■ ඉසුරු මාපා

ලංකා ගුරු සංගමය මේ දිනවල වෙනදාටත් වඩා භූමියේදී ජනතාව මුණගැහෙනවා. මෙය විශේෂ තත්වයක්ද?
ජුලි 12 වැනිදා, අදත් අපි විරෝධතාවක හිටියේ. ඒ නිදහස් අධ්‍යාපනය උදෙසා සිසුජන ව්‍යාපාරය විදියට. එහිදී ප්‍රධාන සටන්පාඨ දෙකක් යටතේ විරෝධතාව කළා. නිදහස් අධ්‍යාපනය පෞද්ගලීකරණය කරන සහ මිලිටරීකරණය කරන කොතලාවල පනත හකුලාගන්න, අනීතිකව, ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධීව නිරෝධායන දඬුවමට යටත්කර තිබෙන සියලු දෙනාම වහාම ආපසු කැඳවන්න.

එක පැත්තකින් මේ ආණ්ඩුව ගොවියන්ට, සාමාන්‍ය ජනතාවට, වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට, ශිෂ්‍යයන්ට, මර්දනය මුදා හැර තිබෙනවා. ගොවියන්ගේ පොහොර ප්‍රශ්නයට ඔවුන්ට විසඳුම් නෑ. ඒ නිසා ගොවියන් මර්දනය කරමින් බියවද්දන්නට උත්සහ කරනවා. රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව විවිධ ඉල්ලීම් කරනවා. අධ්‍යාපන ප්‍රශ්න, බඩුමිල ඉහළ දැමීමට එරෙහිව උද්ඝෝෂණ මේ සියල්ලක්ම. ඔවුන්වත් අත්අඩංගුවට ගනිමින්, බියවද්දමින් කටයුතු කරනවා. ඒ වගේම වෘත්තීය සමිති විසින් විවිධ කරුණු පදනම් කරගෙන උද්ඝෝෂණ කරමින් සිටිනවා.

කොතලාවල පනතට එරෙහිව පසුගිය 8 වනදා කරපු උද්ඝෝෂණයේදීත් වෘත්තීය සමිති නායකයන්, ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන් තිස් එකක් අත්අඩංගුවට ගනිමින්, බියවද්දමින් කටයුතු කරනවා. මේ සියලු දෙනා සැම උසාවියකින්ම ඇප මත මුදා හැරියා. නමුත් ඉන් පසුව ආණ්ඩුව තමන්ගේ පොලීසිය යොදවලා නීති විරෝධී ලෙස ඔවුන්ව බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගන්නවා.

පසුගිය ජුලි 13 දින චක්‍රලේඛයක හැඩයෙන් පොලිස්පති නිවේදනයක් නිකුත්කර තිබෙනවා. පසුගිය කාලය පුරාම මුකවාඩම් නැති අය ඔසවාගෙන ගිහින් බස්රථවලට දාගත්තා. පොදුවේ මේ හැමෝම එක බස් රථයකට දාගන්න කොට කෝවිඩ් ආසාදිතයෙකු සිටියහොත් ඒ අනිත් අයටත් කෝවිඩ් බෝවෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම පොලිස් නිලධාරීන්ටත් අනතුරක් තියෙනවා. ඒ නිසා ඔය වැඩේ කරන්න එපා යනුවෙන් එහි සඳහන්වෙනවා. නමුත් පොලිස්පතිවරයාගේ නියෝගවලටත් පිටින් යමින් තමා පොලිසිය මේ වැඩේ කරන්නේ. අපි දෙයක් අහනවා, පොලිස්පතිවරයාගේ නියෝග කැඩූ නිලධාරීන්ට මොකක්ද ගන්න පියවර? එහෙම උස්සන් ගිහින් උසාවියෙන් නිදහස්වෙලා එනකොට නැවත බලහත්කාරයෙන් රැගෙන යනවා. මේක ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ නිරෝධායන රෙගුලාසිවලටත් පටහැණියි. මෙම උද්ඝෝෂකයන් මීටරයේ පරතරය, මුඛ ආවරණ පැළඳගෙනයි විරෝධතාව කළේ. පොලීසිය ඒ අවස්ථාවේ පොරකමින් හැසිරී තමා නිරෝධායන නීති කඩන්නේ. මේක නිරෝධායන හිරකුඩුවක දැමීමක් විදියටයි අපි දකින්නේ. එම නිසා මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධීයි, නීති විරෝධීයි.

කොතලාවල පනත සම්බන්ධයෙන් අදහස මම නැවත දැනගන්න කැමතියි..
කොතලාවල පනත හරහා අපේ රටේ නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතිය සහමුලින්ම වළදානවා. පහුගිය කාලයේ මේ ආණ්ඩුවම, මේ ආණ්ඩුවේ දැන් ඇමතිකම් දරන ප්‍රබලයෝම සයිටම් සටනට එකතුවුණා. සයිටම් එක කියන්නේ එක පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාලයක්. වෛද්‍ය විද්‍යාලයක්. නමුත් මේ කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාල පනත හරහා එකක් නොවෙයි එවැනි විශාල ප්‍රමාණයක් ආරම්භ කිරීමේ හැකියාව තිබෙනවා. විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව හරහා රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පාලනය වෙනවා වාගේ, මේ කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාල පනත හරහා පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියක් නිර්මාණය වෙනවා. එහි පැහැදිලිවම තිබෙනවා උපාධි ආයතන රට පුරා පිහිටුවන්නට හා පාසල්ද ආරම්භ කරන්නට පුළුවන් බව. මේ සියල්ල පාලනය වන්නේ හමුදාව බහුතරයක් ඉන්න මණ්ඩලයකින්. පාලක මණ්ඩලයේ නවයෙන් හතක් හමුදාව. මෙහි හමුදා නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, නිදහස අහිමි වෙනවා. මේ සටනේ එක පියවරක් අපි ජයග්‍රහණය කර තියෙනවා.ඒ ආණ්ඩුව ජුලි 8 පාර්ලිමේන්තුවේදී මෙය සම්මත කිරීමටයි හිටියේ. නමුත් අගෝස්තු දක්වා මෙය කල් ගියා. මේ ආපු විරෝධයත් එක්ක මෙය ආපස්සට ගන්න සිදුවුණා. ඔවුන්ට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය තියෙනවා. එයින් මෙය සම්මත කළත් අපි මේ ගැන අදහසක් තියෙන අයගෙන් ඉල්ලීමක් කරනවා මෙයට අත ඉස්සීමෙන් වළකින ලෙසට. එහෙම අත උස්සන අයට විරුද්ධව අපි ජනතාව පෙළගස්වනවා. ඔවුන්ට ගම්වලට එන්නට බැරිවෙන විදියටම. මෙය පාර්ලිමේන්තුවේදී බැරි වුණත් මහ පාරේදී පරාද කරන්න අපි සූදානම්.

ජූලි 12 සිට ඔන්ලයින් නෑ. මේ ක්‍රියාමාර්ගය තෝරාගන්නේ ඇයි ?
ජූලි 12 ඉඳන් ඔන්ලයින් ඉගැන්වීම්වලින් ගුරුවරු ඉවත් වුණා. එය ඉතාමත් සාර්ථක ක්‍රියාමාර්ගයක්. රටේ 100% වගේ ක්‍රියාත්මක වෙනවා. එක ගුරුවරයෙක් දෙන්නෙක් කළත් බලපෑමක් නෑ අපේ ක්‍රියාමාර්ගයට. මේ හරහා අපි ආණ්ඩුවට බලපෑම් කරනවා කරුණු කිහිපයක්ම. අත්අඩංගුවට ගෙන තිබෙන වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරීන් වහා නිදහස් කරන්න, ගුරු විදුහල්පති වැටුප් විසමතා විසඳන්න, ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය සඳහා අවශ්‍ය පහසුකම් ලබා දෙන්න, ගුරුවරුන්ට ශිෂ්‍යයන්ට පහසුකම් ලබාදෙන්න, ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය බලහත්කාරයෙන් අධීක්ෂණය නවත්වන්න. එය ගුරුවරුනට හා ශිෂ්‍යයන්ට කරන බලපෑමක් විදියටයි පෙනෙන්නේ. තවත් කරුණක් තමා සිග්නල්, ඩේටා, උපකරණ මේ හැම දෙයක් එක්කම ගුරුවරු ළමයි පීඩා විඳිනවා.මේ සියල්ලක්ම නිසා අපි ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනයෙන් ඉවත් වුණා.

ලංකාව තුළ විශාල ප්‍රශ්න ප්‍රමාණයක් ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනයේ අපි දකිනවා. ඒ පිළිබද ජාත්‍යන්තරයේ අත්දැකීම මොන වගේද?
පසුගිය කාලයේ යුරෝපා රටවල මේ පිළිබඳව සමීක්ෂණයක් කළා. ළමයින්ගෙන් 49%කට ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය සඳහා අවශ්‍ය පහසුකම් නෑ. ගුරුවරුන්ගෙන් 34%කට ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය සඳහා අවශ්‍ය පහසුකම්නෑ. මේ දියුණුයි සම්මත යුරෝපා රටවල තත්වය. ලෝකයේ බොහෝ රටවල ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය අසාර්ථකයි. ලෝකයේ මේ කෝවිඩ් තත්වය හමුවේ 13%ක් අධ්‍යාපනයෙන් පිටමං වෙලා ඉන්නවා. කෝවිඩ් එන්නත් ලෝකයේ බොහෝ දියුණු රාජ්‍යයන් තමන්ගේ ජනගහනයට වඩා විශාල ප්‍රමාණයෙන් එකතු කරගෙන ඉන්නවා. මැදි ආදායම් ලබන රටවල් සහ පහළ අදායම් ලබන රටවල් අවශ්‍ය තරම්වත් එන්නත් නැතිව ඉන්නවා. ඒත් එක්ක ඇති නැති පරතරය විශාල වශයෙන් ඉහළ යනවා.

