ආණ්ඩුකරණය කියන්නේ කොයිතරම් අමාරු වැඩක්ද යන්න, ගතවන හැම විනාඩියකදීම පාහේ ජනාධිපතිවරයාත්, ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවත් උගනිමින් සිටියි. ලංකාවේ ආණ්ඩුකරණය යනු කුමක්දැයි විමසුවහොත් කිසිවකුට කිවහැකි සරල පැහැදිලි කිරීමක් තිබේ. ‘2024 සැප්තැම්බරයට පෙර ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ කළ-කී දේවල්වලට සපුරාම විරුද්ධ දේ කිරීම ලංකාවේ ආණ්ඩුකරණයයි.’
ඒ පැහැදිලි කිරීම ඇත්තක් කරමින් ආණ්ඩු බලයට පත්වූ ජවිපෙ හා ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව කරමින් සිටින්නේ, තමන් ආණ්ඩු බලයේ නොසිටිද්දී කළ කී දේවල ඉඳුරාම පරස්පරයයි. එහෙත්, ආණ්ඩුවට ඒ ගැන කිසිම ලජ්ජාවක්, හිරිකිතයක් හෝ විවේචනයක් නැත. බලයට එන්නට පෙර තමන් කළ කී දේවලින් තමන් මැන, ආණ්ඩු බලය ලබාගැනීම සඳහා ඡන්දය දුන් ජනතාවට ඒ ගැන පැහැදිලි කිරීමටද ආණ්ඩුවට වුවමනාවක් නැත. හරියට ඔවුන් වැඩ කරන්නේ, දැන් කරගෙන යන දේ, තමන් විපක්ෂයේ පක්ෂයක්ව සිටියදී නිතර දෙවේලේ මැතිරූ ප්රතිපත්ති හැටියට පෙන්වමිනි.
පුදුමයකට මෙන්, ඔවුන් විපක්ෂයේ සිටියදී ඔවුන් සමග රටට අලුත් න්යාය පත්රයක්, සිස්ටම් චේන්ජ් එකක් සඳහා එකට වැඩ කළ සකලවිධ බුද්ධිමතුන්, සමාජ ක්රියාකාරිකයන් වැනි අයද, ආණ්ඩුවට පෙර කළ ඔවුන් කළ කී දේ මතක් කර දෙන්නේ නැත. ඒ කාලයේ රටට ඉදිරිපත් කළ න්යාය පත්රය, ආණ්ඩුව හැටියට දැන් ඉදිරියට ගෙන නොයාම ගැන විවේචනයක් ඔවුන් කරන්නේද නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුන් බොහෝ දෙනාගෙන් කෙරෙන්නේ, ජනාධිපති හා සමහර මැති ඇමතිවරුන් කළ කතා, කොතරම් ඉදිරිගාමීදැයි වර්ණනා කිරීමත්, අඩුපාඩු තියෙන තැන් හැකි තරම් වසා දැමීමට උත්සාහ දැරීමත් බව පෙනේ.
එහෙත්, ඔවුන් නිවාඩුවක් නැතිවම යෙදී සිටින ක්රියාන්විතය වන්නේ විපක්ෂයට බැට දීමයි. විපක්ෂයේ බුද්ධිමය හීනතාවත්, විවේචනයේ දුර්වලතාත්, දර්ශනයක් නොමැතිකමේ අඩුවත් ගැන විවේචන මේ අය වෙතින් නිරන්තරව එල්ල වෙයි. එහෙත් ඇත්ත නම්, ඔය කියන සියලු දුර්වලතා, මේ වෙලාවේ විපක්ෂයේ ‘උපන් ගතිය’ බවයි. 2024 ප්රධාන ඡන්ද දෙකකින් අන්ත පරාජයක් ලබා තිබෙන විපක්ෂයේ සියලු පක්ෂ, මේ වන විට තිබෙන්නේ දුර්වලතාවේ පාදමේය. ඔවුන්ට වැඩ පිළිවෙළක් නැත. ඉදිරි දැක්මක් නැත. එහෙත්, මෙවැනි මොහොතක ඕනෑම විපක්ෂයකට, ඊට වෙනස් භූමිකාවක්ද නැත. අන්ත පරාජයක් ලබා අවුරුදු එකහමාරක් තුළ, ‘හෙටානිද්දා ආණ්ඩු බලය ලබාගන්නට තරම්’ ශක්තියක් විපක්ෂය උපදවාගනිතැයි කල්පනා කිරීමම මෝහයකි. එසේ සිතාගෙන ඔවුන්ට එළව එළවා පහරදීම ඊටත් වඩා මෝහයකි. නැති සතුරකු මවාගෙන සසටන් කිරීමකි.
