No menu items!
27.1 C
Sri Lanka
11 May,2026
Home Blog Page 35

සතොස ටෙන්ඩරය ජනාධිපති උපදේශකගේ සමාගමට – මුජිබර් රහුමාන් චෝදනා කරයි

0

ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායකගේ උපදේශකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කරන දුමින්ද හුලංගමුවට සම්බන්ධයක් ඇති අර්නස්ට් ඇන්ඩ් යංග් සමාගමට සතොස ආයතනයේ ටෙන්ඩරයක් ලබාදී ඇතැයි සමගි ජන බලවේගයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මුජිබර් රහුමාන් චෝදනා කරයි.

මාර්තු 19 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේ පැවති වෙළඳ අමාත්‍යාංශය පිළිබඳ අයවැය කාරක සභා විවාදයේදී ඔහු මෙම චෝදනාව එල්ල කළේය.

ඒ සම්බන්ධ විස්තර පැහැදිලි කරමින් මුජිබර් රහුමාන් මන්ත්‍රීවරයා පැවසුවේ සතොස ආයතනයේ පද්ධති විගණනයක් (සිස්ටම් ඔඩිට්) සඳහා ටෙන්ඩර් කැඳවීමක් සිදුකර තිබූ බවත්, එහිදී ඒ සඳහා වෙනත් සමාගමක් සුදුසුකම් ලබා සිටි බවත්ය.
එහෙත් එම ටෙන්ඩරයට අදාල ලිපිගොනු අස්ථානගතවී යැයි පවසමින් එම ටෙන්ඩරය අවලංගු කර ඒ සඳහා යළි ටෙන්ඩරයක් කැඳවා ඒ සඳහා අර්නස්ට් ඇන්ඩ් යංග් සමාගම තෝරාගෙන ඇති බවයි.

පළමු ටෙන්ඩරය අවලංගු කළේ ජනාධිපති උපදේශකට සම්බන්ධ සමාගමට එම ටෙන්ඩරය නොලැබුන නිසාදැයි ප්‍රශ්න කළ මුජිබර් රහුමාන් මන්ත්‍රීවරයා එම අස්ථානගතවී ඇති ලිපිගොනුව සෙවීම සඳහා පරීක්ෂණයක් සිදුකරන ලෙස වෙළඳ ඇමති වසන්ත සමරසිංහගෙන් ඉල්ලීමක් කළේය.

ඒ සඳහා පිළිතුරු ලබාදෙමින් වසන්ත සමරසිංහ ඇමතිවරයා එදින පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කළේ එම සමාගම එම ටෙන්ඩරය ලබාගෙන ඇත්තේ නිසි පටිපාටිය යටතේ බවත්, හිතවතුන්ට හා යහළුවන්ට ඔවුන් ටෙන්ඩර් ලබාදෙන්නේ නැති බවත්ය.

දුමින්ද හුලංගමුව මහතා ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායකගේ ජ්‍යෙෂ්ධ උපදේශකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කරන අතර ඔහු අර්නස්ට් ඇන්ඩ් යංග් සමාගමේ ශ්‍රී ලංකාවේ හා මාලදිවයිනේ කළමනාකරණ හවුල්කරු වශයෙන් කටයුතු කරයි.

ඉඳුවර බණ්ඩාර

 

මැකැවිටි පොලිස්පති හා හොරු ඇල්ලීම – තිසරණි ගුණසේකර

 

කැට්ස්  ගීත නාටකය ලොව දීර්ඝතම කාලයක් එක දිගට රඟ දැක්වුණු නාට්‍යයන්ගෙන් එකකි. ඇමරිකාවේ බ්‍රෝඩ්වේ හි වසර 18ක්ද, එංගලන්තයේ වෙස්ට් එන්ඩ් හි වසර 21ක්ද මෙය නොකඩවා ප්‍රදර්ශනය විය. ඇන්ඩෘ ලොයිඩ් වෙබර් මෙම ගීත නාටකය නිර්මාණය කළේ බි්‍රතාන්‍ය කවියකු වූ ටී එස් එලියට්ගේ Old Possum’s Book of Practical Cats නම් කවිපොත ඇසුරෙනි. බළලුන්ගේ විවිධාකාර හැසිරීම් හාස්‍යජනක ආකාරයෙන් විදහා දක්වන කවි පන්ති 15කින් මෙම පොත සමන්විතය. මැකැවිටි නම් බළලා බිහිවනුයේ මෙයින් එක කවි පන්තියකිනි.

මැකැවිටි; අබිරහස් පූසා (Macavity; The Mystery Cat) කවි පන්තියෙන් අපට හඳුන්වාදෙන මැකැවිටි නම් බළලා අංක එකේ හොරෙකි; ්‍යසාාැබ ඡ්අ යන අන්වර්ථ නාමයෙන් ප්‍රචලිත ඔහු නීතිය මග හැරීමේ රුසියෙකි. පොලිසිය හා රහස් පොලිසිය කොතෙක් මැකැවිටි හඹා ගියද ඔහු සොයා ගැනීමට ඔවුහු කිසිවිටකත් සමත් නොවෙති. මෙම කවි පන්තියේ කවි බොහොමයක් නිමා වන්නේ Macavity’s not there  යන වචන පෙළිනි.

පොලිස්පති දේශබන්දු තෙන්නකෝන් පොලිසිය මග හැරීමේදී මැකැවිටි වැනිම දක්ෂයෙකි. තෙන්නකෝන් මහතා අත්අඩංගුවට ගන්නැයි මාතර මහේස්ත්‍රාත් උසාවිය නියෝග කොට දින 19ක් යන තුරුත් ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමට පොලිසිය අසමත් විය. මේ ලියන මොහොත වන විට, ඔහු පොලිස්පති-පොලිස් තරගයේ ජයග්‍රාහකයා වෙමින් මාතර අධිකරණයට පැමිණ බාරවී ඇත.

දින 19ක දීප ව්‍යාප්ත සෝදිසියකින්වත් පොලිස්පතිවරයා සොයාගැනීමට පොලිසිය අසමත් වීමෙන් ගම්‍ය වනුයේ කුමක්ද? එක්කෝ ලොව අකාර්යක්ෂම පොලිසිය ඇත්තේ ලංකාවේය; නැතිනම් අපට ඇත්තේ (බොහෝ දුරට) දේශබන්දුකරණය වූ පොලිසියකි. පොලිසියේ අතීත ක්‍රියාකාරිත්වය බලන විට පෙනීයනුයේ දේශපාලන හෝ වෙනත් ඉහළින් එන බලපෑම් නොමැති විට (ඉතාමත්ම අවම පහසුකම් ඇතිව වුවද) අපරාධ විසඳීමට පොලිසිය දක්ෂ බවය. එසේ නම් පොලිස්පතිවරයා පොලිසියට හසු නොවූයේ පොලිස්පතිවරයා හසුකරගන්නට පොලිසියට උවමනාවක් නොතිබූ නිසා විය යුතුය. ඉන් පෙනෙන්නේ පොලිසියේම කොටසක් තමන්ගේ ආයතනය පාවා දෙමින් මැකැවිටි පොලිස්පතිවරයාට කට්ටි පැනීමට උදව් කළ බවයි.

මේ පොලිස්පති-පොලිස් සෙල්ලමට හොඳම සාක්ෂිය නම් පොලිසිය ගතවූ ඉරිදා (මාර්තු 16) නිකුත් කළ මාධ්‍ය නිවේදනයයි. තමන්ව අත්අඩංගුවට ගැනීම වළක්වන්නැයි ඉල්ලමින් පොලිස්පතිවරයා අභියාචනාධිකරණයට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කළේ ඊට පෙර සතියේය. පෙත්සම විභාගයට ගන්නවාද නැද්දැයි නියෝගය නිකුත් කිරීමට නියමිත වූයේ මාර්තු 17 වන සදුඳාය. පොලිසිය සිය අරුම පුදුම මාධ්‍ය නිවේදනය නිකුත් කළේ ඊට පෙර දිනය.

වැලිගම අ15 හෝටලයට පහර දීමේ සිද්ධියේ සැකකරුවන් (තෙන්නකෝන් මහතා හැර) තමන්ව අත්අඩංගුවට ගැනීම වළක්වන්නැයි ඉල්ලමින් අභියාචනාධිකරණයට පෙත්සම් ගොනු කර තිබිණි. මෙම පෙත්සම් සලකා බැලූ අවස්ථාවේදී සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට නොගැනීමට නීතිපතිවරයා හා සැකකරුවන්ගේ නීතිඥයන් එකඟතාවකට පැමිණි බව මාර්තු 16 පොලිස් මාධ්‍ය නිවේදනයේ සඳහන් විය.

වැදගත්ම කරුණ නම් මෙම එකඟතාව ඇතිවූයේ 2025 ජනවාරියේදී බවය. එසේ නම් ඒ ගැන පොලිසිය හදිසියේ මාධ්‍ය නිවේදන නිකුත් කරන්නේ මන්ද? තෙන්නකෝන් මහතාගේ නීතිඥයන් පසුදින අභියාචනාධිකරණයේදී මෙම මාධ්‍ය නිවේදනය තමන්ගේ වාසියට යොදා ගැනීමට ගත් උත්සාහයෙන් පෙනීයනුයේ කුමක්ද? පොලිසිය පරණ සිද්ධියක් පිළිබඳ මෙලෙස මාධ්‍ය නිවේදනයක් නිකුත් කළේ හැංගිමුත්තන් සෙල්ලම් කරන මැකැවිටි පොලිස්පතිවරයාට අත හිත දීමක් වශයෙන් නොවේද?
නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව සැකකරුවන්ගේ නීතිඥයන් සමග මෙම එකඟතාවට පැමිණියේ මාතර මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණය සැකකරුවන්ට වරෙන්තු නිකුත් කිරීමට කලින් බව නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජෙනරාල් දිලීප පීරිස් මහතා අභියාචනාධිකරණයේදී කියා සිටියේය. අධිකරණ වරෙන්තුව සමග එම එකඟතාව බල රහිත වන බවත් නීතිපතිවරයා සිටිනුයේ නීතියට උඩින් නොව පහළින් බවත් ඔහු තවදුරටත් ප්‍රකාශ කළේය. පොලිසිය හදිසියේ මෙම මාධ්‍ය නිවේදනය නිකුත් කළේ තෙන්නකෝන් මහතාගේ පෙත්සම පිළිබඳ තීන්දුවට බලපෑම් කිරීමේ අරමුණෙන් දැයි ඔහු සැක මතුකළේය.

මෙම මාධ්‍ය නිවේදනය නිකුත් කලේ කාගේ නියෝගයකින්, කාගේ උවමනාවටද යන්න සොයාගැනීම මාලිමා ආණ්ඩුවට අසීරු කටයුත්තක් නොවිය හැක. ඒ සොයාගැනීමත් සමගම මැකැවිටි පොලිස්පති ප්‍රහේළිකාව විසඳීමට පොටක් පෑදෙනු ඇත. මේ කරුණවත් අනාවරණය කරගැනීමට පොලිසියත් ආණ්ඩුවත් අසමත් වුවහොත් එයින් ගම්‍ය වනුයේ නීතියේ ආධිපත්‍යය බරපතළ අවදානමකට ලක්ව ඇති බව නොවේද?

මැකැවිටි පොලිස්පතිගේ පොලිසිය තමන් අත්අඩංගුවට ගැනීම වළක්වන ලෙස ඉල්ලමින් තෙන්නකෝන් මහතා අභියාචනාධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ පෙත්සම කැඳවූ අවස්ථාවේදී නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජෙනරාල්වරයා කියා සිටියේ පොලිස්පතිවරයා පොලිස් නිලධාරීන් පැරාමිලිටරි හමුදාවක් ලෙස භාවිත කළ බවත්, තමන් යටතේ සිටි පොලිස් නිලධාරීන් නීති විරෝධී කටයුතුවල යොදවමින් අපරාධ ජාලාවක් නඩත්තු කළ බවත්ය.

ප්‍රශ්නය නම්, මෙවැනි පුද්ගලයකු 1998දී සහකාර පොලිස් අධිකාරිවරයකු ලෙස සේවයට බැඳී පොලිස් අධිකාරී-ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී- නියෝජ්‍ය පොලිස්පති- ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති- පොලිස්පති තෙක් දිගු ගමනක් ආවේ කෙසේද යන්නයි. ප්‍රශ්නය නම්, ඔහු අපරාධ ජාලයක් ගොඩනගාගෙන එය නඩත්තු කරන බව පොලිසියත් පාලකයනුත් නොදැන සිටියාද යන්නයි. ප්‍රශ්නය නම්, මෙවැන්නකුට පොලිස්පතිධුරය තෙක් යාමට මං හෙළිපෙහෙළි කරන පොලිසිය සිටිනුයේ කාගේ පැත්තේද යන්නයි.

ප්‍රශ්නය නම්, එවැනි පොලිසියකට නීතියේ රැකවලුන් විය හැකිද යන්නයි.සත්‍යය නම්, පුරවැසියන් පිරිසක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ ගොනු කළ පෙත්සමක් නොවන්නට හා ඒ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දුන් අතුරු තහනම් නියෝගය නොවන්නට දේශබන්දු තෙන්නකෝන් මහතා තවමත් පූර්ණ බලතල සහිත පොලිස්පතිවරයා විය හැකි බවය.

තම නියෝගයක් මත නීති විරෝධීව අත්අඩංගුවට ගැනුණු පුද්ගලයන් තිදෙනකුට තෙන්නකෝන් මහතා පුද්ගලිකවම කළ වධ හිංසා, සැකකරුවන්ගේ අයිතීන් හා රැකවරණය සම්බන්ධයෙන් මෙරට පොලිසියේ අතිශය අසතුටුදායක අතීත වාර්තාවන් සලකා බලන විට පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වීමට පොලිස්පතිවරයා තුළ ඇති බිය හා සැකය තේරුම් ගත හැක.
2010දී සොරකම් කිහිපයක් සම්බන්ධයෙන් ලැබුණු නිර්නාමික පෙත්සමක් හේතු ලෙස දක්වමින් පුද්ගලයන් තිදෙනකු අනීතිකව අත්අඩංගුවට ගෙන අනීතිකව මිරිහාන පොලිසියේ රඳවා ගැනීමට එවකට නුගේගොඩ ප්‍රදේශය භාරව සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරිවරයා වූ දේශබන්දු තෙන්නකෝන් මහතා කටයුතු කර ඇත. මෙයින් එක් රැඳවියකු 2011දී මේ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් ගොනු කළේය. එහි තීන්දුව ලැබුණේ 2023 දෙසැම්බරයේය.

තමන් මිරිහාන පොලිසියේ රඳවාගෙන විවිධ වධහිංසාවලට ලක්කළ බවත් දේශබන්දු තෙන්නකෝන් මහතාද එහි පැමිණ තමා නිරුවත් කොට, වහලයේ එල්ලා පහරදුන් බවත් පෙත්සම්කරු ප්‍රකාශ කළේය. වෛද්‍ය වාර්තා හා අනෙකුත් සාක්ෂි මත මෙම ප්‍රකාශය සත්‍යයැයි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පිළිගත්තේය. අදාළ පුද්ගලයන් අනීතිකව අත්අඩංගුවට ගෙන අනීතිකව රඳවාගෙන වධහිංසා කිරීම සම්බන්ධයෙන් තෙන්නකෝන් මහතා ඇතුළු නිලධාරීන් කිහිප දෙනකු වරදකරුවන් බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කළේය.

වරදක් වූ විට පොකුණේ සිටින පොඩි මාළුන්ට පමණක් නොව ලොකු මාළුන්ටත් දඬුවම් කළ යුතු බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව සුවිශේෂයෙන් සඳහන් කළේය. වරදකරුවන් සම්බන්ධයෙන් සුදුසු ක්‍රියාමාර්ග ගන්නැයි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පොලිස් කොමිසමටත් අදාළ අනෙකුත් බලධාරීන්ටත් නියෝග කළේය.

මේ දිනවල ඇවිස්සුණු කඩි ගුලක් මෙන් වැඩ කරන පොලිස් කොමිසම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ මෙම නියෝගය සැලකූ බවක් වාර්තා නොවීය. පොලිසිය ඒ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාත්මක වූයේද නැත.

එවකට ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ ප්‍රතිචාරය වූයේ, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් වරදකරු කළ දේශබන්දු තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පතිධුරයට පත්කිරීමයි.

තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පති ධුරවට පත්කිරීම එවකට මහජන ආරක්ෂාව බාර ඇමතිවූ ටිරාන් අලස් මහතාගේ දැඩි ඉල්ලීම වූ බවත්, විශ්‍රාමික පොලිස්පති චන්දන වික්‍රමරත්න මහතාව යළි සේවයට කැඳවමින් හා ඔහුට සේවා දිගු කිහිපයක් ලබාදෙමින් තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පති කිරීමෙන් වැළකීමට වික්‍රමසිංහ මහතා උත්සාහ කළ බවත් නොරහසකි. නමුත් අවසානයට අලස් මහතාගේ බලපෑමට යටවීම නිසාදෝ තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පති තනතුරට පත්කිරීමෙන් වික්‍රමසිංහ මහතා නොමැකෙන කැළලක් ඇති කර ගත්තේය.

වැලිගම අ15 හෝටලයට ප්‍රහාරය එල්ල වූයේ තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පති වී දින කිහිපයකට පසුවය. හෝටල් හිමිකරු සමග ඇති පෞද්ගලික ආරාවුලක් පිරිමසා ගැනිමට කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයේ නිලධාරීන් ලවා මෙම පහරදීම සිදුකළ බවට තෙන්නකෝන් මහතාට චෝදනා එල්ලවී ඇත. ඔහුව අත්අඩංගුට ගන්නැයි මාතර මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණය නියෝග කළේ මෙම චෝදනා සලකා බැලීමෙන් අනතුරුවය.

තෙන්නකෝන් මහතා නීතියට ඉහළින් කටයුතු කළා පමණක් නොවේ. නීතියට අනුව ක්‍රියාකරන පොලිස් නිලධාරීන්ට ඔහු හරස් වූ බවද පෙනීයයි.

2022 ජුලි 9 වෙනිදා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනපතිවරයා ජනපති මැඳුරෙන් පලා ගිය පසු එහි ඇතුල් වූ අරගලකරුවන් රුපියල් මිලියන 17.8ක් සොයා ගත් බව වාර්තා විය. මෙම මුදල අරගලකරුවෝ පොලිසියට බාරදුන්හ. මෙම මුදල නීති ප්‍රකාරව අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරනවා වෙනුවට එවකට මහජන ආරක්ෂක ඇමති වූ ටිරාන් අලස් මහතාට දෙන්නැයි තෙන්නකෝන් මහතා තමාට කිවූ බව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ඩී එස් වික්‍රමසිංහ මහතා කොටුව මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට වාර්තා කළේය. මෙම ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා තෙන්නකෝන් මහතා දූරකථනයෙන් අමතමින් තමන්ට තර්ජනය කළ බවද වික්‍රමසිංහ මහතා කියා සිටියේය.

