සිටියි. පුංචි දරුවන් හා කාන්තාවන්ද ඒ අතර සිටියි. එහෙත් වැසිකිළි තිබෙන්නේ හයක් පමණය. සියලූමදෙනාට පල්ලිය තුළ ඉඩකඩ නැති නිසා කාන්තාවන් පමණක් ඇතුලේ සිටියි. වර්ෂාව මැද පිරිමි පුද්ගලයන් ඉන්නේ එළියේය. මීගමුව පල්ලියේද තැන එබඳුය. මීගමුව පොලීසිය මේ වෙද්දී ඉන්නේ මේ සරණාගතයන්ව එපා වූ තැනකය. පොලිස් ස්ථානයේ ඔවුන්ට ඉඩ නැත.

මේ සරණාගතයන්ව ප‍්‍රතික්ෂේප කරමින් අම්බලන්තොට, මොරටුව, අතුරුගිරිය, පස්යාල ආදී තැන් රැුසක විරෝධතා ඇතිව තිබුණි. මුස්ලිම් බහුතරයක් ජීවත්වෙන ප‍්‍රදේශවලින්ද මේ සරණාගතයන්ව බාරගැනීම ප‍්‍රතික්ෂේප කර තිබුණි. රජයද මේ සරණාගතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට උත්සාහ නොකරන නිසා මේ වෙද්දී ඉතා දුක්ඛිත තත්වයන් යටතේ ජීවත්වීමට සරණාගතයන්ට සිදුව තිබේ. සුළුතර ජනවර්ගයකට අයිතිවීම නිසාම ඔවුන්ට මේ දුක්ඛිත තත්වයට මුහුණදීමට සිදුවීම ඛේදවාචකයකි.

ලංකාවේ සිටින්නේ පරාර්ථකාමී සුහද පුරවැසියන් බව කියමින් උදම් අනන අය වුව මේ සරණාගතයන් ගැන අනුකම්පා කරන්නේ නැත. එහෙත් ශ‍්‍රී ලංකාවෙන් විදේශගතවූ සරණාගතයන්ද ලක්ෂ ගණනක් ලොවපුරා සිටියි. ජවිපෙ කාලයේදී තර්ජන මැද පලාගිය බොහෝදෙනෙකු අසීරු තත්වයන් යටතේ ජීවිත ගැටගසාගෙන ඇත. ජවිපෙ හිටපු නායක සෝමවංශ අමරසිංහ පවා දේශපාලන සරණාගතයෙකි. ලොවපුරා සරණාගතයන් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන තත්වයක් තිබුණානම් මනුෂ්‍ය වර්ගයාට විශිෂ්ඨම මිනිසුන්ව අහිමි වීමේ ඉඩක් තිබුණි. ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් සරණාගතයෙකි, ක්වීන් කණ්ඩායමේ ශේෂ්ඨ ගායකයා වන ෆ්‍රෙඞී මර්කරි සරණාගත පවුලකින් පැවත එන්නෙකි.

යුද්ධය සමයේ ශ‍්‍රී ලංකාවෙන් ඉන්දියාවට ගිය දේශපාලන සරණාගතයන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ තුනක් පමණය. අදටත් ඔවුන්ගෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් ඉන්නේ ඉන්දියාවේ කඳවුරුවලය. ඔවුන්ට ඉන්දියාවේ පාසැල් අධ්‍යාපනය ලබාදෙයි. රැුකියා කිරීමේ අවස්ථාව ලබාදෙයි. ඔවුන්ව හඳුන්වන්නේ ‘රෙෆියුජීස්‘ යන වචනයෙනි. එහෙත් ශ‍්‍රී ලංකාවේ සිටින අහමදි සරණාගතයන්ව හඳුන්වන්නේ ‘අර්බන් රෙෆියුජිස්‘ යන අන්තර්ජාතික නාමයෙනි. ඉන්දියාවේ සිටින ටිබෙට් සරණාගතයන්ගේ කුඩා කණ්ඩායම්ද හඳුන්වන්නේ නාගරික සරණාගතයන් යන නමෙන්ය.

