No menu items!
22.8 C
Sri Lanka
23 June,2026
Home Blog Page 398

අපි ගෝඨාභයට බය නෑ


නලින්ද ජයතිස්ස – ජාතික ජන බලවේගය


ජාතික ජන බලවේගයට මාධ්‍ය ආයතනවලින් ආවරණය ලැබුණේ තෙවැනි අපේක්ෂකයෙක් ලෙස සලකමින් බව පෙනෙනවා. ඒ සැලකීමට අභියෝග කරන ප‍්‍රතිඵලයක් මැතිවරණයේදී ලැබේයැයි සිතනවාද?
විද්‍යුත් මාධ්‍ය අපේක්ෂකයන් දෙදෙනෙක් වෙනුවෙන් ප‍්‍රසිද්ධියේ වැඩ කරනවා. ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරික අරමුණුවලට හිමිකරුවන් සියලූදෙනාම පාහේ පෞද්ගලික වුවමනාවලට චැනල් මෙහෙයවනවා. සමහර වෙලාවට අපේ රටේ මැතිවරණ කොමිසමේ නීති මගින්වත් පාලනය කරන්න බැරි තරමට ඔවුන්ගේ ක‍්‍රියාකාරීත්වය ඔඩු දුවලා තියෙන්නේ. මැතිවරණයකදී ජනතාවගේ මතයට සාධාරණ ඉඩක් ලබාදෙමින් තමන්ගේ මාධ්‍ය සදාචාරය ආරක්ෂා කිරීම මාධ්‍ය හිමිකරුවන්ගේ වගකීමක්. කවුරුත් දැනගන්න ඕනෑ මාධ්‍ය ආයතන සතු කැමරා, සන්නිවේදන උපකරණවල හිමිකාරීත්වය හිමිකරුවාට තිබුණාට සංඛ්‍යාත අයිති ජනතාවට කියලා. තමන්ගේ ව්‍යාපාර අරමුණු මත ඒ මාධ්‍ය ආයතන අපේක්ෂකයාට උදව් කරන බව ප‍්‍රසිද්ධ කාරණයක්. ඒක දැනගෙන තමයි ජනතාව මාධ්‍ය දිහා බලන්නේ.


එහෙත් ඊට වඩා කනගාටුදායක තත්වය තමයි රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී හිටපු යම් පිරිසක් මේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයත් දෙදෙනෙකු අතර සටනක් බවට පත්කරන්න උත්සාහ කිරීම. අපි වැඩිපුර ඒ ගැන සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනෑ. යම්කිසි කෙනෙක් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය හා යහපාලනය ගැන බලාපොරොත්තුවක් තියාගෙන හිටියා නම්, ඒවා ඉටු නොකළ අය පසුපස නැවත යන එක තේරුමක් නැහැ. 2015දී ජනතාව රාජපක්ෂ පාලනය පරාජය කිරීම සඳහා ලක්ෂ 62ක ජනවරමක් ලබාදුන්නා. ජනතාවට කරන්න පුළුවන්කම තිබුණේ ඒකයි. ඒකාධිපති, ෆැසිස්ට් පන්නයේ පාලනය පරාජය කිරීමටයි ජනතාව ඡුන්දය දුන්නේ. ඒ ඡුන්දයෙන් බලය ලබාගත් ආණ්ඩුව ජනතා බලාපොරොත්තු ඉටු කළේ නැහැ. එවැනි තත්වයක් තුළදී තවදුරටත් ඔවුන් ගැන විශ්වාසය තැබීම සුදුසු නැහැ. ඒක අපේ දේශපාලන සෞඛ්‍යයට හිතකර නැහැ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ උගුලේ වැටෙන්නට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අගය කරන කවුරුත් ඉදිරිපත් විය යුතු නැහැ.


එහෙත් ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගන්නට ජාතික ජන බලවේගයට පුළුවන් වේවිද?
ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වුණේ දිනන්න තමයි. අපව ජයග‍්‍රහණය කරවීම ජනතාව සතු වගකීමක්. ජයග‍්‍රහණය අපට අසීරු බව කියලා දේශපාලනයේ තියෙන ඉඩකඩ පිළිබඳව සලකන්නේ නැතිව කාට හරි මේ ඡුන්ද කුට්ටි ලියලා දීලා පැත්තකට වෙන්න අපි සූදානම් නැහැ. විකල්ප බලවේගයකට ජනාධිපති වෙන්න කිසිම ඉඩක් නැහැ කියලා කවුරුහරි කියනවා නම්, ව්‍යවස්ථාවට දෙන්නෙකුට තමා ඉදිරි පත්වෙන්න පුළුවන් කියලා වගන්තියක් එකතු කරන්න තිබුණා. එහෙම වගන්තියක් නැති නිසා, විකල්ප බලවේගයකට ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වෙන්න තියෙන ඉඩකඩ අහුරන එක වැරදියි.


ජාතික ජන බලවේගය ජනාධිපතිවරණය ජයගැනීමේ ඉඩක් නැතැයි හිතන කෙනෙක් ඉන්නවා නම්, එවැන්නෙක් ඔබේ කණ්ඩායමට ඡුන්දය දිය යුත්තේ ඇයි?
ජාතික ජන බලවේගයට ජනතාව ඡුන්දය දෙන්න ඕනෑ මේ රට අවුරුදු 71ක් තිස්සේ ශ‍්‍රීලනිපය හා එජාපය විනාශ කරපු නිසා. ඒ යූඇන්පීයෙන් එන සජිත් පේ‍්‍රමදාසට මේ රටේ තවදුරටත් අලූත් දෙයක් කරන්න බැරි බව ඕනෑවටත් වඩා ඔප්පු කරලා තියෙනවා. මේ රට පාලනය කරපු රාජපක්ෂ කල්ලියටත් අලූතින් දෙයක් මේ රටට දෙන්න බැරි බව ඔප්පු වෙලා. එසේ තිබියදී මේ පක්ෂ දෙක පස්සේ තවදුරටත් යනවා නම් මේ රටට අනාගතයක් නැහැ.

මේ රටට අනාගතයක් ගැන අපේක්ෂාවක් තියෙන සියලූදෙනා ජාතික ජන බලවේගයත් එක්ක එකතුවෙන්න ඕනෑ. එකතුවෙමින් ඉන්න බව අපි දන්නවා. ඒ එකතුවෙන ජනතාව වැළැක්වීම සඳහා අපට දිනන්න බැරි බවට මතවාදයක් දියත් කරන බව දන්නවා. මේ දෙපැත්තම එකම විදියට ඉතාම කැත දේශපාලන තුරුම්පු පාවිච්චි කරමිනුයි දේශපාලනය කරන්නේ. එහෙත් අපට මේ දෙන්නාගෙන් අඩු නරක වැඩි නරක කියලා එකක් නැහැ. දෙපැත්තම නරකයි. ජනතාවට දුන් පොරොන්දු දෙපැත්තෙන්ම ඉටු කරලා නැහැ. අලූත් අපේක්ෂාවක් ජයග‍්‍රහණය කිරීම සඳහා පෙළගැසිය යුතුයි. ඒකට වචනයකින් හෝ බාධා කරන අය මොන කඳවුරේ හිටියත් එක සමානයි.


ජාතික ජන බලවේගයේ අපේක්ෂකයාගේ තේමාව විදියට අපේක්ෂාව කියන සංකල්පය පාවිච්චි කරනවා. වසර විස්සක පමණ කාලයක් තිස්සේ ජනාධිපතිවරණයකට ඉදිරිපත් නොවී ඉඳපු කණ්ඩායමක් විදියට ජනාධිපතිවරණයෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ ඉන් පසු අනාගතය ගැනද?
ජනාධිපතිවරණවලදී ජවිපෙ තීන්දු ගත්තේ අපට ලැබෙන ඡුන්ද ගොඩ දිහා බලාගෙන නෙවෙයි. ඒ මොහොතේ රට ඉදිරියේ පැනනැගී තිබෙන දේශපාලන අභියෝගය මොකක්ද කියලා බලලා ඒ සඳහා අපට ගත හැකි ප‍්‍රායෝගික දේශපාලන ක‍්‍රියාමාර්ගය අපි තෝරාගත්තා. ඒ නිසා තමයි 2005දී රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ රට බෙදන ව්‍යාපෘතිය පරාජය කිරීම සඳහා අපි මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව බලයට පත් කරන්නට උදව් කළේ. 2010දී යුද්ධය අවසන් වෙලා තිබියදීත් අපි සරත් ෆොන්සේකා මහතාව බලයට පත් කරන්න උදව් කළේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන්. 2015 දීත් අපි කළේ ඒක. ඒ හැම මොහොතකදීම රටට සම්පූර්ණ වශයෙන් හෝ අර්ධ වශයෙන් දේශපාලන ජයග‍්‍රහණ හිමිවෙලා තියෙනවා. මේ මොහොතේ තිබෙන්නේ මේ දෙගොල්ලන්ගෙන් කවුරුවත් පිළිබඳ විශ්වාසයක් නොතබා රටේ ජනතාවගේ බලයක් ඔස්සේ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දිනාගැනීම, ආර්ථික සංවර්ධනය කිරීම, සමාජ සාධාරණත්වය තහවුරු කිරීම, නීතියේ ආධිපත්‍යය දිනාගැනීම වගේ දේවල්. එයට අපේම මාවතක් තෝරාගැනීම හැර කිසිදු විකල්පයක් මේ මොහොතේ ඉතිරිවෙලා නැහැ.


ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ලංකාවේ ජනාධිපති වුණොත් ඉන්පසුව නැගෙන ප‍්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙන්න පුළුවන්ද?
ගෝඨාභය රාජපක්ෂ එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් හදන මහා භීතිකාවක් කරගෙන යන්න පුළුවන් කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔහු ඉතාමත්ම දුර්වල කෙනෙක්. අපේ හමුදාවේ හිටපු සාමාන්‍ය සොල්දාදුවෝ යුද්ධයට මුහුණදෙද්දී තමන්ගේ අතේ තිබුණු ආයුධය අත්හැරලා පෙන්ෂන් එකත් එපා කියලා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලංකාවෙන් ගියේ. ඉන්පස්සේ ඔහු ආවේ තමන්ගේ අයියා ජනාධිපති වීම නිසා. ඒ ඇවිල්ලාත් ඇමෙරිකානු පුරවැසිකම සම්පූර්ණයෙන් අත්හැරියේ නැහැ. එහෙම කළේ අයියා පරාදවුණා නම් ආයෙත් ඇමෙරිකාවට යන්න බලාගෙන. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තමන්ගේ සහෝදරයාගේ බලය අවභාවිතයේ යෙදෙව්වා. එහෙම නැතිව යූඇන්පීයෙන් මතු කරන තරම් සංවිධානාත්මක, ෆැසිස්ට්, ඒකාධිපති පාලනයක් ගෙනයන්න පුළුවන් කෙනෙක් නෙවෙයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කියන්නේ. ජාතික ජන බලවේගයේ අපි ගෝඨාභයට බය නෑ. අද ගෝඨාභය රාජපක්ෂලා අරගෙන ගිය ඒකාධිපති තුච්ඡු පාලනයට නොදෙවනි ක‍්‍රියාවක් තමයි ඔහුට බලයට එන්න ඉඩහැරලා එජාපය කරමින් ඉන්නේ.

එම්සීසී භයානක නම් මහින්ද රාජපක්‍ෂ 2008දී ගන්න හැදුවේ ඇයි?


රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවට එදා නොදුන්නේ මානව හිමිකම් චෝදනා නිසා

ජනාධිපතිවරණයට මොහොතකට පෙර මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් හෙවත් එම්සීසී ගිවිසුම ගැන කතාව එළියට පැමිණ ඇත. ශ‍්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය, පරිපාලන සේවා සංගමය ආදි විවිධ පාර්ශ්වයන් මෙම ගිවිසුමට එරෙහිව කරුණු දක්වා ඇත. වාමාංශික දේශපාලන ව්‍යාපාර මෙයට විරෝධය දක්වා ඇත. එමෙන්ම විමල් වීරවංශලා වැනි දේශපාලනඥයනුත් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයත් මෙයට විරෝධය දක්වා ඇත. ඒ සියලූ පාර්ශ්වයන්ගේ විරෝධතා එක සමාන නැත. මේ සටහනේදී කතාකරන්නේ මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ගිවිසුම ගැනත් ඒ කෙරෙහි මතුවන විරෝධතා ගැනත්ය.


අප මේ සටහන ආරම්භයේදීම ඉතා රසවත් කරුණක් නිරවුල් කරගත යුතුය. ඒ මහින්ද රාජපක්ෂ, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ප‍්‍රමුඛ ආණ්ඩුවක් ලංකාවේ බලයට පත්ව සිටියදී මෙම ගිවිසුම බාර නොගෙන සිටීවිද යන්නයි. මේ ගිවිසුම විමල් වීරවංශලා කියන තරම් රටට අහිතකර නම් එය රාජපක්ෂලා කිසිදා අත්සන් නොකරන ගිවිසුමක් විය යුතුය. එහෙත් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවත් කෙළ හළමින් මෙම ආධාරය පසුපස ගොස් ඇතිවා පමණක් නොව, ගිවිසුම අත්සන් කරන්නට ඔන්න මෙන්න තත්වයට පැමිණ ඇත. එසේ කියන්නට පදනම් වූ කරුණු ගැන අපි මේ සටහනේ අවසානයට කතාකරන්නෙමු. මුලින්ම පැහැදිලිි කරගත යුත්තේ මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් යනු කුමක්ද යන්නය.


එම්සීසී මොකක්ද?


මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් හෙවත් එම්සීසී ආයතනය යනු කුමක්දැයි විවිධ අයට විවිධාකාර අර්ථකථන තිබිය හැකිය. ඇතැම් ඒවා කුමන්ත‍්‍රණ න්‍යායන් විය හැකිය. තවත් ඒවා වාමාංශික න්‍යායන් විය හැකිය. එහෙත් අප දළ වශයෙන් මේ ආයතනය ආධාර කරන්නේ කාටද, ඇයි, අරමුණු මොනවාද යන්න අවබෝධ කරගත යුතුය.


පළවැනි කාරණය වන්නේ එම්සීසී ආයතනය ඇක්සා, සෝෆා හෝ වෙනත් ගිවිසුම් සමඟ ඍජු සම්බන්ධයක් නොදක්වන බවය. එනම් 2007දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂත් අත්සන් කළ ඇක්විසිෂන් ඇන්ඞ් බෝඩර් ක්‍රොසින් ඇග‍්‍රිමන්ට් වැනි මිලිටරිමය ගිවිසුම්වලට ඍජු සම්බන්ධයක් නැති බවය. අප මෙහිදි ඍජු යන වචනය පාවිච්චි කළේ මේ සියල්ල ඇමෙරිකාව සමඟ අත්සන් කරන නිසා වක‍්‍ර සම්බන්ධයක් ඇති බව කෙනෙකු තර්ක කළ හැකි නිසාය. කෙසේ වුව, මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ආයතනය ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවට, භාණ්ඩාගාරයට පිටින් පවතින ආයතනයක් ලෙසය.


මේ ආයතනය 2000න් පසුව සහස‍්‍රක අභියෝගතා සංකල්පය මත ආරම්භ කළ එකක් බව ඕනෑ තරම් වරනැගී තිබෙන කරුණකි. ඇත්තෙන්ම මෙම ආයතනය ක‍්‍රියාකාරීත්වයට ආවේ 2003 වර්ෂයේදීය. 2004 මුදල් වර්ෂයේදී මුල්ම වතාවට ආධාර ලබාදෙන රටවල් තෝරාගෙන තිබුණි. මුලින්ම තෝරාගත් රටවල් 16 අතර ලංකාවත් ඇති අතර පසුව ලංකාව ඒ ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කරනු ලැබීය. ඒ ගැන කරුණු පසුවට කියන්නෙමු. කෙසේ වෙතත් ලෝකයේ රටවල් ගණනාවකට ආධාර ලබාදීමට පටන්ගැනුණි.


ලොකුම ප‍්‍රශ්නය වන්නේ මෙයයි. ආධාරය ලබාදීම සඳහා රටවල් තෝරාගන්නේ කෙලෙසද. ලංකාවේ ජාතිකවාදී නායකයන් මවා පෙන්වන ආකාරයට රටවල අගමැතිවරුන් හා ජනාධිපතිවරුන් හොරෙන් හොරෙන් ඇමෙරිකානු නායකයන් හමුවී රහසින් කරන සාකච්ඡුාවලින් පසුව නොවේ. ඔවුන් රටවල් තෝරාගන්නා ක‍්‍රියාදාමය ඉතාම ප‍්‍රසිද්ධියේ, ඔවුන්ගේ වෙබ් අඩවියෙහි සඳහන්ය.


අයදුම් කරන සියලූ රටවලට ඒ ක‍්‍රමවේදය අනුව ලකුණු ලබාදෙයි. ලකුණු සටහන් මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් වෙබ් අඩවියේ ඇත. ලංකාවට ලැබුණු ලකුණුද එහි ඇත. ලකුණු දෙන්නේත් එම්සීසී සමාගමේ හිතුමනාපයට නොවේ. ඒ වෙනුවට ජාත්‍යන්තරව පිළිගන්නා ආයතනවලින් ඒ ඒ රටවලට ලබාදෙන ලකුණු එම්සීසී ආයතනයෙන් ලබාගනී. ඒ ඒ රටවල තිබෙන යහපාලනය, විනිවිදභාවය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, මාධ්‍ය නිදහස ආදි බොහෝ කරුණු මත පදනම්ව ලකුණු ලබාදෙයි. ඊට අමතරව ආර්ථික කාරණා ගැනත් සැලකිල්ලට ලක් කරයි. යම් නිශ්චිත ආදායම් මට්ටමක් තිබිය යුතුය. රටේ ආදායම වර්ධනය කිරීමට හා දුප්පත්කම තුරන් කිරීමට පියවර ගත යුතුය. ආධාරය හිමිවන්නේ ඒ සංකල්ප රැුකගන්නා රටවලටය. එම්සීසී සමාගමට ඕනෑම මොහොතක මේ ආධාර මුදල ලබාදීම නැවැත්විය හැකිය. ඒ ආධාර ලබාගන්නා රට ඉහත කී ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සංකල්ප කඩකළහොත්ය.


මේ ආධාර ලබාගෙන ක‍්‍රියාත්මක කරන ව්‍යාපෘති ඇමෙරිකාවට වුවමනා ඒවා නොවේ. ඒ රටවල තිබෙන අවශ්‍යතා අනුව, ඒ ඒ රටවලින් ඉදිරිපත් කරන යෝජනා මත ව්‍යාපෘති සැලසුම් සකස් කරනු ලබයි.
උදාහරණයක් ලෙස ලංකාවේ සැලසුම් සකස් කර තිබුණේ ජාතික භෞතික සැලැස්ම නම් සැලසුම අනුවය.


රටවල් තෝරාගැනීම විනිවිදභාවයෙන් යුතු ක‍්‍රියාවලියකි. ඒ ක‍්‍රියාවලිය ගැනත් රටවල් තෝරාගැනීම ගැනත් මෙම ආධාර ලබා එමගින් ඉතා වැදගත් සංවර්ධනයක් තම රටවල සිදු කරගත් රටවල් ගැනත් කරුණු මේ සටහනේදී කියන්නට ඉඩකඩ මදිපාඩුව නිසා නොහැකිය. මෙම ආධාරය මගදී ලබා නොදී නැවැත්වුවේ කුමන රටවල්වලටද, එසේ කළේ ඇයිද යන කාරණා ගැනත් කතාකළ යුතුය. එය ඉදිරියේදී කතාකළ හැකිය. කෙසේ වෙතත් එක් කාරණයක් පැහැදිලිව කිව යුතුය. ලොව එක රටක්වත් මෙම ආධාරය නිසා බෙදුම්වාදයට හසුවී නැත. ලොව කිසිම රටක ඉඩම් ඇමෙරිකාවෙන් කුණුකොල්ලයට ගෙන නැත. මෙම ආධාරය මත පදනම්ව ලොව කිසිදු රටකට හමුදාව ඇතුළුවී නැත.


පසුගිය කාලයේ වේගයෙන්ම නැගී ආ ආර්ථිකයක් සහිත රටවල් වන ඉන්දියාව හා චීනය පවා මෙම ආධාරය ඉල්ලූම් කළ රටවල් අතර සිට ඇත. ඒ බව වාර්තාවල සඳහන්ය. ලොව රටවල් හැට හැත්තෑවක් වාර්ෂිකව මෙම ආධාරය ඉල්ලූම් කරයි. මොහොතකට කල්පනා කළහොත්, ඇමෙරිකාව මෙම ගිවිසුම මත රටවලට හමුදාව ඇතුළු කරනවා නම් ඇමෙරිකාවෙන් එම රටවල් මේ ආධාරය ඉල්ලන්නේ නැති බව තේරුම් ගත හැකිය. රටවල ස්වාධීනත්වය නැති කරනවා නම්, මෙතරම් රටවල් එම්සීසී ආධාර ඉල්ලන්නේ ඇයි.


ලංකාවේ ගිවිසුම


ඊළඟට අප කතාකළ යුත්තේ ලංකාව සමඟ එම සමාගම අත්සන් කරන ගිවිසුම රහස් එකක්ද, ඒවායේ රට බෙදන යෝජනා තිබෙනවාද, කුණු කොල්ලයට ඉඩම් විකුණන යෝජනා තිබෙනවාද යන කාරණාය. එමෙන්ම එය පාර්ලිමේන්තුවට හොරෙන්, ජනාධිපතිවරණයට පෙර හදිසියේ අත්සන් කරනු ඇතිද යන කාරණාවය. ඒ කාරණා තේරුම් ගන්නට නම් එම්සීසී සමග අත්සන් කරන්නට යන ගිවිසුමේ පිටපතක් සොයාගත යුතුය. මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් වෙබ් අඩවියෙහි එම ගිවිසුමෙහි තොරතුරු ඇතුළත් නිවේදනයක් ප‍්‍රසිද්ධ කර ඇත. සාකච්ඡුා කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් කළ කෙටුම්පත්ද එම වෙබ් අඩවියේ ඇත. කියවන්නට කැමති කෙනෙකුට ලංකාවට ලකුණු ලැබුණු ආකාරය, වෙනත් රටවලට දුන් ආධාර, ඒවායින් රටට සිදුවූ බලපෑම ආදි බොහෝ කරුණු එම වෙබ් අඩවියෙන් කියැවිය හැකිය.


