No menu items!
27 C
Sri Lanka
16 November,2026

අපිට ආයුධ සෑහෙන ප්‍රමාණයක් තියෙනවා සංගීතවේදී – ගයත්‍රි කේමදාස

Must read

මනුෂ්‍ය ප්‍රකාශන මාධ්‍යයක් හැටියට සංගීතය කොයිතරම් වැදගත්ද, පලදායකද කියලා ඔබ හිතන්නේ?

ඔව්, සංගීතය ප්‍රකාශන මාධ්‍යයක් හැටියට ඉතාම ප්‍රබලයි. මිනිසුන්ට නොපෙනෙන දෙයක් පෙන්වන මාධ්‍යයක් හැටියට සංගීතය භාවිත වෙලා තියෙනවා. පළමුවැනි දෙවැනි ලෝක යුද්ධවලදී, යුද්ධයට විරුද්ධව සංගීතඥයන්, නාට්‍යකරුවන් සංගීතය ප්‍රබල ලෙස යොදාගැනීම ඒකට උදාහරණයක් හැටියට දක්වන්න පුළුවන්. ලංකාවේදී ‘අඳුරු කුටිය තුළ, අම්මාවරුනේ, ළඳුනේ’ වගේ සින්දුවලිනුත් අපට දේවල් දිහා බලන්න වෙනම චින්තනයක් දැක්මක් ගොඩනගනවා. ඒ නිසා තමයි අවුරුදු ගණනාවක් පරණ වුණත් ඒ සින්දු අදත් අපි එක්ක තියෙන්නේ.

ඔබ ඉගෙනගන්නා කාලයේදී වගේම ඉන් පස්සේත්, අද වෙන තුරු ලෝකයේ ප්‍රකට සංගීතඥයන් සමග වැඩකරලා තියෙනවා. ඔවුන්ගේ නිර්මාණවලට දායක වෙලා තියෙනවා. ඔබට හිතෙන විදියට ඔවුන් කොහොමද සංගීතය ගැන දකින්නේ?

සංගීතය ගැන දකින විදියේ වෙනසක් ඇතිවෙන්නේ ඒ මාධ්‍යය තුළින් අපි කරන්නේ මොකක්ද කියන එකත් එක්ක. අලුත් නිර්මාණයක් කොහොමද ගෙනෙන්නේ, අලුත් විදියකට දෙයක් දිහා බලන්නේ කොහොමද කියන දේවල් එක්ක ඒක වෙනස් වෙනවා. බර්ටෝල්ඩ් බ්‍රෙෂ්ට්ගේ කෘති ගොඩක් වෙලාවට කාලීනයිනේ. ‘මැති ඇමතිවරු’ කියන රචනය තාත්තාගෙන් පස්සේ මමත් විවිධ අවස්ථාවල ප්‍රතිනිර්මාණය කළා. ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න තරම් ඒක උචිත වෙන එක දුකක්, හැබැයි, ලෝකේ කොච්චර වෙනස් වුණත් ඒ වගේ දේවල් වෙනස් වෙන්නේ නැතිව පවතිනවා. එහෙම පවතින්නේ හේතුව තමයි, තමන්ගේ ලෝකය දිහා වෙනස් දැක්මක් හදන්නේ කොහොමද කියලා ඔවුන් කළ මැදිහත්වීම.

ඔබ සංගීතයට යොමුවෙන්නේ කොහොමද කියලා ඇහුවොත් අංක එකේ හේතුව තාත්තා, ප්‍රේමසිරි කේමදාස මහත්තයානේ. ඔහු ගැන ඔබ ගොඩාක් කතාකරලා තියෙනවා, ඊට අමතරව දෙක තුන හැටියට ගත්තොත් සංගීතය වෙත යොමුවෙන්න මොනවාද ඔබට බලපෑ හේතු?

ඔව්, පළමුව තාත්තා. ඒ වාගේම තාත්තා හරහාම ආපු, දේවල් දිහා වෙනස් විදියට දකින එක. මං ඉගෙන ගත්තු පිටරටවල සංගීත ක්ෂේත්‍රයට ළමයි එන්නේ අවුරුදු තුනේ හතරේ ඉඳලා. අවුරුදු තුනේ ළමයකුට වුණත් එක තැනක ඉඳගෙන පැය භාගයක්වත් සංධ්වනියක් අහන්න පුළුවන්. දෙවැනි දේ, ඒ වගේ තැනකට ගිහිල්ලා මගේ අනන්‍යතාව තියාගන්නේ කොහොමද, අනන්‍යතාව තියාගෙන නිර්මාණයක් කරන්නේ කොහොමද කියන කාරණය.

