ඔබට හිතෙන විදියට ගීතය යනු කුමක්ද?
අමරදේවයන් ගීතය හඳුන්වන්නේ සංගීතයේත් භාෂාවේත් අනුකූලතා පූර්වක සංයෝගයේ පලයක් කියලායි. මෑත භාගයේ දකින්න ලැබෙනවා ගී රස වින්දන වැඩසටහන්. බොහෝ විට මේ වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නේ සාහිත්‍යකාමීන් හෝ සාහිත්‍යවේදීන්. ඒවායේදී වැඩිපුර ගීත රචනය තමයි රසවින්දනයට හා විවරණයට ලක්කරන්නේ. සංගීතය ආශ්‍රය කරගන්නේ බොහොම කලාතුරකින්. මොකද මේ සාහිත්‍යවේදීන්ට සංගීත ඥානයක් නැහැ. අපිත් ගීතයක් රසවිඳින්නේ වචනවල එල්ලිලා.
මම ‘දවස’ පුවත්පත් කලාවේදියෙක් හැටියට හිඳිද්දී අමරදේවගේ ජන්ම දින උත්සවයකට අදාළව ඔහු සමග සාකච්ඡාවක් කරන්න ගියා එතුමන්ගේ නිවසට. සාකච්ඡාව අතරමග විදුලි එළිය නැතිව ගියා. සාකච්ඡාව ටිකකට නැවතිලා අන්ධකාරයේදී, පුද්ගලික කාරණා අහන්න මට අවස්ථාවක් ලැබුණා. මම අහපු එක දෙයක් තමයි, ලංකාවේ මිනිසුන්ට සංගීත ඥානය අඩුයි නේද කියන එක. අමරදේවයන් හඬ බාලකරලා එහෙම කිව්වා, ඔව් ඒකේ ඇත්තක් තියෙනවා, අපේ රසිකයන්ට සංගීත ඥානය අඩුයි තමයි කියලා.
අපේ අතිතයේ සංගීතය තිබුණු බවට දැනගෙන හිටියත් ඒ කෙබඳු සංගීතයක්ද කියලා අපි දන්නේ නැහැ. අපේ ජීවිත කාලය තුළ අපි සංගීතය කියලා දන්නේ උත්තර භාරතීය සංගීතය තුළින් නිපන් සංගීතයක්.
ගීත රචනයේදීත් බිහිවෙන්නේ චිත්‍රපටි ගීත, සරල ගීත ලක්ෂණ තියෙන ගීත මිසක, ‘ලිරික්’ කියලා හඳුන්වන ගේය පදවලට සමීප ගීත නෙවෙයි. ආපහු හැරිලා බලනකොට මට පෙනෙන දෙයක් තමයි අපේ ගීතවලින් සීයට හැත්තෑපහක්ම තියෙන්නේ කාව්‍ය ආකෘතියේ කියලා. ගීත ආකෘතියේ තියෙන ගීත ඉතාම අල්පයයි. ඒක fදාසක් හැටියට නෙවෙයි මම දකින්නේ. fදාසක් නැත්තේත් නැහැ ඒකේ. නමුත් ඒක තමයි අපට පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ. පසුකාලීනව තමයි කේමදාස වගේ ඇතැම් සංගීත ශිල්පීන් අත්හදාබැලීම් කළේ. ඔහු වචනවලට සංගීතය අබිබවා යන්න දෙන්නේ නැතිව සංගීතයටම මූලික තැන දීම ගැන හිතපු දැවැන්ත සංගීතඥයෙක්.
සමහර විට ඒකට හේතුවක් වෙන්න පුළුවන් ඔහු උත්තර භාරතීය සංගීත අධ්‍යයනය ලබපු පුද්ගලයකු නොවීම. ඔහු බටහිර සංගීතය හදාරමින් නෙවෙයි, විඳිමින්, අසමින් ඒවායේ හොඳ දේවල් උකහාගනිමින් ගීතයට වෙන හැඩතල දුන්නු පුද්ගලයෙක්.
ඔබ හිතන විදියට කවිය හා ගීතය අතර තිබෙන වෙනස මොකක්ද?
