No menu items!
25.1 C
Sri Lanka
19 November,2026

සෝනියා ගාන්ධිගේ Belonging කෘතිය එළිදැක්වේ! පෞද්ගලික, දේශපාලනික සහ දේශපාලනික නොවන කරුණු ප්‍රහේලිකාවක් මෙන් එකිනෙකට ගැළපුණු අයුරු

Must read

  • සීමා චිෂ්ටි (Thewire.in)

නවදිල්ලියේ ෂඔක්‍ ඵ්හමර් හෝටලයේදී ඉතා උත්කර්ෂවත් අන්දමින් පැවති සෝනියා ගාන්ධිගේ මතක සටහන් කෘතිය වන ‘Belonging: A Journey of Love’ (අයිතිය: ආදරයේ චාරිකාවක්) එළිදැක්වීමේ උළෙලට සහභාගි වූ ඇයගේ පවුලේ සාමාජිකයන්, මිතුරන්, කොංග්‍රස් සගයන්, මහ ඇමතිවරුන් සහ ෂභෘෂ් සන්ධානයේ නායකයින්ගෙන් සැදුම්ලත් සුවිශේෂී ප්‍රේක්ෂක පිරිසකට අසාමාන්‍ය සැඳෑවක් අත්විඳීමට හැකි විය. නිකුත් වී දින හතක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ මෙම කෘතියේ පිටපත් 200,000ක් දැනටමත් අලෙවි වී තිබේ. හාපර්කොලින්ස් ඉන්දියා ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී අනන්ත් පද්මනාභන් පැවසුවේ “‍නිදහස් ඉන්දියාවේ ඕනෑම මතක සටහන් කෘතියක්”‍ විසින් තබන ලද වාර්තාවක් මෙම කෘතිය විසින් පිහිටුවා ඇති බවයි.

පොත එළිදැක්වීමටත් වඩා මෙහිදී සිදු වූයේ, හාපර්කොලින්ස් ආයතනයේ පෝලොමි චැටර්ජි සමඟ පැවති සංවාදයේදී, තමා මත බලෙන් පටවා තිබූ ‘අබිරහස් චරිතයක්’ ‍ (Sphinx-like)” ‘නිහඬ’ සහ ‘හුදෙකලා වූ’ වැනි බොහෝ ඒකාකෘති මතවාදයන් ඉතා පහසුවෙන් බිඳ දමමින්, කිසිදු බාධාවකින් තොරව, අවංකව සහ සෘජුව අදහස් දක්වන සෝනියා ගාන්ධි කෙනෙකු කරළියට පැමිණීමයි.

ඉදිරිපෙළ අසුන් ඉන්දියාවේ දේශපාලන විපක්ෂයේ ප්‍රබලයන්ගෙන් පිරී තිබුණි.

පැයක පමණ කාලයක් පැවති මෙම සංවාදයේදී, සෝනියා ගාන්ධි ඉතා සාමාන්‍ය ලෙස අදහස් දක්වමින්, තම සැමියා වූ රජීව් ගාන්ධි කෙරෙහි ඇය තුළ තිබූ ආදරය මුල් කරගත් ‘අයිතිය පිළිබඳ චාරිකාව’ ලෙස තම කතාව විස්තර කළාය. තමා ඉන්දියාවට අයත් බව තහවුරු කිරීමට උත්සාහ කළ මුල් දිනවල අත්දැකීම් පිළිබඳව ඇය විවෘතව කතා කළ අතර, එය උපතේ අහම්බයකින් නොව ඉන්දියාව තම නිවහන කර ගැනීමට තෝරා ගැනීම නිසා සිදු වූවක් බව අ පැවසුවාය.