මේ කාලය පුරාවටම අපි දකින කාරණයක් තමයි විවිධ වෘත්තීය සමිති, දේශපාලන පක්ෂ, සමාජ ක්‍රියාකාරීන්, බහුජන ව්‍යපාර එකම වේදිකාවක සටන්කරනවා. මේ තත්වය දිගුකාලීනවද? කෙටිකාලීනවද?
මේකේ පැති දෙකක් තියෙනවා. එකක් මර්දනය. මර්දනයට එරෙහිව අපිට මොන වෙනස්කම් තිබුණත් එකඟවෙන්න පුළුවන්. ඒ මත අපි ජුලි 11 දින මේ රටේ වෘත්තීය, බහුජන සංවිධාන රාශියක් එකතු වුණා විවිධ දේශපාලන කඳවුරුවල ඉන්න, විවිධ මතිමතාන්තර දරන උදවිය. ඒ නිසාම අපි ජනාධිපති රාජපක්ෂට ස්තුතිවන්ත වෙනවා මේ විවිධ මතිමතාන්තරවල ඉන්න අය එක වේදිකාවකට එන්නට මර්දනකාරී ආණ්ඩුවෙන් ලැබුණු පිටිවහලට. ඒ මර්දනය නිසාම වෘත්තීය සමිති සහ බහුජන සංවිධානවල එකමුතුවෙන් ආණ්ඩුවේ මර්දනයට එරෙහි එකමුතුවක් අපි සංවිධානය කරගෙන තියෙනවා. ඒ හරහා අපි ක්‍රියාමාර්ග සැලසුම්කර තිබෙනවා.

අනෙක අධ්‍යාපන පෞද්ගලීකරණය කියන කාරණයේදී අපි දන්නවා ප්‍රධානයැයි කියන කඳවුරේ පක්ෂ ඔවුන් විපක්ෂයේදී පමණක් මේවාට විරුද්ධ වන බව. මොකද රනිල්, මෛත්‍රි, සජිත් ආණ්ඩුවෙන් තමා කොතලාවල පනත 2018 දී ගේන්නෙත්. අධ්‍යාපන පෞද්ගලීකරණයේදී, රටේ සම්පත් විකිණීමේදී උනුත් එකයි, මුනුත් එකයි. එම නිසා අපි අධ්‍යාපන පෞද්ගලීකරණය කියන කාරණයේදී කා සමඟද යා යුත්තේ ඉදිරියේදී තීරණය කරනවා. අනෙක් කාරණය තමා මෙහිදී මර්දනයට එරෙහි කණ්ඩායමක් එකතු වී සිටිනවා. ඒ වුණත් නැවත එකතු නොවීමක් සිදුවෙන්නේ නෑ. මේ ගොඩනගන එකමුතුව සදාකාලික ලෙස විශ්වාස කළ යුතුත් නෑ. අපි හැමෝටම එකතුවිය හැකි පොදු සතුරෙක් ඉන්නවා. ඊට එරෙහිව අපි සංවිධානය වී සටන් කරනවා.

මෙහි අවසාන විසඳුම කොතැනද?
අවසානය විය යුත්තේ මෙවැනි මර්දනකාරී ආණ්ඩු වෙනුවට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අගයන ආණ්ඩුවක් ගොඩනගන එක. ඒ වගේම අධ්‍යාපන පෞද්ගලීකරණය කරන, රාජ්‍ය සම්පත් විකුණන ,රාජ්‍ය දේපළ විකුණන ආණ්ඩුවක් වෙනුවට එසේ නොවන ආණ්ඩුවක් නිර්මාණය කිරීම. විශේෂයෙන්ම නව ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති මත ක්‍රියාත්මක වන ආණ්ඩුවක් වෙනුවට ජනතාවාදී ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කරන ආණ්ඩුවක් බිහි කිරීම අවසාන අරමුණයි. අපේ යෝජනාව ජනතාවාදී පාලනයක් ගොඩනැගීම. රාජ්‍ය අංශයට හා පෞද්ගලික අංශයට සමානව සැලකීම. පෞද්ගලික අංශයට සමානව සැලකීම නම් රාජ්‍ය සම්පත් විකිණීමකින් තොරව පෞද්ගලික ආයෝජන කැඳවමින් කරන ආකාරයයි. එවැනි පාලනයක් ගොඩනගමින් ජනතාවාදී පාලනයක් ගොඩනැගීම අපේ අරමුණ වෙනවා. ඒ වෙනුවෙන් අපේ වෘත්තීය සමිතිය නිරන්තරයෙන් වෙහෙස මහන්සියෙන් කටයුතු කරනවා.■

■ ප්‍රසාද් නිරෝෂ බණ්ඩාර

කාබනික පොහොර භාවිතයට ජපානය වගේ රටක අවධානය ලැබෙන්නේ කොහොමද?
යම් කෙනෙක්ට කාබනික පොහොරද රසායනික පොහොරද කියලා වෙන්කරලා ගන්න රසායනික පොහොර භාවිත කළ ආහාර පරිභෝජනය කළොත් අපේ ශරීරයට අහිතකරයි වගේ හේතුවක් තියෙන්න ඕනෑනෙ. නමුත් ඒ වගේ මතයක් ජපානේ මිනිස්සු තුළ නෑ.

පොහොර විකුණන තැන්වල යම් මට්ටමට කාබනික පොහොර විකුණන්න තියෙනවා. හැබැයි ඒ ප්‍රමාණය සියයට පහක් හයක්වත් නෑ. ගොවියෝ බහුතරය පාවිච්චි කරන්නේ රසායනික පොහොර.

වෙළඳපොළේ පවා කාබනික පොහොර භාවිත කළ අස්වැන්න සහ රසායනික පොහොර භාවිත කළ අස්වැන්න ලෙස එළවළු පළතුරු ආදිය වෙනම විකුණන ප්‍රවණතාවකුත් මෙහේ නෑ.

ලංකාවේ කාලෙන් කාලෙට දකින්නට තියෙන දෙයක් තමයි, හාල්වල විස තියෙනවා, පොල්තෙල්වල විස තියෙනවා, කිරිපිටිවල විස තියෙනවා, වැව් මාළුවල විස තියෙනවා වගේ සංවාද. ජපානයේ මේ තත්ත්වය වෙනස්ද?
ජපානයේ ඒ විදිහේ අධිරසායන ද්‍රව්‍ය ගැන සංවාද ඉතාම අඩුයි. ඉඳලා හිටලා හරි එහෙම දෙයක් අහන්න ලැබුණොත් ඒ චීනය වගේ රටවලින් ආනයනය කරන ආහාර ගැන තමයි. හැබැයි ඒ සංවාද යන්නේ ලංකාව වගේ, අදාළ ආහාරය අවුරුදු ගණන් පරිභෝජනය කරමින් ඉද්දී නෙමෙයි. රටට ඒවා ගෙනෙද්දීම එම ආහාර ද්‍රව්‍යවල පිළිකාකාරක ආදි ශරීරයට අහිතකර දේවල් මොනවා හරි අඩංගු වෙලා තියෙනවාද කියලා පරීක්ෂා කරනවා. හැබැයි දේශීය වශයෙන් නිෂ්පාදනය කරන ආහාර ද්‍රව්‍ය ගැන නම් එහෙම ගැටලු මතුවෙන්නෙම නෑ.

විශාල වශයෙන් කෘෂිකර්මය ව්‍යාප්ත වුණු ප්‍රදේශවල, කෘෂි රසායනික ද්‍රව්‍ය භාවිතය නිසා සැදුණු බවට විශ්වාස කරන වකුගඩු රෝග හෝ වෙනත් එවැනි රෝග ගොවියන් අතර තියනවාද?
මං දැන් අවුරුදු පහළොවකට වැඩිය ජපානයේ ජීවත් වෙනවා කෘෂිකාර්මික ක්ෂේත්‍රයේම නියැලෙමින්. මගේ අත්දැකීම අනුව එහෙම එකක් නෑ. මොකද යම් පොහොරක් හරි වෙනත් කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍යයක් හරි භාවිත කරන්න මේ රටේ වෙනම නීතියක් තියෙනවා. මෙහෙ ගොවියෝ ඒ නීතිය අකුරට පිළිපදිනවා. ඒ නිසා ඒ විදිහේ දෙයක් ඇතිවෙන්න තියා එහෙම මතයක් සමාජගත වෙන්න ඉඩකුත් නෑ.

හැම රටකම මිනිස්සු ජීවත්වෙන්න සිදුකරන කර්මාන්ත තියෙනවා. වාහන නිෂ්පාදනය, ඉලෙක්ට්‍රොනික් භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය, රෙදිපිළි නිෂ්පාදනය ඒ වගේ කර්මාන්ත කිහිපයක්. වැදගත්ම දේ තමයි, කෘෂිකර්මය කියන්නෙත් ජපානය තුළ තවත් වැදගත් කර්මාන්තයක්. ජපානය විතරක් නොමෙයි තවත් ගොඩක් දියුණු රටවල් කෘෂිකර්මය කර්මාන්තයක් විදිහට ගොඩනැගිලා තියෙනවා. නමුත් ලංකාව වගේ රටක තත්ත්වය ඊට වෙනස්.

