බුද්ධාගම පොත ඇතුළේ ඩීමන් ආනන්ද! – කමල් දේශප්‍රිය

කමල් දේශප්‍රිය යනු ලංකාවේ ප්‍රකට හඬ නළුවෙකි. පූරකයෙකි. ක්‍රිකට් විස්තර විචාරකයෙකි. ගුරුවරයෙකි. ඒ මදිවාට, රංගන ශිල්පියෙකි.

හඬ කැවීමේ ශිල්පියකුට, නළුවකුට තමන්ගේ භාෂාව පිළිබඳ දැනීම අවබෝධය කොතරම් වැදගත්ද? අනිත් පැත්තෙන්, තමන්ගේ භාෂාවට වෙනත් භාෂාවල වචන එබ්බවීම ගැන ඔබ මොකද හිතන්නේ?

අපි සාමාන්‍ය විදියට සිංහල භාෂාව කතාකරනකොට මැදට ඉංග්‍රීසි වචන එන එක වළක්වන්න අමාරුයි, විශේෂයෙන්ම සාමාන්‍ය මිතුරු සමාගම්වල, නැතිනම් ගෙදරදී කතාකරනකොට එහෙම. නමුත් මාධ්‍යයකට ආවාම ඒක කරන එක එච්චර හරි දෙයක් නෙවෙයි. මොකද මේ රටේ සිංහල උගන්වන්නේ විශ්වවිද්‍යාලවලින් නෙවෙයිනේ, මාධ්‍යයෙන්. මාධ්‍ය පාවිච්චි කරන වචන තමයි ඉන් පස්සේ මිනිස්සු පාවිච්චි කරන්න පටන්ගන්නේ. උදාහරණයක් හැටියට ඔය ‘පට්ට’ කියන වචනය ඉස්සර තිබුණේ නැහැනේ. ඒ කාලේ ඇතැම් විට ඒක නරක වචනයක් හැටියට තමයි අපි හිතාගෙන හිටියේ. නමුත් අද පට්ට කියනකොට, ඒ වචනයේ නියම හැඟීම එනවා. වෙරිගුඩ්, ෆැන්ටෑස්ටික් කියන එකනේ ඔය තේරුම.

ඉස්සර අපි ‘ප්‍රශ්නයක්ද’ කියලානේ අහන්නේ. දැන් අහන්නේ ‘අවුලක්ද’ කියලා. ඉස්සර, ප්‍රශ්නයක් නෑ කිව්වාට දැන් කියන්නේ ගැටලුවක් නෑ කියලා. ‘ගැටලුව’ මේ බොහොම මෑතකදී භාවිතයට ආවේ. ඒවාත් ආවේ මාධ්‍යයෙන්. මොකද විශ්වවිද්‍යාලයක ආචාර්යවරයෙක් කවදාවත් ‘ඔයාට පට්ට අවුලක් වෙලා නේද තියෙන්නේ’ කියලා අහන්නේ නැහැනේ.

ඔබ කියන්නේ මේ වචන හුවමාරුව පිළිගත යුතු දෙයක් කියලාද?

ඕකේ දෙපැත්තක් තියෙනවා. අපි ගුවන්විදුලියේ වැඩ පටන්ගන්නකොට අපිට උගන්වලා තියෙන්නේ හරිම වචනය පාවිච්චි කරන්න කියලා. ඒකට ඉංග්‍රීසි වචනයක් පාවිච්චි කරන්න කොහෙත්ම ඉඩක් නැහැ. එහෙම වුණොත් ඒකට දඩ ගැහුවා අපිට. එෆ්එම් ගුවන්විදුලි කලාව ආවාට පස්සේ ඒක එහෙමම සම්පූර්ණයෙන් වෙනස්වුණා.