ශ‍්‍රී ලංකාවෙන් පිටව ගොස් විදෙස් රටවල සිටින සරණාගතයන් තරම් ප‍්‍රමාණයක් අද මේ රටේ නැත. අද ශ‍්‍රී ලාංකාවේ ඉන්නේ සරණාගතයන් 1600ක් පමණි. ජාතියක් ලෙස ඒ සුළු පිරිස රැුකගැනීම අපගේ වගකීමකි. යම් රටක ජීවත්විය නොහැකි නම් වෙනත් රටක දේශපාලන රැුකවරණ පැවතීම ලෝක මනුෂ්‍ය ශිෂ්ඨාචාරය පිළිගත් මනුෂ්‍ය අයිතියකි. එය නීතියකින් සම්මත වී නැතත් එක්සත් ජාතික සංවිධානයේ මුල්කාලීන එකඟතාවලින්ද පිළිගත් අයිතිවාසිකමකි. අද ශ‍්‍රී ලංකාවේ සිටින හඬක් නැති මේ ජනකොට්ඨාශයට අහිමිවෙමින් තිබෙන්නේ ඒ අයිතිවාසිකමය. ජාතියක් ලෙස අප ලැජ්ජා විය යුතුය. x

රජයේ පාසල්වල ක‍්‍රිඩා පුහුණු කරුවන් වශයෙන් 3888ක් බදවා ගැනීමට තීරනය කර ඇති බව අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය නිවේදනය කර ඇත. මේ බදවා ගැනීමවලට ගුරු සංගම් සිය විරෝධය මේ වන විට පලකර ඇත. මීට පෙර අවස්ථාවකත් රජයේ පාසල්වලට ක‍්‍රිඩා පුහුණු කරුවන් බදවා ගැනීම සදහා අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය උත්සුකවූ අතර එහිදි ගුරු සංගම් ඊට විරෝධය දැක්වීය.

මෙවර බදවා ගැනීමට යන්නේ එසේ බදාවා ගැනීමට කල්ගිය ක‍්‍රීඩා පුහුණු කරුවන් බව පෙනේ. මෙම බදවා ගැනීම්වලට එරෙහි ගුරු සංගම් විරෝධය දැක්වූ කරුණ වූයේ ගුරුවරයෙක් වීම සදහා අවශ්‍ය අවම අධ්‍යාපන සුදුසුකම මේ ක‍්‍රිඩා පුහුණුකරුවන්ට නොමැති බවය. ඊට අධ්‍යපන අමාත්‍යවරයාගේ ප‍්‍රතිචාරය වූයේ මේ බදවා ගැනීමට යන ක‍්‍රීඩා පුහුණුකරුවන් විවිධ කි‍්‍රඩාවන්ගෙන් ජාතික හා ජාත්‍යන්තර තලය නියෝජන කල අය බවයි.

ගුරුවරයෙකු වශයෙන් පත්වීමක් ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය අවම අධ්‍යාපන සුදුසුකම පිළිබද මෙහිදි සාකච්ඡුා කරන්නට බලාපොරොත්තු නොවෙමු. එහෙත් මේ බදවා ගෙන ඇති ක‍්‍රීඩා පුහුණු කරුවන් පිරිස ඇත්ත වශයෙන්ම ජාතික හා ජාත්‍යන්තර තලයේ ශ‍්‍රී ලංකාව නියෝජනය කළ පරිසක් නම් එම පිරිසෙන් පාසල් ක‍්‍රීඩාවට වඩාත් සේවයක් වන බව නම් කිව යුතුය. මන්ද අද පාසල් වලට පිටතින් මිලදි ගන්නා ක‍්‍රීඩා පුහුණු කරුවන් මිස අධ්‍යපන අමාත්‍යංශය ලබාදෙන ක‍්‍රීඩා පුහුණු කරුවන් නොමැති නිසාය. ඇති හැකි පාසල් කි‍්‍රඩා පුහුණුකරුවන් මිලදි ගත්තද සත්‍යය වන්නේ රටේ බහුතර පාසල්වලට එවැනි හැකියාවක් නැති බවය.