පිටු 502කින් යුත් තම මතක සටහන් කෘතියේ ඇය විස්තර කරන පරිදි, 1968 දී ඉන්දියාව ගැන අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට යාම සඳහා තම පියා ලබා දුන් ආපසු පැමිණීමේ ගුවන් ටිකට්පත ඇය කිසිදා භාවිත නොකළාය:

“මම 1968 ජනවාරි 13 වන දින මෙහි ගොඩබැස්සා, එදා සිට මෙය මගේ නිවහන වුණා.”‍

කෘතියේ ඇය වඩාත්ම ප්‍රිය කරන කොටස හෙළි කරන ලෙස ඉල්ලා සිටි විට, ඇය 1970 දී තම නැන්දම්මා වූ ඉන්දිරා ගාන්ධි, රජීව් සහ මස්සිනා වූ සංජේ ගාන්ධි සමඟ අලහබාද් වෙත කළ සංචාරය ගැන සඳහන් කළාය. “පණ්ඩිත් නේරුගේ සම්භාව්‍ය කෘති තුනක්”‍ සහ ”‍නිදහස් අරගලය පිළිබඳ නැන්දම්මාගේ කතා”‍ කියවා තිබුණද, ජාතික නිදහස් අරගලයේ සැබෑ හැඟීම ඇයට දැනුණේ ආනන්ද් භවන් සහ ස්වරාජ් භවන් වෙත ගිය විට බව ඇය පැවසුවාය.

මිදුලේ විදේශීය ඇඳුම් පුළුස්සා දැමූ ස්ථානය, තීරණාත්මක මෝතිලාල් නේරු වාර්තාව ලියූ ස්ථානය සහ ලු‍ණු සත්‍යග්‍රහය අතරතුර කාන්තාවන් නිවසේදී ලු‍ණු සෑදූ ස්ථානය ඇගේ නැන්දම්මා (ඉන්දිරා ගාන්ධි) ඇයට පෙන්වූයේ එම අවස්ථාවේදීය.

‘මරණය අප වෙන් කරන තුරු’ යන සංවේදී හැඟීම මතු කරමින් ගාන්ධි විස්තර කරන්නේ, හින්දු චාරිත්‍රවලට පටහැනිව ඉන්දිරා ගාන්ධි තම සීයා වූ මෝතිලාල් නේරු, පියා වූ ජවහර්ලාල් නේරු සහ මව වූ කමලා නේරුගේ භස්මාවශේෂ අඩංගු බඳුන් තුනක් තමා ළඟ තබාගෙන සිටි බවයි. එහෙත් ඒ මොහොතේ ඇය රජීව්, සෝනියා සහ සංජේ ගාන්ධිගෙන් ඉල්ලා සිටියේ සංගම්හිදී ඒවා ගංගා නදියේ පා කර හරින ලෙසයි.

මෙම ‘සමීප සහ වැදගත් ක්‍රියාව’‍ තුළින් තම සැමියාගේ පවුල සමඟ එක්වීම නිසා, තමා ද සැබවින්ම එම පවුලට අයත් වූ බව සෝනියාට දැන් හැඟු‍ණි.

විවාහයෙන් පසු තම සැමියාගේ නිවසට අනුගත වීමට සහ හැඩගැසීමට‍ ඉගෙන ගන්නා විට, වචනයෙන් කියැවෙන සහ බොහෝ විට නොකියැවෙන පීඩනයන්ට මුහුණ දෙන සෑම ඉන්දියානු කාන්තාවකගේම කතාවට තම කතාව කොතරම් සමානදැයි ගාන්ධි පැවසුවාය. සෝනියා ගාන්ධිගේ අරගලයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වූයේ සැමවිටම ඇය සහ ඇගේ සැමියා අතර තිබූ ආදරයයි. ඇගේ පුත් රාහුල් ගාන්ධි වෙනදාට වඩා විවෘතව විස්තර කළ පරිදි, රජීව් ගාන්ධිගේ ඝාතනයත් සමඟ එම ආදරය හදිසියේම සුනුවිසුනු වී ගියේය.

රාහුල් ගාන්ධි පැවසුවේ තමා කුඩා කාලයේ කෑම මේසයේදී, සේවකයින් හෝ වෙනත් අය අවට සිටියද නොසලකා, “‍ආහාර ගන්නා වේලාවන්හිදී තම මව සැමවිටම පියාගේ උකුලේ වාඩි වී සිටිනු දුටු”‍ බවයි. මිතුරන්ගේ නිවෙස්වලට ගිය විට මේ අඹුසැමියන් වෙන වෙනම වාඩි වී සිටින්නේ මන්දැයි ඔහු පුදුමයට පත් වූ අතර, මෙම ආදරණීය දර්ශනය සමහර විට තමාව ව්‍යාකූලත්වයට පත් කළ බවත් ඔහු සඳහන් කළේය.

