No menu items!
22 C
Sri Lanka
4 June,2026
Home Blog Page 330

කර්මාන්තශාලා විවෘත කළොත් සේවකයන්ට ගැටලූ රැසක්

ඇඳිරි නීතිය ලිහිල් කොට කර්මාන්තශාලා යළි විවෘත කිරීමේදී සේවකයන්ගේ සෞඛ්‍යාරක්ෂාව සැපයීමට ප‍්‍රමාණවත් පහසුකම් නොවීම, නවාතැන් පහසුකම් නොමැතිවීම හා සේවක අයිතිවාසිකම් කප්පාදු කිරීමට කර්මාන්තශාලා හිමියන්ට ඉඩ සැලසීම ආදි ගැටලූ රැසක් ඇති බව වෘත්තීය සමිති කිහිපයක් ජනාධිපතිවරයා වෙත ලිපියක් මගින් දැනුම් දී ඇත.

මෙම ගැටලූ පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමට තම වෘත්තිය සමිති වෙත දිනයක් ලබාදෙන ලෙස එමගින් ඉල්ලීමක් කර ඇත.

‘ඇඳිරි නීතිය ලිහිල් කිරීම හා කර්මාන්ත ශාලා යළි විවෘත කිරීම සමග වන රැකියා තත්ත්වය පිළිබඳව’ යන මාතෘකාවෙන් එම ලිපිය ලියා ඇත.

නිදහස් වෙළද කලාප සහ පොදු සේවා සේවක සංගමය, ලංකා වෙළඳ කාර්මික සහ පොදු කම්කරු සංගමය, එක්සත් කම්කරු සම්මේලනය, එන්.යූ.එම්.එස් යන වෘත්තිය සමිති එම ලිපිය යොමුකර ඇත.

එම සම්පූර්ණ ලිපිය මෙසේය.

‘කෝවිඞ්-19 වසංගත තත්ත්වය හමුවේ කර්මාන්ත ශාලා යළි විවෘත කිරීම සමග පෞද්ගලික අංශයේ, විශේෂයෙන්ම අපනයන නිෂ්පාදන ක්ෂෙත‍්‍රයෙහි සේවක සේවිකාවන්ගේ ඉතා සංවේදී තත්ත්වයන් පිලිබඳව ඔබව මෙයින් නැවත අමතන්නට සිදුව ඇත. පසුගිය මාසයක පමණ කාලයේ සංශෝධිත ඇඳිරි නීති කාල යටතේ එක්තරා ආකාරයක වෙනසකට බඳුන් කෙරුණු රටම වසා තැබීමක අපි සිටියෙමු.

බොහෝ දිස්ති‍්‍රක්කවල අපේ‍්‍රල් 20 වන සඳුදා පාන්දර 05 සිට රාත‍්‍රී 08 දක්වාත් තවත් දිස්ති‍්‍රක්කවල අපේ‍්‍රල් 22 වන බදාදා උදේ ඒ වෙලාවන්හිත් ඇඳිරි නීතිය ලිහිල් කරනු ලබන බව ඔබගේ මාධ්‍ය ඒකකය විසින් අපේ‍්‍රල් 18 වන සෙනසුරාදා නිවේදනය කළේ ය. එසේ වූවත් පොලිස් බල ප‍්‍රදේශ 24 ක් සම්පූර්ණයෙන් වසා තැබෙනු ඇත. ඉන් 18 ක් බස්නාහිර පළාතේ වන අතර, 11 ක් කොළඹ දිස්ති‍්‍රක්කයෙහි ය. පුත්තලම දිස්ති‍්‍රක්කයේ 03 කි. මහනුවර, කෑගල්ල සහ අම්පාර දිස්ති‍්‍රක්කය්හි එක බැගිනි. ඒ අනුව නිදහස් වෙළඳ කලාප හා කාර්මික උද්‍යාන පිහිටි සියලූ ප‍්‍රදේශ නිදහස්වන අතර, ඒවායේ ‘‘දහවල’’ එක් වැඩ මුරයක් සඳහා හෝ කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීමේ අවකාශය ඇත.

කෝවිඞ්-19 පැතිරීම හා රැකියා

ඇඳිරි නීතිය සමග ගත කළ දිගු මාසයකට පසු නැවත සමාජීය හා ආර්ථික කටයුතු සඳහා ඉඩ ලබා දෙමින් එය ලිහිල් කිරීම සම්බන්ධයෙන් අපගේ එක`ගතාව මෙයින් පළ කරන අතරම, කෝවිඞ්-19 පාලනය කිරීම සඳහා ප‍්‍රාදේශීය හා පළාත් මට්ටමින් ඉතා දියුණු අධීක්ෂණ හා නියාමන ව්‍යුහයක් ස්ථාපතිකර නොමැතිවීමේ ගැටළු සම්බන්ධයෙන් අපගේ කණස්සල්ල මෙහි සටහන් කරමු.

එන්නතක් නොමැතිව කෝවිඞ්-19 තුරන් කළ නොහැකි බව පිළිගත් සත්‍යයකි. ඒ සඳහා දිගු කාලයක් ගත විය හැක. එබැවින් ප‍්‍රජාව අතර වයිරසය පැතිරීම පාලනය කර තබා ගැනීමට දැඩි සමාජ විනයක් සමග කාර්යක්ෂම පාලන යාන්ත‍්‍රණයක අවශ්‍යතාව ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය අවධාරණය කරන්නේය. ඇඳිරි නීතිය ලිහිල් කළ පසු සමාජීය (පුද්ගල) දුරස්ථතාව දැඩි සේ පවත්වා ගැනීමට තරම් අපගේ සමාජයේ විනයක් නොමැති බව අපිද පිළිගනිමු. මැයි මාසයේ අග වනවිට මැතිවරණයක් පැවැත්වීමේ ළකුණුද සමග, වයිරසය පාලනය කර ගැනීමට අවශ්‍ය පියවර බොහෝමයක් අමතක වනු ඇති බවට සැකයක් නැත.

එවැනි විට, දෙවන වටයක පැතිරීමක් ඇති වන්නේය. වසා තැබීම් ලිහිල් කිරීමේදී ඉතා මැනවින් නියාමනය කළ සිංගප්පූරුව, හොං කොං, තායිවානය, චීනය, දකුණු කොරියාව සහ ජපානය වැනි රටවලද එය සිදු විය. දෙවන වටය සාමාන්‍යයෙන් වඩා බරපතලය. සියලූ කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීමට බලාපොරොත්තුවන විට, නියමාකාර පාලන යාන්ත‍්‍රණයක් තහවුරු නොකළහොත් අප එවැනි මහා ව්‍යාප්තියකට හසු විය හැකිය.

කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීම යනු ගම් බලා ගිය දහස් ගණන් සේවක සේවිකාවන් නැවත පැමිණීමය. ඔවුන් නවාතැන් බලාපොරොත්තු වන්නේ කර්මාන්ත ශාලා අසන්නයෙහිය. ඔවුන් තද බදයෙන් යුතු පොදු පහසුකම් හවුලේ භාවිත කරන නවාතැන් පලවල ඉන්නා බව කවුරුත් දන්නා කාරණාවකි. පළමු ප‍්‍රශ්නය වන්නේ නවාතැන් හිමියන් දැන් ඒවා කුලියට දීමට කැමැත්තක් දක්වයිද යන්නය. එවගේම, විශේෂයෙන් සේවිකාවන් යෑම් ඊම් කරනුයේ කණ්ඩායම් ගැසී ය. ඔවුන්ට සමාජීය දුරස්ථතාව කෙතරම් මතක තියේද යන්නත් ප‍්‍රශ්නයකි. දෙවැන්න, කලමනාකරණය විසින් නිෂ්පාදන කි‍්‍රයාවලියේදී සහ කෑම කාමරත් විවේකාගාරත් සමාජීය දුරස්ථතාවය වෙනුවෙන් අලූතින් සකස් කරනු ඇතිද යන්නය. එවගේම වායු සමීකරණයද අහිතකර බැව් දැන් සඳහන් වන්නේය.

එවැනි කාරණා ආයෝජන මණ්ඩලයේ මාර්ගෝපදේශයන්හි අඩංගු නොවන බව අපේ නිරීක්ෂණය වේ. එවගේම, ආයෝජන මණ්ඩලයේ අනුමැතියට යටත් රට පුරා ඇති කර්මාන්ත ශාලා පමණක් නොව, නිදහස් වෙළඳ කලාප හා කාර්මික උද්‍යාන පවා නියාමනය කිරීමේ හැකියාවක් ආයෝජන මණ්ඩලයට ඇතැයි අපි විශ්වාස නොකරමු.

කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීම හා රැකියා

රටේ ආර්ථිකය රඳවා ගැනීමට දරණ උත්සාහයන් සඳහා කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කළ යුතු බව අපිද පිළිගනිමු. එහෙත් කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කළ යුත්තේ සේවක සේවිකාවන් අතුරු සාධකයක් ලෙස සළකමින් හාම්පුතුනට ඔවුන්ගේ ලාභ රේට්ටු සහතික කර ගැනීමේ අවශ්‍යතා මත නොවන්නේය. මෙය අප අවධාරණය කරනුයේ කාරණා දෙකක් හේතුවෙනි.

ආණ්ඩුවේ නිවේදනය මගින් විවෘත කිරීමේදී ‘‘සේවා වාර්තා කළ යුත්තේ කවුරුන්ද හා කොපමණක්ද යන්න’’ තීන්දු කිරීමේ අයිතිය ‘‘ආයතන ප‍්‍රධානියාට’’ ලබාදී තිබීමය.

ඔබ සමග හා අනෙක් බලධාරීන් සමග හාම්පුතුන්ගේ ඉල්ලීම් සාකච්ඡා කිරීමේදී පහත සඳහන් කාරණා පදනම් වූ හෙයිනි.

ප‍්‍රමාණවත් ඇණවුම් නොමැතිවීමෙන් සේවකයින් අස් කරන්නට සිදුවීම

ඉතිරි සුළු ඇණවුම් කිහිපය සම්පූර්ණ කිරීමට දැනට ඉන්නා සියලූ සේවකයන් අවශ්‍ය නොවීම

ආණ්ඩුව සහන නොදෙන්නේ නම්, අපේ‍්‍රල් මාසයෙන් පසු වැටුප් ගෙවීමට ඇති නොහැකියාව

අවශ්‍ය වන්දි සමග සේවයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා කම්කරු නීති ලිහිල් කිරීම හෝ සංශෝධනය කිරීම

මේවා ඇ`ගළුම් ක්ෂේත‍්‍රයේ සුළු හා මධ්‍යම පරිමාණ කර්මාන්ත වලට විශේෂයෙන් අදාල යැයි කියනු ලැබේ. සාමාන්‍යයෙන් විසඳුම් සෙවීමේදී මතු නොකරන කාරණා ගණනාවක් මේවා විසින් ඉස්මතු කරනු ලැබේ. එබැවින්, මේ රටට අවශ්‍ය ‘‘ඩොලර් ආදායම්’’ ඉපැයීමේදී ප‍්‍රධානම දායකයින් වන සේවකයින්ගේ පැත්තෙන් පහත සඳහන් ගැටළු අපි ඉස්මතු කරන්නෙමු.

කෝවිඞ්-19 හේතුවෙන් ගෝලීය ඇ`ගළුම් වෙළඳපල ඇහිරී ඇති බැවින් තමන් ඉතා අසීරු තත්ත්වයකට පත්ව ඇතැයි හාම්පුත්තු කියන්නාහ. එබැවින් ඉදිරි මාස වල කර්මාන්ත ශාලා පවත්වා ගැනීමට පෙර සිටි සේවක සංඛ්‍යාව දැන් අවශ්‍ය නොවන්නේ යැයිද ඔවුහු කියති. පසුගිය කාලයේ යන්ත‍්‍ර කි‍්‍රයාකරුවන් 74,000 ක අඩුවක් ඇතැයි කීවේද මේ හාම්පුතුන්ම බැව් අමතක නොකළ යුතුය. එහි තේරුම වූයේ ඔවුන් මෙතෙක් කි‍්‍රයාත්මකව සිට ඇත්තේ අවශ්‍ය සේවක සංඛ්‍යාව නොමැතිවය. එබැවින් ඉවත් කිරීමට අමතර සේවක පිරිස් සිටිය නොහැක.

අපේ‍්‍රල් මාසයෙන් පසු ඉදිරි මාස 03 ක කාලයකට වැටුප් ගෙවීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් නැතැයි කීමේ එකම අරුත නම්, බදු ගෙවන ජනතාවගේ මුුදලින් මෙතුවක් කල් හැම ආණ්ඩුවක්ම ඔවුන්ට දෙනු ලැබූ අපමණ මූල්‍ය හා අනෙක් සහන සමගත් ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාර බංකොලොත් ව්‍යාපාර ලෙස පැවති බවය. පසුගිය අවුරුදු 40 ක පමණ කාලයේ අපනයන නිෂ්පාදන ක්ෂේත‍්‍රයෙහි, විශේෂයෙන් ඇගළුම් ක්ෂේත‍්‍රයෙහි හාම්පුතුන් විශාල ලාභ උපයා ඇත්තේ ඔවුන්ගේ දක්ෂතා මතම නොවේ. ඔවුන් විශාල ලාභ උපයා ඇත්තේ රටක් වශයෙන් අපට ලැබුණු යුරෝපා හා ඇමෙරිකානු ජී.එස්.පී සහන මත සහ හැම ආණ්ඩුවක් විසින්ම නොකඩවා දෙනු ලැබූ බදු සහන, බදු විරාම, බදු ඉවත් කිරීම් වැනි විශේෂ පහසුකම් රැසක් සමගින්ය.

අපගේ වැනි සියයට 80 ක වක‍්‍ර බදු ආදායමක් ලබන රටක බදු සහන වාසි ලබන හාම්පුතුන්ට ඔවුන්ගේ ලාභය වෙනුවෙන් ශ‍්‍රමය වැය කරන සේවකයින් නඩත්තු කිරීමේ සමාජ වගකීමක් තිබිය යුතුය.

පෞද්ගලික අංශයේ ලක්ෂ 23 ට වැඩි සේවක සංඛ්‍යාවක් වෙනුවෙන් මෙරට කි‍්‍රයාත්මක කම්කරු නීති පද්ධතිය, ආයෝජන මණ්ඩලයේ නියාමනයට යටත් අපනයන නිෂ්පාදන ක්ෂේත‍්‍රයේ ලක්ෂ 05 ක පමණ සේවකයින් අතුරින් ඇතැම් පිරිස් පහසුවෙන් අස් කිරීම සඳහා සංශෝධනය කරන්නට ඉල්ලීම අතිශය අසාධාරණ ඉල්ලීමකි. අපනයන නිෂ්පාදන අංශයේ රැකියා පිළිබඳව උනන්දුවන හාම්පුතුන් වෙනුවෙන් සමස්ථ පෞද්ගලික අංශයට බලපාන්නාවූ නීති සංශෝධනය කිරීමට ඉල්ලීමේ කිසිදු වැදගත් තර්කයක් නැත.

සේවයෙන් අස් කිරීම සම්බන්ධව ‘‘සේවක රැකියා අවසන් කිරීමේ (සංශෝධිත) පනතෙහි’’ ඉතා පැහැදිලිව සඳහන් කර ඇති ප‍්‍රතිපාදන ඔබගේ මාධ්‍ය අංශයේ නිවේදනයකින් වෙනස් කළ නොහැක. හාම්පුතුන්ට හිතුමතේ සේවකයින් අස් කිරීමට අවසරදීම මෙරට කි‍්‍රයාත්මක නීතිමය විවෘතව උල්ලංඝණය කිරීමකි. එවගේම හිතුමතේ සේවයෙන් අස් කිරීමට හාම්පුතුන්ට බලය දීම, සේවකයින් අස් කිරීමේ පිළිගත් ‘‘සම්මතය’’ උල්ලංඝණය කිරීමකි. පිළිගත් සම්මතය වන්නේ ‘‘පළමුව රැකියාවට පැමිණි සේවකයා අවසානයට ඉවත් කිරීමය’’. එය ජ්‍යෙෂ්ඨත්වයට හා පළපුරුද්දට විශේෂ හිමිකමක් ලබා දීමකි.

