No menu items!
22 C
Sri Lanka
23 June,2026
Home Blog Page 181

වසා දමන්න ජනපති කී කාර්යාලය යළි ඇරලා

0

■ ප්‍රියාශා හෙට්ටිහේවා

ඉලෙක්ට්‍රොනික් ක්‍රමවේදයකට අනුව දුම්රිය ප්‍රවේශ පත්‍ර නිකුත් කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය සඳහා පසුගිය ආණ්ඩුව සමයේ නිර්මාණය කළ ව්‍යාපෘති කාර්යාල වසා දැමීමට වත්මන් ජනාධිපතිවරයා උපදෙස් දුන්න ද ප්‍රවාහන අමාත්‍යාංශයේ ඉල්ලීමක් මත එම කාර්යාල තවමත් ක්‍රියාත්මක බව දුම්රිය එන්ජින් රියැදුරු සංගමයේ ලේකම් ඉන්දික දොඩංගොඩ පවසයි.

පසුගිය ආණ්ඩුව ඉලෙක්ට්‍රොනික් දුම්රිය ප්‍රවේශ පත්‍ර ක්‍රමවේදය සම්බන්ධ ව්‍යාපෘතියට මිල ගණන් කැඳවීමෙන් පසු චීන සමාගමක් එම කාර්යය සඳහා තෝරාගත් බවත් එහි ගැටලු පවතින බව වර්තමාන ආණ්ඩුව බලයට පත් වූ පසු පැහැදිලි කර දුන් බව් ඔහු පැවසීය.

ඔහු පැවසුවේ, එම පැහැදිලි කිරීම්වලින් පසු අදාළ ව්‍යාපෘති කාර්යාල වසා දමන ලෙස ජනාධිපතිවරයා උපදෙස් දුන්න ද ප්‍රවාහන අමාත්‍යාංශයේ කරුණු දැක්වීම් හමුවේ මුදල් අමාත්‍යංශයේ අනුමැතිය මත තවමත් එම ව්‍යාපෘති කාර්යාල ක්‍රියාත්මක වන බවය.

අදාළ ව්‍යාපෘතිය චීන සමාගමට ලබා දීම මගින් විශාල මුදලක් අනවශ්‍ය ලෙස වැය වන බවට ආණ්ඩුව දැනුවත් කළ ද චීන සමාගම සමග පසුගිය මස ගිවිසුමක් අත්සන් කර ඇති බව දොඩංගොඩ මහතා පැවසීය.

තව ද ඔහු පැවසුවේ, චීන සමාගම සමග දුම්රිය ප්‍රවේශ පත්‍ර විද්‍යුත්කරණය සම්බන්ධ ගිවිසුම අත්සන් කර ඇති නමුත් වෘත්තීය සමිති විරෝධතා හේතුවෙන් ගැටලුව සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට කමිටුවක් රජය විසින් පත් කරන ලද බවය. එම ගිවිසුමේ සඳහන් කරුණු හෝ ලැබෙන පහසුකම් මොනවා ද යන්න පිළිබඳව දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව මගින් දැනුවත් කිරීමක් හෝ මේ වන තෙක් නොකළ බව ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය ස්ථානාධිපති සංගමයේ සභාපති සුමේධ සෝමරත්න මහතා ‘අනිද්දා‘ පුවත්පතට පැවසීය. දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය සාමාන්‍යාධිකාරි (වාණිජ) වී.එස්. පොල්වත්තගේ මහතාගෙන් ඉහත චෝදනා සම්බන්ධයෙන් කළ විමසීමේදී ඔහු පැවසුවේ, අදාළ කටයුතු නිසි ක්‍රමවේදයකට අනුව ක්‍රියාත්මක වන බවය.■

ආණ්ඩුව ගැන ශ්‍රීලනිපයේ මත දෙකක්

ජුලි 8 වන බ්‍රහස්පතින්දා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාව රැස් වූ අවස්ථාවේදී එක් කණඩායමක් ශ්‍රී ලංකා පොදු ජන පෙරමුණෙන් ඉවත් වීමටත් තවත් කණ්ඩායමක් පොදුජන පෙරමුණ තුළ සිටිමින් පක්ෂයේ සංවිධාන කටයුතු කළ යුතු බවටත් අදහස් දැක් වූ බව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභිකයෙක් අනිද්දාට පැවසීය.

පොදු ජන පෙරමුණ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ පහළ පෙළේ මෙන්ම ඉහළ පෙළේ සාමාජිකයන් සංවර්ධන ක්‍රියාදාමයට සම්බන්ධ කර නොගැනීම හා දේශපාලන කටයුතු කිරීමට ඉඩ කඩ ලබා නොදීම නිසා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය තුළ මෙම අදහස් දෙක ඇති වී තිබෙන බව එම මධ්‍යම කාරක සභිකයා වැඩි දුරටත් පැවසීිය.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හා ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අතර ජුනි 21 වන දා සාකච්ඡාවක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණත් තවමත් ඒ පිළිබඳව ස්ථිරත්වයක් ඇති වී නැති බව මේ පිළිබඳව අනිද්දා කළ විමසීමට පිළිතුරු දෙමින් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ජ්‍යේෂ්ඨ උප සභාපති මහාචාර්ය රෝහණ ලක්ෂ්මන් පියදාස පැවසීය.

පළාත් සභා මැතිවරණය සඳහා අපේක්ෂකයන් තෝරා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය කටයුතු ඉදිරි දිනවලදී සිදු කරනු ඇති බවත් සන්ධානයක් ලෙස එක් වෙනවාද නැද්ද යන වග ඉදිරියේදී තීන්දු කරනු ඇති බවත් ජ්‍යේෂ්ඨ උප සභාපතිවරයා පැවසීය.

පොදු ජන පෙරමුණේ මෙන්ම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් ඉදිරියේ පැවැත්වීමට නියමිත පළාත් සභා මැතිවරණයට ලෑස්ති වෙමින් සිටින බවත් පක්ෂයේ සංවිධාන කටයුතු සිදු කරමින් සිටින බවත් ජ්‍යේෂ්ඨ උප සභාපතිවරයා පැවසීය.■

භූගත ජලයට මීටර්

කෘෂිකාර්මික කටයුතු නොවන වාණිජ කටයුතු සඳහා භූගත ජලය පාවිච්චි කිරීමේදී ඒ සඳහා ගාස්තු අය කිරීමට තීරණය කර ඇති අතර ඊට අදාළව ජල සම්පත් මණ්ඩල පනත සංශෝධනය කිරීමට ජුලි 12 වැනිදා පැවති කැබිනට් මණ්ඩල රැස්වීමේදී අනුමැතිය හිමි වී ඇත.

මේ සම්බන්ධයෙන් කරන ලද විමසීමේ ජල සම්පාදන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් ප්‍රියත් බන්දු වික්‍රම පැවසුවේ කෘෂිකාර්මික නොවන වාණිජ කටයුතු සඳහා භූගත ජලය ලබා ගැනීමේදී බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීම දැනටත් සිදුකළ යුතු වූවත් එය නියාමනය කිරීමේ ක්‍රමවේදයක් නොමැති බවයි. ලබා ගන්නා භූගත ජලය වෙනුවෙන් ගාස්තුවක් අයකර වැසි කාලයේදී භූගත ජලය නැවත පිරවීම සඳහා අරමුදලක් ඇතිකිරීම මේ මගින් සිදුවන බව ලේකම්වරයා පැවසීය.

ඔහු වැඩිදුරටත් කීවේ ඒ සඳහා භූගත ජලය ලබා ගන්නා ස්ථානවල මීටර් සවිකිරීමට සිදුවන බවය. ■

චීන සංවර්ධන බැංකුවෙන් ඩො.මිලියන 200ක් වෙනුවට 500ක් ගන්න යයි

ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දී සිටින උග්‍ර විදේශ විනිමය අර්බුදයට පිළියමක් වශයෙන් චීන සංවර්ධන බැංකුවෙන් ලබා ගැනීමට නියමිතව තිබූ ඩොලර් මිලියන 200ක මුදල ඩොලර් මිලියන 500 දක්වා වැඩිකර ලබා ගැනීමට මුදල් අමාත්‍යාංශය කටයුතු කරමින් සිටින බව එහි අපගේ මූලාශ්‍ර තහවුරු කළේය.

මෙම ඩොලර් මිලියන 500ක ණය මුදල ලබා ගැනීම සම්බන්ධ ගිවිසුම මේ වනවිට මුදල් අමාත්‍යාංශය තුළ අධ්‍යයනය කරමින් පවතින බව එම මූලාශ්‍ර වැඩිදුරටත් තහවුරු කළේය.

එම ගිවිසුම ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් ණය ලබා ගන්නා ලෙස මුදල් අමාත්‍යාංශයත් ණය ලබාදෙන්නා ලෙස චීන සංවර්ධන බැංකුවත් සමඟ අත්සන් කිරීමට සකස්කර ඇත.

චීන සංවර්ධන බැංකුවෙන් ඩොලර් මිලියන 700ක ණය මුදලක් ලබා ගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව ගිවිසගෙන සිටි අතර එහි පළමු කොටස වූ ඩොලර් මිලියන 500ක මුදලක් පසුගිය මාර්තු මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාව ලබාගෙන තිබුණි. ඉතිරි කොටස වූ ඩොලර් මිලියන 200ක මුදල ජුලි මාසයේදී ලබා ගැනීමට නියමිත බව සහ ඒ සම්බන්ධයෙන් චීන තානාපතිවරයා හා චීන සංවර්ධන බැංකුවේ නිලධාරීන් සමඟ සාකච්ඡා  පවත්වමින් සිටින බව මුදල් අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් එස් ආර් ආටිගල ජුනි මස මාධ්‍ය කළ විමසීමකදී ප්‍රකාශ කර තිබුණි.

ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ විනිමය අර්බුදය විසඳීම සඳහා චීන මහජන බැංකුවෙන් ඩොලර් බිලියන 1.5ක ණය මුදලක් ලබා ගැනීමට ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව ගිවිසුම්ගතවී ඇති අතර පසුගිය මැයි මාසයේදී බංගලාදේශයෙන්ද ඩොලර් මිලියන 200ක ණය මුදලක් ශ්‍රී ලංකාව ලබා ගත්තේය.■

ජුවොන් හැරිසන් – ටෝකියෝ ඔලිම්පික් උස හා දුර පැනීම් සමායෝජනය

පාසල් නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා තරගයේදී කිනම් හෝ මළල ක්‍රීඩා ඉසව්වකට සහභාගි නොවූ අයකු ඇත්නම් ඒ කිහිප දෙනෙකි. එහිදී මළල ක්‍රීඩාව ක්‍රීඩාවක් වශයෙන් තෝරාගෙන එහි යෙදෙන්නන් ඉසව් කිහිපයකට සහභාගි වීමේදී එම තෝරා ගැනීම් සිදුකරන්නේ ගැළපෙන ආකාරයකටය. වේගයෙන් දිවිය හැකි අය මීටර් 100, 200, 400 වැනි ඉසව් තෝරා ගනිති. මැදි දුර දුවන්නන් මීටර් 800, 1500 වැනි ඉසව් තෝරා ගනිති. දිගු දුර දුවන්නන් මීටර් 5000, 10,000 වැනි ඉසව් තෝරා ගනිති. වීසි කිරීම් සඳහා දක්ෂතා ඇති අය යගුලිය, කවපෙත්ත, හෙල්ල වීසි කිරීම වැනි ඉසව් තෝරා ගනිති. එසේ වුවද පැනීම් සඳහා දක්ෂතා ඇති අයද දුර පැනීම, උස පැනීම තුන් පිම්ම වැනි ඉසව් තෝරා ගත්තද දුර පැනීමත් උස පැනීමත් යන දෙකම එක් අයකු තෝරා ගන්නේ නැත. ඊට හේතුව දුර පැනීම යනු තිරස් පැනීමක් වීමත්, උස පැනීම යනු සිරස් පැනීමක් වීමත්ය. ඊටත් අමතරව දුර පැනීම සඳහා යම්කිසි වේගවත් ධාවනයක් වුවමනා වීමත්, උස පැනීම සඳහා වේගවත් ධාවනයක් අවශ්‍ය නොවීමත්, එහෙත් තිරස්ව ඉපිලීමේ හැකියාව හා වත්මන් ෆොස්බරි ප්ලොෆ් පැනීම සඳහා නම්‍යතාව අවශ්‍ය වීමත්ය. මේ නිසා පාසල් මට්ටමේ ක්‍රීඩකයකු පවා මෙම ඉසව් දෙක එකවිට තෝරා ගන්නේ නැත. තෝරා ගන්නවා නම් තෝරා ගනු ඇත්තේ දුර පැනීම හා තුන් පිම්ම යන තිරස් පැනීම් ඉසව් දෙකය. 80 දශකයේ ලංකාවේ ජාතික මට්ටම නියෝජනය කළ අතුල කුමාර එවැන්නෙකි.

මීටර් 100, 200 කෙටි දුර ධාවකයෝ එම ඉසව්වලට අමතරව දුර පැනීමද සිය සිය අනෙක් ඉසව්ව වශයෙන් තෝරා ගනිති. එයට හේතුව පෙර සඳහන් කළ ආකාරයට මෙම තිරස් පැනීම සඳහා ඉපිලීමට යම් වේගවත් ධාවනයක් අවශ්‍ය වීමය. ලෝකය ගත් විට 80 දශකයේ ඒ සඳහා අපට හමුවූ උදාහරණය වූයේ ඇමරිකාවේ කාල් ලුවිස්ය. ඔහු මීටර 100, 200 හා දුර පැනීම යන ඉසව් ත්‍රිත්වයෙන්ම ඔලිමිපික් රන් පදක්කම් ලැබූවෙකි. ඊට පෙර 30 දශකයේදී එම දස්කම කරනු ලැබුවකු ලෙස අපට හමුවන්නේ ඇමරිකාවේම ජෙසී ඕවන්ස්ය. 90 දශකයේදී ලංකාවේ ජාතික මට්ටමේදී අපට හමුවූයේ බෙනිල්ඩස් ප්‍රනාන්දුය.

මේ ආකාරයෙන් පැහැදිලි කරන්නට සිදුවූයේ මළල ක්‍රීඩා තරඟ ඉසව්වල මීට හාත්පසින් වෙනස් තෝරා ගැනීමකින් තේරී පත්වීමක් ගැන කියන්නටය. එම තේරී පත්වීම සිදුවී ඇත්තේ නිකම්ම නිකම් තරගාවලියකට නොව එළැඹෙන ජපානයේ ටෝකියෝ ඔලිම්පික් උළෙලටය. එම ඔලිම්පික් උළෙල සඳහා ඇමරිකානු තේරීම් තරගාවලියේදී උස පැනීම හා දුර පැනීම යන ඉසව් දෙකකටම එක් ක්‍රීඩකයකු සුදුසුකම් ලබා තිබේ. ඔහු ජුවොන් හැරිසන්ය. මෙහි විශේෂත්වය ගැළපීමක් නැති මෙම ඉසව් දෙකෙන් ඇමරිකානු ක්‍රීඩකයකු ඔලිම්පික් වරම් ලබන්නේ අවුරුදු 109කට පසුව වීමය. අවසන් වරට එම ඉසව් දෙකටම ඇමරිකානු ක්‍රීඩකයකු සුදුසුකම් ලබා තිබෙන්නේ 1912 වසරේ ස්වීඩනයේ ස්ටොක්හෝම්ස්හි පැවති ඔලිම්පික් උළෙලටය. ඒ ජිම් ත්‍රෝප්ය. ඔහුට අමතරව ලෝකයේ වෙනත් රටක ක්‍රීඩකයකු එම ඉසව් දෙක සඳහා ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලක් නියෝජනය කර ඇති බව සඳහන් වන්නේද නැත.