ආණ්ඩුවට ඕනෑ වුණත් නැතත් එම්සීසී සමඟ හොරෙන් ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමට එම්සීසීය එකග වන්නේ නැත. එම්සීසීහි මූලිකම කොන්දේසි අතර ආණ්ඩු විනිවිදභාවයෙන් කටයුතු කළ යුතුය යන්න ඇත. ඒ නිසාම මේ ගිවිසුම අත්සන් කරන්නට පෙර ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කොට ජනතා අනුමැතිය ලබාගැනීමේ අවශ්‍යතාව එම්සීසී ආයතනය පෙන්වයි. ඊට අමතරව යුදමය කටයුතු සඳහා මෙම අරමුදල් පාවිච්චි කළ නොහැකිය. මෙම අරමුදල පාවිච්චි කෙරෙන කටයුතු නිශ්චිතව පෙන්වාදිය යුතුය. ගිවිසුම පදනම්ව ඇත්තේ එම කරුණු මතය.


ලංකාවට ලැබෙන ආධාර මුදලෙන් කරන්නට යන්නේ මොනවාදැයි ගිවිසුමෙහි පැහැදිලිව ඇත. ඒ කරුණුම වෙබ් අඩවියෙහි තිබෙන අප කලින් කී නිවේදනයේත් සඳහන්ය. ප‍්‍රධාන ව්‍යාපෘති දෙකක් එමගින් සිදුවෙයි. පළවැන්න ලංකාවේ ප‍්‍රවාහනය කාර්යක්ෂම කිරීමට අදාල ව්‍යාපෘතියයි. තදබදය අවම කිරීම සඳහා එහි වැදගත් කොටසක් වෙන්වෙයි. නවීනම මාර්ග පරිපාලන පද්ධතියක්ද, නවීනම පොදු ප‍්‍රවාහන පද්ධතියක්ද ඇති කිරීමට එමගින් බලාපොරොත්තු වෙයි. ඊට අමතරව දැනට ඉදිකර ඇති කොළඹ වටරවුම් අධිවේගී මාර්ගය ලංකාවේ දුෂ්කර පළාත්වලට සම්බන්ධ කිරීම වෙනුවෙන් මාර්ග ඉදිකිරීමට බලාපොරොත්තු වෙයි.


අනෙක් ව්‍යාපෘතිය ඉඩම් සම්බන්ධ එකය. එහෙත් එය කුණුකොල්ලයට ලංකාවේ ඉඩම් විකිණීමේ ව්‍යාපෘතියක්ය කියන කතාව පිළිගන්නට කිසිදු ප‍්‍රමාණවත් සාධකයක් ගිවිසුමේ නැත. ඒ වෙනුවට එමගින් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ලංකාවේ ඉඩම් මැනීමේ කටයුතු වේගවත් කිරීමට නවීන තාක්ෂණය යොදාගැනීමත්, එම ඉඩම්වල වටිනාකම ඉහළ නැංවීමත් යන කාරණා ඉටු කරගැනීමටය.


රුපියල්වලින් ගතහොත් මිලියන අසූදහසකට වැඩි මුදලක් සමස්ත ආධාරය ලෙස ලබාදෙන්නට නියමිත බව අප සිහිපත් කළ යුතුය. එය ලංකාවේ ඉතිහාසයෙහි ලැබෙන දැවැන්තම ආධාරයයි.


භෞතික සැලැස්ම


කෙසේ වෙතත් මේ වෙද්දී ප‍්‍රකට වී ඇත්තේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ සභාපති අනුරුද්ධ පාදෙණිය මහතා වැනි උදවිය පවා ලංකාවේ සිතියමක් මැද්දෙන් ඉරි කෑලි දෙකක් ගැසූ සිතියමක් පෙන්වමින් ලංකාවේ බෙදුම්වාදයක් ඇති කරන බවට කියන කතාවය. කොරිඩෝවක් ගැන කියන කතාවය. ඉඩම් කුණුකොල්ලයට දෙන කතාවය. මේ හැම එකක්ම ලංකාව ඩැහැගැනීමට බලා සිටින විදේශීය බිල්ලන් ගැන සීමාව ඉක්මවූ කතාන්දරය.

කිසිදු විචාර බුද්ධියක් නැති මිනිසුන් රැුවටීමට ඒ කතා හොඳය. විමල් වීරවංශ වැනි දේශපාලනඥයන් එවැනි කතා කීම ගැන පුදුම නොවී සිටිය හැක. එහෙත් අනුරුද්ධ පාදෙණිය වැනි වෘත්තිකයන්ද මේ බොරුවට උල්පන්දන් දීම කනගාටුදායක කරුණකි. ලංකාව මැද්දෙන් වැටක් ගැසීම හෝ රුපියල් 180ට ඉඩම් මිලදී ගැනීම වැනි ලොව කොහේවත් සිදුවී නැති දේවල් මෙහේ සිදුවනු ඇතැයි සිතීම සීමාව ඉක්මවූ මෝඩයාට ඇඳීමක් පමණි.


ලංකාව මැදින් ඉරක් සහිතව ඔවුන් ඔසවාගෙන සිටින සිතියම්වල ඇත්තේ විමල් වීරවංශ මහතා ඉදිකිරීම් හා ඉංජිනේරු අමාත්‍යවරයාව සිටියදී ලංකාවට හඳුන්වාදුන් ‘ජාතික භෞතික සැලැස්ම‘ නම් ඉදිකිරීම් සැලසුම් ඇතුළත් යෝජනාවලියෙහි ඇති කරුණුය. ජාතික භෞතික සැලැස්ම යනු මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ආධාරය ලබන්නට පෙර සැකසූ ලියැවිල්ලකි. ලංකාවේ අනාගතයේ කෙරෙන සියලූ ඉදිකිරීම් තැනින් තැන, හිතුමතයට නොකළ යුතු නිසා 2011 සිට 2030 දක්වා සිදුකරන්නට බලාපොරොත්තුවෙන සියලූ ප‍්‍රධාන ව්‍යාපෘති ගැන එම සැලැස්මෙන් කරුණු යෝජනා කර තිබුණි. ඒ සඳහා ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවේ ආධාරය ලැබී තිබුණි.


මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ආධාරයෙන් කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඉහත කී ජාතික භෞතික සැලැස්ම ඇසුරෙන් ලංකාව සකස් කළ ඉදිකිරීමකි. එනම් එම්සීසී ගිවිසුමේ ඇතුළත් වටරවුම් මාර්ග ව්‍යාපෘතිය, ආර්ථික කොරිඩෝව ආදි සියලූ සැලසුම්වල විස්තර ජාතික භෞතික සැලැස්මේත් පැහැදිලිව ඇත.


මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් සමාගම කරන්නේ ජාතික භෞතික සැලැස්ම මත පදනම්ව ඒ සැලසුම් පිළිබඳව අප ඉදිරිපත් කළ යෝජනා සාකච්ඡුා කොට, ඔවුන්ගේ යෝජනාද එකතු කොට ඒ සඳහා ආධාර මුදල් ලබාදීමට එකඟ වීමය. කොටින්ම කීවොත් ලංකාව දෙකට බෙදන සැලැස්මක් යැයි අනුරුද්ධ පාදෙණිය වෛද්‍යවරයා ඉහළට ඔසවාගෙන ඉන්නේ විමල් වීරවංශ මහතාගේ සළුපටය.


මේ සියල්ල මැද ජාතික භෞතික සැලැස්මත්, මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ගිවිසුමෙහි ආධාර ලබාගෙන ලංකාවේ කරන්නට බලාපොරොත්තු වන ව්‍යාපෘතියත්, එහි කරුණුත් පිළිබඳ සාධාරණ ප‍්‍රතිපත්තිමය විවේචනයක් ඉදිරිපත් කරන පාර්ශ්වයන්ද සිටින බව කිව යුතුය. ගැඹුරින් මෙම ගිවිසුම අධ්‍යයනය කොට වාමාංශික එළැඹුමකින් මේ ගැන සාකච්ඡුා කරන උදවිය සිටිති. සිතියම් පෙන්වා රට බෙදන බව පෙන්වීම ඔවුන්ගේ අරමුණ නොවේ. ඔවුන්ට ඕනෑ රටේ අනාගත ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති ගැන ගැඹුරු සංවාදයක් මතු කිරීමටය. සටහන ඉතා දීර්ඝ වන නිසා එම විවේචනයන් ගැන මේ අවකාශයේ කතාකළ නොහැක. කෙසේවෙතත් ඉදිරියේදී ඒ විවේචන පිළිබඳව සාකච්ඡුාවට අප පුවත්පතෙහි අවකාශය ලබාදීමට බලාපොරොත්තු වන්නෙමු.


මහින්ද


අප මෙහි පෙන්වන්නට උත්සාහ කරන්නේ මේ මොහොතේ දේශපාලන වාසි ලබන්නට එම ගිවිසුම ගැන බිල්ලන් මවන උදවියගේ නිරුවතය. ඔවුන්ගේ නිරුවත පෙන්වන්නට, ඔවුන් මීට පෙර මේ ආධාරය ලබන්නට ගත් උත්සාහයන් ගැන කරුණු ඉදිරිපත් කළ යුතුය. අප එම කරුණු ඉදිරිපත් කරන්නේ ඇමෙරිකානු කොංග‍්‍රසය වෙත කර්ට් වර්නොෆ් නම් ඉහළ නිලධාරියා සකස් කළ 2009 හා 2014 වසරවල වාර්තා දෙකක්, විකිලීක්ස් වෙබ් අඩවියෙන් ප‍්‍රසිද්ධ කල එම්සීසී ආයතනයේ අභ්‍යන්තර වාර්තාවක්, හියුමන් රයිට්ස් වොච් සංවිධානයේ වාර්තාවක්, ලංකාවේ ප‍්‍රවීණ මාධ්‍යවේදී ඉක්බාල් අතාස් 2008දී ලියූ ලිපියක් හා නැගෙනහිර හා දකුණු ආසියාවට ඇමෙරිකාවෙන් ලබාදීමට නියමිත ආධාර පිළිබඳ තොරතුරු ඇතුළත් ඇමෙරිකානු කොංග‍්‍රසයේ වාර්තාවක් මත පදනම්වය.


අප මුලින්ම කී පරිදි මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ආයතනයේ පළමු මුදල් වර්ෂය 2004 වර්ෂයයි. එම වර්ෂයේදී රටවල් 16ක් ආධාර ලබාදීම සඳහා තෝරාගෙන තිබුණි. ශ‍්‍රී ලංකාව එලෙස මුලින්ම තෝරාගත් රටවල් අතරින් එකක් විය. කෙසේවෙතත් ඔවුන් ප‍්‍රමුඛතාව ලබාදුන් රටවල් 10ක් විය. ඊට අමතරව කේප්වර්ඞ්, ලෙසොතෝ සහ ශ‍්‍රී ලංකාව යන රටවල් තුන තෝරාගෙන තිබුණේ ඔවුන්ගේ ලකුණු සටහන්වල ඉහළින් සිටි නිසා නොව, එකල ඇතිකළ ප‍්‍රගතිශීලී වෙනස්කම් හේතුවෙනි. ඒවා ලකුණු සටහනේ 10 සිට 13 දක්වා මට්ටමේ තිබුණි. ඒ අනුව ශ‍්‍රී ලංකාවට එම ආධාර මුදල 2004 වර්ෂයේම ලබා නොදී, ඉදිරි වර්ෂවල ප‍්‍රගතිය අනුව ලබාදීමට තීරණය කර තිබුණි.


ලංකාව ලැයිස්තුගත කිරීමෙන් පසුව ආධාර මුදල ලබාදීම ගැන තීරණය ගැනීමට පෙර එම්සීසී ආයතනයේ ප‍්‍රධාන විධායක නිලධාරියාව එකල කටයුතු කළ පෝල් ඇප්ල්ග‍්‍රාත් 2005 මාර්තු 29-31 දිනවල ලංකාවට පැමිණ තිබුණි. ඔහු ලංකාවේ ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකත්, අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂත්, මුදල් ඇමති සරත් අමුණුගමත්, විපක්ෂ නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහත්, මුදල් අමාත්‍යාංශ ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දරත් මුණගැසී තිබුණි. අනිවාර්යයෙන්ම සියලූ පාර්ශ්වයන් ඔහු සමඟ සාකච්ඡුා කර තිබුණේ ආධාර මුදල ලබාගැනීම වෙනුවෙනි.


අගමැතිවරයාව සිටි මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඉතාමත්ම උනන්දුවෙන් මේ ගැන කතාකළ බව ඇප්ල්ග‍්‍රාත් මහතා සිය වාර්තාවෙහි සටහන් කර ඇත. තමන්ගේ ප‍්‍රදේශයේ ජනතාවගේ අත්දැකීම් ගැන ඔහු පෙන්වා ඇත. ඔහුගේ අත්දැකීම් කියා ඇත. ඉන්පසුව ඇප්ල්ග‍්‍රාත් මහතා හම්බන්තොට ප‍්‍රදේශයේ සංචාරයකටද රැුගෙන ගොස් ඇති අතර එම සංචාරය හම්බන්තොටට යෑමට බලපෑම් කරන්නට ඇත්තේද මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විය යුතුය.


සමස්තයක් ලෙස ඒ සංචාරයේදී ඇප්ල්ග‍්‍රාත් මහතා සෑහීමට පත්ව තිබුණි. ලංකාවට 2007 පමණ වෙද්දී ඇමෙරිකන් ඩොලර් මිලියන 110ක ආධාරයක් ලැබීමට නියමිතව තිබුණි. එය රුපියලේ දැන් අගය අනුව රුපියල්වලට සංසන්දනය කළහොත් රු. මිලියන 19,000කට වැඩිය. ඔය අතර මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපතිධුරයට පත්විය. එහෙත් ආධාර මුදල ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ නැත. එපායැයි කීවේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු එම ආධාර මුදල බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියේය. 2008දී මහින්ද රාජපක්ෂ රජය ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට සූදානමෙන් සිටියේය. ඒ සඳහා සාකච්ඡුා කළේය. එම සාකච්ඡුා සඳහා යැව්වේ තමා බව මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා පසුගියදා හෙළදරව් කළේය.


එහෙත් 2007 දෙසැම්බර් මාසයේදී ශ‍්‍රී ලංකාවට එම ආධාරය ලබා නොදීමට එම්සීසී ආයතනය තීන්දු කළ බව කොංග‍්‍රස් වාර්තාවල පැහැදිලිව සඳහන් වෙයි. එයට හේතුව වුණේ ලංකාවට එල්ලවූ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය පිළිබඳ චෝදනාය. ඒ පිළිබඳව 2008 වර්ෂයේ හියුමන් රයිට්ස් වොච් සංවිධානයේ වාර්තාවකත්, ඇමෙරිකානු කොංග‍්‍රසයේ වාර්තා දෙකකත් සඳහන් වෙයි.
ලංකාවේ නම කැපුණු පසුව නැවත නම ඇතුළත් කරගැනීම සඳහාත් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව උත්සාහ ගෙන ඇති බව කොංග‍්‍රස් වාර්තා පිරික්සද්දී පෙනෙයි. 2009 හෙවත් යුද්ධය අවසන් කොට මහා ප‍්‍රීතියෙන් කිරිබත් කෑ දේශපේ‍්‍රමී වර්ෂයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ආයතනයේ ආධාර සඳහා ඉල්ලූම් කර ඇත. ඉන්පසුව 2014 වර්ෂයේදීත් ඔවුන් එම ආධාරය ඉල්ලා ඇත. ලංකාවට අමතරව ඇෆ්ගනිස්ථානය, බංග්ලාදේශය, භූතානය, ඉන්දියාව, නේපාල්, පාකිස්ථාන් යන දකුණු ආසියාවේ අනෙක් හැම ප‍්‍රධාන රටක්ම එයට අයැදුම් කර ඇත.


රාජපක්ෂවරු කොහොමත් ඇමෙරිකානු ආධාර ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ නැත. 2005 වර්ෂයේදී ඇමෙරිකානු රජයෙන් ලංකාවට ලැබී ඇති ආධාර මුදල් ප‍්‍රමාණය ඇමෙරිකන් ඩොලර් 20,651,000ක් හෙවත් ඩොලර් මිලියන 20කි. එය රුපියල්වලින් මිලියන 3000ක් පමණය. 2006 දී මිලියන 12 කි. රුපියල් මිලියන 2000කට වැඩිය. 2007 දී මිලියන 9කි. රුපියල් මිලියන 1500කට වැඩිය. 2008දී මිලියන 7 කි. රුපියල් මිලියන 1000කට වැඩිය.


එදා මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව ලබාගත් ඇමෙරිකානු ආධාර වාර්ෂිකව අඩු වුණේ රාජපක්ෂ රජය එපායැයි කී නිසා නොවේ. එපා නම් සම්පූර්ණයෙන්ම ආධාර නොගෙන ඉන්නට තිබුණි. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට ක‍්‍රමයෙන් එල්ලවූ චෝදනා නිසා ලබාදුන් ආධාර ප‍්‍රමාණය අඩු කර තිබුණි. එසේ නැතිනම් ලොව ධනවත් රටක් ලබාදෙන ආධාර මුදල් ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමේ පුරුද්දක් රාජපක්ෂලා හදාගෙන නැත.


ඒ සියලූ කරුණු සලකද්දී රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව බලයට පත්වුණොත් එම්සීසී ගිවිසුම අත්සන් නොකරන බව කිසිසේත්ම අනුමාන කළ නොහැකිය. එම්සීසී ආයතනය කැමති වුණොත් රාජපක්ෂලාත් මේ ගිවිසුම අත්සන් කරනු ඇත. ඒ බවට ඉතිහාසය සාක්ෂ්‍ය දරයි. දැන් ඔවුන් කරන්නේ තමන්ගේ නොවන ගිවිසුම බිල්ලාට මැවීම පමණි. තමාගේ වූ කලෙක ඔවුන්ගේම මුවින් මේ ගිවිසුමේ වැදගත්කම ගැන වර්ණනා ඇසෙනු ඇත.

ව්‍යාජයට ඔල්වරසන් නගද්දී : ප‍්‍රසිඩන්ට් සුපර්ස්ටාර්


උදයකාන්ත වර්ණසූරිය අධ්‍යක්ෂණය කළ ප‍්‍රසිඩන්ට් සුපර්ස්ටාර් චිත‍්‍රපටියේ විශාල හිදැසක් තියෙනවා. එහි මුල සිට අග දක්වා සම්පූර්ණ අවධානය යොමුවෙන්නේ සුපර්ස්ටාර් තරගයකට. ඒ තරගය ජනාධිපතිවරයෙක් තෝරාගැනීම සඳහායි. චරිතවල ගලායෑමක් හෝ වර්ධනය වීමක් ප‍්‍රමාණවත් තරම් ගොඩනංවා නැහැ. එක් චරිතයක් හෝ චරිත කිහිපයක් තෝරාගෙන ඒ චරිතවල ගලායෑමට වැඩි බරක් තබමින් සුපර්ස්ටාර් තරගයේ කතාව කීමට උත්සාහ කළා නම්, සාමාන්‍ය පේ‍්‍රක්ෂකයෙකුට චිත‍්‍රපටිය සමග වඩාත් සමීප වෙන්නට තිබුණා.


කෙසේ වෙතත් මේ චිත‍්‍රපටිය ඔහු නිර්මාණය කර ඇත්තේ තමා විශ්වාස කරන දේශපාලන අදහස් සාමාන්‍ය පේ‍්‍රක්ෂකයන්ට කියන්නයි. දේශපාලනඥයන් රටේ පාතාලය, ජාතිවාදය, කුඩු ව්‍යාපාරය ආදි සියල්ල පසුපස සිටින බවත්, ඒ බව කොපමණ පෙන්වාදුන්නත් සාමාන්‍ය ජනතාව එය ගණනට නොගෙන නැවත නැවතත් ¥ෂිත දේශපාලනඥයන්ටම ඡුන්දය ලබාදෙන බවත් ඔහු කියනවා.


සියල්ලට ඉහළින් චිත‍්‍රපටියේදී කියන්නට උත්සාහ කරන්නේ ජනාධිපති පුටුවේ මානසික රෝගියෙකු ඉඳගත්තොත් මොනවා වේවිද කියායි, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය රටට නොගැළපෙන බවයි.


ඇත්තටම මේ චිත‍්‍රපටිය රසවත් දර්ශන කිහිපයක එකතුවක් මිස සිනමාත්මක කතාවක් ලෙස සැලකිය නොහැකියි. ලිච්ඡුවි රජ දරුවන් බඩ කපාගැනීම, මානසික රෝගියෙකු ජනාධිපති පුටුව බදාගෙන සිටීම, ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා පැමිණ ඕනෑ එකක් කරගනිල්ලා කියමින් නැවත යෑම ආදි දර්ශන ගොන්නක් එකට ඇමිණූ ගතියක් චිත‍්‍රපටියේ දකින්න ලැබෙනවා. ඒ නිසා උදයකාන්ත තමන්ගේ අරමුණ ‘අතිසාර්ථක‘ කරගෙන ඇතැයි අප කියන්නේ නැහැ.


එහෙත් ලංකාවේ නිර්මාණය කෙරෙන චිත‍්‍රපටි, ටෙලිනාට්‍ය, යූටියුබ් වීඩියෝ හා සංගීත වීඩියෝ බොහොමයක් මෙන් ‘කුණුගොඩක්‘ නොවූ, යම් ප‍්‍රමිතියක් ඇති නිර්මාණයක් ලෙස ප‍්‍රසිඩන්ට් සුපර්ස්ටාර් පිළිගන්නට පුළුවන්. අනෙක් නිර්මාණවලට සාපේක්ෂව සලකමින්, ප‍්‍රසිඩන්ට් සුපර්ස්ටාර් නැරඹිය යුතු චිත‍්‍රපටියක් ලෙස හැඳින්විය හැකියි.


