No menu items!
27 C
Sri Lanka
16 November,2026

අයවැය: හිස් පොරොන්දු සහ අවම ක්‍රියාත්මක කිරීම – සී. මෙන්ඩිස්

Must read

සෑම වසරකම කොළඹ පාර්ලිමේන්තුවට ජාතික අයවැය ඉදිරිපත් කිරීම සිදුවන්නේ රාජාභිෂේකයක ඇති සියලු‍ ගාම්භීරත්වය සහ ශෝභාව ඇතිවය. අමාත්‍යවරුන් තදින් බැඳි ලිපිගොනු තුරුලු කරගෙන සභා ගර්භයට පිවිසෙන විට අයවැය යෝජනා රහස්‍යභාවයකින් වෙලී පවතී; රූපවාහිනී විචාරකයන් බදු කාණ්ඩ විග්‍රහ කරන්නේ ඒවා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන මෙනි; 2022 ආර්ථික බිඳවැටීමෙන් තවමත් තැලී පොඩි වී සිටින මහජනතාව දැඩි අපේක්ෂාවෙන් යුතුව ඒ දෙස බලා සිටිති. එහෙත්, ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද 2027 අයවැය හමුවේ, ශ්‍රී ලංකාව පුරා පැතිර ඇති ප්‍රමුඛ හැඟීම වන්නේ බලාපොරොත්තුව හෝ කෝපය නොව, නිහඬ, හදවත කඩා වැටෙන ආත්මානුකම්පාවකි. අපි මීට පෙරත් මෙම චිත්‍රපටය නරඹා ඇති අතර, හිස් පොරොන්දු සහ අවම ක්‍රියාත්මක කිරීමක් “එයත් සිදුවුවහොත් පමණක්” සහිතව එය අවසන් වන ආකාරය සියලු‍ දෙනාම දැක ඇත්තෙමු.

ස්වෛරීත්ව බංකොලොත්භාවයෙන් ගොඩ ඒමට උත්සාහ කරන රටකට, සෙමින් සිදුකරන කුඩා වෙනස්කම් (incrementalism) යනු දරාගත නොහැකි සුඛෝපභෝගීත්වයකි. ශ්‍රී ලංකාවට හුදෙක් ස්ථාවර වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. එයට වේගයෙන් ඉදිරියට දිවීමට සිදුවේ. මිලියන සංඛ්‍යාත පවුල් දරිද්‍රතාවේ ප්‍රපාතයෙන් ගොඩගැනීමට සහ කලකිරීමට පත් වූ තරුණ පරම්පරාවක් ආර්ථිකයට අවශෝෂණය කර ගැනීමට නම්, ආර්ථිකය එහි මන්දගාමී, අඩු වර්ධන උගුලෙන් මිදී වාර්ෂිකව සියයට 7ත් 8ත් අතර වර්ධනයක් පවත්වා ගත යුතුය. ඒ වෙනුවට, පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර ඇති අයවැය කියවෙන විට හැඟෙන්නේ එය සාමාන්‍ය ගිණුම් තැබීමේ අභ්‍යාසයක්, හුරුපුරුදු ආදායම් ඉලක්කවල එකතුවක්, හාල්මැස්සන්, උම්බලකඩ සහ වියළි මිරිස් මත පනවා ඇති තීරුබදු සංශෝධන සහ ආර්ථික පරිවර්තනයක් ඇති කරනවා වෙනුවට පරිහානිය කළමනාකරණය කරන ප්‍රවේශම්සහගත ගැළපීම් පමණක් බවයි.