ඒ වෙනුවට ආණඩු හිතවාදී විචාරකයන්, බුද්ධිමතුන්, ක්රියාකාරිකයන් කළ යුත්තේ, තම මුල් පොරොන්දු ඉටුකරන ලෙස ආණ්ඩුවට බල කිරීමත්, ඒවා නොකිරීම ගැන ආණ්ඩුව විවේචනය කිරීමත් නොවේද? එහෙත් මේ මහතුඟගෙන් ඒ කාරණය ඉටු නොවේ. ඒ වෙනුවට, ඔවුන් විසින්ම නිර්මානය කරගැනුණු ප්රවාදයක් යොදාගෙන ආණ්ඩු විවේචනය පසෙකට දමා තිබේ. එම ප්රවාදය නම්, ‘අපි ආණ්ඩුව විවේචනය කළාම ආණ්ඩුව දුර්වල වුණොත් ඒකේ වාසිය යන්නේ මේ දූෂිත විපක්ෂයට නොවේද? ඒ නිසා අප ආණ්ඩුව විවේචනය නොකළ යුතුය’ යන්නයි.
මේ ප්රවාදය මේ විදියටම 2015 ජනාධිපතිවරණයෙන් හා මහමැතිවරණයෙන් පසු යහපාලන ආණ්ඩුව සම්බන්ධයෙන්ද බල පැවැත්විණි. යහපාලන ආණ්ඩුව, මෑත කාලයේ පුරවැසි බලවේගවල දායකත්වයෙන් බලයට ආ ආණ්ඩුවකට නිදසුනකි. ආණ්ඩුව පත්වී මාසයක් යන විට කුප්රකට මහ බැංකු කොල්ලය සිදුවිය. ඒ අතර, දින 100ක් තුළ ඉටුකරන්නට පොරොන්දු වූ සංයුක්ත න්යාය පත්රයක්ද අනෙක් පැත්තෙන් ආණ්ඩුව අතේ තිබුණේය. වර්තමාන ආණ්ඩුව විදියටම, යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට ගෙනඑන්නට දායක වූ පුරවැසි බලවේගවලට ඇතිවූ ප්රශ්නය වුණේ, ආණ්ඩුවේ වැරදි උපුටා දැක්වීම වෙනුවට, එහි ප්රතිසංස්කරණ න්යාය පත්රය ක්රියාත්මක කරවා ගැනීමට බර තැබිය යුතුද යන්නයි. මෙදා මෙන්ම එදාත් පොදු තර්කය වුණේ, යහපාලන ආණ්ඩුව විවේචන නිසා බලයෙන් පිරිහුණොත් එහි වාසිය යන්නේ අන්ත දූෂිත රාජපක්ෂවරුන්ටම නොවේද යන්නයි.
පළමු දින සියය තුළ යහපාලන ආණ්ඩුව ප්රජාතන්ත්රවාදී ප්රතිසංස්කරණ රාශියකට අත තැබුවේය. 19 වැනි සංශෝධනය එහි ප්රමුඛ අංගයයි. අදත් ලංකාවේ දේශපාලනයේ සිදුවී ඇති යම් තීරණාත්මක වෙනස්කම් ඇතිවුණු කාලයක් ලෙස යහපාලන ආණ්ඩු කාලය සැලකිය හැකිය. එහෙත් උදම් ඇනීමට කාලයක් නොවීය. අටෝරාසියක් හේතු මත, යහපාලන ආණ්ඩුවේ බිඳවැටීම ඉක්මනින් ඇරඹුණේය. මුල් දින සියයක පමණ කාලය තුළ සිදුවුණු තීරණාත්මක වෙනස්කම් හැරුණු විට, කිසිම වැදගත් වෙනසක් කරන්නට යහපාලන ආණ්ඩුව අසමත් විය.