භාව ප්‍රකාශනය මේ දෙකේම තියෙනවා තමයි. නමුත් බටහිර ගීත, උදාහරණයක් හැටියට බීට්ල්ස් ගීත, දිග පැළැලි වගේ ගීත. අපේ තියෙන්නේ හැඳින්වීමේ සංගීතය, අන්තර් ඛණ්ඩ සංගීතය, වචන කාණ්ඩ දෙක වගේ දේවල් ඇතුළත් එකම ආකෘතියක්. වර්සස් දෙකක් කියලානේ කියන්නේ. බටහිර ගීතයේ එහෙම මැද කැඩි කැඩි සංගීත ඛණ්ඩ එන්නේ නැහැ. සමහර විට සංගීතය ගීතයට අනුව වෙනස් වෙන තැන් තියෙනවා.
සරෝජිනි නායිදුගේ කවියකින් ගත් සන්නාලියනේ ගීතය කාව්‍ය ආකෘතියේම එකක්නේ. ඒක පටන්ගන්නේ දරුවකු උපදින තැනින් සතුට දනවන ආකාරයට. ‘සන්තෝසෙන් ඔබ හිනැහී හිනැහී’ කියලා තියෙන්නේ. ඊට පස්සේ දීග යනවා. ඊට පස්සේ මියයනවා. අන්තිමට කියනවා කණකොක් තටුවේ සුදුමැලි පාටින් සළුව වියන්නේ කාටද කියලා. සන්තෝසෙන් සළුව වියන්නේ කියන තැනයි, මෘත දේහයකට අන්දන්න සළුව වියන තැනයි කියන කාරණා දෙකේදීම සංගීතය වෙනස් වෙන්නේ නැහැනේ. එකම සංගීතය.
අපේ ගීතයක් සාමාන්‍යයෙන් විනාඩි තුනයි. නමුත් ඇතැම් බටහිර ගීත විනාඩි පහයි හයයි. එතැනදී ඔවුන් සංගීතයේ විවිධ පැතිවලට යනවා. නාදය උස්පහත් වෙනවා.
බන්දුල නානායක්කාරවසම්ගේ ‘රෑ වැඩ මුරය අවසන් වන කණිසමට’ ගීතය ගන්න. අවසානය වෙනකම්ම එතැන තියෙන්නේ එළිසමය සහිත කවියක්. අමරදේව, වික්ටර් වැනි ප්‍රබුද්ධ ගායකයන්ගේ ගීත තුළ මේ ලක්ෂණය දකින්න තියෙනවා. නමුත් ඩබ්ලියු ඒ අබේසිංහ ලියුව ‘අඩවන්වූ දෙනෙතින් ගලනා’ වගේ ගීතයකදී ලිරික් කියන එක මතුවෙනවා. කරුණාදාස සපුතන්ත්‍රී ලියුව ‘හදේ කොතැනක හෝ හිඳී ඔබ’ ගීතයත් කාව්‍ය ආකෘතියෙන් බැහැරව යාමක්. නමුත් සඳැස් කවි වැනි ගීත ඉතාම ජනප්‍රියත්වයට පත්වෙලා තියෙනවා.