ඒ 2023 ජනවාරියේය. 2023 ජුලි මස වික්‍රමසිංහ මහතා විශේෂ විමර්ශන අංශයේ (ීචැජස්ක ෂබඩැිඑසට්එසදබ ඹබසඑ) අධ්‍යක්ෂධුරයේ සිට පරීක්ෂණ හා සංවර්ධන අංශයට මාරු කරන ලදි. සැකකරුවන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කළ බවට දුන් තීන්දුවේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය වැදගත් කාරණාවක් සඳහන් කළේය. මෙවැනි සිදුවීම් ඉතාමත් සුලබ බවත්, මේවා දිගු කලක් පුරා පැවතෙන ආයතනික දුර්වලතාවල රෝග ලක්ෂණයක් බවත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය අවධාරණය කළේය. එවකට ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවූ නිලධාරියකු වරදකරු කරමින් දුන් මෙම ඓතිහාසික තීන්දුව පොලිසියේ මෙම අනීතික ක්‍රියාවලියේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් වනු ඇතැයි විනිසුරුවරුන් සිතුවා විය හැක. මේ තීන්දුවෙන් පසුවවත් පොලිසියත් පොලිසියට නියෝග දෙන පාලකයනුත් යම් සංයමයකින් හා නීතියට ගරුකරමින් කටයුතු කිරීමට අරඹනු ඇතැයි අධිකරණයේ අපේක්ෂාව වූවා විය හැක. මෙයින් නීති ගරුක පොලිස් නිලධාරීන් දිරිමත් වී දේශබන්දු තෙන්නකෝන් වැන්නකු-පොලිස්පති වීමෙන් වැළකෙනු ඇතැයි විනිසුරුවරුන් සිතුවා විය හැක.

ඒ සියල්ල සිහිනයක් පමණක් විය. නීතිය කැඩීම සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් වරදකරුවකු වූවකු වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා පොලිස්පති තනතුරට පත්කළේය.

අධිකරණය ප්‍රකාශයට පත්කළ පරිදි මෙය හුදෙක් පුද්ගලික ප්‍රශ්නයක් නොවේ.; එය ආයතනික ප්‍රශ්නයකි; දේශපාලන ප්‍රශ්නයකි. දින 19ක් තුළ පොලිස්පති සොයාගැනීමට පොලිසිය අසමත් වීමෙන් යළිත් වරක් හෙළිවනුයේ මෙම සත්‍යයයි. පුටු මාරුව අවශ්‍යය; නමුත් එය ආරම්භයක් පමණි. ජනපතිවරයාගේ ක්‍කැ්බ ීරස ඛ්බන් වැඩසසටහන පොලිසිය තුළද ක්‍රියාත්මක විය යුතුය. නැතහොත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය කී පරිදි පොඩි මාළු වරදකරුවන් වී ලොකු මාළු නිදැල්ලේ හැසිරීම නොනවතිනු ඇත. එය වත්මන් පාලනයේ හොරු ඇල්ලීමේ පොරොන්දුවට බලපානුයේ කෙසේද යන්න අනුමාන කිරීම අසීරු නොවේ.

හොරු ඇල්ලීම, හොරා-පොලිස් සෙල්ලමක් වේද?

හොරු ඇල්ලීම මාලිමා පාලනයේ සුවිශේෂතම පොරොන්දුවයි. විශේෂයෙන්ම රාජපක්ෂ පවුල පාලනය සමයේ සිදු කළායැයි කියන මහා පරිමාණ දූෂණ හා වංචාවන් හෙළිදැරව් කර අදාළ සැකකරුවන් නීතිය ඉදිරියට පමුණුවා දඬුවම් කරනු ඇතැයි බොහෝ ලාංකිකයන්ගේ අපේක්ෂාවයි.

මේ අපේක්ෂාව ඉටුවීමට අවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසි දෙකක් ඇත. එකක් නම්, හොරු ඇල්ලීමේ අවංක වුවමනාවක් පාලකයන්ට තිබීමය. දෙවැන්න නම්, ඒ සඳහා දක්ෂකමක් හා උනන්දුවක් පොලිසියට තිබීමය.

අතීත වරදකරුවන් නීතිය ඉදිරියට ගෙනැවිත් දඬුවම් කිරීමේ අවංක උවමනාවක් වත්මන් පාලකයන්ට ඇතැයි දැනට අනුමාන කිරීම සාධාරණය. මේ දක්වා වී ඇත්තේ ලිස්ට් හෙළිදරව් කිරීමේ සංදර්ශනය පමණක් වුවද ඉදිරි මාස කිහිපය තුළ මීට වඩා වැදගත් හා තීරණාත්මක පියවර ගැනෙනු ඇතැයි තවමත් අපේකෂා කළ හැක.

නමුත් ආණ්ඩුවට මොන තරම් උවමනාවක් තිබුණද එය සාර්ථක වීමට නම් පොලිසියේ අවංක දායකත්වය ලැබිය යුතුය.
පොලිසිය අතීත හොරු අල්ලන්න යනුයේ මැකැවිටි පොලිස්පති ඇල්ලූ ආකාරයට නම්, බරපතළ දූෂණ හා වංචා සැකකරුවන්ට නීතියේ රැහැනින් ගැලවීම අපහසු නොවනු ඇත.

පොලිසියට පොලිස්පතිවරයා අල්ලා ගැනීමට නොහැකි වූයේ මන්ද? යන ප්‍රශ්නය මාලිමා පාලනයේ අනාගතය සම්බන්ධයෙන් තීරණාත්මක වැදගත්කමක් ගනුයේ එබැවිනි.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ අතුරු තහනම් නියෝගයක් තුළින් දේශබන්දු තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පතිධුරයේ කටයුතු කිරීම තහනම් වූයේ 2024 ජුලි මසය. මාතර මහෙස්ත්‍රාත් අධිකරණය ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නැයි නියෝග කළේ 2025 පෙබරවාරි 25 දාය. මෙම නියෝගය රැගත් පොලිස් කණ්ඩායම තෙන්නකෝන් මහතාගේ පුද්ගලික නිවසට යන විටත් 10 දෙනකුගෙන් යුත් ඔහුගේ ආරක්ෂක කණ්ඩායම එහි විය. විශේෂ කාර්ය බලකා සාමාජිකයන් 4ක් හා ප්‍රභූ ආරක්ෂකයන් 6ක් මාස 7ක් පුරා මෙලෙස අධිකරණයෙන් වැඩ තහනම් වූ පොලිස්පතිවරයාට ලබාදුන්නේ කාගේ නියෝගයකින්ද?

වෙනත් ආණ්ඩුවක පාලන කාලය තුළ මෙවැන්නක් සිදුවූවා නම් ජවිපෙ හා ජාජබ ඒ පිළිබඳ මහා ඝෝෂාවක් කරනු නොඅනුමානය. දැන් ඇත්තේ මාලිමා පාලනයයි. මෙවන් බල අවභාවිතාවක් නතර කිරීමට මාලිමාවට නොහැකි නම් මහා පරිමාණ හොරුන්ට දැළ එළන්නේ කෙසේද?

තෙන්නකෝන් මහතා තමන් යටතේ සිටින නිලධාරීන් පැරාමිලිටරි හමුදාවක් ලෙස භාවිත කළ බවත් නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව කියයි. අධිකරණය විසින් පොලිස්පති ලෙස කටයුතු කිරීම නතර කළ පසුත්, මාස 7ක් පුරා පොලිස් ආරක්ෂකයන් 10ක් දී ඇත්තේ මෙවැන්නකුටය. පොලිසිය ක්‍රියාකරනුයේ මේ අයුරින් නම් ‘හොරු ඇල්ලීමේ’ ආකර්ෂණීය පොරොන්දුව හුදු මිරිඟුවක් වීම වළක්වාලිය හැකිද?

තෙන්නකෝන් මහතාගේ ක්‍රියාකලාපය කොතරම් අනීතික වුවද ඔහුව රකින්නන් පොලිසිය තුළ හා දේශපාලකයන් අතර පමණක් නොව සමාජයේද සිටී. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තෙන්නකෝන් මහතා පොලිස්පතිධුරයේ කටයුතු කිරීම වැළැක්වූ විට අගලකඩ සිරිසුමන හිමියන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් භික්ෂූහු පිරිසක් ඊට එරෙහිව පාගමනක යෙදුණාහ. ‘බෞද්ධ නායකයන් පත් කළ විට’ ඔවුන්ට සියලු දෙනාගේ ආශීර්වාදය අවශ්‍ය බව එක් භික්ෂුවක් කියා සිටියේ ජාතිය- ආගම තම අවශ්‍යතාවන් සඳහා අවභාවිත කිරීමට තෙන්නකෝන් මහතා තුළ ඇති දක්ෂතාව පිළිබිඹු කරමිනි. තෙන්නකෝන් මහතාට පොලිස්පති ලෙස කටයුතු කරන්නට ඉඩ දෙන්නැයි ඉල්ලමින් 2024 සැප්තැම්බර් මස ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කළ භිකෂූන් තිදෙනා අතර අගලකඩ හිමියෝද බෙල්ලන්විල ධම්මරතන හිමියෝද වූහ. තෙන්නකෝන් මහතා සැකකරුවන්ට දරුණු වධහිංසා පැමිණවීම සම්බන්ධයෙන් වැරදකරුව සිටීම උදේ හවා සියලු සත්වයෝ නිදුක් -නිරෝගි- සුවපත් වෙත්වා යයි කියන මේ හිමිවරුන්ට ගැටලුවක් නොවීය.

මාලිමා සන්ධානය බලයට පත්වූයේ රාජ්‍ය පානය ලේසි වැඩක්ය යන මිථ්‍යා ඇදහිල්ලෙන් බව ‘පොහොය දෙකකින් කුඩු නැති කරන’ කටමැත දෙඩවීමෙන් පෙනේ. මැකැවිටි පොලිස්පතිවරයාගේ තවමත් නිමා නොවූ අන්දරයෙන් පෙනීයන්නේ පොලිසිය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳවද මාලිමාවේ නියමාකාර අවබෝධයක් නැති බවය. මේ තත්වය නොවෙනස් වුවහොත් මාලිමාවේ කනෙන් රිංගා නිfදාස් වීමට රාජපක්ෂවරුන්ට අසීරු නොවිය හැක. නාමල් රාජපක්ෂ මහතාගේ ජනපති සිහිනය සැබෑවීම එතැනින් ඇරඹෙනු ඇත.

 

කැබිනට් මණ්ඩලය පරණ පුරුදු පාරේම… ප්‍රසිද්ධියට පත්නොකරන තීන්දු ගනී

ඉඩම් හිමිකම් දුන් උරුමය වැඩසටහන නවත්වයි

සාමාන්‍යයෙන් සතියකට වරක් පැවැත්වෙන අමාත්‍ය මණ්ඩල සාකච්ඡාවේදී ගත් තීරණ සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍ය දැනුවත් කිරීමේ ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවක් පැවැත්වෙන අතර ඊට අමතරව අමාත්‍ය මණ්ඩල කාර්යාල වෙබ් අඩවියේ හා රජයේ බැඅිගකන වෙබ් අඩවියේ එම තීරණ ප්‍රකාශයට පත් කිරීම සිදුවේ. එහෙත් මෙතෙක් පැවති ආණ්ඩු සම්බන්ධයෙන් ගත් කල යථාර්ථය වූයේ අමාත්‍ය මණ්ඩල සාකච්ඡාවේදී ගනු ලබන සියලු තීන්දු තීරණ ඒ පිළිබඳ පවත්වන කැබිනට් මණ්ඩල ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවේදී මෙන්ම වෙබ් අඩවිවල පළකරන නිවේදනවලද සඳහන් කරන්නේ නැති බවය.

ජනතාවගෙන් කරුණු වසන් කිරීමේ එම පිළිවෙත ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවක් බලයට පත්වීමෙන් පසු අවසන් වේ යැයි සිතුවද එය එසේ නොවන බව මෙම ආණ්ඩුවද පෙන්නුම් කරමින් සිටියි.

ඒ සඳහා වන පළමු උදාහරණය ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව පෙන්නුම් කරනු ලැබූ එක් අවස්ථාවක් වූයේ ව්‍යාපාරික ධම්මික පෙරේරාට අයත් හේලීස් ෆෙන්ටොස් සමාගමට මන්නාරම් දූපතේ මෙගාවොට් 50ක සුළං විදුලි බලාගාර ටෙන්ඩරය ලබාදීමේදීය. එම ටෙන්ඩරය ලබාදී තිබුණේ කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයක් මත වන අතර මෙම ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමෙන් පසු ප්‍රකාශයට පත්කර ඇති කිසිදු කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයක ඒ සම්බන්ධයෙන් සඳහන් කළේ නැත. ඒ සම්බන්ධයෙන් පසු අවස්ථාවක ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක ප්‍රකාශ කළේ ඉන්දියානු අදානි සමාගමේ සුළං බල විදුලි ව්‍යාපෘතියේ මිල වැඩි බවට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේදී එයට සැසඳීමක් වශයෙන් හේලීස් ෆෙන්ටෝස් සමාගමට ලබාදුන් ව්‍යාපෘතිය ගැන කියමින්ය.
මන්නාරම් දූපතේ මෙගාවොට් 50ක එම සුළං විදුලි බල ව්‍යාපෘතිය සම්බන්ධයෙන් වූ ප්‍රසම්පාදන ක්‍රියාවලියේදී මුල් අවස්ථාවේදී මෙන්ම අභියාචනා අවස්ථාවේදී ද ප්‍රසම්පාදන කමිටුව හා කැබිනට් මණ්ඩල සාකච්ඡා කමිටුව එය ලබාදෙන ලෙස නිර්දේශ කර තිබුණේ කිලෝවොට් එකක් සඳහා ඇමරිකානු ඩොලර් ශත 4.88 ක මිලක් ඉදිරිපත් කර තිබූ වින්ඩ්ෆෝස් සමාගමටය. එහෙත් මුල් අවස්ථාවේදීම ටෙන්ඩර් කොන්දේසි සපුරා නොතිබීම නිසා ඉවතට වීසි වූ හේලීස් ෆෙන්ටොස් සමාගමට කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයක් මත එය ලබාදී තිබුණේ කිලෝවොට් එකක් සඳහා ඇමරිකානු ඩොලර් ශත 4.65ක අඩුම මිලක් යැයි සඳහන් කරමින්ය.

මේ කියන්නට යන්නේත් තවත් එවැනි කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයක් සම්බන්ධයෙන්ය. මෙයද කැබිනට් මණ්ඩල තීරණ වශයෙන් මෙතෙක් ප්‍රකාශයට පත්වී නැත. අමාත්‍ය මණ්ඩල සංදේශයක් වශයෙන් එය 2025.02.14 දින සහිතව ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ කෘෂිකර්ම, පශු සම්පත්, ඉඩම් සහ වාරිමාර්ග අමාත්‍ය වශයෙන් කේඩී ලාල් කාන්තය. එහි මාතෘකාව වශයෙන් සඳහන් කර ඇත්තේ, ‘ඉඩම් අවසරපත්‍ර හා දීමනාපත්‍ර ලාභීන්ට රජයේ ඉඩම්වල පරම අයිතිය ලබාදීම සඳහා නිදහස් දීමනා පත්‍ර ලබාදීමේ වැඩසටහන නැවත සමාලෝචනය කිරීම’ යන්නය.

එම කැබිනට් මණ්ඩල සංදේශයේ පසුබිම වශයෙන් සඳහන් කර ඇත්තේ 2024 වර්ෂයේ අයවැය යෝජනා මගින් ඉදිරිපත් කළ, 2024 වර්ෂයේදී ආරම්භ කොට වසර කිහිපයක් තුළ සම්පූර්ණයෙන්ම නිම කිරීමට යෝජිත වූ රජයේ ඉඩම් සින්නක්කරව ලබාදීමේ ‘උරුමය වැඩසටහන’ ක්‍රියාත්මක කිරීම සම්බන්ධවයි. ඒ සඳහා හිටපු සංචාරක හා ඉඩම් අමාත්‍යවරයා විසින් ඉඩම් අවසර පත්‍ර හා දීමනා පත්‍රලාභීන්ට රජයේ ඉඩම්වල පරම අයිතිය ලබාදෙන ‘උරුමය වැඩසටහන’ මැයෙන් අංක 23/2379/615/067 සහිත 2023.12.06 දිනැතිව අමාත්‍ය මණ්ඩල සංදේශයක් ඉදිරිපත් කර තිබූ බවත්, ඒ සඳහා 2023.12.11 දිනැතිව අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබී ඇති බවත් සඳහන් කර ඇත.

එම වැඩසටහන යටතේ මේ වනවිට පරම අයිතිය සහිත ප්‍රදානපත්‍ර 18373ක ප්‍රමාණයක් ප්‍රතිලාභීන්ට නිකුත් කර ඇති බවත්, 4000කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ ප්‍රතිරූ අත්සන් තැබීමෙන් අනතුරුව ඉඩම් කොමසාරිස් භාරයේ ඇති බවත් සඳහන් කර ඇත.

‘ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත යටතේ ගොවි පන්තිය වෙනුවෙන් දීමනා පත්‍ර ලබාදී ඇත්තේ අදාළ අවම බෙදුම් සීමාවන්ට යටත්ව නේවාසික හා ජන ජීවිතය පවත්වා ගනිමින් කෘෂි කර්මාන්තය නඟා සිටුවීම පෙරදැරිකරගෙන වන අතර, පෙර කී වැඩසටහන මගින් එකී සීමා සියල්ල ඉවත් කර එම දේපල සඳහා රජයේ ඉඩම් ආඥා පනත මත පරම අයිතිය සහිත ප්‍රදානපත්‍ර ලබාදීමට කටයුතු කර ඇත.’ යනුවෙන් සඳහන් කරමින් එහි ඇති භයානක බව ලාල් කාන්ත ඇමතිවරයා සිය කැබිනට් සංදේශය මගින් පෙන්වා දී ඇත.

එම ‘උරුමය වැඩසටහන’ මගින් පරම අයිතිය සහිත ප්‍රදානපත්‍ර නිකුත් කිරීම තුළ විශේෂයෙන්ම ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත යටතේ බැහැර කරන ලද මඩ ඉඩම්, එනම් කුඹුරු ඉඩම් සහ ගොඩ ඉඩම් ලෙස කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා බැහැර කරන ලද ඉඩම් කොටස් එකී ප්‍රදානපත්‍රලාභීයාගේ කැමැත්ත හෝ මනාපය පරිදි අවම බෙදුම් සීමා නොසලකා කොටස්වලට බෙදීමේ හැකියාව ඇති බව ඔහු අවධාරණය කර ඇත.

තවද එලෙස ගොවි පන්තිය වෙත කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා බැහැර කරන ලද ඉඩම් කොටස්වලට කොන්දේසි විරහිතව පරම අයිතිය ලබාදීම නිසා ඉඩම් කොටස් කුඩා ප්‍රමාණයේ ඉඩම් කැබලිවලට වෙන්වීම හා ගොවි පන්තියෙන් බැහැරවීමේ අවදානමක් මතු වන බවද, ඒ නිසාම සමාජීය, ආර්ථිකමය හා සංස්කෘතිකමය ගැටලු ඇතිවීමේ හැකියාව වැළැක්වීම සඳහා එම අමාත්‍ය මණ්ඩල සංදේශය ඉදිරිපත් කරනු ලබන බවද එහි වැඩිදුරටත් සඳහන් කර ඇත.