බොහෝවිට සඳහන් කෙරෙන ආකාරයට, සුළු හා මධ්‍යම පරිමාන කර්මාන්ත කි‍්‍රයාත්මකව පවත්වා ගැනීමේදී ඔවුන් සතු ප‍්‍රශ්න සඳහා විසඳුම් ලබා දීමේ වැඩි අවධානයක් තිබිය යුතුය. ඒ සඳහා ආණ්ඩුවේ තීරණ සහ රජයේ සහාය වෙනුවෙන් සුළු හා මධ්‍යම පරිමාන කර්මාන්ත වර්ගීකරණය කිරීමේ නිර්ණායක කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව සහ ආයෝජන මණ්ඩලය විසින් සකස් කළ යුතුව ඇත.

එබැවින් ඉහතින් සඳහන් ගැටළු සඳහා විසඳුම් සෙවීම වෙනුවෙන් පාදක කර ගැනීමට හාම්පුතුන් විසින් පහත සඳහන් ප‍්‍රශ්න සඳහා පිළිතුරු සැපයිය යුතු යැයි අපි අවධාරණයෙන් කියමු.

කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීම සඳහා අවසර ඉල්ලීමට ඔවුන්ට ‘‘ඇණවුම්’’ ලැබුණේ කොහෙන්ද?

දැනට අවසන් කෙරුණු ඇණවුම් වලින් ගැණුම්කරුවන් මිල අඩු කිරීමක් ඉල්ලන්නේ යැයිද, ඉදිරි ඇණවුම් අවලංගු කරන්නේ යැයිද නිෂ්ාදකයෝ කියති. එවැනි කාරණා පිළිබඳව ඔවුන්ට පැහැදිලි විස්තර ඉදිරිපත් කළ හැකිද?

අලූතින් ඇණවුම් නොමැතිව ඔවුන්ට අපේ‍්‍රල් මාසයෙන් පසු සේවක වැටුප් ගෙවීමට නොහැකි යැයි ඔවුහු කියති. ඔවුන්ට ලැබුණු බදු සහන කවරේදැයිද 2015 සිට 2019 දක්වා එළෙසින් ලැබුණු සහන සතු මුළු විගණන වටිනාකම රුපියල් වලින් ලබා දිය හැකිද?

සේවක වැටුප් තෙමසකට ගෙවීමට නම් ආණ්ඩුව විසින් ඔවුන්ගේ ආර්ථික අපහසුතා වලින් ඔවුන්ව ගොඩ දැමිය යුතු යැයි බොහෝ හාම්පුතුන් සහ හාම්පුතුන්ගේ සම්මේලනය ඉල්ලා සිටින්නාහ. එළෙසින් ගොඩ දැමීම යනු මහජන මුදල් ඔවුන් වෙනුවෙන් වැය කළ යුතු යැයි කීමකි. ඒ සඳහා තෙමසකින් පසු පොලියක් සමග තෙමසකින්් ගෙවා අවසන් කළ යුතු ණය මුදලක් ලබා ගැනීමට ඔවුන් සූදානම්ද?

දැනට අත ඇති ඇණවුම් සම්පූර්ණ කිරීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වන්නේ සේවකයින්ගෙන් සියයට 50 ක් බව බොහෝ හාම්පුතුන් කියන්නකි. එම ඇණවුම් පිළිබඳ විස්තර ලබා දීමට ඔවුන් සූදානම්ද?

මේවා තව දුරටත් මේ මොහොතේ අපගේ ජාතික වැඩසටහන් මගින් පූර්ණ විසඳුම් ලබා ගත හැකි අර්බූද නොවේ. ඒවාට විසඳුම් සෙවීමට ගැණුම්කරුවන්, සැපයුම්කරුවන් සහ පාරිභෝගික නියෝජිතයින් ඇතුලූ සියලූ ජාත්‍යන්තර පාර්ශවකරුවන්ගේ බහු සහභාගි වටමේසයක් අවශ්‍ය වන්නේය. එවැන්නක් ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධානය හා ගෝලීය වෘත්තීය සමිති විසින් හවුලේ කැඳවා සම්බන්ධීකරණය කළ යුත්තකි. ගෝලීය වෙළඳපල නැවත ගොඩ ගැනීමේ විසඳුම් ජාත්‍යන්තර පාර්ශවකරුවන් විසින් සකසා ගන්නා තෙක් අපගේ වැඩසටහන් මගින් කළ හැක්කේ කෙටි කාලීන තාවකාලික විසඳුම් මත යැපීම පමණි.

ඒ සියල්ල සමග නිසි ඇගයුමකින් තොරව කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීමෙන් මතුවිය හැකි ගැටළු අපි පහතින් ගොනු කරන්නෙමු.

කර්මාන්ත ශාලා යළි විවෘත කිරීමේ නිර්ණායක කවරේද?

විවෘත නෙකෙරෙන කර්මාන්ත ශාලාවල සේවකයින්ගේ තත්ත්වය කුමක්ද?

විවෘත කෙරුණද නැවත සේවයට නොගන්නා සේවකයින්ගේ තත්ත්වය කුමක්ද?

සේවකයින්ගේ අනාගතය සුරක්ෂිත කිරීමට ආණ්ඩුව ප‍්‍රතිපත්තිමය තීන්දුවක් ගන්නේ නම්, නැවත සේවයට කැඳවන තෙක් සේවකයින් වෙනුවෙන් ආණ්ඩුව හාම්පුතුන්ට ලබා දෙන සහාය කවරේද හා ඒ කවර කොන්දේසි යටතේද?

කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කිරීම සඳහා ප‍්‍රමුඛතා තිබේද සහ ඒ කවර නිර්ණායක මත කවර කොන්දේසි සමගින්ද?

පෞද්ගලික අංශයේ, විශේෂයෙන් අපනයන ක්ෂේත‍්‍රයේ සේවකයින් නියෝජනය කරන පිළිගත් වෘත්තීය සමිති හැටියට අපගේ අත්දැකීම් සමග සහ මෙවැනිම ගැටළු සාකච්ඡා කෙරෙන වෙනත් රටවල යෝජනාද එකතුව, මේ වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කළ හැකි විසඳුම් අප සතුවද ඇත. කාලයද සීමා වන මේ දුෂ්කර මොහොතේ දීර්ග ලියකියවිලි ඉදිරිපත් කිරීමෙන් ඔබට අපහසුවක් සිදුවිය හැකි බැවින් මේ පිළිබඳව ඔබ හමුවී සාකච්ඡා කිරීම වඩා ප‍්‍රායෝගික යැයි අපි කල්පනා කළෙමු.

එබැවින් ජාතික අර්බූදයක් ලෙස මේ සඳහා ඇති හදිසි අවශ්‍යතාවයද ආර්ථිකය සහ මේ ක්ෂේත‍්‍රයෙහි නඩත්තුවන ස්වකයින් හා සෘජුව හා වක‍්‍රව ඉන් නඩත්තුවන මිලියන කිහිපයක්වන ඔවුන්ගේ පවුල්ද සළකා, අපට ඔබව හමුවීම සඳහා වහා කාලයක් ලබා දෙන මෙන් කාරුණිකව මෙයින් ඉල්ලමු.’

අනුරංග ජයසිංහ

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව කඩනු ඇත

මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා, 2018 ඔක්තෝබරයේදී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කඩා, අගමැති සිටියදී අලූත් අගමැතිවරයකු පත්කෙළේය. නොවැම්බර මුලදී පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා නැවතත් ව්‍යවස්ථාව කඩකළේය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය, ඒකමතිකව, සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කඩකර ඇති බව තීන්දු කෙළේය.

සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා මේ අපකීර්තිමත් තත්ත්වයට පත්වුණේ තමාගේ ධුර කාලයේ අවසාන භාගයේය. අද ඔහුට සිදුවී ඇත්තේ කුමක්දැයි අලූතෙන් කිවයුතු නැත.

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවරයා, තම ධුර කාලය ආරම්භයේදීම සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ ඉරණම අත්කර ගැනීමට සුදානම් වෙමින් සිටියි. ඒ ඔහුට උපදෙස් දෙන නීති විශාරදයන්, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා චක‍්‍රවර්ති භික්‍ෂූන්, අපරිණත දේශපාලනඥයන් නිසාය. ඔවුන් කියන්නේ ව්‍යවස්ථාවට පිටින් නම් කිසිවක් නොකරන ලෙසය. එහෙත්, ඒ කතා තුළම ව්‍යවස්ථාව කැඞීමටද උපදෙස් තිබේ.

ව්‍යවස්ථාව අනුව, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමටත්, එය කැඳවීමටත් බලය ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාටය. එහෙත්, මාස තුනකට වැඩි කාලයක්, කිසිම හේතුවක් නිසා පාර්ලිමේන්තුව රැස් නොකර සිටීමට නොහැකිය. එය ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මූලධාර්මික නියමයකි.

එවැන්නක් යොදා ඇත්තේ ඇයි? පාර්ලිමේන්තුව නමැති ආයතනය රටේ අඛණ්ඩව පැවතිය යුතු නිසාය.

ආයතන තුන තිබිය යුතුමය

රටේ පාලනයට ආයතන තුනක් හවුල් වෙයි. ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය හා අධිකරණය යනුවෙනි. හැම කල්හිම, මේ ආයතන තුනම නැතිව රට පාලනය කළ නොහැකිය.

විධායකයේ ප‍්‍රධානියා වන ජනාධිපතිවරයකු නැතිව රට පාලනය කළ නොහැකිය. ධුරය දරන ජනාධිපතිවරයකු මියගිය විට අනුප‍්‍රාප්තික ජනාධිපතිවරයකු පත්කරන්නේත්, ජනාධිපතිවරයකුගේ ධුර කාලය අවසන්වූ පසු, ඊළඟ ජනාධිපති පත්කරගත යුතු කාලය නිශ්චිතව දක්වා ඇත්තේත්, ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගත් අය ධුරය භාරගත යුතු කාලයක් නියම කර ඇත්තේත්, එසේ නොවුණහොත් කළ යුතු දේ නියම කර ඇත්තේත්, ජනාධිපති ධුරය අඛණ්ඩව තබාගත යුතු නිසාය. හිස් නොවිය යුතු නිසාය.

ඡුන්ද විමසීම්වලින් විනිසුරුවරුන් පත්කරන ක‍්‍රමයක් ලංකාවේ නැති නිසා අධිකරණයේ රැස්වීම් සම්බන්ධයෙන්, එවැනි දින නියම නැති නමුත්, අධිකරණය ක‍්‍රියා විරහිත වන්නට බැරිය. එයට නිවාඩු ගන්නට හෝ නිවාඩු දෙන්නට බැරිය. එයද අඛණ්ඩ පැවැත්මක් සහිතය. විනිසුරු ධුරවල පුරප්පාඩු විගස පිරවිය යුතුය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හා අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරුන්ට යම් හේතුවක් නිසා තම ධුරයේ වැඩ කරන්නට බැරි වුණොත්, ඒ වෙනුවෙන් වැඩබලන අය පත්කළ යුතුය. ඒ උසාවි දෙකේ විනිසුරුවරයකුට සිය ධුරයේ කටයුතු කරන්නට බැරි වුණොත් පවා ඒ සඳහාද විනිසුරුවරයකු පත්කළ හැකිය.

මේ දිනවල අධිකරණ රැස් නොවන්නේ, අධිකරණ ශාලා හරහා වසංගතය බෝවීමට ඉඩක් තිබිය හැකි නිසාය. අනෙකුත් ආයතන මෙනි. එහෙත්, අත්‍යවශ්‍ය කාරණා සම්බන්ධයෙන් අධිකරණය සීමා සහිතව පසුගිය දිනවල රැස්වුණු අතර, හදිසි කාරණා සම්බන්ධයෙන් තමන් වෙත එන්නට බාධාවක් නැතැයි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දැනුම්දීමක්ද කර තිබුණි.

ඉහත ආයතන දෙක නැතිව රාජ්‍ය පාලනයක් ගෙනයා නොහැකිවා මෙන්ම පාර්ලිමේන්තුව සම්බන්ධයෙන්ද තත්වය එයයි. පාර්ලිමේන්තුව නැතිව රටේ පාලනය ගෙනයා නොහැකිය.

ව්‍යවස්ථාව කියන්නේ පාර්ලිමේන්තුව තාවකාලිකව නොපවත්වාගෙන යාහැකි උපරිම කාලය මාස තුනක් බවයි.

දැන් සිදුවී ඇති දේ ගැන හැමෝම දනිති. ජුනි 2ට පෙර පාර්ලිමේන්තුව රැස්විය යුතුය. එහෙත් මැතිවරණය නියම කර ඇත්තේ ජුනි 20ටය. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුවක් නැති කාලයක් ඉදිරියේදී පැමිණෙයි. එය රාජ්‍ය පාලනයේදී වරදකි. ව්‍යවස්ථාවට අනුවද වරදකි. එය වළක්වා ගැනීමට නම් මාස තුනක් ගතවීමට පෙර පාර්ලිමේන්තුව පැවැත්විය යුතුය. අභිනව පාර්ලිමේන්තුවක් කැඳවිය නොහැකි නිසා, එකම පිළියම වන්නේ, විසුරුවා ඇති පාර්ලිමේන්තුව නැවත රැස්කිරීමයි.

ඊට ප‍්‍රතිපාදන තිබේද?

ඔව්. එකක්, ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය ගැසට් පත‍්‍රය අවලංගු කිරීමය. එයට නීතිමය බලයක් ජනාධිපතිට තිබේ. හැරත් විසුරුවා හැරි පාර්ලිමේන්තුව, 2015 අගෝස්තුවේ මහජනතාව විසින් අවුරුදු 5කට පත්කරගන්නා ලද්දකි. මාර්තු 2 වැනිදා ? එය විසුරුවා හැරියේ සාධාරණ හේතුවක් නැතිව නමුත් ජනාධිපතිට ඇති බලය අනුව, නීත්‍යනුකූලවය. කිසිවකු ඊට අභියෝග කර නැත. එහෙත්, පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිට බලය ලැබෙන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව තමන්ට නීත්‍යනුකූලව හිමි බල සීමාවෙන් අපගමනය වුණොත් පමණය. තමන්ට වැඩි බලයක් නැති නිසා පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරීම එනයින් සාධාරණ නොවේ. එහෙත්, ජනතාව එය පිළිගත්තේ නීත්‍යනුකූල නිසාත්, පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩි බලයක් අත්පත් කරගැනීම අලූත් ජනාධිපතිගේ ප‍්‍රතිපත්ති ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍යයැයි කියන නිසාත්ය. එය දේශපාලනික සාධාරණය කිරීමකි. මෙය ‘මියගිය’ පාර්ලිමේන්තුවක් නොවේ. ව්‍යවස්ථාපිත බලහත්කාරයෙන් විසුරුවා හළ පාර්ලිමේන්තුවකි. පාර්ලිමේන්තුවක් මියයන්නේ, සිය ධුර කාලය සම්පූර්ණයෙන් ගෙවා විසිර ගිය විටය.

පාර්ලිමේන්තුවට වෙනම මහජන වරමක් තිබේ. එහි 225 පත්වී තිබෙන්නේ වෙනම බලතල ක‍්‍රියාත්මක කිරීමටය. අදත් අගමැතිවරයකු, භාරකාර ඇමතිවරුන් ඉන්නේ, ඔවුන් සිය ධුරවල වරප‍්‍රසාද භුක්ති විඳින්නේ, ඒ පාර්ලිමේන්තු බලය ප‍්‍රකාරවය. පවතින තත්ත්වය ගැන පාර්ලිමේන්තුවේදී ප‍්‍රශ්න කිරීමෙන්, විවාද කිරීමෙන් ක‍්‍රියාත්මක කෙරෙන්නේ ඒ මන්ත‍්‍රීවරුන් 225 දෙනාගේ පෞද්ගලික බලයක් හෝ වරප‍්‍රසාදයක් හෝ නොව, ඔවුන් පත්කර එවූ මහජනතාවගේ බලයයි. එය මාස තුනකට වැඩියෙන් නොරැස්වී සිටීම, ඒ මහජන වරම දුන් ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය කෙළෙසීමකි.