යම් දෙයක් ඉතා වැදගත් කර්මාන්තයක් ලෙස ගොඩනැගෙද්දී ඒකට අවශ්‍ය නීති රීති රජය මගින් ගොඩනගනවා. නැතිනම් ඒ කර්මාන්තයේ යෙදෙන අයම යම් යම් සම්ප්‍රදායන් ගොඩනගාගන්නවා. ජපානයේ ඒ වගේ නීති හා සම්ප්‍රදායන් බිහිවෙලා තියෙන්නේ මිනිස් පරිභෝජනයට ගන්නා එළවළු, පලතුරු වගේ භෝග වගා කරද්දී විතරක් නෙමෙයි විසිතුරු මල් වගේ දේවල් වගා කරද්දී පවා ඒවා නිවැරදිව භාවිත වෙනවා.

කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය නියාමනය කිරීම ජපානයේදී සිදුවන්නේ කොහොමද?
වෙළඳපොළට ගිහින් තමන්ට හිතුණු පරිදි කෘෂි රසායන හා පොහොර ගන්න ජපානයේ ගොවියාට බෑ. අපි හෙක්ටයාරයක අල වගා කරන ගොවියෙක් උදාහරණයකට ගනිමු. ඔහු අවුරුද්දක් තුළ භාවිත කරන්න ඕනෑ පොහොර හා කෘෂි රසායන ප්‍රමාණය නියතයක්. ඒ වගේම ඒ ගොවියාගේ වගාවට අවශ්‍ය පොහොර ප්‍රමාණය හා වෙනත් කෘෂි රසායන පිළිබඳ වාර්තාවක් ඒවා විකුණන වෙළඳසලේ තියෙනවා. ඉතිං ඔහුට අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා ඒ වෙළඳසැල්වලින් ඒවා නිකුත් කරන්නේ නෑ.

අල වගාව සඳහා යම් කෘෂි රසායන වර්ගයක් භාවිත කරන්න ඕනෑ අවුරුද්දට එකපාරක් විතරක් කියලා හිතමු. මේ ගොවියා වැරදිලා හරි ගිහින් මාස හත අටකට පස්සේ ඒ කෘෂි රසායනය ඉල්ලුවොත් සිල්ලර වෙළෙන්දා කියනවා ඔබේ බිම් ප්‍රමාණයට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට අදාල කෘෂි රසායනය අපි දීලා තියෙනවා, ඒක පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් අවුරුද්දට එකපාරයි කියලා. ඒ අනුව ඔහු ඒවා ගොවියාට ලබා දෙන්නේ නෑ.

ඒ වගේම ඒ ගොවියාට වෙනත් වෙළඳසැලකට ගොස් අදාළ පොහොර හෝ කෘෂි රසායනය ගන්න බෑ. යම් ගොවිතැනක් පටන්ගන්න දවසේම ගොවියා ලියාපදිංචි කරනවා. ඒ වගේම එදාම ඔහු රසායන ද්‍රව්‍ය ලබාගන්න තැන ලියාපදිංචි වෙනවා. ඒ ආයතනය ගොවියා ළඟට ඇවිත් ඔහු මොනවාද වගා කරන්නේ, කොච්චර ප්‍රමාණයක්ද වගා කරන්නේ, කොයි ප්‍රදේශයේද වගා කරන්නේ වගේ හැම දෙයක්ම ඒ අය ගන්නවා. මේ විදිහේ වෙළඳ ආයතන අතර ද යම් සම්බන්ධීකරණයක් සිදුවනවා. ඉතිං ගොවියාට ඒ ජාලය මගහරින්න බෑ වගේම ජපානයේ ගොවියන් එහෙම ගන්න උත්සාහ කරන්නෙත් නෑ. මොකද ජපානේ මිනිස්සු හිතන විදිහක් තියෙනවා. ඉතිං තමන් ලියාපදිංචි කළ ස්ථානයෙන් හැර වෙන තැනකින් රසායන ද්‍රව්‍ය ගන්න ඒ අය පෙළඹෙන්නෙත් නෑ.

කෘෂිකර්මාන්තය සම්බන්ධයෙන් මේ වන විට ලංකාවේ තියෙන විශාලම සංවාදය රසායනික පොහොර තහනම් කරලා ඒ වෙනුවට කාබනික පොහොර භාවිත කිරීමට ගන්නා වෑයම. මේ කාරණය ලාංකීය කෘෂිකර්මයට සාපේක්ෂව ඔබ දකින්නේ කොහොමද?
මං මුලිනුත් කිව්වා වගේ ලංකාව මුලින්ම කරන්න ඕනෑ කෘෂිකර්මය කර්මාන්තයක් කිරීම. ඇග්රිකල්චර් කියන ඉන්ඩස්ටි්‍රය ගොඩ නොනගා මේ කිසි දෙයක් කරන්න බෑ. මෙහෙම එකක් හදලා එකල ලංකාවේ ඉන්න ගොවියෝ ඔක්කොම අනුගත කරලා, ඊට අදාළ නීති පද්ධතියක් ගොඩනැගීමයි මුලින්ම කළ යුත්තේ.

කෘෂි ව්‍යාප්ති සේවය කියලා ලංකාවේ ගොඩනැඟුණු එක දැන් ඇත්තේම නැති තරම්නෙ. ඒ වගේ දේවල් හරහා තමයි හරි නම් මේ විදිහේ දෙයක් ගොඩනැගෙන්න ඕනෑ. ඒ නිලධාරීන් හා ගොවියන් අතර විශාල සම්බන්ධයක් ගොඩනගන්න ඕනෑ. හැබැයි එහෙම කරන්න ඕනෑ අර කියූ නීති රාමුවක් හදාගත්තාට පස්සේ.

කොහොම වුණත් මේ කාබනික පොහොර වැඩපිළිවෙළ තව මාස දෙක තුනක්වත් ඇදගෙන යන්න පුළුවන් එකක් වෙයි කියලා මට හිතෙන්නේ නෑ. කාබනික පොහොරවලින් විතරක් ලංකාවේ කෘෂි ආර්ථිකය ගොඩනගනවා කියන එක කරන්න අමාරු දෙයක්. මම හොඳින් දන්න ජපානය, නෙදර්ලන්තය වගේ රටවල් සියයට අනූනවයක්ම භාවිත කරන්නේ රසායනික පොහොර. එහෙම භාවිත කළා කියලා ඒ මිනිසුන්ට සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්න ඇවිත් නෑ. ඒ මිනිසුන්ගේ ආයුෂ අඩු වෙලා නෑ. ජීවත්වන කාලය අවුරුදු අසූවට වැඩියි. මේ වගේ රටවල තියෙන්නේ වයසක ජනගහනය වැඩිවෙන ගැටලුවක්. අනික් පැත්තට මේ රටේ වයසක මිනිස්සු තමයි හරි හරියට ගොවිතැන් කරන්නේ තාමත්. මොකද ඒ අයගේ දරුමුණුබුරන් නගරයට සංක්‍රමණය වෙලා විවිධ රැකියාවන් සඳහා. අනික ලංකාවේ වුණත් තනිකරම කාබනික වගාව කළ කාලේ මිනිස්සුන් ජීවත් වුණ වයසට වඩා විශාල ආයු කාලයක් අද ජීවත් වෙනවා.

රසායනික පොහොර හා කෘෂි රසායන සම්බන්ධ ගැටලුව මතුවෙලා තියෙන්නේ ලංකාවේ ඒවා අධිමාත්‍රාවට භාවිත කිරීම නිසාද?
ඒක සැලකිය යුතු ගැටලුවක් තමයි. විශේෂයෙන් මිනිස්සු අනවශ්‍ය විදිහට පළිබෝධනාශක ආදිය භාවිත කරනවා දකින්න පුළුවන්. නමුත් ජපානේ එහෙම කරන්නේ නෑ. උදාහරණයක් විදිහට අපි හිතමු හෙක්ටයාරයක අල වගාකරන ගොවියෙකුගේ වගා බිමේ පොඩි කොටසකට කෘමි උවදුරක් ආවා කියලා. ලංකාවේ ගොවියෝ නම් එහෙම වෙලාවට කරන්නේ ඒ කුඩා තැනට විතරක් යම් කෘමිනාශකයක් යොදනවා. මොකද ඔහු හිතනවා එතනට විතරක් අදාළ රසායනික ද්‍රව්‍යය යෙදුවාම ඇති කියලා. නමුත් ජපානයේදී ගොවියෝ කරන්නේ මුළු වගා භූමියටම කෘමිනාශකය යොදන එක. අපි හිතමු ඒ කෘමිනාශකය ඔහුගේ වගාවට යෙදිය හැක්කේ වර්ෂයට දෙවරක් පමණයි කියලා නිර්දේශ වෙලා තියෙනවා කියලා. අර කිව්වා වාගේ, කෘමීන් හිටි කුඩා තැනට විතරක් කෘමිනාශකය යෙදුවත් ඔහු ඒක ගන්නේ ඒ කෘමිනාශකය තම වගාවට යෙදිය හැකියැ’යි නිර්දේශ වෙලා තියෙන වාර දෙකෙන් එකක් ඒ මගින් ඉවර වෙනවා කියලා. බැරිවෙලාවත් එයා ඒ කෘමිනාශකය යෙදුවේ අදාළ කුඩා තැනට විතර නම් ඔහු තම වගාවටම කෘමිනාශකය යෙදිය හැකි එක වාරයක් එමගින් අයින් කරලා දානවා.

නමුත් ලංකාවේ එහෙම නෑනෙ. පොඩි තැනක උවදුරක් තිබුණොත් එතෙන්ටත් කෘමිනාශක ගහනවා. ආයෙ තව තැනක තිබ්බොත් එතනටත් ගහනවා. ඒ තැන්වලින් ආයෙ මුල් තැනට ආවොත් ආයෙ ආයෙ ගහනවා. ඒ විදිහේ විනයක් ජපානේ ගොවියන්ට ඒ අයගේ ඇඟෙන්ම එන්නේ.