හැත්තෑව දශකයේ අග විතර මම ගීත ලියන්න පටන්ගන්නකොට, අපි හිටියේ දැවැන්තයන්ගේ සෙවණැල්ලක් යටතේ. අපිට ඒ වගේ නාමකායක් නොතිබුණු නිසා අලුත් දේවල් කරන්න බයක් අපිට ඇතිවුණේ නැහැ. මොකද අපේ ගීතවලට ලොකු ප්‍රචාරයක් ලැබෙන්නේ නැති බව අපි දැනගෙන හිටියා. උදාහරණයක් හැටියට අදටත් ජනප්‍රිය මගේ ‘වසන්තයේ අග හමුවෙමු සොඳුරිය’ ගීතය ගුවන් විදුලියේ ‘කල්පනා ගීත’ කියලා වැඩසටහනකට ලියුව එකක්. උදේ ගුවන්විදුලියේ කොරිඩෝවෙ යන ගායකයෙක් අල්ලාගෙන ගීතය පටිගත කරනවා. එදා එඩ්වඩ් ජයකොඩි අල්ලාගන්න පුළුවන් වුණා. හැන්දෑවේ ලයිව් වැඩසටහන යන්නේ. හැබැයි ගීතය විතරක් රෙකෝඩ් කරනවා. ඉතින් ගීත රචනයේදී ඕනෑ දෙයක් කරන්න මට නිදහස තිබුණා. ගීතයේ වචන බැලුවොත් එක යට තියෙන නිසඳැස් කවියක ආකෘතියක් පෙනේවි රූපයෙන්. එඩ්වඩ් ජයකොඩිගේ සංගීත රචනයෙන්, පසුව මේක කැසට් පටයකට කියලා ජනප්‍රිය වුණා. එතැනදී රසිකයන්ට වැදගත් වුණේ, පදමාලාවේ තියෙන ප්‍රේමණීයභාවයයි, තනුවයි, ගායනයයි. නමුත් හැත්තෑව අසූව දශකවල ජනප්‍රිය ගීතවල වැඩිපුර තියෙන්නේ කාව්‍ය ආකෘති.
ඔබට අනුව ගීතය උපදින්නේ කොයි වෙලාවටද?
ගීත රචනය හරියට මල් වෙඩිල්ලක් පිපිරුවා වගේ දෙයක්. ක්ෂණිකව ආලෝකයක් විහිදෙමින් සිතේ මතුවෙලා එවේලෙම නිවී යනවා. අන්න ඒ මොහොතේ තමයි ගීතය උපදින්නේ. සමහර විට ක්ෂණිකව ගීතය ලියනවා. සමහර විට ගීතය ලියලා නැවත එය ඔපමට්ටම් කරමින් තියාගෙන ඉඳලා දෙනවා. සමහර විට පටිගත කරන මොහොත්දීත් සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයා සමග එකතු වෙමින් ඇතැම් වචන සුගායනීය බවට පිටිවහලක් වෙන විදියට වෙනස් කරන්න වෙනවා.
කවියක් කියෙව්වාට පස්සේ රසිකයාට නැවත කියවන්න අවශ්‍ය නොවෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ගීතය අනිවාර්යයෙන්ම නැවත නැවත අහනවා. අපි ප්‍රියකරන ගීත කීවාරයක් නම් අහලා ඇද්ද? ගීතයේ තියෙන එක ශක්තියක් තමයි රසිකයාව වසඟ කරගෙන තියාගෙන ඉන්න එක. මා තුළ උපදින රසාත්මක හැඟීම, ගීතයක් හැටියට ලියනවා. නමුත් අපි රහසිගතව කිසියම් තනුවකට, රිද්මයකට තමයි ලියන්නේ.
බොහෝ වෙලාවට මා තුළ ඇතිවන සංකල්පයක් තමයි ගීතයක් හැටියට ලියවෙන්නේ. තවත් කෙනකුගේ අත්දැකීමක් ලියන්න යනකොට – ලියන්න බැරි නැහැ- ලියලාත් තියෙනවා- හැබැයි ඒක ටිකක් දුරස්තරයි. එවැනි අනුන්ගේ අත්දැකීමක් මගේ හිතේ පිළිසිඳගෙන ගීතයක් බවට පත්වෙන්න මට කාලයක් අවශ්‍ය වෙනවා. සමහර විට සාර්ථක වෙන්නේත් නැතිවෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා මම පෞද්ගලිකව කැමති මගේම අත්දැකීමක් රචනා කරන්න තමයි. ලියන්න ඉඳගත්තාට පස්සේ ඒ හැඟීමත් එක්ක මොනවාද එන වචන, කොහොමද මේකේ ආකෘතිය කියන එක තීරණය වෙන්නේ කඩදාසිය මත. පූර්ව නිශ්චිත ආකෘතියකට මම ගීතයක් ලියන්නේත් නැහැ. ලියන එකෙන්ම තමයි ගීතය පරිසමාප්තියට පත්වෙන්නේ.
එයින් හැඟෙනවාද පෞද්ගලික අත්දැකීමක් තියෙන එක ගීතයක් ලියවෙන්න විශාල ප්‍රයෝජනයක් කියලා?