අධ්‍යපන අමාත්‍යංශය පාසල් වලට ලබා දෙන්නේ ශරීරික අධ්‍යපන ගුරුවරුන් පමණය. මේ ගුරුවරන් විශේෂිත යම් ක‍්‍රීඩාවක් බොහෝ විට පුහුණු කරනු නොලබයි. ඊට හේතුව පුහුණු කරුවෙක් වශයෙන් පුහුණුවක් ඔවුන්ට නොලැබීමත්, පුහුනුකරුවකුට අවශ්‍ය කරන අත්දැකීම ඔවුනට නොමැති වීමත්ය. ශාරීරික අධ්‍යාපන ගුරුවරු අතර ඉතා හොද ක‍්‍රිඩා පුහුණු කරුවන් යම් ප‍්‍රමාණයක් සිටින බවද ඒ සමගම කිව යුතුය. නමුත් ශාරීරික අධ්‍යපන ගුරුවරුන් යනු ක‍්‍රීඩා පුහුණුකරුවන් බව එයින් අදහස් වන්නේ නැත.

ක‍්‍රීඩා අමා්‍යංශය ගත්තද එහි ක‍්‍රීඩා නිළධාරීන්ගේ තත්ත්වයද බොහෝ දුරට මීට සමානය. ක‍්‍රීඩා නිළධාරීන් බොහෝ දෙනෙකු හොද පුහුණුකරුවන් නොවේ. හොද පුහුණුකරුවන් බොහෝ දෙනෙකු සිටින්නේ රජයේ රැුකියාවන් නොමැතිව පෞද්ගලික පුහුණුනරුවන් වශයෙන්ය. එක්කෝ ඔවුන්ට ඉල්ලනු ලබන මූලික අධ්‍යාපන සුුදුසුකම් නැත. ඒ නිසාම රජයේ රැුකියාද නැත.
මේ තත්ත්වය තුල සැබෑ දක්ෂ ක‍්‍රීඩක කිඩිකාවන් හදුනාගැනීම මුල් අවස්ථාවේම මගහැරීම අනන්තය අප‍්‍රමාණය. කොහොමත් දක්ෂ ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන් හදුනා ගැනීමේ වැඩ පිළිවෙලක්, ක‍්‍රමවේදයක් හෝ සංස්කෘතියක් අපට නැත. අප සිටින්නේ අහම්බෙන් හමුවී ජත්‍යාන්තර තලයේ දස්කම් දැක්වූ ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන් අතලොස්සක් පිළිබද උදම් අණමින් පමණය.

ඒ ඒ ක‍්‍රීඩාව නගා සිටු වීම සදහා ඇති ක‍්‍රීඩා සංගම්වලටත් ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන්වත් හදුනා ගැනීමේ මේ අනාගත දැක්ම නැත. ඒවාවලට පත්වන්නට පොරකන බහුතරයකගේ ඒකායන අරමුණ ක‍්‍රීඩාව නොව තමාව පෝෂණය කර ගැනීමය. තමා තරකර ගැනීමේ එම තරගයේ අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ බොහෝ ක‍්‍රීඩා සංගම් අක‍්‍රීයවී අතුරු පාලක මණ්ඩල පත්වීමය. ගිණුම් වාර්තා ආදිය නිසි ලෙස නොතිබීම නිසාත්, ව්‍යවස්ථාමය ගැටුම් නිසාත් නිලවරණ කල් යෑමය. සෑම අයෙකුම ක‍්‍රීඩාවට දක්ෂයෝ නොවෙති. මේ දස්කම හෙවත් හැකියාව ඔවුන්ගේ තුරුළුකරගෙන පැමිණෙන්නේ උපතේ සිටමය. එහෙත් ඊට අවශ්‍ය සරුබිමක් නොලැබුනහොත් එම දක්ෂතා එලිදැක්වන්නේ නැත. අහම්බෙන් හමුවීමට වඩා මේ දක්ෂතා හදුනා ගැනීමක් අවශ්‍ය වන්නේ ඒ නිසාය.