සාමාන්‍ය ශ්‍රී ලාංකික පවුලකට හෝ කුඩා ව්‍යාපාර හිමිකරුවෙකුට මෙය ප්‍රායෝගිකව බලපාන ආකාරය සලකා බලන්න. මෙම අයවැය දෙස බලන තරුණ මෘදුකාංග සංවර්ධකයෙකුට හෝ ඇඟලු‍ම් අපනයනකරුවෙකුට, ශ්‍රී ලංකාව ඉහළ වටිනාකමක් ඇති ගෝලීය සැපයුම් දාමයන් සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමේ නිර්භීත සැලැස්මක් හෝ දේශීය ව්‍යවසායන් හිර කරන නිලධාරිවාදී රතු පටි (red tape) වනාන්තරය ක්ෂණිකව ඉවත් කිරීමක් දක්නට නොලැබේ. මේ අතර, විදුලිය, ප්‍රවාහනය සහ දෛනික අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩවල පිරිවැය දෙස බලා සිටින මධ්‍යම පන්තික නිවැසියන්ට දක්නට ලැබෙන්නේ ඔවුන්ගේ මිලදී ගැනීමේ ශක්තිය නිහඬව ඛාදනය වීමට යන්තම් හෝ සමපාත නොවන සුළු බදු සීමා සංශෝධන පමණි.

මෙම පරිකල්පනීය ඌනතාව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ වැඩසටහනේ සීමාවන්ට හෝ ගෝලීය ආර්ථික අභියෝගවලට බැර කිරීමට පෙළඹීමක් ඇති විය හැක. එම පීඩනයන් සැබෑය. එහෙත් ජනාධිපති දිසානායක පරිපාලනයේ ප්‍රතිපත්තිමය අංශභාගයේ හදවතෙහි ඊට වඩා අපහසු සත්‍යයක් රැඳී තිබේ. හිඳී ගිය ළිඳකින් ඔබට ජලය ඇද ගත නොහැකි අතර, නිර්භීත, ලෝක මට්ටමේ ආර්ථික නිර්මාණශීලීත්වයක් නිර්මාණය කිරීමට තරම් තාක්ෂණික ගැඹුරක්, ගෝලීය අවබෝධයක් සහ ආයතනික පළපුරුද්දක් නොමැති අමාත්‍ය මණ්ඩලයකින් ඔබට එය අපේක්ෂා කළ නොහැක.

දශක ගණනාවක් පුරා ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය දෙස බලා සිටි ඕනෑම අයෙකුට, ඔවුන්ගේ දේශපාලන දුර්වලතා කුමක් වුවත්, සැබෑ පෞරුෂයක් සහ ගෞරවයක් දිනාගත් හිටපු කැබිනට් අමාත්‍යවරුන්ගේ නම් එක දිගට කියාගෙන යා හැකිය. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සභා ගර්භයක් පවා තම බුද්ධිමය ආධිපත්‍යයෙන් සහ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ගාම්භීරත්වයෙන් වශී කළ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්, ජී.එල්. පීරිස් හෝ මංගල සමරවීර වැනි චරිත ගැන සිතන්න; නැතහොත් වෙළඳාමට සහ ජාතික ආරක්ෂාවට දැඩි නීතිමය හා ආර්ථික උපාය මාර්ග ගෙන ආ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි, කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා හෝ තිලක් මාරපන ගැන සිතන්න; නැතහොත් සංකීර්ණ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ගනුදෙනු අධිකාරී බලයෙන් යුතුව සාකච්ඡා කළ හැකිව තිබූ රොනී ද මැල්, ඇන්.එම්. පෙරේරා හෝ සරත් අමුණුගම ගැන සිතන්න. මොවුහු මහජනතාවට හැකියාවේ මිනුම්දඬු ලෙස බලා සිටිය හැකි වූ බුද්ධිමතුන්, පළපුරුදු පරිපාලකයෝ සහ ප්‍රබල පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු වූහ. අද වන විට, අමාත්‍ය මණ්ඩල මේසය දෙස බලන විට, එවැනිම විශ්වාසයක් ඇති කරන එකම චරිතයක් හෝ සොයා ගැනීමට කෙනෙකුට අරගල කිරීමට සිදු වේ. බොහෝ අමාත්‍යවරුන් පාර්ලිමේන්තු විවාදවලදී සහ ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවලදී පැහැදිලිවම පැකිළෙන්නේ ඔවුන්ට තමන් ඉදිරියේ ඇති කාර්යයේ විශාලත්වය තේරුම් ගැනීමටවත් නොහැකි නිසාය.

