No menu items!
22 C
Sri Lanka
4 June,2026
Home Blog Page 329

විවේචකයන් අත්අඩංගුවට ගැනීම ව්‍යවස්ථා විරෝධීයි – මානව හිමිකම් කොමිසම

(ශ‍්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාවේ සභාපතිනි ආචාර්ය දීපිකා උඩුගමගේ අත්සනින් වැඩබලන පොලිස්පති සී.ඞී. වික‍්‍රමරත්න වෙත යවන ලද ලිපියේ සම්පූර්ණ සිංහල පරිවර්තනය.)

කොවිඞ් 19 වෛරසය පැතිරීම සම්බන්ධයෙන් සමාජ මාධ්‍ය හරහා කරන ලද ප‍්‍රකාශ මත පොලීසිය විසින් මෑතකදී කරන ලද අත්අඩංගුවට ගැනීම් රාශියක් ශ‍්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව විසින් නිරීක්ෂණය කරනු ලැබීය.

වෛරසය මැඩපැවැත්වීමට පියවර ගන්නා නිලධාරීන් සම්බන්ධයෙන් අන්තර්ජාලය හරහා අසත්‍ය හා ද්වේෂ සහගත ප‍්‍රකාශ පළ කරන අයට එරෙහිව දැඩි නීතිමය පියවර ගන්නා බවට මාධ්‍ය ආයතන ප‍්‍රධානීන් වෙත පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුවේ මාධ්‍ය අංශය විසින් 2020 අපේ‍්‍රල් 01 දිනැති ලිපියක් නිකුත් කිරීමෙන් පසු මෙවැනි අත්අඩංගුවට ගැනීම් වැඩි වෙමින් පවතින බවට නිරීක්ෂණය විය. නිලධාරීන් විවේචනය කිරීම නොඉවසනු ඇති බවට පණිවිඩයක් එම ලිපිය මගින් පැහැදිලිවම ගෙනහැර දක්වයි.

මෙවන් හදිසි තත්ත්වයක දී වුව අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස හෝ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අනෙක් අයිතීන් සීමා කිරීම සඳහා ගනු ලබන  ඕනෑම ක‍්‍රියාමාර්ගයක් නීතිමය රාමුව තුළ ගත යුතු බව පෙන්වා දීම අපගේ කොමිසමේ යුතුකමයි. මෙම අවස්ථාවෙහිදී අදාළ වන නීතිය ව්‍යවස්ථාව සහ ශ‍්‍රී ලංකාව බැඳී සිටින ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් වේ. අයිතිවාසිකම්වලට සීමාවන් පැනවෙන මෙම නීති ඒවායේ නීත්‍යානුකූලභාවයට අනුකූල විය යුතු අතර සමානුපාතිකත්වයෙන් (පැනවෙන සීමාවන් තර්ජනයට සමානුපාතික විය යුතුය) සහ වෙනස් කොට සැලකීමකින් තොරව පැනවිය යුතුය.

ශ‍්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඒ සම්බන්ධයෙන් ඉතාම හොඳ නෛතික තත්වයක් වර්ධනය කර ඇත.

ඉහත සඳහන් කළ දෑ සැලකිල්ලට ගනිමින් කොමිසම පහත සඳහන් කරුණු ඔබේ අවධානයට යොමු කිරීමට අපේක්ෂා කරයි. අපි එසේ කරන්නේ අප කොමිෂන් සභාවට එහි මව් පනත වන 1996 අංක 21 දරණ පනත මගින් පවරා ඇති බලතල හා කාර්යයන් යටතේය.

අසත්‍ය තොරතුරු පැතිරීම පදනම් කරගෙන අත්අඩංගුවට ගැනීම

මුළු රටම පෙර නොවූ විරූ මහජන සෞඛ්‍ය අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටින අවස්ථාවකදී කලබලයකට හේතු විය හැකි සහ මහජන සාමය හා මහජන සෞඛ්‍යයට බරපතල තර්ජනයක් විය හැකි වැරදි තොරතුරු නීත්‍යානුකූලව සීමා කිරීමේ අවශ්‍යතාව මානව හිමිකම් කවුන්සිලය පිළිගනී. කෙසේ වෙතත්, එවැනි අත්අඩංගුවට ගැනීම් නීත්‍යානුකූලව වලංගු විය යුතු අතර අත්තනෝමතික හා අසමාන සහ වෙනස් කොට සැලකීමකින් සිදු නොකළ යුතුය. නිරෝධායන ආඥා පනතේ සහ ආපදා කළමනාකරණ පනතේ විධිවිධාන භාවිතා කිරීමේ නෛතික පදනම පහත සඳහන් හේතු නිසා සැක සහිත බව අපි පෙන්වා දීමට කැමැත්තෙමු.

ඉහත අත්අඩංගුවට ගැනීම්වලට අදාළ බී වාර්තාවල එම අත්අඩංගුවට ගැනීම්වල නෛතික පදනම සකස් කිරීමට පනත් කිහිපයක් සඳහන් කර ඇති බව අපි නිරීක්ෂණය කළෙමු. දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහය (120 වගන්තිය), පරිගණක අපරාධ පනත, අංක 24/ 2007 (  6 වගන්තිය), පොලිස් ආඥා පනත (98 වගන්තිය), නිරෝධායන ආඥා පනත ( 4,5  වගන්ති) සහ ආපදා කළමනාකරණ පනත, 2005 අංක 13 ( 24 වගන්තිය) ඇතුළු පනත් කිහිපයක් එහි ඇතුළත් වෙයි.

නිරෝධායන ආඥා පනතේ 4 වගන්තිය කැඳවිය හැක්කේ ආඥා පනත යටතේ කරන ලද රෙගුලාසියක් උල්ලංඝනය වූ විට පමණි. පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතු වී තිබෙන ප‍්‍රකාශ ආඥා පනතේ පවතින කුමන හෝ රෙගුලාසියක් උල්ලංඝනය කර ඇති ආකාරය හෝ පනත යටතේ බලයලත් නිලධාරීන්ගේ රාජකාරියට ඔවුන් බාධා කෙරෙන ආකාරය පැහැදිලි නැත.

ඒ හා සමානව, පනතේ 11 වන වගන්තියට අනුව පාර්ලිමේන්තුව විසින් අනුමත කරන ලද ආපදා තත්ත්වයක් රට තුළ ප‍්‍රකාශයට පත් කර නොමැති අවස්ථාවක ආපදා කළමනාකරණ පනතේ 24 වගන්තිය ක‍්‍රියාත්මක කළ හැකිද යන්න ප‍්‍රශ්නාර්ථයකි.

එක් බී වාර්තාවක අත්අඩංගුවට ගැනීමේ නීතිමය පදනම කිසිසේත්ම සඳහන් නොවේ.

මහජන සාමය හා මහජන සෞඛ්‍යයට අහිතකර ලෙස බලපාන අසත්‍ය තොරතුරු ප‍්‍රචාරය මැඩපැවැත්වීමට නම් බලධාරීන් විසින් ගනු ලබන ක‍්‍රියාමාර්ග සඳහා නීතිමය පදනමක් තිබිය යුතුය. ඒ වගේම, චේතානාන්විතව අනර්ථයක් සිදුකිරීම සඳහා සිදුකරනු ලබන ප‍්‍රකාශ සහ මහජන අර්ථසාධනය සඳහා හෝ සද්භාවයෙන් සිදුකරනු ලබන ප‍්‍රකාශ, සත්‍ය අත්වැරදීම් අතර වෙනස ඉතාම සැලකිල්ලෙන් තෝරා බේරා ගැනීම සිදු කළයුතු වේ.

එබැවින් අසත්‍ය ප‍්‍රචාර සිදුකිරීම මත මෑතකදී අත්අඩංගුවට ගැනීම් සඳහා වූ නීතිමය කරුණු සමාලෝචනය කරන ලෙස අපි නිර්දේශ කරමු. ඒ අනුව ඉදිරියේදී සිදුවන අත්අඩංගුවට ගැනීම්වල ක‍්‍රියාදාමය නියමිත නීතියට අනුකූලව සිදුවෙනු ඇති බවට සහතික කළ යුතුය.

විවේචනවලට ඇති බිය

නිලධාරීන් විවේචනය කරන අයට එරෙහිව නීතිමය ක‍්‍රියාමාර්ග ගන්නා බවට පොලිස් මාධ්‍ය කොට්ඨාසය විසින් මාධ්‍ය ආයතන වෙත නිකුත් කරන ලද අනතුරු ඇඟවීම කොමිසම දැඩි සැලකිල්ලකින් යුතුව සලකනු ලැබේ. එය මිනිසුන්ගේ අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසට බරපතල බලපෑමක් ඇති කරනු ඇත.

රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ හෝ වෙනත් කෙනෙකුගේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය හෝ  ඕනෑම ප‍්‍රතිපත්තියක් පිළිබඳව අදහස් දැක්වීමට හා සැබවින්ම විවේචනය කිරීමට ඇති අයිතිය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයක මූලික අංගයකි. අප පාලනය වැඩිදියුණු කර ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ශක්තිමත් කරන්නේ විවේචන හා විවරණ තුළින් ය.

මෙම මූලධර්ම ශ‍්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය නඩු තීන්දු මාලාවක් මගින් ස්ථිර කර තිබේ. (ජෝෂප් පෙරේරා එදිරිව නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව (1992)  ශ‍්‍රී එල්.ආර්. 199 අමරතුංග එදිරිව ශ‍්‍රීමාල් ශ‍්‍රී (1993) 1 ශ‍්‍රී එල්.ආර්. 264)

එබැවින්, රාජ්‍ය නිලධාරීන් හෝ ප‍්‍රතිපත්ති විවේචනය කිරීම සම්බන්ධයෙන්  ඕනෑම අත්අඩංගුවට ගැනීමක් ව්‍යවස්ථා විරෝධී බව පෙන්වා දීමට අපි කැමැත්තෙමු.

වෛරී ප‍්‍රකාශ

විවිධ ප‍්‍රජාවන් අතර සාමකාමී සහජීවනය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා වෛරී ප‍්‍රකාශ නීතිමය වශයෙන් මැඩපැවැත්වීමේ හදිසි අවශ්‍යතාවය මානව හිමිකම් කොමිසම පිළිගනී. වර්තමාන සෞඛ්‍ය අර්බුදය තුළ ආගමික බෙදීම් සහ වෛරය අවුළුවාලීමට උත්සාහ කරන අයට එරෙහිව අයිසීසීපීආර් පනතේ 3 වන වගන්තිය යටතේ ක‍්‍රියාමාර්ග ගන්නා ලෙස අපි ඔබගෙන් 2020 අපේ‍්‍රල් 3 දිනැති ලිපියෙන් ඉල්ලා සිටීමු.

ඉහත විධිවිධාන යෙදීමේදී අනුගමනය කළ යුතු මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභා මාර්ගෝපදේශ මීට පෙර, 2019 අගෝස්තු 28 දින ඔබට දැනුම් දුන්නෙමු.

(අ) ජාතික, වාර්ගික හෝ ආගමික වෛරය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් (ආ) එමගන් ප‍්‍රචණ්ඩත්වය, වෙනස් කොට සැලකීම හෝ වෛරීත්වය ඇතිකිරීමේ අරමුණින් ක‍්‍රියාකළ බවට සාධාරණ සාක්ෂි ඇති අයට එරෙහිව පියවර ගැනීමට බලධාරීන් බැඳී සිටින බවට අප පෙන්වා දුන්නෙමු.

ඒ අතරම එහි තුන්වැනි වගන්තිය සියලූ ජාතීන්ට ආරක්ෂාව සපයමින් වෙනස් කොට සැලකීමකින් තොරව සමානව ක‍්‍රියාත්මක වන බවට සහතික වීම අත්‍යවශ්‍ය බව පෙන්වා දීමට කැමත්තෙමු. එසේ නොවුවහොත්, නීතිය ඇතැම් ප‍්‍රජාවන්ට එරෙහි ආයුධයක් බවට පත්වන අතර එමගින් පාර්ලිමේන්තුව විසින් පනවන ලද අරමුණ අසාර්ථක වනු ඇත.

ඉහත විධිවිධාන යටතේ මෙතෙක් සිදු කළ අත්අඩංගුවට ගැනීම් සම්බන්ධයෙන් අපගේ නිරීක්ෂණ අනුව එම ප‍්‍රතිපාදන වෙනස් කොට සැලකීමකින් තොරව ක‍්‍රියාත්මක කර ඇති බවට සාධාරණ නිගමනයකට එළඹිය නොහැක.

