• මිනිසුන්ගේ අවසාන කටයුතු සම්බන්ධයෙනුත් දේශපාලන අවස්ථාවාදය ක්‍රියාත්මක කරවීමට මේ ආණ්ඩුව කටයුතු කරමින් සිටීම ඇත්තටම කණගාටුවට කාරණයක්.

■ පවිත්‍රා රූපසිංහ

ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ දැන් කොවිඞ් ව්‍යාප්තියක් පිළිබඳව කතා කෙරෙනවා…
ලංකාවට කොරෝනා දෙවන රැල්ලක් ආවත් ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ මේ දක්වා කොවිඞ් ආසාදිතයන් සිටියේ නැහැ. එහෙම වුණත් දෙසැම්බර් විසිවනදා දිස්ත්‍රික්කයේ වෛරස් ආසාදිතයන් පිළිබඳ තොරතුරු අනාවරණය වෙලා තිබෙනවා. ත්‍රිකුණාමලය නගර සීමාවේ, කින්නියා සහ මුත්තූර්වල දැන් කොරෝනා ආසාදිතයන් හඳුනාගෙන තිබෙනවා. දිස්ත්‍රික්කයේ වැඩි වශයෙන් සිටින්නේ ධීවරයෝ සහ දවස් කුලියට වැඩකරලා ජීවත්වෙන මිනිස්සු. මේ මිනිස්සුන් ජීවන අරගලයකයි සිටින්නේ. අපි ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් කොරෝනා ව්‍යාප්තියක් ගැනත් එහි භයානකකම ගැනත් පණිවුඩය මිනිසුන්ට දෙනවා. මිනිසුන්ට ලොකු උනන්දුවක් නැහැ මේ ගැන. මොකද අද මිනිසුන්ට ඊට වඩා ලොකු ප්‍රශ්න තිබෙනවා. කොරෝනා ව්‍යාප්තිය ගැන කිව්වත් දිස්ත්‍රික්කයේ ධීවරයන්ට මුහුදු යන්න වෙනවා. ඒ අයට පළමුවෙන් ජීවත්වීම තමයි වැදගත්. දිස්ත්‍රික්කයේ ගොවීන්ට මෙවර ගංවතුර ප්‍රශ්නයක් ආවෙ නැහැ. ඒ අයට ගොවිතැනින් හොඳ අස්වැන්නත් ලබන්න ඒ නිසා හැකි වුණා. ඒත් අවසානයේ වුණේ වෙන දෙයක්. ලබාගත්තු හොඳ අස්වැන්නට හොඳ මිලක් දෙන්න ආණ්ඩුවට බැරි වුණා. ගොවිතැනින් අන්තිමට ගොවීන්ට ලාභයක් වුණේ නැහැ. සොබාදහම ගොවියා කෙරේ සානුකම්පිත වුණත් වෙළඳපළ ඉදිරියේ ගොවියා අසරණ වුණා. ඊට අමතරව ගොවියාට දැන් පොහොර ප්‍රශ්නයකුත් තියෙනවා.

ඔබගේ දිස්ත්‍රික්කයේ පරිසර ප්‍රශ්නයක් තිබෙනවා නේද?
පරිසර විනාශය ගත්තම වැලි ගොඩදැමීම පිළිබඳ ලොකු ප්‍රශ්නයකයි අප ඉන්නේ. දිස්ත්‍රික්කයේ වැලි ගොඩ දාන්නේ දිස්ත්‍රික්කයේ ඇතුළත පිරිස් නෙමෙයි. පිට පළාත්වලින් පිරිස් දිනපතාම එනවා. මේ නිසා සිදුවන හානිය ඉතාමත් බරපතළයි. දැන් රටේ කොරෝනා ව්‍යාප්තියක් තිබුණත්, දවස ගානේ ලොරි විශාල සංඛ්‍යාවක් ත්‍රිකුණාමලයට එනවා සහ යනවා. පරිසර ප්‍රශ්නයක් විදියට අපට වැඩියෙන්ම දැනෙන මේ වැලි ගොඩදැමීමේ ප්‍රශ්නය කලිනුත් තිබුණා තමයි. ඒත් දැන් තත්ත්වය බොහොම බරපතළයි කියලා පේනවා. රටේ හැම පළාතකින්ම මෙහෙම අපේ දිස්ත්‍රික්කයෙන් වැලි ගෙනියන්න පර්මිට් දෙන්නේ කවුද සහ මේවායේ පදනම මොකක්ද කියන කාරණය අපට ඉතාමත් අපැහිදිලියි.

ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ ජනතාව පවතින ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාකාරීත්වය සම්බන්ධයෙන් කොයිවගේ අදහසකද සිටින්නේ?
හැට නව ලක්ෂයක් මේ ආණ්ඩුවට ඡන්දය දුන්නා. ආණ්ඩුව ඡන්දෙ ඉල්ලද්දී දුන්නු පොරොන්දු මොනවාද කියලා ජනතාවට අමතක නැහැ. මිනිසුන් දන්නවා ආණ්ඩුවට දැන් ඒ පොරොන්දු මතක නෑ කියලාත්. ඒත් කවුරුවත් කතා කරන්නේ නැහැ. විරෝධයක් දක්වන්න එළියට එන්නේත් නැහැ. දිස්ත්‍රික්කයේ මිනිස්සු රටේ දැන් තිබෙන ප්‍රශ්නය ගැන දැනුවත්. කතා කරන්නේ නැත්තේ කාරණා දෙකක් නිසායි. පළමුවන කාරණය මිනිසුන්ට දැන් ජීවත් වෙන්න බොහොම අමාරු තත්ත්වයක ඉන්නේ. ජීවන අරගලය හැම අරගලයකටම වැඩියි. දවසේ වියදම හොයාගන්න එක ඉස්සර වගේ නෙමෙයි දැන් ලොකු අරගලයක් කරන්න වෙලා තියෙනවා. මිනිස්සු ඉන්නේ කන්න බොන්න විදියක් නැතිවයි. අනෙක් කාරණය තමයි මිනිස්සු මේ ආණ්ඩුව විරෝධතාවලට පෙරළා දක්වන ප්‍රතිචාරවලට ලොකු බයක් තියෙනවා. අදෘශ්‍යමාන ප්‍රතිචාර එන්න පුළුවන් කියන බය ජනතාවට තිබෙනවා.

රටේ කොවිඞ් ව්‍යාප්තිය සමඟ ආණ්ඩුව කොවිඞ් මරණ ආදාහනයට කටයුතු කිරීම, මුස්ලිම් ජනතාව කෙරෙහි දක්වන කිසියම් මර්දනයක්ද?
ආණ්ඩුව දන්නවා කොවිඞ් මරණ ආදාහනය කිරීම වැරදියි කියලා. රටේ තිබෙන හැම ආගමක්ම මෙම කාරණය ගැන දැන් දැනුවත්. කොවිඞ් මරණ භූමදානය තහනම්, ආදාහනය පමණක් කළ යුතුයි යන ආණ්ඩුවේ ස්ථාවරය වැරදියි කියන ස්ථාවරය දැන් සමාජගත වෙලා අවසානයි. දැන් මුස්ලිම් ජාතිකයන් නොවෙයි වැඩි වශයෙන් මේ කාරණය ගැන කතා කරන්නේ. සිංහල, දමිළ ජාතිකයනුත් වැඩි වශයෙන් මේ අයිතිය ඉල්ලා කතා කරන තැනට පත් වෙලා තියෙන්නේ. සමාජ මාධ්‍යවල මේ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුවට දැඩි විරෝධයක් දකින්නට පුළුවන්. ඒත් සමාජ සංවිධාන හෝ වෙනත් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හෝ ඒ වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ නැහැ. පළමුවන හේතුව තමයි ආණ්ඩුවේ මර්දන පිළිවෙත පිළිබඳ රටේ ජනතාවට භීතියක් තිබෙනවා. ආණ්ඩුව මේ කරන්නේ දේශපාලන කුමණ්ත්‍රණයක් කියලයි මා දකින්නේ. මුස්ලිම් මිනිසුන්ට එරෙහි කුමණ්ත්‍රණයක්. හැම ආගමකම මිනිසුන්ට තමන් වෙනුවෙන් මිය යන අයගේ අවසන් කටයුතු කැමති විදියට කරන්න ඉඩ දීම සදාචාරමය යුතුකමක්. එය හැම ආගමකටම පොදුයි. මිනිසුන්ගේ අවසාන කටයුතු සම්බන්ධයෙනුත් දේශපාලන අවස්ථාවාදය ක්‍රියාත්මක කරවීමට මේ ආණ්ඩුව කටයුතු කරමින් සිටීම කනගාටුවට හේතුවක්. දවස් විස්සක් වයස දරුවා පිළිස්සීම ගැන අද ලෝකයම කතා කරනවා. මෙම විරෝධය ආණ්ඩුව නොදන්නවා නෙමෙයි. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කියනවා කොවිඞ් මරණ ආදාහනය සම්බන්ධයෙන් විරෝධයක් නැති බව. ඒ වගේම රටේ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයත් එය පිළිගෙන තිබෙනවා. ඒත් ආණ්ඩුවට ඕනෑවෙලා තියෙනවා කිසියම් ජන කොටසකට රිදවන්න. එය ඔවුන් ඉතාමත් සාර්ථක විදියට කරනවා. දවස් විස්සේ දරුවා පිළිස්සුවේ ඒකයි.