දුර පැනීම, උස පැනීම, ඉසව් පහකින් සමන්විත පෙන්තැත්ලන් හා ඩෙකැත්ලන් හෙවත් දශප්‍රයාම ඉසව් සඳහා මළල ක්‍රීඩාවෙන් ත්‍රෝප් එම ඔලිම්පික් උළෙලට සහභාගි වී ඇති අතර එහිදී දුර පැනීමේදී 7වන ස්ථානයද, උස පැනීමේදී 4වන ස්ථානයද හිමිකර ගෙන ඇත. එමෙන්ම පෙන්තැත්ලන් ඉසව්වේදී හා දශප්‍රයාම ඉසව්වේදී රන් පදක්කම් දිනාගෙන ඇත. දශප්‍රයාම ඉසව්ව එදා සිට අද දක්වාම මීටර් 100, 400, 1500, මීටර් 110 කඩුලු පැනීම, දුර පැනීම, උස පැනීම, රිටි පැනීම, යගුලිය, කවපෙත්ත හා හෙල්ල වීසි කිරීම යන ඉසව් දහයෙන් සමන්විතය. ජිම් ත්‍රෝප් සහභාගි වූ 1912 ස්ටොක්හෝම්ස් ඔලිම්පික් උළෙලේ පෙන්තැප්ලන් ඉසව්වට තිබී ඇත්තේ දුර පැනීම, හෙල්ල වීසි කිරීම, කවපෙත්ත වීසි කිරීම, මීටර් 200 හා 1500 ඉසව්ය.

ජිම් ත්‍රෝප් දශප්‍රයාම ශූරයකු නිසා ඔහුට එදා දුර පැනීම හා උස පැනීම යන තනි ඉසව්වලට ඔලිම්පික් නියෝජනය කිරීම දක්වා දක්ෂතාවක් තිබී ඇති බව පැහැදිලිය. ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලවලදී පිරිමි දශප්‍රයාම ඉසව්ව්ව හා කාන්තා සත් ප්‍රයාම ඉසව්ව (මීටර් 200,800, මීටර්100 කඩුලු පැනීම, දුර පැනීම, උස පැනීම, යගුලිය දැමීම හා හෙල්ල වීසි කිරීම) නියෝජනය කරන ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් ඊට අමතරව තනි මළල ක්‍රීඩා ඉසව්වක් නියෝජනය කිරීම සඳහා වරම් ලැබීම කලාතුරකින් දක්නට ලැබෙන්නකි. පසුගිය කාලයේ ඒ සඳහා උදාහරණයද අපට හමුවන්නේ ඇමරිකාවෙනි. ඇය ජැකී ජොයිනර් කර්සිය. 1988 සියොල් ඔලිම්පික් උළෙලේ ඇය සත් ප්‍රයාම හා දුර පැනීම යන ඉසව් දෙකෙන්ම රන් පදක්කම් දිනා ගත්තාය.

එහෙත් මේ කතාවේ අපේ කතානායක ජුවොන් හැරිසන් ඊට වඩා වෙනස්ය. ඔහු දස ප්‍රයාම ඉසව්ව සඳහා තරඟ කරන හා ඊට අමතරව ඒ අතරින් වඩාත් දක්ෂතා ඇති තනි මළල ක්‍රීඩා ඉසව් නියෝජනය කරන්නෙක් නොවේ. ඒ නිසා දුර පැනීම හා උස පැනීම යන එකිනෙකට වෙනස් යෝග්‍යතාවන් අවශ්‍ය ඉසව් දෙක සඳහා ඔලිම්පික් තේරී පත්වීමේ මට්ටම දක්වා පැමිණීමම වත්මන් තරගකාරි මළල ක්‍රීඩා පිටිය තුළ ලෙහෙසි පහසු දෙයක් නොවේ. ඇමරිකානු තේරීම් තරගවලින් ටෝකියෝ ඔලිම්පික් සඳහා ඔහු සුදුසුකම් ලබන්නේ ඉසව් දෙකෙන්ම පළමුවැනියා වෙමින් වීමද එම තේරී පත්වීමට අමතරව තවත් විශේෂත්වයකි. එම ඉසව් දෙක සඳහා මේ වනවිට ඇති ලෝක ශ්‍රේණිගතකිරීම්වල ජුවොන් හැරිසන් ඉන්නේ එම ඉසව් දෙකේම දෙවෙනි ස්ථානයේය. එම ඉසව් දෙකේ රන් පදක්කම් කෙසේ වෙතත් කිනම් හෝ පදක්කමක් ටෝකියෝ ඔලිම්පික් උළෙලේදී ජුවොන් හැරිසන් ලබා ගන්නේ නම්, එම ඉසව් දෙකෙන් ඔලිම්පික් තරගාවලියකට සහභාගිවීම අබිබවා ගිය තවත් සුවිශේෂ වාර්තාවකටද ඔහු හිමිකම් කියනු ඇත.■

අපි හෝදනවා වාගේ කාටවත් හෝදන්න බෑ – රෙදි හෝදන වීරසාමිලාගේ ආමර්වීදියේ පාරාදීසය

කොළඹ නගරය ජනාකීර්ණය. මරදානේ ආමර් වීදිය දිගේ ඇවිද යන විට ඒ බව වඩාත් හොඳින් දැනේ. විවිධ රැකියාවල නිරත සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්, දුප්පත්, පොහොසත් මිනිස්සු එකම ජනපදයකි. ඔවුන්ගේ ඇඳුම් විලාසිතා විවිධය, විචිත්‍රය. වෛවර්ණය. එක් එක් අයගේ තරාතිරම ප්‍රදර්ශනය කරනසුලුය. අව්ව, වාහන ශබ්ද, වාහනවලින් නැගෙන දුම් රොටු හා දුහුවිලිවලින් ඇති කරන්නේ කර්කශ ගතියක් වුවත් මොහොතක් නැවතී ඒ මිනිස් කැළ දෙස බලා සිටීම ආස්වාදජනකය.

කොටහේනේ සිට මරදාන දෙසට දිවෙන මාර්ගයේ ආමර් වීදිය හතරමං හංදිය පසු වී මීටර් කිහිපයක් ඇවිද ගොස් විශාල බෝධිය අයිනෙන් වමට හැරුණු විට ආමර් වීදියේ පැරඩයිස් වත්තට ඇතුළු විය හැකිය.

පැරඩයිස් වත්තෟ පැරඩයිස් කියන්නේ පාරාදීසයටය. මේ පාරාදීසයේ සිටින්නේ යටත්විජිත කාලයේ පටන් කොළඹ ජනයාට අත්‍යවශ්‍ය සේවාවක් සපයන අත්‍යවශ්‍ය ජන කොටසකි. එහෙම නැතිනම් කොළඹ මිනිසුන්ගේ ඇඳුම් සෝදා, වේලා පිරිසිදු කර දීමේ සේවාවේ යෙදෙන ජන කොටසකි. විවිධ වර්ණයෙන් යුතු, විවිධ ඇඳුම් එල්ලා ඇති ආකාරයත් පසුබිමේ ඇති කෝවිලේ වර්ණවත් මුහුණතත් අපට සිහිපත් කරන්නේ හිංදි සිනමාපටයක වර්ණවත් රූප රාමු පෙළකි.

1930 දශකය වන විට මේ ප්‍රජාව මේ සේවාව කරගෙන ගොස් තිබෙන්නේ පංචිකාවත්ත පාලම අසළ කුඩා ඉඩකඩකය. රෙදි හෝදන, වේලන, මදින මේ කඩිසර මිනිසුන්ගේ සේවාව ගැන නිරීක්ෂණය කළ සුදු නිලධාරීන් 1931 දී කොළඹ නගරයේ ආමර් වීදිය අසල අක්කර 6ක පමණ මේ භූමිය ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙන් කර තිබේ. ඒ රස්සාව කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කාමර, නිවාස හා රෙදි සේදීම සඳහා අවශ්‍ය ගල් ආදියද ලබාදෙමිනි.

“අවුරුදු 9න් මම මේ රස්සාව පටන් ගත්තේ. දැන් මට අවුරුදු 75යි. මම ඉස්කෝලේ යන කාලේම තාත්තා මැරුණා. එයා මැරණාට පස්සේ මම මේක කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ කාලේ මෙතන මේ තරම් ජනාවාස වෙලා තිබුණේ නෑ. වටේම ගස්කොළන් තිබුණා. කොස් ගස් තිබුණා. ලයිට් තිබුණේ නෑ. ගෑස් ලාම්පු තමයි තිබුණේ. නගර සභාවෙන් ඇවිත් හවසට ඒ ගෑස් ලාම්පු පත්තු කරලා යනවා. උදේට ඇවිත් නිවනවා. රෙදි හෝදන ටැංකි තිබුණේ එහා පැත්තේ තියෙන බිල්ඩිම ගාව. එතන ඉඩම පුද්ගලික සමාගමකට 99 අවුරුදු බදු දීලා, දැන් තියෙන මේ ටැංකි ටික ප්‍රේමදාස මහත්තයා අපිට හදලා දුන්නේ. ඔය කාලි අම්මාන් කෝවිල ඒ කාලේ ඉඳලා පොඩියට තිබුණා. දැනට අවුරුදු 15කට විතර කලින් තමයි කෝවිල ඔය මට්ටමට දියුණු වුණේ. ඉස්සර මෙතන රික්ෂෝ කට්ටිය 10ක් විතර හිටියා. ඒ අය තමයි ගිහින් රෙදි පොට්ටනි පටවාගෙන එන්නේ. දැන් ඒ වෙනුවට ත්‍රීවීල් තියෙනවානේ. දැන් ටෙලිපෝන් තියෙන නිසා ‘රෙදි ටිකක් තියෙනවා ඇවිත් ගෙනියන්න’ කියලා අපට කෝල් එකක් දීලා කියනවා. ටෙලිපෝන් නැති කාලේ දවස් ගාන අනුව මේ දවස් ගානෙන් මේ ගෙදර රෙදි එකතුවෙලා ඇති කියලා අපි දන්නවා. නැත්නම් අපි එන දවස් ඒ අය දන්නවා. ”

සුදු නිලධාරීන් ලබා දුන් අඩි 10X10යේ කුඩා කාමරය ඉදිරිපිට, ඉන් අඩක් පමණ ප්‍රමාණයේ ඉස්තෝප්පුවේ කුඩා ස්ටූලයක් මත ඉඳගෙන පැරඩයිස් වත්තේ දැනට සිටින ජ්‍යේෂ්ඨතම සාමාජිකයන් කිහි දෙනාගෙන් කෙනෙකු වන සින්නයියා වීරසාමි අතීතය සිහිපත් කළේ එසේය. ඔහුට පිටු පසින් තවත් පුද්ගලයෙක් පොල්කටු අඟුරු ඉස්තිරික්කයකින් ඇඳුම් මදිමින් සිටියි. ‘මගේ ළඟ දැන් තුන් දෙනෙක් කුලියට වැඩ කරනවා’ තම රැකියාව ගැන තමන් තෘප්තිමත් බවත්, ආඩම්බර බවත් සින්නයියාගේ දිදුළන ඇස්වලිනුත්, නිරන්තරයෙන් සිහින් මුවින් නැගෙන සිහින් සිනාවෙනුත් පැවසෙයි.

“තාත්තා කරපු ඕඩර්ස් ටිකමයි අදටත් මම කරන්නේ. ඒ ගෙවල්වලත් පරම්පරාවල් තුනක් වෙන්න එනවා. තවමත් ඒ අය අපිට රස්සාව දෙනවා. අපට හුඟක් ඕඩර්ස් තියෙන්නේ වැල්ලවත්තේ. මම රවී කරුණානායක, කරූ ජයසූරිය, අරුමුගම් තොන්ඩමන් වගේ ප්‍රභූ අයගේ වැඩ කරනවා. කොළඹ නගර සභාවේ විජේමුනි ඩොක්ටර්ගේ වැඩ කරනවා. මන්ත්‍රීලා ගොඩාක් අයගේ වැඩ කරනවා. උසාවියේ තිර රෙදි, මේස රෙදි ඔක්කෝම හෝදන්නේ මම. ඒ අය මගේ වැඩ ගැන හරි සතුටුයි. උසාවියේ කාගෙන් හරි, ටවුන් හෝල් එකේ කාගෙන් හරි සින්නයියා කියලා ඇහුවොත් මාව දන්නවා. අපේ අය නගර සභාවේ වැඩ කරගන්න ගියාම මගේ නම කියලා තමයි ඒ වැඩ කරගන්නේ.”

‘ඉස්සර මෙතන සිංහල පවුල් 8 ක් විතර හිටියා. අපි ඔක්කෝම එකටනේ රස්සාව කළේ. ඒ අයගෙන් දැන් ඉතිරි වෙලා ඉන්නේ පවුල් 4 යි. අනික් අය රස්සාව අතෑරලා. මුස්ලිම් අය මෙතන නෑ. 83 කෝලාහල වෙලාවේ ඒ සිංහල පවුල්වල අය තමයි අපිව බලා ගත්තේ. ඒ නිසා අපිට මොනවත් කරදරයක් වුණේ නෑ. අපි ගොඩාක් දෙමළ අය මේ වත්තේ තියාගෙන පරිස්සම් කළා. කලබල ඉවර වෙලා යනකම් අපි තමයි ඒ ඔක්කෝටම කන්න බොන්න දුන්නේ.’ සින්නයියා කියන්නේ ආඩම්බරයෙනි.

පැරඩයිස් වත්තේ වැඩ කෙරෙන්නේ එක රටාවකටය. හැමෝම හැම වැඩේම කරන්නේ නැත. එක එක්කෙනාට පැවරුණු රාජකාරි වෙන වෙනම තිබේ. ඒවා ඔවුන් අකුරට කරයි. කොළඹ නගරයේ විවිධ නිවාසවලින්, රාජ්‍ය ආයතනවලින් ගෙනෙන රෙදි මුලින්ම දාන්නෙ කිළිටි කාමරවලටය. එතැන අයගේ රාජකාරිය රෙදි තේරීමය. තෝරන්නට කලින් එක එක ගෙවල්වලට, ආයතනවලට අයත් ඇඳුම්වලට වෙන වෙනම සලකුණු යෙදීම කළ යුතුය. නැත්නම් අර ගෙදර ඇඳුම්, මේ ගෙදරට මාරු වී සිදු වන්නේ මහත් කලබැගෑනියකි. ඉස්සර නම් ඒ සලකුණු යෙදුවේ සෙංකොට්ටංවලිනි. (සෙංකොට්ටං කියන්නේ කොට්ටම්බා ගෙඩියකින් ගන්නා කහටවලටය.) දැන් නම් මාකර් පෑනෙනි. සායම් යන රෙදි වෙනමත්, සායම් නොයන රෙදි වෙනමත් තෝරා වෙන වෙනම වෙන් කරන්නේ ඉන් පසුවය. පසුවදා සේදීමට ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය කෙමිකල් වර්ග යොදා ප්ලාස්ටික් බඳුන්වලට පොඟන්නට දමන්නේ ඊටත් පසුවය. මොනවා දැම්මත් සුදු රෙදිවල කහට පැල්ලම්, කළු පුස් යැවීම ලේසි වැඩක් නොවේ.

