අගමැති එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් පැවැති ඓතිහාසික නඩු විභාගයේදී, අගමැතිවරයාගේ නිවසට ඇතුළු වීම සඳහා හිමිනමකගේ සිවුර භාවිත කළ ඝාතක තල්දූවේ සෝමාරාම, අධිකරණයේ පෙනීසිටීමේදී සිවුර හැර දමා ගිහි ඇඳුමින් සැරසී සිටීමට තීරණය කළේය.
මෙම තීරණය නිසා සභාපති ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ටී.එස්. ප්‍රනාන්දු ප්‍රසිද්ධියේ මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “සෝමාරාම කසාවතින් අධිකරණයට පැමිණ නැති නිසා ඔහු තුළ යම් තාක් දුරකට හෝ හෘදය සාක්ෂියක් තිබී ඇත.”
ඥානසාර සිරකරුවාගේ සිවුර ඉවත් කිරීම පිළිබඳව සිය අප්‍රසාදය පළ කළ මහානායක හිමිවරුන්ට, ඥානසාරගේ මුල්ම වරද කුමක්දැයි දෘඪ ලෙස මතක් කර දිය යුතුය.
අධිකරණයට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු වරදකරු වූයේ, සිවුර නිසා තමාට කිසිවෙකු අතක් තැබිය නොහැකිය යන උපකල්පනය සහ බලපෑම් විරහිත නිර්භය බව ප්‍රදර්ශනය කිරීම හේතුවෙනි. 2016 වසරේදී ඔහු හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට කඩා වැදී, නඩු කටයුතුවලට බාධා කරමින්, අතුරුදහන් වූ දේශපාලන කාටූන් ශිල්පී ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩගේ බිරිඳ වන සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩ මහත්මියට තර්ජනය කළේය.
ඓතිහාසික වශයෙන් බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාට ඉහළ සමාජ ගෞරවයක් හිමිවන සහ උන්වහන්සේලා සිරදඬුවම්වලට ලක්වන්නේ ඉතා කලාතුරකින් වන අපගේ රටෙහි, ඔහුගේ මෙම ක්‍රියාකලාපයෙන් පැහැදිලි වූයේ තමා අධිකරණයටත් ඉහළින් සිටින බවට ඔහු තුළ තිබූ විශ්වාසයයි.
ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර ජාතික ඇඳුමකින් සැරසී අධිකරණය වෙත කැඳවාගෙන යන අයුරු දැකීම, හුදෙක් සුවිශේෂ දෘශ්‍ය රූපකයකටත් වඩා එහා ගිය දෙයක් විය.
එය සිංහල-බෞද්ධ ජනසමාජයේ ආත්මය තුළටම කාවැදුණි. මා මෙය ලියන අවස්ථාව වන විට, ඔහුගේ සිවුර ඉවත් කිරීමට එරෙහිව ඇතැමුන් සාමකාමී විරෝධතාවක් සංවිධානය කර ඇති බව ප්‍රකාශ කර ඇත. එය තේරුම්ගත හැකිය.
එවකට ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ අනුග්‍රහය ඇතිව සිය බොදු බල සේනා ව්‍යාපාරය ආරම්භ කළ තැන් පටන් ඔහු අපගේ දේශපාලන අම්බරය තුළ ප්‍රබල ලෙස නැගී සිටියේය.
ශ්‍රී ලාංකේය ජාතිකවාදී අස්ථාවර පරිසර පද්ධතිය තුළ, භික්ෂුවක් සිවුරු දැරීම, සිවුරු හැරවීම සහ සිරගත කිරීම යනු කිසිසේත්ම හුදු අධිකරණමය ක්‍රියාවලියක් පමණක් නොවේ.
ඒවා ආගමික සහ දේශපාලනික අර්බුද පවා ඇවිලවීමට සමත් වෙයි.
ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායකගේ නායකත්වයෙන් යුත් ජාතික ජන බලවේග රජය, ශ්‍රී ලංකාව සෑම පුරවැසියෙකුටම සාධාරණ, පරමාධිපත්‍යය හිමි ජනරජයක් කරා ගෙන යාමට උත්සාහ කරන මෙම මොහොතේ, ශ්‍රී ලාංකීය රාජ්‍යය සිංහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යයට යටත් කර ඇති මිථ්‍යා මතවාද සහ ආයතනික ව්‍යුහයන් නැවත නැවතත් රජයට අභියෝගයක් වෙමින් පවතී.
මහා සංඝරත්නයේ අඛණ්ඩ වංශකථාව යනු මිථ්‍යාවකි
ඥානසාරගේ සිරගත කිරීම සම්බන්ධයෙන් සංඝ සමාජය තුළ ඇති වී තිබෙන කලබලය වටහා ගැනීමට නම්, සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදයට පදනම් වී ඇති ඓතිහාසික අභූත ප්‍රබන්ධයන් විසුරුවා හැරිය යුතුය.
බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ලංකාගමනයන් දක්වා ඈතට දිවෙන ලේ, භූමිය සහ ශ්‍රද්ධාවෙන් සුපෝෂිත, කැලැල් නොවූ අතිපූජනීය පරම්පරාවකින් ‘මහා සංඝරත්නය’ පැවත එන්නේ යැයි කියන පදනම් මිථ්‍යාව, කෘත්‍රිමව ගොඩනගන ලද නිර්මාණයකි.
විශ්‍රාමික මහාචාර්ය කොටපොළ රාහුල හිමියන් වැනි භික්ෂූන් වහන්සේලා, ඥානසාරගේ ක්‍රියාකලාපය සංඝ සමාජයෙන් නෙරපා හැරීමට හේතුවන ‘පාරාජිකා’ වරදක් නොවන බව පවසමින් ඔහු ආරක්ෂා කිරීමට ඉදිරිපත් වන විට, අපට කළ හැක්කේ පූජ්‍ය වල්පොල රාහුල හිමියන්ගේ ‘බුදුන් වදාළ ධර්මය‘ නැමැති ප්‍රමුඛ ග්‍රන්ථය නැවත වරක් කියවා බලන ලෙස ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටීම පමණි.
අද වන විට එවැනි උගත්, ප්‍රාඥ හිමිවරුන් අප අතර නොසිටීම අපගේ අවාසනාවන්ත තත්ත්වයයි.
ධර්මය විසින් උගන්වනු ලබන්නේ තමාගේ අනන්‍යතාවන් පිළිබඳ ඇති ඇල්මෙන් මිදීමටයි. එහෙත් අපගේ වර්තමාන සංඝ සමාජය තුළ පවතින්නේ ආයතනික ආධිපත්‍යය පවත්වාගෙන යාමේ දැඩි උන්නතිකාමයකි. ඇතැම් අවස්ථාවලදී උන්වහන්සේලා, නිරාකරණය කර ගැනීමට වසර ගණනාවක් ගතවන විහාරාධිපතිධුර සහ නායකත්වයන් අයිති කරගැනීමේ නඩුහබවල පවා පැටලී සිටිති.
මෙම කෘත්‍රිම ස්වභාවය සියල්ලටම වඩා පැහැදිලිවම දක්නට ලැබෙන්නේ සියම් නිකාය තුළමය. නිර්මල ආධ්‍යාත්මික පරම්පරාවකින් පැවතඒම වෙනුවට, 18 වන සියවසේදී සියම් නිකාය පිහිටුවන ලද්දේ මහනුවර නායක්කාර් රජුගේ අනුග්‍රහය ඇතිවය. එය හුදු ආධ්‍යාත්මික පුනර්ජීවනයක් සඳහා කළ එකක් නොව, වැඩවසම් රාජ්‍ය පාලනයේ සිතාමතා භාවිත කළ මෙවලමක් ලෙසය.