එම සින්නක්කරව ඉඩම් ලබාදීමේ වැඩසටහන කඩිනම් වැඩසටහනක් ලෙස නිසි අධ්‍යයනයකින් තොරව ක්‍රියාත්මක කිරීම හේතුවෙන් ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත මගින් බලාපොරොත්තු වූ ගොවි පන්තිය වෙනුවෙන් ඉඩම් ලබාදී ලංකාවේ කෘෂිකර්මාන්තය සුරක්ෂිත කරමින් ඔවුන්ගේ ජීවන තත්වය උසස් කරලීම සඳහා වන අරමුණු විතැන් වී ඇති බවද, ඒ තුළින් නුදුරු අනාගතයේදී ආර්ථික, සමාජීය හා සංස්කෘතික වශයෙන් ගැටළු ඇති වීමේ අවදානම බැහැර කළ නොහැකි බවද, එබැවින් මේ සම්බන්ධව නිසි අධ්‍යයනයක් සිදු කිරීම හරහා වඩා තිරසාර ආකාරයෙන් කෘෂිකාර්මික ජන ජීවිතය සුරක්ෂිත කරමින් වර්තමානයට ගැලපෙන පරිදි අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ හැකියාව පවතින බවද සාධාරණීකරණය යටතේ එම කැබිනට් සංදේශයේ සඳහන් කර ඇත.

ඒ අනුව එම කැබිනට් සංදේශයෙන් නිර්දේශ කර ඇත්තේ, එම වැඩසටහන සමාලෝචනය කර නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා 09 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත විද්වත් කමිටුවක් පත් කිරීමටයි.

ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳ හසල දැනුමක් ඇති විද්වත් විශ්‍රාමික නිලධාරීන් 03ක් (ඉන් අයෙකු සභාපති), ඉඩම් කොමසාරිස් ජනරාල් (ලේකම් හෝ කැඳවුම්කරු), කෘෂිකර්ම, පශු සම්පත්, ඉඩම් සහ වාරිමාර්ග අමාත්‍යාංශයේ (ඉඩම් අංශයේ) ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයේ විශේෂ ශ්‍රේණියේ හෝ 1 වන ශ්‍රේණියේ නිලධාරියකු, ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ විෂයය පිළිබඳ අවබෝධයක් ඇති ප්‍රවීන නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු, පළාත් ඉඩම් කොමසාරිස්වරුන් අතුරින් තෝරා ගන්නා ලද පළාත් ඉඩම් කොමසාරිස්වරයකු, ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන් අතුරෙන් තෝරාගන්නා ලද ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරයකු වශයෙන් එම විද්වත් කමිටුව සමන්විත වේ.
කමිටුවේ කාර්යභාරය කෘෂිකර්ම, පශු සම්පත්, ඉඩම් සහ වාරිමාර්ග අමාත්‍යාංශ ලේකම් විමසා ඉඩම් කොමසාරිස් ජනරාල් විසින් සකස් කිරීම, අදාළ කමිටුව ක්ෂේත්‍ර නිරීක්ෂණ, සම්මුඛ සාකච්ඡා, මහජන අදහස් විමසීම්, සිද්ධි අධ්‍යයන ආදී සියලු ආකාරවලින් තොරතුරු ලබාගැනීම, වාර්තාව කමිටුව පත්කර ලිත් මාසයක කාලයක් තුළ ලබාදීම, එම වාර්තාවේ නිර්දේශ ලැබී ඒ සඳහා අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබෙන තෙක් දැනට ක්‍රියාත්මක උරුමය වැඩසටහනේ ඉදිරි කටයුතු තාවකාලිකව අත්හිටුවීම ඒ යටතේ වැඩිදුරටත් ඉල්ලා ඇති අනුමැති වේ.

මෙවැනි තීරණයක් ගැනීම සඳහා ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවට හේතු වන්නට ඇත්තේ රජයේ ඉඩම් සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් මීට පෙර සිටි ස්ථාවරය විය හැකිය. රජයේ ඉඩම් අයිතිය ජනතාවට ලබාදීමේදී ඒවා විකිණීම මගින් බහු ජාතික සමාගම් හා විදේශිකයන්ගේ අතට එම ඉඩම් පත්වන බවට වන දැඩි මතයක් ඔවුන් මීට පෙර දැරීම එයට හේතුවය.

මෙම උරුමය වැඩසටහන සඳහා පළමු අමාත්‍ය මණ්ඩල තීරණය 2023.12.11 දින පසුගිය ආණ්ඩුව විසින් ගෙන තිබූ අතර ඒ සම්න්ධයෙන් වන කැබිනට් මණ්ඩල තීරණයේ උද්ධෘතය වශයෙන් සඳහන් කර තිබුණේ,

‘ඉඩම් අවසර පත්‍ර හා දීමනාපත්‍රලාභීන්ට රජයේ ඉඩම්වල පරම අයිතිය ලබාදෙන ‘උරුමය වැඩසටහන’ යනුවෙනි.
කැබිනට් මණ්ඩල තීරණය යටතේ එය විස්තර කර තිබුණේ මෙසේය.

‘ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත යටතේ අවසරපත්‍ර හා දීමනාපත්‍ර ලබාදී ඇති ගොවි ජනතාව ප්‍රමුඛ මහජනතාවට තමන් භුක්ති විඳින හෝ සංවර්ධනය කරන ලද ඉඩම් සඳහා පරම අයිතිය නොමැති වීමෙන් අදාළ භූමිය මානව සහ සංවර්ධන අවශ්‍යතාවන්ට යොදා ගැනීමේදී විවිධ ගැටලුවලට මුහුණ පෑමට සිදුවී ඇත. එබැවින්, එම ගැටලු අවමකර ගැනීම සඳහා එවැනි ඉඩම්වල පරම අයිතිය ගොවි ජනතාව ප්‍රමුඛ මහජනතාවට ලබාදීම පිණිස පවතින නීතිමය රාමුව තුළ අවශ්‍ය පියවර ගැනීමට සහ 2024 වර්ෂය ආරම්භයේදී එකී වැඩපිළිවෙල ආරම්භ කර වසර කිහිපයක් තුළ සම්පූර්ණයෙන්ම නිම කිරීමට හැකි වන පරිදි ‘උරුමය වැඩසටහන’ නමින් වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක කිරීම පිණිස 2024 අයවැය කතාවේදී ගරු ජනාධිපතිතුමා විසින් යෝජනා කරන ලදි. එම වැඩසටහන අදියර තුනක් යටතේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට සැලසුම් කර ඇති අතර, එමඟින් පවුල් ලක්ෂ විස්සකට නේවාසික හා ගොවි බිම්වල අයිතිය ලබා දීමට අපේක්ෂා කරනු ලබයි. ඒ අනුව, අදාළ පියවර අනුගමනය කරමින් ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත යටතේ අවසරපත්‍ර හා දීමනාපත්‍ර ලබාදී ඇති ඉඩම් කොටස් සඳහා රජයේ ඉඩම් ආඥා පනතේ 2 වගන්තිය යටතේ පරම අයිතිය සහිත ප්‍රදාන පත්‍රයක් නිකුත් කිරීම පිණිස සංචාරක හා ඉඩම් අමාත්‍යතුමා ඉදිරිපත් කළ යෝජනාව අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් අනුමත කරන ලදි.’

එම කැබිනට් මණ්ඩල තීරණය තවදුරටත් පුළුල් කරමින් 2024.02.12 දින තවත් අමාත්‍ය මණ්ඩල තීරණයක් ගෙන තිබූ අතර ඒ ‘ඉඩම් අවසරපත්‍ර හා දීමනාපත්‍රලාභීන්ට රජයේ ඉඩම්වල පරම අයිතිය ලබාදෙන ‘උරුමය වැඩසටහන’ ශ්‍රී ලංකා මහවැලි අධිකාරිය විසින් මහජනතාව වෙත ලබාදී ඇති ඉඩම් සඳහා අදාළ කර ගැනීම’ යනුවෙනි. එය විස්තර කර තිබුණේ මේ ආකාරයටය.

‘ඉඩම් අවසරපත්‍ර හා දීමනාපත්‍රලාභීන්ට රජයේ ඉඩම්වල පරම අයිතිය ලබාදෙන ‘උරුමය වැඩසටහන’ ක්‍රියාත්මක කිරීම පිණිස අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් 2023.12.11 දින පැවති රැස්වීමේදී අනුමැතිය ලබාදී ඇත. ඒ අනුව, සංචාරක හා ඉඩම් අමාත්‍යාංශය විසින් දැනට ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන වැඩසටහනට අනුගතව, ශ්‍රී ලංකා මහවැලි අධිකාරිය විසින් මහජනතාව වෙත ලබාදී ඇති ඉඩම්වලට අදාළවද ‘උරුමය වැඩසටහන’ ක්‍රියාත්මක කිරීම පිණිස වාරිමාර්ග අමාත්‍යතුමිය ඉදිරිපත් කළ යෝජනාව අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් අනුමත කරන ලදි.’

මේ මගින් පෙන්නුම් කරන කරුණ වනුයේ රජයේ ඉඩම් සින්නක්කරව ලබාදීමේ පසුගිය ආණ්ඩුවේ උරුමය වැඩසටහන නැවැත්වීමට හා ඒ සම්බන්ධයෙන් යළි සමාලෝචනය කරන්නට වත්මන් ආණ්ඩුවේ කැබිනට් මණ්ඩලය මෙතෙක් ප්‍රසිද්ධියට පත්නොකළ තීන්දුවක් ගෙන ඇති බවයි. එකී සමාලෝචන කටයුතු සඳහා කමිටුවක්ද පත්කර ඇති බවයි.

ටෙන්ඩර් වැනි ව්‍යාපාරික ගනුදෙනුවක්ද නොවන මෙම කැබිනට් මණ්ඩල තීරණය ප්‍රසිද්ධියට පත්නොකර හොර රහසේ තබාගැනීමට ආණ්ඩුවට වුවමනා වී ඇත්තේ ඇයි? සලකා බැලිය යුතු කරුණ වන්නේ එයයි. බොහෝ විට මෙම කැබිනට් මණ්ඩල තීන්දුව ඉදිරි පළාත් පාලන මැතිවරණයට බාධාවක් ලෙස ආණ්ඩුව සිතූ නිසා විය හැකිය. මන්ද එම උරුමය වැඩසටහනින් සින්නක්කර ඉඩම් අයිතිය ලබා ගැනීමට සිටි පිරිස ලක්ෂ සංඛයාවක් නොව දශ ලක්ෂ සංඛ්‍යාවක් බව ඒ සම්බන්ධයෙන් මීට පෙර ඉදිරිපත් කර ඇති කැබිනට් මණ්ඩල සංදේශ මගින් හෙළිවන නිසාය.

බටලන්දේ තුවාල සුව කළ හැකිද? ජයදේව උයන්ගොඩ

Burned out bus destroyed by marxist JVP-Sinhalese People's Liberation Front-in southern town in heart of JVP territory, nr. Matera. (Photo by Robert Nickelsberg/Getty Images)

පසුගිය සති දෙකක පමණ කාලය තුළ වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදී ගොස් තිබෙන, තවත් ඉදිරියට ඇදී යාමේ ජවශක්තිය තිබෙන, ‘බටලන්ද විවාදය’ විසින් ලංකාවේ දේශපාලන දේශයේ ඇති සනීප නොවූ තුවාල තව තවත් පැසවීමේ ක්‍රියාවලියකට ඇද දමනු ලැබ ඇත. එහි ක්ෂණික ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අප රටේ දේශපාලන භූමිතලයේ වසා දමා නැති පැලීම් නැවත වරක් ගැඹුරු මෙන්ම පළල් වෙමින්ද පවතින බවද අපට නිරීක්ෂණය කළ හැකිය.

බටලන්ද විවාදයෙන් තවත් දේශපාලන ප්‍රතිඵලයක්ද ඇතිවී තිබේ. එය නම්, ලංකාවේ, විහේෂයෙන් සිංහල සමාජයේ, දේශපාලන බලවේග අතර ඇති පසමිතුරුතා දේශපාලනයට අලුත් ලේබලයක් ලැබීමයි. පළමුවැන්න ‘රනිල්ට දඬුවම් දෙනු’ යන ධජය ඔසොවාගෙන සිටිද්දී, දෙවැන්න ඔසවාගෙන සිටින්නේ ‘රනිල් බේරාගනිමු’ යන ධජයයි. දේශපාලන පක්ෂද, දේශපාලනඥයන්ද, පාර්ලිමේන්තුවද, සියලු ජනමාධ්‍යද, නීතිඥ ප්‍රජාවද, පුරවැසියන්ද මෙම ලේබල් දෙකට ගැළපෙන සතුරු කඳවුරු දෙකකට බෙදී සිටිති. ‘අපි’ සහ ‘සතුරා’ යන පසමිතුරු දේශපාලන කඳවුරුවලට බෙදීම, පසුගිය දශක කිහිපය තුළ ලාංකික සමාජයේ දේශපාලන ගමන් මගෙහි ඇතිවී තිබෙන සහ නිරන්තරව ඉදිරියට එන ලක්ෂණයකි. 1970 ගණන්වල සිට ලංකාවේ සමාජයේ උත්සන්නවී පවතින පන්ති ප්‍රතිවිරෝධතා, ජනවාර්ගික ප්‍රතිවිරෝධතා, මතවාදී බෙදීම්, රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වය, රාජ්‍ය විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වය, රාජ්‍යය සහ පුරවැසියන් අතර යුද්ධ යනාදියෙන් සමන්විත අතීතයක් තිබෙද්දී, නොවිසඳුණ ප්‍රතිවිරෝධතා අලුත් ස්වරූපවලින් මතුවීම සහ තියුණු වීම ලංකාවේ දේශපාලනයේ දිගටම පවතින තත්වයක් වී තිබේ.

ප්‍රචණ්ඩ අතීතයේ ගැටලුව

‘බටලන්ද’ විවාදයෙන්ද නැවත වරක් තියුණු ලෙස මතු වී තිබෙන දේශපාලන කාරණයක් වන්නේ, 1983න් පසු කාලය තුළ දශක දෙකහමාරක පමණ කාලයක් තිස්සේ ලංකාවේ සමාජය තුළ ප්‍රකාශයට පත්වූ දරුණු දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩතාව විසින් සමාජ දේශපාලන දේහයට ඇති කරන ලද තුවාල සුව නොකිරීමේ අභියෝගයයි. ප්‍රචණ්ඩ අතීතය සමග ගනුදෙනු කිරීම පහසු නොවන කාර්යයක් වීමට තුඩු දී ඇති සාධක තුනක් කෙනෙකුට හඳුනාගත හැකිය.

ඉන් පළමුවැන්න නම්, ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ක්‍රෑරත්වය තම දේශපාලනයේ ‘සුජාත’ භාවිතයක් ලෙස සැලකූ පාර්ශ්ව කිහිපයක්ම සිටින්නේය යන්නයි. රාජ්‍ය, ආණ්ඩු බලයේ සිටි දේශපාලන පක්ෂ, රාජ්‍ය යන්ත්‍රයට සම්බන්ධ යුද හමුදා සහ පොලිසි යන ආයතන හා පුද්ගලයන්, රාජ්‍ය විරෝධී කැරලිකාර ව්‍යාපාර එම පාර්ශ්ව අතර ප්‍රධාන වෙයි. රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වය මෙන්ම රාජ්‍ය විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වයද යුක්ති සහගත කරන ප්‍රබල මතවාදද තිබේ. සමාජය සහ පුරවැසි කණ්ඩායම් වෙතින් පැමිණෙන ක්‍රම විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වයට ඇති එකම ඵලදායී විසඳුම තිබෙන්නේ රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ යුද්ධයත්, ප්‍රචණ්ඩත්වය වෙතින් අත්පත් කරගන්නා ඒක-පාක්ෂික ජයග්‍රහණයත්ය යන්න ලංකාවේ පාලක පන්තියේ නිල මතවාදය විය. ‘ඒක පාක්ෂික ජයග්‍රහණ’ පිළිබඳ ඉලක්කය උතුරේ මෙන්ම දකුණේද ප්‍රති-රාජ්‍ය කැරලිකාර දේශපාලන ව්‍යාපාරවල පොදුවේ පැවැති ‘ක්‍රම විරෝධී’ මතවාදයේද අංගයක් විය. උතුරේ සහ දකුණේ සමාජවල රැඩිකල් සහ දේශපාලන ව්‍යාපාර මෙම ප්‍රචණ්ඩත්ව දේශපාලන මතවාදයෙන් සහ භාවිතයෙන් කැඩී, නිර්-ප්‍රචණ්ඩ දේශපාලන පරිවර්තනයේ මාවතට පිවිසී ඇතත්, රාජ්‍යයෙහි එවැනි පරිවර්තනයක් තවමත් සිදුවී නැත. ප්‍රචණ්ඩත්වයේ කර්තෘකයන් ගණනාවක් සිටින නිසාම අනෙක් පාර්ශ්වවලට වරද පැටවීමේ දේශපාලනයට අවකාශ විවෘත වී තිබේ. මේ දිනවල සිදුවන විවාදය තුළ ‘අපි දෙගොල්ලටම පොදු වගකීමක් තිබෙනවා නේද, ප්‍රචණ්ඩ අතීතයේ ගැටලුවට හවුල්ව ආමන්ත්‍රණය කිරීමට’ යන අදහස රනිල් භක්තිවාදී සහ රනිල් විරෝධී පාර්ශ්ව වෙතින් මතු නොවන්නේ එබැවිනි.