වතුර ටැංකිවල දණහිසෙන් පහළට වතුරේ බැහැගෙන රෙදි හෝදන්නේ පිරිමි උදවිය පමණකි. රෙදි සේදීම පටන් ගන්නේ උදේ හත අට වන විටය. රෙදි කෑලි සිය ගණනක් ගලේ ගසා අපුල්ලා තුන් හතර වතාවක් වතුරෙ හෝදා මිරිකා හැරිය යුතුය. ඊළඟට රෙදි යන්නේ වේලන පාටියටය. රෙදි වේලන පාටියේ වැඩි හරියක් වැඩ කරන්නේ ගෑනු උදවියයි. පොරොන්දු පරිදි නිසි කලට රෙදි ටික බාර දෙන්න නම් ඒවා ඉක්මනින් වේලා ගත යුතුය.

පැරඩයිස් වත්තේ රෙදි මදින කාමර පනහක් පමණ තිබේ. ඒවායේ කරන්නෙ රෙදි මැදීම පමණි. තවමත් පැරඩයිස් වත්තේ ඇඳුම් මදින්නේ පොල් කටු අඟුරු යොදා රත් කළ ඉස්තිරික්කවලිනි. මුලින් යෙදූ සලකුණ අනුව ඒ ඒ ගෙවල්වලට, ආයතනවලට අදාළ ඇඳුම් තෝරා, නමා පිළිවෙළට පාර්සල් කර රැගෙන යන්නේ ඉන් පසුවය.

දැන් රෙදි හෝදන මැෂිමක් නැත්තේ එහෙමත් නිවසකය. කොළඹ නගරයේ බොහෝ තැන්වල ලොන්ඩි්‍ර ෂොප් විවෘත කර තිබේ. එවන් වකවානුවක වුණත් අපට නිදහස ලැබෙන්නටත් කලියෙන් සිට පැවත ආ මේ රස්සාවේ ස්වභාවය වෙනස් වී ඇත්නම් ඒ සුළු වශයෙනි. ගලේ ගසා රෙදි අපුල්ලා, වැලේ වනා අව්වේ වේලා, පොල් කටු අඟුරු යොදා යකඩ ඉස්තිරික්කය රත්කර ඇඳුම් මැදීම වෙනුවට ඒ සියල්ල එකවර කළ හැකි ගෘහාශ්‍රිත රෙදි සෝදන යන්ත්‍ර සේම වෘත්තීය රෙදි සෝදන යන්ත්‍රත් වෙළෙඳපොලේ තිබේ. එයාකාරයට ලෝකය වෙනස් වුණත් පැරඩයිස් වත්තේ මිනිසුන්ගේ රාජකාරිය වෙනස් වූ බවක් පෙනෙන්නට නැත.

“කොළඹ කොච්චර ලොන්ඩරි ඇරුණත් අතින් හෝදනවා වාගේ සුදු වෙන්නේ නෑ. පිරිසිදු වෙන්නේ නෑ. ලොන්ඩරියේ මැෂින් එකෙන් හෝදලා සුවඳ කෙමිකල් දාලා දෙනවා. ඒත් අපි හෝදනවා වාගේ කාටවත් හෝදන්න බෑ කියලා අපිට වැඩ දෙන අය දන්නවා. කොරෝනා කාලෙත් අපි පාස් අරන් ගිහින් ඒ අයගේ රෙදි හෝදලා, වේලලා, මැදලා ගිහින් දුන්නා.”

සුදෝ සුදු සරමකින් හා සුදු මේස් බැනියමකින් සැරසී වතුර ටැංකියේ බැහැගෙන රෙදි හෝදන කාර්මේගන් එසේ කියන්නේ දැඩි විශ්වාසයකිනි. අවුරුදු 13 සිට රෙදි සේදීම කරන ඔහුට ඔහුගේ සේවාදායකයන් පිළිබඳව ඇත්තේ දැඩි විශ්වාසයකි.

‘අපට හදිසියක් වෙලා මුදල් ටිකක් ඉල්ලුවත් ටක් ගාලා දෙනවා. ඒත් අපි බැරිම වුණෝත් ඇරෙන්න ඉල්ලන්නේ නෑ. අලුත් පරම්පරාවේ අය මේ රස්සාවේ රැඳෙන්න කැමති නෑ. හෝදලා කරලා දුන්නාම ත්‍රීවීල් එකේ බෑග් ටික

පටවාගෙන ගිහින් කීයක් හරි හොයාගන්නවා. අපි වාගේ ස්ථීරව මේ රස්සාව කරන්න ඒ අය කැමති නෑ. අපිට ඉතිං මේ රස්සාව තමයි ජීවිතේ. මැරෙනකම් අපි මේ රස්සාව අකුරට කරන්න තමයි උත්සාහ කරන්නේ. නැත්නම් අපේ නමට හොඳ නෑනේ.’ විශාල ඇඳ ඇතිරිල්ලක් ගලේ ගසා අතුල්ලමින් කාර්මේගන් කියයි.

පාරාදීසයක්ය කිව්වත්, කාගේ කිලිටි හෝදා නැවුම් පෙනුමක් දුන්නත් පැරඩයිස් වත්තේ මිනිසුන්ගේ ජීවිතයට නැවුම් පෙනුමක් දෙන්නට කවුරුවත් උනන්දු වී නැති හැඩය.

‘මම ඉපදුණේත් මෙහේ, අවුරුදු 20 ඉඳලා මේ රස්සාව කරනවා. සීයා, තාත්තා ඔක්කෝම මේ රස්සාව තමයි කළේ. මට දැන් අවුරුදු 72ක් වෙනවා. අවුරුදු 52ක් තිස්සේ ඉන්නේ, කන්නේ, වැඩ කරන්නේ මේ තියෙන අඩි 10×10 කාමරය ඇතුළේ. දැන් වෙනකොට මේ කාමරේ අපි 6 දෙනෙක් ජීවත් වෙනවා. පරම්පරා තුනක්. මමයි, මගේ බිරිඳයි, දුවයි, බෑනයි, ළමයි දෙන්නයි. ඇතුළට යන්නත් පිට වෙන්නත් තියෙන්නේ එක දොරයි. ජනේල නෑ. කුස්සිය තියෙන්නෙත් ඒ අඩි 10×10 ඇතුළේමයි. වැස්ස වැඩි වුණාම කාමරේ ඇතුළට වතුර දානවා.

මෙතන පවුල් 150කට වැඩිය ඉන්නවා. මුල් කාලේ තිබුණු කාමර පේළිවලින් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් කඩලා දැන් තියෙන්නේ කාමර 60 යි. අපි කාටවත් සමෘද්ධිය දීලා නෑ. කොරෝනාවලට ලොක්ඩවුන් කරපු ගිය පාර රුපියල් 5000 දෙපාරක් ලැබුණා. මේ පාර තවම මොනවත් ලැබුණේ නෑ.’ පැරඩයිස් වත්තේ තවත් ජ්‍යේෂ්ඨයෙකු වන මයිල්වාගනම්ගේ කතාව පැරඩයිස් වත්තේ බහුතරයකගේ කතාවමය.■

ඔබේ උද්‍යානය සොයාගත යුත්තේ ඔබය – මැන්ඩෙලාගේ ගමන්මග

  • විප්ලවකරුවකුගේ සහ සිරකරුවකුගේ හදවතෙහි ආදරයට තිබෙන ඉඩ ඉතාමත් කුඩා ය. එහෙත් මැන්ඩෙලා කෙදිනකවත් ආදරය අත්හළේ නැත.

Mandela’s Way නම් වූ අපූරු කෘතිය ලියා ඇත්තේ ‘ටයිම්’ සඟරාවේ සංස්කාරකවරයකුව සිටි රිචර්ඩ් ස්ටේ‍රන්ගල් (Richard Strengal)  ය. මේ අගනා කෘතිය ‘මැන්ඩෙලාගේ ගමන්මඟ’ නමින් සිංහලට පරිවර්තනය වී ඇත්තේ විදර්ශන ප්‍රකාශනයක් ලෙස ය. අවිනිශ්චිත වකවානුවකට පාඩම් ද සමඟින් මැන්ඩෙලාගේ ආදරය, ලිංගිකත්වය, ජීවිතය වැනි ඉසව් ගණනාවක් ස්පර්ශ කිරීමට රිචර්ඩ් ස්ටේ‍රන්ගල් මෙහිදී යොමුවන්නේ අමුතුම ආකාරයේ හැඳින්වීමක් ද ඉදිරිපත් කරමිනි.

නෙල්සන් මැන්ඩෙලා නොගැළපෙන දේ ගණනාවකින් සැදුම්ලත් මිනිසෙකි. බෙහෙවින් ගනකම් සමක් වුව ද, එය වහා තුවාල වන එකකි. අනෙක් අයට දැනෙන ආකාරය පිළිබඳ වහා සංවේදී වන නමුත් තමාට වඩාත් සමීප දේ නොසලකා හරියි. මුදල් සම්බන්ධයෙන් අතිශයින් පරිත්‍යාගශීලී ය. එහෙත්, තමාට කළ මෙහෙයක් වෙනුවෙන් සන්තෝසමක් දෙන විට, ශතයට ගණන් බලයි. පළඟැටියකු හෝ මකු`ඵවකුවත් පාගා දැමීමට පසුබට නමුත් ඔහු, අප්‍රිකානු ජාතික සංගම් සන්නද්ධ අංශයේ අණ දෙන්නා ය. (මැන්ඩෙලාගේ මග, පරිවර්තනය: කුඩාගම්මන සීලරතන, 3 පිටුව)

කවර ද්‍රව්‍යමය සම්පතක වුව වටිනාකමක් මැන්ඩෙලාට නොපෙනුණ ගාන යැයි ස්ටේ‍රන්ගල් ලියා තබයි. රථවාහනවල, අත්ඔර්ලෝසුවල වෙළෙඳනාම ඔහු දැන නොසිටියේ ය. ආගන්තුකයන් ඉතා උණුසුම් ලෙස පිළිගන්නා ඔහු සමීපතමයන් හමුවේ පෙනී සිටියේ තරමක් උදාසීන ලෙස ය. මුලින්ම තමා හමුවට පැමිණෙන නවකයන් ඔහු පිළිගන්නේ මෘදු සිනාවකිනි. ඒ සිනහව ඔහු රඳවාගෙන සිටින්නේ ආගන්තුකයන් සඳහාම යැයි ස්ටේ‍රන්ගල් පවසන්නේ දූදරුවන්, සොහොයුරියන් අතරේ සිටියදී එය ගල්වී යන ආකාරය ඔහු දැක ඇති හෙයිනි.
දසවසරක් පමණ කලාසීමාවක් මු`ඵල්ලේ දිනපතාම පාහේ මැන්ඩෙලා හමුවූ, මැන්ඩෙලා සමඟ සංචාරයෙහි යෙදුණු, මැන්ඩෙලාගේ සපත්තු ලේස් ගැට ගැසූ, ටයිපටිය හරිගැස්සූ රිචර්ඩ් ස්ටේ‍රන්ගල් මේ චරිතාපදානය සඳහා මැන්ඩෙලා හමුවීමට ලද ඉඩප්‍රස්ථාව දකින්නේ දෛවෝපගත සිදුවීමක් ලෙස ය. ජොහැනස්බර්ග් නගරයේදී තමා මැන්ඩෙලා හමුවීමට පොරොත්තුව සිටියේ දකුණු අප්‍රිකා ඉතිහාසයේ දැඩිම අනතුරුදායක වකවානුවකදී යයි ඔහු කියයි. (‘ඉදිරිමඟ’ ලෙස නම් කෙරුණු) ‘මැන්ඩෙලාගේ ගමන්මග’ පොතේ හැඳින්වීමේදී ඔහු ඉතා වැදගත් අදහසක් මෙසේ එළිදක්වයි.

ප්‍රබලයෝ හිතා මතා ම ලොව පුරා වෛරය සහ හිංසනය අවු`ඵවති. පසුගිය වසරේ (2009) ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණ නිදහසේ මන්දිර (ප්‍රජාතාන්ත්‍රක නිදහස පිළිබඳ පර්යේෂණාත්මක අධ්‍යයනයන්හි නිරත අමෙරිකානු රජයෙන් ආධාර ලබන රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයකි.) වාර්තාවට අනුව, එකොළොස් වසරක් තිස්සේ වසරක් පාසා ලොව පුරා ම සිදුවී ඇත්තේ නිදහස ගරා වැටීම ය. එනම්, බොහෝ රටවල් නිදහස කරා ඉදිරියට යාම වෙනුවට එයින් පසුබැස තිබේ. නිදහස් මන්දිරයේ අවධාරණය; ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජයන්හි ජනප්‍රිය සහ ජාතික දේශපාලනික බලවේග ජයග්‍රහණයන් අතින් විස්මය දනවද්දී, අධිකාරිවාදී බලපරාක්‍රමයන් පවත්වා ගෙන යන රටවල් බලය තහවුරු කර ගන්නා අතර ම, ලොව පුරා ප්‍රචණ්ඩත්වය ද වැපිරූ බව ය.

සැබැවින් ම බර්ලින් තාප්පය බිඳ හෙළීමෙන් පසුව, ලෝක දේශපාලනයේ වැඩියෙන් ම සිදුවේ යයි බලාපොරොත්තු වූයේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික පාලන තන්ත්‍රයන් නැඟී සිටීම වුව ද, සිදු වූයේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නොවන රාජ්‍යයන් සහ අධිකාරිවාදී පාලන තන්ත්‍රයන් හිස එසවීම ය. (හැඳින්වීම)

ඒ සමඟම කිසිසේත් අමතක කළ හැකි නොවන්නේ පොතේ පරිවර්තකයාගේ සටහන ය. පොතේ මුල් පිටුවක සඳහන් වන්නේ පරිවර්තනය කුඩගම්මන සීලරතන යැයි කියා ය. මෙය විපිළිසරයක් හටගන්වන්නේ පරිවර්තකයාගේ ගිහිපැවිදිභාවය පිළිබඳව ය. කුඩගම්මන සීලරතන යනු උතුරු ඇමෙරිකාවේ විස්කොන්සින් වෛද්‍ය විද්‍යාලයානුබද්ධ ෆ්‍රෙඩට් රෝහලේ ආධ්‍යාත්මික සහනසේවා සැලසුම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවයේ යෙදී සිටින භික්ෂුවක බව මා දැනගත්තේ පසුව ය. ඉතින් ඒ පරිවර්තක සටහනේ කොටසක් ද මෙහිලා දක්වන්නේ තමාගේ නමට ‘හිමි’ කියා හෝ ‘ස්වාමින් වහන්සේ’ කියා හෝ විශේෂණ පදයක් එක්කිරීමට පවා යොමු නොවීම කෙරෙහි හටගත් භක්තිමත් හැඟීම නිසාම ය.