ඒක හරිද වැරදිද කියන එකේත් තියෙනවා ප්‍රශ්නයක්. සමහරු කියනවා, සිංහලත් එක්ක ඉංග්‍රීසි කලවමේ කියනකොට යම් යම් ඉංග්‍රීසි වචන සමාජයට ඉගෙනගන්න පුළුවන් කියලා. ඒක එහෙම වෙන්නේ මම හිතන විදියට තාක්ෂණික දියුණුව හින්දා. ටෙක්නොලොජිවල. උදාහරණයක් හැටියට, අපිට චැට්ජීපීටී කියන එකට සිංහල වචනයක් පාවිච්චි කරන්න බැහැනේ. ඒවා බ්‍රෑන්ඩ් නේම්ස් හෙවත් සන්නාම. ‘චැට්ජීපීටි එකේ මෙහෙමයි තිබුණේ’ කියලා කියන්නම වෙනවා. ඉංග්‍රීසි වචන භාවිත වෙනඑක වළක්වන්න බැහැ.

අපි ගුවන්විදුලයෙන් ක්‍රිකට් විස්තර විචාර පටන්ගන්නකොට බොහෝම විවේචන තිබුණා, අපි ඉංග්‍රීසි වචන පාවිච්චි කරනවා කියලා. ෆීල්ඩ් එකේ පොසිෂන්ස් තියෙනවානේ, ගලි පොයින්ට්, එක්ස්ට්‍රාකවර්, මිඩොන් මිඩෝෆ් ආදි ලෙස. ඒවාට හෙළ බාසාවෙන් වචන ටිකක් අපිට දුන්නා. අපිට කිව්වේ, ‘මෙන්න මෙහෙම යෝජනාවක් තියෙනවා, ටිකක් කරලා බලන්න, මේක කොහොමද පාවිච්චි වෙන්නේ’ කියලා. ඒ වචනවල, ස්ලිප් කියන එකට තිබුණේ, ලුහුට්ටා. පොයින්ට් කියන තැනට, තුඩ. තර්ඩ්මෑන්, තුන්වැන්නා. ෆයින් ලෙග්, සියුම් පය. බේල්ස්වලට, කරටි. මේවා දාලා අපි විනාඩි පහක විතර සිංහල විස්තර විචාරයක් කළා. ඒක සම්පූර්ණ විකෘතියක් වුණාෟ ඒක එහෙම කරන්න බැහැ. මොකද ක්‍රිකට් කියන්නේ ඉංග්‍රීසි ක්‍රීඩාවක්නේ. ඒවා වෙනස් කරලා කියන්න ගියොත් අහගෙන ඉන්න මනුස්සයා අන්දමන්ද වෙනවා. ක්‍රිකට් ගැන ටිකක් හරි දන්න කෙනෙක් දන්නවා ස්ලිප් ඉන්නේ කොහෙද කියලා. පළවෙනි ලුහුට්ටා, දෙවැනි ලුහුට්ටා, තුන්වැනි ලුහුට්ටා කිව්වාම අහගෙන ඉන්න මනුස්සයා අන්දමන්ද වෙනවානේ. ඉතින් ඊට පස්සේ තීරණය කළා, මේක ඉංග්‍රීසි ක්‍රීඩාවක්, ඒ නිසා ඔය තියෙන පොසිෂන්ස් එහෙමම කියන්න කියලා.

ඊට පස්සේ කරුණාරත්න අබේසේකර මහත්තයා හැදුවා, මේඩ්න් ඕවර් එකට නොඉඳුල් ඕවරය කියලා. ඒකත් ප්‍රශ්නයක් වුණා. ලකුණු ගත්තේ නැති වුණාට, ඒ ඕවරය බැට් එකේ වදිනවානේ, ඒ නිසා ඒක නොඉඳුල් වෙන්නේ නැහැ කියලා. මහාචාර්ය විනී විතාරණ තමයි හැදුවේ නිපන්දුව කියන එක. ඔය විදියට තමයි යම් යම් වචන භාවිතයට ආවේ. ඕවර්එකට සමහර අය කියනවා පන්දු වාරය කියලා. සමහරු කියනවා පන්දු ඕවරය කියලා.