බොහෝ ගීත ඒ වගේ පෞද්ගලික වින්දනයන් තුළින් බිහිවෙන ඒවා තමයි. හුදු සමාජ අර්ථ තියෙන, උදාහරණයක් විදියට රත්න ශ්‍රී වෙල්ලස්ස ගැන ලියුව ‘බිම්බරක් සෙනඟ’ වගේ මධුර ගීතයක්, ඒක පෞද්ගලික අත්දැකීමක් නෙවෙයිනේ, අද ඒ ගීතය අහනකොට එදා තිබුණු සමීපබව දැනෙන්නේ නැහැ. අද තියෙන්නේ එදා තිබුණු සමාජ ආකල්පය නෙවෙයි. මේක බොහෝ විට සමාජ දේශපාලන සිද්ධි ආශ්‍රය කරගන්නා ගීතවලට වෙනවා. ඒ කාලෙන් පස්සේ ඒ ගීත, තනුව මතයි ගායනය මතයි පැවතුණොත් මිසක, අවලංගුතාවට පත්වෙනවා.
අපි හැමවිටම පෞද්ගලික අත්දැකීමක් ගීතයකදී පොදු බවට පත්කිරීමක්නේ කරන්නේ. මගේ අත්දැකීම පෞද්ගලිකයි. රසිකයා ඒක දන්නේ නැහැනේ. ශ්‍රාවකයා ඒක විඳින්නේ තමන්ගේ අත්දැකීමක් එක්ක සම්බන්ධ කරගෙන. සමහර විට අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ තමයි ගීත රචකයාගෙන් අහන්නේ ඔබ ඒ ගීතය ලිව්වේ ඇයි කියලා. නමුත් ඒ මුළු කාලය තුළම රසිකයා ඒ ගීතය රසවිඳලා. ඒ කාලය තුළ රසිකයා දන්නේ නැහැ රචකයාගේ අත්දැකීම මොකක්ද කියලා. නමුත් ඒ කාලය තුළ ඔහු එය තමන්ගේම අත්දැකීමක් සමග සම්බන්ධ කරගන්නවා.
අපි අහන හින්දි ගීතවල අර්ථ අපි දන්නේ නැහැනේ. එතකොට වචන අවශ්‍ය නැද්ද ගීතයක් රස විඳින්න. නමුත් එතැනදී වෙන්නේ ඒ හින්දි ගීතය ඔබේ අත්දැකීම්වලට සමීපතාවක් ඇතිකරගෙන ඒ ගීතය විඳීමක්. චිත්‍රපටි ගීතයක් නම්, එහි චරිත සිදුවීම් එක්ක ඒක වෙනවා.
අපේ රචකයාගේ අත්දැකීම එකක්. ඒක රසිකයා අත්පත් කරගන්නා විදිය තව එකක්. සමහර විට අවුරුදු දහයක් පහළවක් යනකොට ගීතයකට මුල් වුණු අත්දැකීම මතක් කරගන්න අපිටත් අමාරුයි. ඒ ලියන මොහොතේ එන භාවය, ඒ මොහොතේ ඇතිවෙන කම්පනය තමයි ගීත සංකල්පයක් හිතේ ඇතිකරන්නේ. ඒක තමයි මම කිව්වේ ඒක මල් වෙඩිල්ලක් වගේ කියලා.
පෞද්ගලික අත්දැකීමක් පොදු අත්දැකීමක් බවට පත්කිරීම ගැන විශේෂයෙන් හිතනවාද ගීතය ලියද්දීම?