පෙර නොවූ මෙම සෞඛ්‍ය අර්බුදය තුළ මහජන සෞඛ්‍ය බලධාරීන්ට සහාය දැක්වීම සඳහා පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ඉටු කරන ලද කාර්යභාරය ශ‍්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව යළිත් වරක් අගය කරයි.

කෙසේ වෙතත්, පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ගනු ලබන ගැටලූ සහගත ක‍්‍රියාමාර්ගවල මානව හිමිකම් සම්බන්ධ තත්ත්වය පෙන්වා දීම අපගේ කොමිසමට පැවරී ඇත. මානව හිමිකම් පිළිබඳව විධායක සහ පරිපාලනමය අනුකූලතාවය සම්බන්ධයෙන් අපගේ කොමිසමේ බලය අනුව අපගේ නිරීක්ෂණ සහ නිර්දේශ ඉදිරිපත් කරමු.

සාකච්ඡුා කරන ලද ක‍්‍රියාමාර්ග සමාලෝචනය කරන ලෙසත් ඉහත අනුකූලතාව සහතික කරන ලෙසත් අපි ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමු.

ව්‍යවස්ථාමය පාලනය සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය පිළිබඳ දැඩි විශ්වාසයක් සහිතව මෙම දුෂ්කරතාවයන්ගෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව නැගිටීමේ අවශ්‍යතාවය අවධාරණය කිරීමට මානව හිමිකම් කොමිසම මෙම අවස්ථාව යොදා ගනී.

නීතියෙන් බැහැරව සිදු කෙරෙන තාවකාලික විසඳුම් දිගු කාලීන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාලනයක ඍණාත්මක පැල්ලම් ඉතිරි කිරීමට හේතු වේ.

මානව හිමිකම්වල ආරක්ෂාව හෝ නීතියේ ආධිපත්‍යයට හානියක් නොවී හදිසි අවස්ථා වලදී විශේෂ තීන්දු තීරණ ගැනීමට අපගේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් බැඳීම් යන දෙකම ඉඩ ප‍්‍රස්තාව සලසයි. අපේ රටේ ශක්තිය නිසැකවම එම මාවත අනුගමනය කිරීමයි.

බෝඩිම්වලින් එළෙව්වත්, ඉටිකොළ බැඳන් හෙද නිලධාරීන් වැඩ

Ephantus Mbatia, owner of the only bookshop at the church, attends the live internet streaming and broadcasting of the Good Friday service without worshippers, following the government measure to suspend church services to curb the spread of the COVID-19 coronavirus, at the All Saints' Cathedral in Nairobi, Kenya, on April 10, 2020. (Photo by Yasuyoshi CHIBA / AFP) (Photo by YASUYOSHI CHIBA/AFP via Getty Images)

– රජයේ හෙද නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ සභාපති සමන් රත්නප‍්‍රිය

– හෙද නිලධාරීන්ට ටීවී එකෙන් සුව විරුවෝ කියනවා. ඒත් ඇත්තටම බෝඩිම්වලින් එළවනවා.

– අතේ වියදමෙන් මාස්ක් අරගන්න මාසෙ පඩිය යනවා

– සෞඛ්‍යාරක්ෂිත උපකරණ නෑ, ඉටිකොළ බැඳගෙන වැඩ

– ගොගල්ස් වෙනුවට එක්ස්රේ කොළ

– පැය 72ක් එකදිගට වැඩ

– හෙද නිලධාරීන්ටත් හැදුණොත් ඔක්කොම ඉවරයි

ලංකාවේ වසංගත මර්දනයේදී ‘වීරෝදාර’ කියන වචනය ඉදිරියට දමාගෙන වැඩකරන පාර්ශ්ව කිහිපයක් ඉන්නවා. ඒ අතර හෙද නිලධාරීන්ගේ දායකත්වය මොකක්ද?

කොවිඞ්-19 වසංගත රෝග තත්වය මර්දනය කරන්නට ලෝකයේ වැඩිම දායකත්වයක් සපයන්නේ හෙද නිලධාරීන්. රටක් විදියට ලංකාවේ තත්වයත් ඒක. කොරෝනා වාට්ටුවක් වුණත් වෙන අංශයක් වුණත් පැය විසිහතරේම රාජකාරී කරන්නේ හෙද නිලධාරීන්. වැඩිම අවදානමක් තියෙන්නේත් හෙද නිලධාරීන්ට. රෝගීන්ව පරීක්ෂා කිරීමට නියැදි ගැනීමත් හෙද නිලධාරීන් කරනවා. බෙහෙත් ලබාදීම, ඉන්ජෙක්ෂන් ලබාදීම, ආහාර ලබාදීම හෙද නිලධාරීන් කරනවා. දැනට වෛද්‍යවරුන් කරන්නේ වීදුරුවෙන් එහාපැත්තේ ඉඳගෙන රෝග ලක්ෂණ අහලා ප‍්‍රතිකාර නියම කිරීම.  ඕක තමයි ඇත්ත. සමහර වෛද්‍යවරුන් දවසකට පැය දෙකක්වත් රාජකාරීවලට වාර්තා කරන්නේ නැති බව වගකීමෙන් සහ කනගාටුවෙන් කියන්න සිද්ධවෙනවා. එහෙත් සමහර හෙද නිලධාරීන් එකදිගට පැය හැත්තෑදෙකක් වැඩ කරනවා. ලෝකයේත් එහෙමයි.

එංගලන්තයේ අගමැතිවරයා මේ බව ඔප්පු කළා. ඔහුට ප‍්‍රතිකාර කළේ හෙද නිලධාරීන් දෙදෙනෙක්. ඒ දෙන්නාම එංගලන්තයේ අය නෙවෙයි, සංක‍්‍රමණිකයන්. එයා මූලිකව ස්තූති කළේ තමන්ගේ ජීවිතය බේරාගත් බව කියමින් හෙද නිලධාරීන් දෙදෙනාට. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයා කියා තිබුණේ හෙද නිලධාරීන්ට රෝගීන්ට ප‍්‍රතිකාර කිරීම සඳහා හෙද නිලධාරීන් උදව් වෙන්න කියලයි.

එහෙත් හෙද නිලධාරීන්ගේ වෘත්තීය සමිතියක් විදියට ඔබ ලංකාවේ වසංගත මර්දන ක‍්‍රියාවලිය ගැන දැඩි විවේචන එල්ලකළා නේද?

අපට සිද්ධවුණා ඔය තත්වය යටතේ හෙද නිලධාරීන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරගන්න. රෝගයට සත්කාර ප‍්‍රතිකාර සේවාව කිරීම සඳහා ආරක්ෂිත උපකරණ තියෙන්න  ඕනෑ. එහෙම නොවුණොත් වෛරසය බෝවීමේ අවදානමක් තියෙනවා. ජීවිත අවදානමක් පවා තියෙනවා. එහෙම හෙද නිලධාරීන්ට වෛරසය ආසාදනය වුණොත්, ආසාදිත නිලධාරීන්ටත් සැක සහිත අයටත් නිරෝධායනය සඳහා සේවයෙන් ඉවත් වෙන්න සිද්ධවෙනවා. ඒ විදියට හෙද නිලධාරීන්ගේ හිඟයක් හැදුණොත් රෝගීන්ට ප‍්‍රතිකාර කරන්නේ කවුද? මේ අවදානම නිසා රෝගයට ප‍්‍රතිකාර කිරීමේදී හෙද නිලධාරීන්ගේ ආරක්ෂාව මහා වැදගත්කමක් ලබාදෙන්න  ඕනෑ කාරණයක්. දැන් ඒක කිසිසේත්ම සිද්ධවෙන්නේ නැහැ.

දැන් ඇමෙරිකාවේ ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් සහ තවත් එරට නිලධාරීන් කියා තියෙනවා ලෝකයේ ඉන්න  ඕනෑම හෙද නිලධාරියෙක් ආවොත් එයාලා බාරගන්න ලෑස්තියි කියලා. ඔවුන් ලෝකයේ වෙනත් රටවල හෙද නිලධාරීන්ට ආරාධනා කරනවා. ඒ ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍ය කාර්ය මණ්ඩලයේ හිඟය නිසාත්, ඔවුන් අතර රෝගය පැතිරීම නිසා ඔවුන්ව නිරෝධායනයට ලක් කරන්න සිද්ධ වූ නිසා.

හෙද නිලධාරීන්ට අවශ්‍ය පහසුකම් නැතිද?

ගොඩක් දේවල් තියෙන්නේ ඉතාම අඩුවෙන්. සීයක් ඉල්ලූවොත් දෙන්නේ දහයයි. මම 28 වැනිදා හොයා බලනකොට එන්95 මුහුණු ආවරණ ඉතාම අඩුයි. පෞද්ගලිකව විකුණන අය එක මුහුණු ආවරණයක් විකුණන්නේ රුපියල් 450ට. තමන්ගේ අතින් ඒ මුහුණු ආවරණ සල්ලි දීලා අරගෙන වැඩ කරන්න ගියොත්, මාසෙ පඩිය මුහුණු ආවරණවලට යට වෙනවා. ඊට පස්සේ පීපීඊ ඇඳුම් කට්ටල නැහැ. ගොගල්ස් හුඟක් අඩුයි. දැන් ඉටිරෙදි කපලා ආරක්ෂිත ඇඳුම් මහගන්න සිද්ධවෙන තැනට පත්වෙලා තියෙනවා. මම එක් රෝහලකට යනකොට ඉටිකොළවලින් හදපු ඇඳුම් නැවත පාවිච්චි කරන්නට හෝදලා වනලා දාලා තියෙන හැටි දැක්කා. මේවායේ ඡුායාරූප සහ වීඩියෝ පවා තියෙනවා. එක්ස්රේ කපලා තමයි ගොගල්ස් හදාගෙන තිබුණේ.

සමාජයෙන් හෙද නිලධාරීන්ට ලැබෙන පිළිගැනීම කොහොමද?

දැන් සමහර මාධ්‍යවලින් සිංදු හදනවා. සුව විරුවෝ කියලා කියනවා. ඒත් විරුවෝ කියන අය සෞඛ්‍ය කාර්ය මණ්ඩලය බෝඩිම් හවුස්වලින් එළවලා දාලා තියෙනවා. කොළඹ, මාළිගාවත්ත, මහනුවර වගේ තැන්වල රෝහල්වලින් ඒ විදියට හෙද නිලධාරීන්ව බෝඩින් හවුස්වලින් එළියට දාපු සිදුවීම් වාර්තා වුණා.  ඒත් ටීවී එකේ කියන්නේ සුව විරුවෝ කියලයි. මේක පරස්පරයිනෙ. අපි මිනිස්සුන්ගෙන් ඉල්ලන්න  ඕනෑ මානුෂිකව හැසිරෙන්න කියලා.

කොහොම වෙතත් වසංගතය මැද ආණ්ඩුව අමාරුවේ දාන්න වැඩ වර්ජනයක් ගැන ඔබේ සංගමය තර්ජනය කළාලූ. බොරදියේ මාළු බානවා කියලා ඔබට චෝදනා කරනවා…

ඔය සමහරුන්ගේ විග‍්‍රහය. මේ උපකරණ නැති නිසා අපි කිව්වා කරුණාකරලා මේවා දෙන්න කියලා. දෙන්න බැරි නම් බලපෑමක් කරන්න වෙනවා කියලා කීවා. අපට  ඕනෑ වුණේ නැහැ සේවයෙන් අයින් වෙන්න. මමත් අවුරුදු විස්සකට වඩා මේ ක්ෂේත‍්‍රයේ වැඩ කරනවා. ගොඩක් අය නොදන්නවා වුණාට යුද්ධය තියෙන ප‍්‍රදේශවල පවා කිසිම මුදලක් නොලබා ස්වෙච්ඡුාවෙන් ගිහින් අපි වැඩකරලා තියෙනවා. හැමදාම මේ රටේ වසංගත මර්දනයේදී හෙද නිලධාරීන් මහා දායකත්වයක් ලබාදුන්නා. වසංගත රෝගයකදී අපි කවදාවත් සේවයෙන් අයින් වුණේ නැහැ. ගංවතුරක් ආවත්, සුනාමි ආවත් අපි ස්වෙච්ඡුාවෙන් වැඩ කළා. සමහරු දේශපාලන වුවමනා නිසා හඳ ගැන කතා නොකර හඳ පෙන්වන ඇඟිල්ල ගැන කතා කරනවා. අපි පෙන්වාදුන්න ප‍්‍රශ්න ගැන කතාකළේ නැහැ. අපි අදටත් වැඩ.