මෑත කාලයේදී විවිධාකාර අභව්‍ය පොරොන්දු දෙමින්, දේශපාලනයට පැමිණි පුද්ගලයන් නිසා එක්තරා සුපර්ස්ටාර් තරගයකට සැබෑ දේශපාලනයත් සමාන කළ හැකියි. රටේම ණය එක දවසින් ගෙවන බව කෙනෙකු කියද්දී පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතියක් නැතිව ව්‍යවස්ථාවක් හදන බව ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත්වීමේ හැකියාවක්වත් නැති කෙනෙකු කීවේ ලංකාවේ දේශපාලනය සුපර්ස්ටාර් තරගයකට හරවමින්.


චිත‍්‍රපටියෙහි කතාකරන දේශපාලන ප‍්‍රශ්න සියල්ලම පාහේ අප කලින් සිට දන්නවා. පාතාලය, ජාතිවාදය ආදි බොහෝ දේ සමඟ දේශපාලනය ගැටගැසී ඇති අන්දම අසූගණන්වල සිට පොදුජන විඥානයේ පවතිනවා. චිත‍්‍රපටියේදී පෙන්වන මාධ්‍යවේදීන්ට පහරදීමේ සිදුවීම්, සුදුවෑන් ආදි සියල්ල වෙනස් කළ නොහැකි යථාර්ථයක් ලෙස පිළිගන්නා උදවිය ඉන්නවා. ඒ අතින් මේ චිත‍්‍රපටියේ කියන බොහෝ දේ අලූත් නැහැ. එහෙත් චිත‍්‍රපටිය නරඹා දවසක් දෙකක් යද්දී, මේ චිත‍්‍රපටියෙන් කියැවෙන වෙනත් කාරණාවක් ගැන අවබෝධ වුණේ ඇමෙරිකානු ‘ප්‍රොෆෙෂනල් රෙස්ලින්‘ ඇසුරෙන්.


රෙස්ලින්වල ‘කේෆෙබ්’ කියා සංකල්පයක් තියෙනවා. කේෆෙබ් එක යනු රෙස්ලින්වල තිබෙන සැබෑව සහ බොරුව අතර සීමාව. රෙස්ලින් තරගයක් පැවැත්වෙන්නේ පිටපතකට අනුව. රෙස්ලින්වල ජනප‍්‍රිය චරිත සියල්ලම චරිත මිසක් සැබෑ මිනිසුන් නොවෙයි. ඒ අයගේ සැබෑ නම් පවා වෙනස්. ඞ්වේන් ජොන්සන් තමයි ‘ද රොක්‘ ලෙස පෙනී ඉන්නේ. මාක් කැලවේ තමයි ‘අන්ඩර්ටේකර්‘ ලෙස පෙනී ඉන්නේ. ඩස්ටින් රනල්ස් තමයි ‘ගෝල්ඩස්ට්‘ ලෙස පෙනී ඉන්නේ. ඔවුන් එකිනෙකා හා සටන් වදින්නට හේතු ලෙස, විවිධාකාර කතා අප ඉදිරියේ රඟදක්වනවා.


මේ වෙද්දී සියලූ රෙස්ලින් රසිකයන් ඒ සටන් බොරු ඒවා බව දන්නවා. ඒ නිසා ‘ද රොක්‘ හා ‘අන්ඩර්ටේකර්‘ බද්ධ වෛරයෙන් එකිනෙකා හා සටන් වදින කාලයක, ඒ දෙදෙනා ඉතා මිත‍්‍රශීලීව අවන්හලක කෑම ගනිමින් සිටින අයුරු දුටුවොත් සැබෑ පේ‍්‍රක්ෂකයෙකු කම්පනය වෙන්නේ නැහැ. ඔහු දන්නවා ‘කේෆෙබ්‘ එකට පිටින් ඞ්වේන් ජොන්සන් හා මාක් කැලවේ මිසක් ද රොක් හා අන්ඩර්ටේකර් මෙතැන නැති බව.


මොහොතකට හිතන්න. අප ඉදිරියේ සිද්ධවෙන සටන් ව්‍යාජ ඒවා බව පැහැදිලිව දන්නවා. එය බොරුවක් යැයි අප දන්නා බව සටන් කරන අයත් දන්නවා. එහෙත් සජීවී පේ‍්‍රක්ෂකයන් සැබෑ ක‍්‍රීඩා තරගයක් නරඹනවාක් මෙන් අර බොරුව වෙනුවෙන් ඔල්වරසන් නඟනවා. එය මොහොතකට ලංකාවේ දේශපාලනයට ආදේශ කරන්න.


‘මම ¥ෂණයෙන් තොර රටක් හදනවා‘ යැයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කීවොත්, එය ව්‍යාජ පොරොන්දුවක් බව ඔහුට ඡුන්දය දෙන අය පවා දන්නවා. ඒ බව දැන දැනම එවැනි පොරොන්දුවලට ඔල්වරසන් නගන අය ඉන්නවා. ඔවුන් ගෝඨාභයට ඡුන්දය දෙන්නේ ඔහු සම්පූර්ණයෙන්ම ¥ෂණය නැති කරනු ඇතැයි සිතමින් නොවෙයි. වෙනයම් හේතුවක් නිසායි. ¥ෂණය ගැන කී කතාව බොරුවක් යැයි ඡුන්දදායකයා දන්න බව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාත් දන්නවා. ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශවල තිබෙන කරුණු ගැන මැතිවරණයෙන් පසු කිසිවෙක් ගණනට නොගන්නා බව අපේක්ෂකයන් මෙන්ම ඡුන්දදායකයන්ද පොදුවේ පිළිගන්නවා.


ලංකාවේ බොහෝ දේශපාලනඥයන්ට තියෙන ¥ෂණ, වංචා, බලය අවභාවිතය, අපරාධ ආදි චෝදනා සියල්ල ගැන සාමාන්‍ය ජනතාව දන්නවා. සාමාන්‍ය ජනතාව ඒවා ගැන දන්නා බව දේශපාලනඥයනුත් දන්නවා. එහෙත් රෙස්ලින්වල ‘කේෆෙබ්‘ එක මෙන්, දෙපැත්තේම අය දේශපාලන වේදිකාවේ තිබෙන ව්‍යාජ ‘වටිනාකම්‘ සැබෑවක් යැයි පිළිගන්නවා.


ඉරිදා පුවත්පතක දේශපාලනයේ ‘තිරය පසුපස‘ කතා රැුගත් තීරුවලට අනුව දේශපාලනඥයන් තිරය පසුපස කතාකරන්නේ ඉතා අවංක ලෙසයි. රටට සෙතක් කරන ආකාරය ගැන හැඟීම්බර ලෙස හැම පක්ෂයේම දේශපාලනඥයන් කතාබහ කරන බවයි ඒ පත්තරවල තියෙන්නේ. එහෙත් ඒ ඉරිදා පුවත්පත්වල මාධ්‍යවේදීන්ද, පාඨකයන්ද, පත්තර වෙත තොරතුරු ලබාදෙන දේශපාලනඥයන්ද එහි තියෙන්නේ අතිශයෝක්තියෙන් පිරුණු ව්‍යාජ සටහන් බව දන්නවා. කිසිවෙක් පුවත්පත්වලට අභියෝග කරන්නේ නැහැ. ලංකාවේ දේශපාලනයේ ‘කේෆෙබ්‘ එක නියෝජනය කරන අපූරුම සංකේතය වන්නේ ජාතික ඇඳුම. සාමාන්‍ය මිනිසුන් කිසිසේත්ම අඳින්නේ නැති ඇඳුමක්, කේෆෙබ් එක රැුකගැනීම වෙනුවෙන් දේශපාලනඥයන් අඳිනවා.


ප‍්‍රසිඩන්ට් සුපර්ස්ටාර් චිත‍්‍රපටියට අනුව සුපර්ස්ටාර් තරගය ජයගන්නේ ¥ෂණ, වංචා, අපරාධ, බලය අවභාවිතය වැනි දේවල් ලංකාවේ සිදු නොවෙනවාක් මෙන්, ඒවා මඟහරිමින් කතා පවත්වන තරගකරුවායි. ඔහු ලංකාවේ දේශපාලනයේ තිබෙන සැබෑ කඩාවැටීම හංගා, ‘කේෆෙබ්‘ එක ඇතුළේ හිඳිමින් රටේ සංස්කෘතිය, දේශීයත්වය, අභිමානය ආදිය ගැන හැඟීම්බරව කතා පවත්වනවා. ඔහු අඳින්නේත් ජාතික ඇඳුම. අනෙක් ප‍්‍රධාන තරගකරුවන් දෙදෙනා ‘කේෆෙබ්‘ එක බිඳින්නට උත්සාහ කරනවා. ඒ තරගකරුවන් අඳින්නේ සාමාන්‍ය මිනිසුන් මෙන් කලිසම් හා ෂර්ට්. ඔවුන් ලංකාවේ දේශපාලනයෙහි ඇති අපරාධ, වංචා, ¥ෂණ, බලය අවභාවිතය දැඩිව විවේචනය කරනවා. මේ චිත‍්‍රපටිය අවසානයේදී මතු වෙන්නේ ඒ කතාව. ඒ අතින් සලකද්දී ප‍්‍රතික්ෂේප නොකර ඇති සැටියෙන් බාරගන්නට තරම් ප‍්‍රමිතියක් ‘ප‍්‍රසිඩන්ට් සුපර්ස්ටාර්‘ චිත‍්‍රපටියේ තියෙනවා.

සජිත්ද? ගෝටාද?

0

රටේ ඉරණම තීරණය වීමට තව ඉතිරිව ඇත්තේ දින හයකි. අප වැළලෙනවාද? ගොඩ යනවාද? තීන්දුව ගැනීමට නියමිතව ඇත. රටේ බහුතරය කතිරය ගසන්නේ හංසයාටය. හෝ පෙහොට්ටුවටය. එවිට බලයට පත් වන්නේ තනි මිනිසෙකි. ඒ මිනිසා කවුද? සජිත් පේ‍්‍රමදාසද? ගෝටාබය රාජපක්සද? මේ දෙදෙනාම මාධ්‍ය අතර දැඩි විවේචනයට ලක් වූවෝ වෙති. කවුරු දිනුවත් බලයේ යෂ්ඨිය විවේචකයන් හඹා එනවාට සැක නැත. එහෙත් රට අපේ නිසා අප ඇත්ත කතා කළ යුතුවේ. මිනිසෙකු හඳුනා ගත හැක්කේ ඔහුගේ හැසිරිමෙනි. පැවැත්මෙනි. බුදුන් වහන්සේ වදාළේ කි‍්‍රයාවෙන් මිස උපතින් කිසිවෙකු බ‍්‍රාහ්මණයෙකු හෝ වසලයෙකු නොවන බවය.


අනෙක් සියලු චෝදනා පසෙක තිබුණාවේ. විරකැටියේ සොහොන සඳහා ගෝටාබය තමන් අවභාවිතා කළ කෝටි ගණනක රජයේ මුදල් ආපසු ගෙවා දැමීමෙන් එකී සොරකම කළ බව කි‍්‍රයාවෙන්ම ඔප්පු කොට හමාරය. ඒ නඩුවට ඉදිරිපත්ව, වැරදි කාරයාද නිවැරදි කාරයාද යනුවෙන් අධිකරණය අසන ප‍්‍රශ්නයට උත්තර දීමට ගෝටාබය රාජපක්ස අදටත් පසුවන්නේ දැඩි බියෙනි. ඊට හේතු ගණනාවකි. පළමුවැන්න තම ඇතුලාන්තය සිය පුද්ගල සදාචාරය චින්තනය පැවැත්ම හැදිච්චකම ලසන්ත ඝාතනයේ ඇත්ත අමෙරිකාවේදී හෙළි වුණා වාගේ ඒ දෙන උත්තරයෙන් හෙළිදරව් වන හෙයිනි. ගෝටා හිරේ යා යුත්තෙකු මිස රටක් බාරදිය යුතු අර සිංදුවෙන් කියැවෙන උතුම් මිනිසා නොවේ.


තම දෙමාපියන් පූජනීයත්වයට පත් කරමින් ඉදි කළ සොහොන් කොත් සඳහාද වැය ඔහු කර ඇත්තේ දැන දැනම හොරකම් කළ මුදල්ය. හොරකම සහ වංචාව යනු වර්ග දෙකකි. තමන් සතු නොවන බව දැන දැනම තම පරිහරණයට ගැනීම හොරකමකි. රුපියල් සියයේ භාණ්ඩයට රුපියල් 200ක් බව දැක්වෙන බිල් දමා ගසා කෑම වංචාවකි. දෙමාපියන්ගේ වෙනුවෙන් සොහොන් ඉදි කිරිමටත් ඔහු කි‍්‍රයා කළේ එසේ නම් බලය ලැබුණ විට මේ පුද්ගලයා කෙසේ කි‍්‍රයා කරයිද? ගෝටා අර සිංදුවෙන් කියැවෙන උතුම් මිනිසා නොවේ.


වැඩිහිටියන් දෙගුරුන් පූජ්‍ය පූජකයන් හමුවේ නිවැරදි වීම හැදිච්චි මිනිසුන් සතු අනන්‍යතාවයකි. එවැනි මිනිසුන් අවංක ය. විවෘත ය. ඒ හැදිච්චකම ගෝටාබය තුළ නො පවත්නා බව වීරකැටිය හොරකමෙන් මෙන්ම අමෙරිකා නඩු තීන්දුවෙන්ද දැනටම ඔප්පු වී හමාරය. වීරකැටියේ සොහොන දකින මිනිස්සු ඞී.ඒ. රාජපක්‍ෂ යුවලට නිවැරදි දරුවන් සමාජයට හිමි කළා යයි ගරු කරත්ද? ගෝටාගේ අයියා මහින්ද සිල් රෙදි බෙදුවේත් රාජ්‍ය අරමුදලෙනි. රාජපක්සලා සිය හෘදය සාක්‍ෂියට සමාජ සම්මතයට මතු නොව දෙමාපියන්ටද ගරු නො කරති. පවුලක බලයට යටත් රටේ භාණ්ඩාගාර මුදල් ඒ සඳහා වංචනිකව යෙදවීමට පවත්නා පුරුද්ද අපේ රටේ යහපතට හේතු නොවේ. එය හොරුන්ට රට භාර දීමකි. බුද්ධාගම අනුව අධර්මය රජවීමකි. කි‍්‍රස්තියානිය අනුව සාතන්ට රට භාර දිමකි.


කුමාර වෙල්ගමලා වාසුදේවලා දිගු කලක් ගෝටා ඇතුථ තවත් රාජපක්‍ෂලා එපා කීවේ නිකම් නොවේ. ගෝටලා ගැන වඩාත් හොඳින් දන්නා නිසාය. වාසුදේව ආපසු හැරුණාට කුමාර වෙල්ගම ආපසු හැරි ගොස් නැත. මේ අනුව ගෝටාබය යනු බරපතල චරිතයකි. ඔහු අධිකරණය මග හරින බව රටම දනිති. ඒ තමන් කළ වරදක් ගැන අධිකරණයවත් ප‍්‍රශ්න කරනවාට අකමැති නිසාය. මෙවන් මිනිසෙකු ජිවිතය පුරා තමන් කළ කිසිදු දෙයකට වග නො කියන්නෙකි. ඔහු මාධ්‍ය වේදින්ගේ ප‍්‍රශ්න හමුවේ නිරුත්තර විය. මෙහොතක් ගොථවී සිටි ඔහු මෙසේ ඇසිය.


‘‘ඇයි මගෙන් අතීතය ගැන අහන්නේ අනාගතයේ මගේ සැලසුම් ගැන අසන්න…’’ අතීතයක් නැති ඉතිහාසයක් නැති රටකට අනාගතයක් පැවතිය හැකිද? අතීතය ගැන අසනවාට අකමැති පාලකයෙකුගෙන් අනාගතයක් අපේක්‍ෂා කළ හැක්කේ කුමක්ද? ගෝටාට අප බාර දෙතොත් ඒ අපේ විනාසය මිස රටේ අනාගතය නම් නොවේ. ඔබ ඊට කැමතිද?


ශී‍්‍රලනිපය බිහි කළ බණ්ඩාරනායකලා රාජපක්‍ෂලාට සාපේක්‍ෂව උතුම් මිනිසුන් වෙති. හොරගොල්ල බණ්ඩාරනායක සමාධිය ඉදි කළේ මහජන මුදලෙනි. හොරකම් කළ මුදලින් නොවේ. අ`ථත්කඬේ පේ‍්‍රමදාස පිළිරුව ඉදි කළේ වංචාවෙන් ඉපයූ මුදලින් නොවේ. සේ්නානායකලාගේ ගාමිණි දිසානායකලාගේ ලලිත් ඇතුලත්මුදලිලාගේ කිසිදු අනුස්මරණ පිළිරුවකට හොරකම වංචාව මුසුකර නැත. හෙවත් ඒ එකද සිහිවටනයක් සඳහා හෝ වංචනික මුදල් යොදා නැත. වීරකැටියේ හොරකම් චෝදනාව එල්ල වන්නේ ගෝටාබයට බව ලෝකයම දනි. ඔහු ඊට පිළිතුරු දිය යුතුවේ. ඔහු අතීතයට බය ඒ නිසාය.


සජිත් නම් මිනිසාට වැදුණ වැදෙන ගල්මුල් අවලාද කෙරෙහි යොමු වන්න. ඒ හරහා හෙළිදරව්වන කරුණු දෙකකි. පළවැන්න සජිත් ඒ අවලාදයෙන් පැන ගියේ නැත. ඔහු සිය ස්ථාවරය වෙනුවෙන් ශක්තිමත්ව දිගින් දිගටම පෙනී සිටියි. ඊට සාපේක්‍ෂව ගෝටා අනුරාධපුර රැුළියේදී සිරගත වී සිටින රණවිරුවන් එක් රැුයෙන් එළියට ගන්නා බවට දුන් පොරොන්දුව නැවත වේදිකාවකදී සිහිපත් කළේ නැත. හේතුව බන්ධනාගාර ගත කිරිම හෝ නිදහස් වීම යනු දේශපාලනඥයෙකුට සිදු කළ හැකි කි‍්‍රයාවක් නොවන නිසාය. එය රටේ නිතියට පැවරුණ වගකීමකි. ගෝටාට ඇගිල්ල දිගු කෙරෙන ලසන්ත ඝාතනය මෙන්ම, 2012 වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ මිනිස් ඝාතන 27 එවැනි සාපරාධි මැදිහත් වීමකි. ඔහුු රටේ ජනාධිපති වුණොත් සිද්ධ වන්නේ කුමක්ද? අනුරාධපුරදී කළ කතාවෙන් සැබෑ ගෝටාබයගේ ඇතුළාන්තය ඉස්මතු වේ.


2009දී අධි ආරක්‍ෂක කලාපයේදී කුරිරු ලෙස ඝතනය කළ ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග පිළිබඳ ගෝටාට එරෙහි අමෙරිකාවේ කැලිපෝනියා ප‍්‍රාන්තයේ ගොනු කළ නඩුවෙන් ඔහු නිදහස් විය. ඒ ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග නම් මාධ්‍ය වේදියා ලංකාණ්ඩුවේ උවමනාවට ඝාතනය කළ බවට ගෝටාබය දුන් දිවුරුම් ප‍්‍රකාශය නිසාය. ලංකාණ්ඩුවට එරෙහිව නඩු ඇසීමට අමෙරිකාවට නොහැකිය. ලසන්ත මරා දමා තිබුණේ අධි ආරක්‍ෂක කලාපයක මහ පාරේය. මරණය සිදු කිරිමට පාවිච්චි කර තිබුණේ මසට සතුන් මරණ උපකරණ පාවිච්චි කිරිමෙනි. රාජපක්‍ෂලා පාලනය කරන රටේ දඬුවම් කොතරම් කුරිරුද? අතීතයට අකමැති ගෝටාට අනාගතයේ දවසක ලංකාවේ අධිකරණය ඉදිරිපිට ලසන්ත මරා දැමූ රාජ්‍ය උවමනාව විස්තර කිරිමට කාට හෝ සිදුවනු ඇත. ගෝටා රටේ ජනාධිපති වුණොත් ඒ නඩුව ජාත්‍යන්තර අධිකරණයක විමසනු ඒකාන්තය.

ලංකාවේ නීතිය අනුව පුරවැසියන්ට මරණ දඩුවම දෙන්නේ එල්ලා මැරිමෙන් පමණකි. නඩු නො අසා මහ පාරේ රැුක සිට උල් වලින් ඇන ඌරන් මරන්නා සේ පුරවැසියන් මරා දැමීමට ලංකාවේ නීතියෙන් අවසර නැත. ඒ කුරිරු නීති රාජපක්‍ෂ පාලනයේ ලක්‍ෂණ වෙති. ගෝටාට අනාගතය බාර දුන්නොත් අපට ලැබෙන පාලනය එවැන්නකි. දෙමාපියන්ට සැලකිමේ සිට පුරවැසි පාලනය තෙක් රාජපක්‍ෂලා මෙසේ කි‍්‍රයා කරනු ඇත.


මීට සාපේක්‍ෂව ගෝටාගේ ප‍්‍රතිවාදියා විමසිය යුතුවේ. සජිත්ගේ පෑඞ් කතාව බෙහෙවින් විවාදිත විය. ඔහුට ලජ්ජා නැතැයි සමහරු කීහ. ගෝටා විවිධ හේතු මත හිර ෙ ගදරට කොටුවූ අපරාධ කාරයන්ට කතා කරද්දී සජිත් කාන්තා මාස් සුද්ධිය පිළිබඳ කළ කතාවට විමල් වීරවංශලා උඩ පැන පහර දුන්හ. ඊට පිළිතුරු දෙමින් මන්තී‍්‍රනී රෝහිණි විජේරත්න කීවේ ගර්භාෂයක පිළිසිඳ ගත් එකෙකුට එහෙම කතා කරන්න බැරිය කියාය. රෝහිණි විජේරත්න එහෙම කීවාට විරවංශ ඕපපාතික සත්වයෙකු නොවේ.