විශේෂඥ දැනුම වෙනුවට පක්ෂපාතීත්වය ආදේශ කිරීමේ දැඩි මිල ගෙවීමට සිදුවන බව සොයා ගන්නා එකම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශ්‍රී ලංකාව පමණක් නොවේ. පැසිෆික් සාගරයෙන් එපිට, එක්සත් ජනපදයේ ජනාධිපති ට්‍රම්ප් මෑතකදී මධ්‍යවාර මැතිවරණවලදී ලැබූ පරාජයන් හමුවේ, දේශපාලන විශ්ලේෂකයින් සහ ඉතිහාසඥයින් දෙවන ට්‍රම්ප් පරිපාලනය පිළිබඳව දැඩි විවේචනාත්මක තීන්දුවක් ලබා දී ඇත. නායකයෙකු ඔප්පු කළ දක්ෂතාවට වඩා පුද්ගලික පක්ෂපාතීත්වය අගය කරන විට, එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ ආරක්ෂක ලේකම් පීට් හෙග්සෙත් වැනි, එම තනතුරු හෙබවූ පළපුරුදු දැවැන්තයන් හා සසඳන විට ඉතා සුළු පිරිසක් වන සැහැල්ලු‍ පක්ෂපාතීන්ගෙන් සමන්විත කැබිනට් මණ්ඩලයක් බව වොෂින්ටනයේ විචාරකයන් පෙන්වා දී ඇත. රිපබ්ලිකන් පක්ෂයේ දැවැන්ත පරාජයෙන් පසුව, කොන්සර්වේටිව් විචාරකයන් පවා සඳහන් කළේ පාලන බලය සඳහා තමන් කරන්නේ කුමක්දැයි සැබවින්ම දන්නා පුද්ගලයින් අවශ්‍ය බවයි.

එම ඇමරිකානු පාඩම තුළ විශ්වීය සත්‍යයක් ගැබ්ව ඇත. විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේදී ඔයැ ඨර්පප්ර දෙ ඡදකසඑසජි (දේශපාලන ව්‍යාකරණය) කෘතිය රචනා කළ බ්‍රිතාන්‍ය දේශපාලන න්‍යායාචාර්ය හැරල්ඩ් ලැස්කි අනතුරු ඇඟවූයේ නූතන පාලනයට විශේෂිත දැනුමක් අවශ්‍ය බවයි. විශේෂඥයා සිටිය යුත්තේ ඉහළින් නොව ඕනෑම වේලාවක ලබා ගත හැකි මට්ටමින් බව සඳහන් කළ ඔහු, විශේෂඥ දැනුම සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැර කරන රජයක් ඉක්මනින්ම අන්ධ ලෙස පියාසර කරන තත්ත්වයට පත්වන බව පෙන්වා දුන්නේය.

එහෙත් අද ශ්‍රී ලංකාවේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ, අමාත්‍යාංශවල, රාජ්‍ය ආයතනවල, ව්‍යවස්ථාපිත කොමිෂන් සභාවල සහ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික දූත මණ්ඩලවල ඉහළම ස්තර හරහා පවතින ප්‍රමුඛතම සුදුසුකම වී ඇත්තේ සංකීර්ණ පද්ධති පිළිබඳ ප්‍රවීණත්වයට වඩා පක්ෂ පක්ෂපාතීත්වය බව පෙනේ. අමාත්‍යාංශයෙන් අමාත්‍යාංශයට, ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කරනු ලබන්නේ ගෝලීය ප්‍රාග්ධන ප්‍රවාහයන්, සැපයුම් දාම තරඟකාරිත්වය හෝ අපනයන විවිධාංගීකරණයේ යාන්ත්‍රණයන් ග්‍රහණය කර ගැනීමට අරගල කරන සහ බොහෝ විට ආරක්ෂක වාචාල කතා සංවර්ධන උපාය මාර්ගයක් ලෙස වරදවා වටහා ගන්නා චරිත විසිනි.