ලංකාවේ තිබෙන්නේ කොවිඞ් වසංගතයක් නොවේ කොවිඞ් වසංතයක් බව සමහරුන්ගේ මතයයි. ඒ පිළිබද ඔබේ අදහස කුමක්ද?
මේ ආණ්ඩුව කොවිඞ් ව්‍යසනය වාසියක් බවට හරවා ගෙනයි තිබෙන්නේ. 2004 වසරේදී සුනාමිය වාසියක් බවට හරවා ගත්තා. දැන් කොවිඞ් ව්‍යසනය, ක්‍රමයෙන් දේශපාලන වාසියක් බවට පත්කර ගනිමින් සිටිනවා. විසිවන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙනඒමේදී රටේ කොරෝනා ව්‍යාප්තියක් ගැන ආණ්ඩුව අවධානය යොමු කළේ නැහැ. ඒ අවස්ථාවේදී පෑලියගොඩ පොකුරක් නිර්මාණය වුණේ ඒ නොසලකා හැරීම නිසයි. ඒ අවස්ථාවේදී සෞඛ්‍ය බලධාරීන් කිව්වා රට වහන්න කියලා. ඒත් ඒ පිළිබඳව උනන්දුවක් ආණ්ඩුවට තිබුණේ නැහැ. විසිවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය දිනා ගැනීම ගැන පමණයි ආණ්ඩුව ඒ අවස්ථාවේ කල්පනා කළේ. දැන් රට විශාල ආර්ථික සහ සමාජ බිඳවැටීමකයි සිටින්නේ. එහිදී කියනවා ඊට හේතුව කොවිඞ් ව්‍යසනය කියලා. නිෂ්පාදන ආර්ථිකය ඇණහිටීම ගැන කතා කළත් කුමන ක්ෂේත්‍රයක් ගැන අවධානය යොමු කළත් ආණ්ඩුව කොවිඞ් බලපෑම මතුකරලා අත පිහදා ගන්නවා.

එවැනි තත්ත්වයක් තුළ පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්ෂ කණ්ඩායම විදියට ඔබ වැන්නන් කරමින් සිටින්නේ කුමක්ද?
අපි මේ අවස්ථාවේදී රටේ ඇත්ත ප්‍රශ්නය පාර්ලිමේන්තුවේ කතා කරමින් ඉන්නේ. අපි විපක්ෂය විදියට එය දිගටම කරනවා. කොවිඞ් සම්බන්ධයෙන් සජිත් ප්‍රේමදාස පාර්ලිමේන්තුවේ කතා කරද්දී කවුරුත් මුලින් පිළිගත්තේ නැහැ. අද ඒ ප්‍රකාශයන් නිවැරදි බවට සනාථ වෙලා තියෙනවා. ආණ්ඩුව උත්තර දුන්නත් නැතත් අපි ජනතාව වෙනුවෙන් කතා කරන එක නවත්වන්නේ නැහැ. පාර්ලිමේන්තුව තුළ සත්‍යය කතා කරලා දැනුවත් කරනවා. අපි කතා කරන දේවල් ජෝක් විදියට ආණ්ඩුව භාරගත් අවස්ථා කවුරුත් දැක්කා. කොවිඞ් නිසා පීඩනයට පත්වන අයට රුපියල් 20,000 ක මුදලක් ලබාදිය යුතු බව සජිත් ප්‍රේමදාස කීවා. එය විහිළුවකට ගත්තත්, සිදුවුණේ කුමක්ද? ආණ්ඩුවට සිද්ධ වුණා කොටස් වශයෙන් හරි රුපියල් විසිදහසක මුදලක් ජනතාවට දෙන්න.