‘‘අනේ අර පවුල කන්නේ වේලක් යට වේලක් …’’යයි කී විට හතුරෙකු වුනත් කියන්නේ අනේ පව් කියාය. ඒ අර්තයෙන් ගත් කළ සජි්ත්ගේ දැක්ම ඡුන්ද වාසියක් කර ගැනීමට රාජපක්‍ෂලා දිනවන වහල්ලූ උත්සාහ කළහ. අතින් හෝ පොතින් බලය අල්ලා ගැනීමට ඇටවූ උගුලට විමල් වීරවංශලා සහ මාල හොරුන්ම කොටුවී සිටිති. ලැබෙන වාර්තා අනුව, අමෙරිකා විශ්ව විද්‍යාලවල කාන්තා වැසිකිලිවල සනීපාරක්‍ෂක තුවා මිලට ගැනීමේ පහසුකම් ඇත. මහා බි‍්‍රතාන්‍යය ස්කොට්ලන්තය වැනි රටවල සනීපාරක්‍ෂක තුවා නොමිලේ ලබාගත හැකිය. සජිත් පේ‍්‍රමදාස ඉස්මතු කර ඇත්තේ ජාත්‍යන්තරය අවබෝධ කරගත් 71 වසරක් අප හඳුනා නොගත් තවත් ඛේදවාචකයකි. විසඳුම් ලබා නොදුන් තවත් ප‍්‍රශ්නයකි. බි‍්‍රතාන්‍යයෙන් සංචාරය පිණිස ලංකාවට පැමිණි තරුණියක ¥ෂණය කර ඇයගේ පෙම්වතා තංගල්ලේදී මරා දැමූ අධමයන්ට ආරක්‍ෂාව දුන් රාජපක්‍ෂලාට කඬේ යන විරවංශලාට ජාතියම අනුකම්පා කළ යුතුවේ. ලංකාව යනු ආර්ථව බද්ද 100%ක් වැඩි කළ රටකි. වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ කාන්තා රැුඳවියන්ට මසකට ලැබෙන්නේ එක් සනීපාරක්‍ෂක තුවායක් පමණකි.

පාසල්වල පැය ගණන් එළිමහනේ සිටගෙන දේශනවලට සවන් දෙන දැරියන්ගේ දෙපා හරහා ලේ ගැලීම යනු සාමාන්‍ය සිද්ධියකි. මේ ¥ වරුන් පත්වන අපහසුවට පිළියම් යොදනවා කීමත් රටට ජාතික ආරක්‍ෂාව සපයනවා කියන රාජපක්‍ෂලාට තරම් බරපතල ප‍්‍රශ්නයකි. රාජපක්‍ෂ යුගයේ හතුරන් කී දෙනෙකු අධි ආරක්‍ෂක කලාපවලදී ඝාතනය වීද? එයින් ගම්‍ය වන්නේ ගෝටාගේ ජාතික ආරක්‍ෂාව යනු එක් පවුලක ආරක්‍ෂාව පිණීස ගෙතෙන දැළකි. සජි්ත් දැනටම රටේ ආරක්‍ෂාව පොන්සේකාට භාරදි හමාරය.
සජිත්ගේ පෑඞ් කතාවට ගෝටා ප‍්‍රවර්ධකයන් දැක්වූ ප‍්‍රතිචාර කාන්තා ගෞරවයට කැළලකි. වැ¥ මවුන්ට නින්දාවකි. එහෙම වුණේ ගෝටාගේ බල ව්‍යාපෘතිය තුල මනුෂ්‍යත්වය දයාව නො පවත්නා හෙයිනි. මේ සිද්ධිය ගැන කතා කළ එක් කාන්්තාවක මෙසේ කීවාය. ‘‘මගේ පෞද්ගලික නරකම අත්දැකීම වන්නේ පන්තියේ සාහිත්‍ය සමිතියේ කතාවක් කළ අවස්ථාවකි.

මා ඒ සඳහා නැගිට යන විට අප පන්තිභාර ගුරුවරයා වූ බෞද්ධ භික්ෂූන්වහන්සේ මගේ සුදු ගවුමේ ලේ පැල්ලමක් දැක සූ කියා ඔලුවට අත ගසා ගැත්හ. මා එයින් නොසැලී කතාව කරගෙන ගියෙමි. ඒ මිශ‍්‍ර පාසලේ මගේ පන්තියේ පිරිමි ළමුන් 20ක් විය. ඒ කිසිවෙකු මට හිනා වුනේ නැත. එහි තේරුම ඒ දරුවන් අම්මලා අක්කලා නංගිලා සමග ඔවුන් ජීවත් වූ බැවිනි.’’ ඒ කතාව අනුව ගෝටා ඕනෑ කියන විරවංශලා සාමාන්‍ය දැනුමෙන් මානව දයාවෙන් හෝඩිය පන්තියේය. පෑඞ් මෑන් කියා සමච්චල් කරන විට සජිත් ගෝටා මෙන් හීන් සීරුවේ ලිස්සා ප‍්‍රශ්නයෙන් පැන ගියේ නැත. යළි යළි ඊට පිළිතුරු දෙමින් තම මතයෙහි පිහිටා සිටියේය. ඔහු ප‍්‍රශ්න හැර නොයන බව පමණක් නොව, තමන් කළ කී දේ පිළිබඳව පෙනී සිටින බවද තහවුරු කර ඇත. ඔබ ඊට කැමතිද? බුද්ධ දේශනාව අනුව කි‍්‍රයාවෙන් මිස උපතින් කිසිවෙකු බ‍්‍රාහ්මණයෙකු හෝ වසලයෙකු නොවේ. ඔබගේ තේරීම කුමක්ද?

නීතිඥ චන්ද්‍රසිරි සෙනෙවිරත්න .

ජනාධිපතිවරණයේදී කළ යුත්තේ කුමක්ද?

දෙවැනි මනාපය තීරණාත්මකයි

කථිකාචාර්ය සුමිත් චාමින්ද
දැන් උදාවෙලා තියෙන දේශපාලන වාතාවරණය 2015 තිබුණු තත්වයට වඩා ඉතාම වෙනස් තත්වයක්. එදා සහ අද තිබෙන බල හවුල ගැන විශ්ලේෂණයක් ඇසුරින් ඒ දෙස බලන්න පුළුවන්. ඒ වගේම කලාපීය හා ගෝලීය දේශපාලන තත්වයත් සැලකිල්ලට අරගෙන විශ්ලේෂණය කරන්න පුළුවන්.

2015දී මහින්ද රාජපක්ෂගේ ව්‍යාපෘතිය බිඳ වැටෙමින් තිබුණේ. එහෙත් ඒ ව්‍යාපෘතියේ විදියට සිංහල ජාතිකවාදී කණ්ඩායම් හිටියා වගේම යම් විදියකින් පැරණි සමසමාජ, කොමියුනිස්ට් ඇතුළු වාමාංශික කණ්ඩායම් සහ පැරණි ශ‍්‍රීලනිප සාමාජිකයනුත් හිටියා. ඊට අමතරව විමල් වීරවංශලා, උදය ගම්මන්පිලලාගේ සිංහල ජාතිකවාදී කණ්ඩායමක් හිටියා. මේ බල හවුල තුළ අදට සාපේක්ෂව අධිකාරීවාදී ලක්ෂණ තිබුණා. එහෙත් එය තුලනය කරන ඇතැම් අභ්‍යන්තර බලවේගත් තිබුණා.


එහෙත් අද තිබෙන ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ව්‍යාපෘතිය ඊට වඩා අධිකාරීවාදී ලක්ෂණ සහිත බල හවුලක් කියලා අපි හිතන්නේ. මොකද ඒක තුළ වියත් මග, එළිය වගේ සංවිධාන නියෝජනය කරන නව ධනේශ්වර පන්ති ස්තරයක් ඉන්නවා. වියත් මග සම්මේලනයේදී ඒ බව පේනවා. හැරී ජයවර්ධන, සුමල් පෙරේරා වගේ මූල්‍ය ධනපතීන් එතැන හිටියා. මේ ධනේශ්වර කණ්ඩායම්වලට තියෙන පොදු ලක්ෂණයක් වන්නේ පහුගිය කාලයේ ආර්ථිකය එක තැන පල්වීමේ තත්වයත් එක්ක ඔවුන්ට තමන්ගේ ලාභ ඉපැයීමේ අරමුණු සඳහා ඉතාම ශක්තිමත් පාලකයෙක් ඉල්ලා සිටීමේ ප‍්‍රවණතාවය. ඊට අමතරව යම් යම් වෘත්තීයමය කණ්ඩායම් සම්බන්ධ වෙලා ඉන්නවා. විශේෂයෙන්ම පෞද්ගලික ව්‍යවසායන් සම්බන්ධ සීඊ ඕලා හෙවත් කළමනාකරුවන්ගේ පන්තියක් එතැන ඉන්නවා. ඊට අමතරව ඉතාම අන්තවාදී සිංහල බෞද්ධ කණ්ඩායම් ඒකත් එක්ක එකතුවෙලා ඉන්නවා. මේ පිරිසට යම්කිසි ජන පදනමක් සපයන්නේ බැසිල් රාජපක්ෂ නිර්මාණය කරපු අනුග‍්‍රාහක දේශපාලනය මත පදනම් වූ පක්ෂ ව්‍යුහය.


ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ කිසිම කාලෙක හමුදා නිලධර ශ්‍රේණීන් පාලන පන්ති බල හවුලට ඇතුළුවෙලා නැහැ. හැමදාම හමුදා නිලධර ශ්‍රේණීන් හිටියේ දේශපාලන සමාජයට පිටින්. එහෙත් අද විශ‍්‍රාමික හමුදා නිලධාරීන් ඇතුළු අය දේශපාලන සමාජයේ සක‍්‍රිය භූමිකාවක් බාරගැනීමේ අවදානමක් තියෙනවා.


මේ බල හවුල තුළ මහින්ද රාජපක්ෂ වටේ හිටපු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කණ්ඩායම් හිටියත් ඔවුන් සෑහෙන්න ආන්තික වෙමින් පවතිනවා. පැත්තකට තල්ලූ වෙනවා. අපි බලන්න ඕනෑ මේ ව්‍යාපෘතියට බලය ලැබුණොත් හැදෙන ආණ්ඩුව මොකක්ද කියන එකටත් වඩා හැදෙන පාලන තන්ත‍්‍රය හෙවත් රෙජීමය මොකක්ද කියලා. ඒක බොහෝවිට ඉතාම අධිකාරීවාදී ස්වරූපයක් ගන්න නව ධනේශ්වර කණ්ඩායම්වල පාලන තන්ත‍්‍රයක් වෙන්නට ඉඩකඩ තියෙනවා. ඒ වගේම ඒක සිංහල බෞද්ධ අතිබහුතරය මත පදනම් වූ ව්‍යාපෘතියක් වීමේ අවදානමක් තියෙනවා.


අපි ඔය තත්වය සංසන්දනය කරන්නේ ඉන්දීය නරේන්ද්‍ර මෝඩිගේ පහුගිය මහමැතිවරණ ජයග‍්‍රහණය සමඟයි. එම මැතිවරණය ක‍්‍රියාත්මක වුණේ හින්දුත්වවාදී ව්‍යාපාරය මත. හින්දු බහුතරය මත පදනම් වෙලා විශාල ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගත්තා. ජයග‍්‍රහණයෙන් පස්සේ කළ දේවල් අපට දැනටමත් පෙනෙනවා. කාශ්මීරයේ ස්වාධීන ප‍්‍රාන්ත තත්වය නැතිකළා. ඇසෑමයේ සහ ඉන්දියාව පුරාම මුස්ලිම් සරණාගත ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිවෙලා. ලක්ෂ ගණනක මුස්ලිම් ජනයා ඉතාම බියෙන් හා සැකයෙන් ජීවත්වෙනවා. ලංකාවේත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ව්‍යාපෘතිය ජයග‍්‍රහණය කළොත් සුළු ජනවර්ග, විශේෂයෙන්ම දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනවර්ගවල නියෝජනයක් නැතිව තමයි ඔවුන් ජයග‍්‍රහණය කරන්නේ. ඒක සිද්ධවෙන්නේ බහුතර ජනවර්ගය මත පදනම් වෙලා. ඒක ඉතාම හිංසනකාරී, බහුතරවාදී දිශාවකට ගමන් කරන්න ඉඩ තියෙනවා.


වත්මන් තත්වය ගෝලීය දේශපාලනය සමගත් සැලකිල්ලට ගත යුතුයි. ජාත්‍යන්තර වශයෙන් 2016දී ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිධුරයට පත්වීමෙන් පසු ලිබරල් ජාත්‍යන්තර පර්යායේ යම්කිසි බිඳවැටීමක් සිදුවෙනවා. එක්සත් ජනපදයේ මූලිකත්වයෙන් ලිබරල්වාදය මත පදනම් වුණු ජාත්‍යන්තර සිවිල් සමාජය ශක්තිමත් කිරීමේ උපායමාර්ගික වැඩපිළිවෙළක් තිබුණා. එහිදී මානව හිමිකම් වැනි මාතෘකා සාකච්ඡුාවට ගැනුණා. ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් බලයට පත්වීමත් එක්ක ඒක බිඳවැටුණා. මහා බි‍්‍රතාන්‍යයේ අගමැතිධුරයට පත්වූ බොරිස් ජොන්සනුත් නියෝජනය කරන්නේ ට‍්‍රම්ප් නියෝජනය කරන අන්ත දක්ෂිණාංශික ගතානුගතිකවාදී දේශපාලනය. ඉන්දියාවේ නරේන්ද්‍ර මෝඩි නියෝජනය කරන්නේත් එවැනි දේශපාලනයක්. ලෝකය පුරා මෙවැනි අදහස් හා නායකයන් බලයට එනවා. මේ වාතාවරණය තුළ ලංකාවේ ලිබරල් නිදහස සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අනතුරට පත්වුණොත් එයට පිළිතුරු වීම ලෙහෙසි පහසු වැඩක් නොවේවි.


ඉස්සර ලැබුණා වගේ ජාත්‍යන්තර සහයෝගයක් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අරගලය වෙනුවෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ. සරල භාෂාවෙන් මෙහෙම කියමු. ඉස්සර නම් මෙහේ ලිබරල් නිදහස නැතිවෙනකොට එම්බසිවලට දුවන්න පුළුවන්. සමහරු එම්බසිවලට දුවලා, ලංකාවේ ඉන්න බැරි බව කියලා පිටරට පදිංචියටත් ගියා. ඉස්සරහට ඒ කිසිවක් කරන්න තියෙන ඉඩ අඩුයි. මොකද බටහිර ලෝකයේ අන්ත දක්ෂිණාංශික ව්‍යාපාර හිස ඔසවලා තියෙනවා.
මෑතකාලීන ප‍්‍රබලම උදාහරණයක් ගනිමු. සවුදි අරාබිය තමන්ගේ රටේ පුරවැසියෙක් වන ජමාල් කෂෝගිව ඝාතනය කළාට පස්සේත් ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් ජනාධිපතිවරයා එයට එරෙහිව පෙනී හිටියේ නැහැ. එවැනි පසුබිමක ඉස්සර වගේ ලොකුවට ජාත්‍යන්තර සහයෝගයත් බලාපොරොත්තු වෙන්න බෑ. ඒ නිසයි 2015ට වඩා දැන් තත්වය වෙනස් බව කියන්නේ. මොකද එළියේ පරිසරයත් එච්චර හොඳ නෑ.


ඒ එක්කම අනෙක් පැත්තෙන් අප සැලකිල්ලට ගන්න කාරණාවක් තියෙනවා. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ගැනත් සුභවාදී අපේක්ෂාවක් තබාගන්නත් බැහැ. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැත්තෙන් ඇත්තටම විශ්වාසයක් තියාගන්න පුළුවන් ජාතික ජන බලවේගය, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ඇතුළු වාමාංශික ව්‍යාපාර ගැනයි. ඒකත් සැලකිල්ලට ගත්තාම ජනාධිපතිවරණය ඉදිරියේ දැන් තියෙන අභියෝගය තමයි වාමාංශික ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අවකාශය පුළුල් කරන අතරේම පොදුජන පෙරමුණේ අධිකාරිවාදී ප‍්‍රවණතාවත් නතර කිරීම. ඒක ද්විත්ව අභියෝගයක්. අපේ දේශපාලන ගණන් බැලීම අනුව අපි හිතනවා ප‍්‍රධාන තරගකරුවන් දෙන්නා අතරේ සමීප තරගයක් තියෙන බව. තුන්වැනි අපේක්ෂකයාත් සැලකිය යුතු ඡුන්ද ප‍්‍රමාණයක් ලබාගන්නා තත්වයක් තියෙනවා. ඒ නිසා දෙවැනි මනාපය තීරණාත්මක වෙන්න පුළුවන් කියලා අපි හිතනවා. ඒ නිසා අපි යෝජනා කරන්නේ වාමාංශික ප‍්‍රගතිශීලී බලවේග ශක්තිමත් කරමින් ඡුන්දය ලබාදෙන අය ඒ අතරේම අධිකාරීවාදය වැළැක්වීමේ වුවමනාව ගැනත් බරපතළ අවධානය යොමු කළ යුතුයි කියන එක.

හංසයා දිනවන්න

මහාචාර්ය චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවර
මේක ඉතාම තීරණාත්මක මොහොතක්. අපට දැන් කල්පනා කරන්න වෙලා තියෙන්නේ ජීවිතයද මරණයද කියලයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයද ඒකාධිපතිවාදයද කියලයි. නිදහසද පීඩනයද කියලයි. අපට ඕනෑ හැමවිටම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී, නිදහස් අවකාශය රැුකගන්නයි. ඕනෑම අදහසක් ප‍්‍රකාශ කිරීමට හා එසේ ප‍්‍රකාශ කිරීම නිසා තර්ජනයට ලක් නොවී සිටීමට ඕනෑ. ඒ සඳහා තනි පවුලකට ජයග‍්‍රහණය නොදී හැමෝගේම ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගන්න ඕනෑ


කුසේ ප‍්‍රශ්න ගැන කතා තියෙනවා. එහෙත් කුසේ ප‍්‍රශ්න අපට විසඳාගන්න පුළුවන්. අපි කුස තියාගන්නට නම් ජීවිත්වීමේ අයිතිය සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය රැුකගන්න ඕනෑ. රට ඉදිරියට ගෙනයන්නත්, ලබා ගත් ජයග‍්‍රහණ ඉදිරියට ගෙනයන්නත් මීට පෙර කරන්නට බැරිවූ යම් දේවල් ඉදිරියට ගෙනයන්නත් ඕනෑ. ඒ නිසා මේ අර්බුදකාරී අවස්ථාවේ හංසයා ඉදිරියේ කතිරය සලකුණු කරලා හංසයා දිනවන්න ඕනෑ. එතකොට තමයි අපට අවශ්‍ය දේවල් වෙනුවෙන් සටන් කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ.


එහෙත් එතැනින් අපේ වැඬේ අවසන් වන්නේ නැහැ. අපට නිදහස ඕනෑ. දැන් නිදහස අනවශ්‍ය විදියට භාවිත වෙන බවත් පේනවා. අපි නිදහස වහල්භාවයෙන් තොරව පාවිච්චි කරන අවකාශයකට යා යුතුයි. එය එක දවසකින් කරන්න බැහැ. අපි අවුරුදු හතරහමාරක් තිස්සේ ඉදිරියට ඇවිල්ලා ඉන්නවා. ඉතිරි කාලයේදීත් ඒ වෙනුවෙන් වැඩ කරන්නයි ඕනෑ. පුරවැසියාගේ ප‍්‍රබලත්වය, තීරණයක් ගැනීමේ හැකියාව, ජීවිතය කුමක්ද, රැුකියාව කුමක්ද ආදිය ගැන නිදහසේ තීන්දු ගැනීමට තියෙන හැකියාව රැුකගැනීම වැදගත්. දේශපාලන වන්දනාව අවසන් කිරීමත්, පුරවැසියා වෙනුවෙන් වගකියන සමාජයක් හැදීමත් වැදගත්.


සියලූ කාරණා වෙනුවෙන් අපට ඉදිරියේදීත් අරගලයක් තියෙනවා. අපට තියෙන්නේ නොනිමි අරගලයක්. අපි ව්‍යවස්ථාව හා මැතිවරණ ක‍්‍රමය වෙනස් කරගන්න ඕනෑ. පහුගිය කාලයේදී 19 වැනි සංශෝධනය ඇතුළුව අපි දිනාගත් දේවල් තියෙනවා. එහෙත් ඒවායේ තියෙන අඩුපාඩු මතක් කරන්න ඕනෑ. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කරගන්න ඕනෑ. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කරන්න ඕනෑ.


කරන්නට දේවල් බොහෝම තියෙනවා. ඒ අතරින් අපි නිතර කතා නොකරන දෙයක් මතක් කළ යුතුයි. ඒ ජනාධිපතිවරණයෙන් පස්සේ සංස්කෘතිමය වෙනස්කම් කිරීම සඳහා පෙළගැසීමේ අවශ්‍යතාවයි. හුදෙක්ම දොළපිදේනි දෙන හෝ තාවකාලික විනෝදය ලබන සංස්කෘතික අවකාශයක් වෙනුවට සමාජයේ ආධ්‍යාත්මික කොටසේ අංගයක් බවට පත්වෙච්ච සංස්කෘතික අවකාශයක් ඕනෑ. නිදහසේ කලාකරුවන්ට වැඩ කරන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ. යටිතල පහසුකම් කලාව සඳහා ලබාගන්න ඕනෑ. මුළු රට පුරා තියෙන කලාවේ දුප්පත්කම පළවාහැරීම සඳහා අරගලයක් ඕනෑ. සංස්කෘතික කතිකාවට වැඩෙන්න ඉඩකඩක් තියෙන්න ඕනෑ. ආනන්දයෙන් ප‍්‍රඥාවට ගමන්කරන අවකාශයක් හදන්න නිර්මාණකරුවන්ට ඉඩ විවර කරන්න ඕනෑ.

මනෝරාජික තත්වයන්ට යන්න ඕනෑ නැහැ : දේශීය වෛද්‍ය පාලිත ගීගනගේ – පුරවැසි හඬ සංවිධානය


ජනාධිපතිවරණයේදී අපට පුරවැසියන් විදියට නම් දකින්න පුළුවන් වෙන්නේ ප‍්‍රධාන ධාරාවන් දෙකයි. එනම් කඳවුරු දෙකයි. ඉතිහාසයේ ඉඳන් හැමදාම මේ තත්වය තිබුණා. මේ කඳවුරු දෙකෙන් කාවහරි තෝරන්නයි ජනතාව පුරුදුවෙලා ඉන්නේ. ඒ නිසා මේක විකල්ප ධාරාවක් තෝරන මැතිවරණයක් නෙවෙයි.
අපි 2015දී සටන් කරලා යම් මට්ටමකට දිනාගත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය හා නිදහස කියන එක දැනටමත් භුක්ති විඳිමින් ඉන්නවා. ඒක අපි සටන් කරලා දිනාගත් දෙයක්. එහෙත් අපි සීයට සීයක් දිනාගත්තේ නැති දේවල් තියෙනවා. ඒ ගැන කණස්සල්ලක් තියෙන බව පෙනෙනවා.