රාජපක්ෂලා බලයට පැමිණීම ගැන ඇති බිය පසෙකට තබා, යහපාලන ආණ්ඩුවේ නායකයන් දෙපළ, ඔවුන්ගේ කල්ලිවාදී පාලනය, දූෂිතයන් හා අපරාධකරුවන් රකින හැසිරීම වැනි දේ ගැන විවේචනය නොකර බැරි තත්වයක් ඇතිවිය. එම විවේචනය ප්රසිද්ධියේම සිදුවිය. මහජන රැස්වීම් හැටියට සිදුවිය. සත්යග්රහ හා වෙනත් උද්ඝෝෂණ හැටියට සිදුවිය. එහෙත් ඒ කිසිවකින් යහපාලන ආණ්ඩුවේ නායකයන්ගේ ඇස් හරි දිශාවට ඇරුණේ නැත. මේ විරෝධතා පවා, ආණ්ඩුවේ ප්රධාන පාර්ශ්ව දෙකම අර්ථ දක්වා ගත්තේ තමන්ට පක්ෂපාත ඒවා හැටියටත්, තමන්ගේ පසමිතුරු ආණ්ඩුවේ පාර්ශ්වයට විරුද්ධ ඒවා හැටියටත්, වැරදි ලෙසටය. අවසානයේ එකිනෙකා කුලල් කාගත් යහපාලන ලොක්කෝ, යළිත් රාජපක්ෂ පවුලට රට පහසුවෙන් බාරදුන්නෝය. ඒ අවසානයට පෙර, සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා, ඉතිහාසයේ කුප්රකටම දේශපාලන පාවාදීම කරමින් මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැතිකමට පත්කළේය. දූෂිතරාජපක්ෂවරුන්ගේ සහචරයන්ට ඇමතිකම් භාරදුන්නේය.
ආණ්ඩුවෙන් වෙන්වීම හැරෙන්නට විකල්පයක් පුරවැසි බලවේගවලට නොවීය. පුරවැසි බලවේග ආණ්ඩුවෙන් වෙන්වුණත්, ඔවුන් සිටියේ යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට ගෙනෙද්දී ඉදිරිපත් කළ මුල් න්යාය පත්රයටම ගැලීය. වෙනස් වුණේ ආණ්ඩුවත්, එහි නායකයනුත්ය.
1994දී මේ පරිමාණයනේම නොවුණත්, පුරවැසි බලවේගවල දායකත්වයෙන් බලයට ආ චන්ද්රිකා කුමාරතුංග ආණ්ඩුවත් ක්රියා කළේ මේ විදියටමය. ‘හොරුන් අල්ලන්න ආ ආණ්ඩුව හොරු වටකර ගත්තා’ය කියන ප්රවාදය බලයට පැමිණ කෙටි කලකින්ම චන්ද්රිකා කුමාරතුංග ආණ්ඩුවට පටබැඳිණ. ටවුන්හෝල් බෝම්බ ප්රහාරයේ සානුකම්පාව හිමි නොවිණි නම්, පළමු ධුර කාලය අවසානයේ අන්ත පරාජයට පත්වීමේ ඉරණම චන්ද්රිකා ආණ්ඩුවට තිබිණ. ඇය බලයට ගෙන එන්නට දායක වූ පුරවැසි ව්යාපාරවල ඇතැම්හු ආණ්ඩුවේ තනතුරුවලට පැනගෙන අන්තේවාසිකයන් බවට පත්වූහ. තවත් අය විවිධාකාර වරදාන, ලාභ ප්රයෝජන ආණ්ඩුවෙන් ලබාගෙන නිශ්ශබ්ද වූහ. ඉතිරි අනෙක් පිරිස කනගාටුදායක ලෙස විසිර ගොස් සිටියහ.
මේ යහපාලන අත්දැකීම, පුරවැසි බලවේග ක්රියාකාරිත්වය නිසා බලයට පත්වන ආණ්ඩු හා එම බලවේග අතර පවතින සම්බන්ධය ගැන වැදගත් පාඩමක් කියාදෙයි.