මගේම සංගීත භාෂාවක් හදාගන්න ඒක ලොකු හයියක් වුණා. දැනුම කියන්නේ ශාස්ත්‍රාලයකට ගිහිල්ලා හදාරන දැනුම විතරක්ම නෙවෙයි. තාත්තා එහෙම තැනකට ගිය මනුස්සයෙක් නෙවෙයි. නමුත් ලෝකෙටම පෙන්නන්න පුළුවන් සංගීතයේ පෙරළියක් කළ එක්කෙනෙක්. දැනුමටත් වඩා තමන්ගේ අනන්‍යතාව ගොඩනගාගන්නේ කොහොමද කියන එකයි වැදගත්. ප්‍රාග් ගියත්, ජර්මනියේ ගියත් වැඩක් නැහැ අනන්‍යතාවක් හදාගන්න දන්නේ නැත්නම්. සමහර චිත්‍ර ශිල්පීන් චිත්‍රයක් අඳිනකොට ඊට මානසිකව සූදානම් වෙන්න සංගීතය පසුබිමින් අහනවා. මොසාට්ගේ බිතෝවන්ගේ සංධ්වනියක් වෙන්නත් පුළුවන්. අනිත් එක හැම කලා ප්‍රභේදයක්ම එක විදියට මනුෂ්‍ය හැඟීම් ප්‍රකාශ කරනවා.

ඔබ ඉගෙන ගන්නකොට, සංගීතය කරන කොට එවැනි කලා ප්‍රභේදත් එකතු කරගන්නවාද?

ඉගෙන ගන්න කාලේ එක පාරක් අපිව එක්සිබිෂන් එකකට ගෙනිච්චා. ඒකේ කිසිම පින්තූරයක් නැහැ. ඒ වගේ තැනකට ගිහින් පර්ෆෝමන්ස් එකක් කරන්නේ කොහොමද කියලා ඇහුවා. සතියක වගේ කාලයක් අපට දුන්නා ඒ ගැන හිතන්න. එතැන හිස් වුණත් ඒක ඇතුළේම මොකක් හරි රිද්මයක් තියෙනවානේ. ඒ රිද්මය හඳුනාගෙන ඒක සංගීතය තුළින් පර්ෆෝම් කරන්නේ කොහොමද කියලා හිතන්න තමයි ඒ කාලය දුන්නේ. එක පාරක් බැලේ එකක් පෙන්නලා කිව්වා, ඒ බැලේ එකේ රිද්මයට හාත්පසින්ම වෙනස් සංගීතයක් නිර්මාණය කරන්නේ කොහොමද හිතන්න කියලා. මේ හැම දේකින්ම අපේ චින්තනය වෙනස් තැනකට යොමු කරනවා. චිත්‍රයක්ම උදාහරණයකට ගත්තොත්, අඳින කෙනකුට විවිධ ටූල් තියෙනවා. පින්සල්, පින්සල් පහරවල්, වර්ණ, කැන්වස් එකේ වයනය වගේ දේවල්.

සංගීතයේදී මොනවාද ඔබ පාවිච්චි කරන්නේ?