දෙවැන්න නම්, ප්‍රචණ්ඩ අතීතය පිළිබඳව සාධනීය ලෙස ගනුදෙනු කළ හැකි මතවාද හෝ භාවිත ලංකාවේ සමාජය තුළින් මතු නොවීමයි. රාජ්‍ය මෙන්ම රාජ්‍ය-විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ විචාරාත්මක කතිකාවක් හෝ ඒ සඳහා ප්‍රයෝජනවත් වන සංකල්ප සහ වචනද අප සමාජයේ තවමත් නිර්මාණය වී නැත. ඒ සඳහා පසුගිය දශක දෙක තුන රාජ්‍ය සහ සිවිල් සමාජ මතවාදවල ගැබ්වූ ‘ප්‍රතිසන්ධානය’ යන්න බටහිර රටවල ලිබරල් සාම කතිකාව වෙතින් ණයට ගනු ලැබුවකි. අපේ සමාජය වෙතින් බිහිවී තිබෙන එකම දේශීය ප්‍රතිචාරය වන්නේ ප්‍රචණ්ඩ අතීතය ‘අමතක කිරීම’යි. මේ දිනවල සිදුවන බටලන්ද විවාදයෙන් ප්‍රකාශ වන්නේ ප්‍රචණ්ඩ අතීතය අමතක කිරීමේ දේශපාලනයේම ගැබ්වී තිබෙන ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. ප්‍රචණ්ඩත්ව විභවතාවයි. තුන්වැන්න, ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ ස්මරණය නිෂ්ඵල දේශපාලනීකරණයකට පාත්‍ර කරනු ලැබීමයි. ‘භීෂණය’ යන සිංහල ශබ්ද කෝෂයට 1980 ගණන්වල මැද භාගයේදී එකතු වූයේ රට පුරා ඇතිවූ රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය නොවන ‘ත්‍රස්තවාදය’ පිළිබඳ විවේචනාත්මක කතිකාව වෙතිනි. එහෙත් 1990 ගණන්වවල සිදුවූයේ එය විරුද්ධ පක්ෂවල මැතිවරණ න්‍යාය පත්‍රයේ සටන් පාඨයක් වීමයි. මේ දිනවල ප්‍රකාශයට පත්වන්නේ, ප්‍රචණ්ඩ අතීතය පිළිබඳ තේමාව දේශපාලන පක්ෂ සහ කණ්ඩායම්වල ඒක පාක්ෂික දේශපාලන ප්‍රතිලාභවලට සේවය කරන සටන් පාඨයක් බවට ලඝු කිරීමේ අනතුරයි. එම අනතුර වැළැක්වීම ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව ඉදිරියේ තිබෙන ඓතිහාසික වශයෙන් වැදගත් වන දේශපාලන වගකීමකි. අප රටේ ප්‍රචණ්ඩ අතීතය සහ ප්‍රචණ්ඩ අතීත පිළිබඳ ස්මරණයට අලුත් ප්‍රවේශයක අවශ්‍යතාව සිංහල, දෙමළ සහ මුස්ලිම් සමාජවලටත්, කතෝලික ප්‍රජාවටත්, එක සේ වැදගත් වන දේශපාලන තෝරා ගැනීමකි. බටලන්ද විසින් විවෘත කරනු ලැබ තිබෙන්නේ ඒ සඳහා නව අවකාශයකි.

එහෙත් මෙම තෝරාගැනීම පහසු දෙයක් නොවේ. එය දුෂ්කර විකල්පයක් වීමට තුඩු දී ඇති සාධක කීපයක් ඊළඟට සලකා බලමු.

යුක්තියද? පළිගැනීමද? දෙකමද?

දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වයේ වින්දිතයන්ට සහ වින්දිත පවුල්වලට ‘යුක්තිය ඉටු කිරීම’ පිළිබඳව ප්‍රබල කතිකාවක් පසුගිය කාලයේ ලංකාවේ මතු වී තිබිණ. එය ‘ප්‍රතිසන්ධානගත වීම’ යන තේරුම් ගැනීමට දුෂ්කර සංකල්පයද සමග සම්බන්ධ වී තිබුණකි. ඍැජදබජසකස්එසදබ යන එම ලිබරල්-මානුෂවාදී සංකල්පයේ සරල අර්ථය නම් එකිනෙකට සතුරුව සිටිමින් ගැටුම්වලට, යුද්ධවලට, එළඹ සිටි පාර්ශ්ව අතර පැවති පසමිතුරුතා අතහැර දමා, යළිත් මිත්‍රවීම, නැතහොත් ‘සංහිඳියාව’ ගොඩ නැගීමයි. එය 1990 ගණන්වල සිට ආණ්ඩුවල නිල මතවාදයේ කොටසක්ද විය. මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පත් කළ ජනාධිපති කොමිසමක් විසින් ඒ සඳහා යෝජනාවලිය ආණ්ඩුවට ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවද, බටලන්ද කොමිෂන් වාර්තාවට සිදුවූ ඉරණම වූ ‘නිල වශයෙන් අමතක කරනු ලැබීම’ එයටද සිදුවිය. ‘සාමය ගොඩ නැගීම’ සහ ‘ප්‍රතිසන්ධාන ගතවීම’ 2015 සිට මෛත්‍රී-රනිල් ආණ්ඩුවේද නිල මතවාදය විය. එම මතවාදය හා යෝජනාවල ඉලක්කය වූයේ දෙමළ සමාජය හා රාජ්‍යය අතර, සංහිඳියාව සසහ දිගුකාලීන සාමය ගොඩනැගීමයි. රාජ්‍යය සහ ජවිපෙ අතර ඇතිවූ ගැටුමෙහි ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය එම ප්‍රයත්නයේ කොටසක් නොවීය.

මෙම වර්ධනයන්ද ඇතුළු අතීත ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ සාධනීය ගනුදෙනුවකට එළඹීමට සහ සංහිඳියා පිළිවෙතකට නිල මෙන්ම නොනිල කැපවීමක් නොතිබීමේ නිෂේධනීය සන්දර්භය වෙතින් පැනනැගෙන, තරමක් සංකීර්ණ කාරණා දෙකක් තිබේ. ඉන් පළමුවැන්න නම්, යුක්තිය සහ පළිගැනීම යන අරමුණු දෙක පැටලී යාමයි. දෙවැන්න සංහිඳියාව යනු අමතක කිරීම යැයි පටලවා ගැනීමයි. මෙම පටලවා ගැනීම් දෙක නිරවුල් කර ගැනීම, බටලන්ද විවාදය වෙතින් මතු කෙරෙන සංකීර්ණ අභියෝගයකි.

යුක්තිය සහ පළිගැනීම කලවම් වී තිබීම අතීත ප්‍රචණ්ඩත්වය සමග ගනුදෙනු කිරීමේ අරමුණ සහ ප්‍රතිඵලය සමග බැඳී තිබෙන කාරණා දෙකකි. අපේ රටේ සංහිඳියාව පිළිබඳ නිල මතවාදය බටහිර ආණ්ඩු සහ සිවිල් සමාජවලින් පැමිණි එකක් වූ අතර එහි දාර්ශනික පදනම වූයේ ලිබරල් මානුෂවාදයයි. එම ප්‍රවේශයේ නිසර්ගසිද්ධ ගැටලුවක් තිබිණ. එය නම්, ලංකාවේ රාජ්‍යයත්, ගැටුමට/යුද්ධයට සම්බන්ධ කැරලිකාර ව්‍යාපාරත්, ගැටුමේ කොටස්කාරයන් වූ දේශපාලන පක්ෂ මහ කණ්ඩායම්, ලිබරල් මානුෂවාදය පිළිනොගන්නා, නිර්-ලිබරල් සහ රණවාදී සහ නිර්-මානුෂිකවාදී මතවාද සහ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති වැළඳගෛන තිබීමයි. මේ දිනවල සිදුවන බටලන්ද විවාදයේ පාර්ශ්වකරුවන් විසින්ද, තරමක් යටවී තිබුණ මෙම නිර්-ලිබරල්-නිර්මානුෂවාදී මතවාදයට යළි ජීවය ලබා දෙන බව අපට නිරීක්ෂණය කළ හැකිය.

යුක්තිය (න්‍මිඑසජැ) යන අරමුණ පළිගැනීම  යන අරමුණෙන් වෙන්කිරීම, ‘යුක්තිය’ යන්න ඒකපාර්ශ්වික විශ්වාසයක් නොව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක පොදු යහපත  සඳහා අත්‍යවශ්‍ය චර්යාධාර්මික නිෂ්ටාවක් බව බටලන්ද දේශපාලන කතිකාව වෙතට ගෙන ඒම, ලංකාවේ සියවස් භාගයක පමණ ඉතිහාසයක් ඇති ප්‍රචණ්ඩ අතීතය හා අතීත ස්මරණ සමග පොරබැදීමට අත්‍යවශ්‍ය චර්යාධාර්මික බලය  අප සමාජය තුළ ගොඩ නැගීම සඳහා අවශ්‍ය වන පූර්ව කොන්දේසියකි.

අතීතය පිළිබඳ මතකය සහ සංහිඳියාවේ දුෂ්කරතාව

යුක්තිය සහ පළිගැනීම අතර සම්බන්ධය බිඳීම තරම්ම වැදගත් තවත් කාර්යයක් වන්නේ අතීත මතකය සමග පොර බැදීමේ අභියෝගයයි. මේ දිනවල හිටපු ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ නියෝජනය කරන්නේ එම අභියෝගය අති දුෂ්කර ගැටලුවක් බවට පත්වන එක පාර්ශ්වයක ඉරණමයි. ඒ අතර, බටලන්ද වධකාගාරයේ වින්දිතයන් වූ පිරිස් යූටියුබ් සාකච්ඡාවලට සහභාගි වෙමින් අලුත් කර ගන්නේ සහ අන්‍යයන් සමග බෙදාගන්නේ අමතක කළ නොහැකි ඛේදජනක ඉරණමක් පිළිබඳ මතකයයි. 1978 සිට 1993 දක්වා එජාප ආණ්ඩුව ක්‍රියාත්මක කළ අති ප්‍රචණ්ඩ සහ අමානුෂික රාජ්‍ය භාවිත පිළිබඳව වගකියන්නට, එම පාලක කණ්ඩායමෙන් දැනට ඉතිරිව සිටින්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ පමණය. බටලන්ද වින්දිතයන් වෙනුවෙන් ඔහු වෙත එල්ල වන සමාජ කෝපයට ඔහු දක්වන ප්‍රතිචාරවලින් සිදුවන බව පෙනෙන්නේ, ප්‍රචණ්ඩ ස්මරණ අලුත් වීම සහ එම ස්මරණ තවදුරටත් පුද්ගලික වේදනාවක් නොව සාමූහික වේදනාවක් බවට සමාජගත වීමයි. ඒ සමගම පළිගැනීමේ කතිකාව ශක්තිමත් වීමයි. දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ අතීතය අමතක කළ හැකිද? එම ස්මරණ මකා දැමීමට නොහැකි නිසාම, ඒවාට සක්‍රිය දේශපාලන ජීවයක් ලැබීමේ දේශපාලන අවකාශයක් දැන් නොසිතු විරූ ලෙස විවෘත වී ඇත. එය වනාහි සිතා මතා, කලින් සැලසුම් කළ වැඩ පිළිවෙළක කොටසක් නොවේ. ජාතික ජන බලයේ මැතිවරණ පොරොන්දුවල නොතිබුණ එම අවකාශය විවෘත කිරීමේ වගකීම හිමිවී තිබෙන්නේ, දැනට ‘බටලන්ද’

චුදිතයා ලෙස ලේබල් ගැසී ඇති රනිල් වික්‍රමසිංහටය. එම ලේබලය 1990 ගණන්වල තිබුණද, එම කාලයේ පැවැති ආණ්ඩුවේම පිහිටෙන් එම ලේබලයේ නෛතික හෝ දේශපාලන ප්‍රතිවිපාකවලින් බේරීමට වික්‍රමසිංහට හැකිවිය. එහෙත් දැන් ඔහු අභිමුඛ වී සිටින්නේ, දේශපාලන ශටකපටකම් යොදාගනිමින් බේරීමට නොහැකි තත්වයකටය. එබැවින් ඔහු ඉදිරියේ ඇති එක් විකල්පයක් වන්නේ ‘යුක්තිය’ පළිගැනීම නොව සතුරා සමග ඇතිකරගන්නා සංහිඳියාවයි යන වටහාගැනීම ඇතිකර ගැනීමයි. එමෙන්ම අතීත ප්‍රචණ්ඩත්වය සමග පොරබැදිය හැක්කේ අමතක කිරීමෙන් හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් නොව සත්‍යගරුක වීමෙන්ය යන ලිබරල් මානුෂවාදී මූලධර්මය සොයායාමයි.

එහෙත් එවැනි පියවරක් ගැනීමට අවශ්‍ය චර්යාධාර්මික ධෛර්යය රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ ඔහු නායකත්වය දෙන කොළඹ සිටින ප්‍රභූ පාලක පන්තියට තිබේයැයි සිතිය නොහැකිය.

මෙම අභියෝගය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහ ජාජබ ආණ්ඩුව ඉදිරියේද මතුවේ. බටලන්දේ ප්‍රශ්නය බටලන්දට සීමා වන්නක් නොව, සමස්ත වශයෙන් සිංහල දෙමළ සහ මුස්ලිම් සමාජවලටද එක සේ අදාළ වන්නකි. රාජ්‍ය බලය හිමි දේශපාලන පක්ෂය වන ජවිපෙ/ජාජබ සහ රාජ්‍ය නායකයා වන ජනාධිපතිවරයා ඉදිරියේ විවෘත වී තිබෙන්නේ යුක්තිය සහ සංහිඳියාව ගොඩනැගීමේ අසම්පූර්ණ ක්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ කිරීමට කලාතුරකින් ලැබෙන දේශපාලන අවකාශයකි.

වානිජමය නොවන රාජ්‍ය ආයතන සමාලෝචනයට

0

රජයට අයත් වානිජමය නොවන ආයතන සමාගෝචනය කිරීම සඳහා අගමැති ලේකම්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පත්කළ කමිටුව ආයතන 124ක් සමාලෝචනය කර ඒ සම්බන්ධයෙන් වාර්තාවක් කැබනට් මණ්ඩලයට ලබා දී ඇත.

වාර්තාවේ සඳහන් රාජ්‍ය ආයතන 124 කාණ්ඩ 09ක් යටතේ වර්ගීකරණය කරමින් එම වාර්තාව ලබා දී ඇති අතර එම වාර්තාවේ නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීම සදහා අග්‍රාමා්‍යවරිය ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවට මාර්තු 17 වැනිදා පැවැති කැබිනට් මණ්ඩල රැස්වීමේ අනුමැතිය ලැබී ඇත.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් දේශබන්දු ආරක්ෂක උපදේශක කරගන්න තීන්දුවක් අරගෙන

මාසික දීමනාව රු. 150,000යි
දුරකතන දීමනා, ලැප්ටොප් හා වෛද්‍ය රක්ෂණයක්

අනිවාර්ය නිවාඩු යවා තිබෙන පොලිස්පති දේශබන්දු තෙන්නකෝන් සිය ආරක්ෂක කවුන්සිලයේ උපදේශක ලෙස පත්කර ගැනීමට ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය තීන්දුවක් ගෙන තිබෙන බව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී හේෂා විතානගේ මාර්තු 20 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේදී පැවසීය.

මන්ත්‍රීවරයා පැවසුවේ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයේ එම විධායක කමිටු රැස්වීම 2021 ජුලි මස 21 දින ශ්‍රි ලංකා ක්‍රිකට් වත්මන් උප සභාපතිවරයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් නවලෝක රෝහලේදී පවත්වා ඇති බවයි.

එම විධායක කමිටු තීන්දුවට අනුව එවක ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති වශයෙන් කටයුතු කළ දේශබන්දු තෙන්නකෝන්ට 2021 අගෝස්තු 16 දින සිට ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයේ ආරක්ෂක උපදේශක ලෙස වසර දෙකක කොන්ත්‍රාත්තුවක් ලබාදීමට තීරණය කර ඇති බවත් ඒ සඳහා දීමනාව වශයෙන් මාසයකට රුපියල් 150,000ක මුදලක් ලබාදීමට තීරණය කර ඇති බවත්ය.
ඊට අමතරව ජංගම දුරකතනය සඳහා රුපියල් 5000ක මාසික දීමනාවක්ද, ලැප්ටෝප් පරිගණකයක් හා වෛද්‍ය රක්ෂණයක් ලබාදීමට තීරණය කර ඇති බවද ඔහු පැවසීය.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය දේශබන්දු තෙන්නකෝන් සම්බන්ධයෙන් ගත් එම විධායක සභා තීන්දුව පාර්ලිමේන්තුවේ සභාගත කිරීමටද හේෂා විතානගේ මන්ත්‍රීවරයා කටයුතු කළේය.

මන්ත්‍රීවරයා වැඩිදුරටත් ක්‍රීඩා ඇමතිවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ මෙම චෝදනා ලැබූ පිරිස් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයේ ඉදිරි නිලවරණයටද ඉදිරිපත් වී සිටින බවත් එය වැළැක්වීම සඳහා කටයුතු කරන ලෙසත්ය.

රජයේ සේවකයකු ලෙස දේශබන්දු තෙන්නකෝන්ට ඒ ආකාරයට වෙනත් ආායතන සමඟ කටයුතු කළ නොහැකි බවත්, පොලිස්පතිවරයා ඒ ගැන පරීක්ෂණයක් කළ යුතු බවත් ඔහු පැවසීය.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය සම්බන්ධයෙන් මතුකරන කරුණුවලට ආණ්ඩුව පාර්ශවයෙන් පිළිතුරු ලබාදෙනවා වෙනුවට ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් මුදල් වෙනුවෙන් විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුම ලියාදුන් එකම කොලය කියවන බවද එහිදී මන්ත්‍රීවරයා වැඩිදුරටත් කීවේය.

මන්ත්‍රීවරුන්‌ පවුලේ වියදම් පියවාගන්නේ කෙසේද? – රොහාන් සමරජීව

0

1971 කැරැල්ලට සහභාගි වූ මිතුරන් ඊට පෙර කාලයේ සංවිධාන කටයුතුවල නියැලීමේදී අනුගමනය කළ ක්‍රියා පටිපාටිය පිළිබඳ කිවූ කතා මට මතකය. ඔවුන් ගත කළ යුතු වූයේ තපස් දිවියකි. පක්ෂ සගයින් හමුවීමට, පන්ති පැවැත්වීමට හෝ බඳවා ගැනීමේ කටයුතුවල යෙදීමට අවශ්‍ය ගමන් යාමට වෙනත් ක්‍රමයක් නොමැතිම නම් මුදල් වියදම් කළ හැකිය. එහෙත්, යම් ගමකට ගිය පසු ආහාර සහ නවාතැන් සඳහා ඔවුන්ට කිසිදු මුදලක් වියදම් කළ නොහැකි විය. ඊළඟ ගමනාන්තයට ප්‍රවාහන වියදම් ඔවුන්ගේ සත්කාරකයින් විසින් ලබා දිය යුතු විය. ඇඳුම් පැළඳුම් සහ අනෙකුත් අවශ්‍ය දේ ද පක්ෂ සාමාජිකයින්ගෙන් ලබා ගත යුතු විය.

මෙම අල්පේච්ඡ පිළිවෙත් ජනතාවගේ ගෞරවයට පාත්‍ර විය. සමහරවිට, සංඝයා වහන්සේ කෙරෙහි ගිහියන් තුළ ඇති බැඳීම් සහ වගකීම් සංස්කෘතිය තුළ මුල් බැසගෙන තිබීම එයට හේතුවක් විය හැකිය. දශක පහකට පසුව, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වර්තමානයේදී බලයේ සිටියදී පවා, එම පිළිවෙත් තීරකයන්ගේ මනසෙහි පරමාදර්ශ ලෙස පැවතීම (සහ මහජනතාවගේ ව්‍යංග්‍ය සහයෝගය දිනා ගැනීම) පුදුමයට කරුණක් නොවේ.

මන්ත්‍රීවරුන්ට ලබා දෙන වැටුප් හා දීමනා

මන්ත්‍රීවරයෙකුගේ මූලික වැටුප මසකට රු. 54,285කි. 2019 දී කුටුම්බයක සාමාන්‍ය වියදම රු. 63,130ක් බව රජයේ තක්සේරුව විය. දැන් එය බෙහෙවින් වැඩි ය. උද්ධමනය හේතුවෙන් සියලු‍ දේවල මිල ඉහළ ගියේ 2019 ට පසුවය. නිවසක මූලික අවශ්‍යතා සපුරාලීමට අද මෙම වැටුප කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවේ.