මේ මගේ පරිවර්තන මාලාවේ තවත් එක් ග්‍රන්ථයක් පමණක් නොවේ. මෙය තෝරා ගැනුණේ සුවිශේෂ හේතුවක් මත ය. මෑත ඉතිහාසයෙහි අතිශයින් ම දුක්ඛිත අවධිය පසු කරමින් සිටින ශ්‍රී ලාංකික සමාජයෙහි දේශපාලනික නායකත්වයට මෑත දී එන බොහෝ දෙනකු වේදිකාවල නෙල්සන් මැන්ඩෙලා ගැන සඳහන් කරමින් ඒ අසහාය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියාට කරන අපහාසය ඉවසා සිටිය නොහැකි හදවත මේ සඳහා යොදන කාලය සහ වෑයම උපන් රටට ණය ගෙවා දැමීමට ප්‍රමාණවත් යයි මට පැවසූ බැවිනි. (235 පිටුව)

ජීවිතයෙන් හරි අඩකට කිට්ටු කාලයක්, එනම් විසිහත් වසරක් බන්ධනාගාරගතව සිටි පුද්ගලයකුට බන්ධනාගාරය උගන්වන්නේ දයාවේ කරුණාවේ හෝ සමාව දීමේ පාඩම නොවේ. බොහෝ සිරකරුවන්ට සිරකුටියේ දොරහැරෙන්නේ ආවේගශීලිභාවය හා වෛරය ද සමඟ කෙරෙන මුදාහැරීමක් පරිද්දෙනි. මැන්ඩෙලා සිරකුටියෙන් බැහැරවන්නේ මීට ඉඳුරාම වෙනස් වූ මනෝභාවයකිනි. එය නූතන මනෝවිද්‍යාවේ ඇතැම් සිද්ධාන්තවලට ද ප්‍රශ්නාර්ථයක්, අභියෝගයක් එල්ල කරනසුලු වෙයි.

ජීවිතය පුරා ම හිංසනයට පත් වූ මිනිසකු අන් අය තුළ එතරම් යහගුණ දකිනු ඇතැයි සිතීම අසාමාන්‍ය දෙයකි. කවරකු ගැන වුව ද, කීමට අයහපත් වචනයකුදු කිසිවිටෙකත් ඔහු තුළ නොවූයෙන් ඒ ගැන ඔහු සමඟ කතා කිරීම පවා නිශ්ඵල බව ඇතැම් විටෙක සැබෑ වන්නේ ය. ඔහු ව එල්ලා දැමීමට වෑයම් කළ තැනැත්තා පිළිබඳ අප්‍රසාදය පළවන වචනයක්වත් ඔහුගෙන් නොකියැවෙයි. වරක් මම ඔහුගෙන් නාසීන්ට අනුකම්පාව දක්වමින් වර්ණභේදවාදය දැඩි කර මැන්ඩෙලා මරා නොදැමීම ගැන දැඩි ලෙස කිපුණු දකුණු අප්‍රිකානු ජනාධිපති ජෝන් වොස්ටර් ගැන විමසීමි.

‘එයා හරිම අවංක කෙනෙක්’ විස්මය දැනවූ අවංකභාවයකින් මැන්ඩෙලා ප්‍රකාශ කර සිටියේ ය. (113 පිටුව)
නෙල්සන් මැන්ඩෙලාගේ මේ ගතිලක්ෂණය ඇතැමුන් හඳුනාගන්නේ අඩුපාඩුවක් ලෙස ය. තවත් කෙනෙකුට එය බොළඳකමකි. කෙසේ වුව ද බන්ධනාගාරයේදී උගත් අලුත් පාඩමට අනුව ඔහුට ඕනෑ වූයේ අතීතය වෙනස් කිරීමට ය. ‘ඔහුට බන්ධනාගාරය ඉගැන්වූයේ වේගය අඩුකිරීමට ය’ යනුවෙන් ස්ට්‍රැන්ගල් ලියා තබන්නේ ඒ නිසා ය.

මැන්ඩෙලා බන්ධනාගාරයෙන් නිදහස් වනවිට, මිනිසුන් සිතුවේ ඔහු ක`ඵ-සුදු ලෝකයක් දකිනු ඇති බව ය. අවසානයේ, ඔහු ඔහුගේ වැඩිහිටි ජීවිතයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් සරල, පැහැදිලි පරමාදර්ශයක් වෙනුවෙන් කැප කළේ ය. දැහැමිබව ඔහුගේ පැත්තෙන් තිබුණ අතර එය ලෝකයා අතර ජනප්‍රිය ම මතවාදය බවට පත්විය. වර්ණ භේදවාදය රැක ගැනීමට අදහස් කළවුන් සිටියේ නම් ඒ ඉතාමත් ස්වල්පයකි. ඒ අතර සිරගෙයින් මතු වූ හැත්තෑ එක් හැවිරිදි මිනිසා, මිනිසුන් බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා හාත්පසින් ම වෙනස් ඉතාමත් සියුම් තැනැත්තකු බවට පත් ව සිටියේ ය. ඔහු සුදු මිනිසුන් තැතිගෙන සිටියේ මොනවායින් ද යන්න මෙන් ම ක`ඵ ජාතිකයන්ගේ කඩ වී තිබුණ බලාපොරොත්තු ද දැන සිටියේ ය. (203 පිටුව)

සැබැවින්ම ඔහුගේ චරිත ලක්ෂණයන්හි එක්තරා අමුත්තක්, විශේෂත්වයක් ද දක්නට ලැබී තිබිණ. ‘තමාගේ වුව ප්‍රතිරෝධයක් සමඟ පසුවීම මැන්ඩෙලාට පහසු කාර්යයකි’ යනුවෙන් රිචඩ් ස්ටේ‍රන්ගල් ලියා තබන්නේ ඒ නිසා ය. වෝල්ට් විට්මන් කවියාගේ ‘මා ගැනම ගැයෙන ගී’ යෙහි පදපෙළක් ඔහුගේ මතකයට කැඳවන්නේ ද ඒ ස්වභාවයයි.

මම මා තුළින් ම ප්‍රතිවිරෝධතා
පළ කරන්නකු වන්නෙම් ද?
මැනවි. එසේ නම්,
මම මා තුළින් ම ප්‍රතිවිරෝධතා
පළ කරන්නෙක්මි.

(මා සුවිසල් ය. මා සැදී’ ඇත්තේ බොහෝ දෙනකුගේ එකතුවෙනි.) (201 පිටුව)

දැවැන්තයකු වූ මැන්ඩෙලා තුළ බොහෝ දෙනෙක් වෙසෙන්නේ යැයි ස්ටේ‍රන්ගල් කියයි. බොහෝ විට ඔහු, තමා සමඟම එකඟ නොවන අයුරු ස්ටේ‍රන්ගල්ට පෙනෙයි. හුදු ස්ථාවරත්වයේ නාමයෙන්ම ස්ථාවර වීම හරසුන් දෙයකියි මැන්ඩෙලා විශ්වාස කරන්නේ මිනිසා සංකීර්ණ සත්ත්වයකු වන හෙයිනි. නිමක් නැති අභිප්‍රායන් මිනිසා තුළ වන බැවිනි.

යමක් මෙහෙම වෙයි ද අරෙහෙම වෙයි ද වැනි ප්‍රශ්න මම හැමවිටෙකම අවහිර කළෙමි. හේතුව ඒ ද, බී ද? හරි ද නැද්ද? හැමවිටම, මැන්ඩෙලාගේ පිළිතුර මේ දෙක ම විය හැකි නිසා ය. මුල දී, මෙවැනි ප්‍රශ්නවලින් ඔහුව තැතිගැන්වෙනු මම දිටිමි. කවර ක්‍රියාවක හෝ හේතුව පැහැදිලි වන්නේ ඉතාමත් කලාතුරෙකින් බව ඔහු දැන සිටියේ ය. (202 පිටුව)

වරක් ස්ටේ‍රන්ගල් අමතන මැන්ඩෙලා, මේ ගැන කුඩා නිදසුනක්, කුඩා කතන්දරයකින් ඉදිරිපත් කර තිබේ.

‘ෂෝෂා’ ගෝත්‍රයේ තරුණයෙකුට සර්වසම්පූර්ණ කාන්තාවක විවාහ කරගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් ඇතිවෙයි. උපන් ගමින් පිටවන ඔහු ලොව වටා සංචාරයක යෙදෙමින් පරමාදර්ශී මනාලියක සොයයි. කොතෙක් කාලය ගතවී ගිය ද ඔහුට ඇය හමු නොවේ. හිස්අතින්ම ගමට එන තරුණයාට අහඹු ලෙස ගැහැනියක මුණ ගැසෙයි. තරුණයාට එක්වරම කියැවෙන්නේ ‘ආහ්… මට මගේ බිරිඳ හමු වුණා’ කියා ය. මැන්ඩෙලා කියන්නේ, ඔහු ලෝකය පුරා සැරිසරද්දී ඇය ජීවත්ව සිටියේ ඔහුගේම ගමේ ඔහුගේම නිවෙසට යාබද පැල්පතේ වන බව ය.

මැන්ඩෙලාගේ ගමන්මග කියවාගෙන යන්නකුගේ සන්තානයේ මැන්ඩෙලාගේ මුහුණ සාන්තුවර ස්වභාවයකින් චිත්‍රණය වන්නේ ‘ඔබේ උද්‍යානය සොයාගන්න’ කියා නම් කර ඇති පොතේ 15 වන පරිච්ඡේදයේදී ය. වරක් මැන්ඩෙලා රඳවා තිබුණේ රොබෙන් දිවයිනේ පිහිටි රොබෙන් බන්ධනාගාරයෙහි ය. රොබෙන් දිවයින පුරා මෙන් ම රොබෙන් බන්ධනාගාර භූමියෙහි පස් යට ද වැඩියෙන්ම නිදා සිටියේ මළවුන් ය. පළලින් යාරයක් පමණ වූ අඩි තිස්පහකට වඩා දිග නැති බන්ධනාගාරයේ මිදුල වියළි ය. පස බොරලු සහිත ය. පැළ සිටුවීම සඳහා මැන්ඩෙලා මුලදීම එහි බිම කණින්නට යොමුව සිටියේ දෑතිනි. සිරකරුවා නිරීක්ෂණය කිරීමට යොදවා සිටි නියාමකයන් පසුව ඔහුට සවලක්, රේක්කයක් හා අදාළ උපකරණ ද සපයා දී තිබිණ. ඒ සිරකරුවාගේ පැළ රෝපණයේ අහිංසක බව බලධාරීන්ට තේරුම් ගිය නිසා ය. තක්කාලි, නිවිති හා මිරිස් ද එහි වගා කෙරුණ අතර කෙමෙන් කෙමෙන් සිරකරුවාගේ ගෙවත්ත බවට පත්වූයේ මේ වගා බිම ය. පෞද්ගලික දිවයිනක් මෙන් එය ඔහුගේ සිත සැහැල්ලු කළේ ය.

නිවෙස, පවුල, පිටස්තර ලෝකය සහ නිදහස් අරගලය පිළිබඳ ව නිරතුරුව මතු වූ වෙහෙසකර දේවලින් ඔහුව ඉවත් කර තැබුවේ එය ය. පිටස්තර ලෝකයේ බොහෝ දේ හේදී යමින් තිබිය දී ගෙවත්ත මැනවින් වැඩුණේ ය. මැන්ඩෙලාට තිබුණේ නිතර සිත එකඟ කර තබා ගත හැකි ප්‍රබල ශක්තියකි. (212 පිටුව)

පාත්ති කොටාගෙන – කොටාගෙන යද්දි අතට හසු වූයේ මිනිඇට ය. මිනිඇට බිඳ, අව්වේ වේලා කුඩුකර ගෙන පෝරවලට යොදාගත හැකි දැයි සොයා බැලීම සඳහා සිරකරුවා එක්තරා අත්හදාබැලීමක යෙදුණේ ය. මේ සම්බන්ධයෙන් දිනක් සිරකරුවාගෙන් ප්‍රශ්න කළේ අණ දෙන නිලධාරියා ය. දෙදෙනා අතරේ හුවමාරු වී ඇති දෙබස මෙවැනි ය.

‘මැන්ඩෙලා, මොක ද ඔබ මේ ඇට කැබලිවලින් කරන්නේ?’

‘මං ඒවා කුඩුකරල පොහොර හැටියට භාවිත කරනව. … ඇටකටු කියන්නෙ බොහොම හොඳ පෝරක්.’

‘මැන්ඩෙලා අපි තමුසෙට පෝර කඩෙන් ගෙන්නලා දෙන්නං. අපට කියනව අවශ්‍ය දේවල්’

මේ විප්ලවීය (එහෙත් දයාපරවශ) නායකයාගේ ආදරය, විවාහය සම්බන්ධයෙන් රිචඩ් ස්ටේ‍රන්ගල් එළිදක්වන්නේ අලුත් හා තරමක් දුරට අප්‍රකට තොරතුරු ය.

‘හරිම ලස්සනයි.’

මැන්ඩෙලා වරක් එසේ කියා ඇත්තේ තමාගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය දිනූ සොඳුරු යුවතිය පිළිබඳව ය. ඒ කු`ඵඳුල් ප්‍රේමය ඒකපාර්ශ්වීය වූවකැයි ද මැන්ඩෙලා පිළිගෙන තිබේ. ඩිඩී නම් වූ ඒ යුවතිය කෙරෙහි ඔහුගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය විකසිත වී ඇත්තේ ජොහැන්නස්බර්ග් නගරයේ සිටි කාලයේදී ය. වෘත්තියෙන් ඇය ගෘහසේවිකාවක වූ අතර ඒ රැකියාව, නගරයේ ක`ඵ තරුණියකට හිමිකරගත හැකිව තිබූ රැකියා අතළොස්ස අතරින් එකක් වූයේ යැයි ද ඔහු කියයි. තරුණ මැන්ඩෙලා එකල පෙළෙමින් සිට ඇත්තේ ආදරය ප්‍රකාශ කිරීම පිළිබඳ බලවත් වූ නොහැකියාවකිනි. ඔහුගේ ඉංග්‍රීසි දැනුම අල්ප වූ අතර ඔහු සතුව තිබුණේ ද එකම ඇඳුම් කට්ටලයකි. තවත් පැත්තකින් බලන විට පිටිසර ගමකින් පැමිණ සිටි මැන්ඩෙලා තරුණයාට හැඳි ගෑරුප්පු හරඹය ගැන හෝ කෑම මේසයක උපකරණ භාවිතය ගැන හෝ දැනුමක් තිබුණේ ද නැත. දිනක් ඒ නිවෙසේ භෝජන සංග්‍රහයක් සඳහා ආරාධනා ලැබ ගිය මැන්ඩෙලා තරුණයාට පෙනී ගියේ තමාගේ පිඟාන පසෙක කුකු`ඵමස් කැබෙල්ලක් ද ඇති බවකි. එහෙත් පිහිය හා ගෑරුප්පුව යොදා ගනිමින් කුකු`ඵමස ඉරාගැනීමේ කලාව ඔහු ප්‍රගුණ කර නොතිබිණ. කුසගින්න හා රුචිය මැද කුකු`ඵමස් කැබෙල්ල පිඟානේම රඳවනු ලැබුණේ අතින් කෑමට නොසතුටු වූ තරුණ මැන්ඩෙලාගේ අභිමානය විසිනි. ඩීඩී පිළිබඳ කාරණයේදී ද තමා ගනුදෙනු බේරාගත්තේ ඒ ආකාරයටම යැයි මැන්ඩෙලා, ස්ටේ‍රන්ගල්ට කියා තිබේ.