මෙම ඌනතාව තවත් උග්‍ර වන්නේ රජයේ ඉහළම තැන පවතින නිහඬ, පැතිරුණු මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ බව (mediocrity) සහ අනාරක්ෂිතභාවය නිසාය. ඉතිහාසය පුරාම, ආත්ම විශ්වාසයෙන් යුත් නායකයින් තමන් වටා රැස් කර ගත්තේ තමන්ට වඩා බුද්ධිමත් පුද්ගලයන්ය. කැබිනට් මණ්ඩලය තුළ තරගකාරී මනස් තබා ගත් බැරැක් ඔබාමා, ටෝනි බ්ලෙයාර් හෝ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ගැන සිතන්න; නැතහොත් තමන්ගේම අහංකාරය ආරක්ෂා කර ගැනීමට වඩා එක්සත් ජනපදය බේරා ගැනීම ගැන සැලකිලිමත් වූ නිසා තියුණු, දීප්තිමත් මනස් ඇති පිරිසක් තම කැබිනට් මණ්ඩලයට ගෙන එමින් ‘ප්‍රතිවාදීන්ගේ කණ්ඩායමක්‘ (team  of rivals) ගොඩනැගූ ඒබ්‍රහම් ලින්කන් ගැන සිතන්න. අනාරක්ෂිත නායකයින් කරන්නේ එහි සම්පූර්ණ ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි. තමන්ට කිසි විටෙකත් ඉහළ බැලීමට සිදු නොවන පරිදි ඔවුහු ප්‍රමිතීන් පහත හෙළති. ජනාධිපති දිසානායක පරිපාලනය යටතේ පසුගිය වසර දෙක තුළ, ශ්‍රී ලංකාව ආයතනික ප්‍රමිතීන්ගේ සියුම් එහෙත් පැහැදිලි ඛාදනයක් අත්විඳ ඇත. එමගින් ලබා දී ඇති පණිවිඩය පැහැදිලිය: කෙනෙකුගේ පසුබිම, දැඩි බුද්ධිමය ශික්ෂණය, නිවැරදි මානසිකත්වය සහ ජාත්‍යන්තර ඔපය තවදුරටත් අගය නොකරන අතර, ඒවා දෙස බලන්නේ සැකයෙනි.

මෙම පරිහානිය පෙන්වා දෙන විචාරකයින්ව සාමාන්‍යයෙන් බැහැර කරනු ලබන්නේ යටත් විජිත යුගයේ මිනුම්දඬුවල එල්ලී සිටින, නායකයෙකුගේ ඇඳුමේ කප්පාදුවෙන් හෝ ඉංග්‍රීසි උච්චාරණයේ රිද්මයෙන් ඔහුව මනින පැරණි ප්‍රභූවාදීන් ලෙසය. එය පහසු අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමකි. ප්‍රශ්නය වන්නේ උච්චාරණය හෝ ඉහළ පැලැන්තියේ හැසිරීම් නොවේ. එය ලෝකය සමඟ සම මට්ටමින් ගනුදෙනු කිරීමට ඇති හැකියාවයි. වර්තමාන ශ්‍රී ලාංකික අමාත්‍යවරයෙකු නවදිල්ලියේ හෝ බ්‍රසල්ස්හි තම සගයන් ඉදිරියේ මේසයක වාඩි වී සිටින ආකාරය සිතින් මවා ගන්න. ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන විප්ලවය කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් ගෝලීය ආයෝජකයින් තම ප්‍රමිතීන් වෙනස් කරන්නේ නැත. ප්‍රාග්ධනය ගලා යන්නේ පැහැදිලි බව, පුරෝකථනය කළ හැකි බව සහ ආයතනික පරිණතභාවය වෙතය. පටු මනසකින් සහ පරිපාලනමය පැකිළීමකින් යුත් සාමාන්‍ය මට්ටමේ අමාත්‍යවරයෙකු විසින් රටක් නියෝජනය කෙරෙන විට, අවස්ථාවන් නිහඬවම අසල්වැසි රට වෙත ඇදී යයි.