අපි ජනතාවගෙන් ඉල්ලන්නේ 2015 දී දිනාගත් නිදහස හා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරන්න ඕනෑ බව. මේ වෙලාවේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හා සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහත්වරුන් දෙදෙනා ප‍්‍රධාන කඳවුරු දෙකේ අපේක්ෂකයන් විදියට ඉන්නවා. අපට දකින්න තියෙන්නේ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා නියෝජනය කරන කඳවුර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය යම් මට්ටමකට හෝ රකීවි කියලයි. ඒක අපි කියන්නේ පුද්ගලයා මත පදනම්වෙලා නෙවෙයි. පෙනෙන්නට තියෙන සාධක මත පදනම් වෙලා.


අපි මහමැතිවරණයේදී විකල්ප තෝරමු. එහෙත් ජනාධිපතිවරණයේදී ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කඳවුර දිනවීම වෙනුවෙන් කැපවෙමු. දැන් විකල්පය ජයගන්න ඉඩක් තියෙනවා කියලා මනෝරාජික තත්වයන්ට යන්න ඕනෑ නැහැ. මහපොළොවේ තියෙන තත්වය තේරුම් ගන්න ඕනෑ. අපි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට විරුද්ධ වෙන්නේ වෙන කිසිම හේතුවක් නිසා නෙවෙයි. ඔහු වටේට කඳවුරු බැඳගෙන ඉන්න පුද්ගලයන් හා සංවිධාන ආදි සියලූ පාර්ශ්වයන් නිසායි. පහුගිය කාලය පුරාවට ඔවුන්ගේ ක‍්‍රියාකාරීත්වයන්, ඔවුන් කළ ප‍්‍රකාශ ආදි සියලූ කාරණා ගැන සැලකිලිමත් වෙලයි. අපි ගෝඨාභය රාජපක්ෂව පරාජය කළ යුතුයි. නිදහස නැතිවුණොත් අපට කිසිදෙයක් කරන්න බැරිවෙනවා.

තෙවැනි විකල්පයක් නෑ : කථිකාචාර්ය අමින්ද මෙත්සිල


ජනාධිපතිවරණයේදී විශාල පිරිසක් ඉල්ලූවාට දිනන්නේ ප‍්‍රධාන අපේක්ෂකයන් දෙන්නාගෙන් කෙනෙක් විතරයි. අපට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සහ සජිත් පේ‍්‍රමදාස කියන දෙන්නා ගැනම විශාල විවේචන තියෙනවා. එහෙත් මේ වෙලාවේ අපට දිනවන්න පුළුවන් තෙවැනි විකල්පයක් නෑ. ඒ නිසා මගේ යෝජනාව තමයි අවම නරක තෝරන්න කියන එක. දැන් හැඟීම්වලට වහල් වෙලා අනෙක් අපේක්ෂකයන්ට ඡුන්දය දීලා වැඩක් නැහැ. අනුර කුමාර ඇතුළු අනෙක් අපේක්ෂකයන් අතර හොඳ අය ඉන්නවා. එහෙත් ඔවුන්ට දිනන්න බැහැ. ඒ අය ගැන අපට තියෙන කැමැත්ත මත පාර්ලිමේන්තු ඡුන්දයේදී තීන්දුවක් ගන්න පුළුවන්. එහෙත් දැනට ඔවුන්ට දෙන ඡුන්දය අපරාධයක්.
රටට ඕනෑ පාලකයා කවුද, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අගයන පාලකයෙක්ද, නැත්නම් මිලිටරි නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන පාලකයෙක්ද කියලා හිතලා හොඳ කෙනාට ඡුන්දය දෙන්න. සමහරු මිලිටරි පාලනයට කැමති ඇති. ඒකට කැමති අය ගෝඨාභය මහත්තයාට ඡුන්දය දෙන්න. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට කැමති අය සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහත්තයාට ඡුන්දය දෙන්න. කොහොම වුණත් අපි එක් කාරණයක් තේරුම් ගන්න ඕනෑ. මොන වැරැුද්ද තිබුණත්, මොන චෝදනාව තිබුණත් මම අහවල් පවුලට හෝ අහවල් පක්ෂයටම ඡුන්දය දෙනවා කියලා හිතන්නේ නැතිව ඒ ඒ අවස්ථාවට ගැළපෙන විදියට නායකයන්ව පත් කරගන්න දවසට තමයි මේ රට හැදෙන්නේ.

ඒකාධිපතිවාදය පරදවන්න : සිවිල් ක‍්‍රියාකාරික රාජා උස්වැටකෙයියාව


දැන් කළ යුත්තේ එකම දෙයයි. යම් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ආඥාදායක තත්වයක් රට තුළ තියෙනවා නම් ඒකට විරුද්ධව කිසිම භේදයක් නැතිව එකට එකතු වෙන්න තමයි තියෙන්නේ. ජාත්‍යන්තරව බැලූවත් රුසියාවේ පොල්පොට්ලා, ඉඩි අමීන්ලා, ඉතාලියේ මුසලෝනි, ජර්මනියේ ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් කටයුතු කරපු ආකාරය සිහිතබාගත යුතුයි. හිට්ලර් ජර්මනියේ සමාජවාදී පක්ෂය හදාගෙන පාර්ලිමේන්තුවට ගියා. එදා ඔහුව පරද්දන්න බැරිවුණා. ඒ හිට්ලර්ට එරෙහිව සිටි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේග අතර එකඟතාවක් නැති නිසා. එදා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය හා සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පක්ෂය අතර හිට්ලර්ගේ අවදානම ගැන අවබෝධයක් ඇතිව එකඟතාවක් හදාගෙන එදා හිට්ලර්ගේ ෆැසිස්ට් ඒකාධිපතිත්වය පරාද කළා නම් ජීවිත ලක්ෂ ගණනක් රැුකගන්න තිබුණා.

හිට්ලර්ගේ තත්වය සහ දැන් ලංකාවේ තත්වය අතර සමානතා තියෙනවා. හිට්ලරුත් නගර සැලසුම් කරපු කෙනෙක්. ෆෝක්ස්වැගන් කාර් එක හැදුවේත් එයා. බල්ලන්ට ඔහු ආදරෙයි. පොඩි ළමයින්ට ආදරෙයි. හිට්ලර් බලයට පත්වෙන්න කලිනුත්, හිට්ලර් ආවාම ඔය කියන තරම් දේවල් නොවේවි කියලා කියපු අය හිටියා.


අපේ රටට එහෙම වෙන්න දෙන්න හොඳනැහැ. ආදරය තියෙන සියලූදෙනා එකතුවෙලා මේ ඒකාධිපතිවාදය පරදවන්න ඕනෑ. වර්ගවාදය හා ජාතිවාදය පාවිච්චි කරමින් තමයි මේ අය දේශපාලනය ගෙනියන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ. ඒක රටේ ආරක්ෂාවටත් බරපතළ ප‍්‍රශ්නයක්. රටේ ආරක්ෂාවට ප‍්‍රධාන කොන්දේසිය තමයි ජාතීන් අතර සමගිය. එල්ටීටීඊය ආයුධ ගත්තේ ජාතීන් අතර සමගිය නැතිවුණ හින්දා. ඒ නිසා ජාතික ආරක්ෂාව අවශ්‍ය නම් පටු ජාතිවාදයෙන් මිදිලා සියලූම ජාතීන් එකතුවෙලා කටයුතු කරන්න ඕනෑ.

සජින් රාජපක්ෂ ගැටුමෙන් එළියට පනින රාජපක්ෂ පවුලේ ගති

0

සජින් වාස් ගුණවර්ධන කියූ සැණින් මතකයට එන්නේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ ළඟින්ම සිටි ඔහුගේ බොහෝ වැඩකිඩ දන්නා පුද්ගලයා ඔහු බවය.


පසුගිය 6 වෙනිදා මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවක් තබමින් හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී සජින් වාස් ගුණවර්ධන, තමා සහ මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයා අතර සම්බන්ධය පැහැදිලි කරයි.


‘මම අවුරුදු 17ක් මහින්දලාගේ හැම කුණු බාල්දියක්ම ඇද්දා. ඒ කුණු සෝදලා පිරිසිදු කළා. ඒ සේරටම පස්සේ මාව අයින් කළා. පස්සේ මාව හිරේ තියාගන්න කටයුතු කළා‘.


2014 සැප්තැම්බරයේදී ඇමරිකාවේ පැවති සාදයක් අතරතුර එවක බි‍්‍රතාන්‍යයේ හිටපු ශ‍්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස් ක‍්‍රිස් නෝනිස්ට, එවක විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ අධීක්ෂණ මන්ත‍්‍රීවරයා සේ කටයුතු කළ සජින් වාස් ගුණවර්ධන බිම පෙරළාගෙන ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළ බව මාධ්‍යයේ වාර්තා පළවිය. එම සිද්ධියෙන් සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතාට කිසිදු අපල උපද්‍රවයක් සිදු නොවුණි. ඔහු යෙහෙන් සිටියේ ය. ඒ පිළිබඳව ජනපති නියමයෙන් විදෙස් අමාත්‍යාංශය කළ පරීක්ෂණයෙන් ද සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතාට කිසිම අහිතකර දෙයක් වුණේ නැත. එයින් එළියට ආවේ මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ බලය සජින් අත මොළවාගෙන සිටින බවය. ඔහු මහින්ද රාජපක්ෂගේ සමීපතමයා බවය.


අද ඔහුම එය වචනයට පෙරළා මහින්ද රාජපක්ෂගෙන් සහ රාජපක්ෂ පවුලෙන් විමසන්නේ තමන් රාජපක්ෂවරුන්ට කළ දේවල් අමතකද කියාය. ඔහු අද කියන්නේ ඒ වැඩකිඩ ගැන මහා පොතක් වුණත් ලියන්න හැකි බවය. අනේ ඒ පොත ලියන්න!! අපි ඔහුට කියමු. ඒ එමගින් රාජපක්ෂ පවුලේ රට පාලන කෙරුවාව කරළියට පැමිණෙන නිසා ය.


සජින් වාස් ගුණවර්ධනගේ කට මෙලෙස මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට විරුද්ධව ඇරෙන්නේ ඇයි?


මේ කෙටි ලියවිල්ලේ අරමුණ ඒ පිළිබඳව විමසීමය. ඒ මන්ද, රාජපක්ෂ පවුල් පාලනයට උරුම විසකුරු ස්වභාවය එතුළින් එළියට ගලන බැවිණි.
පසුගිය දා මුහුණු පොතට පැමිණි වීඩියෝ පටයක් විසින් ෆේස්බුක් සමාජය සොලවා දමනු ලැබීය. එහි ගැබ් වී තිබුණේ, පටිගත කරනු ලැබූ සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතාගේ සහ තවත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයකුගේ යැයි කියන ¥රකථන සංවාදයකි. එම ඇමතුම අසා සිටින විට වැටහෙන්නේ එම ඇමතුම සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා විසින් වෙනත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයකු අමතා ගනු ලැබූ එකක් බවය. එම ඇමතුම ගැනීමට හේතුව සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා පසුගිය නොවැම්බර් 6 වෙනිදා පැවති මාධ්‍ය හමුවේදී අනාවරණය කළේ ය.


‘මගේ බිරිඳට පොහොට්ටුවේ මන්ත‍්‍රීවරයෙක් නිතරම කෝල් කර කර කියලා තියෙනවා මොනවද මේ සජින් කරන්නේ? ඔයාලට ළමයි ඉන්නවා නේද? ඒගොල්ලන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන හිතන්න ඕනෑ නේද කියලා.. මෙහෙම කීප දවසක්ම කෝල් කරලා පස්සේ එක දවසක කියලා තියෙනවා, රාජපක්ෂ කියන්න කිව්වයි කියලා, මාව මරනවා කියලා. මගේ ළමයි දෙන්නවත් පරිස්සම් කරගන්න කියලා. මේ කෝල් එකෙන් පස්සේ මගේ බිරිඳ හොඳටම බයවෙලා, මට මේ ගැන කිව්වා. ඊට පස්සේ මම ඒ මන්ත‍්‍රීවරයාට කතා කළා. මම ඒ කෝල් එක පටිගත කළා. ඒ මන්ත‍්‍රීවරයා මම කියපු දේවල්වලට දක්වපු ප‍්‍රතිචාරයෙන් මට හොඳටම වැටහුණා, ඔව් මේ කතාව ඇත්ත කියලා. ඇයි මාව මරන්නේ? මම සජිත්ට සහය දෙන නිසා.’

මෙහි පැහැදිලි හඬපටය මේ වෙනවිට අන්තර්ජාලයේ සංසරණය වෙමින් තිබෙයි.


මෙහිදී තමන් සහ තම දරුවන් මරා දමන බවට මහින්ද රාජපක්ෂ ප‍්‍රකාශ කළේ දැයි සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා විමසයි. අනෙක් අන්තයෙන් කියන්නේ ‘අනවශ්‍ය වැඩක්නේ සජින්. ඔයාට ළමයි ඉන්නවා, නෝනා ඉන්නවා ටිකක් හිතන්න.’ කියා ය. ඔහු මෙය කිහිප වතාවක්ම පවසයි. මෙහිදී සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා පවසන්නේ ‘එයාලගේ වැඩ හැම දෙයක්ම මම දන්නවා. කරලා බලන්න කියන්නකෝ, මමත් නිකං ඉන්නේ නෑ‘ යන්නයි. මෙලෙස මෙම ¥රකථන සංවාදය ඉදිරියට ඇදෙයි. එහිදී සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා වසීම් තාජුඞීන් නම් රගර් ක‍්‍රීඩකයා ගැනද මතක් කරයි.
පසුගිය 6 වැනිදා මාධ්‍ය හමුවේදී සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා මෙවැනි තවත් කතාවක් කියයි.


‘2010 සිට 2015 දක්වා මම ශ‍්‍රීලනිපය නියෝජනය කළ මන්ත‍්‍රීවරයෙක්. 2015 පස්සේ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා පැරදුණාට පස්සේ මට අත්වුණ ඉරණම ගැනත් මම කියන්න කැමතියි. ආණ්ඩුව පැරදුණාට පසු මාව බන්නාධගාරගත කළා. ඒ මගේ ආරක්ෂකයන් භාවිත කළ වාහන කීපයක් ගැන ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේ සටහන් තුළ හරියට තිබුණේ නෑ කියලා. ඒ වෙලාවේ මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයා මාව බන්ධනාගාරය තුළ සිර කළා. ඔහු මම ඇප ගන්න හදන එකටත් බලපෑම් කළා. මම දන්නවා රාජපක්ෂ පවුල එකතුවෙලා තීරණයක් අරගෙන තිබුණා මේ වැරදිවලට හොරකම්වලට ඞීල්වලට සේරටම වැරදිකාරයා සජින් වාස් ගුණවර්ධන කියලා මගේ පිට කුණු සේරම තියන්න. මම බන්ධනාගාරය තුළ සිටි මාස හත තුළ ඒ පවුල මේ රටේ මාධ්‍යයට ඒත්තු ගැන්වුවා සජින් වාස් තමයි මේ සියලූ දේවල්වලට වගකියන්න ඕනෑ කියලා. මම හොරෙක් කියලා සමාජගත කළේ මේ පවුල. මහින්ද රාජපක්ෂ මේ සේරම කරන්නේ නාමල් රාජපක්ෂ ජනාධිපති කරන්න‘. ඔහු මෙලෙස රාජපක්ෂවරුන් ගැන, ඔවුන්ගේ පාලන කාලය ගැන බොහෝ දේ ප‍්‍රකාශ කරයි.


මෙම මාධ්‍ය හමුවේදී ඔහු හිටපු අමාත්‍ය සුසිල් පේ‍්‍රමජයන්ත මහතා පිළිබඳවද යම් තොරතුරක් අනාවරණය කරයි. ‘සුසිල් පේ‍්‍රම ජයන්ත ඇමතිතුමා, ඔබතුමාට මතකද මම ඔබතුමා ඛනිජ තෙල් සංවර්ධන අමාත්‍යවරයා විදිහට ඉන්නකොට මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ පණිවිඩයක් අරගෙන ඔබතුමා හමුවෙන්න මම ආවා. ඒ පණිවිඩයෙන් එතුමා ඔබතුමාට කිව්වේ අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වෙන්න කියලා. එතකොට ඔබතුමාට මතකද? ඔබතුමා බැහැ කිව්වා. එතකොට හිටපු ජනාධිපතිවරයා ඔබතුමාට වීඩියෝ එකක් පෙන්නුවා. ඒක දැකලා ඔබතුමාට ක්ලාන්තේ ආවා. ඊට පස්සේ ඔබතුමා ඉල්ලා අස්වුණා. අනුර යාපා ඇමතිතුමා ඔබතුමාගේ අමාත්‍යාංශය භාර ගත්තා. ඊට පස්සේ ඔබතුමාට විද්‍යා හා තාක්ෂණ අමාත්‍යාංශය දුන්නා. රාජපක්ෂලා මිනිස්සු බ්ලැක්මේල් කළේ එහෙමයි. ඒක තමයි රාජපක්ෂ ක‍්‍රමය.‘
ඔහු ප‍්‍රකාශ කරන මේ කරුණ සත්‍ය නම් සමහර අමාත්‍යවරුන්ගේ ෆයිල් මහින්ද ඕනෑ වෙලාවට ගන්න ළඟ තියාගෙන හිටියා කියන කරුණට, ඒ අමාත්‍යවරුන් ගැන වීඩියෝ පටයන්ද තියාගෙන සිටි බවට වූ තොරතුරද එකතුකරන්නට පුළුවන් ය.


සජින් වාස් ගුණවර්ධන මහතා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සමීපයේ සිටිමින් රාජපක්ෂ පවුලට ඔහු කියන ආකාරයටම සට්ටැඹියෙකු සේ කටයුතු කළ කාලයේ ඔහු කළ බොහෝ කාර්යයන් සහ හැසිරුණු ආකාරය අමතක කළ නොහැකිය. යම් යම් චෝදනාවලට ඔහු උසාවියක් ඉදිරියේ වරදකරුවෙකු නොවුණත් ඔහුට මිනිසුන් අතරින් නැගඑන චෝදනා සියල්ල බැහැරකර දමන්නටද බැරිය. එහෙත් කුමනාකාරයේ පුද්ගලයෙකුට වුණත් මරණ තර්ජන කිරීම අනුමත කළ නොහැකිය. බල්ලන් සමග සිටියා නම් මැක්කන් සමග නැගිටපං කියමින් මේ සිදුවීම අමතක කරන්නට ද බැරිය. එනිසාම අප මේ මරණ තර්ජනය පිළිබඳව කතාකළ යුතුය. අනික් පැත්තෙන් පාලන බලය ලබාගන්නට ඕනෑම දෙයක් කරන්නට ලෑස්ති මේ පවුල ගැන නැවත සංවාදයක් ආරම්භ කළ යුතුය. එයට මෙම සිදුවීම හොඳම අවස්ථාව සපයා දෙයි.


මේ හඬපටය පිළිබඳව සහ මේ තර්ජනය පිළිබඳව පොලිසියට පැමිණිලි කළ බවද සජින් වාස් ගුණවර්ධන ප‍්‍රකාශ කරයි. ඊට අමතරව ඔහු මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට මේ තර්ජනය ගැන සඳහන් කරමින් 1995 අවුරුද්දේ සිට තමන්ට ඔහු සමග තිබුණු සමීප සම්බන්ධතාව මතකයට නගමින් ලිපියක් යවා ඇතැයි කියයි. මේ මරණ තර්ජනය පිළිබඳ පොලිස් පරීක්ෂණවල අනාගතය කුමක් වුණත් පුරවැසියා ලෙස නැවත නැවතත් කල්පනා කළ යුත්තේ බලය හමුවේ වියරුවෙන් හැසිරෙන, බලය ලබාගැනීමට ඕනෑම දෙයක් කරන්නට ලෑස්ති මේ පවුලට නැවත පාලන බලය ලබාදෙනවාද නැද්ද යන්නයි.

ජනතාවට අපව අවශ්‍ය වේවි

පුබුදු ජයගොඩ – පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය


ඔබේ පක්ෂයට ජනාධිපතිවරණයේදී තියෙන අරමුණ මොකක්ද?


මේ වෙද්දී ආර්ථික වශයෙන් ලොකු අසාධාරණයක් හා අයුක්තියක් ලොව පුරා තියෙනවා. නිදසුනක් විදියට තමිල්නාඩුවේ සුජිත් විල්සන් කියන දරුවා හදිසියේ ළිඳකට වැටිලා මැරෙද්දී ඉන්දියාවට ඒ අඩි සීයට යන්න තාක්ෂණයක් නැති බව කියනවා. ඒ ඉන්දියාව කිලෝමීටර් ගණන් ඈතට හඳට යානා යැව්වේ හඳේ කෑල්ලක් අල්ලගන්න. තාක්ෂණයේ ප‍්‍රතිලාභ සම්පූර්ණයෙන්ම ලැබුණේ එක් පන්තියකට. පහළ පන්තිය දුප්පත්. ඔවුන්ගේ එදිනෙදා අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කරගන්නට විවේකයක්, විනෝදයක්, සංස්කෘතික ජීවිතයක් නැතිව වැඩ කරනවා. ලාභයම පමණක් පතන ආර්ථිකයෙන් පරිසරයට මහා විනාශයක් කරලා තියෙනවා. කෙතරම් විනාශයක්ද කීවොත් ඉතා කෙටි කාලයක් ඇතුළත මිනිස් වර්ගයා වඳවී යෑමේ අවදානමක් පවා මතුවෙලා.