විනී ඔහුට මුලින්ම දකින්නට ලැබී ඇත්තේ 1957 අවුරුද්දේ දිනෙකදී ය. එවකට දෙවිසි වියේ පසුවූ ඇය, නිහඬ ලැජ්ජාශීලි, පිටිසර තරුණියකි. ඔහු මුලින්ම විනී දැක ඇත්තේ සාත්තු සේවිකා ඇඳුමින් සැරසී සිය සේවා ස්ථානයට යාම සඳහා බස් නැවතුමක රැඳී සිටියදී ය. ඇය මනහර යැයි සිතා ඒ රුව සිතේ ඇඳගත් ඔහු තුළ විමතිය දනවමින් දින කිහිපයකට පසු ඈ ඔහුගේ නීතිඥ සංකීර්ණයේ පෙනී සිටියා ය. ඒ කිසියම් නඩුවක් ගැන විමසා බැලීමට ය.

විනීට වඩා දහසය වසරකින් වැඩිමහලු, වැන්දඹු තිදරු පියකුව සිටි මැන්ඩෙලා ඉන්පසු ඇය සමඟ ඇසුරට වැටුණේ ය. ඇය සමඟ ගමනක් යන අතරේ හදිසියේම ඔහු අසා සිටියේ ‘අපේ මඟුල් ඇඳුම පිළියෙල විය යුත්තේ කුමන ආකාරයකට දැ’යි කියා ය. ඊට පෙර කිසිම විටෙක විවාහයක් පිළිබඳ විධිමත් අදහසක් ඔහුගේ මුවින් පිටවී තිබුණේ නැත.

සිරගතව සිටියදී මැන්ඩෙලාගේ ජීවිතය, විනී මැන්ඩෙලා මත යැපුණක් බවට පත්ව තිබිණ. ඔහුගේ දැඩි චිත්ත ශක්තිය බිඳ දැමීමට ප්‍රබල හේතුකාරකයක් වූයේ විනී ගැන කියැවුණ අවිනීත කතා හා ඇයට කෙරුණ හිරිහැර යැයි ස්ටේ‍රන්ගල් ලියා තබයි.

නෙල්සන් මැන්ඩෙලා, විනී මැන්ඩෙලාගෙන් වෙන්වීමට තුඩුදුන් හේතුකාරණා පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ ගැනීම නිශ්ඵල යැයි අපි සිතමු. ඒ, එවැනි සංකීර්ණ තත්ත්වයක් විස්තර කිරීම සඳහා ලිපියක් කෙසේ වෙතත් පොත් ගණනාවක් හෝ ප්‍රමාණවත් නොවන බැවිනි.

ඔහුගේ ජීවිතය මු`ඵල්ලේ ම, ආදරය සහ යුතුකම අතර සමීකරණයෙහි දී, හැමවිට ම, හැම අතෙකින් ම ජයග්‍රහණය කළේ යුතුකමයි. විප්ලවකරුවකුගේ සහ සිරකරුවකුගේ හදවතෙහි ආදරයට තිබෙන ඉඩ ඉතාමත් කුඩා ය. එහෙත් මැන්ඩෙලා කෙදිනකවත් ආදරය අත්හළේ නැත. (189 පිටුව)

නෙල්සන් මැන්ඩෙලා, කාන්තා ඇසුරේදී (පිරිමි ඇසුරට වඩා) නම්‍යශීලී, සැහැල්ලු හා සංසිඳුන පුද්ගලයකු වූ බව රිචර්ඩ් ස්ටේ‍රන්ගල් අනාවරණය කරයි. 1996 දී විනීගෙන් දික්කසාද වූ මැන්ඩෙලා 1998 දී තමාගේ රහස් ප්‍රේමය ප්‍රකාශයට පත් කළේ රූපවාහිනි වැඩසටහනකිනි.

‘මං බොහොම ශ්‍රේෂ්ඨ ගැහැනු කෙනෙක් එක්ක ආදරයෙනුයි ඉන්නේ’

ඇය, 1986 දී ගුවන් අනතුරකින් මිය ගිය මොසැම්බික්හි විප්ලවීය නායක සමෝරා මාෂෙල්ගේ වැන්දඹු බිරිය වූ ග්‍රේෂා මාෂෙල් ය. 1998 දී නෙල්සන් මැන්ඩෙලාගේ අසූවෙනි ජන්ම දිනයේදී ඔහු හා විවාහ වූ ග්‍රේෂා මාෂෙල් පවසා ඇත්තේ මෙසේ ය.

‘එයාට පු`ඵවන් හරිම ගැඹුරින් ආදරය කරන්න.’

‘ප්‍රබලයා’ සහ ‘දුබලයා’ හඳුනාගැනීම සඳහා සාමාන්‍යයෙන් අප යොදාගන්නා කෝණමාන, මිණුම්දඬු ගැන නැවත වරක් සිතා බලන්නට පෙළඹවීමක් ඕනෑම කෙනෙකුගේ සිතෙහි හටගන්නේ ‘බයිබලය’ කියවන විට ය. නව තෙස්තමේන්තුවේ එන, ජීසස් නම් වූ මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාගේ මෙවැනි අවධාරණ ඊට නිදසුන් ය.

‘ඔබේ කම්මුලට අතුල් පහර දෙන අයට අනෙක් කම්මුල පාන්න’ (ලූක් 5.29) (මතෙව් 5.39)
හේවා නිලධාරියකු තම බඩුමිටිය එක කිලෝමීටරයක් දුර උසුලාගෙන යන්ට ඔබට බලකළොත් ඔහු සමඟ එය කිලෝමීටර 2ක් ඔසවාගෙන යන්න. (මතෙව් 5.41))

මෙය නිවටකමක්, අඥාන කමක් ලෙස හැඟී යනු ඇත්තේ නිවට, ආඥාදායකයන්ට ද, ප්‍රඥාසම්පන්න ප්‍රබලයන්ට ද යන පැනයට අර්ථසම්පන්න පිළිතුරක් ශේෂ කරනු ලැබ ඇත්තේ ඉතිහාසය විසිනි. මෑත ඉතිහාසයේ ඒ අපූරු යථාර්ථය විදාරණය කළ ප්‍රබල ජනනායකයන් දෙදෙනකු ලෙස අපගේ මතකයට එන්නේ මොහන්දාස් කරම්චාන්ද් ගාන්ධි සහ නෙල්සන් මැන්ඩෙලා ය.■

රන් අකුරෙන් නොලියවුණාට සමහර දේවල් පවතිනවා – මාලින්ද සෙනෙවිරත්න

මීට ඉස්සෙල්ලා සයිමන් නවගත්තේගමගේ සංසාරාරණයේ දඩයක්කාරයා පොත පරිවර්තනය කරලා මාලින්ද සම්මානයට පාත්‍රවෙනවා. මේ පාර, මහින්ද ප්‍රසාද් මස්ඉඹුලගේ සෙංකොට්ටං පරිවර්තනය කරලා ඔබ ඉයන් ගුණතිලක සම්මානය හිමි කරගන්නවා. මේ පොත් දෙකම භාෂා විචිත්‍රත්වයෙන් අනූන, අරුත් දැනවීම සඳහා භාෂාව පොහොසත්ව වගේම විස්මිතව පාවිච්චි කරන පොත් දෙකක්.
මේ පොත් පරිවර්තනය කරන කොට ඒ දෙකේ යම් ආකාරයක සමානකම් ඔබ දැක්කාද, එහෙම නැත්නම් දැක්ක විශේෂතා මොනවාද?
සයිමන් නවගත්තේගමගෙ පොත පරිවර්තනය කිරීම මට අභ්‍යාසයක් වුණා, මේ පරිවර්තන කලාව ඉගෙනගන්න. සයිමන්ගෙ පොත හරිම අමාරු ටෙක්ස්ට් එකක්. ඔබ කිව්වා හරි, මේ පොත් දෙකම ඉතාම විචිත්‍රවත් භාෂා ශෛලීන් පාවිච්චි කළ පොත්. විශේෂත්වය, මස්ඉඹුල ජීවතුන් අතර ඉන්නවානේ. නමුත් සයිමන් අහල පහල හිටියේ නැහැ මම ඒක පරිවර්තනය කරනකොට. මුලින් කළ එක සයිමන් නැතිකරගත්තා. නැවත පරිවර්තනය කළේ සයිමන් මැරුණාට පස්සේ 2010දී.

රුවන් බන්දුජීවගේ ‘මීළඟ මීවිත’ (කවි පොත) මම මේ දවස්වල පරිවර්තනය කරගෙන යනවා. අමාරු තැනක් දැක්කොත් නවත්තනවා. වෙන වැඩකට යොමු වෙනවා. ඊට පස්සේ මාස පහක් හයක් අවුරුද්දක් දෙකක් වුණත් යනවා නැවතත් ඒ වැඩේට එන්න.

මස්ඉඹුලගෙ පොත සන්ඩේ ඔබ්සර්වර් එකේ කොටස් වශයනේ පළවුණු නිසා, මට හැම සතියෙම සිද්දවුණා කොටසක් බැගින් පරිවර්තනය කරන්න. නවත්තන්න බෑ. එහෙම වුණොත් පාඨකයාට අසාධාරණයක් වෙනවා. ඒ හින්දා අමාරු තැනක් දැක්කොත් මම මස්ඉඹුලගෙන් ඒ කරුණ ගැන අහගත්තා. සමහර විට ඒක වචනයක් විතරක් වෙන්න පුළුවන්. සමහර විට පොඩි ටෙක්නිකල් කාරණයක් වෙන්න පුළුවන්.

හැබැයි පොදුවේ ගත්තාම ඒ ටෙක්ස්ට් එක හරි පොහොසත්. ඒ කියන්නේ ඒක කාව්‍යමයයි. මේවා කාව්‍යමය නවකතා. සයිමන්ගෙ පොත වගේම තමයි.

කවි පරිවර්තනය කරන එකට වඩා ගද්‍ය පරිවර්තනය පහසුයිනේ. මම කවිවලට ආස හින්දා, කවි ගැන කියවලා තියෙන හින්දා, ඉංග්‍රීසි බාසාවෙන් කවි ලියලා තියෙන හින්දා මට ඒක අපහසු වුණේත් නැහැ. අභියෝගයක් තමයි, නමුත් ඒක ජයග්‍රහණය කරගන්න තරම් හැකියාවක් ඒ වෙන කොට මගේ ප්‍රගුණ වෙලා තිබුණා කියලායි මම හිතන්නේ. ඒ නිසා මුල් කෘතියට ලොකු අසාධාරණකම් කරන්නේ නැතිව, වැඩේ කරගන්න හැකියාව තිබුණා.

සම්මාන ප්‍රදානය කරන වෙලාවේ ඔබ දුන් විඩියෝගත කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක තිබුණා, සෙංකොට්ටං පොත කියවලා අවසානයේ ඇසෙන් කඳුළු එන තරමේ කම්පනයක් ඔබට දැනුණා කියලා. ඒ කම්පනය පරිවර්තනය සඳහා ඔබව පොළඹවන්න ඇති කියලා හිතමුකො. මට අතිරේකව දැනගන්න ඕනෑ, සයිමන්ගේ පොත පරිවර්තනය කරනකොට ඊට පෙළඹවීම ලැබුණේ කොහොමද?
මම ඒ කාලේ කෝනල් විශ්වවිද්‍යාලේ ජර්මන් ස්ටඩීස් ඩිපාර්ට්මන්ට් එකේ කෝස් එකක් කළා, ජෙෆ් රේඩ් කියන ප්‍රොෆෙසර් තමයි ඉගැන්නුවේ. අපිට තිබුණේ ජර්නල් එකක් මේන්ටේන් කරන්න. මේ සතියේ කියවපු පොත් ලිපි ආදිය, කතාකළ සාකච්ඡා කළ දේවල් පදනම් කරගෙන යම් අදහසක් ලියන්න ඕනෑ, පිටුවක් වෙන්න පුළුවන්, පිටු පහක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ දවස්වල මං සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා කියවමින් හිටියේ. පොතේ එක කොටසක් මට හිතුණා ඒ සාකච්ඡාවට, පන්තියට අදාළයි කියලා. ඒ හින්දා මම ඒක පරිවර්තනය කළා. ඊට පස්සේ මම පරිච්ඡේද දෙකක්ද කොහේදෝ පරිවර්තනය කරලා යැවුවා ලියනගේ අමරකීර්තිට. ඒ කාලේ එයා ඇමෙරිකාවේ විස්කොන්සින් විශ්වවිද්‍යාලේ පීඑච්ඩී එක කරමින් හිටියේ. අමරකීර්ති මේක කියවලා කිව්වා, මේක හොඳයි, මේක දිගටම කරන්න කියලා. ඉතින් දිගටම පරිවර්තනය කරගෙන ගියා.

සයිමන්ගේ පොතේත් කම්පනයක් තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑම කෘතියක් කියවනකොට කම්පනයක් දැනෙනවා තමයි. හැබැයි එතැනදී මට ලැබුණේ මාර්ගඵල ලබනවා වාගේ හැඟීමක්.

මගේ ජීවිතේ හැරිලා බලනකොට වැදගත් වෙලා තියෙන්නේ කාරණා දෙකයි. එකක් මම දකින විදියට සමාජ සාධාරණය. අනෙක ආදරය. දැන් නම් මං හිතන්නේ සමාජ සාධාරණය කියන්නේත් ආදරයේ උප කුලකයක්ය කියලා.

මේ කතාවේ තියෙනවානේ ලොකු පීඩනයක්. මස්ඉඹුල කොහොමද ඒක දිගෑරලා තියෙන්නේ, ඒකේ තියෙන සියලුම පැති ආමන්ත්‍රණය කරලා තියෙන්නේ කොහොමද, ඒ ඔක්කොමත් එක්ක තමයි අර වේදනාව උත්පාදනය වෙන්නේ. ඒ කෘතිය ගැන මට විවේචනයක් නැතුවා නෙවෙයි. නමුත් ඒක මට දැනුණා. ඉතින් ඒක තමයි මුල් හේතුව මේක පරිවර්තනය කරන්න ඕනෑය කියලා හිතෙන්න.