නැහැ, එහෙම හිතා බලමින් ගීත ලියන්න බැහැ කියලායි මම මුල ඉඳන්ම කිව්වේ. මා තුළ උපන් ගීතය මා අතින් ප්‍රක්ෂේපණය වෙනවා නම් ගීත පද රචනයක් හැටියට, අනිවාර්යයෙන්ම ශ්‍රාවකයාට දැනෙන් ගන්නවා ඒක. දැන් ඉතා ජනප්‍රිය ගීතයක් බවට පත්වෙලා තියෙන මගේ ‘සුපෙම් හැඟුම් ඔබෙන් එපා’ ගීතයට රසිකාවන් බොහොම කැමතියි. සමහරු කියනවා මම නිතර නිතර මේ ගීතය අහනවා කියලා. ඒ ගීතය ලියද්දී මට තිබුණු මානසික තත්වයන්, මූඩ් එක කොහොමද කියන්න මම දන්නේ නැහැ. හැබැයි ඔබ අහපු ප්‍රශ්නයත් එක්ක ආපහු හැරිලා බලනකොට පෙනෙන දේ තමයි, ඒ මානසික තලය, ඒ විඳීම සහ ඒ අත්දැකීම එක එක තලවලින් බොහෝ දෙනාට පොදුයි. ඒක අවුරුදු දහයක් පහළොවක් පරණ ගීතයක්. නමුත් එන්න එන්නම ඒක අහන ප්‍රමාණය වැඩිවෙනවා. මොකද ඒ අත්දැකීම පොදුයි. නමුත් මම ලියන්නේ ඒක පොදු අත්දැකීමක් නිසා නෙවෙයි. මට ඒක ගීතයක් ලෙස ප්‍රකාශ කරන්න අවශ්‍ය වුණු නිසා. ඕක ඇත්තටම මම ඒ දවස්වල වැඩකළ ප්‍රචාරණ ආයතනයේ කාර්යාලයේදී ලිව්වේ. ඒක නැවත වචනයක්වත් වෙනස් කරන්නේ නැතිව එක්වරම එක හුස්මට ලියුව ගීතයක්. එහෙම පදමාලාවම සාර්ථක වුණාම සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයාට හරි පහසුයි. ඔහු කියනවා, මට මේ වචන ටික දැක්ක ගමන් තනුවක් එනවා කියලා. පද මාලාවේ සමස්තය තුළ ඔවුන්ට ගීතයේ රූපය මැවෙනවා. සාර්ථකව පදමාලාව ලියවුණාම ගීතයේ සියයට පනහක්ම වැඩ කොටස ඉවර වුණා වගේ තමයි මම හිතන්නේ.
මට අනුව ගීතයක් කියන්නේ භාෂා විස්මයක්. භාෂාව පිළිබඳව විස්මයජනක අභ්‍යාසයක්. හරි.. අත්දැකීම තියෙනවා. ලියන්න ඕනෑ කියන අදහසත් තියෙනවා. නමුත් කොහෙන්ද වචන එන්නේ?
ගීතය සහ භාෂාව ගැන කතිකාව ගොඩනැගෙන හැම වෙලාවකම එන ගොඩක් හොඳ පැනයක් ඕක. කාලයත් එක්ක කලාවේ වෙනස්කම් වෙනවානේ. ඇතැම් කාල කලාවේ ස්වර්ණමය කාලයක්. තවත් කාලවල ඒවා පරිහාණියට පත්වෙනවා. පහළට යනවා. භාෂාව පිළිබඳ දැනීමේ අඩුකම රචකයන්ට දැඩිව බලපාලා තියෙන බව අද ගීතය දිහා බලනකොට පෙනෙනවා. ඔවුන් කිසිසෙස්ත්ම කලබල වෙන්නේ නැහැ තමන් යොදන වචන ගැන. අපේ කාලය්දී ගීත සාහිත්‍යය ගැන අපි අවධානය යොමු කළා වගේම, අපි බයවුණා ගීතයකදී එක වචනයක් හරි නොගැළපේ නම් ඒ ගීතය අසාර්ථක වෙයි, අඩපණ වෙයි කියලා. භාෂාවට තිබුණා කිසියම් අධිකාරි බලයක්. අද ඒ අධිකාරි බලය ගිහිල්ලා තියෙන්නේ සංගීතයට. අද මියුසික් හරි පොහොසත්.
තාක්ෂණය ඇවිල්ලා මෙලඩි එහෙම හරි රිච්. ගීත කියන්නේ අද සාගරයක් වගේ. ඉමක් නැති ගීත බිහිවෙනවා.