අපි දැනටමත් කියපු රිද්මය එකක්. ඊළඟට ඉන්ස්ට්‍රැමන්ට්ස්. වයලින් එකක් ඇහෙන විදියට නෙවෙයි චෙලෝ එකක් ඇහෙන්නේ. බේස් එකක් තවත් වෙනස්. පියානෝ එක වෙනස්. ඒ වෙනස්කම් එක්ක ඒවා සංයෝජනය වෙලා එද්දී තවත් වෙනස් දෙයක් බිහිවෙනවා. හිතන්න, ගොළු හදවතේ තීම් මියුසික් එකට අපි බෙර ගැහුවා නම් මොකද වෙන්නේ? ‘හිමින් සැරේ පියා විදා’ සින්දුවට මුල ඉඳලාම ගිටාර් ගහගෙන ගියා නම් වෙනත් ප්‍රකාශනයක්නේ එන්නේ. තුන්වෙනි යාමය තීම් මියුසික් එක සිතාරයකින් ගැහුවා නම්? ඒ වගේ ඉතාම ප්‍රබල මාධ්‍ය තමයි සංගීත භාණ්ඩ. ඒ භාණ්ඩ ගැන ලොකු දැනුවත්කමකින් තමයි යොදාගන්න ඕනෑ, නැතුව, ආනේ මේක මාරයි වෙස්ටන් විදියට ඇහෙනවා කියලා කියනවා මට ඇහිලා තියෙනවා. වෙස්ටන් විදියට ඇහුණා කියල ඒක මාර වෙන්නේ නැහැ. ඔරියන්ටල් විදියට ඇහුණයි කියලා ඒක හරියන්නේ නැති වෙන්නෙත් නැහැ. ඒ දෙකම හරි විදියට හරි තැනකදී යොදාගන්න ඕනෑ. ‘අම්මාවරුනේ’ සින්දුවට හයි පිච් සුප්‍රාණෝ වගේ කියන හඬක් ගත්තා නම්, ඒ කතා කරන්නේ අම්මාවරුනේ එකේ ඇහෙන අම්මා ගැන නෙවෙයිනේ. තාත්තාට ඕනෑම හඬක් දාගන්න පුළුවන්කම තියෙද්දී ඇයි ඒකේ ඒ හඬම යොදාගත්තේ? මනුෂ්‍ය කටහඬ ඉතාම විචිත්‍ර හා වර්ණවත් විදියට තාත්තා පාවිච්චි කළා.

සාමාන්‍ය රසිකයකුට අනුව ඔහුගෙන් කටහඬ පාවිච්චි වෙන්නේ වාද්‍ය භාණ්ඩයක ස්වරූපයෙන්. ඔබට අනුව කටහඬ කොයිතරම් වැදගත්ද?

අපි කොහොමද පාවිච්චි කරන්නේ කියන එක අදාළ වෙනවා, අපි කරන නිර්මාණය අනුව. සම්මතයකට අනුව හිතුවොත් අපි කොටුවෙනවා. සමහර විට අවුරුද්දකට පස්සේ හිතෙන්න පුළුවන් නෑ මේක මේ විදියට කරනවා කියලා. මම සංගීතය කළ ‘නිව්ස්පේපර්’ චිත්‍රපටියේ ගීතය ගායනා කරන්නේ නන්දා මාලිනි මහත්මිය. ගමේ ඉන්න හැමෝගෙන්ම බැට කාපු කිසිම සාධාරණයක් නොවෙච්ච අම්මා කෙනකුගේ කතාව තමයි එතන කියන්නේ. ඒක කියන්න උචිතම හඬ මේක තමයි කියලා මට හිතනෙවා. ‘පුලාන් දේවි’ ඔපෙරා එකට පාවිච්චි කළ හඬවල් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් නිව්ස්පේපර් චිත්‍රපටියේ පාවිච්චි කළ හඬවල්වලට වඩා. කටහඬ ගැන එක සම්මතයක ඉන්නේ නැති තරමට හොඳයි කියලා මට හිතෙන්නේ.

සංගීත රචනාවක්, (ඒ කියන්නේ ගීතයක් නෙවෙයි) පටන් ගන්නේ, හිතන්නේ කොතැනින්ද?

මම ගොඩාක් සංගීතය අහනවා. ලංකාවේ වගේම ලෝකයේත්. ඊළඟට සංගීත භාණ්ඩ ආශ්‍රය කරගෙන විශාල වෙලාවක් ගතකරනවා. එහෙම නැතුව එක පාරටම නිර්මාණයක් හැදෙන්නේ නැහැ. අපි අධ්‍යයනය කළ දේවල් වුණත්, එතැනදී වෙනස් මානයකින් උදව් වෙන්න පුළුවන්. මම වයලින් එක්ක පාවිච්චි කළත්, තාත්තා පාවිච්චි කළ විදිය, මොසාට් බීතෝවන් වගේ අය පාවිච්චි කළ විදිය ආදි හැම දෙයක්ම හදාරලා තමයි මම මට අවශ්‍ය විදියට යොදාගන්නේ.

ගීතයකදී නම් ඔබට රචකයාගේ පරිකල්පනයෙන් බිහිවුණු පද රචනයක් ලැබෙනවා. ඒකට සංගීතය පටන්ගන්නේ කොහොමද?