උදාහරණයකට පාසලක් ගතහොත් එහි නිවාසන්තර ක‍්‍රීඩා තරගයේදි පවා මතුනොවන දක්ෂයන් අනන්ත අප‍්‍රමාණව සිටිය හැකිය. ඒ ඒ ක‍්‍රීඩාවට අවශ්‍ය මූලික ශීල්පීය හා තාක්ෂනික දැනුම නොමැති නිසාත් දක්ෂයන් මගහැරී යා හැකිය. පෞද්ගලික අත්දැකීමකින්ම එය තවදුරටත් පැහැදිලි කළ හැකිය. පාසලක නිවාසන්තර තරගයෙන් ජයග‍්‍රාහකයන් වී කලාප ක‍්‍රීඩා තරගාවලියට යාමට නියමිත කණ්ඩායමකට පුහුණුවක් ලබා දෙන්නැයි මාගේ මිත‍්‍රයෙකුට ඉල්ලීමක් ලැබී තිබුණි. එහිදී මිත‍්‍රයා කියා තිබුණේ දවසින් දෙකෙන් නම් පුහුණුවීමක් ලබාදීය නොහැකි බවත්, නමුත් කෙටි කාලයකදි නිවැරදි කළ හැකි ශිල්පීය වැරදි ඇතොත් සමහරවිට ඒවා නිවැරදි කර දිය හැකි බවත්ය.

වයස් කාණ්ඩ දෙකක උස පැනීමේ ක‍්‍රීඩිකාවන් දෙදෙනකු එහිදි මිත‍්‍රයාගේ නෙත ගැටී තිබූණි. ඒක් ක‍්‍රීඩිකාවක් පාසලේද පළමු වැනියා වී කලාප තරග සදහා යෑමට සූදානම්ව සිට ඇත. ඇය දිවවිත් උස පැනීම සදහා පොළවෙන් ඉපිලෙන ස්ථානය (ඔ්නැ ධෙෙ* වැරදිය, මිත‍්‍රයා එය නිවැරදි කර ඇත. ඇය එදා වනතෙක් පනිමින් සිටි උසටත් වඩා තවත් අගල් හයක් පමන උසක් පැන තිබුණි. පසුව දැනගන්නට ලැබුනේ ඇය කලාප ක‍්‍රීඩා තරගයේදී එම කලාපයේ ආධිපත්‍යය දැරූ පෞද්ගලික කතෝලික පාසලේ ක‍්‍රීඩිකාවද පරාජය කරමින් ප‍්‍රථම ස්ථානය ලැබූ බවයි.

අනෙක් ක‍්‍රීඩිකාව පාසලේදීම හදුනා නොගැනීම සිදුවී තිබුණි. උස පැනීමේදි පාසාලේ ප‍්‍රථම ස්ථානය හිමිකරගෙන තිබුනේ වෙනත් ක‍්‍රීඩිකාවක්ය. කලාප ක‍්‍රීඩා තරගයට තේරී සිටියේ පාසලෙන් ප‍්‍රථම ස්ථානය දිනූ එම ක‍්‍රීඩිකාවයි. නමුත් වැඩිම පැනීමේ දක්ෂතාවයක් තිබුනේ අනෙක් ක‍්‍රීඩිකාවටය. ඇයගේ තිබූ දුර්වලතාවය වූයේද පෙර ක‍්‍රීඩිකවගේ වාගේම පැනීම සදහා නිවැරදි ස්ථානයෙන් නොඉපිලීමය. එය නිවැරදි කිරීමෙන් පසු පාසලේ ජයග‍්‍රාහිකාවව ඇය අභිබවා උස පැන තිබුණි. එහෙත් කලාප ක‍්‍රීඩා තරගයට යෑමේ අවස්ථාව ඒ වන විටත් ඇයට අහිමි වී තිබුණි. ලොකයේ දියුණු රටවල් ක‍්‍රීඩාවේ දක්ෂයන් සොයා ගැනීම සදහා විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ සිදු කරනු ලබයි. අප ඒ සදහා කවදා ලගාවේදැයි කිව නොහැකිය. ඒත් හොද ඇසක් හිමි ක‍්‍රීඩා පුහුණුකරුවකුට ක‍්‍රීඩාවට යොමිවී සිටින අයගෙන් සැබෑ දක්ෂයන් සොයා ගැනීම අසීරු නැත. එමෙන්ම සරල ක‍්‍රියාකාරකම් පරීක්ෂණයක් මගින් ඒ ඒ ක‍්‍රීඩාවට හා ඉසව් වලට සරිලන වේගය, ශක්තිය, නම්‍යතාවය හා දරාගැනීමේ හැකියාව ඇත්තේ කාටදැයි හදුනා ගත හැකිය.