ගොවියන් තුළ තමන් කරන කාර්යය ගැන අවංක අදහසක් තියෙන්න ඕනෑ. මගේ පලදාව වැඩිකරගෙන, මං වගා කරන ගෙඩිය ලොකු වෙලා, කොළ ටික ලස්සන කරගෙන විතරක් හරියන්නේ නෑ තව කෙනෙක්ට කන්න පුළුවන් විදිහට දෙන්න ඕනෑ කියන ආකල්පය තියෙන්න ඕනෑ. සමහර විට ගොවියන් විශාල වශයෙන් දුප්පත් වීම වගේ කාරණා මේ සඳහා බලපාන්න පුළුවන්. ඒ නිසා තමයි අපි නීතියක් ගොඩනගලා නිලධාරීන් මගින් ඒ දේ ගොවියන්ට ගෙනියන්න ඕනෑ. හැබැයි ඒකට ගොවියා විතරක් අනුගත වෙලාත් බෑ. පොහොර විකුණන සිල්ලර වෙළෙන්දාගේ ඉඳන් පොහොර ගෙන්වන සමාගම දක්වා ඒ සඳහා අනුගත වෙන්න ඕනෑ.

මෙහෙ ඇතැම් විට අස්වැන්න ගොවියාගෙන් පාරිභෝගිකයාට යන්න පෙර අතරමැදි අවස්ථාවල සසම්භාවී ලෙස පරීක්ෂා කෙරෙනවා. ඒ අස්වැන්න ගොවියාගෙන් මිලදීගන්න පෞද්ගලික සමාගම් විසින්. ගොවියා අද එයාගේ තක්කාලි වගාවේ අස්වැන්න නෙලනවා නම් ඒ අස්වැන්න මිලදීගන්න සමාගම ගොවියාට දැනුම් දෙනවා තක්කාලි කිලෝ දෙකක් විතර පරීක්ෂණාගාරයට එවන්න කියලා. ඒ අය පරීක්ෂා කරනවා භෝගයක තිබිය හැකි උපරිම රසායන ද්‍රව්‍යයන් ඉක්මවා ඒවායේ තියෙනවාද කියලා. තිබුණොත් ගොවියාගේ අස්වැන්න ප්‍රතික්ෂේප වෙනවා. මේ රටවල විශේෂත්වය මේවා කරන්නේ රජයෙන් නෙමෙයි ගොවියාගේ අස්වැන්න මිලදී ගන්නා පෞද්ගලික සමාගම් මගින්ම වීම.

අපිටත් පුළුවන් නම් දඹුල්ල ආර්ථික මධ්‍යස්ථානය වගේ තැනකදීවත් මෙහෙම පරීක්ෂා කරන්න. එතකොට ගොවියන් ඉබේම පුරුදු වෙනවා තමන්ගේ අස්වැන්න ප්‍රතික්ෂේප නොවන විදිහට නිසි ප්‍රමිතියට කෘෂි රසායන භාවිත කරලා වගා කටයුතු කරන්න.

කෘෂි රසායන භාවිතය සම්බන්ධ මේ සැකය දුරු කිරීමට අපිට ගත හැකි වෙන විකල්ප ලෙස ඔබ දකින්නේ මොනවාද?
නිර්පාංශු වගාව එහෙමත් නැතිනම් ග්‍රීන් හවුස්වල වගා කිරීම ලංකාව වගේ රටකට ඉතාමත් හොඳින් ගැළපෙන ක්‍රමයක්. ඒ සඳහා බොහෝවිට යොදාගන්නේ කොහුබත් වගේ මාධ්‍යයක්නේ. අපි ඒවාට යොදන්නේ දියර පොහොර. වතුරත් එක්ක කලවං කරලා අවශ්‍ය පොහොර දුන්නාට පස්සේ ඒකෙන් ගහ කොටසක් උරාගෙන තව කොටසක් ඉවත් වෙනවා. ඒ ගලා යන වතුරෙන් සාම්පල් එකක් ගත්තාම අපිට දැනගන්න පුළුවන් පොහොරවලින් ගහ උරාගත්ත ප්‍රමාණය මොකද්ද කියලා. ඒ ඒ බෝගය ඒ ඒ වයසෙදී ලබාගත යුතු ඒ ඒ පෝෂණ සංඝටක ගැන නියතයක් ගොඩනගලා තියෙන නිසා අපිට නිශ්චිතව මැනගන්න පුළුවන් ගහට තව කොච්චර පොහොර අවශ්‍යද කියලා. ඒ අනුව අපි නැවත එකතු කරන්නේ මදි ප්‍රමාණය විතරයි.

ඒ විතරක් නෙමෙයි ගහේ මුල් උරාගෙන ඉවත යන වතුර පවා පසට එකතු වෙන්නේ නෑ. ඒවා වෙනම එකතු කරලා නැවත භාවිතයට ගන්න පුළුවනි. අපි මෙහේ කරන්නේ පොහොර අඩංගු ඒ වතුර එකතු කරලා එහි බැක්ටීරියා වගේ දේවල් තියෙනවා නම් ඒවා නැතිවෙන්න පොඩි යූවී ප්‍රතිකාරයක් කරලා නැවත භාවිතයට ගන්න එක. ඒක ඉතා සරල තාක්ෂණයක්.

අනික් වැදගත් කාරණය තමයි ජපානය වගේ රටවල ශීත කාලයට අපි ග්‍රීන් හවුස් වෙනම උණුසුම් කරන්න ඕනෑ. ඒකට විශාල වියදමක් යනවා. නමුත් ලංකාවේ ගොඩක් ප්‍රදේශවල දවල් සහ රාත්‍රී තියෙන ස්වාභාවික උණුසුම ම භාවිත කරලා මේ වැඩේ කරන්න පුළුවන්.

සාමාන්‍යයෙන් හරිතාගාරයක් නිවැරදිව පවත්වාගෙන යද්දී එය බාහිර පරිසරයෙන් බොහෝ සේ වහලා තියෙන නිසා ස්වාභාවිකවම කෘමීන් ආදි සතුන් පාලනය වෙනවා. බැරිවෙලාවත් පළිබෝධකයින් ඇතුළට ආවොත් අද ගොඩක් රටවල කරන්නේ ඒ සඳහා කෘමිනාශක යෙදීම නෙමෙයි, ඒ පළිබෝධකයන්ව ආහාරයට ගන්න වෙනත් කෘමීන් ඇතිකිරීම. ඒ කෘමියා වගාවේ ව්‍යාප්ත වෙලා අපේ වගාවට හානි කරන පළිබෝධකයාව ආහාරයට ගන්නවා. නැතිනම් උගේ බිත්තර වගේ දේවල් ආහාරයට අරගෙන පලිබෝධකයා පාලනය කරනවා. මේක හරිතාගාර ඇතුළේ වගා කිරීම්වලදී විතරක් නෙමෙයි එළිමහන් වගාවේදී පවා දියුණු රටවල විශාල වශයෙන් යොදාගන්නවා. හැබැයි ඒ වගේ අවස්ථාවල වගාවට කෘෂි රසායන යොදද්දී අර කෘමියාට හානි නොවන මෘදු රසායන යොදන්න වගබලාගන්න ඕනෑ. ඒ නිසා අධිරසායන භාවිත කිරීමට ගොවියා තුළ ස්වයංවාරණයකුත් ඇති වෙනවා. නමුත් ලංකාව මේ වගේ දේවල් හඳුන්වා දෙන්න උත්සාහ කරන්නේ නැති එක ගැටලුවක්.

නමුත් කෘමි පාලනය සඳහා ජාත්‍යන්තරව ගොඩනගලා තියෙන ෂඡඵ වගේ ක්‍රමවේද ලංකාවේ නිවැරදිව භාවිත වෙන්නේ නෑ.

මේ කාබනික පොහොර ප්‍රශ්නය නිසා ලංකාවේ දැනටමත් හරිතාගාර පවත්වාගෙන යන ගොවියන්ට විශාල හානියක් වෙලා. මොකද දැන් ඊට අවශ්‍ය දියර ගෙන්නන්නේ නෑ. අනික තිබුණත් ඒවායේ මිල ඉතාම වැඩි බව ලංකාවේ නිර්පාංශු වගාව කරන අය කියනවා.■

නීතිඥ නුවන් බෝපගේ – පසුගිය දිනවල දී කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන් සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය ක්‍රියා කළ                                                                  ආකාරය සියලුම නෛතික රාමුවලට පටහැණියි.