රචකයා බලන දේයි මම හිතන දේයි ගැන අපි කතාකරනවා. චිත්‍රපටියකට සංගීතය කරනවා නම්, ඒක දකින්නේ කොහොමද කියන එක ගැන අනිවාර්ය සාකච්ඡාවක් කෙරෙනවා. අපි හැමෝම එක තැනක ඉන්න ඕනෑ නැහැ. චිත්‍රපටියේ අධ්‍යක්ෂයි, සින්දුව ලියන එක්කෙනායි මමයි එක තැනක ඉන්න ඕනෑ නැහැ. නමුත් අපි මොන විදියකින් හරි එක තැනකට එන්න ඕනෑ. මට මේ මෑතකදී සංගීතය කරන්න හොඳ කෙටි චිත්‍රපටියක් ආවා. ඒ චිත්‍රපටියේ හිටියේ ගැහැනු චරිතයක්. ඇය අට වතාවක් ජීවිතය තුළ දූෂණයට ලක්වෙලා තියෙනවා.

මම චිත්‍රපටිය බලලා කිව්වා, මම මේකට සංගීතය දැම්මොත් ඒ ගෑනු එක්කෙනා නව වැනි පාරට දූෂණය කරන එක්කෙනා මම වෙනවා. ඒ නිසා ඒ චිත්‍රපටියට සංගීතය අවශ්‍ය නැහැයි කියලා. මොකද කරන්න ඕනෑ පළියට සංගීතය කරන්න ඕනෑ නැහැ. ඒ අතින් තාත්තා හරිම වාසනාවන්තයි. තාත්තාට හිටියා අජන්තා රණසිංහ මහත්තයා, ධර්මසිරි ගමගේ මහත්තයා වැනි අය, මාර සින්දු ටිකක් ලියලා දෙන්න. ඒගොල්ලෝ අතර විවිධ කතාබහ ඇතිවුණත් හරි දෙයක් කරන්න එක තැනකට එන්න පුළුවන් කට්ටියක්.

කවියයි සින්දුවයි කියන එක අදටත් අපිට ලොකු ප්‍රහේලිකාවක්. ගොඩක් වෙලාවට එන්නේ කවි. ඒවා සින්දු කරන්න යන එක ලේසි අභියෝගයක් නෙවෙයි.

හැබැයි තාත්තා තමන්ට වුවමනා වචන එනකම් රචනය වුණත් අනිත් පැත්තට හරවනවා… ඔව්, ‘මිනිසා’ වගේ සින්දුවක් එහෙම වුණා.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, දඬුබස්නාමානය තීම් මියුසික් එකේදී වචන නොපිටට හරවලා ඒ ධ්වනි ශක්තිය පාවිච්චි කරනවා. මේ විදියට කළත්, රචකයා හා සංගීත ශිල්පියාගේ පෞරුෂයන් එකට ගැටීමෙන් තමයි හොඳ නිර්මාණයක් බිහිවෙන්නේ නේද?

ඔය කියන නිර්මාණවලම, තාත්තා දකින විදියටම අධ්‍යක්ෂවරයා හෝ රචකයා දකින්නේ නැතිනම් ඒ වගේ නිර්මාණ බිහිවෙන්නේ නැහැනේ. ඉතින් ඒ වගේ දේවල් දකින්න පුළුවන් කට්ටියක් එක්ක වැඩ කරන්න ලැබෙන එකත් ලොකු දෙයක්.

සමහර සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ වැඩේ තමයි චිත්‍රපටියේ ධාවන කාලය කොහොම හරි සංගීතයෙන් පුරවන එක. නමුත් හොඳ සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයෙක් කිසිම දෙයක් නොකර ඉන්න අවස්ථාවලුත් සංගීතය බවට පත්වෙනවා. මොකද ඔබ හිතන්නේ?