රජය නීති සම්පාදකයින්ගේ වැටුප් වැඩි නොකරනවා පමණක් නොව, ඔවුන් භුක්ති විඳින ඇතැම් සහනාධාරද ඉවත් කරමින් සිටී. උදාහරණයක් ලෙස, පාර්ලිමේන්තුවෙන් සපයනු ලබන දිවා ආහාරයේ මිල රුපියල් 450 සිට රුපියල් 2,000 දක්වා වැඩි කරන ලදි.

මේ තත්වයන් යටතේ අපේ නීති සම්පාදකයින් තම ගෘහස්ථ වියදම් කළමනාකරණය කරගන්නේ කෙසේද? දීමනාවලින්ද? පාර්ලිමේන්තු රැස්වීම් පැවැත්වෙන දිනවල හෝ වෙනත් දිනවල පැවැත්වෙන කමිටු රැස්වීම් සඳහා පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණීම සඳහා රු. 2,500ක් ලැබේ. මන්ත්‍රීවරුන් තමන්ගේම දිවා ආහාර ගෙදරින් ගෙන නොඑන්නේ නම්, රැස්වීම් දීමනාවෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් දිවා ආහාරය සඳහා වැය වනු ඇත. පාර්ලිමේන්තුව පිහිටි දියවන්නා ඔයේ දූපත තුළ ඔවුන්ට ආහාර ගැනීම සඳහා වෙනත් විකල්ප නොමැත. කාර්යාලයක් නඩත්තු කිරීම සඳහා රුපියල් 100,000ක දීමනාවක් තිබේ. කාර්යාලය පවත්වාගෙන යාමට යමෙකු සේවයේ යෙදවීමට සිදුවන බැවින්, මන්ත්‍රීවරයාට එයින් තම පවුලේ ජීවන වියදම් පියවා ගැනීමට හැකි වනු ඇතැයි සිතිය නොහැක.

එබැවින්, මන්ත්‍රීවරුන්ගේ වැටුප් සහ දීමනා ඔවුන්ගේ කුටුම්බ නඩත්තු කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවන බව පැහැදිලිය. අවමංගල්‍ය කටයුතු, ප්‍රජා උත්සව ආදිය සඳහා අපේක්ෂිත පරිත්‍යාග වැනි මැතිවරණ කොට්ඨාස සේවාවන් සඳහා අරමුදල් සැපයීම කිසි සේත්ම කළ නොහැකිය. එවැනි තත්වයක් තුළ මන්ත්‍රීවරුන් උරුමයෙන්ම ස්වාධීන ධනවතුන් විය යුතුය. නැතිනම්, යම් ව්‍යාපාරයකින් හෝ වෘත්තියකින් අඛණ්ඩ ආදායම් මාර්ගයක් තිබිය යුතුය. නැතහොත් දේශපාලන පක්ෂයකින් හෝ දානපතියෙකු විසින් ඔවුන්ගේ වියදම් ලබා දිය යුතුය.

මන්ත්‍රීවරුන් ඔවුන්ගේ වියදම් පියවාගන්නේ කෙසේද?

රජයේ සෑම තරාතිරමකම සිටින මහජන නියෝජිතයින් ස්වාධීනව ධනවත් අය විය යුතු යයි මුල් කාලයේදී අපේක්ෂා කරන ලද අතර දේශපාලනය අර්ධකාලීන රැකියාවක් ලෙස සලකා ඒ සඳහා සංකේතාත්මක දීමනාවක් පමණක් ලබා දෙන ලදි.
නිදසුනක් වශයෙන්, නිදහසින් පසු දශක ගණනාවක් තිස්සේ, පාර්ලිමේන්තුව රැස්වූයේ මධ්‍යාහ්නයෙන් පසුවයි. බොහෝ නීතිඥ මන්ත්‍රීවරුන්ට අධිකරණයේ පෙනී සිටීම සඳහා උදෑසන කාලය නිදහස් කර තිබිණි. මෙම නීතිඥ වරප්‍රසාදය දිගටම පවත්වාගෙන යමින්, 2023 අංක 9 දරන දූෂණ විරෝධී පනතේ 94 වන වගන්තිය යටතේ පවා, අධිකරණයක් හෝ ව්‍යවස්ථාපිත විනිශ්චය සභාවක් ඉදිරියේ නීතිඥවරුන් ලෙස පෙනී සිටීම සඳහා මන්ත්‍රීවරුන්ට මුදල් ලබාගැනීමට විශේෂ අවසරයක් ලබා දී ඇත.

නමුත් ඒ පැරණි උපකල්පන වර්තමානයේ තවදුරටත් වලංගු නොවේ. මන්ත්‍රීවරයෙකු වීම පූර්ණ කාලීන රැකියාවක් වන අතර, බොහෝ මන්ත්‍රීවරු පත්වන අවස්ථාවේ ස්වාධීනව ධනවත් අය නොවෙති. මන්ත්‍රීවරුන් අතර නීතිඥ ප්‍රතිශතය ද අඩු වෙමින් පවතී.

ඉන්ධන පිරවුම්හල් හිමි පවුල්වලින් එන මන්ත්‍රීවරුන්ගේ ලැයිස්තුව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පෙනී යන පරිදි, වත්මන් රජය සිතන්නේ මන්ත්‍රීවරුන් ව්‍යාපාරික සම්බන්ධතා ඇති පවුල්වලින් පැවත එන අය නොවිය යුතු බවයි. පාර්ලිමේන්තුවේදී සහ වෙනත් තැන්වල පෙන්වා දී තිබෙන පරිදි, මෙම ව්‍යාපාර බොහොමයක් ආරම්භ කර තිබෙන්නේ ලැයිස්තුවේ සිටින සමහර පුද්ගලයින් ඉපදීමට පෙර 1950 ගණන්වල හෝ 60 ගණන්වලදීය. ඉන්ධන පිරවුම්හල් හිමියෙකු හෝ ඔහුගේ පරම්පරාවේ අයවලු‍න් දේශපාලනයට සම්බන්ධ වීමේ වරදක් තිබේද?

අපගේ නීතිය නීති සම්පාදකයින්ට නීතිඥවරුන් ලෙස කටයුතු කිරීමට සහ, රජයේ ආයතන සමඟ ගිවිසුම්වලට එළඹෙන්නේ නැති තාක් කල්, වෙනත් වෘත්තීන්හි නිරත වීමට අවසර ලබා දෙයි. ව්‍යාපාරවලින් බාහිර ආදායමක් උපයන අයගේ තත්ත්වය අස්ථිර වන්නේ රාජ්‍ය හෝ රාජ්‍ය සංස්ථා සමඟ ගිවිසුම්වලට එළඹීම පිළිබඳව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 91(1)(ඉ) වගන්තිය මගින් පනවා ඇති අපැහැදිලි ප්‍රතිපාදන නිසාය.

මන්ත්‍රීවරුන්ගේ වරප්‍රසාද සහ ගෙවීම් අඩු කිරීම සහ පවුලේ සාමාජිකයන් සතු ව්‍යාපාර ලැයිස්තු ප්‍රකාශයට පත් කිරීම වැනි ජනප්‍රියවාදී සටන් පාඨ හඬ නැගීමට වඩා වැදගත් වන්නේ මන්ත්‍රීවරයෙකුගේ රාජකාරි (නීති සම්පාදනය, අධීක්ෂණය සහ ඡන්ද කොට්ඨාස සේවය) සහ පෞද්ගලික ආදායම් උත්පාදනය අතර ඇති ළබැඳියාවන් හා සම්බන්ධ ගැටුම් පිළිබඳ ගැටලු‍වට විධිමත් විසඳුමක් ලබාදීමයි.

පිරිසිදුම විසඳුම වන්නේ අධිකරණයේ හෝ රජයේ නීතිඥයින්ගේ වැටුපට සමාන ඉහළ වැටුපක් ලබා දීමයි. එම වැටුප් වැඩිවන විට මන්ත්‍රී වැටුප්ද වැඩි විය යුතුය. මන්ත්‍රීවරුන් ආදායම් ජනනය කිරීමේ කාර්යයන්හි නියැලීමේ ගැටලු‍ව සහ ළබැඳියාවන් සම්බන්ධ ගැටුම් පාලනය කරන පැහැදිලි නීති රීති පැනවිය යුතුය.

දේශපාලන පක්ෂයක් විසින් ජීවනෝපාය සපයනු ලබන මන්ත්‍රීවරුන්ට වැටුප් අදාළ නොවිය හැකිය. එහෙත්, තමන් විසින් පත් කරන ලද මන්ත්‍රීවරයා පක්ෂයකින් යැපීම එම මන්ත්‍රී පත් කළ ඡන්දදායකයන්ට ප්‍රශ්නයක් විය හැකිය. අපට අවශ්‍ය සත්‍ය මහජන නියෝජිතයන්ද, එසේ නැතිනම් තමන් පෝෂණය කරන පක්ෂයේ නියෝග ඉටු කරන එහෙයියන්ද යන්න අප තීරණය කළ යුතුය.

තම නිවාස දේපල විනාශ වෙලා නෑ! ඒත් හිටපු මන්ත්‍රීවරුන් 54ක් වියත්පුරෙන් නිවාස ලබාගෙන..

0
මහින්ද, නාමල්, මහින්ද යාපාත් ඒ අතර

ගෝල්ෆේස් අරගලයට පහර දීම හේතුවෙන් ප්‍රහාරයට ලක්වී විනාශ වූ හිටපු මැති ඇමතිවරුන්ගේ නිවාස ඇතුළු දේපල සඳහා රජයෙන් ලබාගත හැකි උපරිම වන්දිය මෙන් කිහිප ගුණයක විශාල වන්දි ලබාගත් පිරිස සහ තවත් අය නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ වියත්පුර සුපිරි නිවාස සංකීර්ණයෙන්ද අඩු මුදලට නිවාස ලබාගෙන ඇති බවට මේ වන විට අනාවරණය වී තිබේ.
ඒ ආණ්ඩුව විසින් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර ඇති ඒ සම්බන්ධයෙන් වන තොරතුරු අනුවය. එසේ වියත්පුර නිවාස සංකීර්ණයෙන් නිවාස ලබාගෙන ඇති හිටපු සහ වත්මන් මැති ඇමතිවරු පිරිස 88ක් වෙති.

එම නිවාස ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය සමඟ කුලී ගිවිසුම් අත්සන් කර හා නිවාස යතුරු බාරගෙන ඇති මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 69ක් වන අතර ඔවුන් මෙසේය.

ප්‍රේමනාත් දොලවත්ත, සුමිත් උඩුකුඹුර, සහන් ප්‍රදීප් විතාන, කෝකිලා හර්ෂණී ගුණවර්ධන, සමන්ප්‍රිය හේරත්, චින්තක අමල් මායාදුන්න, මිලාන් ජයතිලක, අශෝක ප්‍රියන්ත, සාගර කාරියවසම්, සංජීව එදිරිමාන්න, නාමල් රාජපක්ෂ, ජයන්ත කැටගොඩ, සම්පත් අතුකෝරාල, ගුණතිලක රාජපක්ෂ, ජගත් සමරවික්‍රම, ගීතා කුමාරසිංහ, අනුරාධ ජයරත්න, චන්දිම වීරක්කොඩි, ප්‍රියංකර ජයරත්න, සුරේන් රාඝවන්, සිසිර ජයකොඩි, ලලිත් වර්ණ කුමාර, මුදිතා ප්‍රිශාන්ති ද සොයිසා, මංජුලා දිසානායක, ශෂේන්ද්‍ර රාජපක්ෂ, ජනක තිස්සකුට්ටිආරච්චි, නාලක කෝට්ටේගොඩ, අජිත් රාජපක්ෂ, ප්‍රමිත බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, සීබී රත්නායක, එච්එම්ඩී බණ්ඩාර හේරත්, රාජිකා වික්‍රමසිංහ, රෝහණ කුමාර දිසානායක, අලි සබ්රි රහීම් , නස්ලීල් අහමඩ්, එස්එම්එම් මුෂාරෆ්, සීතා අරඹේපොල, මොහාන් ප්‍රියදර්ශන ද සිල්වා, බන්දුල ගුණවර්ධන, ඒඒ කුමාර, කුමාරසිරි රත්නායක, අනූප පැස්කුවල්, පීඒකේ අතුකෝරාල, කේඩී හේරත්, ශෙහාන් සේමසිංහ, තේනුක විදානගමගේ, පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි, සතාසිවම් වියලේන්ද්‍රන්, කුලසිංහම් දිලීපන්, නිමල් ලාන්සා, වඩිවේල් සුරේෂ්, විමලවීර දිසානායක, නිමල් පියතිස්ස, ගාමිණී වලේබොඩ, මොහාමඩ් මුසාම්මිල්, සනත් නිශාන්ත පෙරේරා, ජගත් කුමාර සුමිත්‍රාරච්චි, එස්එම් චන්ද්‍රසේන, අසංක නවරත්න, ගාමිණී ලොකුගේ, මහින්ද යාපා අබේවර්ධන, පියල් නිශාන්ත ද සිල්වා, ප්‍රේමලාල් ජයසේකර, ඩබ්ලිව් ඩී වීරසිංහ, ශාන්ත බණ්ඩාර, අරුන්දික ප්‍රනාන්දු හා ප්‍රසන්න රණතුංග.

කුලී ගිවිසුම අත්සන් කර නැති හා නිවාස යතුරු නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියෙන් ලබාගෙන ඇති හිටපු මන්ත්‍රීවරුන් ගණන 17කි. එම මන්ත්‍රීවරුන් වන්නේ තාරක බාලසූරිය, සුදර්ශන දෙනිපිටිය, එච් නන්දසේන, කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල, ජොන්ස්ටන් ප්‍රනාන්දු, ඉන්දික අනුරුද්ධ, රමේෂ් පතිරණ, අමරකීර්ති අතුකෝරාල (අරගලයට පහරදුන් දිනයේ නිට්ටඹුවේදී ඝාතනය කරන ලද ඔහු වෙනුවෙන් ඔහුගේ බිරිඳට එය වෙන්කර තිබුණි) ගයාෂාන් නවනන්දන, රංජිත් බණ්ඩාර, ඩීවී චානක, ප්‍රසන්න රණවීර, ලොහාන් රත්වත්තේ, මහින්ද රාජපක්ෂ, ඩයනා ගමගේ හා රොෂාන් රණසිංහය.

හිටපු මන්ත්‍රීවරුන් 26 දෙනෙකු එම නිවාස ඔවුන්ගේ අයිතියටම ලබාගැනීමට ඉල්ලීම් කර ඇති අතර ඒ සඳහා ඔවුන්ට අඩුකරන ලද මුළු මුදලින් සියයට 25ක මූලික ගෙවීමක් හා ඉතිරි මුදල අවුරුදු 15ක කාලයකදී සියයට 10ක පොළියක් සමඟ ගෙවීමට අවස්ථාව සලසා දී ඇත. ඉන් සියයට 25ක මූලික ගෙවීම සිදුකර එම නිවාස හිමිකර ගෙන ඇත්තේ, ප්‍රසන්න රණතුංග, එම්එෆ්එම් මුසම්මිල්, නිමල් පියතිස්ස, ගාමිණී වලේබොඩ, මහින්ද යාපා අබේවර්ධන, ගාමිණී ලොකුගේ, කුමාරසිරි රත්නායක, අජිත් රාජපක්ෂ, චින්තක මායාදුන්න, සහන් ප්‍රදීප් විතාන, මිලාන් ජයතිලක, ජනක තිස්සකුට්ටිආරච්චි, ඩබ්ලිව් ඩී වීරසිංහ, අසංක නවරත්න, එච්එම්ඩීබී හේරත්, එස්එම් චන්ද්‍රසේන, ප්‍රියන්ත අශෝක, පීඒකේ අතුකෝරාල, එස්එම්එම් මුසාරෆ්, ප්‍රේමනාත් දොලවත්ත, ශෙහාන් සේමසිංහ, පියල් නිශාන්ත ද සිල්වා, සුමිත් උඩුකුඹුර, කුලසිංහම් දිලීපන්, ශාන්ත බණ්ඩාර හා ලලිත් වරුණ කුමාර යන මන්ත්‍රීවරුන්ය.

නිවාස අයිතිය ලබා ගැනීමට අයැදුම්පත් ඉදිරිපත් කර ඇතත් මූලික ගෙවීම් සිදුකර නැත්තේ චමින්ද සම්පත් අතුකෝරාල, ජගත් සමරවික්‍රම, ගීතා කුමාරසිංහ, ශෂීන්ද්‍ර රාජපක්ෂ හා අලි සබ්රි රහීම් යන හිටපු මන්ත්‍රීවරුන්ය.

මෙම පිරිස අතරින් වියත්පුර නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ නිවාස ලබා ගැනීම සඳහා අත්සන් කරන ලද ගිවිසුම් අවලංගු කරන ලෙස හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු 10 දෙනෙකු ඉල්ලීම් කර ඇති අතර ඒ අතර සිටින සතාසිවම් වියලේන්ද්‍රන් මන්ත්‍රීවරයා සිය නිවසේ යතුරු නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියට ආපසු බාරදී තිබේ.

ගිවිසුම් අහෝසි කරන ලෙස ඉල්ලා ඇති සෙසු මන්ත්‍රීවරුන් වන්නේ, කෝකිලා හර්ෂණී ගුණවර්ධන, සංජීව එදිරිමාන්න, ජයන්ත කැටගොඩ, අනුරාධ ජයරත්න, සීතා අරඹේපොල, බන්දුල ගුණවර්ධන, ඒඒ කුමාර, පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි හා ජගත් කුමාර සුමිත්‍රාරච්චිය.

එවක නාගරික සංවර්ධන විෂධය භාර ඇමතිවරයා වශයෙන් කටයුතු කළ ප්‍රසන්න රණතුංග කැබිනට් මණ්ඩල පත්‍රිකාවක් යොමු කරමින් වියත්පුර නිවාස සංකීර්ණයෙන් නිවාස වෙන්කරවා ගත්තේ අරගලයේ ප්‍රතිප්‍රහාර හේතුවෙන් නිවාස විනාශ වූ මන්ත්‍රීවරුන්ට වාසය සඳහා ඒවා ලබාදෙන බව පවසමින්ය. ඒ අනුව නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය නිවාස 101කට අයත් යතුරු ජනාධිපතිවරයාට බාරදී ඇති අතර මන්ත්‍රීවරුන් අතර එම යතුරු බෙදාහැර ඇත්තේ ඉන්පසුය.

