නවකතා වාදය ඇත්තටම පරණ ද?

January 28, 2021

■ කැත්ලීන් ජයවර්ධන

අලුත් ලෙස පෙනුණ ද එය අවුරුදු අනූවක් තරම් පරණ ය. එහෙත් එහි මානය අලුත් ය. විසිවන සියවසේ තුන්වන දශකය ආරම්භයේ කරළියට නැගුණු මේ අපූරු සාහිත්‍ය සංකථනයට එක්වී ඇත්තේ මේ රටේ බිහි වූ විශිෂ්ට, පුරෝගාමී නවකතාකරුවන් දෙදෙනා ය. ඒ, මහගත්කතුවර මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ හා සාහිත්‍ය චක්‍රවර්ති ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වා ය. මේ මාහැඟි කෘතිය නම් කර ඇත්තේ ද ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වා, මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ නවකතා වාදය ලෙස ය. දයාපාල ජයනෙත්ති විසින් සම්පාදනය කරනු ලැබූ මේ කෘතිය මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ භාරකාර මණ්ඩලයේ ප්‍රකාශනයකි.
වසර 100 කට ආසන්න වූ අතීතයකට හිමිකම් කියන මේ කෘතියේ නූතනත්වය හා සදාතනිකත්වය පවතින්නේ අදහස් හා ආකල්පයන්හි මිස සංකථන බසෙහි නොවේ. එහි මූලික පදනම වන්නේ සංවාදයට සහභාගි වන දෙදෙනාම නවකතාව හා විචාර කලාව මනාලෙස ප්‍රගුණ කර තිබීම හා දෙදෙනාම උපන් ගෙයි ලේඛකයන් වීම ය.
විචාරය උගැන්විය හැක්කක් නොවේ.
මේ පොළඹවනසුලු අවධාරණය අප උපුටා ගත්තේ ද නවකතාවාදය කෘතියෙනි. ඇලන් ටේට් (ALLEN Tate) නම් වූ අමෙරිකානු විචාරකයාගේ හා කවියාගේ අවධාරණයක් වන එය, මෙතැනදී උද්ධෘත කොට දක්වන්නේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ සූරීහු ය. නවකතාවාදයේ එන සංකථන මාලාවෙන් මතු කෙරෙන අදහස්වලට ද එය අතිශයින් යෝග්‍ය ය. පොතේ පරිශිෂ්ටය සමන්විත වන්නේ සිංහල නවකතාව සහ ඊට හිමි ස්වාධීන විවේචනය යනුවෙනුත් නව ගද්‍ය රීති හා පැරණි බෞද්ධ සාහිත්‍යය මැයෙනුත් සම්පාදනය වූ සාරවත් ලිපි දෙකකිනි.
1930 වර්ෂයේ මාර්තු 26 වැනිදා පටන් මැයි 10 වන දා දක්වා මේ විවාදය අඛණ්ඩව පළවී ඇත්තේ ‘ස්වදේශ මිත්‍රයා’ පුවත්පතෙහි ය. එය දීර්ඝ ලිපි 6 කින් යුක්ත වූවකි. පොත කියවා නිම කළ සැණින් අප තුළ කිසියම් කනගාටුවක් හටගැනුණේ නවකතාව කෙරෙහි උනන්දුවක් දක්වන අතිමහත් බහුතරය වෙත මෙවැනි පුවත්පත් අවකාශයක් මෙකල විවර නොවන්නේ මන්දැයි කියා ය. මෙය පුවත්පත් අවකාශය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් ද නොඑසේ නම් මෙකල එවැනි සියුම්, පරිණත හා අවංක සාහිත්‍යවේදීන්ගේ (විශේෂයෙන් චින්තකයන්ගේ) හිඟ පාඩුවක් පවතින්නේ ද යන ප්‍රශ්නය මතු වූයේ දෙවෙනි වරට ය.