අම්මෝ.. අනිවාර්යයෙන්ම. මේ චිත්‍රපටි අධ්‍යක්ෂවරුන් ට්‍රේන් කරන පාඨමාලා තියෙනවානේ, ඒවායේදී සංගීතය හදාරන එකත් අනිවාර්ය කරන්න ඕනෑ. පිටරටවල ඒක කරනවා. එහෙම නැතිවුණාම අධ්‍යක්ෂවරයෙක් හැටියට ඔහු අමාරුවේ වැටෙනවා වගේම අපිත් අමාරුවේ වැටෙනවා. මොකද මේක කියලා දෙන්න ගිහින්. ස්ක්‍රිප්ට් එකක් ලියාගෙන යනකොටම සංගීතය ගැනත් හිතන්න ඕනෑ. මම සංගීතය කරන්නේ එතැන තියෙන යටිපෙළක් ඉදිරියට ගේන්න මිසක් ෆිලර් එකක් හැටියට නෙවෙයි. අද කාලේ යූටියුබ් එකට ගිහිල්ලා ඕනෑම මියුසික් කෑල්ලක් අප්ලෝඩ් කරන්න පුළුවන්නේ. ගොළු හදවතේ දම්මි සුගත් ප්‍රේමයට සින්දුවක් ආවෙ නැහැ කියලා අදටත් හානියක් නැහැනේ.

හංස විලක් චිත්‍රපටියේ ‘හිමින් සැරේ පියා විදා’ සින්දුව අවස්ථාවේදී ඒ චරිත දෙක අපි දාන කොටුවක් තියෙනවානේ. නමුත් ඒ සින්දුවෙන් අපිව ඊට වඩා එහාම තැනකට ගෙනිහිල්ලා තියෙනවා. එහෙම නැතුව දුවන එකට සංගීතයක් දාන්න, හිනාවෙන එකට, අඬන එකට සංගීතයක් දාන්න.. ඒක නෙවෙයිනේ වැඩේ.

නිව්ස්පේපර් චිත්‍රපටියේ අවස්ථාවක සරත් කොතලාවල රෝද කරත්තයක් ඇදගෙන යනවා. මමත් ඒ එක්කම යනවා. ඊළඟ ෂොට් එක තිබුණේ ගමේ මිනිස්සුන්ට. සරත් මට කිව්වා, මෙතන ගමේ මිනිසුන්ට එන තැන වෙනකම්ම මියුසික් ගේන්න කියලා. මම කිව්වා, නැහැ මම නවතින්නේ ඔයා අමාරුවෙන් කරත්තේ ඇදගෙන එන තැනින්. මම අතනට ගියොත් මම ඉන්නේ, ඒ මුළු පවුලටම හානියක් කරපු අන්ත අගාධයට ඔවුන්ව ඇදලා දාපු මිනිසුන්ගේ පැත්තේ. මට සංගීතයෙන් ඒගොල්ලන්ගේ පැත්තේ ඉන්න ඕනෑ නැහැ. මට ඉන්න ඕනෑ ඕගොල්ලන්ගේ පැත්තෙයි. මම කියන්නේ, ‘කොතැනින්ද සංගීතය පටන් ගන්නේ සහ ඉවර වෙන්නේ කියන තැනට එන්න ඕනෑ අර්ථකථනයක් එක්කයි’ කියන එක. ඒ චිත්‍රපටිය පුරාවටම ඒ කරත්තේ සද්දය මම සංගීතයත් එක්කම ගෙනාවා. ඒකත් සංගීතය හැටියට තමයි මම පාවිච්චි කළේ. ඔවුන්ගේ ඒ අඳෝනාව මොන භාණ්ඩයකින්වත් ගන්න බැහැ ඒ කරත්තේ සද්දේ මුසුවෙන්නේ නැතිව. මම මේ මෑතකදී කියෙව්වා ජයවිලාල් විලේගොඩ මහත්තයා තාත්තාගේ සංගීතය ගැන ලියපු ලිපියක්. ඒකේ කියනවා මොකක් හරි චිත්‍රපටියක, තාත්තා බයිසිකලේක හඬ පාවිච්චි කරලා තිබුණාලු මියුසික් එක්ක. මං සතුටු වුණා, ඒ කාලේ විචාරකයො ඒ වගේ දේවල් දැකලා තියෙනවා.

ඔබ මුලින් අර බැලේ එකක රිද්මය ගැන කිව්වා වාගේ, චිත්‍රපටියක චරිතවල, රූපවල රිද්මයට සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් රිද්මයක සංගීතයක් නිර්මාණය වෙන්නත් පුළුවන්ද?

අනිවාර්යයෙන්ම වෙන්න පුළුවන්. සමහර වෙලාවට රූපයෙන් පෙනෙන දේ එක්කම ගියොත් ඒක හානියක් වෙන්න පුළුවන්. එතැනදී ඒක වෙනස් විදියට දකින්න ඕනෑ. මම ඉස්සෙල්ලා කිව්ව හෙමින් සැරේ පියා විදා සින්දුව ඒ වගේ තැනක්.