■ අමන්දිකා කුරේ

බඩු මිල ඉහළ යාම, තෙල් මිල ඉහළ යාම, පොහොර අර්බුදය වැනි ජන ජීවිතයට බලපාන බොහෝ කාරණා හේතුකොටගෙන මහජනතාව වීදිබැස සිය විරෝධය ආණ්ඩුවට දක්වන මොහොතක එම උද්ඝෝෂණවලට සම්බන්ධ වූ දේශපාලන නායකයෝ පොලිසිය විසින් නිරෝධායන නීතිය යටතේ අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදහ. එම ක්‍රියාකාරීන්ට උසාවියෙන් ඇප ලබා දී තිබියදීත් ඔවුන් පොලිසිය බලහත්කාරීව නිරෝධායනයට යොමු කිරීම පසුගිය දිනවල මහත් ආන්දෝලනාත්මක පුවතක් විය. එම උද්ඝෝෂණවලට සම්බන්ධ වී සිටි කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ දී පොලිසිය ඒ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියා කළ ආකාරය ගැන සමාජය තුළ කතාබහක් නිර්මාණ වී ඇති මොහොතක මෙම ලිපියෙන් අප එසේ අඩන්තේට්ටම්වලට ලක් වූ කාන්තාවන්ගේ අත්දැකීම් හා ඒ සම්බන්ධ නීතිමය පසුබිම ගැන කතාකිරීමට බලාපොරොත්තු වෙමු.මේ සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමුවුණේ ජුලි 07 වැනි දින ඉංජිනේරු සංස්ථා සේවකයන්ගේ වැටුප් සම්බන්ධ අරගලයට සහාය දැක්වීමට පැමිණි කම්කරු අරගල මධ්‍යස්ථානයේ දුමින්ද නාගමුව මහතා ඇතුළු පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිද්ධියත් සමග ය. උසාවියෙන් ඇප ලබා සිටි එම පිරිස පොලිසිය විසින් නිරෝධායනය සඳහා රැගෙන යාමට වාහනවලට දමා ගනිමින් සිටිය දී, එහි සිටි කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියකට ඉහළ පොලිස් නිලධාරියෙකු විසින් පා පහරක් එල්ල කිරීමේ දර්ශන මාධ්‍ය හරහා ප්‍රසිද්ධ විය.

ලංකාවේ දැනට පවතින නීතිවලට අනුකූලව කාන්තාවක පරීක්ෂා කරන්නේ නම් හෝ ස්පර්ශ කරන්නේ නම් එය අනිවාර්යයෙන් ම කළ යුතු වන්නේ කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියන් විසින් ය. සැකකරුවන්ට පහර දීමේ අයිතියක් ද පොලිසියට නොමැත. දඬුවම් කිරීමේ බලය ඇති ආයතනය වන්නේ අධිකරණයයි. කාන්තාවකගේ අකමැත්තෙන් කිසිදු පිරිමියකුට ඇගේ ශරීරය ස්පර්ශ කළ නොහැකි අතර එය පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන්ට ද වලංගු ය. එසේ බලහත්කාරීව කාන්තාවක ස්පර්ශ කරන්නේ නම් එය හිංසනයකි. ඇතැම් විට එය ලිංගික හිංසනයක් ලෙසද අර්ථ දැක්විය හැකි ය.

පසුගිය වසරේ දී ද මෙවැනි ම සිදුවීමක් වාර්තා වූ අතර, ඒ ඇමරිකාවේ පොලිස් නිලධාරියෙකු විසින් ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් නැමැති නිරායුධ කළුජාතිකයෙකු ගෙල සිරකර මරා දැමීමට විරෝධය පළ කරමින් 2020 ජුනි 09වන දින පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය සංවිධානය කර තිබූ විරෝධතාවට සම්බන්ධ වී සිටි පිරිස් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ දී ය. එහි දී පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගත් පිරිස කුඩා ලොරියකට දමා ගත් අතර, අත් අඩංගුවට ගනු ලැබූ එම පක්ෂයේ ක්‍රියාකාරිනියක පොලිස් නිලධාරීන් විසින් ඔසවා ලොරිය තුළට විසි කළ ආකාරය මාධ්‍යවේදීන්ගේ කැමරාවල සටහන්ව තිබිණි. එම සිදුවීම නිසා එම ක්‍රියාකාරිනියට රෝහල්ගතව ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට ද සිදුවිය.

ජුලි 07 වන දින පොලිස් නිලධාරියාගේ පා පහරට ලක් වූ කම්කරු අරගල මධ්‍යස්ථානයේ ක්‍රියකාරිනී නයනා රංගනී ජයවර්ණ මහත්මිය ඇයගේ එම අත්දැකීම සම්බන්ධයෙන් ‘අනිද්දා’ වෙත මෙලෙස අදහස් පළකළා ය. ‘ඉංජිනේරු සංස්ථා පරිශ්‍රයේ දී මා ඇතුළු පිරිස අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන් විසින්. එක් කාන්තා නිලධාරිනියක් සිටියත් මාව අත්අඩංගුවට ගෙන පොලිස් ජීප් රථයට දමාගත්තේ පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන් විසින්. අපව බලෙන් නිරෝධායනයට රැගෙන යාමේදී විරෝධය පළ කළ නිසා එතැන සිටි ඉහළ පොලිස් නිලධාරියෙක් උසාවි භූමිය තුළ දී ම මට පා පහරක් එල්ල කළා. මාධ්‍යයට වසං වී ඔහු එය කිරීමට හැදුවත් එය මාධ්‍යවේදීන්ගේ කැමරාවලට හසු වී තිබුණා.’

අප කළ විමසීමකදී නිදහස උදෙසා කාන්තා ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් හේමමාලි අබේරත්න මහත්මිය ප්‍රකාශ කළේ මෙම සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාවට පැමිණිල්ලක් යොමු කළ බවයි. ඊට අමතර ව පොලිසියේ ළමා හා කාන්තා කාර්යාංශයට ද මේ සම්බන්ධයෙන් පැමිණිල්ලක් යොමු කර ඇත.

ඉන්පසු අධ්‍යාපනය මිලිටරීකරණය කිරීමට ගෙන එන කොතලාවල පනතට විරෝධය දක්වමින් නිදහස් අධ්‍යාපනය උදෙසා සිසු-ජන ව්‍යාපාරය විසින් පසුගිය 08 වන දින සංවිධානය කළ විරෝධතාවට සම්බන්ධ වූ පිරිස් ද පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ අතර එහි දී ද කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන් ද මැදිහත් වී තිබුණි. එදින උද්ඝෝෂණයට සම්බන්ධ වූ විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යාවක ‘අනිද්දා’ වෙත පැවසුවේ එම විරෝධතාවට සම්බන්ධ වූ ඇතැම් කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන් පිරිමි පොලිස් නිලධාරීන් විසින් බිම දිගේ ඇදගෙන යනු ලැබූ බවයි.

එදින විරෝධතාවේදී අත්අඩංගුවට ගෙන පසුව මුදා හරින ලද හැත්තෑ දෙහැවිරිදි නැණසීලි ලියනගේ මහත්මිය ජුලි 12 වැනි දින ප්‍රතිකාර සඳහා මහනුවර රෝහලට ඇතුළත් වී තිබුණි.

කොතලාවල පනතතට එරෙහි උද්ඝෝෂණයේ දී තමාට විඳීමට සිදු වූ අත්දැකීම සම්බන්ධයෙන් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යාවක, නිර්නාමිකව සිටිනු කැමතිව තම අත්දැකීම මෙලෙස විස්තර කළා ය.

‘අපි උද්ඝෝෂණය ආරම්භ කරලා ටික වෙලාවකින් පොලිසිය ඇවිල්ලා උද්ඝෝෂණයට සම්බන්ධ වෙලා හිටපු පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගත්තා. එතැන දී පොලිසිය හා අපි අතර යම් කලබලකාරී තත්වයක් ඇති වෙලා තිබුණේ. ඒ වෙලාවෙ දී ඉහළ පොලිස් නිලධාරියෙක් මගේ ළඟට පැමිණ ‘මැඩම් ඔයත් දැන් යන්න’ කියමින් මගේ ශරීරයේ පසුපස අනිසි ලෙස ස්පර්ශ කළා.’ ඇය තවදුරටත් පැවසුවේ එම පොලිස් නිලධාරියාට තමා එම ක්‍රියාවට බැණ වැදුණු බවත් එයින් කෝපයට පත් වූ පොලිස් නිලධාරියා ඇයගේ අතේ තිබූ සටන් පාඨ ලියන ලද කුඩා බැනරය උදුරාගෙන විසි කළ බවත්ය.

පොදුවේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය සම්බන්ධයෙන් ඇති වී තිබෙන ගැටලුවට හා උද්ඝෝෂණ මර්දනය කිරීමට මුහුණ දෙනවා මෙන් ම, උද්ඝෝෂණවලට සම්බන්ධ වන කාන්තාවන්ට ඔවුන් කාන්තාවන් වීම නිසාම විශේෂ වූ පීඩාවන්ට මුහුණ දීමට සිදුව තිබෙන්නේ එවැනි සිදුවීම් වළක්වාලමින් නීති රාමු පවා පවතින වටපිටාවක දී ය.
පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගැනීමේ දී අත් අඩංගුවට පත් වූ කාන්තාවන් හැඳ සිටි ඇඳුම් අසාමාන්‍ය ලෙස ඉරී ගොස් තිබුණි. ඒවා චේතනාන්විතව ම පොලිසිය විසින් ඉරා දැමුවේ ද යනුවෙන් සැකයක් පවතින බව පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ අධ්‍යාපන ලේකම් පුබුදු ජයගොඩ සමාජ මාධ්‍ය වෙත සටහනක් තබා තිබුණි. 08 වැනි දින මෙම ගැටුමට මැදි වූ කිසිදු පිරිමියකුගේ ඇඳුමකට හානි නොවී අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ කාන්තාවන් හැඳ සිටි ඇඳුම් පමණක් අසාමාන්‍ය ප්‍රමාණයකින් ඉරී ගොස් තිබුණේ කෙසේ ද යන්න ප්‍රශ්න සහගත ය.