උපසම්පදාව ගොවිගම වංශිකයන්ට පමණක් සීමා කිරීම මගින්, මෙම නිකාය විසින් සංඝයා වහන්සේලා සතුව පැවැති ඉඩම් හිමිකාරිත්වය (වෙහෙර විහාරසන්තක දේපළ) පවත්වාගෙන යාම සඳහා වූ පද්ධතියක් ආයතනගත කරන ලදි.
පූජ්‍ය කොටගම වාචිස්සර හිමියන් එම යුගය පිළිබඳ කළ සිය විවේචනාත්මක අධ්‍යයනයේ සඳහන් කළ පරිදි, කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු යටතේ සංඝ සමාජය තුළ සිදු වූ මෙම ව්‍යුහාත්මක වෙනස හුදු පද්ධතිමය වෙනසක් පමණක් නොව, ගණන් බලා කරන ලද දේශපාලනික ප්‍රතිසංස්කරණයකි. ඒ පිළිබඳව විද්වත් සංඝපිතෘ වාචිස්සර හිමියෝ දැඩි ලෙස මෙසේ සටහන් කරති:
“රජුට නව සංඝ සමාජය තුළ රාජ්‍ය පාලනය සඳහා වූ බලවත් මෙවලමක් හමු විය… සංඝරාජ හිමිනමක යටතේ භික්ෂු පරපුර මධ්‍යගත මණ්ඩලයක් ලෙස සංවිධානය කිරීම මගින් නායක්කර් රාජවංශය, ආගමික සුජාතභාවය වැඩවසම් පාලනය සමඟ සාර්ථකව බද්ධ කළ අතර, විහාරස්ථානය මහනුවර සිංහාසනයේ ආර්ථික හා දේශපාලනික දිගුවක් බවට පරිවර්තනය කළේය.”
සංඝරාජධුරය නැමැති මෙම ක්‍රියාවලිය හැඩගැසුණේ මෙලෙසිනි!
දේපළ, කුලය සහ ආධ්‍යාත්මික බලය අතර ඇති වූ මෙම ඓතිහාසික එකමුතුව, බි්‍රතාන්‍ය යටත්විජිත සමය මෙන්ම නිදහසින් පසු පැමිණි පරිවර්තනයන් හමුවේ පවා නොනැසී පැවතුණු පූර්වාදර්ශයක් නිර්මාණය කළේය.
බි්‍රතාන්‍ය යටත්විජිත පාලකයන් පැමිණි විට, මෙම තරාතිරම් සහ ධුරාවලිය විසුරුවා හැරීමට කිසිදු හේතුවක් ඔවුන්ට නොපෙනුණි. ඒ වෙනුවට යටත්විජිත පරිපාලනය කළේ සංඝ සමාජය සුරතල් කරමින් රැකබලා ගැනීමයි.
ඒ සඳහා වූ සූත්‍රය ඉතා සරල විය: විහාරස්ථාන සතු දේපළ අයිතිවාසිකම් සහ ගෞරවය ආරක්ෂා කිරීම; ඊට ප්‍රතිලෝමව, භික්ෂූන් වහන්සේලා විසින් සාමාන්‍ය ජනතාව පාලනය කරමින් ඒ වන විට පැවැති තත්ත්වයට පක්ෂපාතීව තබා ගැනීම. බි්‍රතාන්‍යයන් බුද්ධාගම ආරක්ෂා කිරීමට පොරොන්දු වූ බව කියන කතාවේ සමස්ත සාරාංශය එයයි.
ඔවුන් සැබවින්ම භාරගත්තේ මහනුවර යුගයේ විහාරස්ථාන හිමිකාර භික්ෂූන් සතු විශාල ඉඩම් ප්‍රමාණයන් ආරක්ෂා කර දීමටයි. බොහෝ ‘රදළ’ පවුල් තම ඉඩම් දේපළ සුරක්ෂිතව තබා ගැනීමට සහ ඒවා තවදුරටත් ව්‍යාප්ත කර ගැනීමට තම පවුලේ පිරිමි දරුවෙකු මහණ කළහ!