ඊට අමතරව දිලිනි ඊරියගොල්ල මට කිව්වා, මේක පරිවර්තනය කරන්න කියලා එයාට කවුරු හරි කිව්වාලු. ඉතින් එයා වඩා කැමතියි මම මේක පරිවර්තනය කරනවා නම් කියලා දිලිනි මට කිව්වා.

හැබැයි ඕක සිද්දවුණේ සන්ඩේ ඔබ්සර්වර් එකේ අනුරාධා කෝදාගොඩ නිසා. එයා මට අවස්ථාව දුන්නා කොටස් වශයෙන් මේක පත්තරේට සතිපතා පරිවර්තනය කරන්න. පත්තරේක ඩෙඩ් ලයින්ස් තියෙනවානෙ. නැත්තං ඕක වෙන්නේ නෑ.

ඇත්ත වශයෙන්ම සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයාත් එහෙම තමයි වුණේ. ඔබ්සර්වර් එකේ කොටස් වශයෙන් පළකරන්න ගිවිසුමක් ගහගත්ත හින්දා ඒක කරන්න වුණා. නැත්තං වෙන්නේ නැහැ. මේක මගේ රස්සාව නෙවෙයි, ආර්ථික බලාපොරොත්තුවක් නෑ, ආසාවට කරන දේවල්නේ. එනිසා වරින් වර ඊට වඩා දේවල් හරස් වෙනවා. ඒ නිසා අනුරාධායි දිලිනියි වැදගත් වෙනවා මේ පරිවර්තනයේදී.

සාමාන්‍යයෙන් සිංහල භාෂාවෙන් කියවන අයට අර කම්පනය විශාල ලෙස දැනෙනවා, භාෂාව ගැන වගේම ඒ සමාජ ආර්ථික ජීවිතය එක්කත් සමීපකම් තියෙන නිසා. නමුත් ඉංග්‍රීසි පොතක් බවට පත්වෙන කොට ඒක කියවන්නේ වෙනත් කුලකයක්. සමහර විට මේ ජීවන පසුබිම ගැන අත්දැකීමක් නැති අය වෙන්න පුළුවන්. ඒක අභියෝගයක් හැටියට මාලින්දට පෙනුණාද?
සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා වගේම සෙංකොට්ටං මම ප්‍රධාන වශයෙන්ම දකින්නේ කතන්දරයක් හැටියට. විශ්ව සාහිත්‍යය තුළ වගේම විශ්වයේ ඕනෑම සංස්කෘතියක් තුළ මිනිස්සු කතන්දර කියනවා. කතන්දරවලට ආසයි. ඒකේ පාරිසරික සමාජ ආර්ථික සංස්කෘතිකමය සුවිශේෂතා තිබුණාට, ඒ හැම එකක්ම පවතින්නෙත් පෙළගැහෙන්නේත් විකාශනය වෙන්නේත් මනුස්ස සම්බන්ධකම් හරහානේ. ඒවාවල විශ්වීයබවකුත් තියෙනවා. ඒ නිසා ඒවා නුහුරු නැහැ.

කොහොමද අපිට සෝවියට් සාහිත්‍යය නුහුරු නොවෙන්නේ? ඒක දැදිගම වී රොද්‍රිගුගේ දක්‍ෂකම විතරක් නෙවෙයි. එයාගෙ හැකියාව මම අවතක්සේරු කරනවා නෙවෙයි. ඒක ඉතාමත් වැදගත්. ඒවායේ තියෙන්නේ ස්ටෙප්ස් තණබිමනේ. අපි ඇහින් දැකපු ස්ටෙප්ස් තණබිමක් නෑනේ. නමුත් ඒ කතාවල එන චරිත, ඒගොල්ලන්ගේ සංස්කෘතිය අපිට නුහුරු වුණාට, ඒ චරිත එකිනෙක අතර කරන ගනුදෙනු අපිට නුහුරු නැහැ.

භාෂාවකින් තව භාෂාවකට දාන කොට යම් ප්‍රමාණයක් ගිලිහිලා යනවා. එහෙම කියලා ඒක නොකර ඉන්නත් බෑනේ. එහෙනම් අපිට ටෝල්ස්ටෝයිලා දොස්තොයෙව්ස්කිලා නෙරූඩලා හම්බවෙන්නේ නෑනේ.
ඒ හැම එකකින්ම අපි පෝෂණය වෙනවා, පෝසත් වෙනවා. ඒ පෝෂණය නොලැබුණා කියලා අපි මැරෙන්නේ නැහැ තමයි, නමුත් ඒක හොඳ දෙයක්නේ.

මගේ හිතේ කොනක තිබුණා හැම තිස්සේම මේක කියවන අය සිංහල දන්නේ නැතිනම් මොකක්ද කරන්නේ කියලා. සමහර වචන තියෙනවා ඒවා සිංහලෙන්ම දානවා ඇරෙන්න වෙන විදියක් ඇත්තේම නැහැ. තනි වචනයක් නැති හින්දා සමහර විට වචන තුන හතරකින් දාන්න වෙනවා. සමහර විට වචන තුන හතරකිනුත් බෑ. එතකොට තමයි අපි ග්ලෝසරිස් පාවිච්චි කරන්නේ. ඒ විදියට පොතේ කෙළවරට දාන්න පුළුවන් මේ වචනේ තේරුම මේකයි කියලා.

මේ පරිවර්තන කෘති ටික කියවලා තක්සේරු කළ විනිශ්චය මණ්ඩලයේ කට්ටිය ලංකාවේ සංස්කෘතිය දන්න නිසා ලොකු ප්‍රශ්නයක් නැහැ, නමුත් ප්‍රධාන වශයෙන්ම මම බැලුවේ මේ කතන්දරේ ඉංග්‍රීසි දන්න කෙනකුට තේරෙන විදියට ලියන්න. භාෂාව කිව්වාම වචන විතරක් නෙවෙයි, මේ චරිත ඒ භාෂාව පාවිච්චි කරන විදියෙ විශේෂ රිද්මයක් පවත්වාගන්නත් මස්ඉඹුල සමත්වෙලා තියෙනවා. මේ මිනිසුන්ගේ ඉරණම මොකක්ද කියන එක ඒ දෙබස්වල පවා ගැබ්වෙලා තියෙනවා කියලයි මම හිතන්නේ. භාෂා දෙකේම හසළ පළපුරුද්දක් තියෙන කෙනෙක් හැටියට මාලින්ද කොහොමද ඒක හරවගත්තෙ?

මට ඒකට මොකක් හරි තියරි එකක් හරි, සමීකරණයක් හරි තිබුණේ නැහැ. නමුත් යම් වාක්‍යයක් හරි දෙබසක් හරි මම තේරුම් ගත්ත විදියක් තියෙනවා. සමහර වචනවලින් ගොඩාක් දේවල් කියන්න පුළුවන්නේ. ඒක පළුදු නොවෙන විදියට පරිවර්තනය කරන්න මම පරෙස්සම් වෙන්න ඕනෑ. පත්තරේට ඩෙඩ් ලයින්ස්වලට ලිව්වා වුණාට, මම ඔහේ ඉඳගෙන ලිව්වා නෙවෙයි, මට ඕනෑ වුණේ නැහැ, පරිවර්තන ක්‍රියාවලිය තුළ මස්ඉඹුලට සහ සෙංකොට්ටංවලට අසාධාරණයක් කරන්න.

හොඳ උදාහරණයක් තමයි පොතේ ටයිටල් එක. ටයිටල් එක සෙංකොට්ටං. පොත දකිනකං සෙංකොට්ටං කියන වචනය ගොඩක් දෙනෙක් නොදන්න එකක් වෙන්න පුළුවන්. කොහොමද සෙංකොට්ටං කියන එක ඉංග්‍රීසි භාෂාව කියවන කෙනෙක් තේරුම් ගන්නේ. එයාට තේරෙන්නෙම නැති එකක් වෙන්න පුළුවන්නේ. මම ඕකට දැම්ම වචනෙ තමයි, දි ඉන්ඩෙලිබල් කියලා. The Indelible ඉන්ඩෙලිබල් කියන්නේ මැකිය නොහැකි, නැතිනම් මැකෙන්නෙ නැති කියන එක. සෙංකොට්ටං එකේ සංකේතාත්මකව තියෙන්නේ මැකෙන්නේ නැති දෙයක් කියන එකනේ. ඒ වචනයේ තියෙනනවා ඉතිහාසකරණයේ ප්‍රශ්නය. සමහරක් දෙවල් ලියැවෙනවා. සමහරක් දේවල් ලියැවෙන්නේ නැහැ. සමහර දේවල් ශ්‍රේෂ්ඨයි. සමහර දේවල් ෆුට් නෝට් එකකවත් නැහැ. ඒ කෙසේ වෙතත් ජනප්‍රවාද සාහිත්‍යය තුළ මිනිසුන්ගේ චර්යාවන්වල සංස්කෘතික භාවිතය තුළ ඒවා කොහේ හරි ලියැවිලා තියෙනවා. ඒවා මකන්න බැහැ. ඒවා ඉස්මතු වෙන්නේත් නැති, රන් අකුරෙන් ලියවුණේත් නැති වෙන්න පුළුවන්, ඒ වුණාට ඒවා පවතිනවා. සබල්ටර්න් ටෙක්ස්ට්ස් Subaltern texts කියන්නේ ඒවාටනේ. යට ගිය, යට කරන දේවල්. සමහර විට යටගියේ නැතිනම්, ඒවා නැති වෙන්නත් පුළුවන්. මොකද, එක්කො නැති කරනවා. නැතිනම් සල්ලි දීලා ගන්නවා.

ඒ ටයිටල් එකේ ඉඳන්ම මේකේ ප්‍රශ්න තියෙනවා. ඒවා පරිවර්තකයෙක් ලිහාගත යුතුයි. මම ඒ නිසා කතාවට සහ කතාවෙ තියෙන සමාජ දේශපාලන සංස්කෘතික පසුබිමට අසාධාරණයක් නොවෙන විදියට පරිවර්තනය කරන්න තමයි උත්සාහ කළේ.

විශේෂයෙන්ම මස්ඉඹුලට මේකේ සියලුම ගෞරවය යන්න ඕනෑ, මම මේක අවසාන වශයෙන් එයාට කරන උපහාරයක් විදියට තමයි දක්වන්නේ. එයා කරන කියන දේවල් මට ලොකුවට දැනෙනවා සහ මම ඒවාට ලොකු වටිනාකමක් දෙනවා. එයාගේ ලේඛනකරණය වගේම එයාගේ ව්‍යාපාරික කටයුත්ත. එතැන එයා සාහිත්‍යයට කරන සේවයට උපහාරයක් හැටියට මේක දක්වන්න කැමතියි. මට ලොකුම දේ එතන තියෙන්නේ. ■

ග්‍රේෂන් සම්මානය මාලින්දට

2019-2020 වසර සඳහා වූ ග්‍රේෂන් සම්මාන ප්‍රදානය ජුලි 2දා ඔන්ලයින් ආකාරයට සිදුවුණි. එහිදි හොඳම පරිවර්තනප කෘතිය වෙනුවෙන් වූ එච් ඒ අයි (ඉයන්) ගුණතිලක සම්මානය ලැබුණේ මාලින්ද සෙනෙවිරත්නටය. මහින්ද ප්‍රසාද් මස්ඉඹුලගේ සම්මාන දිනූ නවකතාව ‘සෙංකොට්ටං,’ The Indelible නමින් කළ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය සඳහා මාලින්දට සම්මානය හිමිවිය.

හොඳම පරිවර්තන කෘතිය බවට පත්වීම සඳහා සිංහලයෙන් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තිත කෘති 9ක්ද, දෙමළෙන් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තිත කෘතියක්ද ඉදිරිපත් කර තිබිණ. ඉන් 5ක් නවකතාය. එකක් චරිතාපදානයකි. තුනක් කවි එකතුන්ය. එකක් කෙටිකතා එකතුවකි.

ලාංකික ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය සඳහා ග්‍රේෂන් සම්මාන පිරිනමන ‘ග්‍රේෂන් භාරය’ 1992 දී ආරම්භ කරන ලද්දේ ජාත්‍යන්තර මට්ටමෙන් පිළිගත් ලාංකික සම්භවයක් ඇති නවකතාකරුවකු, කවියෙකු වන මයිකල් ඔන්ඩච්චි විසිනි. ඔහු ලියූ The English Patient නවකතාව සඳහා බුකර් සම්මාන ලබා ඊට හිමි වූ ත්‍යාග මුදලින් කොටසක් අරමුදලක් ලෙස යොදවා එය පිහිටුවන ලදි. ඉංග්‍රීසි බසින් නිර්මාණාත්මක සාහිත්‍යයේ නියැලෙන ලාංකිකයන්ගේ කුසලතා හඳුනාගෙන ප්‍රවර්ධනය කරන මෙම සම්මාන ප්‍රදානය 1993 සිට සිදුවේ.■

විවෘත විශ්වවිද්‍යාල අරගලයේ ඓතිහාසික ජයග්‍රහණයක් තියෙනවා – ආචාර්ය දිලීප විතාරණ

0

■ ප්‍රසාද් නිරෝෂ බණ්ඩාර

රටේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධව මේ මොහොතේ දකින්න තියෙන ප්‍රමුඛම ප්‍රශ්නය ජෙනරාල් ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල ජාතික ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාල පනත?
ඔව්. ජෝන් කොතලාවල ආරක්ෂක ඇකඩමිය පටන්ගත්තේ 1980 ගණන්වල. ඒ හමුදාවට සම්බන්ධ නිලධාරීන්ට අධ්‍යාපනය ලබා දෙන ආයතනයක් විදිහට. මේ ඇකඩමිය 1990 ගණන් වන විට විශ්වවිද්‍යාලයක් බවට පත් වෙනවා.

මේ වෙලාවේ ඒ ආයතනය සම්බන්ධ තියෙන ප්‍රශ්නය තමයි, 2018ත් ගෙනල්ලා, ඒ වෙලාවේ ඇතිවුණු ජනතා විරෝධය නිසා අකුලාගත්තු පනතක් නැවතත් ගේන්න හදන එක. ඒ පනතත් එක්ක රටේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් විවිධ ගැටලු රාශියක් මතුවනවා.

මේ පනත නිසා ඔබ දකින හැටියට රටේ අධ්‍යාපනය හා උසස් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් ඇතිවන මූලික ගැටලු මොනවාද?
මේ විශ්වවිද්‍යාලය ගොඩනැගීමේ අරමුණ වුණේ හමුදා නිලධාරීන්ට යුද හා ආරක්ෂාව සම්බන්ධ අධ්‍යාපනය දීම. නමුත් මේ පනත විසින් ඕනෑම කෙනෙක්ට උගන්නන්න පුළුවන් විදිහට ප්‍රතිපාදන හදලා තියෙනවා. ඊළඟට හමුදාවට අදාළ විෂයන් නෙමෙයි අනික් ඕනෑම විෂයක් ඉගැන්වීමේ හැකියාව එයට හිමිවෙනවා. ඒ වගේම ඔවුන්ට හැකියාව තියෙනවා අධ්‍යාපනය ලබාදීම සඳහා මුදල් අයකිරීමටත්.