‘වහරනු සෙරෙන් සපයා’ වගේ මේවා දැන් මිනිසුන්ගේ හිතේ එහෙමම තියෙනවා. භාෂාවත් එක තැනක තියෙන්න බැහැනේ. එහෙම වුණාම ලතින් වගේ මැරුණු භාෂාවක් වෙනවානේ. භාෂාව කාලෙන් කාලෙට යුගයෙන් යුගයට පරිවර්තනය වෙනවා. නව පරම්පරාවට ඒක යන්නේ ඉංග්ලිෂ් එක්ක. ඒකනේ සිංග්ලිෂ් කියලා එකක් හැදෙන්නේ. මට පෙනෙන්න පුළුවන් ඒක වැරදියි කියලා. මොකද මම පටන්ගත්තේ සැබෑ සිංහල පමණක් භාවිත කරන සන්නිවේදකයෙක් හැටියට. අපි කතාකරන සිංහල දැන් ඉන්න පරම්පරාවට තේරෙන්නේ නැති වෙන්නත් පුළුවන්. සිංහල වුණාට අපි බොහොම සංස්කෘත වචන පාවිච්චි කරනවානේ. අලුත් පරම්පරාවේ ළමයින්ට ඒ විදියට අපි කතාකරන එක අණ්ඩර දෙමළයක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඒගොල්ලෝ ගොඩක් ඉන්නේ ෆෝන් එකේ. ඒගොල්ලන්ට ගොඩක් ගනුදෙනු කරන්න වෙලා තියෙන්නේ ඉංග්‍රීසියෙන්.

දැන් ඉරාන යුද්ධය ගැන එක එක පාර්ශ්ව කියන්නේ එක එක විදියේ කතානේ. ඒවා තම තමන්ගේ කැමැත්ත අනුව තමයි කියන්නේ. නමුත් සීඑන්එන් එක, බීබීසී එක බැලුවොත්, ඒගොල්ලෝ මේවා අර්ථගන්වන හැටි අපට ඉගෙනගන්න පුළුවන්. එතකොට අපට වැඩිපුර භාවිත වෙන්නේ ඉංග්‍රීසි. ‘හෝමුස් ස්ටේ්‍රට් එක වහලා, මාර ප්‍රශ්නයක්නේ වෙලා තියෙන්නේ, තෙල් ටික ගන්න විදියක් නෑ’ කියලානේ අපි කියන්නේ. අපි කියන්නේ නැහැනේ, හෝමුස් සමුද්‍ර සන්ධිය වසා ඇති නිසා අපට ඛනිජ තෙල් ලබාගන්නට නොහැකිය කියලා. ඒක අපට කියන්න පුළුවන් ප්‍රවෘත්තිවලදී. නමුත් සාමාන්‍ය රූපවාහිනි හෝ ගුවන්විදුලි වැඩසටහනක අර විදියට අපට කියන්න වෙනවා. මගේ පැත්තෙන් බලලා ඕක වැරදියි කියලා කිව්වාට, මමත් අන්තිමට කරන්නේ ඒකයි. සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේදී මම කතාකළත් ඉංග්‍රීසි වචන හතරක් පහක් මැදට එබෙනවාමයි.

තමන්ගේ භාෂාව පුද්ගලයකුගේ ජීවිතේට වැදගත් වෙන්නේ කොහොමද?