විසිර ගියත් ධුර කාලය ඇත

විසුරුවා ඇති පාර්ලිමේන්තුව, සැප්තැම්බර් 1 දක්වා බලයේ සිටීමට මහජන වරමක් ඇති පාර්ලිමේන්තුවක් නිසා, එය නැවත කැඳවීම කිසිසේත් අසාධාරණ, අනීතික නැත.

පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවීමට ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉඩක් නැති බව පොහොට්ටුවේ සංඝ සහ නීති විශේෂඥයෝ කියති. එසේ කැඳවීමට ව්‍යවස්ථානුකූල බලයක් තිබේද?

මේ විශේෂ අවස්ථාවකි. එවැනි අවස්ථාවකදී කටයුතු කළ යුතු ආකාරය ගැන ව්‍යවස්ථාවේ වගන්තිවලින්ම දක්වා නැත. එහෙත්, ව්‍යවස්ථාවේම ඇති විධිවිධානවලින් ඊට මාර්ගයක් සකසා ඇත. රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පවතිනවා දැකීමට කැමති  ව්‍යවස්ථා විශේෂඥයන් උපුටා දක්වන ව්‍යවස්ථාවේ 70(7) වගන්තිය වැදගත් වන්නේ එතැනදීය. හදිසි අවස්ථාවක් ඇතිවුණොත්, ජනාධිපතිට පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවිය හැකි බව එය කියයි. මේ, 155වැනි වගන්තියෙන් ජනාධිපතිට ඇති බලයට වෙනස් බලයකි. 155න් මහජන ආරක්‍ෂාවට අදාළ හදිසි තත්ත්වයක් ගැන විස්තර වන විට, 70(7)න් කියන්නේ  ඕනෑම හදිසි තත්වයක් ගැන බව, විශේෂඥයන්ගේ මතයයි. වසංගත අවස්ථාවක් ඊට ඇතුළත් වේ.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුගමනයට හා රැකීමට ජනාධිපතිවරයා බැඳී සිටියි. ඒ වගේම ඔහු වගකීමට බැඳී සිටින්නේ පාර්ලිමේන්තුවටය. එහි තේරුම පාර්ලිමේන්තුව නැති තත්ත්වයක් යටතේ ඔහුගේ වගකීමද පැහැර හැරෙන බවයි.

පාර්ලිමේන්තුව නැතිව නීත්‍යනුකූල පාලනයක් නැත

ඒ නිසා, පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුත්තේ, ‘බ්ලැක් ඇන්ඞ් වයිට්’ විදියට කිවහොත්, රටේ පාර්ලිමේන්තුව පැවතීම අත්‍යවශ්‍ය නිසාය. පාර්ලිමේන්්තුව නැතිව මාස තුනකට වඩා යා නොහැකි නිසාය. එය මූලධාර්මික අවශ්‍යතාවකි. මේ විශේෂ අවස්ථාවේ ඒ අවශ්‍යතාව ඉටුකළ හැකි එකම පුද්ගලයා ජනාධිපතිවරයාය. අනෙකෙක් නැත. උද්ගතවී ඇති විශේෂ තත්ත්වය මත තම බලය පාවිච්චි කර ඔහු පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුත්තේ එහෙයිනි. නොකැඳවුවහොත්, තමාගේ බලය යොදා එය කඩවීමෙන් වළක්වා ගත හැකිව තිබියදීත්, එසේ නොකොට ව්‍යවස්ථාව කඩකළා වන්නේය.

පාර්ලිමේන්තුව තිබිය යුතු අනෙක් කාරණාවලින් වැදගත්ම එකක් වන්නේ, විධායකය කටයුතු කරන හැටි අධීක්‍ෂණය කළ හැකි එකම ආයතනය පාර්ලිමේන්තුව නිසාය. පසුගිය කාලය පුරාම නිසි නීතිමය පදනමක් නැතිව විධායකය හිතුමතේ වැඩ කළ බව, වසංගතය මැඬලීමට ගත් වෑයම ගැන පසසන අතරේම කිව යුතුය. හොඳම උදාහරණය නීති විරෝධී ඇඳිරි නීතියක් දමා මහජනතාව අත්‍යන්ත පීඩාවට පත්කිරීමයි. අවුරුදු එකසිය ගණනක් පැරණි නීතියක් වෙනුවට මේ විශේෂ මොහොතට ගැළපෙන නීති සෑදීමට අවශ්‍ය නම් එය කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවට හැකිය.

අනෙක, මූල්‍ය පාලනයයි. ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් ජනාධිපතිවරයාට වියදමට මුදල් ගත හැකි නමුත්, ඊට සීමා තිබේ. එම මුදල් වැය කළ හැක්කේ රාජ්‍ය සේවාවන් සඳහාය. එනම් පුනරාවර්තන වියදම් සඳහාය. ඉන් පරිබාහිරව මුදල් වියදම් කිරීමට ඉන් ඉඩ සලසා නැත. ‘කවදා හරි එළැඹෙන’ මැතිවරණ දිනයකට පසු, මාස තුනක් දක්වා ජනාධිපතිට ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් වියදම් කළ හැකිය යනුවෙන් සමහරුන් තර්ක කරන බව පෙනේ. එය නීතිය වැරදි ලෙස, හිතුවක්කාරව අර්ථ දැක්වීමකි.

මැතිවරණ දිනය වැරදි නම්

ඒ මැතිවරණ දිනය, ව්‍යවස්ථාවේ පනවා ඇති විධිවිධානවලට අනුකූලව නියම කර නැත්නම්, එය මත මාස තුනක් ඉදිරියට මුදල් වියදම් කිරීමට ජනාධිපතිට අවසර ලැබෙන්නේද නැත. ඒ සීමා කඩකිරීම ව්‍යවස්ථාව කැඞීමකි. අපේ‍්‍රල් 30 වැනිදායින් පසු ජනාධිපතිවරයා ඒ මොහොතටද එළැඹෙන්නේය.

2004 සුනාමියට ලැබුණු ආධාර, මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ හෙල්පින් හම්බන්තොට නම් පෞද්ගලික ගිණුමකට වැටුණු බව සියල්ලෝ දනිති. එම චෝදනාව පිළිබඳව සීඅයිඞීය එදා කළ අපරාධ විමර්ශනවලින් ඔහු මුදාහරින්නට තමා එදා ගත් තීරණය වැරදි බව හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා ප‍්‍රසිද්ධියේ පිළිගත්තේය. තමා නිවැරදි තීන්දුව දුන්නේ නම්, රාජපක්‍ෂ මහතා සිටිය යුත්තේ හිරේයැයිද ඔහු කීවේය. ව්‍යසන අවස්ථාවක වියදමට ලැබෙන විවිධාකාර මුදල් ගැන අධීක්‍ෂණයක් තිබිය යුතු බව ඉන් පැහැදිලි වෙයි.

මේ මොහොත වන විට. අතිවිශාල මුදල් සම්භාරයක් දේශීය වශයෙන් මෙන්ම, විවිධාකාර පදනම් මත විදේශ රටවලින්ද, ජාත්‍යන්තර සංවිධානවලින්ද ලැබී තිබේ. මේ මුදල් වියදම් කිරීම පැවරී ඇත්තේ රාජපක්‍ෂ පවුලේ බැසිල් රාජපක්‍ෂටය. ඒ විදියට කොච්චර මුදල් හරියටම ලැබුණාද, ඒ මුදල් නිසි ලෙස පාවිච්චි කරන්නේද යන්න සොයාබැලිය යුතු නැද්ද? ආණ්ඩුව මේ දිනවල අතිවිශාල මුදල් නෝට්ටු ප‍්‍රමාණයක් අලූතෙන් අච්චු ගසා ඇත. එය කර ඇත්තේ නීත්‍යනුකුලවද, කොපමණ මුදලක් එසේ අච්චු ගසා ඇතිද, එසේ අලූතෙන් මුදල් අච්චු ගැසීමෙන් ආර්ථිකයට සිදුවන්නේ කුමක්ද මෙවැනි විමසීම්, විධායකය විසින්ම විධායකය වෙත නොකරයි. ඔක්කොම එක ආයතනයක් පමණක් නොව එක පවුලේද නිසාය. ඒ ගැන නිසි ලෙස ඒ ගැන ප‍්‍රශ්න කිරීමේ බලය ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුවට පමණක්ය. ඉතින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුතු නොවේද?

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව කඩනු ඇත

මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා, 2018 ඔක්තෝබරයේදී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කඩා, අගමැති සිටියදී අලූත් අගමැතිවරයකු පත්කෙළේය. නොවැම්බර මුලදී පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා නැවතත් ව්‍යවස්ථාව කඩකළේය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය, ඒකමතිකව, සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කඩකර ඇති බව තීන්දු කෙළේය.

සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා මේ අපකීර්තිමත් තත්ත්වයට පත්වුණේ තමාගේ ධුර කාලයේ අවසාන භාගයේය. අද ඔහුට සිදුවී ඇත්තේ කුමක්දැයි අලූතෙන් කිවයුතු නැත.

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිවරයා, තම ධුර කාලය ආරම්භයේදීම සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ ඉරණම අත්කර ගැනීමට සුදානම් වෙමින් සිටියි. ඒ ඔහුට උපදෙස් දෙන නීති විශාරදයන්, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා චක‍්‍රවර්ති භික්‍ෂූන්, අපරිණත දේශපාලනඥයන් නිසාය. ඔවුන් කියන්නේ ව්‍යවස්ථාවට පිටින් නම් කිසිවක් නොකරන ලෙසය. එහෙත්, ඒ කතා තුළම ව්‍යවස්ථාව කැඞීමටද උපදෙස් තිබේ.

ව්‍යවස්ථාව අනුව, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමටත්, එය කැඳවීමටත් බලය ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාටය. එහෙත්, මාස තුනකට වැඩි කාලයක්, කිසිම හේතුවක් නිසා පාර්ලිමේන්තුව රැස් නොකර සිටීමට නොහැකිය. එය ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මූලධාර්මික නියමයකි.

එවැන්නක් යොදා ඇත්තේ ඇයි? පාර්ලිමේන්තුව නමැති ආයතනය රටේ අඛණ්ඩව පැවතිය යුතු නිසාය.

ආයතන තුන තිබිය යුතුමය

රටේ පාලනයට ආයතන තුනක් හවුල් වෙයි. ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය හා අධිකරණය යනුවෙනි. හැම කල්හිම, මේ ආයතන තුනම නැතිව රට පාලනය කළ නොහැකිය.

විධායකයේ ප‍්‍රධානියා වන ජනාධිපතිවරයකු නැතිව රට පාලනය කළ නොහැකිය. ධුරය දරන ජනාධිපතිවරයකු මියගිය විට අනුප‍්‍රාප්තික ජනාධිපතිවරයකු පත්කරන්නේත්, ජනාධිපතිවරයකුගේ ධුර කාලය අවසන්වූ පසු, ඊළඟ ජනාධිපති පත්කරගත යුතු කාලය නිශ්චිතව දක්වා ඇත්තේත්, ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගත් අය ධුරය භාරගත යුතු කාලයක් නියම කර ඇත්තේත්, එසේ නොවුණහොත් කළ යුතු දේ නියම කර ඇත්තේත්, ජනාධිපති ධුරය අඛණ්ඩව තබාගත යුතු නිසාය. හිස් නොවිය යුතු නිසාය.

ඡුන්ද විමසීම්වලින් විනිසුරුවරුන් පත්කරන ක‍්‍රමයක් ලංකාවේ නැති නිසා අධිකරණයේ රැස්වීම් සම්බන්ධයෙන්, එවැනි දින නියම නැති නමුත්, අධිකරණය ක‍්‍රියා විරහිත වන්නට බැරිය. එයට නිවාඩු ගන්නට හෝ නිවාඩු දෙන්නට බැරිය. එයද අඛණ්ඩ පැවැත්මක් සහිතය. විනිසුරු ධුරවල පුරප්පාඩු විගස පිරවිය යුතුය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හා අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරුන්ට යම් හේතුවක් නිසා තම ධුරයේ වැඩ කරන්නට බැරි වුණොත්, ඒ වෙනුවෙන් වැඩබලන අය පත්කළ යුතුය. ඒ උසාවි දෙකේ විනිසුරුවරයකුට සිය ධුරයේ කටයුතු කරන්නට බැරි වුණොත් පවා ඒ සඳහාද විනිසුරුවරයකු පත්කළ හැකිය.

මේ දිනවල අධිකරණ රැස් නොවන්නේ, අධිකරණ ශාලා හරහා වසංගතය බෝවීමට ඉඩක් තිබිය හැකි නිසාය. අනෙකුත් ආයතන මෙනි. එහෙත්, අත්‍යවශ්‍ය කාරණා සම්බන්ධයෙන් අධිකරණය සීමා සහිතව පසුගිය දිනවල රැස්වුණු අතර, හදිසි කාරණා සම්බන්ධයෙන් තමන් වෙත එන්නට බාධාවක් නැතැයි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දැනුම්දීමක්ද කර තිබුණි.

ඉහත ආයතන දෙක නැතිව රාජ්‍ය පාලනයක් ගෙනයා නොහැකිවා මෙන්ම පාර්ලිමේන්තුව සම්බන්ධයෙන්ද තත්වය එයයි. පාර්ලිමේන්තුව නැතිව රටේ පාලනය ගෙනයා නොහැකිය.

ව්‍යවස්ථාව කියන්නේ පාර්ලිමේන්තුව තාවකාලිකව නොපවත්වාගෙන යාහැකි උපරිම කාලය මාස තුනක් බවයි.

දැන් සිදුවී ඇති දේ ගැන හැමෝම දනිති. ජුනි 2ට පෙර පාර්ලිමේන්තුව රැස්විය යුතුය. එහෙත් මැතිවරණය නියම කර ඇත්තේ ජුනි 20ටය. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුවක් නැති කාලයක් ඉදිරියේදී පැමිණෙයි. එය රාජ්‍ය පාලනයේදී වරදකි. ව්‍යවස්ථාවට අනුවද වරදකි. එය වළක්වා ගැනීමට නම් මාස තුනක් ගතවීමට පෙර පාර්ලිමේන්තුව පැවැත්විය යුතුය. අභිනව පාර්ලිමේන්තුවක් කැඳවිය නොහැකි නිසා, එකම පිළියම වන්නේ, විසුරුවා ඇති පාර්ලිමේන්තුව නැවත රැස්කිරීමයි.

ඊට ප‍්‍රතිපාදන තිබේද?

ඔව්. එකක්, ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය ගැසට් පත‍්‍රය අවලංගු කිරීමය. එයට නීතිමය බලයක් ජනාධිපතිට තිබේ. හැරත් විසුරුවා හැරි පාර්ලිමේන්තුව, 2015 අගෝස්තුවේ මහජනතාව විසින් අවුරුදු 5කට පත්කරගන්නා ලද්දකි. මාර්තු 2 වැනිදා ? එය විසුරුවා හැරියේ සාධාරණ හේතුවක් නැතිව නමුත් ජනාධිපතිට ඇති බලය අනුව, නීත්‍යනුකූලවය. කිසිවකු ඊට අභියෝග කර නැත. එහෙත්, පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිට බලය ලැබෙන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව තමන්ට නීත්‍යනුකූලව හිමි බල සීමාවෙන් අපගමනය වුණොත් පමණය. තමන්ට වැඩි බලයක් නැති නිසා පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරීම එනයින් සාධාරණ නොවේ. එහෙත්, ජනතාව එය පිළිගත්තේ නීත්‍යනුකූල නිසාත්, පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩි බලයක් අත්පත් කරගැනීම අලූත් ජනාධිපතිගේ ප‍්‍රතිපත්ති ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍යයැයි කියන නිසාත්ය. එය දේශපාලනික සාධාරණය කිරීමකි. මෙය ‘මියගිය’ පාර්ලිමේන්තුවක් නොවේ. ව්‍යවස්ථාපිත බලහත්කාරයෙන් විසුරුවා හළ පාර්ලිමේන්තුවකි. පාර්ලිමේන්තුවක් මියයන්නේ, සිය ධුර කාලය සම්පූර්ණයෙන් ගෙවා විසිර ගිය විටය.