ආණ්ඩුව දැන් පළාත් සභා ඡන්දයකට සූදානම් වීමක් ගැන කතා කරනවා. එය ඔබ දකින්නේ කොහොමද?
ආණ්ඩුව විසිවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත කර ගත්තා. ආණ්ඩුවට දැන් කරන්න බැරි දෙයක් නැහැ. ඒත් ආණ්ඩුවට දැන් එක දෙයක් අවශ්‍ය වෙලා තිබෙනවා. ඒ තමයි ආණ්ඩුවට සම්බන්ධව සිටින පහළ ස්තරය සතුටු කරවන්න. ඒ අයට තනතුරුවලින් සංග්‍රහ කරලා හෝ වෙනත් විදියකින් හෝ ඒ අයවත් කිසියම් පමණකට හෝ ඉහළට ගේන්න ආණ්ඩුවට ඕනෑවෙලා තියෙනවා. ඒ පදනමේ සිට පළාත් සභා ඕනෑ කියනවා.

දැන් රට යන අත පිළිබඳ ඔබගේ මතය කුමක්ද?
යහපාලන ආණ්ඩුවේ ප්‍රශ්න තිබුණා තමයි. පක්ෂ දෙකක් රට කරන විට ප්‍රශ්න නැති වෙන්න විදියක් නැහැ. මේ ආණ්ඩුව පාස්කු ප්‍රහාරය සහ මහ බැංකු කොල්ලය ගැන බොහෝ කතා කළත් කිසිවකු වරදකරුවන් කරන්න කිසියම් මැළිකමක්, ප්‍රමාදයක් දක්වනවා වගේ පේනවා. වරදකරුවන් පිළිබඳ අදහස් දක්වමින් සිටින්නට ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය නැහැ. දැන් බලය තියෙන්නේ ඔවුන් අතේයි. එහෙත් කරන්නේ කතාකිරීම පමණයි. අනෙක් අතට යහපාලන යුගයේ කිසියම් නිදහසක් රටේ මිනිසුන්ට තිබුණා. විශේෂයෙන්ම මාධ්‍ය නිදහස තිබුණා. අද රටේ මාධ්‍ය නිදහස පිළිබඳ කාටත් ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. සමාජ වෙබ් අඩවිවල කතා කරන අය අත්අඩංගුවට පත් අවස්ථා අප පසුගිය මාසයේ දුටුවා. අද ඇත්ත ඇතිසැටියෙන් කතා කරන්න බැහැ. විවේචනයට ඇති ඉඩ ක්‍රමයෙන් හැකිළෙමින් තිබෙන්නේ. රට ඇත්තටම ගමන්කරමින් තිබෙන්නේ භයානක පැත්තකට කියලයි මට දැනෙන්නේ.
මේ තත්ත්වය තුළ හැටනව ලක්ෂයක් ජනතාව දැන් සිටින්නේ කිසියම් කළකිරීමකයි. ආණ්ඩුවට අවුරුද්දයි, ජනතාවට ඇතිවෙලා සිටින්නේ. ආණ්ඩුව පිළිබඳ ජනතාවට දැන් විශ්වාසයක් නැහැ. ජනාධිපති, අගමැති වශයෙන් කතා කරන්න මම කැමති නැහැ. මම කියන්නේ ආණ්ඩුවක් විදියට මේ අය ෆේල් කියලයි. හොඳම නිදර්ශනය තමයි මෙවර අයවැය. මිනිස්සු බොහෝ බලාපොරොත්තු තබාගෙන සිටි අයවැයක්. ඒත් කිසිවක් පොදුවේ ජනතාවට ලැබුණේ නැහැ. මේ අයවැය පිටරටින් මෙරටට එන කළු සල්ලි සුදු කරන අයවැයක් වුණා. මේ ගැන කතා කරද්දිත් ආණ්ඩුව නැවතත් කොරෝනා වසංගතය මතු කරලා ඇඟ බේරාගන්නවා. ඒත් කොරෝනා නැති කරන්න ආණ්ඩුව කරමින් සිටින විධිමත් වැඩපිළිවෙළක් දකින්න නැහැ.■