ලන්දේසි යුගයට අයත් කළුවර කවිච්චි මත සැහැල්ලු‍වෙන් වැතිර සිටින අද කාලයේ නවීන දේශපාලන භික්ෂූන් වහන්සේලා, අතීතයේ වැඩ විසූ තපස් රකින යතිවරයන්ගේ අනුගාමිකයෝ නොවෙති.
උන්වහන්සේලා යනු බි්‍රතාන්‍ය යටත්විජිත උපක්‍රමශීලීභාවයේ සහ උඩරට වැඩවසම් සැලසුම්කරණයේ එකතුවෙන් බිහිවූ ප්‍රතිඵලයකි.
විපක්ෂයේ හයිනාවරු
ඥානසාර සිදුවීමත් සමඟ ඇති වූ දෙදරීම, හයිනාවරු කිහිප දෙනෙක් දැන් තම වාසියට යොදා ගනිමින් සිටිති.
ජාතික ජන බලවේගයේ මැතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් පසු අන්දමන්ද වී සිටින විපක්ෂයකට, මෙම ඥානසාර අර්බුදය දේව වරප්‍රසාදයකි.
කැබලි වී තිබූ විපක්ෂය, වසර දෙකක් වයසැති ජාතික ජන බලවේග රජයට එරෙහිව නැගී සිටීම සඳහා සිංහල-බෞද්ධ බහුතරයේ බිය සහ සංකා ආයුධයක් කර ගනිමින් එක් පොදු අරමුණකට පැමිණ ඇති අතර, එහිදී සෑම අයෙක්ම වෙනස්ම ආකාරයේ කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි.
දේශපාලනමය වශයෙන් තියුණු නුවණක් ඇති වෙළඳ ප්‍රචාරණ විශාරදයෙකු වන දිලිත් ජයවීර, අනන්‍යතාවේ ඇති වටිනාකම හොඳින් වටහාගෙන සිටියි. ජාතික ජන බලවේගයේ ලෞකික සහ තාක්ෂණික කතාබහ හමුවේ අසරණ වී සිටින නූතන ජනතාවට, ජාතිකවාදය නැවත අලුත් මුහුණුවරකින් සන්නාමකරණය කර ඉදිරිපත් කළ හැකි බව ඔහු හඳුනා ගනී.
ජයවීරගේ උපායමාර්ගය වන්නේ, ජාතික ජන බලවේගයේ දැඩි පරමාධිපත්‍යමය ජාතිකවාදයට විකල්පයක් ලෙස, සාම්ප්‍රදායික උරුමයේ නවීන මෙන්ම මාධ්‍ය-කාර්යක්ෂම ආරක්ෂකයා ලෙස තමා ස්ථාපිත වීමයි.
ඊට පටහැනිව, දේශපාලනමය වශයෙන් අනුකම්පාවකින් තොර මෙන්ම බුද්ධිමත් උපායමාර්ගිකයෙකු වන පාඨලී චම්පික රණවක සිටියි. සිංහල-බෞද්ධ බලයේ ව්‍යුහාත්මක ලීවර පවතින්නේ කොතැනදැයි රණවක නිවැරදිවම දනී.
ඔහු හුදෙක් වෙළඳ ප්‍රචාරණය මත පමණක් යැපෙන්නේ නැත; ඔහු බහුතර ජනතාවගේ හදවත් තුළ ඇති ගැඹුරු බිය වටහා ගනී. භික්ෂුවකට එරෙහිව නීතිය තදින් ක්‍රියාත්මක කිරීම ‘සාසනයට එල්ල වූ ප්‍රහාරයක්’ ලෙස අර්ථකථනය කරමින්, අනුර කුමාර දිසානායකගේ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී න්‍යාය පත්‍රය අක්‍රිය කළ හැකි ප්‍රබල, විනයගරුක බලපෑම් කණ්ඩායමක් ගොඩනැගීම රණවකගේ අරමුණයි.