තමන්ගේ දායකත්වයෙන් බලයට ආ ආණ්ඩුවක්, ආරක්ෂා කරගනිමින් කටයුතු කිරීම පුරවැසි බලවේගවල වගකීම වන්නේය. එහෙත් එය අන්යොන්ය වගකීම් සහිත එකකි. තමන්ගේ ආණ්ඩුව පුරවැසියන් විසින් ආරක්ෂා කෙරෙන නිසා, ඒ ආරක්ෂාව සහිත පිට්ටනියේ තමන්ට අවශ්ය පරිදි ක්රීඩා නොකර සිටින්නට හෝ නීති විරෝධීව ක්රීඩා කරන්නට හෙවත් වල් ෂොට් ගහන්නට ආණ්ඩුවකට අයිතියක් නැත.
ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවට එමු. බලයට පත්වී වසර එකහමාරක් ගත වන විටත්, ආණ්ඩුවෙන් සිදුවී ඇති තීරණාත්මක සිස්ටම් චේන්ජ් මොනවාද? දේශපාලනයේ ඛණ්ඩනයක් හැරෙන්නට, සරුවපිත්තල වෙනස්කම් කිහිපයක් මිස, සමාජ ක්රමය වෙනස්කරන කිසිම පියවරක් ආණ්ඩුව ගෙන නැත. ගන්නා බවක් පෙනෙන්නේද නැත. එහෙත් අවාසනාව නම්, එවැනි න්යායපත්රයක් සහිතව ඉදිරියට පැමිණ, ඒ සඳහා බලවත්ම මහජන වරම ලබා ගත් ආණ්ඩුව මෙය වීමය. එනම්, මේ වෙනස්කම් කිරීමට වැඩිම හැකියාවක් ඇති ආණ්ඩුවක් වීමය.
ආණ්ඩුව දැන් පෙන්වන සරල ක්රීඩා සියල්ල බලයට පත්වන ඕනෑම ආණ්ඩුවකට පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩි බලයෙන් පමණක් ආපස්සට හැරවිය හැකි ඒවාය. උදාහරණයකට, මන්ත්රී විශ්රාම වැටුප් අහිමි කිරීම සලකන්න. මීළඟට බලයට පත්වන ආණ්ඩුවකට, පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාන්ය බහුතරයකින් සම්මත කරන නීතියකින් නැවත ආපස්සට බල පවත්වන සේ, අත්හිටුවූ විශ්රාම වැටුප් නැවත ගෙවන සේ විධිවිධාන ඇතිකළ හැකිය. විශ්රාමික ජනාධිපතිවරුන් ‘ජාතියට කළ සේවය සලකා’ අත්හිටුවූ වරප්රසාද නැවත ඔවුන්ට ලබාදිය හැකිය. පසුගිය කාලයේ සැලකිය යුතු දේශපාලකයන් පිරිසකට නඩු පැවරුවත්, ඒ නඩු අවසන් වීමට ගතවන කාලය කිසිවකු දන්නේ නැත. අභියාචන අවස්ථාවලදී ඒවාට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි කිසිවක් කිව නොහැකිය. අද හෙට වරදකරුවන් වන අය අභියාචනවලදී නිදහස් වීම පසුගිය කාලයේ අප හොඳින් අත්දැක තිබේ. ඒ නිසා මෙවැනි සිල්ලර ක්රියාවලින් ලබන ප්රමෝදය වූ කලි තාවකාලිකය.