ශ්‍රීලනිපය පළාත් සභා මැතිවරණය පැවැත්වුවොත් ඉදිරිපත් වෙන්නේ කොහොමද?
අපි මහමැතිවරණයට සහ ජනාධිපතිවරණයට පොහොට්ටුව ලකුණින් ඉදිරිපත් වුණා. අපි ඒ ලකුණෙන් තරග කරන්න කැමති නිසා නෙවෙයි. ඒ වෙලාවේ තිබුණ තත්වය නිසා. අපි ගිවිසුම් තුනකුත් අත්සන් කළා. එකඟතාවන් ඇති කරගත්තා. ඒවාට පිටිනුයි පොහොට්ටුවෙන් ඉදිරිපත් වුණේ. අපට ප්‍රමාණවත් තරම් අපේක්ෂකයන් දීම, ජාතික ලැයිස්තුවෙන් තෝරාගැනීම ආදී කාරණා ගැන අපි කතා කළා. දැන් එකක්වත් ඉෂ්ඨ වෙලා නෑ. ගම් මට්ටමේ ඉන්න අපේ පක්ෂයේ අපේක්ෂකයන්ට සාධාරණත්වයක් ඉෂ්ඨවෙලාත් නෑ. අඩු අධ්‍යාපනය සහිත කණ්ඩායම්වලට ලක්ෂයකට රස්සා දෙනවා කිව්වා. අන්තිමේ රැකියා ලක්ෂය බෙදාදුන්නේ දේශපාලනඥයන්. රැකියා ලබාදීමේ තීන්දු දේශපාලනඥයන් ගන්නවානම්, අපේ පක්ෂයේ අයටත් ඉඩ ලැබෙන්න ඕනෑ. ඒත් ශ්‍රීලනිප දේශපාලනයන්ට ඒකට අවස්ථා ලැබුණේත් නෑ. ඒ නිසා විශාල අසහනයක් හා අතෘප්තිකරභාවයක් තිබෙනවා. ඒ පීඩනය තමයි මේ දවස්වල ප්‍රකාශයට පත් වෙන්නේ. ඒ නිසා පහළ මට්ටමේ තෙරපීමක් තියෙනවා. අපි ඒකට සවන්දෙන්න ඕනෑ. ඒකට යම් විසඳුමක් හොයන්න ඕනෑ වෙනවා.

පළාත් පාලන ආයතනවල පුපුරායෑම් වෙන්නේත් ශ්‍රීලනිපයේ කළකිරීම නිසා විය හැකියි නේද?
ශ්‍රීලනිපය විතරක් නෙවෙයි, පොහොට්ටුවේ මන්ත්‍රීවරුනුත් අනෙක් පැතිවලට ගිහින් ඡන්දය දෙනවා. සභාපතිට විරුද්ධව අනෙක් අය ඡන්දය දෙනවා. දැන් ගම් මට්ටමේ බිම් මට්ටමේ ආණ්ඩු හිතවාදී සාමාජිකයන් හොයාගන්නත් අමාරුයි. මොකද ආර්ථික ප්‍රශ්නය, ජීවන වියදම් ප්‍රශ්නය ආදී ප්‍රශ්නවලට මිනිසුන් මුහුණදෙන නිසා.

හදිසියේවත් ශ්‍රීලනිපය ස්වාධීනව කටයුතු කළොත් තව පිරිසක් පොහොට්ටුවට එකතු වේවිද?
මේ අසහනය සමසමාජ පක්ෂය, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, විමල් වීරවංශගේ කණ්ඩායම ඇතුළු අයට ඇතිවෙලා තියෙනවා. පොහොට්ටුවේම අයත් ඉන්නේ අසහනයෙන්. දැන් සමහර අය කියනවා නිලධාරීන් තමන්ට වඩා බලවත් වෙලා කියලා. අපි දන්නේ නැහැ කියනවා.

තීන්දු ගැනීම් ගැනද?
ඔව්. වෙන දේවල් ගැන දන්නේ නැහැලු. ඒ ප්‍රකාශ වෙන්නේ ලොකු අර්බුදයක්. අපට පුළුවන් වේවි ඒ කණ්ඩායම් එක්ක සාකච්ඡා කරන්න. ශ්‍රීලනිපය දැන් යම් කණ්ඩායම් එක්ක සාකච්ඡා කරමින් ඉන්නවා. දැන් පැරණි වමේ පක්ෂ එකට ඉන්නවා. ඔවුන් එක්ව ප්‍රකාශ නිකුත් කරනවා. ආණ්ඩුව පත් කරපු තවත් කණ්ඩායම් ඉන්නේ ස්වාධීනව, වෙනම අදහස් දක්වමින්.

පරණ වමේ පක්ෂ එක්ක ශ්‍රීලනිපය සාකච්ඡා කරනවාද?
ඔව්, දැනට අපි කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, සමාසමාජ පක්ෂය ආදී පක්ෂ එක්ක කටයුතු කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඉදිරි කාලයේදී ඒ අවබෝධයන් ඇති කරගැනීමට අපි උත්සාහ කරනවා.