පළමුව තම නැන්දම්මාගේ ඝාතනය සහ පසුව “‍මගේ පියා කැබලිවලට පුපුරුවා හැරීම”‍ යන ඛේදවාචක දෙකෙහි බර නිසා තමා තුළටම කොටු වී සිටි තම මව, නැවතත් විනෝදකාමී, ප්‍රබෝධවත් පුද්ගලයෙකු ලෙස තම පෞරුෂය නැවත සොයා ගනිමින් සම්පූර්ණ චක්‍රයක් සම්පූර්ණ කර ඇති බව ඔහු පැවසීය. එම ඛේදවාචක දෙක සෝනියා ගාන්ධිව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ආකාරයේ මවක බවට පත් කළේය. දෙවරක් ඛේදවාචකයට මුහුණ දීමට පෙර ඇය කෙබඳු පුද්ගලයෙක්ද යන්න මිනිසුන්ට දැකගත හැකි වූයේ දැන්, මෙම මතක සටහන් කෘතිය හරහා පමණක් වීම ගැන තමා සතුටු වන බව ඔහු පැවසීය.
ඉන්දිරා ගාන්ධිගෙන් තමා ඉගෙන ගත් ගුණාංග සිහිපත් කරමින් සෝනියා ගාන්ධි කියාසිටියේ විනය, වෙලාවට වැඩ කිරීම, ධෛර්යය සහ අධිෂ්ඨානය තමා තුළ රැඳී ඇති වටිනාකම් බවයි. ඉන්දිරා ගාන්ධි සැමවිටම තම මතවාදී මාවත අනුගමනය කිරීමට අධිෂ්ඨානශීලීව සිටි බව ඇය පැවසුවාය.

තම නැන්දම්මා ඇගේ මුළු ජීවිතයම මහජන සේවය වෙනුවෙන් කැප කරන අයුරු දැක තිබූ නිසාත්, එම දුෂ්කර ජීවිතය නිසා තම සැමියා තමාට අහිමි වේ යැයි බිය වූ නිසාත්, රජීව් දේශපාලනයට පිවිසීමට තමා මුලින් විරුද්ධ වූ බව ඇය පිළිගත්තාය.

රජීව් ගාන්ධිගේ ඛේදනීය හා කම්පන සහගත ඝාතනය සිහිපත් කරමින් ඇය එය විනාශකාරී අත්දැකීමක් ලෙස විස්තර කළ අතර, එම දැවැන්ත පෞද්ගලික අහිමි වීම ජය ගැනීමට තමාට උපකාර කළේ රාහුල් සහ ප්‍රියංකා (ගාන්ධි-වද්‍රා, ඇගේ දියණිය) බව පැවසුවාය. “මගේ පුතා සහ දියණිය යන දෙදෙනාම මාව බේරා ගැනීමට ඉදිරිපත් වුණා. මම දරුවා බවට පත් වුණා, ඔවුන් දෙමාපියන් බවට පත් වුණා”‍

පවුලට පනවා තිබූ ආරක්ෂක සීමාවන් නිසා රාහුල් සහ ප්‍රියංකා අත්විඳි දුෂ්කර ළමා කාලය ඇය සිහිපත් කළාය.
රජීව් ගාන්ධි අගමැති ධුරය දැරූ කාලය තුළ වසර පහකට ආසන්න කාලයක් නිවසින් පිටතට යාමට අවසර නොලැබීම නිසා, ආරක්ෂක විධිවිධාන මගින් දරුවන් සිරකරුවන් බවට පත් කර තිබූ බව සෝනියා පැවසුවාය. ඔවුන්ට නිවසේ සිට අධ්‍යාපනය ලැබීමට සිදු වූ අතර මිතුරන්ගේ සහ වෙනත් දරුවන්ගේ ඇසුර ඔවුන්ට අහිමි විය.