පෘථිවි ඉතිහාසයේ නරකම කාල පරිච්ෙඡ්දයක් තමයි අපි ගෙවමින් ඉන්නේ. ඒ වගේම ඇමෙරිකාව, රුසියාව, චීනය, ඉන්දියාව ප‍්‍රාග්ධන හිමි බලවතුන් අතර විශාල ගැටුමක් තියෙනවා. ඒ ගැටුම ලෝක යුද්ධයක් දක්වා පරිවර්තනය වීමේ අනතුරක් තියෙනවා. එහෙම තුන්වැනි ලෝක යුද්ධයක් ඇතිවුණොත් ඒක ඇතිවෙන්න නියමිතව තියෙන්නේ න්‍යෂ්ටික අවිආයුධවලින්. එහෙම වුණොත් මිනිස්සු මිලියන ගණනක් මියැදෙන්න ඉඩ තියෙනවා. විසිවැනි සියවසේ මුල රෝසා ලක්සම්බර්ග් වගේ මාක්ස්වාදී නායිකාවන් කීවේ අපට තෝරාගන්න තියෙන්නේ එක්කෝ සමාජවාදයේ පාර, නැත්නම් ම්ලේච්ඡුත්වය කියලා. දැන් අපට ම්ලේච්ඡුයන් එක්ක හරි ඉන්න ලැබේවිද කියලා සැකයි. අපට වඳවෙන්න තමයි තියෙන්නේ. මේ විනාශයෙන් සමාජයක් විදියට ගැලවෙන්නේ කොහොමද කියන එකට අදාල දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක අපි හිටියේ. ඒ අතර තමයි මැතිවරණයක් ආවේ. මැතිවරණයේදී අපි අපේක්ෂා කරන්නේ ඒ දේශපාලන ව්‍යාපෘතිය ශක්තිමත් කරන්න, මහජනතාවගේ අනුමැතියක් ඒකට ගන්න.


කෙසේ වෙතත් සාපේක්ෂව අඩු ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපෘතියකින් ජනාධිපතිවරණයේදී විශේෂ යමක් කරන්නට හැකිවේයැයි සිතනවාද?


අඩු ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපෘතියක් පෙනෙන්නේ මාධ්‍ය දිහා බැලූවාමයි. මුදල් වැය කරලා දැන්වීම් පළකිරීමේදී අපි සාපේක්ෂව අඩුයි. අපි පිට්ටනිවල ලොකු රැුස්වීම් කරන්නේත් නැහැ. එහෙත් ගම්වලට ගිහිල්ලා මූණට මූණ හම්බවෙලා කතා කිරීමේදී අපි ගොඩක් ඉදිරියෙන් ඉන්නවා. අපේ මුළු ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයම සැලසුම් කළේ මාධ්‍ය සංදර්ශන පවත්වනවා වෙනුවට බිමට යමු කියන අදහසින්.


පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය සාමාන්‍ය ජනතාවගේ අරගවලට ප‍්‍රමාණවත් තරම් මැදිහත් වූ බව හිතනවාද?


අපි සෑහීමට පත්වෙන්නේ නැහැ. එහෙත් අපේ හැකියාවේ ප‍්‍රමාණයට සාපේක්ෂව අපි සැලකිය යුතු මැදිහත්වීමක් කළා. පාරිසරික ක්ෂේත‍්‍රයේ අරගල, කම්කරු අරගල, ගොවි අරගල, ශිෂ්‍ය අරගල, ජාතිවාදයට විරුද්ධ අරගල, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට විරුද්ධ අරගල ආදියේදී අපි සැලකිය යුතු මැදිහත්වීමක් කළා. මෙතෙක් කල් වාමාංශික ව්‍යාපාරය ඇතුළේ දේශපාලන උපායමාර්ගයන් දෙකක් තමයි තිබුණේ. එකක් මැතිවරණ හරහා බලය ලබාගැනීම. දෙවැනි එක සන්නද්ධ අරගල හරහා බලය ලබාගැනීම. පොදුවේ විශ්වාසයක් තිබුණේ ඒ පාරවල් දෙක විතරක් තියෙන බව. ඒ දෙකම පදනමින් එකක්. ඒවායේදී වෙන්නේ පක්ෂය අධිනිශ්චය වෙලා ජනතාව දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වයෙන් ඈත්වීම. මැතිවරණවලදී කියන්නේ අපේ පක්ෂයට බලය දෙන්න, අපි රට හදලා දෙන්නම් කියලයි. කොන්ත‍්‍රාත් එක බාරගන්නවා.

සන්නද්ධ දේශපාලනයේදී වෙන්නේත් ජනතාව තුෂ්නිම්භූත වෙලා බලාගෙන ඉන්නකොට අපි කණ්ඩායමක් ආයුධ අතට ගැනීම. ඒ දෙකේදීම ජනතාව දේශපාලනයේ නැහැ. ඒ නිසා අපේ දේශපාලන උපායමාර්ගය හදාගත්තේ විප්ලවීය බහුජන ව්‍යාපාරය කියලයි. දැනට ප‍්‍රතිවිරෝධය දැක්වීමේ අරගලවලදී මහජන ව්‍යාපාර හැදෙනවා. ඒවා වඩා දේශපාලනික මහජන ව්‍යාපාර බවට පත්කරලා ඒවා සමාජ වෙනසකට අදාළ ගතිකත්වය ඒවාට හදන්නේ කොහොමද කියන එකයි අපේ උපායමාර්ගය. අපි ජනතාවගේ සටන්වලට මැදිහත්වුණේ ඒ අර්ථයෙන්.


තවත් කණ්ඩායම් ගොඩක් අතරින්, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට ඡුන්දය දෙන්නැයි යෝජනා කරන්නට ඔබට තිබෙන පදනම මොකක්ද?


මෙතෙක් කල් ලංකාවේ ජනතාව ඡුන්දය පාවිච්චි කරද්දී සිද්ධවුණේ රෝග නිදානය ගැන කියන්නේ නැතිව ලක්ෂණ ගැන කීම. රෝග නිදානය එහෙමම තියෙද්දී ලක්ෂණවලට පුංචි ප‍්‍රතිකාර කරනවා. මෙවරත් පෙනෙන්නේ ඒක. දෙවැනි එක තමයි කෝච්චිය වැරදි පීල්ලේ යද්දී රියැදුරාව මාරු කරලා වෙනසක් කරමුද කියන එක. අපි වාද කරන්නේ කෝච්චියේ රියැදුරා ගැන. අපි මෙවර මැතිවරණයේදී ජනතාවට කියන්නේ තමන් මුහුණදීලා ඉන්න ප‍්‍රශ්නවලට හේතුව වෙනස් කරමු කියලයි. දැන් එන ප‍්‍රශ්නවලදී ජනතාවට තියෙන තාවකාලික විසඳුම තමයි අරගලය. ඒ අරගල පාවාදෙන්නේ නැතිව දේශපාලනය මුසු කරමින්, දිගු කාලීනව ජනතාව එක්ක හිටියේ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය. ඒ නිසා ජනතාවගේ අරගලය ශක්තිමත් කරන්න නම් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට ඡුන්දය පාවිච්චි කළ යුතුයි. මැතිවරණයේදී මොන තීරණය ආවත් මැතිවරණයෙන් පස්සේ ජනතාවට අපව අවශ්‍ය වේවි කියලා හිතනවා.


එහෙත් මේ වෙද්දී ඒකාධිපතිවාදය ගැන අවදානමක් තියෙනවා. එවැනි තත්වයක දෙපැත්තම එකයි කියලා කියන්න පුළුවන්ද?


හැමෝම එක සමානයි කියලා අපි කියන්නේ නැහැ. එක් එක් අය අතරේ විශේෂතා අපි දකිනවා. එක් එක්කෙනාගේ වැඩපිළිවෙළවල විශේෂතා තියෙනවා. පෞරුෂයන්ගේ විශේෂතාත් තියෙනවා. එහෙත් අපි කියන්නේ දෙපාර්ශ්වයකින් අඩු නරක තියෙන පාර්ශ්වය තෝරාගන්න කියලා නෙවෙයි. එක්කෙනෙක් එන එක නවත්වන්න තවත් කෙනෙක් ශක්තිමත් කරනවා වෙනුවට කවුරු ආවත් ඒකට මුහුණදෙන්න පුළුවන් සමාජ බලවේගයක් ගොඩනඟාගැනීම ගැන තමයි අපි විශ්වාස කරන්නේ. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ කාලයේ සම්පූර්ණ මර්දනය තියෙද්දී පෞද්ගලික අංශයේ විශ‍්‍රාම වැටුප් පනත ගෙනැල්ලා ඒකට විරුද්ධව සටන් කරලා ඒක නැවැත්වුවානේ. පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල පනත ගෙනෙද්දී ශිෂ්‍යයෝ අරගල කරලා ඒක නැවැත්වුවානේ. බීජ පනත ගෙනාපු වෙලාවේ ගොවියෝ නාරාහේන්පිට වටලලා ඒක පැරැුද්දුවානේ. අන්තිමේ ඒකාධිපතියන්ව ගෙදර පවා යැව්වානේ. වැදගත්ම දේ තමයි දක්ෂිණාංශික නායකයන් ගැන විශ්වාසය තැබීම නෙවෙයි. මොන ඒකාධිපතියා ආවත් ඒකට ඔරොත්තු දෙන සමාජයක් හදන එක.


අපි සෑහීමට පත්වෙන්නේ නැහැ. එහෙත් අපේ හැකියාවේ ප‍්‍රමාණයට සාපේක්ෂව අපි සැලකිය යුතු මැදිහත්වීමක් කළා. පාරිසරික ක්ෂේත‍්‍රයේ අරගල, කම්කරු අරගල, ගොවි අරගල, ශිෂ්‍ය අරගල, ජාතිවාදයට විරුද්ධ අරගල, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට විරුද්ධ අරගල ආදියේදී අපි සැලකිය යුතු මැදිහත්වීමක් කළා. මෙතෙක් කල් වාමාංශික ව්‍යාපාරය ඇතුළේ දේශපාලන උපායමාර්ගයන් දෙකක් තමයි තිබුණේ. එකක් මැතිවරණ හරහා බලය ලබාගැනීම. දෙවැනි එක සන්නද්ධ අරගල හරහා බලය ලබාගැනීම. පොදුවේ විශ්වාසයක් තිබුණේ ඒ පාරවල් දෙක විතරක් තියෙන බව. ඒ දෙකම පදනමින් එකක්. ඒවායේදී වෙන්නේ පක්ෂය අධිනිශ්චය වෙලා ජනතාව දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වයෙන් ඈත්වීම. මැතිවරණවලදී කියන්නේ අපේ පක්ෂයට බලය දෙන්න, අපි රට හදලා දෙන්නම් කියලයි. කොන්ත‍්‍රාත් එක බාරගන්නවා. සන්නද්ධ දේශපාලනයේදී වෙන්නේත් ජනතාව තුෂ්නිම්භූත වෙලා බලාගෙන ඉන්නකොට අපි කණ්ඩායමක් ආයුධ අතට ගැනීම. ඒ දෙකේදීම ජනතාව දේශපාලනයේ නැහැ. ඒ නිසා අපේ දේශපාලන උපායමාර්ගය හදාගත්තේ විප්ලවීය බහුජන ව්‍යාපාරය කියලයි. දැනට ප‍්‍රතිවිරෝධය දැක්වීමේ අරගලවලදී මහජන ව්‍යාපාර හැදෙනවා. ඒවා වඩා දේශපාලනික මහජන ව්‍යාපාර බවට පත්කරලා ඒවා සමාජ වෙනසකට අදාළ ගතිකත්වය ඒවාට හදන්නේ කොහොමද කියන එකයි අපේ උපායමාර්ගය. අපි ජනතාවගේ සටන්වලට මැදිහත්වුණේ ඒ අර්ථයෙන්.


කාටවත් බයේ සමාජ පෙරළි ඇතිකරන්න බැරිලූ. ඒත්, අපි නම් බයයි.

0

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහින්ද රාජපක්‍ෂටත් වඩා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ගැන කිසිම විශ්වාසයක් නොතබන, ආඥාදායක මනසකින් යුක්ත කෙනකු බව නැවත නැවතත් කිවයුතු නැත.


2019 ජනාධිපතිවරණයේ ඔහු අපේක්‍ෂකයකු ලෙස ඉදිරිපත් වන්නේ, 2015දී බහුතර ජනතාව විසින් පරාජය කරන ලද රාජපක්‍ෂ පාලනයම නියෝජනය කරමිනි. ඒ අනුව 2019දී අපට මුණ ගැහෙන්නේත් පරණ රාජපක්‍ෂ පාලනයමය. එහෙත්, එය ඊටත් වඩා සාහසික මනසකින් යුත් ගෝඨාභය පෙරමුණු කරගත් රාජපක්‍ෂ පාලනයකි.


ඒ නිසා 2015ටත් වඩා 2019 අභියෝගය තීරණාත්මකය.
2015 ජයග‍්‍රහණය, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හා ඔහුගේ පාලනයත්, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනත් විසින් පාවාදෙනු ලැබිණ. ඒ පාලනයට රාජපක්‍ෂවරුන් පැරදවීමට නිසි දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් තිබුණි නම්, 2019දී ගෝඨාභය කෙනකු අපට අභිමුඛ නොවන බවද හැබෑය.


එහෙත්, ගෝඨාභය පැමිණ තිබේ. ෆැසිස්ට් පාලනයක් බිහිවීමේ අනතුරද ඒ සමග තිබේ. දැන් කළ යුත්තේ කුමක්ද? රාජපක්‍ෂවරුන්ට එරෙහි නොවූ රනිල් -මෛත‍්‍රී පාලනයට දොස් තබමින්, ගෝඨාභයගේ පාලනයකට පාර කැපීමද?
නැතිනම්, ‘නැවතත් හිස ඔසවන’ ඒ ෆැසිස්ට් පාලනය ‘නැවතත් පරාජය කිරීම’ද?


අප නම් සිතන්නේ ෆැසිස්ට්වාදය හිස ඔසවන වාරයක් වාරයක් පාසා එය නැවත නැවත පරාජය කළ යුතු බවය. 2015දී බැරි වී නම්, 2019දී පරාජය කළ යුතුය.


2019දී මිලිටරි හිසක්ද සමග ඉදිරියට එන එය එකතුවී පරාජය කළ යුතු නැතියැයි කිසිවකු කියන්නේ නම්, 2015දී ඊට එරෙහිව සියල්ලන්ම එකතුවී කළ දේවලද පලක් ඇත්තේ නැත.


‘2015දී අපි ඔක්කොම රාජපක්‍ෂ පාලනය පරාජය කරන්න එකතු වුණා. ඒ ජයග‍්‍රහණය පාවාදුන් අය ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවරණයට පැමිණීම ගැන වගකිව යුතුයි. අපිට නම් කරන්න දෙයක් නැහැ.’ සමහරුන් කියන මේ කතාවේ මුල් අර්ධය ඇත්තය. එහෙත් එය පිළිගත්තත්, අද අපට කරන්නට දෙයක් නැති බවක් ඉන් අදහස් නොවේ. අපට කරන්නට දෙයක් ඇත. ඒ යළිත් එකතුවී ෆැසිස්ට් අවදානම පරාජය කිරීමය.


ඊට වෙනස් වෙන ඕනෑම ක‍්‍රියාවකින් සිදුවන්නේ ෆැසිස්ට් පාලනය බලයට ඒමට කෙළින් හෝ පැත්තකින් පාර කැපීමක් පමණකි.
අනාගතයේ ගෝඨාභයගේ මර්දනීය පාලනයකට එරෙහිව පපුව දෙන්නට කැමති, ‘අපි ගෝඨාභයට බය නෑ’ පන්නයේ බොහෝ දෙනෙක් මෑත කාලයේ පිබිදී සිටිති. එය හොඳ ප‍්‍රවණතාවකි. එහෙත්, ඒ බහුතරයකට ගෝඨාභය පාලනයක් ගැන කිසිදු බියක් ඇතිකරගන්නට අවශ්‍ය නොවන්නේ, රටේ තීරණාත්මක කාරණා ගැන දායකත්වයක් නැති, සමහර විට හුදු ෆේස්බුක් වීරයන් වැනි ඉලක්ක ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂට වැදගත් නොවිය හැකි නිසාය.
සමාජයේ යම් වරප‍්‍රසාදිත කවචවල සිටින අයටද එවැනි පාලනයකින් බියවීමට අවශ්‍ය නැත. එය තේරුම් ගැනීම, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ අමාත්‍යාංශයක ලේකම් හැටියට විතරක් සිටි කාලයේ ක‍්‍රියාත්මක වූ ඝාතන රැුල්ලේ වින්දිතයෝ් කවුරුදැයි විමසීමෙන් කළ හැකිය. ඒ කවරහුද? ජනමාධ්‍යවේදීන්, රාජපක්‍ෂ පවුලේ ආධිපත්‍යයට එරෙහිවූවන්, මානව හිමිකම් ක‍්‍රියාකාරිකයන්, යුද්ධය විවේචනය කළවුන්, දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන අරගලය වෙනුවෙන් පෙනීසිටියවුන්, උසස් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ ශිෂ්‍යයන්, ශිෂ්‍ය සංගම් නායකයන්, සාමාන්‍ය දෙමළ ජාතිකයන් පමණක් නොව, අහිංසක ව්‍යාපාරිකයෝ වැනි පිරිස්ද ඍජුවම ඝාතනය, අතුරුදහන්කිරීම, පහරදීම වැනි අපරාධවලට ගොදුරු වූහ. විනිසුරුවරුන්, රජයේ ඉහළ හා පහළ නිලධාරීහු, සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයෝ, දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිකයෝ්, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, සමාජයේ අවවරප‍්‍රසාදිත ජන තීරු, සුළුතර වාර්ගිකයෝ, විවිධාකාර තර්ජන ගර්ජන හා තාඩනපීඩනයන්ට ගොදුරුවූහ.


2015දී, රාජපක්‍ෂ පාලනය පරාජය කැරෙන්නේ, එසේ ඝාතනවලට හා වෙනත් අපරාධයන්ට ලක්වුණු මිනිසුන් විසින් සමාජයට එල්ල කරන ලද බලපෑම නිසාය. එහෙත්, අද දක්වාම ඔවුන් වෙනුවෙන් කිසිදු යුක්තියක් ඉටුවී නැත.
ගෝඨාභයගේ මර්දනීය පාලනයකට මුහුණ දෙන්නට අපි බය නෑ යැයි කියන වීරයන්, මේ අතීත වින්දිතයන්ගේ ජීවිතවලින් ඉගෙනගෙන ඇති පාඩම කුමක්ද?


අනාගතයේදී ගෝඨාභයට මුහුණ දීම සඳහා තවත් එවැනි කී දෙනෙක් ඝාතනය විය යුතුයැයි, වෙනත් අපරාධවලට ගොදුරු විය යුතුයැයි ඔවුන් ගණන් හදා තිබේද? ඒ ලේ මතින් තමන්ට දේශපාලනය කළ හැකියැයි, තමන්ගේ පාර්ලිමේන්තු, පළාත් සභා හෝ පළාත් පාලන ආයතන නියෝජනය වැඩි කරගත හැකියැයි ඔවුන් ගණන් බලා තිබේද?


2015දී රාජපක්‍ෂ පාලනය පෙරලා දැමීම ජනතාවගේ ජයග‍්‍රහණයක් බව පැහැදිලිය. එහෙත්, ඒ වන තුරු. විශේෂයෙන් 2005 -2014 කාලය තුළ ජීවිතයෙන්, ශරීරාංගවලින්, රැුකියාවෙන්, දේපළවලින් වන්දි ගෙවූ පිරිස කෙතරම්ද?


2019දී යළිත් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ බලයට පැමිණ, කවදා හෝ ඔහු පරාජය කරන තෙක්, ඔහුගේ පාලනයට එරෙහිව ජනතාව එකාවන්ව පපුව පා, එක පෙරමුණක් බඳින තෙක්, ලසන්ත වික‍්‍රමතුංගගේ, ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩගේ, කීත් නොයර්ගේ, වසීම් තාජුදීන්ගේ, ලලිත් හා කූගන්ගේ චරිත තනි තනිව රඟපාන්නෝ කවුරුද? ලාල් කාන්ත, නලින්ද ජයතිස්ස, බිමල් රත්නායක හෝ වෙනත් ජනතාවාදී කලාකරුවෝද? විශ්වවිiාල ආචාර්යවරුද? තම තමන්ගේ ගෙදර දොරකඩට සුදු වෑන් පැමිණ ගොඩවන්නට ආරාධනා කරන තෙක් ඒ අය සැදී පැහැදී බලා සිටින්නෝද? තමන් ඝාතනය වූ පසු, අතුරුදන් වුණාට පසු, පහරදීම්වලට ලක්ව සදහටම අබ්බගාතයන් වූ පසු, අඩු ගණනේ තමන් වෙනුවෙන් යුක්තියවත් ඉටු නොවන අනාගත පාලනයක් ගැන ඔවුන් කල්පනා කර තිබේද?


ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂගේ මර්දනයට මුහුණ දීම සඳහා නොබියව පිබිදී සිටින අලූත් වීරයන්ගේ වීර කතා මේ දවස්වල කොයිතරම් අහන්නට ලැබුණත්, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ බලයට ඒම ගැන අපට බියක්ම දැනෙන්නේ ඇයි?
අප දේශපාලනය ගැන කිසිවක් නොතේරෙන හුදු බියගුල්ලන් පිරිසක් පමණක් නිසාද?