පොලිසිය දිගින් දිගටම මෙවැනි නීති විරෝධී අපචාරී ක්‍රියාවල නිරත වීමෙන් හැඟවෙන්නේ, එක්කෝ ඔවුන් මෙමඟින් ඔවුන්ගේ පහත් ලිංගික ආශාවන් ඉෂ්ට කරගන්නා බවයි. නැතිනම් කාන්තාවන් අනවශ්‍ය ලෙස ස්පර්ශ කිරීම හා ඇඳුම් ඉරා දැමීම නිසා ඔවුන් ලැජ්ජාවට හා අපහසුතාවට පත් වී නැවත විරෝධතාවලට සම්බන්ධ නොවී සිටිනු ඇතැයි යන අමනෝඥ අදහසක් මත සිට කටයුතු කරන බවයි. එසේත් නැතිනම් පොලිස් නිලධාරීන් මෙම කරුණු දෙක ම ඉෂ්ට කරගන්නවා වන්නට ද පුළුවන. අනෙක් අතට බොහෝ අවස්ථාවල මෙලෙස කාන්තාවන්ට හිංසනය කර ඇත්තේ සාමාන්‍ය පොලිස් නිලධාරීන් නොව ඉහළ පොලිස් නිලධාරීන් විසින් ය. එනිසා මෙම කටයුත්ත චේතනාන්විතව සැලසුම්සහගතව සිදු කරන ක්‍රියාවක් බවට සැක කළ හැකි ය.

මෙම සිදුවීම් පෙළ සම්බන්ධයෙන් පවතින නීතිමය රාමුව පිළිබඳ අපි නීතිඥ නුවන් බෝපගේ මහතාගෙන් විමසීමක් සිදු කළෙමු.

ඔහු සඳහන් කළ ආකාරයට අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහයේ 30 වන වගන්තියට අනුකූලව කාන්තාවක පරීක්ෂා කරන්නේ නම් අනිවාර්යයෙන්ම එය කළ යුතු වන්නේ කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියන් විසින් විය යුතු අතර එහි දී ඉතාම දැඩි විනයක් පවත්වාගත යුතු ය. එමෙන් ම පොලිස් දෙපාර්තමේන්තු නියෝගවලට අදාළව උද්ඝෝෂණ විසුරුවා හැරීමේ දී කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියන් ඒ සඳහා කලින් ම සූදානම් කරගෙන සිටිය යුතුය. එහිදී ඉහත කී 30 වන වගන්තිය දැඩිව ආරක්ෂා කළ යුතු ය. එහෙත් පසුගිය දිනවල දී කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන් සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය ක්‍රියා කළ ආකාරය ඉහත සියලුම නෛතික රාමුවලට පටහැණි බව ඔහු සඳහන් කළේ ය.

උද්ඝෝෂණ ස්ථානයක් යනු අපරාධ ස්ථානයක් නොවන බැවින් ඉහත කී වගන්තිවලට අනුකූලව හා නිරෝධායන පනතට අනුව, පසුගිය දිනවල කරන ලද අත්අඩංගුවට ගැනීම් නීතියට පටහැනි බව ද කාන්තාවන්ව අනිසි ලෙස ස්පර්ශ කිරීම් ආදිය දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 345 වගන්තිය ප්‍රකාරව ලිංගික අඩන්තේට්ටම් යටතේ අපරාධමය වරදක් බව ද ඔහු වැඩිදුරටත් ප්‍රකාශ කළේ ය. මෙහි දී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවීමක් සිදු වී ඇති අතර භාෂණයේ නිදහස, ක්‍රෑර අමානුෂික වධබන්ධනයන්ට ලක් නොවී සිටීමේ අයිතිය වැනි අයිතීන් කඩ වීම නිසා මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් ගොනු කළ හැකි බවද, ඊට අමතර එම කාන්තාවන්ට ලිංගික අඩන්තේට්ටම් සිදු වී ඇත්නම් දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 345 වගන්තිය ප්‍රකාරව අපරාධ නඩුවක් ගොනු කළ හැකි බවද නීතිඥ නුවන් බෝපගේ කියා සිටියේ ය.

මෙම සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් ගනු ලබන ක්‍රියාමාර්ග කුමක්දැයි දැනගැනීමට අප ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිසමේ කොමසාරිස් ආචාර්ය නිමල් කරුණාසිරි සම්බන්ධ කරගත්තෙමු.

ඔහු ප්‍රකාශ කළේ උසාවි භූමිය තුළ කාන්තාවකට පොලිස් නිලධාරියෙකු පා පහරක් එල්ල කිරීමේ සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් පොලිස්පතිවරයා දැනුවත් කළ අතර, ඒ සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණයක් වහාම පවත්වා වාර්තාවක් ලබා දෙන ලෙස මානව හිමිකම් කොමිසම පොලිස්පතිවරයාට දැනුම් දී ඇති බවයි.

ලෝක ඉතිහාසය තුළ ද අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සටන් කළ කාන්තාවන්ට විවිධාකාර පීඩාවන්ට ලක් වන්නට සිදු විය. කාන්තාවන්ට ඡන්ද අයිතිය ඉල්ලා සටන් කළ ඇලිස් පෝල් වැනි කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන්ට ද විවිධ අඩන්තේට්ටම්වලට ලක් වෙමින් මාස ගණන් සිරගත වීමට පවා සිදු වූ අතර එයින් කාන්තාවන්ට ඡන්ද බලය දිනාගැනීමේ අරගලය වඩ වඩාත් ශක්තිමත් වූවා මිස පාලකයන් සිතූ පරිදි එය මර්දනයට ලක් වීම සිදු නොවී ය. එනිසා මෙලෙස විරෝධතාවලට සම්බන්ධ වන කාන්තාවන් අඩම්න්තේට්ටම්වලට ලක් කිරීමෙන් සිදුවන්නේ එම අරගල වඩ වඩාත් ශක්තිමත් වීම මිස ඒවා මර්දනය වීම නොවේ.■

• රටේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධ ආයතන, භාණ්ඩාගාරය, මහා බැංකුව, බැංකු, මූල්‍ය ආයතන, රක්ෂණ සමාගම් ආදි මෙකී නොකී සියලුම වැදගත් ආයතන ඇත්තේ රාජපක්ෂවරුන් යටතේ

කැබිනට් අමාත්‍යවරුන්ට හා රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්ට විෂයන් වෙන්කිරීම රාජ්‍ය ආයතන හා කාර්යභාරයන් වෙන්කරන ජනාධිපතිවරයාගේ අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රය අවසන් වරට නිකුත් කරනු ලැබුවේ ජුලි 08 වැනිදාය. එම ගැසට් පත්‍රයෙන් සිදුකර තිබුණේ ඊට පෙර දින එනම් ජුලි 07 දින ඇමරිකානු පුරවැසි බැසිල් රාජපක්ෂ මුදල් ඇමතිවරයා ලෙස පත්කිරීමට අදාළ විෂයන් වෙන්කිරීමේදී සිදුවූ වරදක් නිවැරදි කිරීමය. ඒ අලුතින් ඇති කරන ලද අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂට පවරන ලද ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හා සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ තවත් රාජ්‍ය ආයතන 03ක් පැවරීමය. එම ගැසට් පත්‍රයෙන් බැසිල් රාජපක්ෂට පවරා තිබූ ආයතන 03ක් ඒ අනුව අඩුකිරීමය.

ජනාධිපතිවරයා බලයට පත්වූ දා සිට අමාත්‍යවරුන්ට විෂයන් පැවරීමේ මෙම ගැසට් පත්‍රය 18 වතාවක් නිකුත් කර ඇති අතර එමගින් අපට පෙන්නුම් කරන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ වියතුන් සකස් කරනවා යැයි කී, විද්‍යාත්මකව විෂයන් වෙන් කිරීමේ කැබිනට් මණ්ඩලය විහිළුවක් බවට පත්වී ඇති බවයි. නැතිනම් බලයට පත්වී අවුරුදු දෙකකටත් අඩු කාලයකින් ඒ සඳහා මෙතරම් ගැසට් ගැසීමේ අවශ්‍යතාවක් පැන නැඟිය නොහැකිය.

මෙම ගැසට් පත්‍රවලින් ආසන්නම ගැසට් පත්‍ර ගැන සලකා බැලීමේදී වඩා වැදගත් වන්නේ බැසිල් රාජපක්ෂගේ ආගමනයත් සමඟ ජුලි 07 දින නිකුත් කළ 17 වන ගැසට් පත්‍රයය.

එහිදී බැසිල් රාජපක්ෂට අමතරව තවත් රාජපක්ෂවරයෙකුට ජනාධිපතිවරයා සලකා තිබුණි. ඔහු ශෂීන්ද්‍ර රාජපක්ෂය. වී, ධාන්‍ය …. ලෙස ඇරඹුණ ඔහුගේ රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශයට එහිදී කාබනික පොහොර නිෂ්පාදන ප්‍රවර්ධන හා සැපයුම් නියාමන යන අලුත් නාමකරණයක් එක්වී තිබුණි. ඒ නිකම්ම නොවේ ජාතික පොහොර ලේකම් කාර්යාලය, සීමාසහිත ලංකා පොහොර සමාගම, කොළඹ කොමර්ෂල් පොහොර සමාගම හා ශ්‍රී ලංකා ජාතික සාගිනි නිවීමේ ව්‍යාපාරය යන රාජ්‍ය ආයතන 04 ඔහුට එක්කරමින්ය. එම ආයතන ඊට පෙර අයත්ව තිබුණේ පොහොර නිෂ්පාදන හා සැපයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍ය නීතිඥ මොහාන් පී ද සිල්වාටය. මොහාන් පී ද සිල්වාට අයත් ආයතන 04ම දැන් ඔහුගෙන් ඉවත්කර ඇති නිසා ඔහු දැන් කිසිදු රාජ්‍ය ආයතනයක් නැති රාජ්‍ය ඇමතිවරයෙකු බවට පත්වී ඇත. මීට පෙර එවැන්නකුට සිටියේ ගුදම් පහසුකම්, බහාලුම් අංගණ, වරාය සැපයුම් පහසුකම් හා නැව් කර්මාන්ත සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍ය ජයන්ත සමරවීර පමණය. ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයාගේ විද්‍යාත්මක අමාත්‍යංශවල කිසිදු රාජ්‍ය ආයතනයක් නැති රාජ්‍ය ඇමතිවරුන් සංඛ්‍යාව දැන් 02ක් දක්වා ඉහළ නැග ඇත.