අවශ්‍ය උපකරණ හිඟයක් පැවතීම ගැන ආණ්ඩුව වගකිව යුතුයි නේද? ලංකාවට වසංගතය ආපු මාර්තු මාසය වෙනකොට මේ තත්වය ගැන කලින් අනුමාන කිරීමේ හැකියාවක් තිබුණා. ආණ්ඩුවට තමන්ගෙ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික සම්බන්ධතා පාවිච්චි කරලා කලින්ම සූදානම් කරගන්න තිබුණා නේද?

ආණ්ඩුවට මේ ගැන සැලසුමක් තිබුණේ නැහැ. කොවිඞ්-19 ආවේ 2019 දී වුහාන්වලට. 2020 ජනවාරි වෙනකොට මේක වසංගතයක් වුණා. පෙබරවාරි අග වෙනකොට අධිවසංගතයක් බව දැනගත්තා. ලෝකයටම පැතිර යන බව අනතුරු හැෙඟව්වා. ලංකාවේ ආණ්ඩුවට මේ තත්වයට මුහුණදීම සඳහා සැලැස්මක් තිබිය යුතු වුණා. අවශ්‍ය දේවල් ගබඩා කළ යුතුව තිබුණා. ඒත් කළේ නැහැ. අඩු තරමේ අන්තිම මොහොත වන තුරු ගුවන් තොටුපළ වැහුවේත් නැහැ. විවිධ රටවලින් ආපු අය රෝගය බෝ කළා. එතකොටත් සැලසුමක් නෑ. ඒත් භාණ්ඩ මිලදී ගන්න උත්සාහ කරන මොහොත වෙනකොට ලෝකයේ හැමතැනම රෝගය පැතිරිලා. එතකොට හැම රටකටම පාහේ මේ භාණ්ඩ  ඕනෑ. අන්තිමේ බලවත් රටවල් වැඩි මිලට නිෂ්පාදකයන්ගෙන් භාණ්ඩ මිලදී ගන්න තත්වයක් ඇතිවුණා. අපි ඩොලර් 10 බැගින් බඩුවක් ගන්න හැදුවොත්, බලවත් රටක් ඒ භාණ්ඩය ඩොලර් 100 බැගින් මිලදී ගත්තා. මම දන්න විදියට එක් වෙලාවක චීනයෙන් භාණ්ඩ තොගයක් ඉල්ලලා යවපු ඉල්ලීමකට සති දෙකක් යනතුරු උත්තරයක් ලැබුණේත් නැහැ. පස්සේ වුණත් පීසීආර් පරීක්ෂණ සඳහා අවශ්‍ය වන කිට් 20,000ක් අලිබාබා පදනමෙන් ලැබුණා. ඒත් අඩු තරමේ පීසීආර් කිට් ලක්ෂ 5ක්වත් ගේන්න වෙනවා. 5000 – 10,000 අතර ප‍්‍රමාණයක් දවසකට කරන්න  ඕනෑ.

ඔබ පරීක්ෂණ ගැන සිහිපත් කළා. දැන් කරන පරීක්ෂණ සංඛ්‍යාව ප‍්‍රමාණවත් බව හිතනවාද?

සති තුනකට කලින් කීවේ 40,000ක් නිරෝධායනයට ලක් කරලා ඉන්නවා කියලා. ඒ සියලූදෙනාවම ඒ මොහොත වන විට පීසීආර් පරීක්ෂණයට ලක් කළ යුතුව තිබුණා. ඒත් කළේ නැහැ. ඒ මොහොත වෙද්දී ටෙස්ට් කරලා තිබුණේ 6000යි. ඒ වෙනකොට කළේ දවසකට 50-75 අතර ප‍්‍රමාණයක්. අපි කෑගහනකොට ඒක 100ක් බවට පත්වුණා. පසුව 500ක් වුණා. දැන් දවසකට පීසීආර් 1500ක් විතර කරනවා. මේ ප‍්‍රමාණය මදි. අපි අවශ්‍ය තරම් ටෙස්ට් කරනවානම් රටේ ඉන්න ලෙඞ්ඩු ප‍්‍රමාණයත්, ඉන්න තැන් ටිකත් තක්සේරු කරගන්න තිබුණා. ඒත් මේ තක්සේරුව මදි. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කියන්නේ රෝගීන්ව හඹාගෙන යන්න, පරීක්ෂා කරන්න, වෙන් කරන්න වගේ කාරණා. එක්කෙනෙකුගේ තෙවරක් පරීක්ෂා කරන්න කියලාත් උපදෙස් ලැබිලා තියෙනවා. සීයට අසූවක් විතර බරපතළ රෝග ලක්ෂණ නැතිව රෝගය බෝ කරන බව කියනවා. මේ තත්වය ගැන අපි හැමෝම දන්නවා.

දැන් මැතිවරණයක් පැවැත්වීම ගැන ඔබේ අදහස මොකක්ද?

ලෝකයේ කිසිම රටක සෞඛ්‍ය පද්ධතියක් කොරෝනා පාලනය කරන්න සමත් නැති බව ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයම කියනවා. ඇමෙරිකාව, ජර්මනිය, බි‍්‍රතාන්‍යය වගේ කිසිම රටකට මේක පාලනය කරන්න බෑ. ඒ නිසා බොරු කයිවාරු සහ අධිමාන්නයක් ඇතිව වැඩ කරන්න එපා කියලා විශේෂඥයන් කියනවා. වසංගතය නවත්වන්න නම් එක්කෝ මුළු සමාජයේම මේ වෛරසයට ඔරොත්තු දෙන විදියට ප‍්‍රතිශක්තිය වර්ධනය වෙන්න  ඕනෑ. ඒත් ලෝකේ කිසිම සමාජයක ඒ විදියේ ප‍්‍රතිශක්තියක් වර්ධනය වෙලා නෑ. එහෙම නැත්නම් එන්නතක් හොයාගන්න  ඕනෑ. එහෙත් එන්නතක් හොයාගන්නත් සමත් තවම වෙලා නෑ. බි‍්‍රතාන්‍යයේ පරීක්ෂාවට ලක් කරපු එන්නත පොදු පාවිච්චියට ගැනීම සඳහා අනුමැතිය දුන්නේ නැහැ. ලෝකය පුරා මහා පරිමාණයෙන් එන්නත් නිෂ්පාදනය කරන්න දීර්ඝ කාලයක් යාවි.

මේ ඔක්කෝම මැද්දේ කලින් වෛරසය හැදුණ අයට නැවත වතාවක් වෛරසය වැළඳිලා තියෙන බව කියනවා. ඒ නිසා දැන් වෛරසයේ පැටන් එක වෙනස් වෙලා තියෙනවා. ඒ සියල්ල මැද අප‍්‍රිකානු කලාපයටත් වෛරසය ගිහින් තියෙනවා. ඒ රටවල සෞඛ්‍ය පද්ධතිය ඉතා දියුණු නැහැ. ඒ නිසා පාලනයක් සහ නිරීක්ෂණයක් නැතිව මිලියන ගණනකට රෝගය පැතිරෙන්න පුළුවන්.

මේ සම්පූර්ණ තත්වය යටතේ ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කියන්නේ සීමාකිරීම් ලිහිල් නොකර ඉන්න කියලයි. මිනිස්සු රට විවෘත කරන්න කියලා ඉල්ලන්න ඉඩ තියෙනවා. එහෙත් රට විවෘත කළත් ප‍්‍රවේශමෙන් ඒක කරන්න කියලා කියනවා.

මෙවැනි උපදෙස් ලැබිලා, ලෝකයම ඒ අනුව කටයුතු කරමින් ඉන්න පසුබිමක මැතිවරණයක් තියන්නේ මොකටද? මැතිවරණයක් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට අවශ්‍ය බව ඇත්ත. ඒත් මුලින් මිනිස්සු ජීවත්වෙලා ඉන්න  ඕනෑ. මේ වෙලාවේ ව්‍යවස්ථාව අනුව පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන්න පුළුවන්. පාර්ලිමේන්තුවේ ධුර කාලය තියෙනවා. ඒ සඳහා නීතිරීති තියෙනවා.

ව්‍යවස්ථාවෙන් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය හැකියි. එහෙත් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවලා වසංගත මර්දනයට ගන්න පුළුවන් දායකත්වය මොකක්ද කියලා සමහරු අහනවා..

ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කියන්නේ නැවත රටවල් විවෘත කරනවා නම් අලූත් තත්වයට ගැළපෙන විදියට නිර්මාණාත්මක විදියට කරන්න කියලා. පාර්ලිමේන්තුව මේ කටයුත්ත සඳහා කැඳවීම වැදගත්. එක් පැත්තකින් පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත වූ අයවැයක් නෑ. අනෙක් පැත්තෙන් අලූත් තත්වයට ගැළපෙන සමාජයක් ඇති කරන්න නම් අලූත් නීතිරීති සකස් කරන්න  ඕනෑ. පාර්ලිමේන්තුව ඒ සඳහා අත්‍යවශ්‍යයි.

ලංකාවේ නිරෝධායන කඳවුරු හමුදාවේ පාලනය යටතේ තිබුණේ. ඒ කඳවුරුවල රාජකාරී සඳහා හෙද නිලධාරීන් ඇතුළු සෞඛ්‍ය කාර්ය මණ්ඩල ප‍්‍රමාණවත් තරම් දායක කරගත්තේ නැහැ. දැන් නිරෝධායන කඳවුරුවලින් රෝගය බෝ වුණ බවටත් සැකයක් තියෙනවා නේද?

මම ඉතා වගකීමෙන් කියන්නේ, නිරෝධායන කඳවුරෙන් රෝගය පැතිරුණ බව විශ්වාස කරන්න බරපතළ සාධක තියෙන බව. රෝගීන් වාර්තා වූ සංඛ්‍යා, වාර්තා වූ දින අනුව අපට තේරුම් ගන්න පුළුවන් කඳවුරු ඇතුළේදී රෝගය බෝ වුණ බව. කන්දකාඩු නිරෝධායන කඳවුරේදී අවස්ථා තුනකදී රෝගීන් වැඩිපුර වාර්තා වුණා. නිරෝධායන මධ්‍යස්ථානයක් ඇතුළට සැක සහිත අයව යවනකොට ඇතුළට යවන්න කලින් පරීක්ෂා කරන්න  ඕනෑ. ඉන්පස්සේ රෝගය තියෙන නමුත් රෝග ලක්ෂණ නැති අයව වෙන් කරන්න පුළුවන්. ඊට පස්සේ දින 12කට විතර පස්සේ නැවත පරීක්ෂා කරලා, නැවත රෝගය තියෙන අයව වෙන් කරන්න පුළුවන්. අන්තිමේදී හොඳ අයව ගම්වලට යවන්න පුළුවන්. ඒත් ලංකාවේ කළේ, කිසිම පරීක්ෂාවක් නොකර හැමෝවම එක ගොඬේ දාපු එක. ලෙඬේ තියෙන, රෝග ලක්ෂණ නැති තුන්දෙනෙක් හිටියොත් එයාලගෙන් හැමෝටම ලෙඬේ බෝ වෙනවා. ඒ නිසා තමයි කඳවුරු ඇතුළෙන් මේ තරම් ප‍්‍රතිශතයක් රෝගීන් හමුවුණේ.

වසංගතය මර්දනයට හමුදාව යොදාගැනීම අසාර්ථක වෙලා නේද?

රෝගය මර්දනයේදී ප‍්‍රමුඛයා හමුදාව නෙවෙයි. සෞඛ්‍ය නිලධාරීන්. මෙහි විද්‍යාව, තාක්ෂණය, වෛද්‍ය විද්‍යාව දන්නේ සෞඛ්‍ය නිලධාරීන්. ලෝකයේ සාර්ථක හැම රටකම ඒ ප‍්‍රමුඛත්වය දරන්නේ සෞඛ්‍ය සේවය. ඒ රටවල විශේෂ කාර්යභාරයක් හමුදාවත් කරනවා. ඒත් ඔවුන් කරන්නේ සෞඛ්‍ය අංශවලට සහයෝගය දීම. ලංකාවේ කාර්යසාධක බලකායේ ප‍්‍රධානත්වය හමුදාපතිවරයාට දීම වැරදියි. ඉතාම පැහැදිළිව සටහන් කරන්න  ඕනෑ අපි හමුදා සෙබළුන්ට ප‍්‍රශංසා කරන බව. අපි දැකපු විදියට ඔවුන් ඉතාම සද්භාවයෙන් රාජකාරි කළා. හමුදාපතිවරයා පවා තමන්ගේ රාජකාරිය විදියට සලකලා සද්භාවයෙන් වැඩ කරන්න ඇති. ඒත් ඒක ඔහුගෙන් ගත යුතු රාජකාරියක් නොවෙයි. නාවික හමුදා සෙබළුන් ගම්වලට ගිහින් ලෙඩුන්ව එක්කගෙන එනවා. මම දැක්කා සමහරුන්ව අතිනුත් අල්ලාගෙන එනවා. ගොඩක් අය මුහුණු ආවරණයක් විතරක් පැළඳගෙන යන්නේ. ආරක්ෂාවට ඒක මදි. සමහර තැන්වල පොලිස් නිලධාරීන්ට මුහුණු ආවරණයක්වත් නෑ. ඒ නිසා ඔවුන් අනාරක්ෂිතයි.