ඔබ සංගීතය කළ තණ්හා රති රඟා සහ නිව්ස්පේපර් චිත්‍රපටිවල චරිතවල තියෙන වර්ණය, රඟපෑම, හැසිරීම සංගීතයට කොච්චර උදව් වෙනවාද?

තණ්හා රති රඟා චිත්‍රපටියේ මම හිටියේ ඒ චරිතත් එක්කම නොවෙයි. හැබැයි නිව්ස්පේපර් චිත්‍රපටියේ මම හිටියේ ඒ චරිත දෙකත් එක්කමයි. ඊට හාත්පසින්ම දෙයක් ගේන්න හැදුවොත් නිව්ස්පේපර් එකට හානියක් වෙන්න පුළුවන්. චිත්‍රපටියෙන් ඉල්ලන දේ තමයි නිර්මාණකරුවාට දෙන්න වෙන්නේ. හැබැයි, ඉල්ලන දේම නෙවෙයි නේද නිර්මාණකරුවා දෙන්නේ? ඒක තමන්ට අරගෙන..

ඔව්, ඔව්, ඉල්ලන දේට හාත්සින්ම වෙනස් දෙයකුත් ඉල්ලන්නත් පුළුවන්නේ. ඉල්ලන දේ කියලා මම කිව්වේ අපි එකඟ වෙලා ඉල්ලන දේ නෙවෙයි. සදාකාලික නිර්මාණයක් වෙන්න නම් ඒ පරිකල්පනය නිර්මාණකරුවාට අවශ්‍යයි.

ඔබේ චිත්‍රපටි දෙකම (තණ්හා රති රඟා, නිව්ස්පේපර්) ලංකාව තුළ වගේම පිටතදීත් තනුවටත්, සංගීත නිර්මාණයටත්, ගීතවල සංගීත රචනයටත් සම්මාන ලැබුවා. ලංකාවේ එවැනි තත්වයකට ආ පළමුවැනි සංගීත අධ්‍යක්ෂවරිය ඔබ. ඒ අත්දැකීම එහෙම කොහොමද?

ඒකට මට හිනා යන තරමට හිනා යනවා. නිව්ස්පේපර් චිත්‍රපටියේ සංගීතයට පළමුවරට පිටරට සිනමා උලෙළකදී සම්මාන ලැබුණා. හැබැයි, ලංකාව ඇතුළේ නම් ඒ ගැන කොහේවත් ලියවුණා කියලාවත් මම හිතන්නේ නැහැ.

කේමදාස මහත්තයා චරිතෙන් වගේම නිර්මාණවලිනුත් ලෝකෙ දිහා විචාරාත්මකව බලපු කෙනෙක්. ලෝකේ පවතින විදිය වෙනස් කිරීම ගැන මැදිහත් වෙච්ච කෙනෙක්. බොහෝ නිර්මාණ ශිල්පීන්ට මේ මැදිහත් වෙනවා කියන වැඩේ තමන්ට අයිති නැති, කරදර වැඩ හැටියට තමයි පෙනේනේ. නමුත් ඔබ කියන දේවල්වලින් ඔබ ඒ මැදිහත්කාරක චරිතයට නිර්මාණවලින් ප්‍රවේශ වෙන බව පෙනෙනවා…

ඒක හරිම වැදගත්. මට එංගලන්තයෙන් ආරාධනයක් ආවා ගායන සමූහයක නිර්මාණයකට සංගීතය කරන්න. මට කැමති රචකයෙන්ගේ රචනය තෝරගන්න පුළුවන්. මම ඒ වෙලාවේ වුවමනාවෙන්ම තෝරගත්තේ රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර්ගෙ ‘ෆ්‍රීඩම්’ කියන රචනය. ඒකේ කියන්නේම එංගලන්තය වැනි රටවලින් අපි වගේ රටවලට කළ විනාශය ගැන. ලංකාවේ වගේ නම් ඒක කපලා දැම්මා, අපි ගැන හොඳයි කියලා අප්පුඩි ගහලා සින්දු කියන එක්කෙනෙක්ව තෝරගත්තා, එතනින් කතාව ගෙනියනවා. නමුත් එහේදී එංගලන්තේ රට වටේ ගෙනිහිල්ලා, අගය කරලා තමයි ඉවර වුණේ.