සිංහල නවකතා විචාරයෙහි දක්නට ලැබෙන දුර්වලතා පිළිබඳව මෙහිදී මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ සූරීන් හුවා දක්වන අදහස් අප වඩවඩාත් විස්මපත් කළ බව කිවයුතු ය. ඒ අවුරුදු අනුවකට පෙර සිංහල සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළ පැවැති යම් යම් ස්වභාවයන් තවමත් වෙනස් නොවුයේ ද නැතහොත් මේ වන විට ඒවා මුහුකුරා ගොස් ඇත්තාක් මෙන් පෙනීයන්නේ අපේම වරදක් හේතුවෙන් දැයි සිතුණ නිසා ය. සාහිත්‍ය විචාරය සම්බන්ධයෙන් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ ඒ අදහස් දැක්වීම මෙහිලා සඳහන් කරන්නේ මෙය කියවන පාඨකයාටම ඒ ගැන සිතා බැලීම සඳහා අවකාශයක් විවර කර දීමට ය.
වික්‍රමසිංහ සූරීන් මෙහිදී හුවා දක්වන්නේ සිංහල නවකතා විවේචනයේ දක්නා දුර්වලතාවලින් කිහිපයකි.
1. ගතානුගතිකත්වය, හොඳ නවකථා නොකියවා විචාර නිබන්ධ පමණක් කියවීමෙන් ලබන දැනුම මීට එක් හේතුවකි.
2. නොපැසුණු දැනුම් ඇති විවේචකයන්ගේ පටු කල්පනා විවේචනයට පිවිසීම
3. ඇතැම් විවේචකයන් තමන්ගේ රුචි අරුචිකම් නවකතා විනිශ්චය ලෙස ගර්වයෙන් දැක්වීම.
4. අත්දැකීමෙන් හා දැනුමෙන් නොපැසුණවුන් නවකථා කියවා හොඳින් එහි අරුත් වටහා නොගෙන ගුණදොස් සෙවීමට වෑයම් කිරීම.
5. බටහිර ශ්‍රේෂ්ඨතම නවකථා හත අටක් හා ජාතක කථා විස්සක් තිහක් පවා නොකියවූ සමහරුන් ඉංගිරිසි භාවිත විචාරය පිළිබඳ පොත් කියවා එහි ඇති සංකල්ප උචිතානුචිත විවේක බුද්ධියෙන් තොරව සිංහල නවකථාව උදෙසා ව්‍යවහාර කරන්ට වෑයම් කිරීම.
6. ස්වාධීන නවකථාවක සන්දර්භය අසහාය එකකි. නවකථාවක්, ඊට හිමි සන්දර්භයම අනුව විවේචනයට ශක්තිය නැතියන් ඇතැම් ඉංගිරිසි විවේචකයන්ගේ යල්පැනගිය මත ගුරුකොට ගැනීම.
7. සාර්වත්‍රික ධර්‍මනීති වෙනුවට ඔවුනොවුන්ගේ කැමැති අකැමැතිකම් අනුව නවකථාවක චරිතයන්ගේ හොඳ නරක විනිශ්චය කරන්ට වෑයම් කිරීම. මෙය නවකථා විවේචනයට අහිමි කාරියකි. (ඩබ්ලියු ඒ. සිල්වා මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ නවකතා වාදය, 100-101 පිටු)
මේ සියල්ල මේ දක්වාත් මේ අයුරින්ම සිදුවන්නේ ද නැද්ද යන්න ගැන නැවත නැවතත් සිතා බැලීම යෝග්‍ය ය.
මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ සූරින් වැඩිදුරටත් පවසන්නේ සමාජවාදී නවකතාව, සමාජ නිරූපණ නවකතාව, තාත්වික නවකතාව, පරාජිත චරිත, නිශ්ක්‍රීය චරිත, දුර්වල චරිත, සාර්ථක චරිත වැනි වදන් නවකතා විවේචනයෙන් බැහැර විය යුතු යැයි කියා ය. ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වා නම් වූ අපුරු නවකතාකරුවා පහන් ටැඹක් සේ නැගී සිටින්නේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ මේ ප්‍රකාශය ද සමගිනි යි අපට සිතෙයි. නවකතාකරණයට මෙන්ම නවකතා කියවීමට ද ඇබ්බැහි ව සිටින්නන්ගේ මුල් පාඩම, මුල් අභ්‍යාසය වන්නේ රසවත් කතා කියවීම යැයි අපි අවංකවම විශ්වාස කරමු. ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වාගේ නවකතා කියවීමෙන් ම නවකතාවට පෙම් බැඳි පාඨක පිරිසක් තවමත් මේ රටේ ජීවත් වෙයි. කෙසේ වුවද මේ විශිෂ්ට ලේඛකයන් දෙදෙන සිංහල නවකතාව පෝෂණය කළේ එකම මගක එකාකාර ගමනක යෙදෙමින් නොවේ. බරපතළ වරදක් සිදුවූයේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ සූරින්ගේ සහ සාහිත්‍ය චක්‍රවර්තී ඩබ්ල්යූ ඒ. සිල්වාගේ නවකතාකරණය, වර්ගීකරණයන්ගෙන් අවලස්සන වීමට ඉඩ හැරීම යැයි අපට සිතෙන්නේ ඒ නිසා ය.