රජීව් ගාන්ධිගේ ඝාතනයෙන් පසු, රාහුල්ට හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාලයට යාමට සිදු වූ නමුත්, එහිදී ආරක්ෂක විධිවිධාන පිළිගැනීමට ඔවුන් එකඟ නොවූ බව සෝනියා පැවසුවාය. ඔහු වෙනත් නමකින් වෙනත් විද්‍යාලයකට ඇතුළත් කරන ලද අතර, ඒ නිසා අනෙකුත් සිසුන් සමඟ අන්තර් ක්‍රියා කිරීමට සහ මිතුරුකම් ගොඩනඟා ගැනීමට ඔහුට විශේෂයෙන් දුෂ්කර විය. ප්‍රියංකා තම මව රැකබලා ගැනීම සඳහා නතර විය. ඛේදවාචකයෙන් පසු පවුල තුළ භූමිකාවන් වෙනස් වී තිබූ අතර, ඇයට වඩාත්ම අවශ්‍ය වූ මොහොතේ දරුවෝ ඇයට චිත්තවේගීය සහයෝගය ලබා දුන්හ.

අතීතයේ සිදුවීම් සවිස්තරාත්මකව මතක තබා ගැනීමේ හැකියාව පිළිබඳව විමසූ විට ගාන්ධි පැවසුවේ, අතල් බිහාරි වාජ්පායිගේ අගමැති ධුර කාලය තුළ තමා විපක්ෂ නායිකාව ලෙස කටයුතු කළ කාලයේ ‍අතින් ලියන ලද සටහන් පිටු කිහිපයක් තබා ගැනීම හැර, තමා කිසිදා දිනපොතක් පවත්වාගෙන නොගිය බවයි. දේශපාලන දිවිය තුළදී පවා ඇය තම අත්දැකීම් නිතිපතා ලේඛනගත කර නොතිබුණි.

පිළිකා රෝගයෙන් සුවය ලැබූ අයෙකු ලෙස තම ගමන් මග ගැන සාකච්ඡා කළ සෝනියා ගාන්ධි, “මෙම දුෂ්කර ගමනේදී තම පවුල්වල සහයෝගය ලැබීමට තරම් වාසනාවන්ත නොවන”‍ අනෙකුත් කාන්තාවන්ට උපකාර කිරීම සඳහා නැවත රෝහල් වෙත පැමිණෙන තමා දන්නා කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකු ගැන සඳහන් කළාය. තම දුෂ්කරතා අවතක්සේරු කර දැක්වූ තම මව, ඇය තම පොතේ ලියා ඇති පරිදි දෙවරක් නොව, “සිව් වතාවක් පිළිකා රෝගයෙන් සුවය ලැබූ අයෙකු”‍ බව රාහුල් ගාන්ධි හෙළි කළේය.

තරුණ පරපුරට දෙන උපදෙස කුමක්දැයි ඇසූ විට ගාන්ධි පැවසුවේ වැඩි වැඩියෙන් තරුණ තරුණියන් ඉදිරියට පැමිණ දේශපාලනයට සහභාගි විය යුතු බවයි. විවිධ සමාජ කණ්ඩායම්වලට අයත් තරුණ තරුණියන් එක්ව තම හඬ අවදි කරනු දැකීමෙන් තමා දිරිමත් වූ බව ඇය පැවසුවාය.

මෙය වඩාත් දිරිගන්වනසුලු‍ වර්ධනයක් ලෙස විස්තර කරමින් ඇය කියා සිටියේ එය අනාගතය පිළිබඳ බලාපොරොත්තුවක් ඇති කරන බවයි. “ඔවුන්ට උපදෙස් දෙනවාට වඩා, අපි ඔවුන්ගේ උපදෙස් ලබා ගත යුතුයි. ඔවුන් තමයි අපේ රටේ අනාගතය”‍ ඇය පැවසුවාය.

රාහුල් ගාන්ධි අවසානයේ හෙළි කළ පරිදි, සභාවේ සිටි දේශපාලනඥයන් පිරිසට ‍දේශපාලනයෙන් තොර‍ අත්දැකීමක් ලැබීම නිසා එය තරමක් අසාමාන්‍ය සැඳෑවක් විය. දේශපාලනික නොවන ලෙස උපදෙස් ලැබී තිබුණද, තමා සහ තම සොහොයුරිය වන ප්‍රියංකා තම දෙමාපියන් රණ්ඩු වනු දුටු‍ එකම අවස්ථාව පිළිබඳ තම ළමා කාලයේ රසවත් සිදුවීමක් හෙළි කිරීමට රාහුල්ට නොහැකි විය.