මම ගුවන්විදුලියේ ළමා පිටියේ වැඩසටහනකට සම්බන්ධ වුණා ‘දැනුම වැඩුම’ කියලා. එක දවසක් මූලද්‍රව්‍ය කියන වචනේ තිබුණා. පළවෙනි රිහර්සල් එකේදී මම ඕක ඉස්සෙල්ලාම කිව්වේ මූ..ල ද්‍රව්‍ය කියලා. එතකොට මගේ නිෂ්පාදකයා මහින්ද අල්ගම කිව්වා, ඕක මූ..ල ද්‍රව්‍ය නෙවෙයි මූලද්‍රව්‍ය කියලා. දෙවෙනි රිහර්සල් එකේදිත් ආයෙත් මම කිව්වේ මූ..ල ද්‍රව්‍ය කියලා. ඒ පාර මට හොඳටම බැන්නා. බූරුවා කියන වචනෙත් පාවිච්චි කරලා තමයි බැන්නේ. අන්තිමට රෙකෝඩිං එක වෙලාවෙත් මම කිව්වෙව් මූ..ල ද්‍රව්‍ය කියලා. මහින්ද අල්ගම ස්ටුඩියෝ එක ඇතුළට ඇවිල්ලා මට ටොක්කක් ඇනලා මාව එලෙව්වා. එහෙම තමයි අපි භාෂාව හරියට උච්චාරණය කරන්න පුරුදු වුණේ.

භාෂාව පාවිච්චිය ග්‍රාහකයා අනුවයි වෙනස් වෙන්නේ. ඒ කාලේ අපි කතාකරන කොට ලස්සන වචන පාවිච්චි කරන්න උත්සාහ කරනවා. ගෑනු ළමයකුට ලියුමක් ලියනකොටත් එහෙමයි. හැබැයි දැන් එහෙම කතාකරන්න ගියොත් මෙයා මහ පණ්ඩිතයෙක්ය කියන තැනට එනවා.

මං මේ ළඟදී පයාගල ඉස්කෝලෙක දේශනයක් කළා මාධ්‍ය ගැන. එතන හිටියේ ඒලෙවල් ඕලෙවල් ළමයි. මගේ කතාවේ මුල් විනාඩි පහ හය යනකොට මට තේරුණා මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා මිසක, මං කතාකරන දේ ඒගොල්ලන්ට තේරෙන්නේ නැහැ කියලා. සම්පූර්ණ සිංහල සාරය ඇතිව කතා කළාම, ඒගොල්ලන්ට ග්‍රහණය කරගන්න අමාරුයි. ඊට පස්සේ මං හෙමිහිට දැන් ඒගොල්ලන්ගේ තියෙන කෙළිලොල් භාෂාවට මාරු කරලා තමයි කතාකළේ. මම භාෂාව භාවිත කරන්න ඕනෑ, මම සන්නිවේදනය කරන දේ අනිත් එක්කෙනාට තේරෙන විදියටනේ. දේශකයෙක් හැටියට මම කියන දේ ඒගොල්ලන්ට ඒත්තු ගන්නන්න නම් ඒගොල්ලන්ගේ මට්ටමට එන්න වෙනවා. ඉතින් පොඩි පොඩි ඉංග්‍රීසි වචන එහෙම දාලා තමයි එතැනට ගියේ. සමූහ සන්නිවේදනයේදී ඒක කරන්න පුළුවන්.

නමුත් ජනසන්නිවේදනයේදී, පුද්ගලික නාලිකාවක මට නිවේදකයෙක් වෙන්න බෑ කියලා මම දන්නවා. මම යල් පැනලා තියෙන්නේ. මම එතකොට රවුම් සිදුරක හතරැස් එකෙක් වෙනවානේ. නමුත් තාමත් මට පුළුවන් ගුවන්විදුලියේ නිවේදකයෙක් හැටියට වැඩ කරන්න.

මං හිතන්නේ ඉදිරියට යන්න යන්න ළමයින්ගේ තාක්ෂණික ඥානයත් එක්ක, භාෂාව කියන එක තේරුම් ගැනීම මත විතරක් පවතීවි. භාෂා රසය, භාෂා ඥානය, භාෂාව හසුරුවන්නේ මොකටද, සිංහල භාෂාව කොයිතරම් වටිනවාද වගේ දේවල් තව අවුරුදු පහ හයක් යනකොට යට ගිහිල්ලා භාෂාව පාවිච්චිය සම්පූර්ණ අච්චාරුවක් වේවි.