ඒ අතර, අයිඑම්එෆ් එකට විරුද්ධව කතාකළ ජවිපෙ ඇතුළත් ජාජබ ආණ්ඩුව, රනිල් වික්රමසිංහටත් වඩා අයිඑම්එෆ් වෙත යටත්වී වැඩකිරීම දැන් නියතයකි. එය ජාජබ ආණ්ඩුව කළ යුතුවම තිබුණකි. අයිඑම්එෆ් විරෝධී විදග්ධ වාමාංශිකයන් කුමක් සිතාගෙන සිටියද, බලයට පත්වන්නට පෙර සිටම, ජානිපෙ සිටියේ අයිඑම්එෆ් හැර වෙන සරණක් නැති බවට අභ්යන්තර එකඟතාවකිනි. ශ්රීලන්කන් ගුවන් සේවය අනිවාර්යයෙන්ම විකුණා එහි බරෙන් නිදහස් වන බව, මැතිවරණවලට පෙර රූපවාහිනී සම්මුඛ සාකච්ඡාවලට ආ නලින්ද ජයතිස්ස වැනි නායකයෝ පැහැදිලිව කියා සිටියෝය. රනිල් වික්රමසිංහ ආණ්ඩුව, එස්එම්ඊ හෙවත් රජයට අයත් ව්යාපාර විකිණීම, වසාදැමීම හා ප්රතිව්යුහගත කිරීමට නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා සුරේෂ් ෂාගේ මූලිකත්වයෙන් පත්කළ කමිටුවට සමාන කමිටුවක් දැනටත් ක්රියාත්මක වෙයි. අයිඑම්එෆ් න්යාය පත්රයේ තිබුණු විදුලිබල මණ්ඩලය ප්රතිව්යුහගත කිරීම, එහි මතුපිට සුළු වෙනසක් සහිතව පමණක් මේ ආණ්ඩුව සාර්ථකව අවසන් කළේය. අයිඑම්එෆ් න්යාය පත්රය ඒ සම්බන්ධයෙන් සම්පූර්ණයෙන් ක්රියාත්මක කිරීම, එනම් ඉතිරි කෙටි දුර ගමන් කිරීම, තවදුරටත් කාලයේ ප්රශ්නයක් (මැටර් ඔෆ් ටයිම්) පමණි. දැන් එහි විවිධ අංශවලට පෞද්ගලික ආයෝජන කැඳවීමට ගැළපෙන ව්යුහය මැනැවින් සකස්කර තිබේ. සමාගම් හයම රජයට අයිතිය යන්න, හුදු කෙටිකාලීන නැළවිලි ගීයක් මිස අනෙකක් නොවේ. අවාසනාවකට තමන්ගේ ජනතාවාදී වෙස්මුහුණ ප්රදර්ශනය කරන්නට ආණ්ඩුව තෝරා ගත්තේ එසේ නොකළ යුතුම තැනය. එනම්, ශ්රීලංකන් ගුවන් සේවයයි. මේ අමනෝඥ තීරණයේ අනුහසින්, මේ වන විට ශ්රී ලංකන් ගුවන් සේවය අතිවිශාල දෛනික පාඩු සහිතව, පෙර පරිදිම මහජනයාගේ මුදලින් නඩත්තු වෙමින්, ව්යාපාරික අගාධයේ පතුල කරා ගමන් කරමින් තිබේ.
පෙර කීවාක් මෙන්, ආණ්ඩුවේ වත්මන් ක්රියාකාරිත්වයට පරස්පර අදහස් දැරූ බුද්ධිමතුන් ඇතුළු ආණ්ඩු හිතවතුන්, මේ යන වැඩපිළිවෙළ ගැන කිසිම විවේචනයක් කරනවා පෙනෙන්නේ නැත. ඔවුන් කරමින් සිටින්නේ ජනාධිපති පාර්ලිමේන්තුවේ කරන කතාවල පෞරුෂය උත්කර්ෂයට නැංවීමත්, කිසි විවේචනයක් නොකර සිටීමට පරෙස්සම් වීමත් පමණය.
ඒ අවසරයෙන් ආණ්ඩුව, මහජනතාව සැනසීමට, මාධ්යයන්ට කටගැස්මට ගැනීමට මල්වෙඩි කිහිපයක් පත්තු කරන අතර, කිසිදු තීරණාත්මක වෙනස්කමක් නොකර සිටීමට ස්ථිර වශයෙන්ම අධිෂ්ඨාන කරගෙන සිටියි.