යම් විකල්ප සන්ධානයක් හදාගන්නට ඉඩක් තියෙනවාද?
ශ්‍රීලනිපය ඉතිහාසය පුරා සන්ධාන හැදූ පක්ෂයක්. 1956, 1960, 1965, 1970 කාලයේ පටන්ම අපි සන්ධාන හැදුවා. පහුගිය කාලයේ තමයි අපි සන්ධානයක දෙවැනි පක්ෂය වුණේ. ඒත් පොහොට්ටුවේ ඉන්නේත් ශ්‍රීලනිපයෙන් කැඩී ගිය පිරිසක්. අපට සන්ධාන සංස්කෘතිය ඉතා පුරුදුයි. කොහොමත් ශ්‍රීලනිපය එළැඹෙන ඕනෑ මැතිවරණයකදී තත්වයට ගැලපෙන විදියට මුහුණදෙන්න ලෑස්තියි.

ඒ තීන්දුව ගැනීම සිද්ධවෙන්නේ කොහොමද?
ශ්‍රීලනිපය අනිවාර්යයෙන්ම පහළ මට්ටමේ සාමාජිකයන්ට සංවේදීයි. ඔවුන්ගේ අදහස් තමයි පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවට සහ දේශපාලන මණ්ඩලයට ලැබෙන්නේ. ඒ කාරණාව ගැන අපට සමාලෝචනය කරන්න පුළුවන්. අපට දේශපාලනය ගැන අත්දැකීම් තියෙනවා. රටේ දේශපාලනය හැසිරෙන ආකාරය බලන්න පුළුවන්. අපි ඉතාමත් නිවැරදි තීන්දුවකට එළැඹෙනවා. හදිසි වෙන්න ඕනෑ නැහැ. අපි දේශපාලන සංවාදයක ඉන්නේ. අන්තිමේ නිවැරදි ප්‍රවේශයකට යන්න පුළුවන් වේවි කියලා හිතනවා.

පළාත් සභා අවශ්‍යද නැතිද කියා ආණ්ඩුවේ තියෙන සංවාදය ගැන අදහස මොකක්ද?
දැන් සංවාදයක් තියෙනවා. කොටසක් මැතිවරණය ඕනෑ නැහැ කියනවා. ආණ්ඩුව ඇතුළේ සරත් වීරසේකර වගේ අය පළාත් සභා ඕනෑ නැහැ කියනවා. සමගි ජන බලවේගය, එජාපය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මැතිවරණය පවත්වන්න කියනවා. තවත් පිරිසක් නිහඬව ඉන්නවා. මම පෞද්ගලිකව හිතන විදියට මේ වෙලාවේ රටේ ලොකුම ප්‍රශ්නයක් විදියට කොවිඞ්-19 වසංගතය තියෙනවා. රටේ අවධානය යොමු වෙන්න ඕනෑ ඒකට. ඒ වගේම ප්‍රමුඛතාවක් ආර්ථික අර්බුදයට දෙන්න ඕනෑ. ඊළඟට තමයි මැතිවරණයට ප්‍රමුඛතාවක් දෙන්න ඕනෑ. නැත්නම් විශාල මුදලක් නාස්ති වෙනවා. මගේ පෞද්ගලික මතය තමයි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන බිහිවෙන්න ඕනෑ බව. ඒත් මේ වෙලාවේ ප්‍රමුඛ වෙන්න ඕනෑ ආර්ථික ප්‍රශ්නයට බවයි මම කියන්නේ. දැන් මහමැතිවරණය පැවැත්වුවා. විසි වන සංශෝධනයෙන් තවත් බලය වැඩි කරගත්තා. දැන් නැවතත් ආණ්ඩුවේ නායකයන් දේශපාලන බලය ව්‍යාප්ත කිරීමට අවධානය යොමු කරන්න ඕනෑද කියා මට ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා.
දැන් ප්‍රාදේශීය සභාවල තියෙන තත්වය බලන්න. විවිධාකාර ගැටුම් ඇතිවෙනවා. බලය මාරුවෙනවා. බිම් මට්ටමේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතනත් අකර්මණ්‍ය හා විකෘතිභාවයට පත්වෙලා. දැන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් පිළිබඳ කතාබහකුත් තියෙනවානේ. ඒක මාස හයකින් ඉවර කරනවානම් ඒකෙන් සියළු කාරණා නැවත සමාලෝචනය කරන්න පුළුවන්. දැන් සීමා නීර්ණය කමිටු තියෙනවා. තවමත් මැතිවරණ ක්‍රමය නිශ්චිත නෑ. ගමට මන්ත්‍රීවරයෙක් එනවාද කියන එක තහවුරු කරගන්න බෑ. විශාල මුදලක් නාස්තිවෙනවා රැස්වීම් පවත්වන්නට. ගම් මට්ටමට සංවර්ධනයක් වෙනවාද කියන එක ප්‍රශ්නයක්. ඔය හැම එකක් ගැනම පරස්පර අදහස් ගොඩක් තියෙනවා. ඒ නිසා මේ වෙලාවේ ප්‍රමුඛතාව වන්නේ ආර්ථිකය සංවර්ධනය හා වසංගතය කළමණාකරණය කිරීම බව තමයි මම කියන්නේ.