ඔබ මතුකරන්නේ වැදගත් කාරණාවක්. භාෂාව තීරණය වෙන්නේ ග්‍රාහකයා මතයි කියන එක…

මම මේ ළඟදී විශ්වවිද්‍යාලයක, මාධ්‍යය යනු කුමක්ද, මාධ්‍යකරුවකුගේ කාර්යභාරය මොකක්ද කියන එක ගැන කතාකළා. එතනදිත් මට සිද්දවුණා, මම අර ගුවන්විදුලියේ පාවිච්චි කළ භාෂාවෙන් පහළට බැහැලා, එතැනට ගැළපෙන්න කතාකරන්න. මොකද සමහර අය ප්‍රශ්න අහන්නේ ඉංග්‍රීසි කෑල්ලකුත් එක්ක. ‘මීඩියා එකක් තියෙන්නේ ඇයි’ කියලා තමයි අහන්නේ. මේ ග්‍රාහකයා කවුද කියලා තේරුම් ගන්න ඕනෑ සන්නිවේදනය කරනකොට.

රේටිංවලට විශාල බරක් තියෙන මේ කාලයේ, අවුරුදු විස්සට අඩු ළමයින්ව ටාගට් කරගෙන ප්‍රෝග්‍රෑම් එකක් කරනවා නම්, මං මගේ පුරුදු භාෂාව පාවිච්චි කළොත්, රේටිං බහිනවා ඍණවලට. නමුත් මට ඒ තත්වෙට යන්න බැහැනේ. මම පවත්වාගත්ත මායිමෙන් පහළට යාම, මම හිතන්නේ මගේ අභිමානය පහත්වීමක් කියලා. ඒ නිසා 16-20 වයස් මට්ටමේ අයට කතාකරන්න, ඒ විදියටම කතාකරන අයෙක් ඉන්න ඕනෑ.

සන්නිවේදනය අවබෝධ කරවන්න නම්, අරයාගේ තැනට බහින්න කියනවානේ. මිහිඳු හාමුදුරුවොත් ඇවිල්ලා මේ අඹ ගස හැර තවත් අඹ ගස් තිබේද කියලා ඇහුවේ රජ්ජුරුවන්ගේ බුද්ධි මට්ටම පරීක්ෂා කරගන්න. ඒකෙන් තමයි මිහිඳු හාමුදුරුවෝ අවබෝධ කරගත්තේ මෙයා බුද්ධ ධර්මය තේරුම් ගන්න මොළයක් තියෙන කෙනෙක් කියලා.

මම කියන්නේ සන්නිවේදකයො ඉංග්‍රීසි වචන දාගන්න එක වැරදි නැහැ කියලා.

සිංහල භාෂාව පිළිබඳව කාලෙකට ඉස්සෙල්ලා භාවිතයේ තිබුණු ප්‍රමිතිය ක්‍රමයෙන් ලිහිල් වෙමින් යනවා. කියවීම කියන එක භාෂාවේ ප්‍රමිතිගත භාවිතයට කොච්චර උදව් වෙනවාද?

කතා කරනකොට වචන රීලෝඩ් කරන්න බැහැනේ සල්ලි දාලා. ඒකට තමන්ගේ වාග් කෝෂය තියෙන්න ඕනෑ. ඒක හදාගන්න නම් අනිවාර්යයෙන්ම කියවන්න ඕනෑ. අද ළමයෙක් ටීවී බලන්නෙත් නැහැ. රේඩියෝ අහන්නෙත් නැහැ. පත්තරයක් බලන්නෙත් නැහැ. ඉතින් පොතක් කියවන්නේ කොහොමද? පොතක් කියවන්න සංයමයක් තියෙන්න ඕනෑ, සන්සුන්භාවයක් තියෙන්න ඕනෑ. නිස්කලංක තැනක ඉඳගෙන පොත කියවන්න එපැයි. එහෙම නිස්කලංක ළමයි දැන් නැහැනේ. කොයි වෙලාවෙත් දුවන කතන්දරයක්නේ තියෙන්නේ.