බය ඉස්සරහට දමා දේශපාලනය නොකළ යුතුයැයි අවලාද ස්වරයෙන් කියන අලූත් පාඩමක්ද ඒ අතර වරින්වර ඇසෙයි.
එහෙත්, බය ඉස්සරහට දමා දේශපාලනය කර තිබෙන හැටි අපට ලංකාවේම අතීතයෙන් සොයාගත හැකිය. උදාහරණයක් හැටියට 1987 පළාත් සභා පිහිටුවීමෙන් පසුව, පළාත් සභා මැතිවරණවලදී ඡුන්දය පාවිච්චි කිරීමට එරෙහිව ඉදිරියට ගෙනාවේ ‘මරණ බය’ බව අපට තවමත් මතකය. එතැනින් පටන්ගත් ‘බය කිරීමේ දේශපාලනය’, භීෂණය හා ප‍්‍රතිභීෂණය හරහා මිනිස් ජීවිත කීයක් නම් බිලිගත්තාද, රජයේ දේපළ කොයිතරම් නම් විනාශ කළාද යන්න අලූතෙන් ලියා තැබිය යුතු නොවේ. 50 දශකයේ සිටම බය කිරීම හරහා තමන්ගේ දේශපාලනය කිරීම ලංකාවේ හැම දේශපාලන පක්‍ෂයක්ම අඩු වැඩි වශයෙන් කර තිබේ. අප මේ කියන්නේ, මැරී ඉපදුණවුන් මෙන් අලූත් කතා කියන විට, අතීතයේ හෙවණැලිවල දිග පළලද කල්පනා කළ යුතුයැයි කියන්නටය. කිසිවෙක් ශුද්ධවන්තයෝ නොවෙති. හැමෝම කර ඇත්තේ ඒ මොහොතේ අවශ්‍ය දේ අනුව තනුව වෙනස් කිරීමය. එය පිළිගැනීමට තරම් ස්වයං විවේචනාත්මකද, නිහතමානී ද විය යුතුය.


අපට ඇති බය, මනෝ විකාරයක් නොව, ගෝඨාභයගේ අතීත ක‍්‍රියාකාරකම් දිහා බලන විට ඇතිවන බයකි. විධායක ජනාධිපති ධුරයට ඔහු පත්වුණොත්, ඇතිවිය හැකි තත්ත්වය සාධාරණ ලෙස කල්පනා කර ‘ඇතිකරගන්නා’ බයකි. කිසිවකු ඒ ගැන සමච්චල් කරන්නේ නම්, ඒ අයට ගෝඨාභයගේ අනාගත උපාසක ක‍්‍රියාකාරිත්වයක් ගැන කිසියම් සහතිකයක් ලැබී ඇතිවා විය යුතුය. නැතිනම්, තමන්ගේ වැරදි දේශපාලන තීරණ සම්බන්ධයෙන් ක්‍ෂමාලාපයක් ලෙස කියන්නක් විය යුතුය.


ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ බලයට පැමිණියත්, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව ආදිය තිබෙන නිසා, රාජ්‍ය සේවයත්, අධිකරණයත්, (ඊට අමතරව ජනාධිපතිගේ බලය 19න් අඩුකර ඇති නිසා* පාර්ලිමේන්තුවත් යටත් කර ගැනීමට හා රිසි සේ පාලනය කිරිරීමට ඔහුට නොහැකි වනු ඇති බවටද තවත් තර්කයක් ඉදිරිපත් වී තිබේ. මෙයද වැරදි තීරණවල බර අඩු කරන්නට ගෙනෙන තවත් ක්‍ෂමාලාපයකි.


ඊට පිළිතුරක් ලෙස පෙන්විය හැකි දේ නම් 18වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයයි. පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලය අල්ලාගෙන (රාජපක්‍ෂවරු පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලය අල්ලාගන්නා වට්ටෝරුව හොඳින් දනිති.* දැනට තිබෙන 19 ආපස්සට හැරවීමෙන් පමණක්, 2015න් පසු අප දිනාගත් ජයග‍්‍රහණ බොහොමයක් ආපස්සට හැරවිය හැකිය.


නොදන්නාවුන්ට දැනගැනීමට 19වැනි සංශෝධනයට පෙර කාලය ගැන කෙටියෙන් කිව යුතුය. 19ට පෙර ජනාධිපතිවරයාට ධුරයේ සිටිය හැකි වාර ගණන සීමාවක් නැත. තමාට සිතෙන වේලාවක, වැඩි වාසි වේලාවක, ජනාධිපතිවරණ කැඳවා සීමාවක් නැතිව ජනාධිපතිධුරයට තරග කළ හැකිය. පාර්ලිමේන්තුව අවුරුද්දකට පසු විසුරුවා හැරිය හැක. අගවිනිසුරු ඇතුළු ඉහළ අධිකරණවල විනිසුරුවරුන්, ජනාධිපතිගේ තනි අභිමතය අනුව පත්කළ හැකිය.


19ට පෙර තිබුණේ ‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව’ක් නොවේ. ‘පාර්ලිමේන්තු සභාවකි.’ ඒ සභාවට, අද ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව කරන්නාක් මෙන් ජනාධිපතිවරයා එවන නම් නුසුදුසු නම් නැවත හරවා වන්නට නොහැකිය. කළ හැක්කේ ජනාධිපති එවන නම් ගැන තමන්ගේ ‘නිරීක්‍ෂණ’ ඉදිරිපත් කිරීම පමණි. එම නිරීක්‍ෂණ පිළිගැනීම හෝ නොපිළිගැනීම ජනාධිපතිගේ වැඩකි.
ආණ්ඩුවේ වුවමනා එපාකම්වලට පිටතින් අධිකරණය තීන්දු දුන් විට, පහසුවෙන්ම දෝෂාභියෝග යෝජනා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර, තුනෙන් දෙකක ඡුන්දයෙන් අගවිනිසුරු ගෙදර යැවිය හැකිය. ඊට පසු මොහාන් පීරිස් වැනි කාල්ටන් නිවසේ ඇබිත්තයකු වුණු කෙනෙකු නැවතත් අගවිනිසුරුකමට පත්කරගත හැකිය. සමහර විට ජනාධිපති නීතිඥ අලි සබ්රිෟ. එවැනි ආණ්ඩුවක කෝප් කමිටු සභාපතිකම සුනිල් හඳුන්නෙත්තිට ලැබෙන්නේ නැත. එවැනි පාලනයකදී, සංවරණ හා තුලන වැඩ කරන්නේද නැත.


තමන් බලයට පත්වුණොත්, 19වැනි සංශෝධනය වෙනස් කරන බව ගෝඨාභය-මහින්ද, අනාගත ජනාධිපති-අගමැති දෙදෙනාම මේ වන විටත් පැහැදිලිව කියා තිබේ. බලයට ආ වහාම අගමැති වෙනස් කරන බවද, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින බවද දැනටමත් පැහැදිලිව කියා තිබේ. මේ කිසිවක් නීතියෙන් නම්, කරන්නට හැකි දේ නොවේ. එහෙත් ඒවා කරන බව ඔවුහු කියති. එහි තේරුම, නීතිය, ව්‍යවස්ථාව හා අධිකරණය ඔවුන්ට තවදුරටත් වැදගත් දේවල් නොවන බව නොවේද? ඒවා පසෙකට දමා තමන්ගේ බල න්‍යාය පත‍්‍රය පමණක් ක‍්‍රියාත්මක කරන බව නොවේද?


ගෝඨාභය පාලනයකදී, පසුගිය රාජපක්‍ෂ පාලනයේ අපරාධකාරයන්ට එරෙහිව දැනට පැවැත්වෙන විමර්ශන, නඩු විභාග සියල්ලම ආපස්සට හැරෙන බව අලූතන් කිව යුතුද?


2015 දී රාජපක්‍ෂවරුන් පරාජය කළ අපට, 2019දී අවශ්‍ය වන්නේ, පය පැකිලීම් තිබියදී වුණත්, ඒ විමර්ශන හා නඩු විභාග ඉදිරියට ගෙනයාමටද? නැතිනම්, ඒ සියලූ නඩු, නීතිපතිවරයා විසින් ‘පැමිණිල්ල විසින් ඉල්ලා අස්කරගන්නා ලදි’ ලේබලය යටතේ හමස් පෙට්ටියට දමනු දකින්නටද? අත්අඩංගුවේ සිටින සියලූ ‘රණවිරුවන්’ හා අපරාධකරුවන් නිදොස් කර නිදහස් කරනු දකින්නටද? පවත්වාගෙන යන අපරාධ විමර්ශන සියල්ලම ‘බහා තබන ලෙස’ සීඅයිඞීයට, එෆ්සීඅයිඞීයට නීතිපතිවරයා විසින් උපදෙස් දෙනු දකින්නටද?


එවැනි පැහැදිලිවම පෙනෙන නීති විරෝධී ක‍්‍රියා නවත්වන්නට අපට ඇති සංවරණ හා තුලන මොනවාද? තමන්ගේ ‘හොඳ පපුව’ පෙන්වීමෙන් පමණක්, පුරසාරම්වලින් පමණක්, ජනතාව පාරට බැස්සවීමෙන් පමණක්, මේ අනීතික ක‍්‍රියා නවත්වන්නට පුළුවන්යැයි කවුරු හරි විශ්වාස කරනවාද?


ඒ නිසා අපි නම් බයය. ඒ මරණ බයක් පමණක් නොවේ. රටේ සියලූ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ඉදිරි පියවර ආපස්සට හරවන පාලනයක් ඇතිවීම ගැන තිබෙන සාධාරණ බයකි. මනස්කල්පිතයක් නොව තර්කානුකූල බයකි. ඒ බය අස්සේ ජනාධිපතිගෙන්, අගමැතිගෙන්, යූඑන්පී පාලනයෙන් පළිගන්නට ගොස්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාර්ශ්වයේ ඡුන්ද ටික කඩා, මුළු රටම අඳුරු හා බිහිසුණු අඩියකට ඇද දමන්නට කිසිවකුට සදාචාරාත්මක අයිතියක් නැතැ’යිද අපි සිතමු.


මේ කාටවත් දේශපාලනය උගන්වන්නට කියන දේවල් නොවේ. මනුවර්ණ වැනි අයට වඩා දේශපාලනය ගැන දන්නාවුන් ගන්නා තීරණවලින්, මේ තීරණාත්මක මොහොතේ රටක් හැටියට අප ආපස්සට යාම වළක්වා ගැනීමට, අවධානයට ගැනීම සඳහා කියන කතාය.


විනාශයට මුහුණ දී විනාශ වනවාට වඩා, එය පැමිණීම වළක්වාගැනීමට හැකි හැම පියවරක්ම ගැනීම අවශ්‍යය. දේශපාලනිකය. රොමැන්ටික් පුරසාරම්වලට සමහර විට කළ හැක්කේ විනාශයට පාවාඩ එළීමය.x

ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ කොයිබටද?

0


ජනාධිපති මෙන්ම පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණ සමයේදී, බොහෝ විට පුරවැසියන්ට දකින්නට ලැබෙන දෙයක් නම්, ආණ්ඩු බලය ලබාගැනීමට මහජනතාව ඉදිරියට එන දේශපාලන පක්‍ෂ සහ ඒවායේ නායකයන් කොතරම් පසුගාමී සහ නොදියුණු දේශපාලන මනස්වලින් සමන්විතද යන කාරණයයි.
1950 ගණන්වල සිට ලංකාවේ ප‍්‍රධාන දේශපාලන පක්‍ෂ දෙක, එකිනෙකා සමග තරග කරමින්, තම පසුගාමිත්වය ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම සිදුකළ ප‍්‍රධාන තේමාවක් තිබේ. එනම්, තමන්ගේ ප‍්‍රතිවාදී දේශපාලන පක්‍ෂය, උතුරු-නැගෙනහිර දෙමල දේශපාලන පක්‍ෂ සමග සම්බන්ධතා පැවැත්වීම යන කාරණයයි.

දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ ප‍්‍රධාන පක්‍ෂය වන ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ, නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්‍ෂකවරයාට සහාය දෙන බවට නිවේදනය කිරීමේ ප‍්‍රවෘත්තියට, පොහොට්ටු පක්‍ෂයේ නිල ප‍්‍රකාශකයා දක්වා ඇති ප‍්‍රතිචාරය කුමක්ද? ‘දැන් පේනවා නේද මේ දෙගොල්ල අතර හොර රහස් ගිවිසුමක් තිබෙන බව?’ මේ ප‍්‍රකාශය කර ඇත්තේ සුළුපටු කෙනෙක් නොවේ. ලංකාවේ දේශපාලන පක්‍ෂවල ප‍්‍රකාශකයන් අතර සිටින ශාස්ත‍්‍රාලයීය වශයෙන් ඉතාම උගත්, ඉහළම සහතික තිබෙන පුද්ගලයාය.


දෙමළ පක්‍ෂ සමග ‘රහස් ගිවිසුම්’ කතාව යනු හම්පඩ ගැසුණු, අවලංගු කතාවකි. එය පොහොට්ටු පක්‍ෂයේ කථිකයන් ගණනාවක්ම පුනරුච්චාරණය කරන්නකි. සිංහල-දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ අතර අනිවාර්යයෙන්ම ඇතිවිය යුතු සහ ඇතිවිය හැකි හවුල් සම්බන්ධතා ගැන මීට වඩා තේරුමක් ඇති ප‍්‍රතිචාරයක් දක්වන්නට, ලංකාවේ ආණ්ඩු බලය ලබාගන්නට ලැහැස්ති වෙමින් සිටින, පොහොට්ටු පක්‍ෂයේ නායකයන්ට බැරි ඇයි? සිංහල සමාජයේ ඡුන්දදායකයන්ගේ බුද්ධිය ඔවුන් මේ තරම් පහතට ඇද දමන්නේ ඇයි?

2015දීත්, ඊට පෙරත් කියා සිටි අවලංගු ප‍්‍රතිචාර 2019දීත් දක්්වන්නේ ඇයි? දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ සහ දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන අරගලය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය, ලංකාවේ දේශපාලන ක්‍ෂෙත‍්‍ර‍්‍රයට පැමිණි අලූත් පක්‍ෂයක් වූ පොහොට්ටු පක්‍ෂයේ නායකයනුත් ප‍්‍රතික්‍ෂෙප කරන්නේ ඇයි?


මේ ප‍්‍රශ්නයට නොයෙකුත් පිළිතුරු ඉදිරිපත් කළ හැකිය. ඒ අතරේ කෙනකුට කළ හැකි නිරීක්‍ෂණයක්ද තිබේ. එය නම්, දෙමළ ජනතාව සහ දේශපාලන පක්‍ෂ සමග සම්බන්ධතාව යනු ලංකාවේ සිංහල දේශපාලනඥයන් දේශපාලන වශයෙන් වැඩිවියට පත්වීම උරගා බලන ප‍්‍රධානම පරීක්‍ෂණය වන්නේය යන්නයි. එම පරීක්‍ෂණයෙන් අසමත් වන පොහොට්ටු පක්‍ෂය, ලංකාවේ ආණ්ඩු බලය ලබාගැනීමට සුදුසු නොවනවා නොවේද?


ජනාධිපති ක‍්‍රමය


මේ දිනවල ප‍්‍රධාන ජනාධිපති අපේක්‍ෂකයන්ගේ කතා අසා සහ බලා සිටින කෙනකුට සිතෙන්නේ, 19වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ඇත්තටම දැන් මොකද වෙලා තියෙන්නේ යන ප‍්‍රශ්නයයි. ‘මම දිනුවහම අරක කරනවා, මේක කරනවා’ යනුවෙන් ඉතාම වීරෝදාර ලෙස මෙම අපේක්‍ෂකයන් කරන ප‍්‍රකාශවලින් කියැවෙන්නේ, තමන් අපේක්‍ෂා කරන ජනාධිපති ධුරය, 19වැනි සංශෝධනයෙන් අවලංගු වූ 18වැනි සංශෝධනය තවමත් බලාත්මකව තිබෙන 1978 විධායක ජනාධිපති ආණ්ඩුක‍්‍රමය යටතේ, තව සති දෙකකින් තමන්ට ලැබෙන එකක්ය කියාය.


ජනාධිපති ධුරය ලැබුනාට පසු තමන්ට වැඩ කරන්නට සිදුවන්නේ, තමන්ගේ ඍජු යටතට හසු නොවන, අගමැතිවරයකු නායකත්වය දෙන කැබිනට් මණ්ඩලයක්ද, පාර්ලිමේන්තුවක්ද සමග වන්නේය යන කාරණය මේ සියලූ දෙනාම අමතක කර ඇත. තම බාල සහෝදරයා ජනාධිපති ධුරය ලබාගත් විගස අගමැති වන්නේ තමා බව මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා කියයි. සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජනාධිපති ධුරයට පත්වූ පසු අගමැති ධුරයේ වැඩකරන්නේ තමාම යැයි දැනට සිටින අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා ප‍්‍රකාශ කළ විට, සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා මහත් දුෂ්කරතාවකට පත්විය. ‘මම ජනාධිපති වුණාම, මගේ අගමැති පත්කරන්නේ මගේ අත්සනින්’ යැයි එතුමා වක‍්‍රමාර්ගයෙන් කියා සිටියේය. මේ අතර, තමා තරග කරන්නේ ජනාධිපති දුරයේ දිවුරුම් දීමට නොවේයැයි ප‍්‍රකාශ නොකරන අනුර කුමාර දිසානායක මහතා, බැරි වෙලාවත් දිනුවොත් ඔහුට කටයුතු කරන්නට සිදුවන්නේ, ඔහු ඉතා දක්‍ෂ ලෙස ආරක්‍ෂා කර ඇති 19වැනි සංශෝධනය යටතේ, ඒ තරම් බලයක් නැති ජනාධිපතිවරයකු ලෙස බව ඍජුවම කියන්නේදැයි, ඔහුගේ කතා ගැන ඇති මාධ්‍ය වාර්තාවලින් මට තවමත් දැනගන්නට ලැබී නැත.


‘රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ?’


ඉහත සඳහන් කළ ආකාරයට, තරමක් අලංකාරෝක්ති ශෛලියකින් වුවද මා මතුකරන්නේ, මෙවර ජනාධිපතිවරණ ව්‍යාපාරය තුළින් මතුවී තිබෙන දේශපාලන සාකච්ඡුා පිළිබඳ නිරීක්‍ෂණයකි. එම නිරීක්‍ෂණය නම්, ‘රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ’ පිළිබඳ තේමාව, මෙවර ඒ තරම් වැදගත් වී නැති බවයි. 2015දී නම් එය, එකල විරුද්ධ පක්‍ෂයේ ප‍්‍රධාන තේමාව විය. එම තේමාව ගැන මහජනයාට දේශපාලන අධ්‍යයනය ලබාදීම, එම විරුද්ධ පක්‍ෂයේ ජයග‍්‍රහණයටද හේතු විය. මෙවර පෙනෙන්නේ ‘රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ’ තේමාවට දේශපාලන ඉල්ලූමක් නැති බවද?


මෙම ප‍්‍රශ්නයට මට පෙනෙන පිළිතුර නම්, මෙවර ජනාධිපතිවරණයේදී සෑම ‘බැ?රුම්’ අපේක්‍ෂකයකුට ප‍්‍රධාන වන්නේ, ‘රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ’ න්‍යාය පත‍්‍රය නොව, ‘බලය’ පිළිබඳ න්‍යාය පත‍්‍රය වන්නේය යන්නයි. ගෝඨාභය මෙන්ම සජිත් යන ඉදිරියෙන් සිටින අපේක්‍ෂකයන් දෙදෙනාටත්, ඔවුන් සමග සිටින බලවේගවලත් එකම ප‍්‍රථම දේශපාලන අරමුණ රාජ්‍ය බලය ලබාගැනීම විනා රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ නොවේ. ජනාධිපතිවරයාගේ බලතල පිළිබඳව එම දෙදෙනාම ඉදිරිපත් කරන ඉදිරි දර්ශනය, 19වැනි සංශෝධනයට පෙර පැවැති තත්ත්වය සමග ගැළපෙන්නකි. ලංකාවේ ආණ්ඩු ක‍්‍රමයේ ජනාධිපති ධුරයේ බලතල අඩුකිරීමේ දැක්ම දෙදෙනාටම නැත. දෙදෙනාම ඉදිරියට යන්නේ ‘මම සහ මගේ ආණ්ඩුව, මගේ අගමැතිවරයා’ යන මූලධර්මය පදනම් කරගෙනය. එය පූර්ව 19වැනි සංශෝධන දේශපාලන මනෝභාවයකි.


අනුර කුමාර සහ මහේෂ් සේනානායක යන අපේක්‍ෂක දෙපොළ පැත්තෙන් බලන විට, ඔවුන්ගේ ප‍්‍රවේශය ප‍්‍රධාන අපේක්‍ෂක දෙදෙනාගේ ප‍්‍රවේශයට වඩා වෙනස්ය. තමන්ගේ පොරොන්දු, මැතිවරණ ප‍්‍රකාශන සහ තමන් කරන සහ නොකරන දේ ඡුන්දදායකයන් ඉදිරියේ තැබුවද, ඔවුන්ගේ අරමුණ වහාම ජනාධිපති ධුරය අත්පත් කර ගැනීම හෝ ආණ්ඩු බලය ලබාගැනීම හෝ නොවේ. තමන් නියෝජනය කරන දේශපාලන සන්ධානවලට ශක්තිමත් මහජන පදනමක් ගොඩනගාගෙන, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් පසු ව්‍යවස්ථාදායකයේ සාපේක්‍ෂ වශයෙන් ඉහළ නියෝජනයක් ලබා ගැනීමයි. ඒ මගින් ප‍්‍රධාන පක්‍ෂ සන්ධාන දෙකටම අභියෝගාත්මක තත්ත්වයකට පත්වීමයි. ඉන්පසු පාර්ලිමේන්තුව ඇතුළත රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත‍්‍රය තම දේශපාලන සටනේ කේන්ද්‍රීය තේමාව බවට පත්කිරීමට එම සන්ධාන දෙකටම සිදුවනු ඇත. ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රාජ්‍යය රැුකගැනීම’ බවට රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත‍්‍රය අලූත් කිරීමටද සිදුවීමට බොහෝ ඉඩ තිබේ.


මෙයින් පෙනෙන්නේ, රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ න්‍යාය පත‍්‍රය දේශපාලන වශයෙන් අප රටේ තවදුරටත් වලංගු නැති බවද? එවැනි නිගමනයකට එළඹීමට තවමත් කල් වැඩිය. ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ ප‍්‍රවණතා දෙකක් ඇතිවීමට බොහෝ විට ඉඩකඩ තිබේ. පළමුවැන්න, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගතහොත්ය. දෙවැන්න සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජය ගතහොත්ය. පළමුවැන්නෙන් බල කෙරෙනු ඇත්තේ ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රාජ්‍යය රැුකගැනීමේ’ අරගලයකටය. දෙවැන්නෙන් මතු කෙරෙනු ඇත්තේ රාජ්‍ය ප‍්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත‍්‍රය ආපසු ගෙනඒමේ කාර්යයයි.