මේ ප්‍රවේශය අපට වැදගත් වන්නේ රාජපක්ෂවරුන්ගේ ඇමතිකම් හා ඔවුන්ට අයත් රාජ්‍ය ආයතන ගැන සාකච්ඡා කරන්නටය. කැබිනට් ඇමති මණ්ඩලය තුළ ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ, චමල් රාජපක්ෂ, බැසිල් රාජපක්ෂ හා නාමල් රාජපක්ෂ සිටිති. ඊට අමතරව රාජ්‍ය ඇමතිවරයකු ලෙස ශෂීන්ද්‍ර රාජපක්ෂ සිටී. ඇමතිකමක් නැත්තේ කුළුඳුලේම මෙවර පාර්ලිමේන්තු ආ නිපුන රණවක නම් රාජපක්ෂවරුන්ගේ සහෝදරියගේ පුත්‍රයාටය. ඒත් ඔහු මාතර දිස්ත්‍රික් සංවර්ධන කමිටුවේ ප්‍රධානියාය.

ආරක්ෂක ඇමති හා තාක්ෂණ ඇමති ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂය. අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂට ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හා සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අමාත්‍යාංශය, බුද්ධ සාසන, ආගමික කටයුතු හා සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශය සහ නාගරික සංවර්ධන හා නිවාස අමාත්‍යාංශය යන අමාත්‍යාංශ 03ක් තිබේ. චමල් රාජපක්ෂට වාරිමාර්ග ඇමති ධුරයත් ඊට අමතරව රාජ්‍ය ආරක්ෂක හා ආපදා කළමනාකරණ රාජ්‍ය අමාත්‍ය ධුරයත් තිබේ. බැසිල් රාජපක්ෂ මුදල් ඇමතිය. නාමල් රාජපක්ෂට තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍ය ධුරයත්, ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍ය ධුරයත් තිබේ. ශෂින්ද්‍ර රාජපක්ෂ කාබනික පොහොර නිෂ්පාදන ප්‍රවර්ධන රාජ්‍ය ඇමතිය.

ඒ අනුව රාජපක්ෂ පවුලේ අයියා මලෝ හා පුතුන්ට කැබිනට් අමාත්‍යාංශ 08ක් හා රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ 03ක් වශයෙන් මුළු අමාත්‍යාංශ 11ක් තිබේ. මීට අමතරව ජනාධිපති කාර්යාලය යටතේද ජාතික ප්‍රමුඛතා යනුවෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ කාර්ය සාධක බලකායන්ට අමතරව ශ්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩලය හා පෝර්ට් සිටි හෙවත් කොළඹ වරාය නගර කොමිෂන් සභාව ඇත. මේ අමාත්‍යාංශ 11 තුළ හා ජනාධිපති කාර්යාලය යටතේ මතුපිටින් බැලූ විට රාජ්‍ය ආයතන 134ක් තිබෙන බව පෙනේ. ඒත් ඇත්ත ආයතන ගණන ඊට වඩා වැඩිය. ඊට හේතුව රාජ්‍ය ආයතන කිහිපයක් එකක් ලෙස දක්වා තිබීමේ අවස්ථා මෙම ගැසට් පත්‍රවල දක්නට ලැබීමය. ඒ සඳහා හොඳම උදාහරණය ඇත්තේ බැසිල් රාජපක්ෂගේ මුදල් අමාත්‍යාංශය යටතේය. සියලු රාජ්‍ය බැංකු, මූල්‍ය, රක්ෂණ හා ඒවායේ පාලිත සමාගම් හා ආශ්‍රිත ආයතන එහි දක්වා ඇත්තේ එක් රාජ්‍ය ආයතනයක් ලෙසය. නමුත් ඒ යටතේ රාජ්‍ය බැංකු ගණනාවක්, එම බැංකුවලට අනුබද්ධ ආයතන ගණනාවක් තිබේ. එසේම රජයේ ශ්‍රී ලංකා රක්ෂණ සංස්ථාව ගතහොත් එහි පාලනය යටතේ ලිට්රෝ ගෑස් සමාගම, ලංකා හොස්පිට්ල්ස්, ග්‍රෑන්ඩ් හයට් හෝටල් ව්‍යාපෘතිය ආදිය තිබෙන බව හඳුනාගත හැකිය. ටෙලිකොම් සමාගම සම්බන්ධයෙන් තත්වය එයමය. ඒ අනුව ඇත්ත වශයෙන්ම රාජපක්ෂ පවුලේ සාමාජිකයන් යටතේ නිල වශයෙන් පාලනය වන රාජ්‍ය ආයතන සංඛ්‍යාව ආසන්න වශයෙන් 150ක් පමණ වන බව හඳුනාගත හැකිය.

මෙම සටහනේ වෙන වෙනම දක්වා ඇති මේ රාජ්‍ය ආයතන නිකම්ම නිකම් රාජ්‍ය ආයතන නොවන බව පැහැදිලිය. ඒවා රටේ වැදගත්ම රාජ්‍ය ආයතනයන්ය. එය ගැසට් මගින් ප්‍රකාශයට පත්කර ඇති මුළු රාජ්‍ය ආයතන සංඛ්‍යාව වන 369න් තුනෙන් එකකටත් වඩා වැඩිය. සංඛ්‍යාත්මකව මුළු රටෙන් තුනෙන් එකකටත් වඩා වැඩි රාජ්‍ය ආයතන සංඛ්‍යාවක් රාජපක්ෂවරු පාලනය කරනවා යැයි කිව හැකි වුවත් එසේ පාලනය කරන රාජ්‍ය ආයතනවල ප්‍රබලත්වය අනුව එය ඊට වැඩි එකක් ලෙසද හඳුනාගත හැකිය.

ඒ අනුව 18 වතාවකදී අලුතින් අමාත්‍යාංශ හා රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ ඇති කිරීමේදී හා විෂයන් වෙනස් කිරීමේදී රාජපක්ෂ පවුලේ සාමාජිකයන් අතර බෙදාගත් රාජ්‍ය ආයතන සංඛ්‍යාවේ වෙනසක් වී නැති බව එම ගැසට් අධ්‍යයනය කිරීමේදී පෙනී යයි.

රටේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධ ආයතන, භාණ්ඩාගාරය, මහා බැංකුව, බැංකු, මූල්‍ය ආයතන, රක්ෂණ සමාගම් ආදි මෙකී නොකී සියලුම වැදගත් ආයතන ඇත්තේ රාජපක්ෂවරුන් යටතේය. මෙතෙක් ඒ ඒ අමාත්‍යාංශය විෂයන්ට අයත්ව තිබූ අරමුදල් පවා දැන් ඇත්තේ ඒ ඒ අමාත්‍යාංශ යටතේ නොව රාජපක්ෂවරුන් යටතේය. එසේ වුවද සැබෑව වන්නේ මුළු රටේ සියලු රාජ්‍ය ආයතන සම්බන්ධයෙන් අවශ්‍ය නම් තීන්දු තීරණ ගැනීමේ බලය රාජපක්ෂවරුන්ට ඇති බවත් එය කැබිනට් පත්‍රිකා ඉදිරිපත් කිරීම හා නිලධාරීන් පත්කිරීම ආදියේදී පෙන්නුම් කර ඇති බවත්ය. ඒ අනුව මේ ආණ්ඩුව වූ කලි මෙතෙක් පැවති රාජපක්ෂ ආණ්ඩු මෙන්ම රාජපක්ෂ පවුලේ ආණ්ඩුවක් මිස වෙනසක් නැත.■

කිසිම රාජ්‍ය ආයතනයක් නැති රාජ්‍ය ඇමති

ශෂීන්ද්‍ර රාජපක්‍ෂට දීම සඳහා මොහාන් පී ද සිල්වා යටතේ තිබුණු රාජ්‍ය ආයතන 04ම දැන් ඔහුගෙන් ඉවත්කර ඇති නිසා ඔහු දැන් කිසිදු රාජ්‍ය ආයතනයක් නැති රාජ්‍ය ඇමතිවරයෙකු බවට පත්වී ඇත.

අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ

ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හා සැලස්ම් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අමාත්‍යාංශය:
ජාතික ක්‍රම සම්පාදන දෙපාර්තමේන්තුව, ජන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුව, ප්‍රතිපත්ති අධ්‍යයන ආයතනය, තිරසර සංවර්ධන සභාව, කොම්ප්ට්‍රෝලර් ජනරාල් කාර්යාලය, තක්සේරු දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා ගිණුම් හා විගණන ප්‍රමිති සමීක්ෂණ මණ්ඩලය, ශ්‍රී ලංකා මහජන උපයෝගිතා කොමිෂන් සභාව, සුබසාධක ප්‍රතිලාභ මණ්ඩලය, රාජ්‍ය සේවා අන්‍යොන්‍ය අර්ථසාධක සංගමය, බුද්ධ ශාසන අරමුදල, බෞද්ධ පුනරුද අරමුදල, මධ්‍යම සංස්කෘතික අරමුදල

බුද්ධ ශාසන, ආගමික හා සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශය:
බෞද්ධ කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුව, හින්දු ආගමික හා සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුව, ක්‍රිස්තියානි ආගමික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුව, මුස්ලිම් ආගමික හා සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුව, සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික කෞතුකාගාර දෙපාර්තමේන්තුව, ප්‍රසිද්ධ රැඟුම් පාලක මණ්ඩලය, ජාතික ලේඛනාරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික චිත්‍රපටි සංස්ථාව, එස් ඩබ්ලිව් ආර් ඩී බණ්ඩාරනායක ජාතික අනුස්මරණ පදනම, ජේ ආර් ජයවර්ධන පදනම

නාගරික සංවර්ධන හා නිවාස අමාත්‍යාංශය:
ජාතික භෞතික සැලසුම් දෙපාර්තමේන්තුව, හොටෙල් ඩිවලපර්ස් (ලංකා) පෞද්ගලික සමාගම.