ඊට සම්බන්ධ වූයේ රජීව්, වර්තමාන භාරතීය ජනතා පක්ෂ නායකයෙකු සහ පන්ජාබයේ හිටපු කොංග්‍රස් මහ ඇමතිවරයෙකු වන අමරින්දර් සිං සමඟ දුරකථනයෙන් කතා කරමින් සිටි අවස්ථාවකි. ඔවුන්ගේ මව රජීව්ට යමක් පැවසීමට අසාර්ථක උත්සාහයක නිරත වූ නමුත්, අවසානයේ සිදු වූයේ ඔවුන් දෙදෙනා රණ්ඩු වීමයි.

ඉදිරිපෙළ රෝස පැහැති ජටාවක් පැළඳ සිටි අමරින්දර් සිංට කළ හැකි වූයේ සිනාසීම පමණි.

ඉන්දියාවේ ජනතාව ඇය ඔවුන්ට අයත් බව ඇයට පැවසූ බව සඳහන් කරමින් රාහුල් ගාන්ධි සෝනියා ගාන්ධිගේ ‘අයිතිය’‍ පිළිබඳ අදහසට තවත් මානයක් එක් කළේය. “නව දොරක් විවෘත වුණා – ඒ ඉන්දියාවේ ජනතාවගේ දොරයි. ඔවුන් හැරී ඇයට කිව්වා ඔබ අපට අයත් කෙනෙක් කියලා”‍ ඔහු අවධාරණය කළේය.

සෝනියා ගාන්ධි තම මතක සටහන්වල සඳහන් කරන පරිදි, ඇය උපත ලැබුවේ නිදහස් ඉන්දියාවක් කරා යන ගමන සැලසුම් කෙරෙමින් තිබූ සහ ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලයේ විවාද තවමත් උණුසුම්ව පැවති සමයකය. 1947ට ආසන්නව, 1946 දෙසැම්බර් මාසයේ උපත ලැබූ ඇය ද ‘මධ්‍යම රාත්‍රියේ දරුවෙකි’ (midnight’s child)’ ‘Belonging’ කෘතිය පෞද්ගලික කතාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කෙරුණද – එය නිසැකවම එසේ වුවද – ඕර්බසානෝ සිට නවදිල්ලිය දක්වා ගාන්ධිගේ ගමන සිදු වූ පසුබිමෙන් එයට මිදිය නොහැකිය.

1968 සිට 2026 දක්වා ඉන්දියාවේ කැලඹිලි සහගත දේශපාලනය, ගාන්ධි පවුලෙන් සහ ඉන්දියාව තුළ ඔවුන් ඉටු කළ කාර්යභාරයෙන් ස්වාධීනව කියවිය නොහැකිය. ඉන්දිරා සහ රජීව් දේශපාලන කරළියෙන් සමුගැනීමෙන් පසු සෝනියා ගාන්ධි වැළඳගත්තේ පමණක් නොව, හැඩගැස්වූයේ ද එම කාර්යභාරයයි. ඇය තමාටම අයත් වූවා සේම, එම දුෂ්කර කාලවකවානුව තුළ තම වගකීම්වලින් ඇය ගොඩනගා ගත් දේට ද අයත් වූවාය. ඉන්දියාවේ කතාව පිළිබඳව අංශු මාත්‍රයක හෝ උනන්දුවක් ඇති ඕනෑම අයෙකුට ඇගේ කෘතිය සහ අයිතිය පිළිබඳ අදහස ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි තරම් ආකර්ෂණීය වන්නේ, පෞද්ගලිකත්වය සහ දේශපාලනය එකට බැඳුණු එම ද්විත්ව සර්පිලය නිසාය.

(පරිවර්තනය අනිද්දා වෙතිනි.)

- Advertisement -spot_img

පුවත්

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -spot_img

අලුත් ලිපි