ඒ ඒ කි‍්‍රඩාවට හා ඉසව්වලට අවශ්‍ය දේහ ලක්ෂණ ගැනද අපගේ ඒ තරම් අවධානයක් නැත. ඊට ඇති මෑතක හොදම උදාහරණය යාපනයෙන් සොයාගත් තර්ජනී ශිවලිංගම්ය. ඇයගේ අසාමාන්‍ය උස නිසාම දැල්පන්දු ක‍්‍රීඩාවට යොදාගනු ලැබිණි. ඇයව දැන් පැසිපන්දු ක‍්‍රීඩාවටද යොදා ගනිමන් සිටින්නීය.

අසූව දශයකයේ මීටර් 5,000 හා මීටර් 10,000 යන තරග ඉසව්වලට දස්කම් දැක්වූ මධ්‍යම කදුකරයෙන් පැමිණි පියදාස හා පුෂ්පනාදන් වැනි ක‍්‍රීඩකයන් සිටියෝය, ඔවුන් දෙදනා එකල පරාජය වූයේ මැරතන් කරූ වශයෙන් හැදින්වූ කේ. ඒ කරුණාරත්නට පමණි. කදුකරයේ ජීවත්වන්නන් සතු දැරීමේ හැකියාව අන් අයට වඩා ස්වභාවිකවම වැඩිය. එහෙත් දැරීමේ හැකියාව ප‍්‍රමුඛව අවශ්‍ය ක‍්‍රීඩා සදහා හෝ ක‍්‍රිඩා ඉසව් සදහා මධ්‍යම කදුකරයෙන් ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන් සොයා යෑමේ වැඩ පිළිවෙලක් අපට තිබේද? නැත.

කොළඹ බේරවැව අද්දර ගුරුමැදුරු ශාලාවේ සිටින විට නිතරම පෙනෙන දෙයක් වන්නේ රටේ ඉහළ රජයේ හා පෞද්ගලික පාසල් කිහිපයක දරු දැරියන් ඔරු පැදීමේ කී‍්‍රඩාව ප‍්‍රගුණ කරන අයුරුය. ඔරු හා තේප්පම් පදින කරදිය හා මිරිදිය ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදී සිටින අයගේ ¥ දරුවන් මේ සදහා යොමු කළානම් මීට වඩා ප‍්‍රතිඵල අත්කර ගතහැකිද යන ප‍්‍රශ්නය මට හැෙග්. මන්ද මාපිය උරුමයෙන් උත්පතියෙන්න්ම එම දරුවන්ගේ බාහු ශක්තිමත්ව පැවතිය හැකි වීමත්, සිය පියවරුන්ගේ රැුකියාවට බොහෝවිට එම දරුවන්ද සම්බන්ධ වීම නිසාත් ඔවුන් ඊට අවශ්‍ය ශාරීරික අවශ්‍යතාවයෙන් පසු වන්නේයැයි උපකල්පනය කල හැකි නිසාත්ය.

එම නිසා අප ක‍්‍රීඩාවෙන් රටක් වශයෙන් ඉදිරියට යෑමට නම් අහම්බෙන් මතුවන අය එන තෙක් නොසිට ක‍්‍රීඩක ක‍්‍රීඩිකාවන් මතුකරගත හැකි ක‍්‍රමවේදයකට හා වැඩපිළිවෙලකට යා යුතුමය. නැතිනම් අපට සිදු වන්නේ ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ දක්ෂතා දැක්වූ අතලොස්සක් ගැන තවත් දිගු කාලයක් පම්පෝරී ගසමින් ක‍්‍රීඩාවේ නාමයෙන් තනතුරු භුක්තිවිදින අයවලූන්ගේ කථා අසා ඉන්නට පමණය.