ඒ හැමදේටමත් වඩා මේකේ තියෙන මූලිකම ගැටලුව තමයි මේ පනත මගින් ඒ ආයතනයට බලතල ලබාදෙනවා තමන්ට කැමති ඕනෑම පීඨ හා මණ්ඩප සංඛ්‍යාවක් ඒ අයට අවශ්‍ය තැන්වල පිහිටුවීමට. ඒ වගේම කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාලය කියලා හඳුන්වපු මේ විශ්වවිද්‍යාලය මින් ඉදිරියට කොතලාවලිජාතික ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාලය’ ලෙස හඳුන්වන්නට සූදානම් වෙනවා.

මේකෙන් ලබාදෙන තවත් අයිතියක් තමයි, වෙනත් ඕනෑම අධ්‍යාපන ආයතනයක් එක්ක සම්බන්ධ වෙලා තමන්ගේ උපාධිය ඒ ආයතන මගින් ලබාදීමට හැකිවීම. කොහොම වුණත් මෙතන පැහැදිලිව පෙනෙන දෙයක් නම්, මේ මගින් හැදෙන්නේ එක් විශ්වවිද්‍යාලයක් නෙමෙයි විශ්වවිද්‍යාල කලාපයක් කියන එක.

මේ කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාලය ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ අපේ දැනට තියෙන සරසවි පද්ධතියෙන් එළියේ. ඒ අනුව උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය යටතේ තිබිලා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව මගින් නියාමනය වන අපේ සාමාන්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වගේ නෙමෙයි මේක ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ. ඒ වගේම ඒකට 1978 විශ්වවිද්‍යාල පනත අදාළ කරගන්නෙත් නෑ.

විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවෙන් නියාමනය නොවන මේ ආයතනය නියාමනය වන ක්‍රමවේදය මොකද්ද?
පනතට අනුව මේ ආයතනය නියාමනය කරන්න වෙනම ආයතනයක් ගොඩනැගෙනවා. ඒ ආයතනයට තමයි බලතල ලැබෙන්නේ ශිෂ්‍යයන් බඳවාගන්නා ආකාරය, බඳවාගන්නට ශිෂ්‍යයන්ට අවශ්‍ය සුදුසුකම්, ආචාර්යවරු ඇතුළු නිලධාරීන් බඳවාගන්න අවශ්‍ය සුදුසුකම් ආදි සියල්ලම පිළිබඳ තීන්දු තීරණ ගන්න.

ඒ ගොඩනැගෙන ආයතනයේ ව්‍යුහය දැක්කාම අධ්‍යාපනය සම්බන්ධ මතුවන ගැටලු වඩාත් පැහැදිලි කරගන්න පුළුවන්.

මේ ආයතනයේ ඉන්නවා සාමාජිකයන් නවදෙනෙක්. ඒ අයගෙන් හතරදෙනෙක් වෙන්නේ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානී, යුද හමුදාපති, නාවික හමුදාපති, ගුවන් හමුදාපති. උපකුලපතිවරයා විය යුත්තේත් ඉහළ මට්ටමේ හමුදා නිලධාරියෙක් වන අතර ඔහුත් මේ ආයතනය නියෝජනය කරනවා. අනික් අය අතර ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයා හා අතිරේක ලේකම්වරයාත් ඉන්නවා. ඒ අනුව පෙනෙනවා මීට අදාළ බහුතරයක් සාමාජිකයන් ආරක්ෂාවට සම්බන්ධ මිලිටරි නියෝජන. එසේ නොවන දෙදෙනෙකුට ඉන්නේ මුදල් අමාත්‍යාංශයේ සාමාජිකයා හා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සාමාජිකයෙක් විතරයි.

අනික් අතට විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව වගේ ආයතනයක් ගත්තාම ඒකේ ඉන්නේ රටේ උසස් අධ්‍යාපනයට අදාල ඉහළම මහාචාර්යවරු පිරිසක්.

හමුදාකරණය වීම, අධ්‍යාපනය පෞද්ගලීකරණය වීම වගේ කාරණාවන්ට අමතරව මේ අධ්‍යාපනික ආයතනය තවත් පැත්තකින් උසස් අධ්‍යාපනයේ පරමාර්ථ එක්ක ගැටෙන බවක් පෙනෙනවා නේද?
ඒක ඉතාම වැදගත් පැත්තක්. අපි උසස් අධ්‍යාපනයෙන් අදහස් කරන්නේ, උගන්නන්නේ පවතින දේවල් ප්‍රශ්න කිරීමනෙ. නමුත් හමුදා සංස්කෘතිය තුළ ගොඩනගන්නේ ප්‍රශ්න නොනගා නියෝග පිළිගන්නා කෙනෙක්. සාමාන්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියක පැහැදිලිව තියෙනවා ඇකඩමික් ෆ්‍රීඩම් කියන දෙයක්. ඉන් අදහස් කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල පරිසරය ඇතුළේ ශිෂ්‍යයන්ට මෙන්ම ගුරුවරුන්ට වගේ සියල්ලටම පුළුවන් තමන් කැමති දේවල් සාකච්ඡා කරන්න, එකතුවෙන්න, ඕනෑ දෙයක් ප්‍රශ්න කරන්න ආදි දේවල් කරන්න. නමුත් මේකෙන් එහෙම නිදහසක් ලැබෙන්නේ නෑ.
ඒ විතරක් නෙමෙයි දැනට ක්‍රියාත්මක වන කොතලාවල විශ්වවිද්‍යාලයේවත් ශිෂ්‍යයයන්ට එකතුවෙන්න,

රැස්වීමක්වත් තියන්න බෑ උපකුලපතිවරයාගෙන් අවසර නොගෙන. ශිෂ්‍යයන් එකතුවීම රැස්වීම් තැබීම වගේ දේවල් මේ සංස්කෘතිය යටතේ සාකච්ඡා වෙන්නේ ශිෂ්‍ය මාර්ගෝපදේශක පොතේ දඬුවම් ලබන කොටසේ.

අපි උත්සාහ කරන නිර්මාණශීලී ශිෂ්‍යයා බිහිකරන්න රටේ සාමාන්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියේ තියෙන මේ නිදහස අත්‍යවශ්‍යයි.

තවත් අවදානමක් තමයි, ප්‍රශ්න කරන්න බැරි, නියෝග පිළිපදින, හමුදා සංස්කෘතිය තුළ ඉගෙනගන්නා ළමයි මේවාගෙන් අයින්වෙලා සමාජයේ ඉහළ තැනකට ගියාම ඒ අය ඒ තැන්වල පවා ගොඩනගන්න යන්නේ මේ විදිහේ නියෝග ප්‍රශ්න නොනගා පිළිපදින සංස්කෘතියක්. ඒ නිසා ඒකෙන් වෙන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ඇතුළේ මිලිටරීකරණය විතරක් නෙමෙයි මුළු සමාජයටම ඒ මිලිටරීකරණය කාන්දුවෙනවා.

තවත් අය පෙන්වා දෙන එක කාරණයක් තමයි මේ මගින් අධ්‍යාපනයේ ප්‍රමිතිය පිළිබඳ ප්‍රශ්න මතුවනවා කියන එක?
ඒක ඉතාම පැහැදිලියි. ඒ විතරක් නෙමෙයි මේක නිසා ඉස්සරහට වෛද්‍ය සභාව, ඉංජිනේරු ආයතනය, ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය වගේ දැනට ලංකාවේ තියෙන වෘත්තීය ආයතනවලට පවා විශාල ප්‍රශ්නයක් අනාගතයේදී මතුවෙන්න පුළුවන්. මොකද මේ පනත අනුව මේ අය ඉදිරියේදී වෛද්‍ය උපාධිධාරීන්, ඉංජිනේරු උපාධිධාරීන්, සහ නීති උපාධිධාරීන් වගේ අය බිහිකරනවා. ඉතිං ඉදිරියේදී විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවේ ප්‍රමිතීන්ගෙන් එළියේ තියෙන ආයතනයකින් උපාධිධාරීන් බිහිවුණාම තම තම ක්ෂේත්‍රවල අධ්‍යාපනයේ ප්‍රමිතියක් තබාගැනීමට උත්සාහ කරන එම ආයතන ගැටලුවකට මුහුණ දෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක්. මොකද ඒ ආයතනයේ අධ්‍යාපනයේ ප්‍රමිතිය ගැන වගබලාගන්න ඉන්නෙත් අර කියූ හමුදා නිලධාරීන් බහුතරයකින් හැදුණු මණ්ඩලය.

හමුදා නිලධාරීන් යම් යම් ක්ෂේත්‍රවල හැකියාවන් තියෙන්න පුළුවනි. නමුත් උසස් අධ්‍යාපනය වගේ හැම තැනක් සම්බන්ධයෙන්ම තීන්දු තීරණ ගන්න ඒ අයට බෑ. මේ ගැන හොඳම උදාහරණය තමයි කොවිඩ් පාලනය සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ වර්තමාන තත්ත්වය. ලෝකයේ කිසිම රටක කොවිඩ් පාලනය සම්බන්ධයෙන් හමුදාවට නායකත්වය දීලා තියෙනවාද කියලා මම දන්නේ නෑ. නමුත් ලංකාව් ඒ තත්ත්වය නිසා කොවිඩ් පාලනය අර්බුදයකට ගියා මිසක එය සාර්ථක වුණේ නෑ.

අමාත්‍යවරයාට පාලක මණ්ඩලයට ලිඛිත විධාන ලබාදීමේ ඍජු හැකියාවක් තිබීම මෙතනදී බොහෝ අය කතා කරන එකක්?
ඒ තත්ත්වය 1978 විශ්වවිද්‍යාල පනතෙත් තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක අමාත්‍යවරයාගේ බලතල ඒ විදිහට නියෝජනය වීම ස්වාභාවිකයි. නමුත් එයින් සඳහන්වන්නේ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයා. නමුත් මෙහිදී කියන්නේ ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා ගැන. නමුත් මං කල්පනා කරන විදිහට මෙතන තියන වැදගත්ම ප්‍රශ්නය අමාත්‍යවරයාගේ බලතල තිබීම නෙමෙයි, උසස් අධ්‍යාපනයයි ආරක්ෂක සේවයයි කියන දෙක එකට ගැළපෙන්නේ නැතිකම.

හමුදාවන්ට අවශ්‍ය පුහුණුව හා දැනුම ගන්න උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයක් තියෙන එක ගැන අපේ කිසිම විවාදයක් නෑ. නමුත් අපේ ප්‍රශ්නය වෙන්නේ මේ මගින් එ ්විදිහේ මිලිටරිමය නොවන ඉගැන්වීම්වලට පාර කපාගැනීම. ඒ වගේම ආරක්ෂක සේවයට අයත් නොවන සාමාන්‍ය ශිෂ්‍යයන් සඳහා පවා ඉගැන්වීම. විශේෂයෙන් එවන් අධ්‍යාපනයක් සඳහා සුදුසු මෙහෙයවීමේ යාන්ත්‍රණයක් නැතිව තිබියදී පවා එහෙම කිරීම ගැටලුව තවදුරටත් ඉස්මතු කරවනවා.

දැනට තියෙන නීතිය අනුව කොතලාවල විශ්වවිද්‍යාලයේ උගන්නන්න පුළුවන් ආරක්ෂක සේවයේ අයට. ඒ මිලිටරිමය විෂයයන් ගැන විතරයි. නමුත් ඒ අය දැනටමත් ඒ නීතිය උල්ලංඝනය කරලා ආරක්ෂක අංශවලට පමණක් අදාළ නොවන වෙනත් පීඨත් නිර්මාණය කරලා ඒවා සඳහා දැනටත් බාහිර ශිෂ්‍යයන් අරගෙන තියෙනවා. ඉතින් එහෙම තියෙද්දී අලුත් පනතක් ගේන එකේ මූලික අරමුණ තමයි දැනට තියෙන නීති විරෝධී තත්ත්වයෙන් ඒක ගලවා ගන්න එක.

ඒ වගේම ඒ අය මේ පනත ගෙනාවාම ඔවුන්ට පුළුවන් පහසුවෙන් රට පුරා ශාඛා හා මණ්ඩප නිර්මාණය කරමින් පුළුල් ලෙස ප්‍රසාරණය වෙන්න. ඒ නිසා මේක පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල ඇති කිරීම සම්බන්ධ මේ අයගේ ව්‍යාපෘතියේම තව කොටසක් විදිහට ගන්න පුළුවන්. මොකද මේක ක්‍රියාත්මක වුණොත් පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල ව්‍යාපෘතිය තවත් ප්‍රවර්ධනය වෙනවා.

අධ්‍යාපනය සම්බන්ධව දේශපාලනයේ යම් මැදිහත්වීමක් සාමාන්‍යයෙන් හැත්තෑ අටේ විශ්වවිද්‍යාල පනත තුළම තියෙනවා කියලා ඔබ කිව්වා. නමුත් විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා පත්කිරීම වගේ කාරණාවල පෙනුණේ ඒ සාමාන්‍ය බලතල ක්‍රියාත්මක වීමද?
ඒ සිදුවීම පැහැදිලිව කියනවා නම් වුණේ මෙහෙම. විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේ හිටපු උපකුලපතිවරයා වාර දෙකක් ධුරයේ හිටියා. එතුමාගේ දෙවෙනි වාරය ඉවරවෙද්දී අලුත් උපකුලපතිවරයෙක් පත්කරගන්න ඉල්ලුම් කරලා ඒ ක්‍රියාවලිය සිදුවුණා. සාමාන්‍යයෙන් මේ ක්‍රියාවලියේදී උපකුලපති තෝරන්නේ කවුන්සිලයෙන්. ඉල්ලුම්කරුවන් ගිහින් කවුන්සිලයේ ප්‍රසන්ටේෂන් එකක් කළාම කවුන්සිලයෙන් ඒ අයට ඡන්දය දෙනවා. මේ අතරින් වැඩිම මනාප ගත් නම් තුන විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවට යවනවා. එතැනදී ඔවුන් කරන්නේ මේ අතරින් නමක් නිර්දේශ කරලා ජනාධිපතිවරයාට යවන එක. ජනාධිපතිවරයා තමයි පත්කිරීම කරන්නේ.

නමුත් මේ ආණ්ඩුව ඇවිත් අලුතින් වෙනත් ක්‍රමයක් හඳුන්වා දුන්නා, ඉවැලුවේෂන් කමිටි කියලා. මේ අනුව මූලික තේරීම කරන්නේ කවුන්සිලයෙන් නෙමෙයි සාමාජිකයන් පස්දෙනෙක් ඉන්න මේ ඉවැලුවේෂන් කමිටි එකෙන්. ඒකේ විශ්වවිද්‍යාල පාලක මණ්ඩලයේ ඉන්න දෙන්නෙක්, පෞද්ගලික අංශයේ එක් නියෝජිතයෙක්, හිටපු උපකුලපතිවරයෙක් හා පරිපාලන සේවයේ නිලධාරියෙක් වගේ ව්‍යුහයක් තමයි තියෙන්නේ.