මෙහි ඇති තියුණු කලාපීය වෙනස සලකා බලන්න. අතීතයේදී, බංග්ලාදේශය, තායිලන්තය, පාකිස්ථානය සහ වියට්නාමය වැනි අසල්වැසියන් තම දියුණුව සඳහා මිනුම්දඬු ලෙස බැලු‍වේ ශ්‍රී ලංකාවේ මානව ප්‍රාග්ධනය, පරිපාලන සම්ප්‍රදායන් සහ උපායමාර්ගික ශක්තීන් දෙසය. අද වියට්නාමය ඉතා තියුණු කාර්මික ප්‍රතිපත්ති සමඟ ගෝලීය තාක්ෂණික දැවැන්තයන් සහ ඉහළ වටිනාකමක් ඇති නිෂ්පාදන ආකර්ෂණය කර ගැනීමට දැඩි ලෙස උත්සාහ කරයි. මේ අතර, ශ්‍රී ලංකාව තාක්ෂණික පිම්මක් පැනීම සඳහා විශ්වාසදායක මාර්ග සිතියමක් නොමැති, දිවයින සේවා මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් කිරීමේ නිර්භීත සැලැස්මක් නොමැති සහ රාජ්‍ය නිලධාරිවාදයේ හුස්ම හිරකරන ග්‍රහණයෙන් කුඩා ව්‍යවසායකයින් නිදහස් කිරීමේ ව්‍යුහාත්මක විප්ලවයක් නොමැති ජාතික අයවැයක් පිළිබඳව විවාද කරයි.

මූලික ප්‍රතිපත්තිමය නවෝත්පාදනයන් සමඟ අරගල කරන යාන්ත්‍රණයකින් සියයට 7ක වර්ධන ප්‍රාතිහාර්යයක් අපේක්ෂා කිරීම, අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනක් සැලසුම් කරන ලෙස ප්‍රාදේශීය ගම් සභාවකින් ඉල්ලා සිටීමක් වැනිය. මෙහි ඇති ඛේදවාචකය වන්නේ වත්මන් නායකත්වයට යහපත් චේතනාවන් නොමැති වීම නොවේ. විශේෂඥ දැනුමෙන් සහ බුද්ධිමය ශික්ෂණයෙන් වෙන් වූ යහපත් චේතනාවන්, නොවැළැක්විය හැකි ලෙසම පවතින ආරක්ෂිතම, පරිකල්පනයෙන් තොර මාර්ගයට “එනම් නව ජනප්‍රියවාදී වචන මාලාවකින් සරසන ලද පැරණි සූත්‍රවලටම” යොමු වීමයි. ශ්‍රී ලංකාව තම ආයතනවලට කුසලතාවාදය නැවත ලබා දෙන තුරු, තීරණ ගන්නා කාමර තුළට දැඩි විශේෂඥ දැනුම නැවත පිළිගන්නා තුරු සහ හුදු දේශපාලන පැවැත්මට වඩා ඉහළින් තම ඉලක්ක තබන තුරු, එහි අයවැය මඟ හැරුණු විභවයන්ගේ සහ සාමාන්‍යකරණයට කැපවීමේ ස්මාරක ලෙස පවතිනු ඇති අතර, අතරමග නතර වූ විප්ලවයක මිල ජනතාවට දිගටම ගෙවීමට සිදුවනු ඇත.

(colombotelegraph.com හි The Budget ) The Price Paid For Lowered Standards Becoming The Norm මැයෙන් පළවූ ලිපියේ පරිවර්තනය ‘අනිද්දා’ වෙතිනි.)

- Advertisement -spot_img

පුවත්

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -spot_img

අලුත් ලිපි