එම නිවාස සඳහා මන්ත්‍රීවරුන් කුලී ගිවිසුම් අත්සන් කර ඇත්තේද ඉන් පසුය. එමෙන්ම කුලී ගිවිසුම් කාලයේ ඊට අදාල කුලී මුදල් මහා භාණ්ඩාගාරයෙන් ගෙවන බවද ප්‍රකාශ වී ඇත. එහෙත් මෙතෙක් එම කුලී මුදල් නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියට ලැබී නැත. තවමත් එය ඇත්තේ භාණ්ඩාගාරයෙන් එම අධිකාරියට ලැබිය යුතු මුදලක් වශයෙන්ය. නිවාස සංවර්ධන අධිකාරියට එම නිවාස වෙනුවෙන් මෙතෙක් ලැබී ඇති එකම ප්‍රතිලාභය වී ඇත්තේ එම නිවාස හිමිකර ගැනීම සඳහා අඩුකරන ලද වටිනාකමෙන් සියයට 25ක මුදල් ගෙවූ මන්ත්‍රීවරුන්ගේ මුදල් පමණය.

උදාහරණයකට ඒ සඳහා කැබිනට් පත්‍රිකාව ඉදිරිපත් කළ ප්‍රසන්න රණතුංග ලබාගෙන ඇති නිවසේ ඇත්ත වටිනාකම රුපියල් 24,666,180ක් වී ඇති අතර ඔහුට එය ලබාදී ඇත්තේ රුපියල් 21,427,210ක මුදලකටය. එම නිවසේ සැබෑ වටිනාකම හා අඩු කළ වටිනාකම අතර වෙනස පමණක් රුපියල් 3,238,970ක් හෙවත් ආසන්න වශයෙන් රුපියල් මිලියන 3.2ක් වේ. එම මිල වෙනස යනු නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය අඩු ආදායම්ලාභීන් වෙනුවෙන් ඉදිකරන නිවසකට වැය කරන මුදලටත් වඩා වැඩි මුදලකි. සිය අයිතියට එම නිවාස ලබාගෙන ඇති මන්ත්‍රීවරුන්ට එම නිවාස ලබාදී ඇත්තේ ඒවායේ සැබෑ වටිනාකමට වඩා රුපියල් මිලියන 2.5ත් 3.5ත් අතර මිල අඩු කිරීමක් යටතේය.

අරගලයේ ප්‍රතිප්‍රහාර හේතුවෙන් නිවාස හා දේපල විනාශ වූ මන්ත්‍රීවරුන් පිළිබඳවම වූ තවත් කතාවක් මීට පෙර පාර්ලිමේන්තුවේදී දිග හැරුණු අතර එහිදී කියැවුණේ මන්ත්‍රීිවරුන් 43 දෙනෙකු ඒ සඳහා උපරිමයෙන් ලබාදිය හැකි රුපියල් ලක්ෂ 25ක වන්දි මුදල මෙන් කිහිප ගුණයක වන්දි රජයෙන් ලබාගෙන ඇති ආකාරයයි.

එසේ රජයෙන් වන්දි ලබාගෙන තිබූ මන්ත්‍රීවරුන් වූයේ, කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල, ජොන්ස්ටන් ප්‍රනාන්දු, ගාමිණී ලොකුගේ, අලි සබ්රි රහීම්, නිමල් ලාන්සා, මොහාන් පී ද සිල්වා, කෝකිලා ගුණවර්ධන, ප්‍රසන්න රණතුංග, සුමිත් උඩුකුඹුර, අරුන්දික ප්‍රනාන්දු, සිරිපාල ගම්ලත්, සනත් නිශාන්ත, එස් එම් චන්ද්‍රසේන, ශාන්ත බණ්ඩාර, ඩබ්ලිව්. ඩී. වීරසිංහ, ප්‍රසන්න රණවීර, ඩී.බී. හේරත්, කනක හේරත්, දුමින්ද දිසානායක, රමේෂ් පතිරණ, මිලාන් ජයතිලක, ඉන්දික අනුරුද්ධ, ශෙහාන් සේමසිංහ, සහන් ප්‍රදීප්, සීතා අරඹේපොල, රෝහිත අබේගුණවර්ධන, ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, සමන්ප්‍රිය හේරත්, අශෝක ප්‍රියන්ත, චන්දිම වීරක්කොඩි, චමල් රාජපක්ෂ, අකිල එල්ලාවල, චන්න ජයසුමන, විමල් වීරවංශ, ජයන්ත කැටගොඩ, සම්පත් අතුකෝරල, ප්‍රියන්කර ජයරත්න, ප්‍රේමනාත් සී දොලවත්ත, ගුණපාල රත්නසේකර, ජනක තිස්ස කුට්ටිආරච්චි, ගීතා කුමාරසිංහ, විමලවීර දිසානායක, කපිල නුවන් අතුකෝරල යන අයයි.

අරගලයේ ප්‍රතිප්‍රහාර හේතුවෙන් විනාශ වීම නිසා ඉන්නට නිවසක් නැත්නම් ඇත්තටම නිවසක් කුලී පදනම යටතේ ලබාගත යුත්තේ වන්දි ලබාගත් එම මන්ත්‍රීවරුන් යැයි නිගමනය කළ හැකිය. එහෙත් එම මන්ත්‍රීිවරුන් 43ක ප්‍රමාණය වෙනුවට මන්ත්‍රීවරුන් 88ක ප්‍රමාණයක් එම නිවාස ලබා ගැනීමෙන් කියාපාන්නේ රටේ දේපල හා සම්පත් පැවති පාලනයන් විසින් ඔවුන්ගේ සුඛ විහරණය සඳහා යොදාගෙන තිබෙන නිර්ලජ්ජිත ආකාරයයි.

එසේ දේපල විනාශ වීම නිසා වන්දි ගත් අයගෙන් සිරිපාල ගම්ලත්, දුමින්ද දිසානායක, රෝහිත අබේගුණවර්ධන, අශෝක ප්‍රියන්ත, චමල් රාජපක්ෂ, අකිල එල්ලාවල, චන්න ජයසුමන, විමල් වීරවංශ හා ගුණපාල රත්නසේකර යන මන්ත්‍රීවරුන් වියත්පුරෙන් නිවාස ලබාගෙන නැත. ඒ අනුව නිවාස හා දේපල හානිවීම හේතුවෙන් වන්දි ලබා නොගත් මන්ත්‍රීවරු 54 දෙනෙකු වියත්පුරෙන් මුල් අවස්ථාවේදී නිවාස ලබාගෙන ඇත.

ඔවුන් වන්නේ චින්තක අමල් මායාදුන්න, සාගර කාරියවසම්, සංජීව එදිරිමාන්න, නාමල් රාජපක්ෂ, ගුණතිලක රාජපක්ෂ, ජගත් සමරවික්‍රම, අනුරාධ ජයරත්න, චන්දිම වීරක්කොඩි, සුරේන් රාඝවන්, සිසිර ජයකොඩි, ලලිත් වර්ණ කුමාර, මුදිතා ප්‍රිශාාන්ති ද සොයිසා, මංජුලා දිසානායක, ශෂේන්ද්‍ර රාජපක්ෂ, ජනක තිස්සකුට්ටිආරච්චි, නාලක කෝට්ටේගොඩ, අජිත් රාජපක්ෂ, ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, සීබී රත්නායක, රාජිකා වික්‍රමසිංහ, රෝහණ කුමාර දිසානායක, නස්ලීල් අහමඩ්, එස්එම්එම් මුෂාරෆ්, මොහාන් ප්‍රියදර්ශන ද සිල්වා, බන්දුල ගුණවර්ධන, ඒඒ කුමාර, කුමාරසිරි රත්නායක, අනූප පැස්කුවල්, තේනුක විදානගමගේ, පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි, සතාසිවම් වියලේන්ද්‍රන්, කුලසිංහම් දිලීපන්, වඩිවේල් සුරේෂ්, නිමල් පියතිස්ස, ගාමිණී වලේබොඩ, මොහාාමඩ් මුසාම්මිල්, ජගත් කුමාර, එස්එම් චන්ද්‍රසේන, අසංක නවරත්න, මහින්ද යාපා අබේවර්ධන, පියල් නිශාන්ත ද සිල්වා, ප්‍රේමලාල් ජයසේකර, තාරක බාලසූරිය, සුදර්ශන දෙනිපිටිය, එච් නන්දසේන, අමරකීර්ති අතුකෝරාල ගයාෂාන් නවනන්දන, රංජිත් බණ්ඩාර, ඩීවී චානක, ලොහාන් රත්වත්තේ, මහින්ද රාජපක්ෂ, ඩයනා ගමගේ හා රොෂාන් රණසිංහය.
රටේ දේපල හා සාරය උරාබීම පිළිබඳ මීට වඩා උදාහරණ අවශ්‍ය කරන්නේ නැත. එහෙත් මෙවැනි කරුණු අනාවරණය කිරීම මගින් පමණක් එයට තිත තැබිය නොහැකිය. සිය දේශපාලන බලය යටතේ වැරදි ආකාරයට රජයෙන් වන්දි මුදල් ලබාගෙන ඇති පිරිසෙන් එම මුදල් අයකර ගැනීමත්, නිවාස නැවත පවරා ගැනීමත් කළ යුතුමය. නිවාස පවරා ගත නොහැකි පිරිසක් සිටිත් නම් එම නිවාසවල නියම මිල ඔවුන්ගෙන් අයකර ගැනීමද සිදුකළ යුතුමය. ඉන්ද නොනැවතී මෙම දේශපාලනඥයන් මෙතරම් දේපලක් අත්කරගත්තේ කෙසේද යන්න පිළිබඳවද සොයා බලා අනීතිකව දේපල රැස්කරගත් අයට එරෙහිව නීතිය මගින් කටයුතු කිරීමද සිදුකළ යුතුය.

දේශපාලනඥයින් රටේ සම්පත් හොරාකන හා සාරය උරා බොන සංස්කෘතිය අවසන් කළ හැක්කේ ඒ මගින් පමණය. ආණ්ඩුව එය හුදු වචනවලට සීමා කළ යුතු නැත.

 

 

 

 

බටලන්ද කොමිසමේ නිර්දේශ හරහා රනිල්ගේ ප්‍රජා අයිතිය නැති කළ හැකිද? – නීතිඥ ශිරාල් ලක්තිලක

මෙම ලියවිල්ලේ අරමුණ බටලන්ද කොමිසමේ නිර්දේශ පුස්සක් කොට අතීතයේදී අප සමාජය තුළ සිදුවූ ක්‍රෑර හා අමානුෂික හැසිරීම යටපත් කිරීමට නොවේ.

දැනට බටලන්ද කොමිසම හරහා මතුවන සාකච්ඡාව මගින් සිහිපත් කරන්නේ සමාජය තුළ දේශපාලන බලය අරබයා අප විසින් දිගින් දිගටම පවත්වා ගෙන එමින් සිටින ක්‍රෑරත්වයයි. සමාජයක් ලෙස මෙම සමාජ උවදුර අප තුළින්ම පරාජය කළ යුතුව තිබේ. නමුත් අදටත් විවිද මානයන්ගෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ අප සමාජයක් ලෙස විසම්මුතිය හසුරුවන්නට නොහැකි සමාජයක් වන බවය.

අපට අපගේ විරුද්ධවාදියා සැමවිටම පෙනෙන්නේ විනාශ කළ යුතු සතුරෙකු ලෙසටය. ඒ බව හොඳාකාරව පෙන්වන තැනක් වන්නේ ෆේස්බුක්ය. රටේ පවතින දේශපාලන ක්‍රෑරත්වය තේරුම් ගැනීමට බටලන්ද කොමිසම් වාර්තාව අවශ්‍ය නැත.
87-89 යුගයේදී ද ඊට පෙර යුගයන්හිද අප දේශපාලන ක්‍රෑරත්වය මනා කොට පෙන්නුම් කොට තිබේ.ජවිපෙ කැරැල්ල අරබයා රාජ්‍යයද, රාජ්‍යයට හා විසම්මුතියට එරෙහිව ජවිපෙයද එම ක්‍රෑරත්වය පෙන්වා තිබේ. එම නිසා එම ක්‍රෑරත්වයේ ආරම්භය සොයා එක් පාර්ශ්වයක් නිර්දෝෂී යයි කීම නිෂ්ඵලය.

30 අවුරුදු යුද්ධයේදී ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයද එල්ටීටීඊයද එක හා සමානව තම ක්‍රෑරත්වය පෙන්නුම් කොට තිබේ. නමුත් සමාජය බොහෝ විට හැසිරෙන්නේ තමන් එවන් සමාජයක් පිළිබඳව නොදන්නා ගානටය. එසේ නොඇසූ කන්ව සිටින සමාජයක් හිටි අඩියේම (මෙහෙදි හසන් නිසා) බටලන්ද කොමිසම හරහා දේශපාලන ක්‍රෑරත්වය පිළිබදව කථිකාවක් අරඹා තිබේ. නමුත් එම කතාව ආංශිකය. අසම්පූර්ණය. එය අරඹා ඇත්තේ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරන්නට පමණය.
ඒ අනුව එය දේශපාලනිකය. රජය හදන්නේ පුංචි ඡන්දයට බටලන්ද දඩමීමා කර ගැනීමටය. පෙර පරිදිම ඒ තුළ රජයේ දේශපාලනික වංචනිකත්වයද ඉස්මතුවී පෙනේ.

බටලන්ද කථිකාව අරබයා රජය ගත් පියවර වූයේ බටලන්ද කොමිෂන් වාර්තාව කැබිනට්ටුවේ සාකච්ඡාවවට ගත් බව කියමින් සිකුරාදා වන විට එම වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන බව කීමය.රජයේ මෙම ක්‍රියාමාර්ගය පූර්ණ ලෙසම සමාජය නොමග යවනසුලු ක්‍රියාවකි. නමුත් මාලිමාවුන් ප්‍රමුඛ සමාජය සිතන්නේ දැන් වැඩේ හරි බවය. රනිල්ගේ ප්‍රජා අයිතිය නැති කිරීමේ පළමු පියවර අරඹා ඇති බවය.

එය සමාජයේ දේශපාලන කාංසාවෙන් ප්‍රයෝජනය ගැනීමකි. (රට බංකොලොත් වීමෙන් ප්‍රයෝජන ගත්තේද මෙලෙසටය) නමුත් සැබෑ සත්‍යය වන්නේ දැන් කතා කරන සමස්ත ක්‍රියාමාර්ගයම නීතිය ඉදිරියේ පුස්සක් බවය. රනිල්ගේ ප්‍රජා අයිතිය නැති කිරීමට නම් ඊට අදාළ නීතිය වන්නේ 1978 අංක 07 දරන විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් විමර්ශන සභා පනතයි (සංශෝධිත). බටලන්ද කොමිසම සිය වාර්තාව සකස් කොට ඇත්තේ ඉහත කී පනත යටතේ නොව 1948 අංක 17 දරන පරීක්ෂණ කොමිෂෂන් සභා පනතේ (සංශෝධිත) දෙවන වගන්තිය යටතේය.

එනයින් තේරුම් ගත යුත්තේ බටලන්ද වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරනු ලැබුයේ වුවද ඒ හරහා රනිල්ගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරන්නට හැකි වන්නේ නැති බවය.එසේ කරන්නට නම් අනුර ජනාධිපතිවරයාට විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභා පනත යටතේ නැවතත් නව කොමසාරිස්වරුන් පත් කරන්නට සිදු වන්නේය. එසේ පත් කරන කොමසාරිස්වරුන් සාක්ෂි ලබා ගෙන පනතේ 9 වගන්තිය යටතේ ප්‍රජා අශක්නුතාවට යටත් කිරීම සදහා නිර්දේශ නිකුත් කළ යුතුව තිබේ. එම නිර්දේශ ඉන් පසුව ජනාධිපතිවරයා විසින් ගැසට් ගත කළ යුතුය.

ඉන් පසුව එම ගැසට් ගත නිර්දේශ කැබිනට්ටුවට යොමු කොට කැබිනට්ටුව මගින් අනුමත කළ යුතුව තිබේ.
පාර්ලිමේන්තුව යෝජනා සම්මත කළ යුත්තේ එම කැබිනට් තීරණයයි.එම යෝජනාව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 81 වන වගන්තිය යටතේ තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් මගින් සම්මත කිරීම හා කතානායක වරයා විසින් එම යෝජනාවට අත්සන් තැබීමෙන් අදාළ පුද්ගලයාගේ ප්‍රජා අයිතිය අහිමිවන්නේය.

සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ප්‍රජා අයිතිය අහිමි කරනු ලැබුයේ එලෙසටය. සිරිමා මැතිනියගේ ප්‍රජා අයිතිය අහිමි කිරීමට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ සිදුවූ නෛතික සංවාදය ගැන දැනගැනීමේ උනන්දුවක් තිබෙ නම් Bandaranayake vs Weerarathne 1978-79 (2) SLR 412 සහ 1981 (1) SLR 10 නඩු තීන්දු දෙක පරිශීලනය කළ හැකිය.

ඉහත තත්වයන් අනුව පෙනී යන්නේ ඇල්ජසීරා සාකච්ඡාවේදී මෙහෙදි හසන් බටලන්ද අරබයා යොමු කළ ප්‍රශ්නයට රනිල්ගේ ප්‍රතිචාරය සාර්ථක බවය. නමුත් රනිල් දුන් පිළිතුර අසම්පූර්ණය. රනිල් කීවේ වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත නොකළ බවය.
බටලන්ද වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළද නොකළද ඒ තුළින් ප්‍රතිඵලයක් බිහි කරන්නේ නැත.
දැන් වර්තමාන රජය නැවතත් කරන්නේ රනිල් දුන් පිළිතුර (ලණුව) හරහා බටලන්ද පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුගත කිරීමය. එය නීතිය ඉදිරියේ නිෂ්ඵල ක්‍රියාවකි.

නමුත් බටලන්ද වාර්තාවෙන් මතුවන කරුණු පුස්සක් නොවේ. එම වාර්තාවට අනුවද රනිල්ට චෝදනා කරන්නේ රනිල් සහ පොලිස් අධිකාරී නලින් දෙල්ගොඩ වධකාගාර පැවැත්වීමට අනියමින් සහාය දුන් බව පමණය. සැබවින්ම බටලන්ද වාර්තාව අරබයා සිදුවු ක්‍රෑර ක්‍රියා (87-89 දෙපසින්ම සිදුවූ දේ මෙන්ම 30 අවුරුදු යුද සමයේ දෙපසින්ම සිදුවූ) පිළිබඳව අවංක සමාජ සංවාදයක් අවශ්‍යවී තිබේ.

ඒ අප තුළ පවතින ජානගත ක්‍රෑරත්වය පිළිබඳව අදහසක් ඇති කරගැනීමට හා අනාගතයේදී එවැන්නක් නැවත ඇතිවීම වළකා ගැනීමටය.එම නිසා දැන් වත් රනිල්ව දඬුකඳේ ගසා එවැනි ගැඹුරු සාකච්ඡාවක් ඇතිවීම වැළැක්වීමෙන් බැහැර වීම ප්‍රඥාගෝචරය. රනිල්ගේ ප්‍රජා අයිතිය බටලන්ද හරහා නැති වන්නේ නැත.