පාර්ලිමේන්තුවට වෙනම මහජන වරමක් තිබේ. එහි 225 පත්වී තිබෙන්නේ වෙනම බලතල ක‍්‍රියාත්මක කිරීමටය. අදත් අගමැතිවරයකු, භාරකාර ඇමතිවරුන් ඉන්නේ, ඔවුන් සිය ධුරවල වරප‍්‍රසාද භුක්ති විඳින්නේ, ඒ පාර්ලිමේන්තු බලය ප‍්‍රකාරවය. පවතින තත්ත්වය ගැන පාර්ලිමේන්තුවේදී ප‍්‍රශ්න කිරීමෙන්, විවාද කිරීමෙන් ක‍්‍රියාත්මක කෙරෙන්නේ ඒ මන්ත‍්‍රීවරුන් 225 දෙනාගේ පෞද්ගලික බලයක් හෝ වරප‍්‍රසාදයක් හෝ නොව, ඔවුන් පත්කර එවූ මහජනතාවගේ බලයයි. එය මාස තුනකට වැඩියෙන් නොරැස්වී සිටීම, ඒ මහජන වරම දුන් ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය කෙළෙසීමකි.

විසිර ගියත් ධුර කාලය ඇත

විසුරුවා ඇති පාර්ලිමේන්තුව, සැප්තැම්බර් 1 දක්වා බලයේ සිටීමට මහජන වරමක් ඇති පාර්ලිමේන්තුවක් නිසා, එය නැවත කැඳවීම කිසිසේත් අසාධාරණ, අනීතික නැත.

පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවීමට ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉඩක් නැති බව පොහොට්ටුවේ සංඝ සහ නීති විශේෂඥයෝ කියති. එසේ කැඳවීමට ව්‍යවස්ථානුකූල බලයක් තිබේද?

මේ විශේෂ අවස්ථාවකි. එවැනි අවස්ථාවකදී කටයුතු කළ යුතු ආකාරය ගැන ව්‍යවස්ථාවේ වගන්තිවලින්ම දක්වා නැත. එහෙත්, ව්‍යවස්ථාවේම ඇති විධිවිධානවලින් ඊට මාර්ගයක් සකසා ඇත. රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පවතිනවා දැකීමට කැමති  ව්‍යවස්ථා විශේෂඥයන් උපුටා දක්වන ව්‍යවස්ථාවේ 70(7) වගන්තිය වැදගත් වන්නේ එතැනදීය. හදිසි අවස්ථාවක් ඇතිවුණොත්, ජනාධිපතිට පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවිය හැකි බව එය කියයි. මේ, 155වැනි වගන්තියෙන් ජනාධිපතිට ඇති බලයට වෙනස් බලයකි. 155න් මහජන ආරක්‍ෂාවට අදාළ හදිසි තත්ත්වයක් ගැන විස්තර වන විට, 70(7)න් කියන්නේ  ඕනෑම හදිසි තත්වයක් ගැන බව, විශේෂඥයන්ගේ මතයයි. වසංගත අවස්ථාවක් ඊට ඇතුළත් වේ.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුගමනයට හා රැකීමට ජනාධිපතිවරයා බැඳී සිටියි. ඒ වගේම ඔහු වගකීමට බැඳී සිටින්නේ පාර්ලිමේන්තුවටය. එහි තේරුම පාර්ලිමේන්තුව නැති තත්ත්වයක් යටතේ ඔහුගේ වගකීමද පැහැර හැරෙන බවයි.

පාර්ලිමේන්තුව නැතිව නීත්‍යනුකූල පාලනයක් නැත

ඒ නිසා, පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුත්තේ, ‘බ්ලැක් ඇන්ඞ් වයිට්’ විදියට කිවහොත්, රටේ පාර්ලිමේන්තුව පැවතීම අත්‍යවශ්‍ය නිසාය. පාර්ලිමේන්්තුව නැතිව මාස තුනකට වඩා යා නොහැකි නිසාය. එය මූලධාර්මික අවශ්‍යතාවකි. මේ විශේෂ අවස්ථාවේ ඒ අවශ්‍යතාව ඉටුකළ හැකි එකම පුද්ගලයා ජනාධිපතිවරයාය. අනෙකෙක් නැත. උද්ගතවී ඇති විශේෂ තත්ත්වය මත තම බලය පාවිච්චි කර ඔහු පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුත්තේ එහෙයිනි. නොකැඳවුවහොත්, තමාගේ බලය යොදා එය කඩවීමෙන් වළක්වා ගත හැකිව තිබියදීත්, එසේ නොකොට ව්‍යවස්ථාව කඩකළා වන්නේය.

පාර්ලිමේන්තුව තිබිය යුතු අනෙක් කාරණාවලින් වැදගත්ම එකක් වන්නේ, විධායකය කටයුතු කරන හැටි අධීක්‍ෂණය කළ හැකි එකම ආයතනය පාර්ලිමේන්තුව නිසාය. පසුගිය කාලය පුරාම නිසි නීතිමය පදනමක් නැතිව විධායකය හිතුමතේ වැඩ කළ බව, වසංගතය මැඬලීමට ගත් වෑයම ගැන පසසන අතරේම කිව යුතුය. හොඳම උදාහරණය නීති විරෝධී ඇඳිරි නීතියක් දමා මහජනතාව අත්‍යන්ත පීඩාවට පත්කිරීමයි. අවුරුදු එකසිය ගණනක් පැරණි නීතියක් වෙනුවට මේ විශේෂ මොහොතට ගැළපෙන නීති සෑදීමට අවශ්‍ය නම් එය කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවට හැකිය.

අනෙක, මූල්‍ය පාලනයයි. ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් ජනාධිපතිවරයාට වියදමට මුදල් ගත හැකි නමුත්, ඊට සීමා තිබේ. එම මුදල් වැය කළ හැක්කේ රාජ්‍ය සේවාවන් සඳහාය. එනම් පුනරාවර්තන වියදම් සඳහාය. ඉන් පරිබාහිරව මුදල් වියදම් කිරීමට ඉන් ඉඩ සලසා නැත. ‘කවදා හරි එළැඹෙන’ මැතිවරණ දිනයකට පසු, මාස තුනක් දක්වා ජනාධිපතිට ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් වියදම් කළ හැකිය යනුවෙන් සමහරුන් තර්ක කරන බව පෙනේ. එය නීතිය වැරදි ලෙස, හිතුවක්කාරව අර්ථ දැක්වීමකි.

මැතිවරණ දිනය වැරදි නම්

ඒ මැතිවරණ දිනය, ව්‍යවස්ථාවේ පනවා ඇති විධිවිධානවලට අනුකූලව නියම කර නැත්නම්, එය මත මාස තුනක් ඉදිරියට මුදල් වියදම් කිරීමට ජනාධිපතිට අවසර ලැබෙන්නේද නැත. ඒ සීමා කඩකිරීම ව්‍යවස්ථාව කැඞීමකි. අපේ‍්‍රල් 30 වැනිදායින් පසු ජනාධිපතිවරයා ඒ මොහොතටද එළැඹෙන්නේය.

2004 සුනාමියට ලැබුණු ආධාර, මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ හෙල්පින් හම්බන්තොට නම් පෞද්ගලික ගිණුමකට වැටුණු බව සියල්ලෝ දනිති. එම චෝදනාව පිළිබඳව සීඅයිඞීය එදා කළ අපරාධ විමර්ශනවලින් ඔහු මුදාහරින්නට තමා එදා ගත් තීරණය වැරදි බව හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා ප‍්‍රසිද්ධියේ පිළිගත්තේය. තමා නිවැරදි තීන්දුව දුන්නේ නම්, රාජපක්‍ෂ මහතා සිටිය යුත්තේ හිරේයැයිද ඔහු කීවේය. ව්‍යසන අවස්ථාවක වියදමට ලැබෙන විවිධාකාර මුදල් ගැන අධීක්‍ෂණයක් තිබිය යුතු බව ඉන් පැහැදිලි වෙයි.

මේ මොහොත වන විට. අතිවිශාල මුදල් සම්භාරයක් දේශීය වශයෙන් මෙන්ම, විවිධාකාර පදනම් මත විදේශ රටවලින්ද, ජාත්‍යන්තර සංවිධානවලින්ද ලැබී තිබේ. මේ මුදල් වියදම් කිරීම පැවරී ඇත්තේ රාජපක්‍ෂ පවුලේ බැසිල් රාජපක්‍ෂටය. ඒ විදියට කොච්චර මුදල් හරියටම ලැබුණාද, ඒ මුදල් නිසි ලෙස පාවිච්චි කරන්නේද යන්න සොයාබැලිය යුතු නැද්ද? ආණ්ඩුව මේ දිනවල අතිවිශාල මුදල් නෝට්ටු ප‍්‍රමාණයක් අලූතෙන් අච්චු ගසා ඇත. එය කර ඇත්තේ නීත්‍යනුකුලවද, කොපමණ මුදලක් එසේ අච්චු ගසා ඇතිද, එසේ අලූතෙන් මුදල් අච්චු ගැසීමෙන් ආර්ථිකයට සිදුවන්නේ කුමක්ද මෙවැනි විමසීම්, විධායකය විසින්ම විධායකය වෙත නොකරයි. ඔක්කොම එක ආයතනයක් පමණක් නොව එක පවුලේද නිසාය. ඒ ගැන නිසි ලෙස ඒ ගැන ප‍්‍රශ්න කිරීමේ බලය ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුවට පමණක්ය. ඉතින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුතු නොවේද?

ජනපති පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුතුයි – ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා නීතිඥයෝ සංවිධානය

හදිසි තත්වයක් යටතේ පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලය අත්තනෝමතික ලෙස පාවිච්චි නොකර මේ මොහොතේ ජනාධිපතිවරයා එම බලය ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතු බවත්, එම බලය පවරා ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයා එය පාවිච්චි කරනු ඇතැයි විශ්වාසයෙන් බවත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා නීතිඥයෝ සංවිධානය මාධ්‍ය නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් ප‍්‍රකාශ කර ඇත.

එම සංවිධානයේ කැඳවුම්කරු නීතිඥ ලාල් විජේනායකගේ අත්සනින් යුතුව අපේ‍්‍රල් 28 වැනිදා එම නිවේදනය නිකුත් කර ඇත. එම සම්පූර්ණ නිවේදනය මෙසේය.

‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70(7) ව්‍යවස්ථාව යටතේ හදිසි අවස්ථාවක් රට තුළ මතුව තිබියදී පාර්ලිමේන්තුව නොකැඳවීම පිළිබඳ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සඳහා නීතිඥයන් දැඩි ලෙස කම්පාවට පත් වී සිටී. 70(7) ව්‍යවස්ථාවේ ඉතා පැහැදිළිව දක්වා ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සහ මැතිවරණය පැවැත්වෙන දින අතරතුරදී රට තුළ යම් හදිසි තත්වයක් මතු වූ විට පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමට ජනාධිපතිවරයාට බලයක් ඇති බවය. එසේ කැඳවනු ලබන පාර්ලිමේන්තුව එම හදිසි අවස්ථාව තත්වය අවසන් වනතුරු හෝ ඊළඟ මැතිවරණය දක්වා එම දින දෙකෙන් කලින් සිදුවන දිනය තෙක් ක‍්‍රියාත්මක විය හැකි බවය.

දැනට රට තුළ කොරෝනා වෛරසය පැතිරීම හේතුවෙන් ලෝකයේ අනෙක් රටවල මෙන්ම හදිසි තත්වයක් හටගෙන ඇති බව පිළිගත යුතුව ඇත. අපගේ ජීවිත කාලය තුළදී මෙවැනි බරපතල හදිසි අවස්ථා තත්වයක් ඇතිවී නොමැති බව පිළිගත යුතුව ඇත. එමගින් රටේ ආර්ථිකයට හා පරිපාලනයට විශාල බාධා එල්ල වී ඇත. දෙවනුව මෙම හදිසි තත්වය හේතුකොටගෙන මැතිවරණ කොමිසමට මැතිවරණ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ දිනය වෙනස් කර ඉදිරි දිනයකට මැතිවරණ පැවැත්වීමට නියම කිරීමටද සිදුවනු ඇත.

70(7) ව්‍යවස්ථාව යටතේ පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමේ බලය නැතහොත් අභිමත බලය ජනාධිපතිවරයා වෙත පැවරී ඇති බව සත්‍යයකි. නමුත් අපගේ නීතිය යටතේ කිසිදු බලධාරියෙකු වෙත පරම අභිමතයක් පැවරෙන්නේ නැත. අපගේ නීතියේ නිර්බාධක අභිමතයක් කිසිදු නිලධාරියෙකුට හිමිවන්නේ නැත. අපගේ නීතිය අනුව යම් බලධාරියෙකු වෙත අභිමත බලයක් පැවරෙන්නේ නම් එය පවරනු ලබන්නේ එම බලය, පැවරීමේදී බලාපොරොත්තු වන්නා වූ අරමුණු ඉටු කිරීම සඳහා පමණක් එම අභිමතය, එම බලධාරියා විසින් භාවිතා කරනු ඇතැයි යන විශ්වාසය මතය. එම අභිමතය එම බලධාරියා වෙත භාරයක් ලෙස පවරනු ලබන්නකි. එහෙයින් යම් බලධාරියෙකු වෙත පවරා ඇති අභිමත බලය අත්තනෝමතිකව තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි යොදාගත නොහැක. එම අභිමත බලය ජනතාව වෙනුවෙන් ජනතාව තබා ඇති භාරයක් ලෙස සලකා භාවිතා කළ යුතුව ඇත. එහෙයින් මෙම අවස්ථාවේදී ජනාධිපතිවරයා විසින් මෙම අභිමත බලය රටේ පැන නැගී ඇති හදිසි අවස්ථා තත්වය සැලකිල්ලට ගෙන භාවිතා කළ යුතුව ඇත.

‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සඳහා නීතිඥයෝ’ දැඩි ලෙස විශ්වාස කරනුයේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් වළක්වාගත හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70(7) ව්‍යවස්ථාව යටතේ කැඳවීම තුළින් බවය.

තවද 70(1) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය අවුරුදු 4 මාස හයක් ඉක්මවීමෙන් පසුව ඔහුගේ අභිමතය පරිදි විසුරුවාහැරීම හා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය පවැත්වීමට නියම කිරීමට ඔහුට බලය පැවරී ඇත්තේ 70(5) ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති අන්දමට නව පාර්ලිමේන්තුව මැතිවරණයෙන් පසුව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහරිනු ලබන දිනයේ සිට මාස 03ක කාලයක් ඉක්මවීමට ප‍්‍රථම රැස්වන දිනයේ ප‍්‍රකාශ කිරීම සමගය. ඒ අනුව මාර්තු 02 වන දින පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරි දින සිට මාස 03ක් ගතවීමට ප‍්‍රථම එනම් ජුනි මස 02 වන දිනට පෙර දිනකදී නව පාර්ලිමේන්තුව රැස්විය යුතුව ඇත. එවැනි දිනයක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරීමේ මාර්තු 02 දින ප‍්‍රකාශනයේ දක්වා ඇත. එහෙත් නොවැළැක්විය හැකි හදිසි අවස්ථාව මත පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය ජුනි 20 වන දින තෙක් කල් දැමීමට මැතිවරණ කොමිසමට සිදුවී ඇත. ඒ අනුව 70 (1) වගන්තිය අනුව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරීමේ ප‍්‍රකාශය අනුව එදින සිට 03 මසක් ගතවීමට ප‍්‍රථම එනම් ජුනි 02 දිනට ප‍්‍රථම නව පාර්ලිමේන්තුව රැස්කිරීමට නොහැක. එහෙයින් ජනාධිපතිගේ මාර්තු 02 වන දින ප‍්‍රකාශය බල ශූන්‍ය වනු ඇත. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව පාර්ලිමේන්තුවක් නොමැතිව රට පාලනය කළ හැක්කේ මාස 03ක කාලයක් පමණක් බවත් පැහැදිළිව සටහන්ව ඇත. එහෙයින් එම කොන්දේසිය මාර්තු 02 වන දින ජනාධිපතිවරයාගේ ප‍්‍රකාශය මත ඉටු නොවන හෙයින් මාර්තු 02 ප‍්‍රකාශය බල ශූන්‍ය වේ.