හමුදා නිලධාරීන්ව වසංගංත මර්දනයට දානවා නම් මුලින්ම මූලික පුහුණුවක් දෙන්න තිබුණා. රෝගයෙන් වළකින හැටි කියා දෙන්න තිබුණා. හැම පාර්ශ්වයකම සහයෝගය ආරක්ෂිතව ගන්නේ කොහොමද කියන එක බරපතළ කාරණයක්. දැනට හමුදාවේ දෙසීයකට විතර රෝගය තියෙන බව පරික්ෂණවලින් හෙළි වෙලා. මම විශ්වාස කරන විදියට ඊට වඩා විශාල පිරිසකට රෝගය ඇති. සියලූ දෙනාවම පරීක්ෂාවට ලක් කරලා නෑ. දැන් ගොඩක් අය විවිධ දිස්ත‍්‍රික්කවල නිවාඩු ගිහින්. ඔවුන් මඟ දිගට මොන තරම් බෝ කරන්න ඇතිද. පවුල්වලට සම්බන්ධ කී දෙනෙකුට බෝ වෙන්න ඇතිද. මේක විශාල අවුලක් බවට පරිවර්තනය වෙලා. නිවැරදි සැලැස්මක්, පුහුණුවක් නැතිකම නිසා හදාගත්ත අවුලක් මේක.

වර්තමාන අර්බුදයට සාධනීය විසඳුමක් ගැන සිතීමක්

Ephantus Mbatia, owner of the only bookshop at the church, attends the live internet streaming and broadcasting of the Good Friday service without worshippers, following the government measure to suspend church services to curb the spread of the COVID-19 coronavirus, at the All Saints' Cathedral in Nairobi, Kenya, on April 10, 2020. (Photo by Yasuyoshi CHIBA / AFP) (Photo by YASUYOSHI CHIBA/AFP via Getty Images)

අප රටේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවාදයේ සහ නීතියේ ආධිපත්‍යයේ මූලධාර්මික රාමුව තුළ පමණක් තේරුම් ගැනීමේත්, තේරුම් කර දීමේත්, භාවිත කිරීමේත් තීරණාත්මක වැදගත්කම, නැවත වරක් මේ දිනවල අවධාරණය වෙමින් තිබේ. මෑත ඉතිහාසයේ එම අවශ්‍යතාව මතුවූයේ 2018 ඔක්තෝබර්- දෙසැම්බර් කාල පරිච්ඡේදයේදීය.

අද මතුවෙමින් පවතින තත්වයත්, 2018 ඔක්තෝබරයේ මතුවූ තත්වයට සමාන හෙයින්, එදා මතුවූ ව්‍යවස්ථා අර්බුදය ගැන යළි මතක් කරගැනීම වටී. අප රටේ බොහෝ දෙනාට එය දැන් අමතක වී තිබෙන නිසා, එය විශේෂයෙන් මතක් කළ යුතුව තිබේ.

2018 ඔක්තෝබර්වල පැනනැගුණු ව්‍යවස්ථා අර්බුදයේ කේන්ද්‍රීය ගැටලූව වූයේ විධායකයේ ප‍්‍රධානියා වූ එවකට සිටි ජනාධිපතිවරයා, එවකට සිටි අගමැතිවරයා සහ කැබිනට් මණ්ඩලය ඉවත්කර, අලූත් අගමැතිවරයකු සහ කැබිනට් මණ්ඩලයක් පත්කිරීම ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධානවලට එකඟ වීද යන්නයි. එවැනි අවස්ථාවක සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන පරිදි, මේ පිළිබඳව ආණ්ඩුක‍්‍රම විශාරදයන්, නීතිඥයන්, දේශපාලනඥයන් මෙන්ම මහජනතාව අතරද, එකිනෙකට පටහැණි ස්ථාවර දෙකක් මතුවිය. පළමුවැන්න, ජනාධිපතිවරයාගේ18 ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථාවට සම්පූර්ණ එකඟය යන්නයි. දෙවැන්න, ජනාධිපතිවරයා කෙළේ, ව්‍යවස්ථාව සම්පූර්ණයෙන්ම උල්ලංඝනය කිරීමකි යන්නයි.

මෙම මතභේදය මත මුළු රටම දේශපාලන වශයෙන් කඳවුරු දෙකකට බෙදිණ. ජනාධිපතිවරයාගේ ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූලය යන ජනාධිපතිවරයා සහ ඔහුගේ නීති උපදේශකයන් දැරූ මතය සුජාත කිරීම සඳහා ඊට පක්‍ෂ මහජන මතයක් ගොඩනැගීමට, අතිවිශාල ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයක්ද දියත් කරනු ලැබිණ. හිටපු අග‍්‍රවිනිශ්චයකාරවරයකු, හිටපු නීති මහාචාර්යවරයකු, විශ්වවිiාලවල නීති කථිකාචාර්යවරුන්, ජනාධිපති නීතිඥයන්, කටකාර මාධ්‍යවේදීන් ඇතුළු ‘විශේෂඥයෝ’ විශාල පිරිසක්, ජනාධිපතිවරයාගේ ක‍්‍රියාවේ ව්‍යවස්ථානුකූලභාවය ආරක්‍ෂා කරමින් මෙම ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයට සහභාගි වූහ.

හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථාව අමුඅමුවේ උල්ලංඝනය කිරීමක්ය යන ප‍්‍රතිතර්කය සඳහාද නීති විශේෂඥයන්ද, මාධ්‍යවේදීන්ද, විශ්වවිiාල ආචාර්යවරුන්ද, දේශපාලනඥයන්ද සහභාගිවූ තවත් විශාල ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයක් දියත් කෙරිණ. මේ ලියන මමද මෙම දෙවැනි ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයේ සක‍්‍රියව සිටියෙමි.

එවැනි ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාර මෙන්ම මත ගැටුම්ද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සඳහා අත්‍යවශ්‍යය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සජීවි වන්නේ එවැනි තීරණාත්මක කරුණක් පිළිබඳව ඇති එකිනෙකට ප‍්‍රතිවිරෝධී ස්ථාවර අතර, මහජන පරිමණ්ඩලයේ, විවෘතව සහ විචාරාත්මකව සිදුවන සාකච්ඡුාවකිනි. මේ දිනවල ලංකාවේ සිදුවෙමින් පවතින්නේ එවැනි විවාදයකි.

මේ අතර කෙනෙකුට කළ හැකි නිරීක්‍ෂණයක් නම්, වත්මන් ජනාධිපතිවරයාට ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාමය ගැටලූ පිළිබඳ උපදෙස් දෙන්නේ, හිටපු ජනාධිපතිවරයාටද උපදෙස් දුන් දේශපාලන වශයෙන් මිත‍්‍ර නීති විශාරදයන් වීමයි. තම දේශපාලන මිත‍්‍ර නීතිඥයන්ගෙන් උපදෙස් ලබා ක‍්‍රියාකළ හිටපු ජනාධිපතිවරයා ව්‍යවස්ථාව සම්පූර්ණයෙන්ම උල්ලංඝනය කළ බවට, 2018 දෙසැම්බර් අගදී අප රටේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඒකමතිකව තීන්දු කළ බව අමතක නොකළ යුතු කරුණකි.

මෙම පසුබිම මතක් කර ගැනීම අවශ්‍ය කරවන තවත් හේතුවක් තිබේ. එය නම් අද මතුවන ව්‍යවස්ථා ගැටලූවද විධායකය සහ පාර්ලිමේන්තුව අතර ආයතනික සම්බන්ධතාව පිළිබඳ එකක් වන නිසාය. දැන් එය මතුවී තිබෙන්නේ, ජනාධිපතිවරයා විසින් විසුරුවනු ලැබ ඇති පාර්ලිමේන්තුව වෙනුවට අලූත් පාර්ලිමේන්තුවක්, ව්‍යවස්ථාවෙන්ම නියමිත කාලසීමාව ඇතුළත පත්කර ගැනීමට නොහැකි වීම නිසාය. ජුනි 02 දායින් පසුව, ලංකාව වලංගු පාර්ලිමේන්තුවක් නොමැතිව, ව්‍යවස්ථාවට අනුව පාර්ලිමේන්තුවට වඩා අඩු අධිකාර බලයක් තිබුණද, එය රාජ්‍යයේ බලවත් තනි කේන්ද්‍රය ලෙස ඉතිරිවන, විධායකය යටතේ පමණක් පාලනය කෙරෙන, අමුතු ආකාරයේ ‘විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක්’ ලංකාවේ ගොඩනැගේවිද? යන්න ඒ වෙතින් මතුවන අසාමාන්‍ය ව්‍යවස්ථා ගැටලූවලින් එකකි. ඊට සමාන තවත් අසාමාන්‍ය ගැටලූවක් තිබේ. එය නම්, ව්‍යවස්ථාවෙන් නියම කර ඇති ආකාරයට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට නොහැකි වීමේ සන්දර්භය තුළ, ව්‍යවස්ථානුකූල වලංගුභාවයක් නැති පාර්ලිමේන්තුවක් ලංකාවේ පවතීද? යන්නයි.

මේ ගැටලූ දෙකම මතුවීමට පෙර, එමෙන්ම ඒවා පැනනැගීම වැළැක්වීමටද උපකාර වන, දැනට පවතින ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධානවලට සහ ව්‍යවස්ථාවේ මූලධාර්මික රාමුවට එකඟවන විසඳුම් සෙවීම, වර්තමාන මොහොතේ අත්‍යවශ්‍ය සහ හදිසි කාර්යයක් වී තිබේ.

මේ පසුබිම සිතේ තබාගෙන, දැනට ජනාධිපතිතුමා පැත්තෙනුත්, විපක්‍ෂය පැත්තෙනුත් ඉදිරිපත් වී ඇති ප‍්‍රධාන ස්ථාවර දෙක විමර්ශනය කරමු.

ජනාධිපතිතුමාගේ ස්ථාවරය

ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් ගැන ජනාධිපතිතුමා කතා නොකළත්, ව්‍යවස්ථාවට පටහැණිව ක‍්‍රියාකිරීමට තමා සූදානම් නැති බව එතුමා කිහිප වරක්ම කියා ඇත. ‘ව්‍යවස්ථාවට පිටින් ක‍්‍රියාකරන්නට එපා’ යනු එතුමාගේ ප‍්‍රධාන ආධාර කණ්ඩායමක් වන මහානායක ස්වාමීන්වහන්සේලාගෙන්ද ලැබී ඇති උපදේශයයි. ජනාධිපතිතුමා තම පූර්වගාමියාට වෙනස්ව ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව පමණක් ක‍්‍රියාකරනු ඇත යනු සියලූම පුරවැසියන්ගේ ද ප‍්‍රාර්ථනාව විය යුතුය. එහෙත් ‘ව්‍යවස්ථාවට පිටින්’ ක‍්‍රියා නොකරන බව කියන නිමිත්තට, එම ප‍්‍රකාශය ගැළපේද යන්නද විමසා බැලිය යුත්තකි. මන්ද යත්, ජනාධිපතිතුමාගේ ඉහත ප‍්‍රකාශය මේ දිනවල රටේ දේශපාලන විවාදය තුළ මතුකෙරෙන මූලික ප‍්‍රස්තුතයක්ද වන හෙයිනි.