මිනිසුන් මෙන්ම ලේඛකයන් ද විවිධ ය. සාහිත්‍යයේ, නවකතාවේ ද විවිධ ශානර පවතී. යථාර්ථවාදී නවකතා මිස රසවත් නවකතා ලෝකයට අනවශ්‍ය යැයි තර්ක කිරීම මේ විවිධත්වය නොතකා හැරීමකි. ඉන්දියාවට මුල්ක්රාජ් ආනන්ද් මෙන්ම නාරායන් ද වැදගත් ය. අපිදු රසවත් ආහාර ප්‍රියකරමු. පෝෂණ පදාර්ථ සහිත ගුණාත්මක ආහාර කෙරෙහි ද සැලකිල්ලක් දක්වමු. මේ දෙකම අපට අත්‍යවශ්‍ය ය.
‘නවකතාව’ යනු කුමක්දැයි හඳුනාගන්නට පාඨකයා උත්සාහ ගනිමින් සිටි විසිවන සියවස මුල්භාගයේ නවකතාව කෙරෙහි ආසක්ත වන්නට, ආකර්ෂණය වන්නට පාඨකයාට උත්තේජනයක් සැපයුවේ ඩබ්. ඒ. සිල්වාගේ නවකතා ය. ඒ ජනතා ආකර්ෂණය නිසිලෙස හඳුනා නොසිටියේ නම් සිනමාකරුවන් ඩබ්.ඒ. සිල්වාගේ නවකතා අතිමහත් බහුතරයක් චිත්‍රපට සඳහා තෝරා ගන්නේ ද නැත. කොටින්ම කිව යුතු වන්නේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ කෙනෙක් මෙන්ම ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වා කෙනෙක් ද සිංහල සාහිත්‍යයට ඕනෑ වූ බවය. එහෙත් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ඩබ්ල්යූ ඒ. සිල්වාගේ කතාකලාව අනුකරණය කරනු දැකීමට හෝ ඩබ්ල්යූ ඒ. සිල්වා මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ අනුගාමිකයෙක් වනු දැකීමට හෝ අපට ඕනෑ වූයේ නැත. කෙසේ වුවද මේ දෙදෙනාම සිංහල නවකතාවේ ප්‍රගතිය උදෙසා සිදුකළ මෙහෙවර සුවිසල් ය. මේ විශිෂ්ටයන් නවකතාකරණයට අත්පොත් තබන්නට යොමුවූයේ විශ්ව සාහිත්‍ය සාගරයේ හොඳහැටි කිමිදී, අපරදිග නවකතාවේ ශිල්පධර්ම පිළිබඳව ද පාරප්‍රාප්තවීමෙන් පසුව බවට ‘නවකතා වාදය’ සාක්ෂි දරයි. නවකතාවාදය දිගින් දිගටම ඇදී යන්නේ පාඨකයාට නවකතාව නම් වූ සාහිත්‍යාංගය පිළිබඳ ඉතා වැදගත් තොරතුරු සමුදායක් සම්පාදනය කරමිනි.
කොළඹ ආණ්ඩුවේ විද්‍යාභ්‍යාස ශාස්ත්‍රශාලාවේදී ‘නවකතා නිෂ්පාදනය’ යන මාතෘකාව යටතේ ඩබ්.ඒ. සිල්වා ඉදිරිපත් කර ඇති කතාව නවකතා රචකයකුට, නවකතා ලිවීම සම්බන්ධයෙන් ස්ර්වකාලීන මානයක් පෙන්වා දෙයි. (මේ වාදයට මුල පිරෙන්නේ ද මෙයිනි.)