මේ කමිටිය කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල උපකුලපති තනතුර සඳහා එන අයදුම්පත් ඔක්කොම බලලා ඒකෙන් පස්දෙනෙක් තෝරන එක. ඒ සඳහා නායකත්වය, සන්නිවේදන කුසලතාව, පුළුල් දැක්ම වගේ නිර්ණායක කිහිපයකුත් රජය ඉදිරිපත් කරලා තිබුණා. එහෙම ඉවැලුවේෂන් කමිටුව තෝරාගත් නම් පහ දෙවනුව යවනවා විශ්වවිද්‍යාල කවුන්සිලයට. කවුන්සිලය කරන්නේ ඒ පස්දෙනාගෙන් තුන්දෙනෙක් තෝරන එක. එතනදී මුලින් වගේ ඡන්දයක් නෑ. ඒ තෝරන්නේ ලකුණු දැමීමේ පටිපාටියකට අනුව. කොහොම වුණත් කවුන්සිලය නම් තුනක් තෝරලා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමට යවනවා. ඒ අය නිර්දේශ කරලා ජනාධිපතිවරයාට යවනවා.

විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේ ගැටලුව ඇති වුණේ කවුන්සිලයෙන් තෝරපු නම් තුන විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමෙන් ජනාධිපතිවරයාට යැව්වාට පස්සේ. කවුන්සිලයෙන් තෝරලා යැව් නම් තුනෙන් මුලින්ම හිටි දෙදෙනා විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේම පීඨාධිපතිවරු දෙන්නෙක්. තුන්වෙනියට තිබුණ නම කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරයකුගේ. ජනාධිපතිවරයාට යැව්වාම නම් තුනම කිසිම හේතුවක් නැතිව ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඊට පස්සේ දැන්නුවා මේ තනතුර සඳහා නැවත අයදුම්පත් කැඳවන්න කියලා.

ඒ අනුව විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමය කළේ මීට එරෙහිව අධ්‍යයන අනධ්‍යයන සේවකයනුත් ශිෂ්‍යයනුත් එකතු කරලා එක්සත් පෙරමුණක් ගොඩනගපු එක. ඒ වගේම ඒකට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනය වගේ වෘත්තීය සමිතිවල මැදිහත්වීමත් අපි ගත්තා. අපේ අරමුණ වුණේ විවෘත විශ්වවිද්‍යාල උපකුලපති තනතුරට නැවත අයදුම්පත් කැඳවන එක නවත්තලා කවුන්සිලයෙන් තෝරලා යවපු නම් තුනෙන් එකක් පත්කරන්න කියලා බලකරන එක.

නැවත අයදුම්පත් කැඳවීමක් කළොත් ඉවැලුවේෂන් කමිටි එකට අපේ විශ්වවිද්‍යාලයේ පාලක සභාවෙන් දෙන්නෙක් නම් කරන්න අවශ්‍යයිනේ. නමුත් අපේ පාලක සභාව ඓතිහාසික තීන්දුවක් ගත්තා ඒ සඳහා අපේ සාමාජිකයන් දෙන්නෙක් නම් කරන්නේ නෑ කියලා. ඒ වගේම අපි ඊට විරුද්ධව විශාල විරෝධතා සංවිධානය කළා.
අපේ පැත්තෙන් ගිය ප්‍රබල සංඥාව අනුව විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව හා ආණ්ඩුව අවසානයේදී තේරුම්ගත්තා මේ ගමන දිගින් දිගට යන්න අමාරු බව. ඒ අනුව ඒ අය මේ තනතුර නැවත ඇඩ්වර්ටයිස් කරන එක නවත්තලා අර නම් තුනෙන් එකක් තෝරලා එව්වා අලුත් උපකුලපතිවරයා විදිහට.

ඒ අනුව පේන්නේ මේ අරගලය හේතුවෙන් විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා පත්කිරීම දේශපාලනීකරණය කිරීමට ගත්තු වෑයම සම්පූර්ණයෙන් පරාජය වුණා කියන එකද?
කවුන්සිලයෙන් තෝරලා යවපු නම් තුනම අයින් කරලා ඒ වෙනුවට වෙනත් කෙනෙක් පත්කිරීමට ආණ්ඩුවට උවමනාවක් තිබුණා නම් ඒ වැඩේ කරගන්න බැරි වුණා. ඒ නිසා ඒ අරගලයේ ඓතිහාසික ජයග්‍රහණයක් තියෙනවා. නමුත් ආයෙම කල්පනා කරද්දි පේනවා මේ වැඩෙන් සිදුවුණේ නැවත වතාවක් දේශපාලනීකරණය වීම කියලා. මොකද අර නම් තුනෙන් මේ අය තෝරලා එව්වේ උඩින් හිටි දෙන්නාගේ නම් නෙමෙයි තුන්වෙනියාට හිටි කෙනාගේ නම.

තුන්වෙනියාගේ නම තෝරද්දීත් ඒ සඳහා විශාල දේශපාලනික සිදුවීම් වගයක් වෙලා තියෙනවා කියනවා. මොකද මේ නම එකපාරට තෝරලාත් නෑ. කලින් වෙන නමක් තෝරලා පස්සේ ඒක අයින් කරලා මේ නම දැම්ම එකක් තමයි වෙලා තියෙන්නේ.

නමුත් විශ්වවිද්‍යාල පනත අනුව කියලා නෑ නේද මේ යවන නම් තුනෙන් ඉහළම ලකුණු ගත්තු නම හරි විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමෙන් නිර්දේශිත නමම හරි ජනාධිපතිවරයා පත් කරන්න ඕනෑ කියලා?
ඒක ඇත්ත. හැබැයි මේ දේවල් වෙන්නේ සාමාන්‍යයෙන් නීතියටම නෙමෙයි. මේවාට අදාළ පිළිගත් සම්ප්‍රදායන් තියෙනවා. හිතන්නකෝ කවුන්සිලයෙන් වැඩිම ලකුණු ගත්ත කෙනෙක් හා දෙන්නෙක් ඉද්දි ඒ අයව කපලා තුන්වෙනියාට ලකුණු ගත්ත කෙනා පත්කිරීම මොනතරම් විහිළුවක්ද කියලා.

අපි කියන්නේ ජනාධිපතිවරයාට මේ තේරීම දෙන්න අවශ්‍ය නෑ කියන එක. විශ්වවිද්‍යාල කවුන්සිලයෙන් අංක එකට යම් නමක් තේරුවොත් ඒකෙන් එකක් ජනාධිපතිවරයා පත්කරන්න ඕනෑ කියන එක.

එහෙම නොවුණොත් වෙන්නේ විශ්වවිද්‍යාල තනිකරම දේශපාලනීකරණය වෙලා ජනාධිපතිවරයා තමන්ගේ දේශපාලනික හෙංචයියන් පත්කරන මට්ටමට විශ්වවිද්‍යාල ඇද වැටීම.■

 

 

නිරෝධායන නීති යනු
මර්දන නීති ද?

0

කෙතරම් කරකියාගත නොහැකි තත්වයකට ආණ්ඩුව පත්වී තිබෙනවා ද යන්න ගැන තේරුම් ගැනීමට, මේ දිනවල මහජන උද්ඝෝෂණවලට එරෙහිව නිරෝධායන නීති පොලිසිය විසින් යොදා ගනු ලබන ආකාරය බැලීමෙන් තීරණය කළ හැකි ය.

සාමාන්‍ය සිහි බුද්ධියක් ඇති මිනිසකුට නම් තේරෙන්නේ සෞඛ්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල් නම් ‘පඹයකු’ ලවා තමන්ට වුවමනා රෙගුලාසි කීපයක් ලියවා ගෙන ඒවා ආණ්ඩුව විවේචනය කරමින් මහපාරට බැස උද්ඝෝෂණ කරන අයට එරෙහිව යොදා ගනිමින් තිබෙන බවයි.

මේ ‘පඹයා’ගේ රෙගුලාසි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට මුළුමනින් ම පටහැණි ය. ඔහුට බලය ඇත්තේ වසංගතය පාලනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වන රෙගුලාසි පැනවීමට ය. ඒ රෙගුලාසිවලින් මහජනතාවගේ අදහස් පළ කිරීමේ, ආණ්ඩුව විවේචනය කිරීමේ හා ආණ්ඩුවට එරෙහිව මහපාරට බැස උද්ඝෝෂණය කිරීමේ පුරවැසි අයිතිවාසිකම් සීමා කරන්නට ඔහුට නොහැකි ය. ඒ අයිතිවාසිකම් ගැන සඳහන් වන්නේ රටේ උත්තරීතර නීතිය වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි ය. නිරෝධායන නීතිත්, ඒවා යටතේ සෞඛ්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල් නමැති ‘පඹයා’ පනවන රෙගුලාසිත් අත්‍යන්තයෙන් ම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට යටත් ය. ඊට අනුකූල විය යුතු ය.

සෞඛ්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල් වසංගතය සම්බන්ධයෙන් දී ඇති මූලික මඟපෙන්වීම වන්නේ, මීටරයක පරතරය පවත්වා ගැනීමත්, මුවවැස්ම පැළඳීමත්, අත් සෝදා ගැනීමත් ය. මේ මූලික නියමයන් රකිමින් කරන රැස්වීමක්, ඒ අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල්වරයා ම නියම කර ඇති පුද්ගල සීමාවන්ට යටත් ව කෙරෙන්නේ නම් බැලූ බැල්මට ම නීතියෙන් වරදක් නැත.

එහෙත් දැන් සිදුවන්නේ, පොලිසිය මේ නිරෝධායන රෙගුලාසිවල ඡායා පිටපත් පෙන්වමින් ආණ්ඩුව විවේචනය කරන උද්ඝෝෂකයන්ට ව්‍යවස්ථාවෙන් දී ඇති අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීම ය. කොළඹ අගනගරයේදීත්, තදාසන්න හා දුරබැහැර නගරවලදීත්, සංවිධානය කරන ලද ආණ්ඩු විරෝධි උද්ඝෝෂණවල ඉදිරි පෙළ ක්‍රියාකාරිකයන් ආණ්ඩුව බුරුතු පිටින් අත්අඩංගුවට ගනිමින් සිටින්නේ මෙලෙස ඔවුන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් අමු අමුවේ උල්ලංඝනය කරමිනි.

ප්‍රශ්නය තිබෙන්නේ පොලිසියේ මේ අවභාවිතය ගැන ම නොවේ. එසේ කරන්නැයි ආණ්ඩුවේ ඉහළින් පොලිසියට නියම කර තිබීම ගැන ය.

ඉතිහාසයේ ඉතාම කෙටි කාලයක් තුළ වැඩි ම මහජන අවඥාවට ලක් වුණු ආණ්ඩුව ලෙස සැලකිය හැකි මේ ආණ්ඩුව, තමන්ට එරෙහිව රටේ හැම තැනකින් ම උද්ඝෝෂණ, විරෝධතා හා විවේචන පැන නගිමින් තිබෙන බව පූර්වාපේක්‍ෂණය කර තිබේ. දේශපාලන පක්‍ෂ, වෘත්තීය සමිති, ගොවීහු, කම්කරුවෝ මේ උද්ඝෝෂණවල යෙදෙමින් ආණ්ඩුවට බරපතළ පීඩනයක් එල්ල කරමින් සිටිති. ඔවුන් මර්දනය කිරීමේ බලවත් ම අවියක් හැටියට ආණ්ඩුවට හමු වී ඇත්තේ නිරෝධායන නීතියයි. ඉහත කී ‘පඹයා’ගේ රෙගුලාසියි.

උද්ඝෝෂණය කළවුන් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කර ඇප මත නිදහස් කරන ලද විට, පස්සට පයින් ගසා පොලිස් වෑන්වලට නංවා ගෙන දවස් 14ක් නිරෝධායනය සඳහා යැවීමට ද දැන් පොලිසිය පටන් ගෙන තිබේ. කිසි ම පුද්ගලයකු නිරෝධායනයට යවන්නට පොලිසියට හැකියාවක් බලයක් නැත. එවැන්නක් පොලිසියෙන් ඉල්ලූ විට නියමයක් කරන්නට මහේස්ත්‍රාත්ට ද බලයක් නැත. ඒ බලය තිබෙන්නේ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්‍ෂකවරුනට පමණි. පොලිසිය ඔවුන්ගේ බලය ද අතට ගෙන කොළඹ කොටුව මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ භූමියේ දී පසුගිය දා කළේ මුළුමනින් ම වැරදි වැඩකි. එහෙත් එහි අරමුණ පැහැදිලි ය. ‘උසාවියෙන් ඇප දුන්නත් උඹලා දවස් දාහතරක් නිරෝධායන කඳවුරක සිරවෙයල්ලා’ යන්නයි ඒ.

මේ සිදුවීම්වලින් පෙනෙන්නේ හිතුවාටත් වඩා ඉක්මනින් කඩා වැටෙමින් තිබෙන ආණ්ඩුවක, ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වැඩි වෙමින් තිබෙන මර්දනයේ ස්වභාවයයි. මර්දනය එළිපිට ම කරන්නට ආණ්ඩුව සැරසෙන ආකාරයයි.

මේ ජනාධිපති, මේ ආණ්ඩුව පත් කරන්නට පෙර මෙවැනි තත්වයක් ඇති වනු නියත බව මනා සිහි බුද්ධිය ඇත්තෝ අනවරත ව කීහ. එහෙත්, ප්‍රගතිශීලී පිළේ සමහරුනට ද වුවමනා වුණේ, එදා ප්‍රභාකරන් සිතුවාක් සේ මර්දනය කැඳවා ගෙන, ඊට මුහුණ දී දේශපාලනය කිරීමට ය. දැන් ඒ ප්‍රාර්ථනාව සඵල වෙමින් තිබේ. එහෙත්, මේ මර්දනය, මීට පෙර ආණ්ඩුවලින් දියත් වූ මර්දනයන් මෙන් ලාභ තීරුවේ මර්දනයක් නොවනු ඇති බව නම් දැන් ම සටහන් කර තැබිය හැකි ය.

ආණ්ඩුවේ මර්දන යාන්ත්‍රණය ක්‍රමයෙන් පණ ගැන්වෙමින් තිබේ. එක කපුටකු මරා තටුවක් එල්ලීම ගැන ඇමතිවරයෙක් කියයි. පොලිසිය බාර ඇමතිට, ආණ්ඩුවට විරුද්ධ හැම දෙනා ම දේශ ද්‍රෝහියෝ ය. සතුරෝ ය. ජනාධිපතිවරයා සිතන්නේ, තමා ‘කර ඇති’ පමණට, කිසිවකුට තමන්ට විරුද්ධ වීමට නොහැකි බව ය.

ඉතින් ඒ සියල්ලේ සම්ප්‍රයුක්තය මර්දනයේ තීව්‍ර මුහුණුවරකි.■