එහෙයින් ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් ඇති නොකොට මෙම ප‍්‍රශ්නය විසඳිය හැක්කේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70(7) ව්‍යවස්ථාව යටතේ පාර්ලිමේන්තුව කැඳවා 70(7)  ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති අන්දමට මෙම පාර්ලිමේන්තුව මෙම මැතිවරණය පවත්වන දින දක්වා බල ගැන්වීම තුළින් පමණකි.

එහෙයින් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා නීතිඥයෝ ජනාධිපතිගෙන් ඉල්ලා සිටිනුයේ 70(7) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ක‍්‍රියා කරමින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන හා නව පාර්ලිමේන්තුව රැස්වන දිනය දක්වන ප‍්‍රකාශනයක් කිරීම තුළින් ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් ඇතිවීම වළක්වන ලෙසය.’

ස්වර්ණවාහිනියේ පස්දෙනෙක් පීසීආර් පරීක්ෂණයට

කටුනායක  ගුවන් හමුදා කඳවුරේ  ගුවන් හමුදා සංගීත කණ්ඩායමේ සේවය කළ කොවිඞ් 19 ආසාදනය වී ඇතැයි තහවුරු වූ නිලධාරියා ඇසුරු කළ ස්වර්ණවාහිනී රූපවාහිනී නාලිකාවේ සේවය කරන පස්දෙනෙකු පීසීආර් පරීක්ෂණ සදහා යොමු කර ඇති බව වාර්තා වේ.

පීසීආර් පරීක්ෂණවලට යොමු කළ නිලධාරීන් 5 දෙනා අතර වේෂ නිරූපණ ශිල්පියෙකුද සිටින බව වාර්තා වේ. 

අප්‍රේල් 12 වන දින යුද හමුදා සංගීත කණ්ඩායමෙන් මෙහෙයවන ලද සංගීත වැඩසටහනක් මාධ්‍ය ආයතනයේ පටිගත කර ඇති බවත් ගුවන් හමුදා සංගීත කණ්ඩායමේ සාමාජිකයන් 2ක්, නාවික හමුදා සංගීත කණ්ඩායමේ සාමාජිකයන් 2ක් සහ පොලිස් සංගීත කණ්ඩාමේ නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙක් එම සංගීත වැඩසටහනේ ගීත ගායනා කර ඇති බවත් වාර්තා වේ.

අප කළ විමසීමකදී ගුවන් හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ගෲප් කපිතාන් දුෂාන් විජේසිංහ මහතාගෙන් කළ විමසීමකදී කොවිඞ්-19 ආසාදනය වූ ගුවන් හමුදා නිලධාරියා එම වැඩසටහනට සහභාගි වූ බව තහවුරු කළේය.

ඔබ නිදාගෙන සිටින්න – රාජ්‍යය ඔබ වෙනුවෙන් සිහින දකිනු ඇත

0

Off Road ආර්ථික talks

මේ දවස්වල රාජ්‍ය විසින් ජනතාවට ‘හෝල්සෙල්’ උපදෙස් දෙමින් සිටී. ලංකාවේ පමණක් නොවේ ලෝකයේ සෑම රාජ්‍යයක්ම පාහේ මේ දවස්වල දිසාපාමොක් පන්නයේ ගුරුවරයෙකු බවට පත්වී සිටී. ජනතාවට ඇත්තේ ඉතා පහසු කටයුත්තකි. ආණ්ඩුව කියන දේවල් හොඳින් අහගෙන ඉන්න. ආණ්ඩුව ගැන හිතමින් නින්දට යන්න. ආණ්ඩුව ඔබ වෙනුවෙන් සිහින දකිනු ඇත. දකින හීනවලට ඔබ බය වෙනවා නම් ඒ ආණ්ඩුවේ වරද නොවේ. ආණ්ඩුව දකින්නේ ආර්ථික හීනයි. ඔබේ සිහින සහ ආණ්ඩුවේ ආර්ථික සිහින අතර දුරස්ථය ඉවසා වදාරන්න කියා ආණ්ඩුව ඔබට කියමින් සිටී. සමහර විට මේ ඉවසීම මාරාන්තික විය හැකිය.

නේපාලය කියන්නේ කොරෝනා මරණ කිසිවක් වාර්තා නොවූ රටකි. ආසාදිත පුද්ගලයන් පවා වාර්තා වෙලා තියෙන්නේ පණහක් විතරය. ලංකාව වගේම සමාජ ආර්ථික ප‍්‍රශ්න මෙන්ම ශක්‍යතා සහ දුබලතා තිබෙන රටක් කොරෝනා ජයගත්තේ කොහොමද? නේපාල රාජ්‍යය සහ එරට ජනතාව අතර ආදරණීය සම්බන්ධය මෙහි තිබෙනවාද? ජනතාව සහ රාජ්‍යය අතර සම්බන්ධය ආදරය සහ ආර්ථික ප‍්‍රමුඛතා අතර දෝලනයකි. නේපාලය සහ ලංකාව මෙහි ලිලිපුට් වර්ගයේ උදාහරණ දෙකකි.

කොරෝනා ආසාදනයේ මුල් කාලයේදීම නේපාලය ඉතා දැඩි ලෙස තම දේශසීමා සහ ගුවන් තොටුපොළවල් වසා දැමූ අතර විදේශයන්හි සිරවී සිටි නේපාල ජාතිකයන්ට පවා රටට ඇතුළු වීමට දුන්නේ නැත. ලොක්ඩවුන් සමයේ මහමග ගමන් කරන නේපාල ජාතිකයන්ට එරට පොලීසිය එලව එලවා පහර දුන් අතර ඉන්දියාව වගේ මාධ්‍යයේ අවධානයට ලක් නොවී ඇති රටක් නිසා මේ පුවත් ලෝකය පුරා සංසරණය වුණේ නැත.

නෙදර්ලන්ත ජාතික ආර්ථික විශේෂඥයෙකු වන Barend ter Haar කියා සිටින විදියට වර්තමානයේ රාජ්‍යයක බලවත්කම මනින්නේ එම ආර්ථිකයේ දරාගැනීමේ ශක්තිය පිළිබඳ සාධකයෙනි. ඒ අනුව ඔහු කියා සිටින්නේ යුරෝපයේ ඇති බලවත්ම රාජ්‍යය නෙදර්ලන්තය බවයි. (නෙදර්ලන්තය කොරෝනා වෙරස් ආසාදනය පාලනය කොට ඇත*

ලෝකයේ බලවත්ම රාජ්‍යය ලෙස ප‍්‍රසිද්ධ ඇමරිකාවේ ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් කෙලින්ම කියා සිටින්නේ ජනතාවගෙන් කොටසක් ජීවිතක්ෂයට පත්වීමෙන් හෝ ආර්ථිකය ආරක්ෂා කරගත යුතු බවය. බි‍්‍රතාන්‍ය රජයද නොකියා කියන්නේ ඒ ටිකමය. මේ රාජ්‍යයන් දෙකම ජාතිකවාදී ලයින් එක රාජ්‍යයේ සන්නිවේදන උපක‍්‍රමය බවට පත්කරගෙන සිටී.

රටේ ජනතාවට වඩා ආර්ථික කාරණා ලොකු වූ විට රටේ නායකයන්ගේ මුවින් බොහෝ ආදරණීය වචන එළියට එයි. ඇමරිකාවේ නායකයා නිතරම කියන්නේ එරට සිටින්නේ ශ්‍රේෂ්ඨ ජනතාවක් බවයි. බි‍්‍රතාන්‍ය නායකයා කියන්නේ නිර්භීත ජනතාව අර්බුදය ජයගනිමින් සිටින බවයි.

ලංකාවේ රෙජීමයේ සන්නිවේදන ලයින් එක තිබෙන්නේද පුදුම විදිහේ ආදරණීය ලෙසය. ඔවුන් ආදරයෙන් කියා සිටින්නේ පුළුවන් තරම් කරබාගෙන සිටින්න – ගෙදරට වී සිහින දකින්න කියාය.

රාජ්‍යයේ සිහින අණ නොතැකූ ෆෙස්බුක් ක‍්‍රියාකාරීන් විසිහය දෙනෙක් මේ වනවිට අත්අඩංගුවේ සිටිති. ඒත් ඒ පිළිබදව කිසිම සමාජ සංවාදයක් හටනොගන්නේ අර්බුදය අබිමුවේ රාජ්‍යය විසින් නිර්මාණය කොට ඇති සිහින දකින කීකරු බැටළුවන් බවට අප හැමෝම පත්වී ඇති නිසාද?

පාර්ලිමේන්තුවත් නැතිව, ව්‍යවස්ථාවටත් පිටින් අප ණය උගුලක හිරකරයිද?

Ephantus Mbatia, owner of the only bookshop at the church, attends the live internet streaming and broadcasting of the Good Friday service without worshippers, following the government measure to suspend church services to curb the spread of the COVID-19 coronavirus, at the All Saints' Cathedral in Nairobi, Kenya, on April 10, 2020. (Photo by Yasuyoshi CHIBA / AFP) (Photo by YASUYOSHI CHIBA/AFP via Getty Images)

පවතින තත්වය හමුවේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ රජයට ආර්ථිකය පවත්වාගෙන යෑම සඳහා ණය ලබා නොගෙන බැරි බව පැහැදිලිය. ජනාධිපති ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දර ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් වෙත ලබාදී තිබුණු සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකින්ද පැහැදිලි වන්නේ ශ‍්‍රී ලංකාව මේ මොහොතේ ණය ලබාගැනීමටත්, දැනට ගෙවීමට ඇති ණය වාරික කල් දැමීමටත් බලාපොරොත්තු වන බවය.

මීට පෙර ආචාර්ය හර්ෂ ද සිල්වා පෙන්වාදී තිබුණු පරිදි කොවිඞ්-19 වසංගතය නිසා ක්ෂේත‍්‍ර ගණනාවක්ම කඩාවැටී ඇති පසුබිමක ශ‍්‍රී ලංකාවට දැන් ණය ලබා නොගෙන කටයුතු කිරීමේ හැකියාවක් ඇතැයි පෙනෙන්නට නැත.

ඇත්තෙන්ම කොවිඞ්-19 වසංගතයට පෙර සිටම ශ‍්‍රී ලංකාවට විශාල ණය ලබාගැනීමේ වුවමනාවක් තිබුණි. ඒ බව ප‍්‍රසිද්ධියේම කැබිනට් මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක බන්දුල ගුණවර්ධන ඇතුළු ආණ්ඩුවේ නායකයන් කියා තිබුණි. එමෙන්ම වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වූ විගසම ණය ලබාගැනීමක්ද කර තිබුණි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුවට කොවිඞ්-19 වසංගත තත්වය නිසා ගෙවීමට නියමිත ණය වාරික කල් දමාගැනීමටත්, තවත් ණය ලබාගැනීමටත් හැකියාවක් ඇත. ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් වෙත අදහස් දක්වමින් ජනාධිපති ලේකම්වරයා කියා ඇති කරුණුවලින් පැහැදිලි වෙන්නේ ආණ්ඩුව කිසිදු තිරිංගයක් නැතිව තව තවත් ණය ලබාගැනීමේ අධිවේගී මාර්ගයේම ගමන් කිරීමට සූදානම් බවය. ණය ගෙවීම සඳහා වසර දෙකතුනක සහන ලබාගෙන තව තවත් ණය ලබාගැනීමට ආණ්ඩුව කටයුතු කළොත් ඒ සියල්ලෙහි ප‍්‍රතිඵල වසර දෙකතුනකින් ගෙවන්නට සිදුවීමේ ඉඩක් ඇත.

පාර්ලිමේන්තුව නැතිව

කෙසේ වෙතත් තව තවත් ණය ලබාගැනීමේ ප‍්‍රතිපත්තිමය තීන්දුවට වඩා මේ මොහොතේ ඇති විශාලම ගැටලූව වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවක් නොමැතිව විදේශ ණය ලබාගන්නේ කෙසේද යන්නයි. එය ව්‍යවස්ථාවට පටහැණි ක‍්‍රියාවකි. වාර්ෂිකව රටක් ලබාගන්නා ණය ප‍්‍රමාණය සඳහා ණය ගැනීමේ සීමාවක් අයවැයකින් සම්මත කරගනු ලබයි. ඒ ණය ගැනීමේ සීමාවට යටත්ව ණය ගැනීම් කළ හැකිය. දැන් අයවැයක් හෝ අතුරු සම්මත ගිණුමක් නොමැතිව පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතියක් නැතිව ණය ලබාගන්නේ කෙසේදැයි විමසිය යුතුය. ඒ ගැන විස්තර ඉදිරියේදී පැහැදිලි කරන්නෙමු.

අයිඑම්එෆ් ණය

අපේ‍්‍රල් 28 වැනිදා ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් පුවත්පතේ පළවූ වාර්තාවකට අනුව, එම පුවත්පත වෙත අදහස් දක්වමින් ජනාධිපති ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දර ණය ගැනීමේ අවශ්‍යතාව ගැන කියා ඇත.

‘මාර්තු 15 වැනිදා ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කොවිඞ්-19 ගෝලීය අධි-වසංගත තත්වයක් ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කළා. ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් ටෙඞ්රොස් ඇඩනොම්ගෙන් ඉල්ලීමක් කළා සංවර්ධනය වූ රටවලින් දිළිඳු රටවල් වෙත ණය සහන ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලීමක් කරන්න කියා.

අපි නිල වශයෙන් බහුපාර්ශ්වීය සහ ද්විපාර්ශ්වීය සංවර්ධන සහකරුවන්ගෙන් මේ අත්‍යවශ්‍ය මොහොතේ සහයෝගය ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලා තිබෙනවා.

අපි ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් ඉල්ලා සිටියා දැනට ලබාදී තිබෙන ව්‍යාප්ත කළ අරමුදල් පහසුකම් (අයිඑෆ්එෆ් පහසුකම) ක්ෂණික මූල්‍ය පහසුකමක් (ආර්සීඑෆ්) පහසුකමක් දක්වා දීර්ඝ කරන්න කියා.’

ඊඑෆ්එෆ් හා ආර්සීඑෆ් යනු ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් ලබාදෙන මූල්‍ය පහසුකම් වර්ග දෙකකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවට පසුගිය ආණ්ඩුව සමයේ ලබාදුන් ඊඑෆ්එෆ් සහනයෙන් සිදු කරන්නේ ණය ගෙවීමට අසීරු, ආර්ථික වර්ධනය දුර්වල, ආර්ථික සැකැස්මේ අඩුපාඩු ඇති රටවලට නැවත ආර්ථිකය ගොඩගැනීම සඳහා අවශ්‍ය මූල්‍ය පහසුකම් ලබාදීමය. මෙම මූල්‍ය පහසුකම ලබාදෙන්නේ නැවත ආර්ථිකය ගොඩගැනීම සඳහාය. එම නිසා මෙම මූල්‍ය පහසුකම් සමඟ රටේ ආර්ථිකය දුර්වල වීමට හේතු වූ ආකෘතිමය අඩුපාඩු නැවත සකසාගැනීමට අදාළ විවිධ කොන්දේසි ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල පනවයි. එම කොන්දේසි රටට අහිතකර ඒවා නොවන අතර මූල්‍ය විනයක් පවත්වාගැනීමට අදාළ කොන්දේසිය.

ආර්සීඑෆ් පහසුකමක් යනු හදිසි ආපදාවක්, විශාල ආර්ථික කඩාවැටීමක් සිදුවූ අවස්ථාවක අඩු කොන්දේසි සමඟ ලබාදෙන ණය පහසුකමකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවට පසුගිය වසරේදී ලැබීමට නියමිතව තිබුණු ඊඑෆ්එෆ් සහන වාරිකය ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් උපදෙස් දී තිබුණු ආකාරයට මූල්‍ය විනය පවත්වාගැනීමට අසමත් වූ නිසා අහිමි විය.