ව්‍යවස්ථාවට අනුව පමණක් තමා ක‍්‍රියාකරන බව ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රකාශ කර ඇත්තේ ‘විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව යළි කැඳවීමට තමාට ව්‍යවස්ථානුකූල බලයක්ද නැත’ යන ස්ථාවරය ආරක්‍ෂා කිරීමටය. මෙය ව්‍යවස්ථාවට අනුව නිවැරදි ප‍්‍රකාශයක් නොවේ. ජනාධිපතිතුමා මාර්තු 02 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම, ඡුන්දය සඳහා දිනය නියම කිරීම, ව්‍යවස්ථාවට එකඟව සිදුකළ ඒවා බව පැහැදිලිය. එතුමා එය සිදුකර ඇත්තේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70 වගන්තියේ (1) සහ (5) (අ) සහ (ආ) උපවගන්තිවලට අනුවය. මෙහිදී ජනාධිපතිතුමා ගෙන ඇත්තේ, දේශපාලන තීන්දුවක් ව්‍යවස්ථානුකූලව බලාත්මක කිරීම බවද කිව යුතුය. මාර්තු 02 දායින් පසුව එතුමා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම අනිවාර්ය යැයි ව්‍යවස්ථාවේ කියා නැත. ව්‍යවස්ථාව එතුමාට දී ඇත්තේ, එම පාර්ලිමේන්තුවේ පළමුවැනි රැුස්වීමේ දිනයේ සිට අවුරුදු 4 1/2ක් ගතවූ දිනෙන් පසුව පමණක් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ අභිමතානුසාරි බලයයි. එසේ විසුරුවා හැරියේ නැතිනම්, එම පාර්ලිමේන්තුවට අගෝස්තු මාසය දක්වා බලාත්මකව සිටිය හැකිව තිබිණ. මේ අනුව මාර්තු 02 දා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම, ව්‍යවස්ථාව විසින් ජනාධිපතිතුමාට විකල්පයක් නොදී බලකෙරුණු විධානයක් නොවේ. එතුමාගේ දේශපාලන විනිශ්චය සහ ඇස්තමේන්තුව අනුව ගැනීමට ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉඩ ලබාදී තිබෙන, දේශපාලන තීන්දුවකි.

ඒ සමගම, විසුරුවා හැරි පාර්ලිමේන්තුව යළි කැඳවීමට ජනාධිපතිතුමාට බලයක් නැත යන මතය වැරදි එකකි. ඒ අදහස ජනාධිපතිතුමා පළ කර තිබෙන්නේ ව්‍යවස්ථාව සම්පූර්ණයෙන්ම කියවන්නේ නැතිවය. නැතිනම් වැරදි නීති උපදේශයක් නිසාය. ජනාධිපතිතුමාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියාට පසු බලය ලබාදෙන වගන්ති දෙකක්ම ව්‍යවස්ථාවේ තිබේ. ඒවා මෙසේය.

) පළමුවැන්න 70 (7) වගන්තියයි. එය මෙසේය:

‘පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබීමෙන් පසුව කවර අවස්ථාවක වුව ද පාර්ලිමේන්තුව නියමිත දිනයට කලින් රැුස්වීම අවශ්‍ය වන ස්වභාවයක හදිසි තත්ත්වයක් උද්ගත වී ඇති බවට ජනාධිපතිවරයා සෑහීමකට පත් වුවහොත් විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව ප‍්‍රකාශනයක් මගින්, ඒ ප‍්‍රකාශනයේ දින සිට තුන් දවසකට කලින් දිනයක් නොවිය යුතු දිනයක දී රැුස්වන ලෙස කැඳවීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය ඇත්තේ ය. එසේ කැඳවනු ලැබූ පාර්ලිමේන්තුව හදිසි අවස්ථාව අවසන් වීම හෝ මහ මැතිවරණය අවසන් වීම යන මෙයින් කලින් එළඹෙන අවස්ථාවේ දී විසිරෙන්නේය.’)

අදාළ ඊළඟ වගන්තිය ව්‍යවස්ථාවේ ‘මහජන ආරක්‍ෂාව’ යන තේමාව යටතේ ඇති 155(4) (ස) වගන්තියයි.

ඒ අනුව, 155(3) වගන්තිය ප‍්‍රකාරව ජනාධිපතිතුමාට හදිසි නීති රෙගුලාසි පැනවීමට බලය ලබාදෙන, මහජන ආරක්‍ෂක පනත යටතේ ‘ප‍්‍රකාශනයක් කරනු ලැබූ විට, ඒ බව.. නොපමාව පාර්ලිමේන්තුවට දන්වා යැවිය යුත්තේය. තවද ඒ අනුව ඒ ප‍්‍රකාශනය නිකුත්කරනු ලැබුවේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබීමෙන් පසුව නම්, ඒ ප‍්‍රකාශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව රැුස්වීම සඳහා කලින් දිනයක් නියම කර ඇතොත් මිස, ඒ ප‍්‍රකාශනයෙන් අනතුරුව එළැඹෙන දසවන දිනයෙහි පාර්ලිමේන්තුව රැුස්වීම පිණිස කරන කැඳවීමක් ලෙස ඒ ප‍්‍රකාශය ක‍්‍රියාත්මක වන්නේය..’ (මේ වගන්තිය තවත් දිගට තිබේ.)

මේ වගන්ති දෙකේම ප‍්‍රකාශ කර ඇති මූලික සහ ඉතා වැදගත් අදහස් තුනක් තිබේ.

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය පසුවද හදිසි තත්වයක් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ බලය මෙන්ම හදිසි තත්වයක් පැනනැගුණ විට ඒ ගැන පාර්ලිමේන්තුවට දැනුම්දීමේ බලයද විධායකයේ ප‍්‍රධානියා වන ජනාධිපතිවරයාට තිබේ.

එහෙත් එම බලය පාවිච්චි කළ යුත්තේ පාර්ලිමේන්තුවේ සහයෝගය සහ අනුදැනුම ඇතිවය.

එසේ මහජන ආරක්‍ෂක පනතට අනුව හදිසි නීතිය ප‍්‍රකාශ කළ පසු පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම අනිවාර්යය. හදිසි තත්වය ප‍්‍රකාශකිරීමේ ප‍්‍රකාශනය, ඉබේම පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමේ ප‍්‍රකාශනයක්ද වෙයි.

මේ වගන්ති දෙකෙන් කියන පරිදි හදිසි තත්වයක් ඇති බව ජනාධිපතිවරයාට ප‍්‍රත්‍යක්‍ෂ වී එය පාර්ලිමේන්තුවට දැනුම් දීම නැතහොත් හදිසි තත්වයක් ජනාධිපතිවරයා විසින් ප‍්‍රකාශ කරනු ලැබීමම පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමේ ප‍්‍රකාශනයක්ද වෙයි. එසේ ඉබේ කැඳවෙන පාර්ලිමේන්තුව, හදිසි නීතිය අවසන් වන තුරු හෝ මැතිවරණය නිමවීම හෝ යන දෙකෙන් කලින් සිදුවන දිනය තෙක්ම බලාත්මකව පවතී. මෙහිදි හදිසි තත්වයක් තිබෙන බව පාර්ලිමේන්තුව අනුමත කිරීම අවශ්‍ය නැත. එහෙත් අවශ්‍ය අලූත් නීති පැනවීමට පාර්ලිමේන්තුවට පුළුවන.

‘තමන්ට විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමේ බලයක් නැතැ’යි ජනාධිපතිවරයා දැනට කියන්නේ සමහර විට, එතුමාට ලැබී ඇති පටු නීති උපදේශයක් නිසා වන්නට ඇත. මෙම වගන්ති දෙකම කියන්නේ, ජනාධිපතිතුමාට විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය හැකි බව නොවේ. එතුමා හදිසි නීති තත්වයක් ප‍්‍රකාශ කළහොත්, එම ප‍්‍රකාශනයම, විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමේ ප‍්‍රකාශනයක්ද වන බවයි. ව්‍යවස්ථාවේ සම්පාදකයන් කර ඇත්තේ විධායකයේ ප‍්‍රධානියා වන ජනාධිපතිවරයා ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධානවලට අනුකූලව හදිසි නීතිය පැනවීමේ විකල්පය පාවිච්චි කිරීම සහ විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව යළි කැඳවීම එකට සම්බන්ධ කිරීමයි. පළමුවැන්න කිරීම දෙවැන්න ඉබේම සිදුවීමට තුඩු දෙයි.

මෙය වනාහි විධායකය සහ පාර්ලිමේන්තුව අතර සම්බන්ධයේදී විධායකය අබිබවා පාර්ලිමේන්තුව සතු උත්තරීතරභාවය (Parliamentary Supremacy over the Executive) අවධාරණය කරන, 19 වැනි සංශෝධනය යටතේ අපගේ වර්තමාන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ඇති ඉතා වැදගත් මූලධර්මයක්ද වෙයි.

පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම

දැන් අපට එක් වැදගත් මූලධර්මයක් පැහැදිලි විය යුතුය. එනම් විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව ආපසු කැඳවීමට අවශ්‍ය පියවර ගැනීමේ බලය ජනාධිපතිවරයාට තිබේ. එහෙත් එය හැම විටෙකම භාවිත කළ හැකි අභිමතානුසාරී බලයක් නොවේ. රටේ හදිසි තත්වයක් පැනනැගි විට පමණක් තෝරාගත හැකි විකල්පයකි. එයද ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධානවලට අනුව ගත යුතු දේශපාලන තීන්දුවකි.

දැන් ප‍්‍රශ්නය මතුවන්නේ හදිසී නිතිය පැනවීමට අවශ්‍ය වන තරමේ හදිසි තත්වයක් රටේ තිබෙන්නේද? යන්නයි. ඒ ගැන කිසිදු සැකයක් නැත. කොරෝනා වසංගතය මුළු රටේම ජනතාවගේ සෞඛ්‍යයට සහ ජීවිතාරක්‍ෂාවට බරපතළ තර්ජනයක් එල්ල කර තිබේ. එය මහජන ජීවිතය කඩාකප්පල් කර තිබේ. ආණ්ඩුවට, ආර්ථිකයට සහ ජනජීවිතයට සාමාන්‍ය පරිදි ක‍්‍රියාකළ නොහැකිය. සියලූම පුරවැසියන් ජීවත් වන්නේ ජීවිත බයෙනි. රාජ්‍යයද සුපුරුදු පරිදි ක‍්‍රියාත්මක වීමට නොහැකිය. ජනාධිපතිවරයා නායකත්වය දෙන විධායකය, කොරෝනා වසංගතය මැඬ පැවැත්වීම සඳහා අතිවිශේෂ බලතල ලබාගෙන ඇත්තේද ඒ නිසාය. පුරවැසියන්ගේ නිදහස සහ සාමාන්‍ය ජීවිතය ඉතා අසාමාන්‍ය ලෙස සීමා කරන ඇඳිරි නීතිය සහ ලොක් ඩවුන් බලාත්මක කිරීම යන අසාමාන්‍ය පරිපාලනමය පියවර ගැනීමට, ජනාධිපතිතුමාට බලකෙරුණේ ඒ නිසාය.

මේ පසුබිම ‘හදිසි තත්වය’ යන සංකල්පය නෛතික සහ දේශපාලන න්‍යාය ආශි‍්‍රතව අර්ථකථනය කිරීමටද අපට අවකාශයක් ලබාදෙයි. ‘හදිසි තත්වය’ යන්නෙහි ඇති ‘හදිසි’ යන වචනයේ ප‍්‍රධාන අර්ථ දෙක් තිබේ.

* පළමුවැන්න, හදිසි තත්වයකදී, එයින් එල්ලවන අභියෝගවලට මුහුණ දීමට රාජ්‍යය සතු හැකියාව සහ බලය ශක්තිමත් කිරීමට, විධායකයට සහ එහි පොලිස් සහ ආරක්‍ෂක ආයතනවලට විශේෂ බලතල ලබාදීමට සිදුවේ.

* එවැනි හදිසි අවස්ථාවක, පුරවැසි නිදහස සහ අයිතිවාසිකම්ද සීමා කිරීමට සිදුවේ.

අපගේ ව්‍යවස්ථාව කියන පරිදි මෙම විශේෂ තත්වය විධායකය පමණක් තනියම ඇතිකළ යුතු නොවේ. එසේ කිරීමට මහජන ආරක්‍ෂක පනත යටතේ පියවර ගත් වහාම එයට ව්‍යවස්ථාදායකයේ, එනම් පාර්ලිමේන්තුවේ, අනුමැතිය ලබාගත යුතු වේ. මෙය අපගේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගපෙන්වන ඉතාම වැදගත් නෛතික සහ චර්යාධාර්මික මූලධර්මය ලෙස අප රටේම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය, හිටපු අග‍්‍රවිනිශ්චයකාර සරත් සිල්වා මහතාද නායකත්වය දුන් කාලයේ තිබූ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයද, නැවත නැවතත් තහවුරු කර ඇති භාවිතයකි.

විරුද්ධ පක්‍ෂය අවංකද?