ඔබ කීවේ මේ වෙලාවේ විය යුතු දේ. එහෙම නැතිව සැලකුවොත් පළාත් සභා ක්‍රමයක් අනවශ්‍ය බව ඔබ හිතනවාද?
ශ්‍රීලනිපය පළාත් සභා පිහිටවූ මුල්ම අවස්ථාවේ ඒකට විරුද්ධ වුණා. උද්ඝෝෂණ කළා. අන්තිමේ විශාල ජන ඝාතනත් සිදු වුණා. ඒත්, ඊට පස්සේ මේ ආයතන ක්‍රමය පවත්වාගෙන යන්න උත්සාහ කළා. අපි අවුරුදු 15ක් 20ක් මේ අත්හදාබැලීම කරලා තියෙනවා. පාලන බලය විමධ්‍යගත වුණාට, අධ්‍යාපන ඇමතිවරුන් නව දෙනෙක් හිටියාට අධ්‍යාපනය ප්‍රමාණාත්මකව හෝ ගුණාත්මකව වර්ධනය වුණේ නෑ. සෞඛ්‍ය ඇමතිවරුන් නව දෙනෙක් හිටියාට සෞඛ්‍ය ප්‍රමාණාත්මක හෝ ගුණාත්මක වුණේ නැහැ. ඒ නිසා මේවා වර්ධනය කරන්න දැන් කාලය ඇවිල්ලා. ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නයට පිළිතුරුක් විදියට මේක හඳුනාගන්න උත්සාහ කළත් ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් ලැබිලාත් නෑ. ඒ නිසා අපි බලය විමධ්‍යගත කරන ආකෘතිය මේකද කියන එක ගැන අලුත් ආණ්ඩුකම ව්‍යවස්ථාවට කලින් සංවාදයකට යන්න ඕනෑ. බලය බෙදන්නම ඕනෑ. ඒක කරන්නේ කෙලෙසද, කවර ආයතන ක්‍රමයකද, වියදම් අඩු ක්‍රමය මොකක්ද කියන එක බලන්න ඕනෑ.

අවසන් වරට තිබුණු පළාත් සභාවල උතුරු-නැගෙනහිර හැර අනෙක් හැම පළාතේම මහ ඇමතිවරුන් හත්දෙනෙක් ශ්‍රීලනිපයේ අය. ඔවුන් පෙර තිබුණු ව්‍යවස්ථා සම්පාදන මෙහෙයුම් කමිටුව ඉදිරියේ කීවා, පළාත් සභාවලට වැඩි කරන්න අමාරු වෙලා තියෙන්නේ පළාත් සභාවලට වැඩ කරන්න තියෙන ප්‍රායෝගික බාධා නිසයි කියලා…
අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ජාතික පාසල් සහ ප්‍රාදේශීය පාසල් කියලා කොටස් දෙකක් හැදුණා. දැන් රට පුරා ජනතාවගේ විශාල ඉල්ලුමක් ඇතිවෙනවා ජාතික පාසල්වලට යන්න. නැත්නම් ජාතික පාසල් රට පුරා පිහිටුවන්න. දැන් ආණ්ඩුව ජාතික පාසල් 1000ක් හදන බව කියනවා. ජනතාව කියනවා ජාතික පාසල් මදි කියලා. රටේ ප්‍රශ්නවලට සැබෑ කේන්ද්‍රීය උත්තරය හොයන්නේ නැහැ. ඊට උඩින් කල්පනා කරන්නේ. මේ ඉල්ලීම් අපි ගැඹුරින් තේරුම්ගන්න ඕනෑ. නැත්නම් අපට ගැටලුව තේරුම්ගන්න බෑ. ඕනෑ පක්ෂයක දේශපාලනඥයන් තමන්ගේ බලය තියාගන්න කැමතියි. ඒත්, අපි බලන්න ඕනෑ මේකෙන් ගම් මට්ටමේ ප්‍රශ්න නිරාකරණය වුණාද, ප්‍රාදේශීය මට්ටමේ ප්‍රතිපත්ති තීන්දු ගැනීමේ වැඩසටහන් තිබුණාද කියන එක. මම හිතන විදියට මේ කාරණය ගැන නැවත සමාලෝචනය කරන්න ඕනෑ.