ඊළඟට පැමිණෙන්නේ සමගි ජන බලවේගයේ අඳුරු මෙන්ම දීප්තියක් නැති නායක සජිත් ප්‍රේමදාසයි. රණවකගේ දර්ශනාත්මක පැහැදිලිකම හෝ ජයවීරගේ සන්නාමකරණ කුසලතාව නොමැති ප්‍රේමදාස, මෙම සටනට අලජ්ජී ලෙස එක්ව සිටියි.
ඥානසාරගේ සිවුරු දැරීම සහ සිවුරු හැරවීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු කරන අවස්ථාවාදී ප්‍රකාශයන්ගෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔහුගේ දැඩි අසරණභාවයයි. ජාතික ජන බලවේගයට එරෙහිව පැහැදිලි ආර්ථික හෝ සමාජීය විකල්ප දැක්මක් ඉදිරිපත් කිරීමට අපොහොසත් වන සමගි ජන බලවේගය, දේශීය දේශපාලන පිටියේ පැරණිතම උපක්‍රමයට යොමු වේ: එනම්, තමන් බලයෙන් පහ කිරීමට උත්සාහ කරන පාලන තන්ත්‍රයට නොදෙවෙනි ලෙස තමන්ටද කසාවතට හිස නැමිය හැකි බව ඔප්පු කිරීමයි.
ජාතික ජන බලවේගයේ ප්‍රහේලිකාව: පුරවැසි ආදර්ශ සහ පැරණි උපායමාර්ග අතර අර්බුදය
ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක සහ ඔහුගේ ජාතික ජන බලවේග රජය විසින් විසඳිය යුතු ගැටලු‍වේ මූලිකම තැනට මෙය අපව ගෙන එයි.
හිතවත්කම් මත පදනම් වූ ධනවාදයේ සහ ජාතිවාදයේ දැලෙන් මිදී, සියලු පුරවැසියන්ට සමානව සලකන පුරවැසි-පාදක, සර්වපාක්ෂික ජනරජයක් ගොඩනැගීමේ නිර්භීත, විප්ලවීය පොරොන්දුව මත ජාතික ජන බලවේගය මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවීය.
කෙසේ වෙතත්, බලයට පත්වීමත් සමඟම, ශ්‍රී ලාංකේය දේශපාලන සම්ප්‍රදායේ ගුරුත්වාකර්ෂණය විසින් ඔවුන්ව නැවතත් පැරණි තත්ත්වයට ඇදගැනීමට පටන් ගෙන ඇත.
මූලධර්මවාදීන් කලකිරවමින්, ජාතික ජන බලවේගයේ මුල් පියවරයන්ගෙන් පෙනී ගියේ ඔවුන් විසින් පහකරන ලද දූෂිත වරප්‍රසාද ලත් පන්තියේම හුරුපුරුදු උපායමාර්ග වෙත නැවත ගිලී යන බවයි.
මහනුවර දන්ත ධාතුව උදෙසා කෙරෙන සාම්ප්‍රදායික ප්‍රදර්ශනය සංවිධානය කිරීමත් සමඟම, ජනමාධ්‍ය ප්‍රචාරණ උපායමාර්ගයන් වහාම ආරම්භ විය. – එය බලයට පත්වන සෑම පාලන තන්ත්‍රයක්ම තමන්ගේ පාලනය සඳහා විශ්වීය (දේව/ආගමික) අනුමැතිය සහ නෛතිකභාවය ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් භාවිත කරන ඓතිහාසික චාරිත්‍රයකි.
ඊට අමතරව, විවිධ මහානායක හිමිවරුන් සතුටු කිරීමේ අවශ්‍යතාවෙන් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතාගේ කාලසටහන පිරී ඉතිරී ගොස් ඇති බව දක්නට ලැබේ. ආගමික ශාසනික නිලතල දරන්නන් තමන්ටම උසස්, වැඩවසම් පදවි නාමයන් පිරිනමා ගැනීම සඳහා මහත් ඉහළින් පවත්වන උත්සව සංවිධානය කරද්දී, උන්වහන්සේලාගේ නායකත්වයෙන් පැවැත්වෙන මෙම ශාසනික දේශපාලන රංගනයන් දෙස බලා සිටීමට ඔහුට සිදුව ඇත.