තත්වය එසේ නම්, මහජන සෞඛ්‍ය හදිසි තත්වයක් ප‍්‍රකාශ කිරීම මගින් විසුරුවා හැර ඇති පාර්ලිමේන්තුව ඉබේම යළි කැඳවීමට පියවර ගැනීමට, ජනාධිපතිතුමාට දේශපාලන වශයෙන් සුදුසු වාතාවරණයක් තිබෙන්නේද? ජනාධිපතිතුමා අවංකව ගන්නා ක‍්‍රියාමාර්ගයකින් අයුතු ප‍්‍රයෝජන ගැනීමට පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩි බලය ඇති විපක්‍ෂය පියවර නොගනීවිද? රනිල්ලා, සජිත්ලා, සුමන්දිරන්ලා, රාවුෆ් හකීම්ලා ජනාධිපතිතුමාට ඇත්තටම විශ්වාස කළ හැකිද?

ලංකාවේ ආණ්ඩු පක්‍ෂය සහ විපක්‍ෂය අතර පසුගිය වසර ගණනාව තුළම වර්ධනය වී ඇති සතුරු ප‍්‍රතිවිරෝධී අන්‍යොන්‍ය සම්බන්ධතා පිළිබඳ පසුබිම තුළ මෙවැනි සංශයවාදී ප‍්‍රශ්න ජනාධිපතිතුමාගේ පාර්ශ්වයෙන් දැනට මතුකිරීම ගැන පුදුමයට පත්විය යුතු නැත. එම සංශයවාදය සාධාරණය. එහෙත් විසඳුම් නැති අභියෝගයක් නොවේ.

ලංකාවේ වර්තමාන අර්බුදය සාධනීය ලෙස විසඳීමට ගන්නා දේශපාලන ක‍්‍රියාමාර්ගයකට අත්‍යවශ්‍ය ප‍්‍රායෝගික පූර්ව කොන්දේසියක් වන්නේ, ජනාධිපතිතුමාත් එතුමා අයත් දේශපාලන පක්‍ෂය එක් පැත්තකිනුත් විරුද්ධ පක්‍ෂ අනෙක් පැත්තකිනුත් ධ‍්‍රැවීකරණය වී සිටින දේශපාලන කඳවුරු දෙක අතර අන්‍යොන්‍ය විශ්වාසය ගොඩනැගීමයි. එනම්, Confidence Buildingක්‍ද ඇතිකිරීමයි. දේශපාලන ගැටුම් නිරාකරණයේදී මෙය අත්‍යවශ්‍ය සහ ඵලදායී ක‍්‍රියාමාර්ගයකි. දැනට මේ සඳහා අවශ්‍ය පළමුවැනි පියවර විරුද්ධ පක්‍ෂ විසින් ගෙන තිබේ. එය නම්, ඊයේ විරුද්ධ පක්‍ෂ නායකයන්ගේ අත්සනින් නිකුත් කර ඇති ඒකාබද්ධ ප‍්‍රකාශනයේ ඇති ‘වගකීමෙන් යුතුව සහාය දීමේ ’ (Responsible Cooportation) යෝජනාවයි. පාර්ලිමේන්තුව යළි කැඳවූ විට ආණ්ඩුව අපහසුවට පත්කිරීමේ සැඟවුණු න්‍යාය පත‍්‍රයක් නැති බව විපක්‍ෂවල නායකයෝ එහි කියා සිටිති. දැනට කොරෝනා වෛරසයට එරෙහි මෙහෙයුමේදී ජනාධිපතිතුමාත්, ආණ්ඩුවත් මුහුණ දෙන නෛතික සහ මූල්‍ය ගැටලූ විසඳීමට තමන් පූර්ණ සහාය දෙන බවත් ඔවුහු ශපථ කරති.

මෙය වනාහි ජනාධිපතිවරයාත්, අගමැතිවරයාත් බැරෑරුම් ලෙස සහ සාධනීය ලෙස ප‍්‍රතිචාර දැක්විය යුතු යෝජනාවකි. එය වනාහිි ඔවුන් දෙදෙනාගේ දේශපාලන නායකත්වයේ මහිමයද පරීක්‍ෂාවට ලක්කරන අවස්ථාවකි. එම පරීක්‍ෂාවෙන් ජනාධිපතිවරයාද, අග‍්‍රාමාත්‍යවරයාද, විපක්‍ෂයට අයත් පක්‍ෂවල නායකයන්ද සාධනීය ලෙස සමත්වීම, අප රටේ ඉදිරි කාලයේ තියුණු විය හැකි බහුවිධ අර්බුදය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ සහ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ රාමු ඇතුළත හිඳ මුහුණ දීමට අත්‍යවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසියද වනු ඇත.

පොලිසියේ 200ක් නිරෝධායනයේ පරීක්ෂණවලටත් යොමු කරලා


කොවිඞ් 19 ආසාදිතයන් සමඟ ඇසුරු කළ සහ කොවිඞ් 19 මර්දන වැඩපිළිවෙළෙහි රාජකාරියේ යෙදී සිටි පොලිස් නිලධාරීන් 200 කට ආසන්න පිරිසක් මේ වන විට ස්වයං නිරෝධායනය වෙමින් සිටින බව පොලිස් මූලස්ථානයේ නිලධාරියෙක් පැවසීය.


ඒ අතරින් පිරිසක් පීසීආර් පරීක්ෂණ සදහා යොමු කර ඇති බවත්, එම පරීක්ෂණවල ප‍්‍රතිඵල ලැබී නොමැති බවත් එම නිලධාරියා වැඩිදුරටත් පැවසීය.


පසුගිය කාලසීමාවේදී පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගැනීම, මාර්ග බාධකවල සේවය කිරීම, ස්වයං නිරෝධායනයට යොමු වී සිටින පුද්ගලයන් නිරීක්ෂණය කිරීම ඇතුළු සේවාවන් රැුසක පොලිස් නිලධාරීන් යෙදී සිටි බවත්, එහිදී සාමාන්‍ය පුරවැසියන් සමඟ ඇසුරු කිරීමට නිලධාරීන්ට සිදුවූ බවත් එම නිලධාරියා කීය.


මීට පෙර රෝගීන් සමඟ ගනුදෙනු කරන ලද ත‍්‍රිවිධ හමුදා සාමාජිකයන්ට රෝගය වැළඳී ඇතැයි තහවුරු වීම නිසා, පොලීසියේ නිලධාරීන්ටද රෝගය වැළඳී ඇතිදැයි සැකයක් පවතින බව ඔහු කීය.

ඩෙංගු මදුරුවකුගේ උදාන ගීතය

0
Ephantus Mbatia, owner of the only bookshop at the church, attends the live internet streaming and broadcasting of the Good Friday service without worshippers, following the government measure to suspend church services to curb the spread of the COVID-19 coronavirus, at the All Saints' Cathedral in Nairobi, Kenya, on April 10, 2020. (Photo by Yasuyoshi CHIBA / AFP) (Photo by YASUYOSHI CHIBA/AFP via Getty Images)

        ෂාහ් පුදුමයක්: පුදුම හිතෙන සැපක්: නොහිතපු සනීපයක්. දෙවියන් වහන්සේ මෙදාපාර නං ඩෙංගු මදුරුවාගෙත් මූණ බලලා. පළවෙනි පාරට උන්වහන්සේටත්, උන්ගේ ප‍්‍රශ්න පෙනිලා. ඔන්න ඉතිං දැං මේ උදාවෙලා තියෙන්නේ ඩෙංගු මදුරුවාගේ වසන්තෙ: සැණකෙළි කාලෙ.

       කවුද හිතුවෙ, කාට ද හිතුණේ ඩෙංගු මදුරුවටත් මේවගේ කාලයක් උදාවේවි කියල? අපි කවම කවදාවත් බලාපොරොත්තු වුණ නිදහසක් ද මේ? මොන විදිහේ ඝාතන රැල්ලක් ද නගරයෙන්-නගරයට, ගමින්-ගමට ගලාගෙන ගියේ? මදුරු සනුහරේම වඳකරන්න නේ පිඹුරුපත් හද-හදා උන්නෙ? හොඳ වෙලාවට, නොහිතපු වෙලාවක ඒ ඔක්කොම කම්මුතු වුණා. ඇනහිටියා.

       මේක නං දෙයියන් වහන්සේගේම නියමයක්. ඉතිං ඩෙංගු මදුරුවගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරන්න මොනව ද උන්වහන්සේ කළේ? මොකක් ද පොළොවට එවුව මිසයිලේ? ඒකට තමයි කොවිඞ් 19 කියන්නේ.

        දැං ඉතිං කොරෝනා, කොරෝනා, කොරෝනාම තමයි. වෙන මුකුත්ම නෑ. පුදුමම තත්ත්වයක්. පුදුමම වසංගතයක්. කොරෝනාව ඇරුණම වෙන මොනම වෛරසයක් වත්, ලෙඩ රෝගයක් වත් නැතුව ගිහිං. නැතුව ගිහිං නෙවෙයි. ඒ ඔක්කොම අමතක වෙලා. මොක ද ඒ? කොරෝනාව ආපු සැණින් හැම කාලෙකම තිබුණු අට අනූවක් රෝග, නව අනූවක් ව්‍යාධි දුරිභූත වුණා ද? නෑ. නැතිභංගස්ථාන වුණේ ඒ රෝග නෙවෙයි. රෝගවලට තිබුණු බය. දැං හැමෝටම, හැම බලවතෙකුටම, හැම ලෝක නායකයෙකුටම තියෙන්නේ කොරෝනා බිය විතරයි. එච්චරමයි. ඉස්පිරිතාල, වෛද්‍ය විශේෂඥයො, රෝහල් සේවකයෝ වගේම සමහර වෙලාවට පවුලේ සාමාජිකයොම වුණත් වෙන වෙන ලෙඩ රෝග ගණං ගන්නේ නෑ. කොරෝනාව කොරෝනාවම තමයි ඉතිං. ඩෙංගු උණට විතරක් නෙවෙයි පිළිකාවට, හෘදයරෝගවලට, දියවැඩියාවට, පාචනේට වගේම එච්අයිවී ආසාදනේටත් නිවාඩු දීලා. දෙවියන් වහන්සේ නැත්තං යක්ෂයා මේ දවස්වල කාටහරි අඬගහලා තෝරාගැනීමක් කරන්න ඉඩ දුන්නොත්, ඒ කියන්නේ තෝරාගන්න කැමති ඩෙංගු උණ ද පිළිකාව ද කොරෝනාව ද කියල ඇහුවොත්  ඕනම කෙනෙක් ඉල්ලගන්නේ පිළිකාව. එහෙම නැත්තං ඩෙංගු උණ.

         කොහොම වුණත් කොරෝනාව මිනිහගේ වෙන වෙන රෝග අවම කරන්න මොකක්දෝ් බලපෑමක් කළැයි කියන එකත් බොරුවක් නෙවෙයි. හරි විදිහේ් සමීක්ෂණයක් කළොත් තමයි ඒක හරියටම තේරුම් යන්නෙ. අද වෙනකොට පුද්ගලික ඉස්පිරිතාලවල චැනලිං නැවතිලා. ලොබිවල පුටු හිස්. ඉස්පිරිතාල වුණත් මිනිිස්සුන්ව ඇතුළට වද්ද ගන්නේ උණ බලලා, උණ නැත්තං විතරයි. හතර හිනා… ඉස්සර නං ඉස්පිරිතාලවලට ඇතුළු කළේම උණ රෝගියො.

         කොහොම වුණත් මෙච්චර කල් මිනිස්සුන්ට වැඩිපුරම තිබිල තියෙන්නේ මානසික රෝග කියන එකත් ඔප්පු කළේ කොරෝනාවම තමයි. මිනිහාගේ ඒ මානසික රෝග වර්ධනය කළේ රටේම තියන රූපවාහිනිී නාලිකා. ඒවායේ කරපු වෛද්‍ය සාකච්ඡුා. ලෙඩරෝගවල පූර්ව ලක්ෂණ ගැන වෛද්‍යවරු පුන-පුනා කිව්ව සමහර කතා අහපු පේ‍්‍රක්ෂකයන්ට පුංචි කැස්සක් ආවත් හිතුණෙ ඒක පිළිකාවක පෙරමග ලකුණක් කියලයි. කොහොමටත් ඉතින් ‘මිනිහාය’ කියන්නෙම මානසික රෝගියෙකුට නේ? ජීවි විශේෂ අතරින් මානසික රෝගවලට නම් දරාපු එකම සතා තමයි මිනිහා.

       හැමදේම එකපාරටම අනිත් පැත්තට කැරකෙන්න අරං. ඔක්කොම උඩුයටිකුරුවෙලා. ‘ස්කෝර් එක කීය ද’ කිය-කියා අහ-අහා උන්න කටවල්වලින් දැං ඇහෙන්නේ ‘කී දෙනෙක් මැරිල ද?’, ‘කී දෙනෙකුට ආසාදනේ වුණා ද?’ කියන ප‍්‍රශ්න.