ෆෝන් එකෙන් වුණත් පොත් කියවන්න පුළුවන්නේ. නමුත් මම වගේ අයට කවදාවත් ඒකෙන් පොතක් කියවන්න බැහැ. පොතේ මුද්‍රණ සුවඳ එන්න ඕනෑ, පිටු පෙරළන්න ඕනෑ. ඉලෙක්ට්‍රොනික් මාධ්‍යයෙන් වුණත් කියවන්නේ නැති එක තමයි තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය. කියවන්නේ නැතිවුණාම පරිකල්පනයක් නැහැ. හැම දේටම ක්ෂණික ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ඒකයි. අපි ප්‍රේම කරන කාලේ, හවස තුනට තැනකට ගෑනු ළමයා හමුවෙන්න ගිහිල්ලා කියලා හිතමු. ඉන්නවා, ඉන්නවා, ඉන්නවා, ගෑනු ළමයා ආවේ නැහැ කියලා හිතන්නකෝ. ඉතින් ගෙදර ඇවිල්ලා ලියනවා කොළ දෙක තුනක ලියුමක්. හිතේ තියෙන හැඟීම් ඔක්කොම ඒකේ ලියනවානේ. ඒත් දැන් වෙන්නේ මොකක්ද, තුනට එන්න කිව්වාම, තුනයි පහට විතර එනවා වට්සැප් මැසේජ් එකක්. ‘කාන්ට් කම්’. ඒක එන්නෙත් ක්‍භඔ ක්‍ඵ කියලා. මෙයා අහනවා වයි කියලා. එකෙත් අහන්නේ ශ අකුර විතරයි. අරයා දානවා ‘සික්.’ ඊට පස්සේ එනවා ‘ඕකේ.’ ඒකත් ණ අකුර විතරයි දාන්නේ. මේ කාලේ ළමයි පුළුවන් තරම් ලිවීම කොට කරගෙන තියෙන්නේ. කොට වෙන්නේ ඇයි, එයාගේ ඔළුවේ දිග දේවල් නැහැ. එතකොට අර සංසිද්ධිය විනාඩි පහෙන් ඉවරයි. මේක හරිම යාන්ත්‍රිකයිනේ. හැබැයි ඔයාටයි මටයි තමයි ඒක යාන්ත්‍රික. ඒගොල්ලන්ට ඒක ක්වික් සොලූෂන් එකක්.

ඔබ භාෂාව මත රඳා පවතින සන්නිවේදකයෙක්, හඬ නළුවෙක්, පූරකයෙක්. ඒ කමල් දේශප්‍රිය බිහිවෙන්න අමුද්‍රව්‍ය වුණේ මොනවාද?

ඉස්සර තිබුණා ඩීමන් ආනන්දගේ පොත්. එකක් ‘ජේම්ස් බණ්ඩා 019’. පිටු 72යි සත 75යි පොත. පන්තියේ ඉන්න කීපදෙනා එකතු වෙලා සත පහ දහය දාලා සත 75 එකතුකරගෙන, පොතක් ගන්නවා. වැඩිපුර සල්ලි දාපු කෙනාට තමයි ඉස්සෙල්ලා කියවන්න ලැබෙන්නේ. පහුවදා කියවලා ගේන්න ඕනෑ. මට ලැබිච්ච දවසේ බුද්ධාගම පොත අස්සේ දාගෙන මම ගෙදර ඕක කියවනවා. එදා අම්මා රෑ වැඩමුරය ඉවරවෙලා ඉන්නකං තාත්තා ඇහැරලා ඉන්නවා. මගේ තාත්තා ආනන්ද සිරිසේන. (ප්‍රකට ගුවන්විදුලි නාට්‍ය ශිල්පියෙකි.) තාත්තා බැලුවා පුතාගෙ පුදුම උනන්දුවක්නේ බුද්ධාගම ගැන තියෙන්නේ කියලා, පොත ඇදලා ගත්තා එක පාරට. පොත ඇතුළෙ ඩීමන් ආනන්ද. මං හිතුවා ගුටි කයි කියලා. නමුත් එහෙම වුණේ නැහැ. තාත්තා එයාගෙ ලයිබ්‍රරියට ගිහිල්ලා ගෙනල්ලා දුන්නා සුභාෂිතය. කිව්වා, මට හෙට උදේ කටපාඩමින් මේකේ කවි දෙකක් කියන්න ඕනෑ කියලා. ඉතින් ඒක කියවන්න ගත්තා. ඊට පහුවෙනිදාට පහුවෙනිදා තාත්තා මට ගෙනල්ලා දුන්නා ගෝර්කිගේ අම්මා පොත. එතැනින් රුසියානු සාහිත්‍යය මට රස වැටුණා. රුසියානු පොත් කියවන්න ගත්තා එක දිගට ඊට පස්සේ. රුසියානු පොත් කියවන්න පටන් අරන් අවුරුදු හතරකට පහකට පස්සේ තමයි මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ පොත් කියවන්න මම පටන්ගත්තේ. චිත්‍රකතාත් අපිව කියවන්න පොළඹවපු මාධ්‍යයක්.