රනිල් වික්‍රමසිංහ දැනුවත්ව පැවැත්වුණු බටලන්ද වධකාගාරය

  • කොමිසම් වාර්තාව ජනාධිපති චන්ද්‍රිකාට ලැබෙන්න 12 වතාවක් ප්‍රමාද වුණා
  • නීතිඥ වෘත්තියේ කළු‍ දිනයක් වූ විජයදාස ලියනආරච්චිගේ මරණය
  • නිවාස වෙන් කරන්න කීවේ රනිල්
  • නිවාස ඉදිරියේ තරුව ලකුණ

හිටපු ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා සමඟ අල් ජසීරා නාලිකාව පැවැත්වූ හෙඩ් ටූ හෙඩ් වැඩසටහන පසුගිය සතියෙහි විශාල කතාබහකට ලක් වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් විය. එම සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගෙන් බටලන්ද කොමිෂන් වාර්තාව පදනම් කරගනිමින් බටලන්ද බධකාගාරය පිළිබඳව වැඩසටහන මෙහෙය වූ මාධ්‍යවේදීන් ඇසූ ප්‍රශ්න සහ වික්‍රමසිංහ මහතා ලබා දුන් පිළිතුරුද පසුගිය සතියෙහි දැඩි කතාබහකට ලක් වූ මාතෘකාවක් විය.
මාර්තු 11 වෙනි දින පැවැති කැබිනට් මාධ්‍ය හමුවේදී මාධ්‍යවේදීන් ඇසූ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙමින් කැබිනට් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නලින්ද ජයතිස්ස පවසා සිටියේ බටලන්ද කොමිෂන් වාර්තාව මෙම සතිය තුළ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට බලාපොරොත්තු වන බවය. ඒ බටලන්ද කොමිෂන් වාර්තාව ජනාධිපති චන්ද්රිකා බණ්ඩාරනායක මහත්මියට ලබා දී අවුරුදු 27කට පසුවය.

බටලන්ද කොමිසම

1988 – 1990 කාලවකවානුවේදී බියගම බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමය තුළ, පොලිස් නිලධාරීන් කණ්ඩායමක් විවිධ පුද්ගලයන් අනීතිකව පැහැරගෙන ගොස්, වධහිංසා කර ඝාතනයට ලක් කර තිබුණු බව එවක ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග පත් කරනු ලැබූ කොමිෂන් සභාවේ වාර්තාවෙන් හෙළිදරව් විය.
ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක මහත්මියගේ මැතිවරණ උද්යෝග පාඨයක් ලෙස ඉදිරිපත් වූ ‘දූෂණයට – භිෂණයට එරෙහිව’ මැතිවරණ පොරොන්දු මාලාවේ ප්‍රධාන පොරොන්දුවක් වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජය යටතේ සිදු වූවායැයි පැවැසෙන වධහිංසා සහ ඝාතනවලට යුක්තිය ඉටු කරන බවය. ඒ පොරොන්දුව අනුව ජනාධිපතිනිය බලයට පත්වී කෙටි කාලයකින් බටලන්ද වධකාගාරය සහ එහි සිදු වූවා යැයි පැවැසෙන ඝාතන සහ වධහිංසා සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණයක් පැවැත්වීමට ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් පිහිටුවා තිබිණි.

එම කොමිෂන් සභාවේ මුල් අවධියේදී ලේකම්වරයා ලෙස ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයේ හිටපු නිලධාරියෙකු වූ නීතිඥ එස්. ගුණවර්ධන කටයුතු කර, ඉල්ලා අස්වී තිබුණු අතර පසුව පරිපාලන සේවයේ නිලධාරියෙකු වූ ජී. කේ. ජී. පෙරේරා කොමිසමේ ලේකම්වරයා වශයෙන් කටයුතු කර තිබිණි.

එවකට රජයේ නීතිඥ යසන්ත කෝදාගොඩ, ජනාධිපති නීතිඥ ආර්.අයි. ඔබේසේකර, අභියායාචනාධිකරණයේ විනිසුරු ඩී. ජයවික්‍රම, මහාධිකරණ විනිසුරු එන්.ඊ. දිසානායක, රජයේ නීතිඥ සරත් ජයමාන්න මහත්වරුන් සාක්ෂිකරුවන්ගේ සාක්ෂි විමර්ශනය කිරීමට පත් කර තිබිණී. කොමිෂන් සභාවට අවශ්‍ය විමර්ශන කිරීමට නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ටී.වී. සුමනසේකර, ජේ්‍යෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී එස්.සී. පතිරණ, පොලිස් අධිකාරී එච්.එච්. එම්. ආර්. ප්‍රේමරත්න යන මහත්වරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් පොලිස් නිලධාරීන් කණ්ඩායම් දෙකක් කොමිෂන් සභාවට සහාය වී ඇත.

බටලන්ද කොමිසමේ වාර්තාව 1995 සැප්තැම්බර් 20 දින ජනාධිපතිනියට ලබා දිය යුතු බවට කොමිසමේ නියෝගයේ සදහන් වූවත්, එම වාර්තාව හිටපු ජනාධිපතිනියට භාරදෙන්නේ නියමිත දිනයට අවුරුදු 3කට ආසන්න කාලයට පසුව, එනම් 1998 මැයි 05 වන දින ය.

කොමිසමට පැවරුණු රාජකාරිය

1995 දෙසැම්බර් මස 15 දන දරන අධිකාර පත්‍රයට අනුව, 1990 පෙබරවාරි මස 20 දින හෝ ඊට ආසන්නයේදී උප පොලිස් පරීක්ෂක රෝහිත ප්‍රියදර්ශන අතුරුදහන්වීමට අදාල අවස්ථානුගත කරුණු සහ ඒ අතුරුදහන්වීමට වගකිව යුතු පුද්ගලයන්,  1990 පෙබරවාරි 24 දින හෝ ඊට ආසන්නයේදී උප පොලිස් පරීක්ෂක අජිත් ජයසිංහ අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ රඳවා තබා ගැනීමට අදාළ කරුණු සහ එකී අත්අඩංගුවට ගැනීම රඳවා තබාගැනීම ගැන වගකිවයුතු පුද්ගලයන්,
1988 වර්ෂයේ ජනවාරි 01 දින සිට 1990 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් 31 දක්වා කාලය තුළ එවකට පැවැති එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජය, රාජ්‍ය පොහොර සමාගමට අයත් බටලන්ද නිවාස සංකීර්ණයේ නිත්‍යනුකූල නොවන ආකාරයට පුද්ගලයන් රඳවා තබා ගැනීම සහ අමානුෂික වධහිංසා පැමිණවීම සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුත්තෝ කවුද යැයි සෙවීම කොමිසමට පැවරුණු වගකීම් ය.

1996 ජනවාරි 16 දින කොමිෂන් සභාවේ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම් ආරම්භ කර, දින 127ක් පුරා කොළඹ අලු‍ත්කඩේ මහාධිකරණ සංකීර්ණයේ අංක 2 මහාධිකරණ ශාලාව තුළ සැසිවාර පැවැත්විණි. සාක්ෂිකරුවන් 82දෙනෙකුගෙන් සාක්ෂි ලබාගෙනතිබුණු අතර, එවක විපක්ෂනායකවරයා ලෙස කටයුතු කළ රනිල් වික්‍රමසිංහ, ජෝසප් මයිකල් පෙරේරා, ජෝන් අමරතුංග යන මහත්වරුන්ගෙන්ද කොමිෂන් සභාව ප්‍රශ්න කර තිබිණි. වාර්තාවේ ‘විපක්ෂ නායක ගරු රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කොමිෂන් සභාව කැඳවන තුරු කොමිෂන් සභාවට නොපැමිණ සිටියේය.’ යනුවෙන් සඳහන් කර ඇත. බටලන්ද කොමිසමේ සියලු‍ ලිඛිත වාර්තා වෙළුම් 28 කින් යුක්ත අතර පිටු 6,780කින් සමන්විත වාර්තාවකි.

රනිල් වික්‍රමසිංහ දැනුවත්ද?

1970 දශකයේ මුල් කාලයේදී විදේශික නිලධාරීන්ගේ පාවිච්චිය සදහා බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ වැඩ නිම කර ඇත. එය වෙන් කළ නිවාස ඒකක 64කින් යුක්ත විය. මූලික වශයෙන් මෙම නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ නිවාස වර්ග 3ක් තිබිණි.
ඒ වර්ගයට අයත් දෙමහල් නිවාසද, බී වර්ගයට අයත් තනිමහලේ නිවාසද විය. එක් ඒකකයකට මේ ආකාරයේ නිවාස දෙකක් ඇතුළත් වී තිබිණි. සී වර්ගයේ නිවාස 43ක් තිබී ඇති අතර එම නිවාස නිදන ශාලා ස්වභාවයට අයත් නිවාස විය. මෙම නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ නිවාසවල පාවිච්චිය සඳහා පොල් ඉඩම් නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ තැන තැන තිබී ඇත. බටලන්ද ගමේ මාර්ගයේ එක් ඇතුල්වීමේ සහ පිටවීමේ ගේට්ටුවක් බැගින් නිවාස යෝජනා ක්‍රමයට ගේට්ටු දමා තිබිණි. නිවාස යෝජනා ක්‍රමය තුළ තාර දැමූ මාර්ග පද්ධතියක් තිබී ඇති අතර නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ වම් පස සහ දකුණු පසට බටලන්ද ගම විහිදී ඇත. පසුපසට විශාල වෙල් යායක් තිබී ඇති අතර සම්පූර්ණ නිවාස යෝජනා ක්‍රමය ආරක්ෂක කටු කම්බි වැටකින් වට කර තිබුණු බව වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇත. නිවාස යෝජනා ක්‍රමය මැද කාර්යාල සංකීර්ණයක, සමාජශාලා ගොඩනැගිල්ලක් හා පිහිනුම් තටාකයක්ද තිබී ඇත.

නිවාස සංකීර්ණයේ ඒ 2/2 නිවස 1983 මාර්තු 02 සිට 1989 අප්‍රේල් 30 දක්වා කාලය තුළ එවක රනිල් වික්‍රමසිංහ තමා විසින් දැරූ යෞවන කටයුතු සහ රැකීරක්ෂා අමාත්‍යවරයාගේ සංචාරක බංගලාව වශයෙන් ද, 1989 අප්‍රේල් සිට 1994 අගෝස්තු මස දක්වා කාලය අතරතුර රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා එවක දැරූ කර්මාන්ත අමාත්‍යවරයාගේ නිල නිවස වශයෙන් ද භාවිත කර ඇත.

නිවාස වෙන් කරන්න කීවේ රනිල්

කොමිසමේ වාර්තාවේ සඳහන් වන පරිදි එවකට කර්මාන්ත අමාත්‍යවරයා වූ රනිල් වික්‍රමසිංහ එවකට රාජ්‍ය පොහොර නිෂ්පාදන සමාගමේ ඈවරකරු වූ අසෝක සේනානායක දුරකථනයෙන් අමතා පොලිස් නිලධාරීන්ට බටලන්ද නිවාස සංකීර්ණයෙන් නිවාස කිහිපයක් වෙන් කර දෙන ලෙස ඉල්ලීමක් සිදුකර තිබිණි.

ඒ අනුව ඒ 2/1 නිවස රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ ආරක්ෂක නිලධාරීන්ට වෙන් කර තිබුණි. ඒ 1987 සිට 1989 මැයි මාසය දක්වාත් ඉන්පසුව 1994 වර්ෂයේ අගෝස්තු මස දක්වාත්ය. ඒ 1/7 නිවසේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට වෙන් කළ ආරක්ෂක නිලධාරීන් දළ වශයෙන් 1989 සිට 1994 අගෝස්තු මාසය දක්වා පදිංචි වී සිට ඇති බව කොමිෂන් වාර්තාවේ දක්වා ඇත.

ඒ 2/3 නිවස රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ මිනිස් බල උපයෝගිතා අමාත්‍යාංශයට පවරා තිබුණු අතර, වික්‍රමසිංහ මහතාගේ බංගලා භාරකරු වින්සන්ට් ප්‍රනාන්දු මහතා එම නිවසේ 1988 වර්ෂයේ නොවැම්බර් 01 සිට 1994 වර්ෂයේ අගෝස්තු දක්වා පදිංචි වී සිට ඇත.

මෙම නිවාස භාරගෙන ඇත්තේ ‘කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියා මර්දන ඒකකයේ කැලණිය පොලිස් කොට්ඨාසයේ මෙහෙයුම දක්ෂ ලෙස සැලසුම් කොට ක්‍රියාත්මක කළ මහමොළකාරයා යැයි කියනු ලැබූ’ ලෙස කොමිෂන් වාර්තාවේ සඳහන් එවක සහකාර පොලිස් අධිකාරීවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළ ඩග්ලස් පීරිස් ය.

පොලිස් නිලධාරීන්ට බටලන්ද නිවාස සංකීර්ණයේ නිවාස ලබා දීම හුදෙක් ම රනිල් වික්‍රමසිංහගේ උපදෙස් මත සිදුවූවක් බව ද, වික්‍රමසිංහ මහතා නිවාස ආරක්ෂක නිලධාරීන්ට ලබා දෙන්න යැයි තමාට උපදෙස් ලබා නොදුන්නේ පොලිස් නිලධාරීන්ට නිවාස ලබා දීමක් සිදු නොකරන නිසා බව රජයේ පොහොර නිෂ්පාදන සංස්ථාවේ ඈවරකරු වන අසෝක සේනානායක කොමිසම හමුවේ සාක්ෂි ලබා දී ඇත. එවකට පොලිපතිවරයා වූ අර්නස්ට් පෙරේරා කොමිසම හමුවේ සාක්ෂි දෙමින් පවසා ඇත්තේ මෙය ‘ඩග්ලස් පීරිස් මහතා හා සංස්ථාවේ නිලධාරීන් සහ අදාළ අමාත්‍යවරයා අතර පෞද්ගලික ගනුදෙනුවක්’ ලෙස පෙනෙන බව ය.

නිවාස ඉදිරියේ තරුව ලකුණ

පුද්ගලයන් නීති විරෝධීව රඳවා තබා වධහිංසා කිරීමට පාවිච්චි කළ නිවාස අංක ඉදිරියේ (★) තරුව සලකුණක් තබා තිබුණු බව වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇත. ඒ 1/8 නිවස පිහිටා ඇත්තේ මේ නිවාස ආසන්නයේ බවත් එම නිවස හිස්ව තිබුණේ විශාල වශයෙන් අලු‍වැඩියාවන් කිරීමට තිබුණු නිසා බවත් යම් යම් පොලිස් නිලධාරීන් එය අනවසරයෙන් අල්ලාගෙන සිටි බවට තමන්ට ආරංචි ලැබුණු බවත් පුද්ගලයන් නීති විරෝධිව රඳවා තබා වධහිංසාවට ලක් කිරීමට එම නිවස භාවිත කර බවත් කොමිසම ඉදිරියේ සාක්ෂි ලබා දෙමින් සාක්ෂිකරුවෙකු වූ අජිත් ජයසිංහ පවසා තිබිණි.

1989 සිට 1994 අගෝස්තු දක්වා කාලය තුළ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ කාර්යාලය ලෙස පාවිච්චි කිරීමට වෙන් කර තිබුණු බී 2 නිවසේ තමා බලහත්කාරයෙන් රඳවා ගත්තේ යැයි කොමිසම හමුවේ සාක්ෂි දෙමින් ටී. එම්. බන්දුල යන අය ප්‍රකාශ කර ඇති අතර, කොමිසම නිවාස සංකීර්ණය පරීක්ෂා කිරීමට ගිය අවස්ථාවේ ඔහු ඒ නිවස හඳුනාගෙන තිබිණි.
බී 1 නිවස රනිල් වික්‍රමසිංහට වෙන් කළ ආරක්ෂක නිලධාරීන් රැඳී සිට ඇති අතර බී 7හි රනිල් වික්‍රමසිංහගේ පෞද්ගලික ආරක්ෂක නිලධාරී පොලිස් පරීක්ෂක සුදත් චන්ද්‍රසේකර රැඳී සිට ඇත.
බී 8 නිවසේ සහකාර පොලිස් අධිකාරී ඩග්ලස් පීරිස්ගේ ආරක්ෂක නිලධාරීන් රැඳී සිට ඇති අතර මෙම නිවසේ තමා බලහත්කාරයෙන් රඳවා තබාගෙන, වධදීමට ලක් කළ බව සාක්ෂිකරු අර්ල් සුගී පෙරේරා හඳුනාගෙන තිබිණි.

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ නියමය පරිදි සහකාර පොලිස් නිලධාරී ඩග්ලස් පීරිස්ට වෙන් කළ ඒ 1/2 නිවසේ 1984 අගෝස්තු 18 දින සිට 1988 ජූනි 20 දක්වා කාලය තුළ ඩග්ලස් පීරිස් මහතාද, 1988 ජූනි මස මුල සිට මැද දක්වා කාලය තුළ පෑලියගොඩ මූලස්ථාන පොලිස් පරීක්ෂක ඩබ්ලිව්. මහානායකද, 1990 නොවැම්බර් 15 දින සිට 1996 දක්වා කාල සීමාව තුළ කැලණිය සහකාර පොලිස් අධිකාරී එච්.ජී. වික්‍රමසිංහ පදිංචි වී සිට ඇත.

ඒ 1/4 නිවසේ 1986 දෙසැම්බර් සිට 1989 අගෝස්තු දක්වා සහකාර පොලිස් අධිකාරි ආර්. ධර්මරත්නද, 1989 අගෝස්තු 02 සිට 1996 දක්වා කාලය තුළ සහකාර පොලිස් අධිකාරි එච්. චන්ද්‍රදාසද පදිංචි වී සිට ඇත. ඒ 1/5 නිවසේ 1989 අගෝස්තු මස 02 වන දින සිට 1990 මැයි 05 දක්වා කාලය තුළ පොලිස් අධිකාරී නලීන් දෙල්ගොඩ පදිංචි වී සිට ඇත.

ඒ 2/5 පොලිස් අධිකාරී ඩග්ලස් පීරීස් පදිංචි වී සිටි නිවස ආසන්නයේම නීතිවිරෝධී රැඳවුම් මධ්‍යස්ථානයක් හෙවත් වධකාගාරයක් පිහිටා තිබුණු බව කොමිසමේ දී හෙළි වී ඇත.
බී 8 නිවස ඩග්ලස් පීරිස් මහතාට වෙන්කරන ලද ආරක්ෂක නිලධාරී 1988 සිට 1991 කාලය දක්වා පදිංචි වී සිට ඇති අතර තමා නීති විරෝධිව එම නිවසේ රඳවාගෙන වධහිංසාවට ලක් කළ නිවසක් වශයෙන් සාක්ෂිකරුවෙකු වූ අරල් සුගී පෙරේරා හඳුනාගෙන තිබිණී. මෙම නිවස ඩග්ලස් පීරීස් මහතා පදිංචිව සිටි නිවස ඉදිරිපිට ඊට ආසන්නයේ බවත්, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ පෞද්ගලික ආරක්ෂක නිලධාරී, පොලිස් පරීක්ෂක සුදත් චන්ද්‍රසේකර පදිංචිව සිටි නිවසට යාබදව පිහිටා ඇති බවත් සදහන් වේ.