හිටපු මහ ඇමතිවරුන් පෙන්වන්නේ ගම් මට්ටමේ ගැටලු හඳුනාගත්තත්, ඒ ගැන මැදිහත්වෙන්න බලයක් පළාත් සභාවලට දීලා නැති බව. බලය තිබුණානම් පාර්ලිමේන්තුවට සාපේක්ෂව ගම් මට්ටමේ ප්‍රශ්න විසඳන්න පළාත් සභාවලට පුළුවන් බව…
අපි කොච්චර කිව්වත් අන්තිමේදී සමාජ ප්‍රතිඵල ගම් මට්ටමේ ජනතාවට එන්න එපැයි. කොච්චර කළත් ගම් මට්ටමෙන් ගැටලු එනවානම්. ජනතාව අතර අතෘප්තිකරභාවයක් තියෙනවා නම්. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය පිළිබඳ දියුණුවක් නැත්නම් ප්‍රශ්නයක්. දැන් වෙන්න ඕනෑ තමන්ගේ ප්‍රදේශයේ ප්‍රශ්න විසඳාගැනීමේ අයිතිය ජනතාවට ලැබෙන ක්‍රමයක්. ඒත් දැන් අපි උත්සාහ කරන්නේ පාර්ලිමේන්තුව වගේම තවත් ආයතයක් හදන්න. පරණ වෙස්මිනිස්ටර් පාර්ලිමේන්තු ආකෘතියටමයි යන්න ලෑස්ති. ඒ විදියටම හැසිරෙන්නයි ලෑස්ති. ඇමතිවරුයි, මන්ත්‍රීවරුයි තියාගෙන. අපි ඒ ක්‍රමයම පාවිච්චි කරන්න ඕනෑ නැහැ.

අපේ රටේ ලොකු කළකිරීමක් අද තියෙනවා. හැමෝම අලුත් දේශපාලන මාවතක් හොයනවා. ශ්‍රීලනිපයට දෙන්න තියෙන්නේ මොකක්ද?
අපි අනිවාර්යයෙන් ලෝක දේශපාලනයේ අලුත් ප්‍රවණතාවන් ගැන සංවේදී වෙනවා. මේ වෙලාවේ කවුරුත් කතා කරන්නේ නැති ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. දැන් කොවිඞ්-19 වසංගතයට සමගාමීව මතුවෙන ප්‍රශ්නයක් තමයි පරිසර ප්‍රශ්නය. දේශගුණ විපර්යාසය. අපි ඒ ගැන උනන්දු වෙන්නේම නෑ. දිනපතා අක්කර ගණනාවක් කැලෑ කපනවා. වගා බිම් ගොඩ කරනවා. කළපු ගොඩ කරනවා. හරිත කලාපය අහෝසි කරනවා. අපි ඒවා ගැන කතා කරන්න අවශ්‍යයි. නව යුගයට අනුරූප වන ආකාරයට කතා කරන්න ඕනෑ. අලුත් දැක්මක්, අලුත් ප්‍රවේශයක් අපි ගේනවා. අලුත් මුහුණු අනිවාර්යයෙන්ම අපි ගොඩනගනවා.

හැබැයි ලෝකයේ නැගී එන දේශගුණ උද්ඝෝෂණවල ඉන්න පිරිස් ජනවර්ගවල අයිතිවාසිකම් ආදිය ගැනත් කතා කරනවා…
ඔව්. ජනවාර්ගික අයිතීන් ගැන කතා කරන්න ඕනෑ. ඊළඟට විවිධ අනන්‍යතා තිබෙන අයගේ අයිතිවාසිකම් ගැන කතා කරන්න ඕනෑ. පුද්ගල නිදහස ගැන කතා කරන්න ඕනෑ. මේ කාලයේ මාධ්‍යවේදීන්ගේ අයිතිවාසිකම් ගැන හරි සංවේදීයි. මේක පසුගාමී, වහපු, කොටුකරපු යුගයක් නෙවෙයි. නිදහස් යුගයක්. දැන් සාක්ෂරතාවය සීයට 98ක් තියෙන රටක අපි අලුත් ලෝකයක් ගැන හිතන්න ඕනෑ.■