ඇමති නාමල් රාජපක්ෂ

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය:
ක්‍රීඩා සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික තරුණ සේවා සභාව, ජාතික යොවුන් සේනාංකය, සී/ස තරුණ සේවා සමුපකාරය, නායකත්ව සංවර්ධන ජාතික මධ්‍යස්ථානය, මිසිස්බල හා රැකීරක්ෂා දෙපාර්තමේන්තුව, ස්මාර්ට් ශ්‍රී ලංකා ආයතනය, ජාතික ක්‍රීඩා සභාව

ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය:
කාර්මික තාක්ෂණ ආයතනය, ශ්‍රී ලංකා ඉන්ස්ටිටියුට් ඔෆ් නැනෝ ටෙක්නොලොජි ප්‍රයිවට් ලිමිටඩ්, ජාතික විද්‍යා හා තාක්ෂණ කොමිෂන් සභාව, ශ්‍රී ලංකා ප්‍රමිති ආයතනය, ශ්‍රී ලංකා ඉන්ස්ටිටියුට් ඔෆ් බයෝටෙක්නොලොජි ප්‍රයිවට් ලිමිටඩ්, සියලු තොරතුරු තාක්ෂණ උද්‍යාන.

ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ

ජනාධිපති කාර්යාලය:
ශ්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩලය, කොළඹ වරාය නගර ව්‍යාපෘතිය

ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය:
ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානි කාර්යාලය, ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාව, ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව, ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව, රාජ්‍ය බුද්ධි සේවාව, ශ්‍රී ලංකා වෙරළාරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව, සර් ජෝන් කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාලය, ආරක්ෂක සේවා අණ හා මාණ්ඩලික විද්‍යාලය, ජාතික ශිෂ්‍යභට බලකාය, මිලෝදා ආයතනය (ඇකඩමි ඔෆ් ෆයිනෑන්සියල් ස්ටඩීස්) කොතලාවල ආරක්ෂක විශ්වවිද්‍යාලයේ පීඨයක් ලෙස

තාක්ෂණ අමාත්‍යාංශය:
ශ්‍රී ලංකා විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිෂන් සභාව සහ අනුබද්ධිත ආයතන, තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණ නියෝජිතායතනය හා ඊට අනුබද්ධිත ආයතන, ශ්‍රී ලංකා පරිගනක හදිසි ප්‍රතිචාර සංසදය, ශ්‍රී ලංකා ටෙලිකොම් සමාගම හා එහි පාලිත සමාගම් සහ ආශ්‍රිත ආයතන, පුද්ගලයන් ලියාපදිංචි කිරීමේ දෙපාර්තමේන්තුව.

ඇමති චමල් රාජපක්ෂ

වාරිමාර්ග අමාත්‍යාංශය:
වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුව, උමා ඔය, මොරගහකන්ද, කළුගඟ, ගිං, නිල්වලා, මල්වතු ඔය ඇතුළු අනෙකුත් ප්‍රධාන වාරිමාර්ග සංවර්ධන ව්‍යාපෘති, ඉංජිනේරුමය කාර්යයන් පිළිබඳ මධ්‍යම උපදේශක කාර්යාංශය හා එහි පාලිත සමාගම් සහ ආශ්‍රිත සමාගම්, ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරුවරුන්ගේ සභාව

රාජ්‍ය ආරක්ෂක හා ආපදා කළමනාකරණ රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය:
රෙජිස්ට්‍රාර් ජනරාල් දෙපාර්තමේන්තුව, ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුව, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සඳහා වන ලේකම් කාර්යාලය, ව්‍යසන කළමනාකරණය සඳහා වූ ජාතික සභාව, ආපදා කළමනාකරණ මධ්‍යස්ථානය, ජාතික ආපදා සහන සේවා මධ්‍යස්ථානය, කාලගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික ගොඩනැගිලි පර්යේෂණ සංවිධානය, රක්නා ආරක්ෂණ ලංකා ලිමිටඩ්, රසායනික අවි සම්මුතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ජාතික අධිකාරිය, ජාතික අන්තරායකාර ඖෂධ පාලක මණ්ඩලය, ආරක්ෂක සේවා පාසල, ජාතික ආරක්ෂක අරමුදල, ආරක්ෂක පර්යේෂණ හා සංවර්ධන මධ්‍යස්ථානය, ශ්‍රී ලංකා ජාතික ආරක්ෂක අධ්‍යයනය ආයතනය, ශ්‍රී ලංකා ජාතික ආරක්ෂක විද්‍යාතනය, රණවිරු සේවා අධිකාරිය, අපි වෙනුවෙන් අපි අරමුදල.

ඇමති බැසිල් රාජපක්ෂ

මුදල් අමාත්‍යාංශය: (භාණ්ඩාගාර කටයුතු) මහා භාණ්ඩාගාරය, රාජ්‍ය මූල්‍ය ප්‍රතිපත්ති දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික අයවැය දෙපාර්තමේන්තුව, කළමනාකරණ සේවා දෙපාර්තමේන්තුව, විදේශ සම්පත් දෙපාර්තමේන්තුව, රාජ්‍ය මුදල් දෙපාර්තමේන්තුව, භාණ්ඩාගාර මෙහෙයුම් දෙපාර්තමේන්තුව, රාජ්‍ය ගිණුම් දෙපාර්තමේන්තුව, වෙළඳ හා ආයෝජන ප්‍රතිපත්ති දෙපාර්තමේන්තුව, තොරතුරු තාක්ෂණ කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව, නීති කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුව, කළමනාකරණ විගණන දෙපාර්තමේන්තුව, සංවර්ධන මූල්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව

(රාජ්‍ය ආදායම් කළමනාකරණ කටයුතු) දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා රේගුව, සුරාබදු දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික ලොතරැයි මණ්ඩලය, සංවර්ධන ලොතරැයි මණ්ඩලය, ආනයන හා අපනයන පාලන දෙපාර්තමේන්තුව

(බැංකු මූල්‍ය හා ප්‍රාග්ධන වෙළඳපල ප්‍රතිපත්ති නියාමන කටයුතු) ශ්‍රී ලංකා මහා බැංකුව, සියලු රාජ්‍ය බැංකු, මූල්‍ය, රක්ෂණ හා ඒවායේ පාලිත සමාගම් හා ආශ්‍රිත ආයතන, ශ්‍රී ලංකා රක්ෂණ මණ්ඩලය, ශ්‍රී ලංකා රක්ෂණ සංස්ථාව හා එහි පාලිත සමාගම් සහ අනුබද්ධ සමාගම්, ණය තොරතුරු කාර්යාංශය, සමාගම් රෙජිස්ට්‍රාර් දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා සුරැකුම් පත් හා විනිමය කොමිසම, ශ්‍රී ලංකා අපනයන ණය රක්ෂණ සංස්ථාව,

(අරමුදල් කළමනාකරණය) ලෝහෝර් ආර්යා අරමුදල, වර්ජන කෝලහාල, සිවිල් කලබල හා ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ අරමුදල, ජාතික රක්ෂණ භාර අරමුදල, සේවා නියුක්තිකයන්ගේ භාරකාර අරමුදල, ශ්‍රම වාසනා අරමුදල, ජාතික සෞඛ්‍ය සංවර්ධන අරමුදල, වකුගඩු අරමුදල, තේ ශක්ති අරමුදල, කප්රුක අරමුදල, රාජ්‍ය සේවා විශ්‍රාමිකයන්ගේ භාරකාර අරමුදල, සීමාසහිත නිපුණතා සංවර්ධන අරමුදල, දේශීය ණය සහ සංවර්ධන අරමුදල, නිමැයුම්කරුවන්ගේ අරමුදල, තුරුසවිය අරමුදල

(ඈවර කිරීමට හෝ වෙනත් ආයතන සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමට නියමිත ආයතන) විදුලි සංදේශ දෙපාර්තමේන්තුව, වනජීවි භාරය, ශ්‍රී ලංකා ජනමාධ්‍ය අභ්‍යාස ආයතනය, අභ්‍යන්තර වෙළඳ දෙපාර්තමේන්තුව, මාංශ භෝග හා ධාන්‍ය පර්යේෂණ සහ නිෂ්පාදන අධිකාරිය, සීමාසහිත ජනතා ෆර්ටිලයිසර් එන්ටර්ප්‍රයිසස්, දරුවන් සුරකිමු ජාතික භාර අරමුදල.

රාජ්‍ය ඇමති ශෂීන්ද්‍ර රාජපක්ෂ

ජාතික පොහොර ලේකම් කාර්යාලය, සීමාසහිත ලංකා පොහොර සමාගම, කොළඹ කොමර්ෂල් පොහොර සමාගම, ශ්‍රී ලංකා ජාතික සාගිනි නිවීමේ ව්‍යාපාර මණ්ඩලය (ජාතික ආහාර ප්‍රවර්ධන මණ්ඩලය) ප්‍රාදේශීය ආර්ථික මධ්‍යස්ථාන, ගොවිජන සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව, ජාතික පසු අස්වනු කළමනාකරණ ආයතනය.■