ජාජබ ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමෙන් පසුව, ප්රජාතන්ත්රවාදය ගැඹුරු කරාවියැයි සිතූ දේවල් බොරු කරමින් ප්රධාන මැතිවරණ දෙකක් දිනාගත් පසු හා පළාත් පාලන මැතිවරණය පසුබැස්මක් සහිතව දිනාගත් ආණ්ඩුව, දශකයකට ආසන්න කාලයක් කල් දමමින් තිබෙන පළාත් සභා ඡන්ද ගැන වචනයක්වත් කතා නොකරයි. ඒ වෙනුවට, එම ඡන්ද විමසීම් කල්දමන සාටෝපකාරී කමිටු පත්කරමින් කල්මරයි. පලාත් සභා යනු, දෙමළ ජනතාව ආණ්ඩුකරණයට එකතු කරගැනීමට, මෙතෙක් ගන්නා ලද ඉදිරිම පියවර ලෙස සලකතොත්, ඒවා දැන දැනම නොපවත්වා සිටීමෙන්, ආණ්ඩුව කරමින් සිටින්නේ ප්රජාතන්ත්රවාදය දියාරු කිරීමකි. ඓතිහාසික දේශපාලන වරදකි. පළාත් සභා යනු හුදෙක් තවත් පාලන ඒකකයක් නොවේ. එය දෙමළ ජනතාවගේ ආණ්ඩුකරණ අයිතිවාසිකම් රකින උපායමාර්ගයයි. අද පළාත් සභා ඡන්ද කල්දැමීම ගැන, ඒ කාලයේ දෙමළ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන්, ඔවුන්ට ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් ලබාදීම වෙනුවෙන්, ඔවුන් ආණ්ඩුකරණයට එකතු කර ගැනීම වෙනුවෙන් බුද්ධිමය සාකච්ඡා තැබූ අය කිසිවක් කියන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුහු ‘දෙමළ ජනතා අයිතිවාසිකම් රැකීමේ නව ක්රියාමාර්ග පිළිබඳ නැවුම් පරිකල්පනයක’ ගැලී සිටිති.
ආණ්ඩුවේ අලුත්ම ප්රජාතන්ත්ර විරෝධී ක්රියාකාරිත්වය පෙන්වන්නේ ප්රජා ශක්ති වැඩපිළිවෙළයි. ඒ වනාහි හොඳින් සැලසුම් කළ, ජවිපෙ බලය තෘණමූල මට්ටමේ පිහිටුවීමේ උපායමාර්ගික වැඩපිළිවෙළකි. ඒවායේ නායකත්වය හිමිවන්නේ පත්වී සිටින හෝ පරාජය වී සිටින හෝ එම ප්රදේශයේ ජවිපෙ කාඩරයකු වෙතය. ඒවායේ සෙසු සාමාජිකයන් අදාළ ප්රදේශයේ ජවිප හා ජාජබ ක්රියාකාරීන්ය. ගම්වලට රජයෙන් පත්කර සිටින ග්රාම නිලධාරීන්, කෘෂි නිලධාරීන් වැනි අය සිටින්නේ, ප්රකාශිත හා අප්රකාශිත මේ දේශපාලන ආධිපත්යය යටතේය. මේ විදියට, පහළම මට්ටමේ මහජන සභා එක පක්ෂයක, අතකොළු බවට පත්ව තිබෙද්දී, රටේ ප්රජාතන්ත්රවාදය ශක්තිමත් වන්නේ කෙසේද?
ලංකාව නැවතත් ප්රජාතන්ත්රවාදය කරා ගෙනයාමට නම් විධායක ජනාධිපතිකම අහෝසි කර, පාර්ලිමේන්තු ක්රමයකට යා යුතුයැයි පසුගිය කාලයේ කී ආණ්ඩු හිතවාදී කිසිවකු දැන් ආණ්ඩුවට ඒ පොරොන්දුව මතක් කර දෙන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුහු නැවතත් ‘වඩා නිර්මාණාත්මක ආණ්ඩුකරණ ක්රමයක් ගැන පරිකල්පනයේ’ ගිලී සිටිති. ඒ නිසා ආණ්ඩුව තිර ලෙසම තීරණය කර ඇත්තේ, මේ ව්යවස්ථාව මේ පරිදිම තබාගෙන ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයටත් යාමටය. අවසන් විධායක ජනාධිපතිවරයා අනුර යැයි කී මාලිමා හිතවතුනට, නුදුරේදීම ඒ වචන නැවත ගිලගන්නට සිදුවනු ඇත.
ආණ්ඩුව විවේචන නොඉවසයි. ඒ නිසා විවේචන කරනවුන් පිටුදැකීම හෝ නොදැක්කා ලෙස සිටීම කරයි. ඒ ඉරණමට පත්වීමට බිය ඇත්තෝ පහත ප්රවාදය පතුරති; අපි විවේචනය කළාම ඒකේ වාසිය යන්නේ (ජීවමානව නොපවතින) දූෂිත විපක්ෂයටනේෟ