‘මීට පෙර ඊඑෆ්එෆ් පහසුකම ලැබූ අවස්ථාවට වඩා වෙනස්, ශ‍්‍රී ලංකාව දැන් ඉන්නේ වෙනම ප‍්‍රතිපත්තියක් සහිත රජයක් යටතේ. ඒ වගේම කොවිඞ්-19 වසංගතය නිසා ආපදාවට මුහුණදුන් පසුබිමක. එම නිසා ඊඑෆ්එෆ් පහසුකමක් යටතේ පනවන කොන්දේසි සපුරාලීමට අසීරු තත්වයක් යටතේ.’ පී.බී. ජයසුන්දර මහතා එසේ කියා තිබුණි.

‘අපට සෞඛ්‍ය සේවාව සහ සමාජ ආරක්ෂණය පවත්වාගෙන යෑම සඳහා හදිසි අවස්ථා අරමුදල් අවශ්‍යයි. ඒ තමයි තර්කය. ආර්සීඑෆ් යටතේ ඩොලර් මිලියන 800ක පහසුකමක් ලබාගත හැකියි. අප විශ්වාස කරනවා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල අපේ ඉල්ලීම ඉටු කරනු ඇති බව.’ ඔහු වැඩිදුරටත් එසේ කියා ඇත.

තවත් ණය

මේ ආකාරයටම රජය ලෝක බැංකුවෙන් සහ ආසියානු සංවර්ධන අරමුදලෙන්ද හැකි තරම් ආධාර සපයන ලෙස ඉල්ලීම් කර ඇත. ලෝක බැංකුවෙන් සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව දැනටමත් ණය ආධාර ලබා ඇත.

ණය ගෙවීම

මේ අතර ශ‍්‍රී ලංකාවට ඇති ප‍්‍රධාන අභියෝගයක් වන්නේ මීට පෙර ලබාගෙන ඇති ණය නැවත ගෙවා දැමීමය.

2020 වසරේදී ගෙවීමට ඇති ණය වාරිකවල වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 4.4ක් පමණ වේ. ඒ අතර ඩොලර් බිලියන 2ක් පමණ වටිනා ද්විපාර්ශ්වීය හා ඩොලර් බිලියන 1ක් වටිනා බහුපාර්ශ්වීය වාරික ඇත. ජාත්‍යන්්තර ණය සුරැුකුම්පත් වාරිකයක් ඔක්තෝබර් මාසයේදී ගෙවීමට ඇත.

ෆිච් රේටින් ආයතනයට අනුව මැයි මාසයේ සිට දෙසැම්බර් මාසය දක්වා ගෙවීමට ඇති මුදල් ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 3.2ක් පමණ වේ. 2021 සිට 2023 දක්වා ඩොලර් බිලියන 13.8ක් ගෙවීමට ඇත. මේවායින් සැලකිය යුතු කොටසක් ගෙවීමට සහන කාලයක් ලබාගතහොත්, එය රජයට සහනයක් වනු ඇත.

එහෙත් ගැටලූව වන්නේ ඒ සහනය පාවිච්චි කරමින්, ජනතාවට සහන දී ආර්ථිකය නංවන්නට කටයුතු කරනු ඇතිද කියාය. නැත්නම් සංදර්ශන පවත්වමින්, රාජ්‍ය සේවය පුළුල් කරමින් ඒ සහනය අපතේ හැර 2023 වෙද්දි නැවත සුපුරුදු ණය උගුලේම හිරවෙනු ඇතිද කියාය. එතැනිනුත් එහාට ගොස්, 2023 දී තවත් අලූත් ණය බරක්ද එකතුවනු ඇතිද කියාය.

‘වසරේ මුල සිටම අපි මොන අමාරුව තිබුණත් ණය ගෙවීම කරගෙන යනවා. කොවිඞ්-19 වසංගතය පැමිණීමෙන් පසුවත් අපි ණය ගෙවීම කරනවා.’ ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් වෙත දැනට ඇති ණය ගැන පී.බී. ජයසුන්දර කියා ඇත.

‘කුමන තත්වයක් යටතේවත් ණය ගෙවීම් පැහැරහැර ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ගැන ජාත්‍යන්තර අපකීර්තිය ඇතිවෙන අන්දමට අප කිසිසේත්ම කටයුතු කරන්නේ නැහැ. අපට ආජන්ටිනාවක් විය නොහැකියි.’ ජයසුන්දර මහතා වැඩිදුරටත් කියා තිබුණි.

මේ අතර ශ‍්‍රී ලංකාවේ රජය ණය ලබාගෙන ඇති ජපානය, චීනය, යුරෝපා සංගමය, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව සහ ඉන්දියාව ඇතුළු විවිධ රටවලින් ඉදිරි වසර දෙක සඳහා ණය වාරික කල් දමන ලෙස ඉල්ලීම් කර ඇති බවත් එම පාර්ශ්වයන්ගෙන්ද මූල්‍යමය සහයෝගය හෝ ණය වාරික කල්දැමීම ඇතුළු සහයෝගයන් බලාපොරොත්තු වන බවත් පී.බී. ජයසුන්දර කියා ඇත.

ඒකාබද්ධ අරමුදල

මේ සියල්ල මැද අප නැවත ව්‍යවස්ථාමය පසුබිම ගැන කතාකළ යුතුය. මේ සියල්ල සිද්ධවෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවක් නැතිවය.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය නැතිව ‘ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන්’ මුදල් වියදම් කළ හැකි බව ආණ්ඩු හිතවාදී ‘ව්‍යවස්ථා විශේෂඥයෝ’ කියති.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 17 වැනි පරිච්ෙඡ්දයෙන් ව්‍යවස්ථාවෙන් රාජ්‍ය මූල්‍ය ගැන විස්තර කර ඇත. ඒ පරිච්ෙඡ්දයේ මුලින්ම සඳහන් වන්නේ 148 වැනි ව්‍යවස්ථාවයි. එය මෙසේය.

‘රාජ්‍ය මූල්‍ය පිළිබඳ සම්පූර්ණ බලය පාර්ලිමේන්තුව සතු වන්නේය. පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරනු ලැබූ නීතියක හෝ පවත්නා යම් නීතියක හෝ අධිකාරය අනුව හෝ ඒ යටතේ හෝ මිස කිසිම පළාත් පාලන ආයතනයක් විසින් හෝ වෙනත් පොදු අධිකාරයක් විසින් හෝ කිසිම බද්දක්, වරිපනමක් හෝ වෙනත් යම්කිසි බදු විශේෂයක් නියම කිරීමට බලය නොමැත්තේය.’

මෙහි ‘සම්පූර්ණ බලය’ යන යෙදුම වැදගත්ය. විධායකයට රාජකාරි කිරීම සඳහා නීතිමය පසුබිම සැකසීමත්, මූල්‍යමය පහසුකම සැපයීමත් යන දෙකම සිදු කරන්නේ පාර්ලිමේන්තුවය. ඒ අනුව වාර්ෂිකව අය කළ යුතු බදු මුදල්, වෙනත් ආදායම් සහ ණය ගැනීමේ සීමාව පාර්ලිමේන්තුවෙන් නියම කරනු ලබයි.

149 ව්‍යවස්ථාවෙන් ඒකාබද්ධ අරමුදල ගැන විස්තර කර ඇත. ‘නියමිත කාර්යය සඳහා නීතියෙන් වෙන් කරනු නොලැබුවා වූ ද, ජනරජය සතු වූ ද, සියලූම අරමුදල් එක්ව ඒකාබද්ධ අරමුදල නමැති අරමුදලක් වන්නේය. සියලූම අය බදු, තීරු බදු, වරිපනම් හා ගාස්තු යන මාර්ගවලින් ලැබෙන ආදායම්ද, නියමිත කාර්ය සඳහා වෙන්කරනු නොලැබූ ජනරජය සතු සෙසු සියලූම ආදායම් සහ ලැබීම්ද ඒකාබද්ධ අරමුදලට ගෙවිය යුත්තේය.’

150 (3) ව්‍යවස්ථාව මෙසේය. ‘යම්කිසි වර්ෂයක විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත නීතිය බවට පත්වීමට පෙර ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබූ අවස්ථාවක පාර්ලිමේන්තුව විසින් රජයේ සේවාවන් සඳහා මුදල් වෙන් කර නොමැත්තේ නම් අභිනව පාර්ලිමේන්තුව රැුස්වීමට නියමිත දින සිට මාස තුනක් ඉකුත් වන තෙක් රජයේ සේවාවන් සඳහා යම් කිසි මුදලක් අවශ්‍ය වෙතැයි ජනාධිපතිවරයා සලකයි නම් ඒ මුදල ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් නිකුත් කිරීමටත්, වැය කිරීමටත් නියම කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය ඇත්තේය.’

ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව නැතිව කළ හැකි එකම දෙය ඒකාබද්ධ අරමුදලේ මුදල් වියදම් කිරීම පමණය.

දැන් රජයට ආනයනවලින් ලැබෙන තීරු බදු විශාල වශයෙන් අහිමිය. සරල උදාහරණ කිහිපයක් කිව හැකිය. ශ‍්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියෙන් ලැබුණු දැවැන්ත ආදායම කප්පාදු වී ඇති බව වාර්තා පළ විය. ලංකා ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවෙන් ලබාගැනීමට බලාපොරොත්තු වූ ලාභයද අහිමි වන්නේ වාහන අඩු වීමෙන් ඉන්ධන පරිභෝජනය අඩු වී ඇති නිසාය. වාහන නොමැති නිසා පොලීසියට වාර්ෂිකව ලැබෙන දඩ මුදල් පවා දැන් ලැබෙන්නේ නැත. මත්පැන් අලෙවි කිරීමෙන් ලැබෙන බදු ආදායමත් නැත.

මේ සියල්ල මැද වියදම් අධික ලෙස ඉහළ ගොස් ඇත. සෞඛ්‍ය පහසුකම්වල සිට සහනාධාර පහසුකම් සැපයීම දක්වා වියදම් අධිකය. මෙවැනි පසුබිමක ‘ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන්’ පමණක් වියදම් කරමින් ඉන්නට බැරි බව පැහැදිලිය. දැන් ඇත්තේ එදිනෙදා රාජ්‍ය සේවකයන්ට වැටුප් ගෙවීමේ ප‍්‍රශ්නයක් නොවේ. සම්පූර්ණයෙන්ම කඩාවැටුණු ආර්ථිකයක් ගොඩගැනීමට අදාළ ආර්ථිකමය ක‍්‍රියාදාමයකි. 150(3)න් ඒකාබද්ධ අරමුදලේ මුදල් වියදම් කිරීමට ඇති බලය කිසිසේත්ම ප‍්‍රමාණවත් නොවේ.

දැනටමත් විපක්ෂය ආණ්ඩුවට සහයෝගය දෙන බව කියා ඇත. ඒ නිසා ආණ්ඩුවට කරන දෙයක් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවා ව්‍යවස්ථාවට අනුව කළ හැකිය. නැතිනම් ව්‍යවස්ථා විරෝධීව සියල්ල සිදු කළ හැකිය. ලොකුම බිය ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුවත් නැතිව, ව්‍යවස්ථාවටත් පිටින් ලංකාව ණය උගුලක සිර කරනු ඇතිද කියාය.

පාර්ලිමේන්තුවත් නැතිව, ව්‍යවස්ථාවටත් පිටින් අප ණය උගුලක හිරකරයිද?

Ephantus Mbatia, owner of the only bookshop at the church, attends the live internet streaming and broadcasting of the Good Friday service without worshippers, following the government measure to suspend church services to curb the spread of the COVID-19 coronavirus, at the All Saints' Cathedral in Nairobi, Kenya, on April 10, 2020. (Photo by Yasuyoshi CHIBA / AFP) (Photo by YASUYOSHI CHIBA/AFP via Getty Images)

පවතින තත්වය හමුවේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ රජයට ආර්ථිකය පවත්වාගෙන යෑම සඳහා ණය ලබා නොගෙන බැරි බව පැහැදිලිය. ජනාධිපති ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දර ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් වෙත ලබාදී තිබුණු සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකින්ද පැහැදිලි වන්නේ ශ‍්‍රී ලංකාව මේ මොහොතේ ණය ලබාගැනීමටත්, දැනට ගෙවීමට ඇති ණය වාරික කල් දැමීමටත් බලාපොරොත්තු වන බවය.

මීට පෙර ආචාර්ය හර්ෂ ද සිල්වා පෙන්වාදී තිබුණු පරිදි කොවිඞ්-19 වසංගතය නිසා ක්ෂේත‍්‍ර ගණනාවක්ම කඩාවැටී ඇති පසුබිමක ශ‍්‍රී ලංකාවට දැන් ණය ලබා නොගෙන කටයුතු කිරීමේ හැකියාවක් ඇතැයි පෙනෙන්නට නැත.

ඇත්තෙන්ම කොවිඞ්-19 වසංගතයට පෙර සිටම ශ‍්‍රී ලංකාවට විශාල ණය ලබාගැනීමේ වුවමනාවක් තිබුණි. ඒ බව ප‍්‍රසිද්ධියේම කැබිනට් මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක බන්දුල ගුණවර්ධන ඇතුළු ආණ්ඩුවේ නායකයන් කියා තිබුණි. එමෙන්ම වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වූ විගසම ණය ලබාගැනීමක්ද කර තිබුණි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුවට කොවිඞ්-19 වසංගත තත්වය නිසා ගෙවීමට නියමිත ණය වාරික කල් දමාගැනීමටත්, තවත් ණය ලබාගැනීමටත් හැකියාවක් ඇත. ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් වෙත අදහස් දක්වමින් ජනාධිපති ලේකම්වරයා කියා ඇති කරුණුවලින් පැහැදිලි වෙන්නේ ආණ්ඩුව කිසිදු තිරිංගයක් නැතිව තව තවත් ණය ලබාගැනීමේ අධිවේගී මාර්ගයේම ගමන් කිරීමට සූදානම් බවය. ණය ගෙවීම සඳහා වසර දෙකතුනක සහන ලබාගෙන තව තවත් ණය ලබාගැනීමට ආණ්ඩුව කටයුතු කළොත් ඒ සියල්ලෙහි ප‍්‍රතිඵල වසර දෙකතුනකින් ගෙවන්නට සිදුවීමේ ඉඩක් ඇත.

පාර්ලිමේන්තුව නැතිව

කෙසේ වෙතත් තව තවත් ණය ලබාගැනීමේ ප‍්‍රතිපත්තිමය තීන්දුවට වඩා මේ මොහොතේ ඇති විශාලම ගැටලූව වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවක් නොමැතිව විදේශ ණය ලබාගන්නේ කෙසේද යන්නයි. එය ව්‍යවස්ථාවට පටහැණි ක‍්‍රියාවකි. වාර්ෂිකව රටක් ලබාගන්නා ණය ප‍්‍රමාණය සඳහා ණය ගැනීමේ සීමාවක් අයවැයකින් සම්මත කරගනු ලබයි. ඒ ණය ගැනීමේ සීමාවට යටත්ව ණය ගැනීම් කළ හැකිය. දැන් අයවැයක් හෝ අතුරු සම්මත ගිණුමක් නොමැතිව පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතියක් නැතිව ණය ලබාගන්නේ කෙසේදැයි විමසිය යුතුය. ඒ ගැන විස්තර ඉදිරියේදී පැහැදිලි කරන්නෙමු.

අයිඑම්එෆ් ණය

අපේ‍්‍රල් 28 වැනිදා ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් පුවත්පතේ පළවූ වාර්තාවකට අනුව, එම පුවත්පත වෙත අදහස් දක්වමින් ජනාධිපති ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දර ණය ගැනීමේ අවශ්‍යතාව ගැන කියා ඇත.

‘මාර්තු 15 වැනිදා ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කොවිඞ්-19 ගෝලීය අධි-වසංගත තත්වයක් ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කළා. ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් ටෙඞ්රොස් ඇඩනොම්ගෙන් ඉල්ලීමක් කළා සංවර්ධනය වූ රටවලින් දිළිඳු රටවල් වෙත ණය සහන ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලීමක් කරන්න කියා.