19වැනි සංශෝධනය?


ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා ජය ගතහොත්, 19වැනි සංශෝධනය අහෝසි කිරීම, නැතහොත් 19වැනි සංශෝධනය උල්ලංඝනය කරමින් ක‍්‍රියාකිරීම, ඔවුන්ගේ දේශපාලන බල ව්‍යාපෘතිය විසින් නිර්දේශ කරනු ලබන පියවරකි. විධායක ජනාධිපති ධුරය වටා බලය ඒකරාශී කර ගැනීම, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ දේශපාලන අරමුණ බව පෙනේ. එහෙත් එය ඉටුකර ගැනීමට බාධා දෙකක් තිබේ. පළමුවැන්න, ඔහුගේ අගමැති වීමට බලා සිටින මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා, තම බලසම්පන්න අගමැති ධුරය අතහැරීමට හෝ එහි බලතල දුර්වල කිරීමට සූදානම්ද යන්න පැහැදිලි නොවීමයි. මෙය බොහෝ විට ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා පිහිටුවන ආණ්ඩුවක අභ්‍යන්තර බල අරගලයක් ඉතා ඉක්මනින් ඇතිවීමට හේතුවන්නට පුළුවන. දෙවැනි බාධාව පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක වැඩි ඡුන්දයක් දැනට නොමැති වීමයි. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් පසුව ඒ සඳහා උත්සාහ ගැනීම ඔහුට ඇති විකල්පයයි. එහෙත් ඉදිරි පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනයේ බල තුලනය වෙනස් කිරීමට ජවිපෙට සහ මහේෂ් සේනානායක සන්ධානයට හැකි වන්නේ නම්, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා අපේක්‍ෂා කරන, 19වැනි සංශෝධනය අහෝසි කිරීමක් කරා යාමට අවශ්‍ය තුනෙන් දෙකක ඡුන්දය ලබාගැනීම තරමක් දුෂ්කර වනු ඇත.


මේ අතර, සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා අගමැති වුවහොත්, 19වැනි සංශෝධනය යටතේ ජීවත්වීමට ඔහුට බල කෙරෙනු ඇත. ජනාධිපති ධුරයේ බලතල ශක්තිමත් කිරීමට අවශ්‍ය සහාය එජාපයෙන් වහාම ලබාගැනීම දුෂ්කර කාර්යයක් වනු ඇත. තමන්ට ඍජුව මහජනතාවගෙන් වරමක් ලැබුණු නිසා තමන් වෙත 19වැනි සංශෝධනය ඉක්මවා ගිය අධිකාර බලයක් තිබේයැයි ජනාධිපති ධුරයට පත්වන ගෝඨාභය මහතා මෙන් සජිත් මහතාද බොහෝ විට සිතන්නට ඉඩ තිබේ. එහෙත්, එම සිතිවිල්ල ක‍්‍රියාවට නැගීම, ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් ඇති කිරීමකින් තොරව සිදුකළ නොහැකි වනු ඇත.


අගමැති රණ්ඩුව


මේ අතර, ජනාධිපති වන ගෝඨාභය සහ සජිත් යන මහතුන් දෙපළටම, අගමැති ධුරය සම්බන්ධ ගැටලූවකට මුහුණ දීමට සිදුවනු ඇත. එම ගැටලූව බරපතළ ලෙස මතුවන්නේ ගෝඨාභය මහතාටය. දැනට සිටින අගමැතිවරයා ඉවත් කර, තමන්ට අගමැති ධුරය ලබාගැනීමේ කැමැත්ත මහින්ද මහතා දැනටම පළකර තිබේ. එහෙත්, ව්‍යවස්ථානුකූලව නම් කළ නොහැකි දෙයකි. ඔවුන් සිතනවා ඇත්තේ, ඍජු මහජන ඡුන්දයෙන් ලබන ජනාධිපතිවරණ ජයග‍්‍රහණය, ජනාධිපතිවරයාට සිතු මනාපයේ ක‍්‍රියාකිරීමට බලය ලබාදීමේ ජනවරමක්, නැතහොත් මැන්ඬේට් එකක්ය යන්නයි. ගිය වසරේ ඔක්තෝබර් 26 දා ජනාධිපති සිරිසේන මහතා කළ දේ නැවත කිරීමට තම සහෝදරයාට හැකිවනු ඇතැයි මහින්ද මහතා තවමත් සිතනු ඇත. එවැනි ක‍්‍රියාමාර්ගයකට අධිකරණය දක්වන ප‍්‍රතිචාරය මෙවර වෙනස්වනු ඇත යන සිතිවිල්ල රාජපක්‍ෂ කඳවුරේ තිබෙන්නටද බොහෝ ඉඩකඩ තිබේ.


මේ අතර ජනාධිපති ධුරය ලබන සජිත් මහතා මෙන්ම ගෝඨාභය මහතාද අපේක්‍ෂා කරනු ඇත්තේ, 19වැනි සංශෝධනය අහෝසි කරගැනීමට නොහැකි තත්ත්වයක් තුළ ‘දුර්වල අගමැති’ කෙනකු පත්කර ගැනීම තුළින්, රාජ්‍ය බලය තම අතට කේන්ද්‍රකොට ගැනීමටය. එවැනි තත්ත්වයක් තුළ ගෝඨාභය මහතාගේ අගමැති ලෙස මහින්ද මහතාද, සජිත් මහතාගේ අගමැති ලෙස රනිල් මහතාද සිටීම නොගැළපෙන සංසිද්ධීන් දෙකක් වීම වැළැක්විය නොහැකිය.


19වැනි සංශෝධනය යටතේ ජනාධිපති මෛත‍්‍රී සහ අගමැති රනිල් අතර ඇතිවූ බල අරගලයම, නොවැම්බර් 16වැනිදායින් පසුව අප රටේ නැවත අලූත් ස්වරූපයකින්, මතුවීමේ ඉඩකඩ බහුලය.


2020 පවත්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය අති විශේෂ දේශපාලන වැදගත්කමක් දරනු ඇත්තේ මේ පසුබිම තුළය. එහි එක පැත්තක් වනුයේ, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය, අලූතෙන් පත්වන ජනාධිපතිවරයා, තමන් වටා දේශපාලන බලය කේන්ද්‍රගත කිරීමේ ක‍්‍රියාමාර්ගයක අනිවාර්ය සහ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් බවට පත්කර ගැනීමයි. දේශපාලන බලවේග යළි සකස් වීමේ ක‍්‍රියාවලියක් යළි මතුවීම නොවැම්බර්-මාර්තු කාලය තුළදීත්, මාර්තුවලින් පසුවත් අපට නිරීක්‍ෂණය කළ හැකි වනු ඇත.


මේ අතර, ලංකාවේ දැනට පවතින දේශපාලන විවාදයේ අඩුවෙන්ම අවධානය යොමුවන වැදගත් තේමාවක් තිබේ. එය නම්, නොවැම්බර් මාසයේ ගොඩනැගෙන දේශපාලන සන්ධිස්ථානය ඉදිරියේ ලංකාවේ රාජ්‍යය පත්වීමට බොහෝ විට ඉඩ තිබෙන පශ්චාත්-ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පරිවර්තනයයි. මෙය වනාහි අප රටේ ප‍්‍රගතිශීලී සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේගවලට ඉතිහාසය විසින් සමාව දෙනු නොලබන අතපසු කිරීමක් වන්නටද බොහෝ විට ඉඩ තිබේ.

අමුඩ


‘කාගෙද යකෝ මේ අමුඩ කෑලි’ රෙදි වේලන වැලේ තිබෙන කපු රෙදි කැබලි දැක අයියා එසේ කියමින් බැණවැදුණු හැටි සිහිපත් වෙයි. අප සිටියේ නාගරික නිවාස තිබුණු මාවතක නිවසකය. දන්නා තරමින් ඒ මාවතේ ජීවත් වූ සෑම කාන්තාවකම පාහේ තමන්ගේ ඔසප් දිනයේදි අඳින්නට පුරුදු වී සිටියේ රෙදි කැබැල්ලක්ය. ඒ රෙදි කැබලි හැඳින්වුවේ ‘අමුඩ’ යනුවෙනි. සනීපාරක්ෂක තුවා කියා දෙයක් තිබෙනවාද කියාවත් ඒ කාන්තාවන් අතරින් බොහෝ දෙනෙකු දැන සිටියේ නැත. බැලූ බැල්මට ඒ කතාව අතිශයෝක්තියක් බව කෙනෙකු කිව හැකිය. එහෙත් එය යථාර්ථයයි. මමද සනීපාරක්ෂක තුවා යනු කුමක්දැයි දැන නොසිටියෙමි. සනීපාරක්ෂක තුවා ගැන දැන සිටි කෙනෙකුට වුව ඒවා මිලදී ගැනීමට හැකියාවක් තිබුණේ නැත.


එකල මගේ අම්මා, අක්කා මෙන්ම මාද සනීපාරක්ෂක තුවා ඇන්දේ නැත. ඇත්තය. සනීපාරක්ෂක තුවා පාවිච්චි නොකිරීමේ අසීරුව මමද විඳ ඇත්තෙමි. ඒ නිසාම සනීපාරක්ෂක තුවා නොමිලේ ලබාදීමේ පොරොන්දුවේත්, සනීපාරක්ෂක තුවා පිළිබඳ ජාතික මට්ටමේ සංවාදයක් ඇතිවීමේත් වැදගත්කම මම හොඳින් දන්නෙමි. ඒ නිසා මේ කතාව ගැන අනුන්ගේ අත්දැකීම් නොව, මගේම අත්දැකීම් බෙදාගත යුතු බව සනීපාරක්ෂක තුවා සංවාදය මතුවෙද්දී ඉටා ගත්තෙමි.


මා වැඩිවියට පත්වුණාට පසු මාසිකව ඔසප් වී ලේ ගලන විට අක්කා මගේ අතට රෙදි කැබැල්ලක් දී, යට ඇඳුමට කටු දෙකක් ගසා එය අඳින්නැයි උපදෙස් දුන්නාය. මේ රෙදි කැබැල්ල ඇඳ සිටීම කෙතරම් අසීරු අත්දැකීමක්දැයි වචනවලින් විස්තර කළ හැක්කක් නොවේ. ලංකාවේ සිටින කාන්තාවන් ලක්ෂ ගණනක් ඒ අත්දැකීම විඳ ඇත. එය කෙතරම් අසීරු අත්දැකීමක්දැයි ඒ සියලූ කාන්තාවෝ දනිති.


මේ කර්කශ රෙදි කැබලි ඉකිල්ලේ තබාගැනීමටත් වඩා අසීරු කටයුත්ත වන්නේ රෙදි කැබලි නැවත පාවිච්චිය සඳහා සෝදාගැනීමයි. මගේ ජීවිත කාලය තුළ ඒ රෙදි කැබලි සේදීම තරම් අප‍්‍රසන්න අත්දැකීමක් තවත් තිබේදැයි කල්පනා කිරීමටවත් නොහැකිය. රෙදි කැබැල්ලකින් රුධිරය වහනය වීම හරිහැටි නවතින්නේ නැත. අනිවාර්යයෙන්ම රුධිරය යට ඇඳුමටත් ගමන් කරයි. ඇතැම්විට ඇඳ සිටින ඇඳුමටත් ඒ රුධිරය ගමන් කරයි.


රුධිරය තැවරුණු ඇඳුම් වතුර දමමින් කොතරම් සෝදා හැරියත් ඉන් වහනය වන අප‍්‍රියජනක දුගඳ ඉවසා දරා ගැනීම කළ නොහැක්කකි. කෙතරම් සේදුවද ඒ රෙදිවලින් රුධිරයෙහි දුගඳ ඉවත්වෙන්නේ නැත. අසල්වැසි නිවෙස්වල කාන්තාවෝ ඒ රෙදි කැබලි වේලා, නැවතත් ඊළඟ මාසය දක්වා අල්මාරියේ තබාගනිති. එය අනුමානයක් නොවේ. අනුන්ගේ අත්දැකීමක් නොවේ. මගේම අත්දැකීමකි. නැවත නැවතත් මෙවැනි රෙදි කැබලි පාවිච්චි කරද්දී විෂබීජ ශරීරගත වීමේ අවදානම කෙතරම්දැයි සිතාගත නොහැකි තරම්ය.


මගේ අම්මා කලෙක විදේ්ශගත රැුකියාවක යෙදුණාය. ඇය විදේශගතව සිටියදී සනීපාරක්ෂක තුවා හෙවත් පෑඞ් මිලදී ගෙන පාවිච්චි කළ බව ඇය කියා ඇත. එහෙත් ලංකාවේදී ඇයද රෙදි කැබලි පාවිච්චි කළාය. අපගේ නිවසේ කාන්තාවෝ තිදෙනෙකි. ඉතින්, සනීපාරක්ෂක තුවා මිලට ගැනීමට වඩා රෙදි කැබලි ඇඳීම ලාභදායකය.


අක්කා මට වඩා අවුරුදු අටක් වැඩිමහල්ය. ඇය මුල්වරට සනීපාරක්ෂක තුවායක් ඇන්දේ පළමු දරුවා ලැබීමෙන් පසුවය. දරුවෙකු ලද පසුව සනීපාරක්ෂක තුවා අඳින ලෙස මාතෘ රෝහලෙන් නිර්දේශ කර තිබුණි. ඇය සනීපාරක්ෂක තුවා ඇන්දේ ඒ නිසාය. අසළ ෆාමසියකින් සනීපාරක්ෂක තුවා පැකට්ටුවක් ගෙන ඒම පැවරුණේ මටය. වෙළඳසැලෙන් සනීපාරක්ෂක තුවා පැකට්ටුවක් ඉල්ලූ විට එතැන සිටි අය මා දිහා බැලූවේ මා අපරාධයක් කළ කෙනෙකු ලෙස සලකමින් මෙන්ය.


ඇතැම් විට කාන්තාවන් සනීපාරක්ෂක තුවා පාවිච්චි නොකර අමුඩ යැයි හැඳන්වූ රෙදි කැබලි පාවිච්චි කරන්නට හේතුව වන්නේ සනීපාරක්ෂක තුවා වෙළඳසැල්වලින් මිලදී ගැනීමට තිබෙන ලැජ්ජාව නිසා විය යුතුය.
එකල අප ජීවත්වූ මාවතේ පොදු පයිප්පය අසළ කාන්තාවන් රෙදි කැබලි සේදීම පවා බොහෝ දෙනෙකුගේ පිළිකුලට හේතුවන කාරණාවකි. ‘අප්පෝ අර ගෑනි අතන අමුඩ සෝදනවා. මල ජරාව, දවසම මූසලයි’ වැනි කතා පිරිමින් කියන්නේ එවැනි අවස්ථාවකය. ඒ පෙදෙසේ පිරිමි හිතන්නේ එවැනි අවස්ථාවක් දැකීම අසුබ කාරණාවක් බවය.


සනීපාරක්ෂක තුවා යනු කුමක්දැයි බොහෝ කාන්තාවන් දැන නොසිටි බව මම කීවෙමි. ඇත්තෙන්ම මාද ඒ ගැන දැනගත්තේ වැඩිවියට පත්වීමෙන් සෑහෙන කාලයකට පසුය. පාසලේ සෞඛ්‍ය පාඩමටවත් සනීපාරක්ෂක තුවා ගැන කියා දුන්නේ නැත. රූපවාහිනියේ සනීපාරක්ෂක තුවා ගැන දැන්වීම් විකාශය වූ නිසා දිනක් අප ඒ ගැන ගුරුවරියකගෙන් විමසූ විට ඇය උරණ වූ අන්දම අදටත් මට හොඳහැටි මතකය.


රෙදි කැබලි ඇන්දාට පසුව රුධිරය ඇඳුම්වලටම කාන්දු වන බව කලින් කීවෙමි. ලොකුම ගැටලූව පාසල් සිසුවියන්ටය. සුදු ගවුම පසුපස ලේ බිංදු තිබෙනවාදැයි නිතර මිතුරියන්ගෙන් අප විමසන්නේත්, මිතුරියන් අපෙන් විමසන්නේත් ඒ නිසාය. සනීපාරක්ෂක තුවා ඇන්දත් අද පවා ඇඳුමට රුධිරය කාන්දු වී ඇතිදැයි ඉඳහිට චකිතයක් දැනෙන්නේ එදා පුරුද්දට විය යුතුය.


සනීපාරක්ෂක තුවා ගැන සංවාදය ඉහළට මතුවීමෙන් පසු, ඒ මාතෘකාව ගැන ඉතාම පැහැදිලි දත්ත සහ තොරතුරු දැනටමත් සමාජගත වී හමාරය. සනීපාරක්ෂක තුවා නොමිලයේ ලබාදිය නොහැකි බවට අකුරු කරන අය අතර බොහෝ පිරිමින්ද සිටිනු දැකීම පුදුමයට කාරණාවක් විය. කාන්තාවන් වෙනුවෙන්ම පෙනී සිටින බව හඟවන එක් ලේඛිකාවක ලියා තිබුණේ නොමිලයේ සනීපාරක්ෂක තුවා දෙන බව කීම කාන්තාවන්ව හිඟන තත්වයට ඇදදැමීමක් බවය.


එහෙත් 2018 වර්ෂයේදී කාන්තා සනීපාරක්ෂක තුවා නොමිලයේ ලබාදෙන්නට පටන්ගත්තේ ලොව බොහෝ රටවල් අතරින් දියුණු, ධනවත් රටක් ලෙස සලකන ස්කොට්ලන්තයයි. එය ස්කොට්ලන්තයේ කාන්තාවන්ව හිඟමනට ඇදදැමීමක් ලෙස කිසිවෙකු අකුරු කළේ නැත. ලොව දියුණුම රටවල සනීපාරක්ෂක තුවා නොමිලයේ ලබාදෙන වැඩසටහන් ඇත.


ආර්තවය ගැන කතාව මතුවූ විට එය උපහාසයට ලක් කරන, එය ලැජ්ජා නැති කතාවක් යැයි කියන බොහෝ අය පෙන්වන්නේ තමන්ගේ ගෝත‍්‍රිකත්වයෙහි තරමය. එලෙස කතාකරන බොහෝ පිරිමින් තමන්ගේ සහකාරියගේ, මවගේ, දියණියගේ ආර්තවය ගැනවත් අවධානයක් යොමු කරනවාදැයි සැක සහිතය. මේ ගැන කතාකරන කාන්තාවන් සනීපාරක්ෂක තුවා පාවිච්චි කරන්නට සමාජීය, ආර්ථික, සංස්කෘතික පසුබිමක් නැති බොහෝ දෙනෙකු ගැන සිහිනෙන්වත් අසා නැතිවා විය යුතුය.


අමතක නොකළ යුතු වැදගත් කාරණාවක් ඇත. මා ජීවත්වුණේ ලංකාවේ දුෂ්කර ගම්මානයක නොවේ. ආර්ථික අගනගරය මැද්දේය. මා ඉහත අත්දැකීම් ලැබුවේ වසර විස්සකට තිහකට පෙර නොවේ. වසර දහයක් ඇතුළතය. අදටත් මේ තත්වයන් බොහෝදුරට එලෙසම පවතින බව මම හොඳින් දනිමි. අනෙක මා අයත්වුණේ ඉතා අඩු ආදායමක් තිබුණු අතිශය දිළිඳු පවුලකට නොවේ. ලංකාවේ දිළිඳු යැයි සැලකිය හැකි පවුල්වලට වඩා බොහෝ යහපත් ආදායමක් මා ඉහත කී මාවතේ ජීවත්වුණ පවුල්වලට තිබුණි. සනීපාරක්ෂක තුවා පාවිච්චි කරන්නේ ලංකාවේ කාන්තාවන් අතරින් සීයට 30ක් පමණක් බව සමීක්ෂණ ඇසුරෙන් කියන කතාවය. ඒ අනුව ලංකාවේ තත්වය ගැන අමුතුවෙන් විස්තර කළ යුතු නැත.


දියුණු රටවල් සනීපාරක්ෂක තුවා නොමිලයේ ලබාදෙන තැනට පත්වන්නේ මන්දැයි අමුතුවෙන් කල්පනා කළ යුතු නැත. දරිද්‍රතාව ඒ රටවලටද අමුතු තත්වයක් නොවේ. ‘පීරියඞ් පවර්ටි’ හෙවත් ‘ආර්තව දරිද්‍රතාව’ යනු ලෝකයේ දියුණු රටවල පවා දැවැන්ත සංවාදයකි. අදටත් ‘ආර්තව සමානත්මතාව’ වෙනුවෙන්, ලොව පුරා විරෝධතා පැවැත්වෙයි. ආර්තවය සිදුවන්නේ ධනය ඇති කාන්තාවන්ට පමණක් නොවේ.


සනීපාරක්ෂක තුවා නොහැඳ සිටීමෙන් ඇතිවිය හැකි සෞඛ්‍ය ගැටලූ අතිශය භයානකය. නැවත නැවතත් රෙදි කැබලි ඇඳීමෙන් ලංකාවේ කාන්තාවන්ගේ සිරුරුවලට විෂබීජ ඇතුළත්වීම්, චර්ම රෝග ආදියට මුහුණදෙන්නට සිදුව ඇති අවස්ථා කෙතරම්දැයි කිසිවෙක් සමීක්ෂණය කර නැත. කාන්තාවන්ගේ පෞරුෂයට රෙදි කැබලි ඇඳීමෙන් සිදුව ඇති බලපෑමත්, ඒ නිසා ඇතිවන මානසික ප‍්‍රශ්න ගැනත් ගණනය කළ නොහැකි තරම්ය. රෙද්දක් හැඳ සිටීම මානසික වශයෙන් මහත් පීඩාවක් ගෙනදෙන කාරණාවකි.


ඒ නිසා ජනාධිපති අපේක්ෂක සජිත් පේ‍්‍රමදාස ‘පෑඞ් මෑන්’ කෙනෙකු වෙන්නට උත්සාහ කිරීමෙන් ලංකාවේ කාන්තාවන් තුළ ඔහු කෙරෙහි ඇතිවූ ප‍්‍රසාදය පිරිමින්ගේත් වරප‍්‍රසාද ලත් ගැහැනුන්ගේත් ඔළුගෙඩිවලට කිසිසේත්ම අනුමාන කරන්නට බැරි තරම් දැවැන්ත බව මගේ හැඟීමය.