එතැනදී තනුව හා සංගීතය ගැන තමයි ප්‍රධාන අවධානය යොමුවෙන්නේ. මධුර තනු. හරි පිරිලා. නමුත් වචනවලින් නෙවෙයි. ඇහෙන ඒ සමහර ගීත ‘ඔයා, ගියා, ආවා, දුක සිතුණා, ඇයි හැරගියේ, නැවත එන්නේ නැද්ද’ වගේ ‘ආවා, ගියා, නෑවා, කෑවා’ වගේ සුලබ වචන තියෙන ඒවා. කිසිම බයක් හැකක් නැහැ මේ වචන දාන්න. අපි ඒ කාලයෙ ‘ඔයා’ කියලාවත් පාවිච්චි කළේ නැහැ. අද ඒ අය වචන වෙනුවට තනුව රැකගන්නවා. අද ඒඅයි ගායකයො ඉන්නවානේ. නාමකායක් තියෙනවා. රූපකායක් නැහැ. ශබ්දය ගැන නාදය ගැන උනන්දු වෙනවා මිසක වාංමාලාව ගැන, ගේය පද ගැන හිතන්නේම නැති තරම්. කිසිම බයක් හැකක් නැතිව මොනවා හරි වචන ටිකක් දානවා.
මහාචාර්ය සුචරිත ගම්ලත් කියලා තියෙනවා, සංස්කෘත සාහිත්‍යයේ සංගීතය ගැනම පොත් දෙසිය විසි ගානක් තියෙනවා කියලා. සංගීත රත්නාකරය වගේ පොතක ගීතය ලිවිය යුතු ආකාරය ගැන පවා කියලා තියෙනවා. එක වෙලාවක, කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේ තිබුණු රැස්වීමකදී… මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්නත් සභාවේ හිටියා.. මහාචාර්ය සුචරිත ගම්ලත් තමාගේ කතාවේදී ඇහුවා, ගීත ලියනකොට ඔබ දැනසිටිය යුතු කරුණු විසිගානක් තියෙනවා, දන්නවාද කියලා. දන්නැති අය ලියාගන්න කියලා එතුමා එක දිගට කියාගෙන කියාගෙන ගියා.
ඉතිහාසයේ ඉඳන්ම ගීතයේ පදමාලාව ගැන අති විශේෂ අවධානයක් තිබිලා තියෙනවා. ගීතයකට පද යොදන්නේ කොහොමද කියන එක ශාස්ත්‍රීය කාරණයක්. නමුත් අද වෙනකොට ඒක ගිලිහිලා තියෙනවා.
මහාචාර්ය ගම්ලත් බීබීසී ගුවන්විදුලියට ගී රසවින්දන වැඩසටහනක් කළා ‘ගී මිණි ආර’ කියලා. ඔහු ඇතැම් ජනප්‍රිය නොවන හොඳ ගීත පවා තෝරාගෙන ඒවා රසවින්දනය ගැන කතාකළා. එක දවසක් මගේ ‘වසන්තයේ අග’ ගීතය ගැනත් කතාකළා. මට ඒක විශාල සතුටක් වගේම ගෞරවයක් වුණා. පසුව මහාචාර්ය ගම්ලත් මට හමුවුණු වෙලාවක මම ඔහුට ස්තුති කළා මගේ ගීතයක් තෝරාගැනීම ගැන. ඒක ශක්තියක් හා ධෛර්යයක් බව මම කිව්වා. එතකොට ඔහු කිව්වා, ඔබ දිගින් දිගටම ගීත ලියනවා නම්, අඩුම ගානේ මේ පොත් තුන ඔබ අත්පොත් ලෙස භාවිත කරන්න ඕනෑ කියලා. ගීත ගෝවින්දය, කව් සිළුමිණ හා මේඝදූතය. ඒකෙන් ඔහු නොකියා කිව්වේ සම්භාව්‍ය සාහිත්‍යය හැදෑරිය යුතුයි කියලා.