කැලණිය කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියා මර්දන ඒකකයේ පොලිස් නිලධාරීන්ගේ පදිංචිය සඳහා බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමයෙන් නිවාස 10ක් අවශ්‍ය බව සඳහන් කරමින් සහකාර පොලිස් අධිකාරී ඩග්ලස් පීරීස් 1989 අගෝස්තු 02 දින එම නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ ඈවරකරු වන අසෝක සේනානායක මහතාට ලිපියක් මඟින් දන්වා තිබිණි. ලිපියේ සඳහන් කර ඇති පරිදි බී 06, බී 08, බී 10, බී 13, බී 20, බී 21, ඒ 2/5 ය, බී 23 යන නිවාසවල කැලණිය කඩාකප්පල් ක්‍රියා මර්දන ඒකකයේ නිලධාරීන් රැඳී සිටින බවත් ඒ 2/15 හා ඒ 1/5 දරන නිවාස ද තම ඒකකයට වෙන්කොට මුදා හරින ලෙස ලිපියෙන් ඉල්ලා ඇති බවත් කොමිසම් වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇත.

බී 34 නිවස සපුගස්කන්ද පොලිස් ස්ථානයට පවරා දී තිබිණි. එම නිවසේ තමා නීති විරෝධිව රඳවාගෙන වධදෙනු ලැබූ බවට සාක්ෂි ලබා දුල් සාක්ෂිකරු වාසල ජයසේකර අදාළ නිවස හඳුනාගෙන තිබිණි. බී8 , නිවස බී7 නිවස ආසන්නයේ සහ සහකාර පොලිස් අධිකාරී ඩග්ලස් පීරිස් රැඳී සිටි ඒ 2/5 නිවස ඉදිරිපිට පිහිටා ඇත. 1996 මැයි 24 දින කොමිසමේ නිලධාරීන් නිවාස සංකීර්ණය පරීක්ෂාවකට ගිය අවස්ථාවේදී මෙම නිවසේ වීදුරු ජනේලයක “බ්ලැක් කැට්ස්” ලෙස පින්තාරු කර ඇති බව නිරීක්ෂණය වී තිබිණි.

ඒ 1/8 නිවස කිසිවෙකුටත් පවරා දී තිබී නොමැති නමුත් ඒ අවට පොලිස් නිලධාරීන් නිතර ගැවසෙන බැවින් තමන් පෑලියගොඩ පොලිසියට සහ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට ඒ බව දන්වා තිබුණද කිසිදු ක්‍රියාමාර්ගයක් නොගත් බවත් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ ආරක්ෂකයින් රැඳී සිටි ඒ 1/7 නිවසට යාබදව පිහිටි මෙම නිවස පුද්ගලයින් බලහත්කාරීව රඳවා තබා ගත් ස්ථානයක් ලෙස තමන්ට නිරීක්ෂණය වූ බවත් අජිත් ජයසිංහ යන අය කොමිසම ඉදිරියේ සාක්ෂි ලබා දෙමින් පවසා තිබිණි.

බටලන්ද නිවාස, පොලිස් නිලධාරීන් පදිංචි වී සිටි නිල නිවාස ලෙස නිල වශයෙන් පිළිගැනුණේ නැති බවත් පොලිස් නිලධාරීන් එහි පදිංචිව සිටි බවට හඟවන කිසිදු ලියවිල්ලක් පොලිස් මූලස්ථානයේ නොතිබුණු බවත් කොමිෂන් වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇත.

අර්ල් සුගී පෙරේරා

අර්ල් සුගී පෙරේරා 1988 සිට සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයට අනුයුක්ත කම්කරුවෙකු වශයෙන් සේවය කර ඇත. ඔහු කිරිබත්ගොඩ මංසන්ධියේ තරුණ බෞද්ධ සංගම් ගොඩනැගිල්ල ඉදිරිපිට සංවර්ධන ලොතරැයි පත් විකිණිමේ කවුළු‍වක් පවත්වාගෙන ගොස් ඇත. 1990 මාර්තු 23 දින පස්වරු 7.30 ට පමණ වෙස් මුහුණු පැලැඳ, ගිනි අවි ඇතැතිව සුදු වෑන් රථයකින් පැමිණි පිරිසක් පැමිණ සිඩ්නි යනුවෙන් තමා ඇමතූ බවත් තමන් සිඩ්නි නොවේ යැයි ඒ පිරිසට කීවත් පිරිස තමන් වෑන් රථයට දමා ගෙන ඉදිරියට ධාවනය කළ බවත් වෑන් රථය තුලදී පිරිස වෙස් මුහුණු ගැලවූ බවත් ඒ අතර කැලණිය කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියා මර්දන ඒකකයේ සාර්ජන්ට් මේජර් රත්නායක සිටි බව තමන් හඳුනාගත් බවත් සාක්ෂි ලබා දෙමින් පවසා තිබිණි.

වාසල ජයසේකර

වාසල ජයසේකර සේවය කළ මහජන බැංකුවට සන්නද්ධ කණ්ඩායමක් කඩාපැන රුපියල් දෙලක්ෂයක් පමණ කොල්ලකා තිබිණි. පෑලියගොඩ පොලිසියට ඒ සම්බන්ධයෙන් පැමිණිලි කළ නමුත් විමර්ශන ප්‍රමාද වී තිබිණි. පසුව බැංකුවේ ආරක්ෂක නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා අත්අඩංගුවට ගෙන තිබුණි. 1990 වර්ෂයේ ඔක්තෝබර් 18 දින පෑලියගොඩ පොලිස් ස්ථානයේ පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙකු සහ සුමනසිරි නැමැති සැරයන්වරයෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන තිබිණි. එම සොරකමට තමන්ගේ සම්බන්ධයක් නැතැයි පවසද්දී, තමන්ව නිර්වස්ත්‍ර කර පොලිස් නිලධාරීන් කණ්ඩායමක් තමන්ට පහර දුන් බවත් තමන්ගේ දෑස්වලට මිරිස් කුඩු දමා, ඇඟිලිවලට ඇල්පෙනෙතිවලින් පොලිස් නිලධාරින් ඇන්න බවත් ඉන්පසුව බටලන්ද වධකාගාරයට තමන්ව රැගෙන ගොස් වධහිංසා කළ බවත් වාසල සාක්ෂි ලබා දෙමින් පවසා තිබිණි.

තමන්ව රඳවා තබා සිටි කාලයේ වධකාගාරයේ සිටි වධහිංසාවට ලක් කළ අනෙක් අයගේ අසූචි එකතු කොට නිවසේ වැසිකිළියට දැමීමේ කාර්යය තමන් අතින් සිදු වූ බවත් සාක්ෂි ලබා දෙමින් වාසල කොමිසම ඉදිරියේ පවසා තිබිණි.

නීතිඥ විජයදාස ලියනආරච්චිගේ මරණය

1988 අගෝස්තු 25 වන දින හෝ එදින ආසන්නයේ නීතිඥ විජයදාස ලියනආරච්චි අතුරුදහන් වී තිබිණි.
ඔහුගේ අතුරුදහන් වීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපති නීතිඥ රංජිත් අබේසූරිය පොලීසියේ පැමිණිල්ලක් සිදුකර තිබිණි. එම පැමිණිල්ලට අනුව නීතිඥ විජයදාස මහතා අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත්දැයි එවකට ආරක්ෂක ලේකම්වරයා එවකට පොලිස්පති අර්නස්ට් පෙරේරාගෙන් විමසා ඇති අතර, පොලිස්පතිවරයා කොළඹ ප්‍රදේශය භාර නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයාගෙන් විමසා එසේ නැති බව ප්‍රකාශ කර තිබිණි.

වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇති පරිදි එවකට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ උපදේශකයෙකු වූ හිටපු ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ පුත්‍රයා වූ රවී ජයවර්ධන පොලිස්පතිවරයාට, නීතිඥ විජයදාස මහතාව තංගල්ල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන තිබිය හැකි බවට ඉඟියක් පළ කර තිබිණි.

ඒ අනුව පොලිස්පතිවරයා තංගල්ල පොලිස් බලප්‍රදේශයේ පොලිස් අධිකාරී කරවිටගේ ධර්මදාසගෙන් කළ විමසීමක දී එවැන්නක් සිදුවී ඇති බවට ව්‍යංග්‍යාර්ථයෙන් එම නිලධාරියා පිළිගෙන ඇති බවට සඳහන් කර ඇත.

හිටපු පොලිස්පති අර්නස්ට් පෙරේරාගේ සාක්ෂියට අනුව, 1988 අගෝස්තු 31 දින දහවල් 12ට පමණ රනිල් වික්‍රමසිංහ ඔහුව දුරකතනයෙන් අමතා සැකකරු එනම් නීතිඥ විජයදාස ලියනආරච්චි කොළඹට ගෙනැවිත් කැලණි කොට්ඨාසය තුළ ක්‍රියාත්මක වන විශේෂ කණ්ඩායමට භාරදීමට පොලිස්පතිවරයා කටයුතු කරනු ඇති බවට ‘තමා අපේක්ෂා කරන’ බව දන්වා ඇත.

පොලිස්පතිවරයාගේ එම උපදෙස් අනුව කොළඹට ගෙන්වා ඇති නීතිඥ ලියනආරච්චි සැප්තැම්බර් 01 දින භාරගෙන ඇත්තේ කැලණි ප්‍රදේශයේ කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියා මර්දන ඒකකයේ පොලිස් පරීක්ෂක කුලරත්න නම් නිලධාරියෙකු විසිනි. සැප්තැම්බර් 02 දින ප.ව. 11.00ට පමණ තුවාල සහිතව නීතිඥ ලියනආරච්චිව කොළඹ ජාතික ඇතුළත් කර ඇති අතර, මධ්‍යම රාත්‍රිය ගත වී පැය භාගයක් පමණ ගත වන විට ඔහු මිය ගොස් තිබිණි.

කොමිෂන් වාර්තාවට අනුව නීතිඥ විජේදාස ලියනආරච්චිගේ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී, ඔහුගේ මරණයට හේතුව ලෙස සඳහන් කර ඇත්තේ “මොට ආයුධවලින් සිදුකෙරුණු පහරදීම්” බවත් ඔහුගේ ශරීරයේ තුවාල 207ක් තිබුණු බවත්ය.

නීතිඥ විජේදාස මහතාගේ මරණය ගැන තොරතුරු රැසක්ිෘැ්එය දf ඛ්අහැර සබ ඡදකසජැ ක්‍දමඑදාහ’ නම් මහාචාර්ය රවින්ද්‍ර ප්‍රනාන්දු ලියූ කෘතියේ සඳහන් කර ඇත. නීතිඥ විජයදාස ලියනආරච්චිගේ ඝාතනයට විරෝධය දක්වමින් එවකට අලු‍ත්කඩේ අධිකරණ භූමියේ විවෘත කිරීමේ උත්සවයට නොයා නීතිඥවරුන් සියලු‍ දෙනාම විරෝධය දක්වා ඇති බවත් සඳහන් වේ.

රනිල් වික්‍රමසිංහගේ සාක්ෂිය

එවකට කර්මාන්ත අමාත්‍යවරයා වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගෙන් කොමිසම ප්‍රශ්න කළ අවස්ථාවේදී කොමිසමේ සාක්ෂි දෙමින් ඒ මහතා පවසා ඇත්තේ එම කාලවකවානුව වන විට ඝාතනයට ලක් ව සිටි හිටපු ආරක්ෂක ඇමති රන්ජන් විජේරත්නගේ ඉල්ලීමක් මත මේ සියල්ල සිදු වූ බවය. එම කාරණා සනාථ කිරීමට අවශ්‍ය කිසිදු ලියවිල්ලක් ඉදිරිපත් කිරීමට ඔහු අසමත් වූ බව බවත් එවකට පොලිස්පතිවරයා හෝ පොලිස් මූලස්ථානය මේ පිළිබඳව දැන නොසිටීම නිසා කොමිසම රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ප්‍රකාශය ප්‍රතික්ෂේප කරන බවද වාර්තාවේ සඳහන් ය.

ටී.එම්. බන්දුල මහතා කොමිසම හමුවේ සාක්ෂි ලබාදෙමින් බී 2 නිවසේ තමන්ව රඳවා තබාගෙන වධහිංසා පැමිණවූයේ යැයි කොමිසම හමුවේ ප්‍රකාශ කර ඇති බව කොමිසමේ නිලධාරින් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට පවසා ඇත. විවිධ කටයුතු සඳහා එම නිවස භාවිත කළ නිසා එවැනි සිද්ධියක් නිවස තුළ සිදු වූවා නම් අනිවාර්යයෙන්ම තමන්ට ඒ සම්බන්ධයෙන් දැනගන්නට ලැබෙන බව ඔහු එවිට කියා ඇත. පුද්ගලයෙකු නීති විරෝධිව රඳවා තබා වධදීම සිදුවිය නොහැකි බව වික්‍රමසිංහ මහතා කියා තිබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම එබඳු සිද්ධියක් සිදුවුණේ නම් තමා එම නිවස පාචිච්චි කරන බැවින් එය තමන් අවශ්‍යයෙන්ම දැන සිටිය යුතු වුණේයැයි ඔහු තවදුරටත් කීය. තමාගේ දැනුමක් නැතිව බී 2 නිවස නීති විරෝධී ක්‍රියා සඳහා පාවිච්චි විය හැකි බවක් වික්‍රමසිංහ මහතා මොහොතකටවත් පිළිගත්තේ නැති බව කොමිෂන් වාර්තාවේ සදහන් කර ඇත.

වධකාගාරයේ රැස්වීම්

කොමිෂන් සභාවේ නඩු විභාගය අතරතුර නිවාස යෝජනා ක්‍රමය තුළ යම් යම් රැස්වීම් පවත්වා ඇති බවත්, එහි මුලසුන දරා ඇත්තේ එවකට ආරක්ෂක ඇමතිවරයා හෝ ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයා නොවූ, කර්මාන්ත ඇමතිවරයා වූ රනිල් වික්‍රමසිංහ බවත් කැලණිය පොලිස් කොට්ඨාසයේ ජ්‍යෙෂ්ඨම නිලධාරියා වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී නලීන් දෙල්ගොඩ කොමිසමේ රජයේ නිතිඥවරයාගේ ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ ප්‍රකාශ කර තිබිණි.

තමන්ද එවැනි රැස්වීම් කිහිපයකට සම්බන්ධ වී තිබී ඇති අතර, පළමු අවස්ථාවේදී එම රැස්වීම් පැවතියේ රනිල් වික්‍රමසිංහ නිල සංචාරක බංගලාව ලෙස භාවිත කළ ඒ 2/2 නිවසේ බවටත් පසුව එම රැස්වීම් පැවතියේ එම බංගලාවට ඉදිරිපසින් පිහිටි නිවසේ බවටත් සාක්ෂි ලබා දී තිබිණි. එම රැස්වීම් නීතිය හා සාමය සුරැකීම අරමුණු කරගෙන පැවති බවත් පසුව කඩාකප්පල්කාරීන් මර්දනය කරලීම පිණිස කවර ස්වභාවයේ ක්‍රියාමාර්ගයක් ගත යුතුදැයි සාකච්ඡා කළ බවත් ඔහු පවසා තිබිණි.

මෙම රැස්වීම් පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් කළ ප්‍රශ්න කිරීම්වල දී කොමිසම ඇසූ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලබා දීමට රනිල් වික්‍රමසිංහ අපොහොසත් වූ බවත් කොමිෂන් වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇත.

වගකිවයුත්තෝ

1988 ජනවාරි 01 සිට 1990 දෙසැම්බර් 31 දක්වා කාලවකවානුව තුළ බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ කිසියම් පුද්ගලයෙකු හෝ පුද්ගලයින් රඳවා සිටියේ නම්, අමානුෂික හා ආත්ම ගෞරවය කෙළෙසන ක්‍රියාවකට ලක් වූයේ නම් එයට සෘජුව සහ අනියමින් වගකිවයුත්තන් බටලන්ද කොමිසමේ වාර්තාවේ දක්වා ඇත.

1986 සිට අවස්ථා කිහිපයක දී එවකට කර්මාන්ත අමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ නිවාස පොලිස් නිලධාරීන්ට ලබා දීමට පොහොර සමාගමේ බලධාරීන්ට නියම කර ඇති අතර, ඔහු හරහා එම නිවාස 13ක් දක්වා ලබා ගැනීමට සහකාර පොලිස් අධිකාරී ඩග්ලස් පිරිස් වගකිවයුතු බවත් නිවාස වෙන් කිරීමට රනිල් වික්‍රමසිංහ නියම කිරීම අමාත්‍යධුරයේ බලතල අයුතු ලෙස භාවිත කිරීමක් බවත් වාර්තාවේ සදහන් කර ඇත.

රනිල් වික්‍රමසිංහගේ මූලිකත්වයෙන් බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ පොලිස් නිලධාරීන් සම්බන්ධ වූ රැස්වීම් කැඳවීමෙන් ඔහු බලය අයථා ලෙස භාවිත කර ඇති බවත්, පොලිසියේ රාජකාරීවලට සහ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ක්‍රියාමාර්ගවලට මැදිහත් වී ඇති බවත් සඳහන් කර ඇත.

නිවාස බී 2, බී 8, බී 34 හා නිවාස ඒ 1/8 යන බටලන්ද නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ නිවාසවල නීතිවිරෝධී රැඳවුම් ස්ථාන සහ වධකාගාර පැවැත්වීමට රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී නලීන් දෙල්ගොඩ අනියමින් වගකිවයුතු බවත් මෙම නීති විරෝධී ක්‍රියාවන් දැනගෙන ඒවාට සුදුසු ක්‍රියාමාර්ග නොගැනීම හේතුවෙන් එවකට නියෝජ්‍ය පොලිස්පති එම්.එම්.ආර්. ගුණරත්න, එවකට පොලිස්පති අර්නස්ට් පෙරේරා වගකිවයුතු බව ද වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇත.

නිර්දේශ

ජනාධිපති කොමිසමේ වාර්තාවේ සදහන් කර ඇති ප්‍රධාන නිර්දේශයක් වන්නේ ‘පුරවැසියන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් පිට පිට ම උල්ලංඝනය කර ඇති බවට හඳුනාගනු ලබන පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රජා අයිතිවාසිකම් අහිමි කිරීමේ ස්වරූපයෙන් වූ සුදුසු දඬුවම් එම පුද්ගලයින්ට පැනවීමට අවශ්‍ය අධිකරණ බලය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පැවරීමට’ නිර්දේශ කිරීම ය. අදාළ අධිකරණවලට නීති විරෝධී මෙවැනි කටයුත්තක් සිදුවන ස්ථානවලට ගොස් පරීක්ෂණ පැවැත්වීමේ බලය ලබා දීමට අවශ්‍ය කටයුතු සිදුකළ යුතු බවත් එම වෙනස්කම් සිදු කිරීමට අවශ්‍ය කමිටුවක් පත් කිරීමටත් නිර්දේශ ලබා දී ඇත.

බටලන්ද කොමිෂන් වාර්තාව මේ ලින්කුවෙන් –https://drive.google.com/file/d/10Qk0PDrgrbz8SiTuKcM0qWtANGQpsKwX/view?usp=sharing