       ඉතිං ඔය විදිහට කොරෝනාවෙන් කොරවෙලා ඉන්න හැම කෙනෙකුටම දැං කොහොම ද ඩෙංගු මදුරුවා හතුරෙක් විදිහට පේන්නේ? කාටවත් දැං අතීත කතා මතක නෑ. ඒකම තමයි ඉතිං දෙපාසතාගේ උත්පත්ති ස්වභාවෙත්. දේවල් අමතක වෙන්නෙ හරි ඉක්මනට. ඇහිපිල්ලම් ගහන ඉක්මනින් නිර්වින්දනය වෙනවා. ඒ කාලේ නං මේගොල්ල කොහොම ද ඩෙංගු මදුරුවන්ට එරෙහිව සටන් කළේ? මතකනේ ඒ අඬහැරේ? ඉතිං මහකාලයක් ගතවුණැයි? මාස දෙක තුනකට ඉස්සර නේ? දැං කෝ ඒ බැනර්? කෝ ඒ පෝස්ටර්? කෝ ඒ වැටලීම්? ‘ඩෙංගු මාරයගෙන් බේරෙන්න’ කියල නේ පාරක්-පාරක් ගානේ, හන්දියක්-හන්දියක් ගානේ ලියල, ඇඳල, ගහල තිබුණෙ? ඒවා කියවපු මිනිස්සු වුණත් ඒ ඇසිල්ලෙම තමයි ඒව අමතක කළෙත්. ‘අරක්කු බිව්වම ගඳයි’, මත්පැන් පුරුෂ ශක්තිය හීන කරයි’ වගේ ඔල්මොරොන්දම් කතා ලියවිලා තිබුණ පෝස්ටර්වලට පස්ස හරවං ගිය බේබද්දො වගේම තමයි ඒ හැම මිනිහෙක්ම. අපරාදේ ඒවට වියදම් කරපු සල්ලි කන්දරාව.

        දැන් මේ දවස්වල ලෝක නායකයෝ, පාලකයෝ, වෛද්‍ය විශේෂඥයෝ මුඛවාඩම් බැඳගෙන ඉන්න අජූව දැක්කම මදුරුවකුට වුණත් ඇතිවෙන්නේ දුකක්. ඉස්සර නං ඉතිං මුඛවාඩම් එක්ක පාරෙ ඇවිදගෙන ගියේ සුනඛයෝ විතරම නේ?

        හැබැයි ඉතිං කොවිඞ් 19 මේ අහඹු වාසනාව උදාකරල දීල තියෙන්නේ මදුරුවන්ට විතරක්මත් නෙවෙයි. අනික් හැම රෝගකාරකයක්ම, හැම විෂබීජයක්ම, හැම වෛරසයක්ම මිනිහාට අමතක කෙරෙව්වේ කොරෝනාවම තමයි. අහිවාතක රෝගෙ ඉඳං සැරින් සැරේට ලෝකෙ ඇතිවෙලා නැතිවෙලා ගිය ඓතිහාසික වසංගත රෝග අතරින් කප් එක ගහල ඉන්නෙත්  ක‍්‍රවුන් එක පළඳින්නේත් කොරෝනාව.

        මදුරුවා කියන්නේ නං ඉතිං හැමදාමත් ගී ගය-ගයා, ලේ උරා බීවුව සතෙකුට තමයි. (ඒත් ඉතිං එළිපහළියෙ නොකළට දෙපා සතා කළෙත් ඒකම නේ?)

       වෙන මොන  රෝගාබාධයක් වුණත් තමුන්ගේ කෙනෙකුට වැළඳුණාම ඉස්සර මිනිස්සු කළේ එකට එක්කාසු වෙන එක. අත, පය, හිස පිරිමදින එක. සම්බාහනය. ‘ලෙඩා ගොඩ ගියේ වෙදකමින් නෙවෙයි හෙදකමින්…’ වගේ පිරුළු සමාජගත වුණෙත්, ව්‍යවහාරෙට ආවෙත් ඒ නිසා. ඒත් දැං? ලෙඩා තනිවෙලා. තනිකරලා. ඒ සන්තෑසියම තමයි මළ මිනිස්සුන්ටත් බලපාන්නේ. කොරෝනාව ලෝකෙට දුන්න නූතනම නූතන ආදර්ශපාඨෙ තමයි ‘දුරස් වෙයල්ලා’ කියන එක. සමාජ දුරස්ථභාවෙ. පෙම්වතුන්ට වුණත් දැං සිපවැළඳගැනීම් තහනම්. පෙම් කරන්න වෙන්නේ මීටරයක් දුරින් ඉඳං.

      ඉතින් මේ හැමදේම මොන විදිහට ද ඩෙංගු මදුරුවට බලපෑම් කළේ? ‘වල්ඌරන් කැකුණ තලන කොට හබන් කුකුළන්ට මඟුල්’ කිව්වලූ. අපි තමයි දැං ඒ හබන් කුකුළෝ. දැන් අපි කිසි බයක් සැකක් නැතුවම පියාඹගෙන ගිහින් වහන්නේ කාගේ හරි මූණටමයි. කොච්චර කසන්න ගත්තත් දැං කිසි කෙනෙකුට බෑ මූණට අත තියන්න. ඉතිං ඊළඟ පුදුමෙ තමයි මේ දවස්වල අපි ඒ විදිහට ලේ උරා බොන මිනිස්සුන්ට වත් ඩෙංගු උණ නොහැදෙන එක. හිතල බලමුකෝ ඉතිං? කොයි විදිහේ මනෝපාල කෙනෙකුට ද මේ මිනිහයි කියල කියන්නේ?

     කොහොම වුණත් දැං අපි මේ ගායනා කරන්නේ ඉස්සර ගායනා කරපු බයිලාවට වඩා වෙනස් එකක්. ඉතිං ඇයි අපි ඒ විදිහට සින්දුව අලූත් කළේ? හරියටම කියනව නං මේක කොරෝනාව වෙනුවෙන් ගැයෙන ප‍්‍රශස්තියක්. උපහාර ගීතයක්. උදානයක්.

       දැන් නං අපට තියන එකම එක බය කොරෝනාවට එන්නතක්, බේතක් හොයාගනීවි ද කියන එක. ඒත් හෙම්බිරිස්සාවෙම එක්තරා ප‍්‍රභේදයක්, දිගුවක් වුණ කොරෝනාව සහමුලින්ම අකාමකා දමන්න නං ලේසි වෙන එකක් නෑ. කොයි පර්යේෂකයට ද, කොයි විශේෂඥයාට ද ලෝකෙන් හෙම්බිරිස්සාව තුරන් කරන්න පුΩළුවං වුණෙ?. කාරි නෑ. ඔහොම යමුකෝ ඉතිං.

-කැත්ලීන් ජයවර්ධන

සෞඛ්‍ය ලේකම්ගේ චක‍්‍රලේඛයට පිටින් රෝහල් කාර්ය මණ්ඩල ගෙන්වයි

0

අත්‍යවශ්‍ය සේවකයන් කැඳවීම සඳහා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් භද්‍රානි ජයතිලකගේ චක‍්‍රලේඛයක් මගින් ලබාදී ඇති නියෝගය රෝහල් ගණනාවක් පිළිපදින්නේ නැති බවත්, සියලූ සේවකයන් සේවයට කැඳවන බවත්, එමගින් රෝහල්වල සෞඛ්‍ය තත්වය අවදානමකට ලක්ව ඇති බවත් රජයේ හෙද නිලධාරීන්ගේ සංගමය සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරිය වෙත ලිපියක් යොමු කරමින් දන්වා ඇත.

අපේ‍්‍රල් 28 වැනිදා එම ලිපිය යවා ඇත. එම ලිපිය මෙසේය.

‘ඔබතුමිය විසින් රටේ පවතින වසංගත තත්වය පිළිබඳව අවධානය යොමුකර, සෞඛ්‍ය සේවකයන්ට  ඇති අවදානම අඩු කිරීම පිණිස 2020.04.12 දින අංක 02/03/2020 චක‍්‍රලේඛය මගින් අත්‍යවශ හා අවම සේවක සංඛ්‍යාවක් රාජකාරි සඳහා කැඳවන ලෙසට උපදෙස් දී ඇත.

එමෙන්ම 2020.04.25 වන දින ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශය විසින් නිකුත්කර නිවේදන අංක 73 යටතේ කොතරම් අත්‍යවශ්‍යම සේවාවක් වුවද  මුළු සේවක සංඛ්‍යාවෙන් 1/3 ක් පමණක් සේවා ස්ථානවලට සේවයට ගෙන්වන ලෙසට උපදෙස් දී ඇත.

නමුත් මේ වන විට හෙද සේවාවලට අදාලව, බොහෝ රෝහල්වල මෙම නියෝගය ක‍්‍රියාත්මක නොකරමින් තිබෙන බවට සංගමයට වාර්තා වී ඇත. එම රෝහල්වල පරිපාලනය සමග සකච්ඡා කළද, ඔවුන් එයට එකඟ නොවී බලපෑම් කරමින් සාමාන්‍ය ආකාරයට රාජකාරි සඳහා සේවයට කැඳවා ඇත.

ලෝකයම  වසංගත තත්වය නිසා බරපතළ අවදානමට ලක්වී ඇති බැවින් විවිධ සීමා කිරීම්වලට ලක් කර ඇත. එබැවින් යම් ආයතනයක සේවකයන්ගෙන් 1/3 ගෙන්වීමට රජය ගත් තීරණය කාලෝචිත වන අතර, එය සෞඛ්‍ය කාර්යමණ්ඩල අතරද ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශයේ වගකීම වේ. 

එසේ අදාළ නිර්දේශ ක‍්‍රියාත්මක නොකොට ආයතන හෝ ඒකක ලෙස හෙද නිලධාරීන් ඇතුළු සෞඛ්‍ය කාර්යමණ්ඩල නිරෝධායනයට යොමු කිරීමට සිදු වුවහොත්, සෞඛ්‍ය කාර්යමණ්ඩල හා ජනතාව බරපතළ අවදානමකට මුහුණ දීමට සිදුවනු ඇත.

එවැනි තත්වයක් ඇති වුවහොත් එහි සම්පුර්ණ වගකීම සෞඛ්‍ය බලධාරීන් විසින් භාර ගත යුතුය. නාවික හමුදාවට මුහුණ දීමට සිදුවී ඇති තත්වය උදාහරණයක් ලෙස දැක්විය හැක.

මෙම අවදානම්  තත්වය පිළිබඳව සලකා බලා ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශය විසින් නිකුත්කර නිවේදනයේ සදහන් පරිදි, දුන් නිර්දේශ හෙද සේවයට හා සියලූ  සෞඛ්‍ය කාර්යමණ්ඩලවලට  අදාළ කරමින් ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට   නියෝග නිකුත් කරන ලෙසත්, එම  නිර්දේශ නියමිත ලෙස සියලූ ආයතනවල  ක‍්‍රියාත්මක වන්නේදැයි සොයා බලන ලෙසත් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමු.

එසේ නොවුනහොත් රෝහල් තුල නොසන්සුන්කාරී තත්වයක් වර්ධනය වී හෙද කර්යමණ්ඩලය ආරක්ෂාව වෙනුවෙන්, රෝහල් තුළ යම් යම් ක‍්‍රියාමාර්ග ඇති වීමේ ප‍්‍රවණතාවක් උද්ගතවිය හැකි

අතර, එහි වගකීම එම ගැටලූ ඇතිකරන ප‍්‍රාදේශීය සෞඛ්‍ය පරිපාලනය හා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය විසින් භාර ගතයුතු බව අවධාරණය කරමු. මෙම ගැටලූ නිරාකරණය කිරීම සඳහා කඩිනමින් සාකච්ඡාවක් කැඳවන ලෙස කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමු.’‍‍‍‍

අනුරංග ජයසිංහ

සෞඛ්‍යාරක්ෂිතව ඡන්දය පැවැත්වීම ගැන දෙපාර්තමේන්තුව ලොකු අවුලක

– නිලධාරීන්ට තවම අදහසක් නෑ

– වියදම අනුමාන කරන්න අමාරුයි

– කොරියාවට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් තත්වයක්

– කොරියාවේ ඡන්ද ගණනය ඉලෙක්ට්‍රොනික්, ලංකාවේ අතින්

පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය ජුනි 20 වැනිදා පැවැත්වීමට නියමිත වුණත්, සෞඛ්‍යාරක්ෂිත ක‍්‍රමවේද පාවිච්චි කරමින් මැතිවරණය පවත්වන ආකාරය හා සෞඛ්‍යාරක්ෂිතව මැතිවරණය පවත්වන්නේ කෙසේද යන කාරණා පිළිබඳව මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවේ සහ මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් බරපතළ ගැටලූවකට මුහුණදී ඇතැයි එම ආයතනවල නිලධාරීහු පවසති.