වමේ ප්‍රගතිශීලී, සමතුලිත සහ සමානතාව අගයන මූලධර්ම මත පදනම් වූ ව්‍යාපාරයක නායකත්වය, කුලවාදයෙන් පිරුණු විහාරස්ථාන හිමිකාරිත්වයේ පූජාසනයන් හමුවේ හිස නමනු දැකීම දරුණු පරස්පරතාවකි. අවම වශයෙන් මට නම් එය පෙනෙන්නේ එලෙසිනි.
විශ්වීය මිථ්‍යාවට මුහුණ දීම
ජාතික ජන බලවේගයේ ආරක්ෂකයන් තර්ක කරන්නේ මේවා අත්‍යවශ්‍ය එකඟතාවයන් බවයි. – එනම් දක්ෂිණාංශික විපක්ෂය විසින් නොමේරූ අයුරින් ඇති කළ හැකි පසුබෑමක් වළක්වා ගැනීම සඳහා ගන්නා ලද මූලෝපායික පසුබැසීම් බවයි.
පැරණි රාජ්‍යය පරිවර්තනය කිරීම සඳහා එහි පැරණි භාෂාවෙන්ම කතා කළ යුතු බව ඔවුහු තර්ක කරති.
එහෙත් ඥානසාර සිදුවීම මගින් මෙම කාලරාමුව තවත් වේගවත් කර ඇත. එක පැත්තකින් පුරවැසි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනීසිටිමින්, අනෙක් පැත්තෙන් ජාතිවාදී පිරිස් තෘප්තිමත් කිරීමට කටයුතු කිරීමේ දෙබිඩි පිළිවෙත තවදුරටත් පවත්වාගෙන යාමට රජයට නොහැකිය.
සිරකරු ඇඳුමෙන් සැරසුණු ඥානසාර යනු මහා සංඝරත්නයේ විශ්වීය මූලාරම්භය පිළිබඳ වූ මිථ්‍යාවට එල්ල වූ සෘජු අභියෝගයකි. එය රාජ්‍යය හමුවේ මූලික ප්‍රශ්නයක් මතු කරයි.
භික්ෂුවක් යනු නූතන ජනරජයක දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයට යටත් වන පුරවැසියෙක්ද, නැතහොත් ඔහු විශ්වීය නියතියක අතගැසිය නොහැකි නියෝජිතයෙක්ද?
විශේෂයෙන්ම සියම් නිකායේ කෝට්ටේ පාර්ශ්වය සන්තෘප්ත කිරීමට සහ ජයවීර හා රණවක අක්‍රිය කිරීමට අනුර කුමාර දිසානායක ඇතුළු පිරිස යටත් වුවහොත් – ඔවුන්ගේ ‘පුරවැසි ජනරජය’ යනු හුදු මිරිඟු‍වක් පමණක් බව ඔවුන් විසින්ම හෙළිදරව් කරගනු ඇත.
ශ්‍රී ලාංකේය රාජ්‍යයේ ව්‍යුහාත්මක පදනම තවමත් වෙනස් වී නොමැති බවත්, ජාතික ජන බලවේගය යනු වැඩවසම් බුදලයක් පාලනය කරන නවතම කළමනාකරණ කණ්ඩායම පමණක් බවත් ඔවුන් විසින් ඔප්පු කෙරෙනු ඇත.