අපි නිල වශයෙන් බහුපාර්ශ්වීය සහ ද්විපාර්ශ්වීය සංවර්ධන සහකරුවන්ගෙන් මේ අත්‍යවශ්‍ය මොහොතේ සහයෝගය ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලා තිබෙනවා.

අපි ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් ඉල්ලා සිටියා දැනට ලබාදී තිබෙන ව්‍යාප්ත කළ අරමුදල් පහසුකම් (අයිඑෆ්එෆ් පහසුකම) ක්ෂණික මූල්‍ය පහසුකමක් (ආර්සීඑෆ්) පහසුකමක් දක්වා දීර්ඝ කරන්න කියා.’

ඊඑෆ්එෆ් හා ආර්සීඑෆ් යනු ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් ලබාදෙන මූල්‍ය පහසුකම් වර්ග දෙකකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවට පසුගිය ආණ්ඩුව සමයේ ලබාදුන් ඊඑෆ්එෆ් සහනයෙන් සිදු කරන්නේ ණය ගෙවීමට අසීරු, ආර්ථික වර්ධනය දුර්වල, ආර්ථික සැකැස්මේ අඩුපාඩු ඇති රටවලට නැවත ආර්ථිකය ගොඩගැනීම සඳහා අවශ්‍ය මූල්‍ය පහසුකම් ලබාදීමය. මෙම මූල්‍ය පහසුකම ලබාදෙන්නේ නැවත ආර්ථිකය ගොඩගැනීම සඳහාය. එම නිසා මෙම මූල්‍ය පහසුකම් සමඟ රටේ ආර්ථිකය දුර්වල වීමට හේතු වූ ආකෘතිමය අඩුපාඩු නැවත සකසාගැනීමට අදාළ විවිධ කොන්දේසි ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල පනවයි. එම කොන්දේසි රටට අහිතකර ඒවා නොවන අතර මූල්‍ය විනයක් පවත්වාගැනීමට අදාළ කොන්දේසිය.

ආර්සීඑෆ් පහසුකමක් යනු හදිසි ආපදාවක්, විශාල ආර්ථික කඩාවැටීමක් සිදුවූ අවස්ථාවක අඩු කොන්දේසි සමඟ ලබාදෙන ණය පහසුකමකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවට පසුගිය වසරේදී ලැබීමට නියමිතව තිබුණු ඊඑෆ්එෆ් සහන වාරිකය ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් උපදෙස් දී තිබුණු ආකාරයට මූල්‍ය විනය පවත්වාගැනීමට අසමත් වූ නිසා අහිමි විය.

‘මීට පෙර ඊඑෆ්එෆ් පහසුකම ලැබූ අවස්ථාවට වඩා වෙනස්, ශ‍්‍රී ලංකාව දැන් ඉන්නේ වෙනම ප‍්‍රතිපත්තියක් සහිත රජයක් යටතේ. ඒ වගේම කොවිඞ්-19 වසංගතය නිසා ආපදාවට මුහුණදුන් පසුබිමක. එම නිසා ඊඑෆ්එෆ් පහසුකමක් යටතේ පනවන කොන්දේසි සපුරාලීමට අසීරු තත්වයක් යටතේ.’ පී.බී. ජයසුන්දර මහතා එසේ කියා තිබුණි.

‘අපට සෞඛ්‍ය සේවාව සහ සමාජ ආරක්ෂණය පවත්වාගෙන යෑම සඳහා හදිසි අවස්ථා අරමුදල් අවශ්‍යයි. ඒ තමයි තර්කය. ආර්සීඑෆ් යටතේ ඩොලර් මිලියන 800ක පහසුකමක් ලබාගත හැකියි. අප විශ්වාස කරනවා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල අපේ ඉල්ලීම ඉටු කරනු ඇති බව.’ ඔහු වැඩිදුරටත් එසේ කියා ඇත.

තවත් ණය

මේ ආකාරයටම රජය ලෝක බැංකුවෙන් සහ ආසියානු සංවර්ධන අරමුදලෙන්ද හැකි තරම් ආධාර සපයන ලෙස ඉල්ලීම් කර ඇත. ලෝක බැංකුවෙන් සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව දැනටමත් ණය ආධාර ලබා ඇත.

ණය ගෙවීම

මේ අතර ශ‍්‍රී ලංකාවට ඇති ප‍්‍රධාන අභියෝගයක් වන්නේ මීට පෙර ලබාගෙන ඇති ණය නැවත ගෙවා දැමීමය.

2020 වසරේදී ගෙවීමට ඇති ණය වාරිකවල වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 4.4ක් පමණ වේ. ඒ අතර ඩොලර් බිලියන 2ක් පමණ වටිනා ද්විපාර්ශ්වීය හා ඩොලර් බිලියන 1ක් වටිනා බහුපාර්ශ්වීය වාරික ඇත. ජාත්‍යන්්තර ණය සුරැුකුම්පත් වාරිකයක් ඔක්තෝබර් මාසයේදී ගෙවීමට ඇත.

ෆිච් රේටින් ආයතනයට අනුව මැයි මාසයේ සිට දෙසැම්බර් මාසය දක්වා ගෙවීමට ඇති මුදල් ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 3.2ක් පමණ වේ. 2021 සිට 2023 දක්වා ඩොලර් බිලියන 13.8ක් ගෙවීමට ඇත. මේවායින් සැලකිය යුතු කොටසක් ගෙවීමට සහන කාලයක් ලබාගතහොත්, එය රජයට සහනයක් වනු ඇත.

එහෙත් ගැටලූව වන්නේ ඒ සහනය පාවිච්චි කරමින්, ජනතාවට සහන දී ආර්ථිකය නංවන්නට කටයුතු කරනු ඇතිද කියාය. නැත්නම් සංදර්ශන පවත්වමින්, රාජ්‍ය සේවය පුළුල් කරමින් ඒ සහනය අපතේ හැර 2023 වෙද්දි නැවත සුපුරුදු ණය උගුලේම හිරවෙනු ඇතිද කියාය. එතැනිනුත් එහාට ගොස්, 2023 දී තවත් අලූත් ණය බරක්ද එකතුවනු ඇතිද කියාය.

‘වසරේ මුල සිටම අපි මොන අමාරුව තිබුණත් ණය ගෙවීම කරගෙන යනවා. කොවිඞ්-19 වසංගතය පැමිණීමෙන් පසුවත් අපි ණය ගෙවීම කරනවා.’ ඬේලි ෆයිනෑන්ෂල් ටයිම්ස් වෙත දැනට ඇති ණය ගැන පී.බී. ජයසුන්දර කියා ඇත.

‘කුමන තත්වයක් යටතේවත් ණය ගෙවීම් පැහැරහැර ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ගැන ජාත්‍යන්තර අපකීර්තිය ඇතිවෙන අන්දමට අප කිසිසේත්ම කටයුතු කරන්නේ නැහැ. අපට ආජන්ටිනාවක් විය නොහැකියි.’ ජයසුන්දර මහතා වැඩිදුරටත් කියා තිබුණි.

මේ අතර ශ‍්‍රී ලංකාවේ රජය ණය ලබාගෙන ඇති ජපානය, චීනය, යුරෝපා සංගමය, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව සහ ඉන්දියාව ඇතුළු විවිධ රටවලින් ඉදිරි වසර දෙක සඳහා ණය වාරික කල් දමන ලෙස ඉල්ලීම් කර ඇති බවත් එම පාර්ශ්වයන්ගෙන්ද මූල්‍යමය සහයෝගය හෝ ණය වාරික කල්දැමීම ඇතුළු සහයෝගයන් බලාපොරොත්තු වන බවත් පී.බී. ජයසුන්දර කියා ඇත.

ඒකාබද්ධ අරමුදල

මේ සියල්ල මැද අප නැවත ව්‍යවස්ථාමය පසුබිම ගැන කතාකළ යුතුය. මේ සියල්ල සිද්ධවෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවක් නැතිවය.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය නැතිව ‘ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන්’ මුදල් වියදම් කළ හැකි බව ආණ්ඩු හිතවාදී ‘ව්‍යවස්ථා විශේෂඥයෝ’ කියති.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 17 වැනි පරිච්ෙඡ්දයෙන් ව්‍යවස්ථාවෙන් රාජ්‍ය මූල්‍ය ගැන විස්තර කර ඇත. ඒ පරිච්ෙඡ්දයේ මුලින්ම සඳහන් වන්නේ 148 වැනි ව්‍යවස්ථාවයි. එය මෙසේය.

‘රාජ්‍ය මූල්‍ය පිළිබඳ සම්පූර්ණ බලය පාර්ලිමේන්තුව සතු වන්නේය. පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරනු ලැබූ නීතියක හෝ පවත්නා යම් නීතියක හෝ අධිකාරය අනුව හෝ ඒ යටතේ හෝ මිස කිසිම පළාත් පාලන ආයතනයක් විසින් හෝ වෙනත් පොදු අධිකාරයක් විසින් හෝ කිසිම බද්දක්, වරිපනමක් හෝ වෙනත් යම්කිසි බදු විශේෂයක් නියම කිරීමට බලය නොමැත්තේය.’

මෙහි ‘සම්පූර්ණ බලය’ යන යෙදුම වැදගත්ය. විධායකයට රාජකාරි කිරීම සඳහා නීතිමය පසුබිම සැකසීමත්, මූල්‍යමය පහසුකම සැපයීමත් යන දෙකම සිදු කරන්නේ පාර්ලිමේන්තුවය. ඒ අනුව වාර්ෂිකව අය කළ යුතු බදු මුදල්, වෙනත් ආදායම් සහ ණය ගැනීමේ සීමාව පාර්ලිමේන්තුවෙන් නියම කරනු ලබයි.

149 ව්‍යවස්ථාවෙන් ඒකාබද්ධ අරමුදල ගැන විස්තර කර ඇත. ‘නියමිත කාර්යය සඳහා නීතියෙන් වෙන් කරනු නොලැබුවා වූ ද, ජනරජය සතු වූ ද, සියලූම අරමුදල් එක්ව ඒකාබද්ධ අරමුදල නමැති අරමුදලක් වන්නේය. සියලූම අය බදු, තීරු බදු, වරිපනම් හා ගාස්තු යන මාර්ගවලින් ලැබෙන ආදායම්ද, නියමිත කාර්ය සඳහා වෙන්කරනු නොලැබූ ජනරජය සතු සෙසු සියලූම ආදායම් සහ ලැබීම්ද ඒකාබද්ධ අරමුදලට ගෙවිය යුත්තේය.’

150 (3) ව්‍යවස්ථාව මෙසේය. ‘යම්කිසි වර්ෂයක විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත නීතිය බවට පත්වීමට පෙර ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබූ අවස්ථාවක පාර්ලිමේන්තුව විසින් රජයේ සේවාවන් සඳහා මුදල් වෙන් කර නොමැත්තේ නම් අභිනව පාර්ලිමේන්තුව රැුස්වීමට නියමිත දින සිට මාස තුනක් ඉකුත් වන තෙක් රජයේ සේවාවන් සඳහා යම් කිසි මුදලක් අවශ්‍ය වෙතැයි ජනාධිපතිවරයා සලකයි නම් ඒ මුදල ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් නිකුත් කිරීමටත්, වැය කිරීමටත් නියම කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය ඇත්තේය.’

ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව නැතිව කළ හැකි එකම දෙය ඒකාබද්ධ අරමුදලේ මුදල් වියදම් කිරීම පමණය.

දැන් රජයට ආනයනවලින් ලැබෙන තීරු බදු විශාල වශයෙන් අහිමිය. සරල උදාහරණ කිහිපයක් කිව හැකිය. ශ‍්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියෙන් ලැබුණු දැවැන්ත ආදායම කප්පාදු වී ඇති බව වාර්තා පළ විය. ලංකා ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවෙන් ලබාගැනීමට බලාපොරොත්තු වූ ලාභයද අහිමි වන්නේ වාහන අඩු වීමෙන් ඉන්ධන පරිභෝජනය අඩු වී ඇති නිසාය. වාහන නොමැති නිසා පොලීසියට වාර්ෂිකව ලැබෙන දඩ මුදල් පවා දැන් ලැබෙන්නේ නැත. මත්පැන් අලෙවි කිරීමෙන් ලැබෙන බදු ආදායමත් නැත.

මේ සියල්ල මැද වියදම් අධික ලෙස ඉහළ ගොස් ඇත. සෞඛ්‍ය පහසුකම්වල සිට සහනාධාර පහසුකම් සැපයීම දක්වා වියදම් අධිකය. මෙවැනි පසුබිමක ‘ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන්’ පමණක් වියදම් කරමින් ඉන්නට බැරි බව පැහැදිලිය. දැන් ඇත්තේ එදිනෙදා රාජ්‍ය සේවකයන්ට වැටුප් ගෙවීමේ ප‍්‍රශ්නයක් නොවේ. සම්පූර්ණයෙන්ම කඩාවැටුණු ආර්ථිකයක් ගොඩගැනීමට අදාළ ආර්ථිකමය ක‍්‍රියාදාමයකි. 150(3)න් ඒකාබද්ධ අරමුදලේ මුදල් වියදම් කිරීමට ඇති බලය කිසිසේත්ම ප‍්‍රමාණවත් නොවේ.

දැනටමත් විපක්ෂය ආණ්ඩුවට සහයෝගය දෙන බව කියා ඇත. ඒ නිසා ආණ්ඩුවට කරන දෙයක් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවා ව්‍යවස්ථාවට අනුව කළ හැකිය. නැතිනම් ව්‍යවස්ථා විරෝධීව සියල්ල සිදු කළ හැකිය. ලොකුම බිය ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුවත් නැතිව, ව්‍යවස්ථාවටත් පිටින් ලංකාව ණය උගුලක සිර කරනු ඇතිද කියාය.

කොවිඞ්-19 මැද මානව හිමිකම් කඩන රටවල් අතරට ශ‍්‍රී ලංකාවත් එකතු කරලා

0


කොවිඞ්-19 වසංගත සමයේදී පොලිස් හිංසනය ක‍්‍රියාත්මක කරමින් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කරන රටවල් පිළිබඳව එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය නිකුත් කළ නිවේදනයකට ශ‍්‍රී ලංකාවේ නමද ඇතුළත් කර ඇත.


අපේ‍්‍රල් 27 වැනිදා එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස් මිෂෙල් බැචලේ ඇතුළු නිලධාරීහු පිරිසක් මෙම තත්වය පිළිබඳව මාධ්‍ය වෙත අදහස් දැක්වූහ. එම අදහස් ඇසුරෙන් නිවේදනයක් නිකුත් කර තිබුණි. මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය නොකර ඇඳිරි නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳව උපදෙස් මාලාවක්ද නිකුත් කර ඇත.


ශ‍්‍රී ලංකාවෙහි 26,800කට වැඩි පිරිසක් ඇඳිරි නීතිය කඩකළායැයි අත්අඩංගුවට ගෙන රඳවාගෙන තබාගෙන සිට ඇතැයි එහිදී සඳහන් කර තිබේ.


මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කර ඇති රටවල් 80ක නම් සඳහන් කර ඇති අතර වඩාත් භයානක ලෙස පොලිස් හිංසනය ක‍්‍රියාත්මක වන රටවල් 15ක නම් සඳහන් කර ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාවද ඒ රටවල් 15 අතර ඇත.


නයිජීරියාව, කෙන්යාව, දකුණු අප‍්‍රිකාව, පිලිපීනය, ශ‍්‍රී ලංකාව, එල් සැල්වර්දෝර්, ඩොමිනිකන් රිපබ්ලික්, පෙරූ, හොන්ඩුරස්, ජෝර්දානය, මොරොක්කෝ, කාම්බෝජය, උස්බෙකිස්ථානය, ඉරානය සහ හංගේරියාව එම රටවල්ය.


දරුණු ඇඳිරි නීති සංස්කෘතියක් ක‍්‍රියාත්මක කරන බව එම නිවේදනයෙහි සඳහන්ය. කොවිඞ්-19 වසංගත තත්වය හදිසි තත්වයක් ලෙස ප‍්‍රකාශ කරමින් පුද්ගලයන් විශාල වශයෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන රඳවාගෙන සිටීම සහ ඇතැම් රටවල්වල පුද්ගලයන් ඝාතනය කිරීම ගැන එහි සඳහන්ය.