ජුනි 20 වන විට කොවිඞ්-19 වසංගතය සම්පූර්ණයෙන් පහව යනු ඇතැයි විශ්වාස කළ නොහැකි පසුබිමක, සෞඛ්‍යාරක්ෂිතව මැතිවරණය පැවැත්වීම සඳහා කොපමණ වියදමක් වැය වනු ඇතිදැයි අප කළ විමසීමකදී එම නිලධාරී කිහිපදෙනෙක් ඒ බව පැවසූහ.

එම කරුණු පිළිබඳව මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් සාකච්ඡා කිරීමට පටන්ගෙන ඇතත්, කිසිදු කාරණයක් ගැන තවම නිශ්චිත තක්සේරුවකට පැමිණීමට නොහැකි වී ඇතැයිද එම නිලධාරීහු කීහ. මෙම තත්වය යටතේ මැතිවරණයක් පවත්වා ඇත්තේ දකුණු කොරියාව පමණක් බවත්, දකුණු කොරියාවේ තත්වයට කිසිසේත්ම ශ‍්‍රී ලංකාව සමාන නොවන බවත් එම නිලධාරීහු කියති.

මැතිවරණයට වැය වෙන වියදම ගැන කිසිදු තක්සේරුවක් නැති බවත්, සාමාන්‍ය තත්වයකදී වැය වෙන වියදම මෙන් කිහිපගුණයක් වැය වනු ඇති බවත් ඔවුහු කීහ. මුහුණු ආවරණ, විෂබීජනාශක, ආරක්ෂිත උපකරණ ආදි අමතර වියදම් රැසක් දැරීමට සිදුවනු ඇති නිසා වියදම අතිවිශාල ලෙස වැඩි වනු ඇතැයි ඔවුන්ගේ මතයය. කෙසේ වෙතත් මුහුණු ආවරණ හා විෂබීජනාශකවලින් එකිනෙකා අතර රෝගය බෝ වීම සම්පූර්ණයෙන් නැවැත්විය නොහැකි වීමද සැලකිල්ලට ගෙන ඇති තවත් කාරණයකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඡන්දදායකයන් ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමේදී වසංගතය බෝ නොවෙන ආකාරයට ආරක්ෂිතව කටයුතු කරනු ඇතිද යන කාරණය පිළිබඳවත් එම ආයතන සැලකිල්ලට ගෙන ඇත.

මැතිවරණ රාජකාරී සඳහා නිලධාරීන් පැමිණෙනු ඇතිද යන්න සැලකිල්ලට ගෙන ඇති තවත් කාරණයකි.

ඊට අමතරව දකුණු කොරියාවේ ඡන්ද ගණන් කිරීම ඉලෙක්ට්‍රොනිකව කළ නමුත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඡන්ද ගණන් කිරීම අතින් සිදු කිරීමට සිදුවන බවත් එකම ඡන්ද පත‍්‍රිකාව කිහිපදෙනෙකුට ස්පර්ශ කිරීමට සිදුවෙන බවත් සාකච්ඡාවට ලක් කර ඇත. ඡන්ද ගණන් කිරීමේදී නිලධාරීන් එක ළඟ රැඳවීමට නොහැකි වීමත්, දූරස්ථභාවය පවත්වාගැනීමට සිදුවීමත් නිසා කෙතරම් ඉඩකඩක් වැය වේදැයි අනුමාන කිරීමද ගැටලූවක් වී ඇත.

සෞඛ්‍යාරක්ෂිතව ඡන්දය පැවැත්වීම ගැන දෙපාර්තමේන්තුව ලොකු අවුලක

– නිලධාරීන්ට තවම අදහසක් නෑ

– වියදම අනුමාන කරන්න අමාරුයි

– කොරියාවට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් තත්වයක්

– කොරියාවේ ඡන්ද ගණනය ඉලෙක්ට්‍රොනික්, ලංකාවේ අතින්

පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය ජුනි 20 වැනිදා පැවැත්වීමට නියමිත වුණත්, සෞඛ්‍යාරක්ෂිත ක‍්‍රමවේද පාවිච්චි කරමින් මැතිවරණය පවත්වන ආකාරය හා සෞඛ්‍යාරක්ෂිතව මැතිවරණය පවත්වන්නේ කෙසේද යන කාරණා පිළිබඳව මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවේ සහ මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් බරපතළ ගැටලූවකට මුහුණදී ඇතැයි එම ආයතනවල නිලධාරීහු පවසති.

ජුනි 20 වන විට කොවිඞ්-19 වසංගතය සම්පූර්ණයෙන් පහව යනු ඇතැයි විශ්වාස කළ නොහැකි පසුබිමක, සෞඛ්‍යාරක්ෂිතව මැතිවරණය පැවැත්වීම සඳහා කොපමණ වියදමක් වැය වනු ඇතිදැයි අප කළ විමසීමකදී එම නිලධාරී කිහිපදෙනෙක් ඒ බව පැවසූහ.

එම කරුණු පිළිබඳව මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් සාකච්ඡා කිරීමට පටන්ගෙන ඇතත්, කිසිදු කාරණයක් ගැන තවම නිශ්චිත තක්සේරුවකට පැමිණීමට නොහැකි වී ඇතැයිද එම නිලධාරීහු කීහ. මෙම තත්වය යටතේ මැතිවරණයක් පවත්වා ඇත්තේ දකුණු කොරියාව පමණක් බවත්, දකුණු කොරියාවේ තත්වයට කිසිසේත්ම ශ‍්‍රී ලංකාව සමාන නොවන බවත් එම නිලධාරීහු කියති.

මැතිවරණයට වැය වෙන වියදම ගැන කිසිදු තක්සේරුවක් නැති බවත්, සාමාන්‍ය තත්වයකදී වැය වෙන වියදම මෙන් කිහිපගුණයක් වැය වනු ඇති බවත් ඔවුහු කීහ. මුහුණු ආවරණ, විෂබීජනාශක, ආරක්ෂිත උපකරණ ආදි අමතර වියදම් රැසක් දැරීමට සිදුවනු ඇති නිසා වියදම අතිවිශාල ලෙස වැඩි වනු ඇතැයි ඔවුන්ගේ මතයය. කෙසේ වෙතත් මුහුණු ආවරණ හා විෂබීජනාශකවලින් එකිනෙකා අතර රෝගය බෝ වීම සම්පූර්ණයෙන් නැවැත්විය නොහැකි වීමද සැලකිල්ලට ගෙන ඇති තවත් කාරණයකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඡන්දදායකයන් ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමේදී වසංගතය බෝ නොවෙන ආකාරයට ආරක්ෂිතව කටයුතු කරනු ඇතිද යන කාරණය පිළිබඳවත් එම ආයතන සැලකිල්ලට ගෙන ඇත.

මැතිවරණ රාජකාරී සඳහා නිලධාරීන් පැමිණෙනු ඇතිද යන්න සැලකිල්ලට ගෙන ඇති තවත් කාරණයකි.

ඊට අමතරව දකුණු කොරියාවේ ඡන්ද ගණන් කිරීම ඉලෙක්ට්‍රොනිකව කළ නමුත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඡන්ද ගණන් කිරීම අතින් සිදු කිරීමට සිදුවන බවත් එකම ඡන්ද පත‍්‍රිකාව කිහිපදෙනෙකුට ස්පර්ශ කිරීමට සිදුවෙන බවත් සාකච්ඡාවට ලක් කර ඇත. ඡන්ද ගණන් කිරීමේදී නිලධාරීන් එක ළඟ රැඳවීමට නොහැකි වීමත්, දූරස්ථභාවය පවත්වාගැනීමට සිදුවීමත් නිසා කෙතරම් ඉඩකඩක් වැය වේදැයි අනුමාන කිරීමද ගැටලූවක් වී ඇත.

අපෙන් කොළඹට කොවිඞ්-19 පැතිරෙන්න පුළුවන්.. අපි සේවයෙන් අයින් වෙනවා – කොළඹ සෞඛ්‍ය නිලධාරීහු කියති

තමන්ව පීසීආර් පරීක්ෂණයට ලක් කරන ලෙස ඉහළ නිලධාරීන්ගෙන් කරන ලද ඉල්ලීමක් ඉටු නොකළ බවත් තමන්ට කොවිඞ්-19 රෝගය ඇතිදැයි සැකයක් ඇති බවත්, එම නිසා තමන් සේවයෙන් ඉවත්ව දින 14ක ස්වයං නිරෝධායනයට යොමුවෙන බවත් කොළඹ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීවරයෙකු සහ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරුන් පිරිසක් ලිඛිතව දැනුම් දී ඇත.

කොළඹ නගර සීමාව තුළ 2ඒ නමින් හඳුන්වන කලාපයෙහි සේවය කරන සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී ඩබ්ලිව්.කේ. චන්ද්‍රපාල සහ එම නගර සීමාවේ මහජන සෞඛ්‍ය නිලධාරීවරුන් 12 දෙනෙකු ඒ බව ලිපියකින් දැනුම් දී ඇත.

අපේ‍්‍රල් 29 වැනිදා කොළඹ මහනගර සභාවේ ප‍්‍රධාන සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීවරයා වෙත එම ලිපිය යොමුකර ඇත. එම සම්පූර්ණ ලිපිය මෙසේය.

‘දැඩි අවදානමක් සහිතව සේවය කරන අප කාර්ය මණ්ඩලය පීසීආර් පරීක්ෂණයට ඉල්ලූම් කළද මුඛ ආවරණයක් සෞඛ්‍ය කාර්ය මණ්ඩලයට ප‍්‍රමාණවත් බව වෛද්‍ය සමිත මහතා (අධ්‍යක්ෂ වසංගතවේදී අංශය)පැවසූ අතර, රෝග ලක්ෂණ පහළ වූ පසුව පරීක්ෂණ කළ හැකි බව වෛද්‍ය විජයමුණි මහතා (ප‍්‍රධාන සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී) පැවසීය.

අප හට රෝගය ආසාදනය වීමේ සැකය මත දැඩි මානසික ආතතියට අප ලක්ව ඇත.

එයට හේතුව වන්නේ කොළඹ 12 බණ්ඩාරණායක මාවත ප‍්‍රදේශයෙන් අපේ‍්‍රල් මස 15 සිට අපේ‍්‍රලේ මස 26 වන දින දක්වා කෙටි කාලය තුළ කොවිඞ්-19 පොසිටිව් රෝගීන් 97ක් සහ ආශ‍්‍රිතයන් 1300ක පමණ පිරිසක් නිරෝධායන කඳවුරු සඳහා යොමු කළ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරුන් සහ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී කොවිඞ්-19 රෝගය ආසාදනය වුවහොත්, කොළඹ නගරයේ දිසා අංක 2ඒ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී කොට්ඨාශයට අයත් රජයේ ප‍්‍රධාන මර්මස්ථාන බොහොමයකි පිහිටා ඇති කොළඹ 01, 11, 12, 12 සහ කොළඹ 14 ප‍්‍රදේශය සේවා ලාභීන් වන 137,000ක ආසන්න රජයේ සේවකයන් ඇතුළු මහ ජනතාව තුළ වසංගත ත්වයකට මෙම රෝගය පැතිර යෑමට ඉඩ ඇත.

එම නිසා මහජනතාවගේ සුරක්ෂිතභාවය තහවුරු කිරීම සඳහා කටයුතු කරන අප, රෝගී වීමේ දැඩි අවදානමක් ඇති නිසා අප කාර්ය මණඩලය අද දින සිට දින 14ක ස්වයං නිරෝධායනයට යොමු වීමට තීරණය කළෙමු.’

සබැඳි පුවත්

https://news.gettopten.com/%e0%b6%b1%e0%b7%92%e0%b6%bb%e0%b7%9d%e0%b6%b0%e0%b7%8f%e0%b6%ba%e0%b6%b1%e0%b6%ba%e0%b7%9a-%e0%b7%83%e0%b7%92%e0%b6%a7%e0%b7%92-%e0%b6%b1%e0%b7%92%e0%b6%bd%e0%b6%b0%e0%b7%8f%e0%b6%bb%e0%b7%93%e0%b6%b1/