සැබවින්ම ජයග්‍රහණය කිරීමට නම්, සිංහල-බෞද්ධ ගෝත්‍රිකත්වයේ විශ්වීය මිථ්‍යාවෙන් රාජ්‍යය මුදා ගැනීමට තරම් ධෛර්යයක් ජාතික ජන බලවේගයට තිබිය යුතුය. පූජ්‍ය වල්පොල රාහුල හිමියන් තර්ක කළ පරිදි, සැබෑ බුදුදහමට බන්ධනාගාරවල, කුල පදනම් කරගත් කොන්කිරීම්වල හෝ රාජ්‍ය අනුග්‍රහයෙන් පවත්වාගෙන යන ආධිපත්‍යයේ ආරක්ෂාව අවශ්‍ය නොවන බව ඔවුන් ජනතාවට මතක් කර දිය යුතුය. අප ක්‍රියා කළ යුතු සහ හැසිරිය යුතු ආකාරය තීරණය කරන්නේ ධම්මපදයයි.
අනාගත මාවත වැටී ඇත්තේ, පුරවැසියා කමිසයක්, සරමක් හෝ කසාවතක් දැරුවද, සැමට සාධාරණ ලෙස නීතියේ ආධිපත්‍යය එක ලෙස සුරැකීම තුළය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ වෙස්මුහුණ ලා ගත් වැඩවසම් බුදලයක සිට සැබෑ, සියලු දෙනා අන්තර්ගත වූ ජනරජයක් කරා ශ්‍රී ලංකාවට පරිවර්තනය විය හැක්කේ එවිට පමණි.
ලේඛකයාගේ සටහන:
වයස අවුරුදු 84 ක් වන මා, ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහසින් පසු දීර්ඝ මෙන්ම සංකීර්ණ ඉතිහාස පරිච්ඡේදයන් සජීවීව අත්විඳ ඇත්තෙමි. මෙම ලිපිය ලිවීමට මට ක්ෂණික නිමිත්ත වූයේ, අද උදෑසන මා සහ පනස්වන වියේ පසුවන තවත් දෙදෙනෙකු අතර වට්ස්ඇප් ඔස්සේ සිදු වූ අදහස් හුවමාරුවකි.
බන්ධනාගාර බලධාරීන් කටයුතු කර ඇත්තේ නීතියට අනුකූලවම පමණක් බව එක් අයෙකු තරයේ කියා සිටියදී, අනෙක් තැනැත්තා වරදට දඬුවම් ලැබිය යුතු බවට එකඟ වෙමින්ම, අපට හුරුපුරුදු තර්කය ඉදිරිපත් කළේය: “ඒ වුණාට මේක සිංහල බෞද්ධ රටක්නේ.”
අපේ දිවයිනේ අනන්‍යතා දේශපාලනය නිසා සිදු වූ දරුණු විනාශයන් ඇසින් දුටු, මට වඩා බෙහෙවින් බාල තරුණ පරම්පරාවේ පුද්ගලයන් පවා මෙම යෙදුම නැවත නැවතත් කියනු ඇසීම, මගේ පරිගණකය ක්‍රියාත්මක කර මෙය ලිවීමට මා පොළඹවන ලදි.
බුද්ධිමත් හා සාධාරණ යැයි සිතන මිනිසුන් අතර පවා මෙම සිංහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යයේ මිථ්‍යාව කෙතරම් තදින් මුල් බැස තිබේද යන්න එයින් මට වැටහිණි. මගේ ජීවිතයේ සැඳෑ සමයේ සිටිමින් මගේ හදවතේ ඇති වේදනාව ප්‍රකාශ කිරීමටත්, අප ප්‍රශ්නයක් නොනඟා භාරගන්නා ඓතිහාසික අභූත විශ්වාසයන්ට අභියෝග කිරීමටත්, විශ්වීය මිථ්‍යාවන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය සැබෑ සාධාරණ ජනරජයක් දෙස බලන ලෙස වර්තමාන පරම්පරාවෙන් ඉල්ලා සිටීමටත් දැරූ උත්සාහය මෙම ප්‍රබන්ධයයි.
(Colombotelegraph.comහි ඉංග්‍රීසියෙන් පළවූ ලිපියේ පරිවර්තනය අනිද්දා වෙතිනි.)