පුද්ගලයන් ආහාර සොයාගත නොහැකිව අසීරු තත්වයන් යටතේ ඇඳිරි නීතිය උල්ලංඝනය කරන අවස්ථාවද ඇති බවත් එවැනි පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගැනීමක් නොකළ යුතු බවත් මානව හිමිකම් මහකොමසාරිස් කාර්යාලය පෙන්වාදී ඇත.
එමෙන්ම අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය මර්දනය කරමින් අදහස් ප‍්‍රකාශනයේ අයිතිය සීමා කිරීම ගැනද එහි සඳහන් කර තිබේ.

අනුරංග ජයසිංහ

පෞද්ගලිකත්වය කඩන ජඩමාධ්‍ය භාවිතාව දැක්කේ දැන්ද?

Ephantus Mbatia, owner of the only bookshop at the church, attends the live internet streaming and broadcasting of the Good Friday service without worshippers, following the government measure to suspend church services to curb the spread of the COVID-19 coronavirus, at the All Saints' Cathedral in Nairobi, Kenya, on April 10, 2020. (Photo by Yasuyoshi CHIBA / AFP) (Photo by YASUYOSHI CHIBA/AFP via Getty Images)

කොවිඞ්-19 ආසාදිත යුද හමුදා සෙබළුන් හා නිලධාරීන් කී දෙනෙකු සිටීදැයි විමසීමට දූරකථන ඇමතුමක් ගත් අවස්ථාවක යුද හමුදා මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක ලියුම්කරුගෙන් ඉල්ලීමක් කළේය. ඒ කොවිඞ්-19 පිළිබඳ මාධ්‍ය භාවිතයට විවේචනයක්ද සමඟය. ඒ ඉල්ලීම ඉතා සාධාරණ එකකි. ඒ කොවිඞ්-19 ආසාදිතයන් අපහසුතාවට පත් කරමින්, පුද්ගලිකත්වයට හානි කරන මාධ්‍ය භාවිතාව නවත්වන ලෙසය.

ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් කමල් ගුණරත්නද එම ඉල්ලීම කර තිබුණි.

පසුගිය දිනවල මාධ්‍ය වාර්තාකරණය නිසා ගමේ සිටින හමුදා සෙබළා ගැනත් සාමාන්‍ය ජනතාවට බියක් ඇතිවෙන පසුබිමක් නිර්මාණය විය. අන්තිමේ රූපවාහිනී නාළිකාවලින් ‘අපි වෙනුවෙන් අපි’ තේමා ගීතය වරින් වර විකාශය කරන්නට සිදුවෙන තැනට ආණ්ඩුව පත්විය. පෙර විරුවන් වූ හමුදා සෙබළුන් ඈතින් පැමිණෙනු දකින විට ජනතාව හැංගෙන තැනට පත්විය.

මේ තත්වය ගැන කුරිරු සතුටක් අපට නැත. හමුදාවේ සිටියත්, සුදුවැල්ලේ සිටියත්, මුස්ලිම් ජාතිකයෙකු වුණත්, ඉතාලියේ සිට ආවත් කොවිඞ්-19 බෝ කළායැයි චෝදනා කිරීම ගැන එකඟ විය නොහැකිය. ඉහත කී කුමන කුලකයට අයිති වුණත්, ඒ කුලකයේ සිටින සියලූදෙනා කොවිඞ්-19 වාහකයෝ නොවෙති. විවිධ හේතු නිසා ඒ කුලක තුළ සිටින පුද්ගලයන්ට රෝගය ආසාදනය වී ඇත. එපමණකි. රෝගය ආසාදනය වූ පමණින් කැමරා රැුගෙන මුහුණු, ගෙවල් ආදිය පෙන්වමින් සිදුකරන මාධ්‍ය භාවිතාව ගැනත් එහෙත් අපට ලිපියේ සිරස්තලයෙහි ඇති ප‍්‍රශ්නය විමසන්නටම සිදුවේ.

මේ ජඩමාධ්‍ය භාවිතාවට විරෝධය දක්වන්නට, තමන්ගේ අය වින්දිතයන් බවට පත්වන තුරුම බලා ඉන්නට සිදුවුණේ ඇයි? මීට පෙර ඒ භාවිතාවට ඉඩ දී බලා සිටීම පමණක් නොව, ඒවා දිරිමත් කරන ලෙස ක‍්‍රියා කළේ ඇයිද? ලියුම්කරුගේ විශ්වාසය අනුව ඒ භාවිතයට මීට පසුවත් ඉඩ සලසා බලා සිටීමේ ඉඩක් ඇත.

සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ගේ කැමැත්ත, අකැමැත්ත නොවිමසා පෞද්ගලික අවකාශයේදී කැමරාව මෑනීමේ ‘ජඩමාධ්‍ය භාවිතාව’ ලංකාවේ මාධ්‍යවේදීන්ට හැමදාම තිබුණි. පෞද්ගලිකව ලියුම්කරුට පවා මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක් අවසන්ව පෞද්ගලික සංවාදයක නිරත වන අතරේ අනවසරයෙන් කැමරා මුහුණට අල්ලා, මුහුණ රවුම් කරමින් ප‍්‍රවෘත්ති විකාශය කිරීම් පිළිබඳ අත්දැකීම් ඇත. මෙය ආචාරධර්ම විරෝධී බාල භාවිතාවකි. මෙලෙස වීඩියෝ කරන වාර්තාකරුවන් සමඟ කතාබහ කොට, වාද විවාද කොට අත්දැකීමෙන්ම ලියුම්කරු දන්නා කාරණයක් වන්නේ ඔවුන් ‘ජනමාධ්‍ය ආචාරධර්ම’ යන වචනය ගැනවත් නොදන්නා බවය. මේ ඇතැම් වාර්තාකරුවන් ඇත්තෙන්ම විවාහ උත්සව යනාදිය ආවරණය කරමින් සිට ප‍්‍රාදේශීය වාර්තාකරුවන් බවට පත්වූ අයය. කැමරාවට අදාළ තාක්ෂණික දැනුම හැර අන් කිසිදු දැනුමක් ඔවුන්ට නැත.

ඇතැම් විට, පෞද්ගලික අවකාශයේදී තමන් වීඩියෝ නොකරන ලෙස විරෝධය පළකරන පුරවැසියෙකු වෙත ‘අපි මීඩියා. අපට  ඕනෑ දෙයක් වීඩියෝ කරන්න පුළුවන්’ යැයි බෙල්ලේ ජනමාධ්‍ය හැඳුනුම්පත එල්ලාගත් මාධ්‍යවේදීන් තර්ජනය කරන්නේ, ඇත්තෙන්ම ඒ ප‍්‍රකාශය ඔවුන් විශ්වාස කරන නිසාය. ලියුම්කරුගේ අත්දැකීම අනුව ඔවුන් ඇත්තෙන්ම සිතන්නේ ඔවුන්ගේ බුද්ධි මට්ටම අනුව ‘ප‍්‍රවෘත්තියක්’ යැයි කිව හැකි දෙයක් තිබෙනවා නම් ගෙයක් ඇතුළට රිංගා නිදන කාමරය වීඩියෝ කරන්නටත් තමන්ට අයිතිය ඇති බවය.

එහෙත් මේ ජඩමාධ්‍ය භාවිතාවට ලංකාවේ රාජ්‍ය අංශයෙන් ලැබී ඇත්තේ නොමඳ අනුග‍්‍රහයකි. විශේෂයෙන්ම ආරක්ෂක අංශවලින් ඒ අනුග‍්‍රහය ලැබී ඇත.

පාස්කු ඉරිදා ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරය අවසන්ව හමුදාව සහ පොලීසිය දිවයින පුරා මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගේ නිවාස වටලන්නට පටන්ගෙන තිබුණි. විශාල අවදානමක් තිබුණු නිසා වැටලීම්වලට සාධාරණ හේතු තිබුණායැයි සිතමු. එහෙත් මෙලෙස වැටලීම් සඳහා ගිය හමුදා ට‍්‍රක්රථවල නැගී හමුදා සෙබළුන් මෙන් මාධ්‍යවේදීන් ගිය අන්දම අපි දුටුවෙමු. එදා ඒ ගැන අපි ලීවෙමු. මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගේ ගෙවල් ඇතුළට රිංගා යට ඇඳුම් පවා වීඩියෝගත කරන තැනට මාධ්‍ය පත්විය.

ඒ වැටලීම්වලදී විවිධ හේතු මත මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගේ නිවෙස්වලින් හමුවූ විවිධ ද්‍රව්‍ය මත ඔවුන් අත්අඩංගුවට ගැනුණි. වෝකි ටෝකි යන්ත‍්‍ර, කැමා ඇඳුම්, සිතියම්, ගල්වෙඩි දැමීම සඳහා තබාගෙන සිටි වෙඩිබෙහෙත්, උණ්ඩ කොපු පමණක් නොව පොත්පත් ආදි සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලයන්ගේ නිවෙස්වල තිබිය හැකි, දුටු විගස ‘ත‍්‍රස්තවාදී’ යැයි සිතිය නොහැකි බොහෝ දේවල් මත පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගන්නා අන්දම වීඩියෝ කර තිබුණි. එදා අත්අඩංගුවට ගත් බොහෝ පුද්ගලයන් අද නිදහස් කර ඇතත් හමුදා ‘මෙහෙයුම්වලට’ සම්බන්ධ වූ මාධ්‍යවේදීන්ගේ වාර්තාකරණයන් නිසා සිදුවූ හානිය අදටත් මැකී නැත.

ලංකාවේ පොලීසිය හා හමුදාව ඇතුළු අංශ තමන්ගේ රාජකාරී කටයුතුවලදී මාධ්‍යවේදීන් බුරුත්තක් එක්කාගෙන යන අන්දම දකින්නට ලැබේ. ඇතැම් රහසිගත ක‍්‍රියාකාරකම් ගැන පවා මාධ්‍යවේදීන් හරියටම දැනගෙන ඒ තැනට යන්නේ කෙසේදැයි සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිවිය හැකිය. ‘හිරු සීඅයිඒ’ වැනි නම්වලින් පෙන්වන ඇතැම් වාර්තාවල ඇත්තේ පොලීසියේ රහසිගත මෙහෙයුම්ය. මාධ්‍යවේදීන් මේවා ගැන කලින් දැනගත්තේ කොහොමදැයි පුරවැසියන්ට පැනයක් නැගෙනු ඇත.

කොවිඞ්-19 වසංගතය පාලනයේදීත් තත්වය එසේය. මාධ්‍ය මේවා ගැන කලින්ම දැනගන්නේ කෙසේදැයි විමසිය හැකිය.

හමුදාව, පොලීසිය හා ඇතැම් සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන් පවා ක්ෂේත‍්‍රයේ රාජකාරීවලට යන මොහොතක මුලින්ම ඇමතුම දෙන්නේ ප‍්‍රාදේශීය මාධ්‍යවේදීන්ටය. දැන් එවැනි සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වී ඇත. මුල සිටම එය සිදුවිය.

හැමදාම ප‍්‍රවෘත්තිවලින් කොවිඞ්-19 මර්දනය වෙනුවෙන් ක්ෂේත‍්‍ර රාජකාරීවල සිටින නිලධාරීන්ගේ රාජකාරී අපට දකින්නට සිදුව ඇත්තේ ඒ නිසාය. ඇතැම් විට නිවෙසකට තට්ටු කර සාමාන්‍ය ඇඳුම් පැළඳුම්වලින් සැරසී සිටින පුද්ගලයන් වීඩියෝ කරන අන්දම පෙන්වන්නේ ඒ ලෙසය. දැන් දැන් එවැනි වාර්තාවලදී පුද්ගලයන්ගේ මුහුණ ආවරණය කරන බව පෙනේ. එහෙත් එම පුද්ගලයන්ගේ නිවෙස, ශරීර භාෂාව ඇතුළු සියල්ල දකින විට කී දෙනෙකු මේ අහවලායැයි හඳුනාගන්නවා ඇතිද?

මියගිය නාවික හමුදා සෙබළාගේ නිවසේ සාමාජිකයන්ට ඒ පිළිබඳව දැනුම් දීමට නිලධාරීන් යන මොහොත පවා වාර්තා කර තිබුණේ එසේය. ඒ නිලධාරී කණ්ඩායම සමඟ මාධ්‍යවේදියාද එයි. බාගෙට ඉදිවූ නිවස පෙන්වයි. මරණය ගැන අසා දුක්බර වෙන මුහුණු පෙන්වයි.

මේ මාධ්‍ය භාවිතාව අහිංසක නැත. මෙලෙස වාර්තා කරන මාධ්‍ය ආයතනවල වැරැද්දක් නැතැයි අප කියන්නේ නැත. එහෙත් මේ මාධ්‍ය භාවිතාව දිරිමත් කරමින් පවත්වාගෙන ආවේ ත‍්‍රිවිධ හමුදාව, පොලීසිය ඇතුළු රාජ්‍ය ආයතන සහ නිලධාරීන්ය. මාධ්‍ය පිරිවරාගන්නේ නැතිව රාජකාරී කළ නොහැකි තැනට ඇතැම් අය පත්ව සිටිති.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ යුද හමුදා සෙබළුන් 175,000ක් සිටින බවත් අපේ‍්‍රල් 26 වැනිදා වන විට ඒ අතරින් සෙබළුන් තිදෙනෙකුට පමණක් වෛරසය ආසාදනය වී තිබුණු බවත් හමුදා මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශකවරයා පෙන්වාදුන්නේය. ඇත්තෙන්ම නාවික හමුදා සෙබළුන්ද විශාල පිරිසක් අතරින් රෝගය වැළඳී තිබුණේ අඩු ප‍්‍රතිශතයකටය.

ඒ නිසා සමස්ත හමුදා සෙබළුන් ගැන බිය ඇතිකරන අන්දමේ මාධ්‍ය භාවිතාවක යෙදීම නුසුදුසුය. එමෙන්ම සෙබළුන්ගේ පෞද්ගලිකත්වයට හානි වන අන්දමින් මාධ්‍ය භාවිතාවක යෙදීමත් යහපත් නැත. රෝගය පැතිරුණේ හමුදා සෙබළුන් නිසාම බවට සමාජ මතයක් නිර්මාණය කරනවා නම් එයද යහපත් නැත.

එහෙත් රෝගය වැළඳෙන ආසාදිතයන් ‘වාහකයන්’ ලෙස නම් කළේ මේ මාධ්‍ය පමණක් නොවන බවත් සිහි තබාගත යුතුය. මුල සිටම රෝගය පැතිරීමේ වරද ආසාදිතයන් වෙත යොමුකළේ මාධ්‍ය පමණක් නොවේ.

ඉතාලියේ සිට පැමිණි අය, මුස්ලිම් ජාතිකයන්, සුදුවැල්ලේ වැසියන්, බණ්ඩාරනායක මාවතේ වැසියන් ආදි නොයෙකුත් පුද්ගලයන්ට රෝගය වැළඳුණේ ඒ පුද්ගලයන්ගේ වැරැද්දෙන් බවට සමාජ මතයක් හැදුණේ ඉබේම නොවේ.

මුලින්ම ‘මුස්ලිම්’ යන වචනය ආසාදිතයන් ගැන කතාකරන විට යෙදුවේත් හමුදාපති ශවේන්ද්‍ර සිල්වාය.

ඒ සියලූ භාවිතයන් දැන් හමුදාව දෙසට හැරී ඇත. ආණ්ඩුවේ සාක්කුවෙහි සිටින මාධ්‍ය වැඩි දවසක් හමුදාව දෙසට කැමරාව මානාගෙන සිටිනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු විය නොහැකිය. නැවත ඒ කැමරාව ලාංකික සමාජයේ විවිධ කුලකවලට එල්ල කරනු ඇත. විවිධ ජනවර්ග, වෘත්තීන්, ප‍්‍රදේශ දෙසට කැමරාව එල්ලවනු ඇත.

අප බලා සිටිය යුත්තේ දැන් ‘ජඩමාධ්‍ය’ ගැන ඇතැමුන්ට ඇති පිළිකුල එදාටත් තිබේද යන්නය.