නමුත් මම කියන්නේ පක්ෂවලට එකතු වෙන එක නෙවෙයි. අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ වෙනස් විදියක දැක්මකින් දේවල් බලන්න. අවශ්‍ය වෙලාවට හොඳයි කියන්නත් විවේචනය කරන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ. එහෙම නැතුව පස්සෙන් යන තැනකට කලාකාරයො වැටෙන්න වුවමනා නැහැ. අපිට ආයුධ සෑහෙන්න ප්‍රමාණයක් තියෙනවා. සංගීතය කොච්චර පොහොසත් ප්‍රකාශන මාධ්‍යයක්ද? ලෝකේ කොච්චර වෙනස්කම් කරලා තියෙනවාද? යුද්ධ පටන් අරගෙන තියෙනවා. යුද්ධ නැවතිලා තියෙනවා. ආදරය ඇවිල්ලා තියෙනවා. ගිලිහිලා තියෙනවා.

පිටරටවල සංගීතය හදාරලා, නිර්මාණ කරලා ඔබ ලංකාවට එනවා. ලංකාව තුළ මේ පරිසරය එක්ක ගැටෙමින් ඔබ ගතකරන්නේ කුමන කාලයක්ද?

මෙහේ ඉන්න එක අභියෝගයක් බව ඇත්ත. අදත් මම මේ මතුගම ඇවිල්ලා ඉන්නේ ඉස්කෝලෙක ස්වේච්ඡාවෙන් වැඩමුළුවක් කරන්න. ලංකාව පුරා අපි මේ වැගේ වැඩමුළු කළා, සංගීතය ගැන විතරක් නෙවෙයි, කොහොමද වෙනස් විදියට හිතන්නේ, අර්ථකථන ගැන වගේ දේවල් ගැන. අපි හැම වෙලාවේම හිතන්න ඕනෑ ජීවිතේ අපිට සතුටක් ගෙනෙන්නේ මොකෙන්ද කියන එක ගැන. පිටරටක හිටියා නම් මේ වගේ දේවල් කරන්න වුවමනා නැහැ. නමුත් මේ වගේ දේවල්වලින් ලැබෙන සතුට මට නොලැබෙන්න පුළුවන්. බෞද්ධයො හැටියට අපි හිතන්න ඕනෑ මැරෙනකොට අපි මොනවාද කරලා තියෙන්නේ කියලානේ. ගෙයක් හදපු දෙයක්ද, කාර්එකක් ගත්තු එකක්ද, නැතිනම් ඉන් එහා ගිහිල්ලා කාගෙ හරි ජීවිතයක් වෙනස් කරපු දෙයක්ද හෝ වෙනස් විදියකට හිතන්න පුරුදු කරපු දෙයක්ද? බලපෑමක් ඇතිකරන්න ලැබීමෙන් තමන්ට ලැබෙන සතුට හරි වැදගත් දෙයක්.

සංගීතය තුළින් ලෝකය දිහා බලන්න ලැබීම ගැන ඔබ මොකද හිතන්නේ?

ඒක ලොකු භාග්‍යයක්. අම්මාට අපේ පුංචි කාලේ තිබුණු හීනයක් තමයි අක්කාව ඉංජිනේරුවරියක් කරන්න මාව දොස්තරවරියක් කරන්න. අක්කා ඉංජිනේරුවරියක්. එයා චෙලෝ වාදනය කරනවා. චිත්‍ර ශිල්පිනියක්. මම දොස්තරවරියක් වුණේ නැහැ. නමුත් සංගීතය ඔස්සේ ලෝකය දිහා බලන්න මට දුන්න ගැම්ම, නැත්නම් උනන්දුව ගැන මම ස්තුති වන්ත වෙනවා. තණ්හා රති රඟා එකට මට සම්මාන හම්බවුණාම අම්මා කිව්වා, ‘ඔයා මේක තව කෙනකුට කරන්න පුළුවන් කියන ඉන්ස්පිරේෂන් එකක් වුණා’ කියලා. තව කෙනකුට කරන්න පුළුවන් කියන එක පෙනෙන්න පුරෝගාමියෙක් වෙන්න පුළුවන් වුණා කියන එක මට හරි වැදගත්.

- Advertisement -spot_img

පුවත්

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -spot_img

අලුත් ලිපි