ආරියවංශ රණවීර, ජීබී සේනානායක වගේ කෙනෙකුගේ කවි කියවන විට අපි ඒ සමහර වචන ඊට පෙර දන්නේ නැහැ. දැකලා නැහැ කලින්. රණවීරයන් ගැන ලියන ලිපියක මම ලිව්වා, ‘ඔහු සිංහල භාෂාවේ සමහර වචන ටිකක් හංගාගෙන ඉන්නවා ඔහුට විතරක් පාවිච්චි කරන්න’ කියලා. සමහර ගීත රචකයන්ගේත් ඒ වැඩේ තියෙනවා. හැබැයි එහෙම කරන්න ඒ අය ළඟ වචන තියෙන්න එපායැ. වචන නැති වුණාම තමයි ආවා ගියා කවද්ද එන්නේ වගේ දේවල් ලියන්න වෙන්නේ. ඔවුන්ට කියන්න හොඳ අදහසක් තියෙන්න පුළුවන්. නමුත් ප්‍රකාශ කරන්න වාංමාලාවක් නැහැ. කවි ලියන අය ගුත්තිලය සිය සැරයක්වත් කියවන්න ඕනෑ. කව් සිළුමිණ වගේ දේවල්වලට ඊට පසුව යන්න. වචන තියෙන්නේ එතැන. වචන ඔබට නැත්නම් තමයි එකම වචනවලින් සක්ක ගහන්න වෙන්නේ. ‘සුසුම් පද’ම භාවිත කරමින් ඉන්න වෙනවා. සාහිත්‍ය ඥානය නැත්නම් ගීතය අංගවිකල වෙනවා.
ගීතයක් ලියන එක අදත් මම බැරෑරුම් කාර්යයක් හැටියට සලකන්නේ ඒකයි. භාවයක් තිබිලා ඒකෙන් ගීතයක් ලිව්ව පළියට එතන ඌනතාවක් තියෙනවා නම් වැඩක් නැහැනේ.
අවසාන වශයෙන්?
මගේ ගීත රස විඳින බැංකු නිලධාරියෙක් ඉන්නවා. ඔහු ඉංග්‍රීසි ගීත තමයි අහන්නේ. ඔහු දවසක් මගේ ගීතයක් අහලා, මගෙන් අහනවා කොහොමද ඔයා ඔය ගීත ලියන්නේ කියලා. අදහසක් ආවාම සින්දුවක් ලියනවා කියලා මම ඉතින් සරල උත්තරයක් දුන්නා. ඔහු කිව්වා නෑ, නෑ එහෙම ලියන්න බැහැ, එහෙනං ඉතින් මටත් ලියන්න පුළුවන්නේ. එහෙම ලියන්න බැහැ, ඒක ගෝඩ්ස් ගිෆ්ට් කියලා ඔහු කිව්වා. දෙවියන්ගෙන් ලැබෙන තෑග්ගක්. ඔහු දැන හෝ නොදැන ඒක කිව්වාට, සංගීතය ගැන කතා කරනකොට මේ අදහස මුල් කාලයේ ඉඳලාම කියලා තියෙනවා. සංගීතය දේවත්වයට නංවන ගැනක් මේක. ඔබ අර කිව්ව විස්මය ගැන කතාව මේක තමයි.
පුදුමය නම් ලෝකයේ අතිශය ජනප්‍රිය ගීත බොහොමයක්ම විරහ ගී. විරහව අපි ආට්වලදී රසයක් කරගන්නවා. විප්‍රලම්භ ශෘංගාරය කියන්නේ ඒකනේ. ඒකට බොහෝ ජනප්‍රිය ලෙස යොදාගන්නේ ගීතය. මම ලියූ ගීත බොහොමයක් විරහවම නෙවෙයි. ප්‍රේමයේ ප්‍රීතිමත් පක්ෂයක් තියෙනවානේ. නමුත් ඒ රමණීයත්වය, ආස්වාදය ගැන තියෙන ගීතවලට වඩා විරහ ගීත තමයි රසිකයන් වැළඳගෙන තියෙන්නේ. ගීතයේ විස්මයට ඒකත් හේතුවෙනවා. සුපෙම් හැඟුම් ගීතයේ එන අදහස බොහෝ දෙනාගේ සිත් තුළ තියෙන රහසිගත විඳීමක්. ඒක මේ ගීතයට එනකොට ඔවුන් එය නැවත නැවත අසමින් ගීතය තමන්ගේ කරගෙන තියෙනවා.