මම ගුවන් විදුලියේ පොඩි පොඩි වැඩසටහන් කරන්න පටන්ගත්තාට පස්සේ තාත්තා ඒවා අහලා මගේ පැටලිලි සහගත වචන කීම ගැන ටිකක් තේරුම් අරගෙන, මට දුන්නා සකස්කඩය, අමාවතුර කියවන්න. මට ඇත්තටම කියවන්න බැරිවුණේ ත්‍රිපිටකය විතරයි. ඒ වගේම ඉංග්‍රීසි පොත් සහ සඟරා කියවන්න ගෙනත් දුන්නා. ඒවායින් තමයි මට රඳා පවතින්න දැනුම ලැබුණේ.
සිංහල භාෂාව හරි ලස්සන සුඛනම්‍ය භාෂාවක්නේ. ඉංග්‍රීසි කතාකරන අය අතපයින් තමයි හුඟක් හැඟීම් කියන්නේ. සිංහල කතාකරන කෙනා ඒ වචනය ඒ හැඟීමෙන් කියනවා නම් -ඒකට වොයිස් ටෝන් එක හරියට බලපානවා- ඒ නියම ටෝන් එකෙන් කියනකොට ඒක දැනෙනවා. එතකොට අතපය විසි කරන්න ඕනෑ නැහැ.

දැන් ඉන්න ළමයි කතාකරන්නේ අපිට නම්, අපිට තේරෙනවා එයාගේ භාෂා ග්‍රහණය මදියි කියලා. නමුත් එයා කතාකරන්නේ එයාගෙ සම මට්ටමේ අයට නම්, ඒක එහෙම දැනෙන්නේ නැහැ. මම එයාගෙ මට්ටමට මගේ භාෂාවෙන් කතාකළොත් ඒගොල්ලන්ට රහ නැහැ ඒක. මං ළමයින්ට නිවේදන කලාව ගැන උගන්වන කොට එහෙම ප්‍රායෝගික අභ්‍යාස දුන්නාම ළමයි පටන්ගන්නේම හායි කොහොමද කියලා. මට ඒක හරි නීරසයි. ඉතිං මං ළමයින්ගෙන් අහනවා ඔයාට යන්න ඕනෑ එෆ්එම් නාලිකාවකටද, මොකකටද කියලා. ඔව් සර් ඒක තමයි මගේ බලාපොරොත්තුව කියනවා. විශ්වවිද්‍යාලයකට ගිය වෙලාවක මම ළමයෙක්ගෙන් ඇහුවා අන්තිමට කියෙව්ව පොත මොකක්ද කියලා. මඩොල්දූව කිව්වා. අපි මඩොල් දූව කියෙව්වේ පහේ පන්තියේද කොහේද නේද?