නවකථා නිෂ්පාදනයට භාෂාව දැනීම ඇති කර ගතහැක්කේ නිතර නිතර පළපුරුදුකම් ඇති කර ගැනීමෙනි. ප්‍රථම කොට නවකථා දෙකක් තුනක් ලියා ඒවා ගිනිමැලේ ලා පු`ඵස්සා පළපුරුදුකම් ඇතිකර ගත යුතු ය. නවකථා ලිවීමේදී වචනවල සංගීතය ඇති කළ යුතු ය. කියවන්නාගේ දිව නොපැකිලෙන අයුරින් රමණීය ලෙස වචන එකිනෙකට ගැටෙන පරිදි වචනවල සංගීතය ඇතිවිය යුතු ය. මීට වචන සංයෝගය පිළිබඳ පළපුරුද්දක් ඇතිවිය යුතු ය. පොත්පත්වලින්ම නොව තමන්ගේ පළපුරුදුකම් වලින් පළපුරුදුකම් ඇතිකර ගත යුතු ය. (16 පිට)
වචනයේ ධ්වනි ශක්තිය නවකතාවට ද අදාළ වන බව (ලිඛිත බසට මෙන්ම වාචික බසට ද) මෙකල බොහෝ නිර්මාණකරුවෝ නොසිතති. වචනවල සංගීතය ඇතිවීම යන්නෙන් මෙහිදී අදහස් වන්නේ එයයි. මතවාදීව යමක් පෙන්වාදීම මිස පෞද්ගලික ප්‍රශ්නයක් ආරෝවක් මේ වාදය අතරට රිංගා නොගත් බව ඉතා පැහැදිලිව පෙනීයන අතර වික්‍රමසිංහ සූරීහු ද මෙසේ එය තහවුරු කරති.
කොයි දෙයක් ගැන වුවත් මතභේද ඇතිවීම ධර්මතාවක් බැවින් සිල්වා මහතාගේ වැදගත් කථාවෙන් ප්‍රකාශ වන ඇතැම් අදහස් ගැන මතභේද ඇති වුවහොත් හේ පුදුමයක් නොවේ. මගේ සංශයට හේතුවුණු එබඳු තැනක් ගැන අදහස් දැක්වීමට මේ ලිපිය ලියනු ලැබේ. මෙය සිල්වා මහතාගේ කථාවෙහි සිදුරු සොයන අටියෙන් කරන තැතනීමක් නොවේ. (23 පිට)
සිංහල නවකතාවේ යෝධයන් වැනි වූ මේ මහාලේඛකයින් දෙදෙන මැනවින් ඔවුනොවුන් හඳුනා සිටි බවත් ඔවුන් අතරේ අන්‍යොන්‍ය අවබෝධයක් මෙන්ම ගෞරවයක් ද වූ බවත් විශද කරන්නේ ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වා සූරින් පළකරන මෙවැනි අදහසකි.
‘මෙසේ වාදක්කාරයකු වුවද වික්‍රමසිංහ මහතා මම හොඳටම හඳුනමි. බොරුවෙන් අප ජය ගන්නට හෝ බොරුවෙන් අප කෙළෙසන්නට හෝ යටි සිතින්වත් වෑයම් කරන්නෙකැයි මම නොසිතමි.’ (8 පිට)
ස්වාභාවික (Realistic) නවකතා, මනඃකල්පිත (Idealistic නවකතා හා අද්භූත නොහොත් විචිත්‍ර (Romantic) නවකතා වශයෙන් නවකතාව කොටස් 3 කට ඡේදනය කළහැකි යැයි ඩබ්ල්යු ඒ. සිල්වා සූරීන් පවසද්දී ඒ මතය විමර්ශනය කරමින් වික්‍රමසිංහ සූරීන් පෙන්වා දෙන්නේ නවකතාව බෙදන්නට හැකිවන්නේ ස්වාභාවික හෙවත් යථාර්ථවාදී හා අද්භූත වශයෙන් දෙකොටසකට පමණක් වන බව ය. නවකතා වාදයට මුල්වී ඇත්තේ ද මේ ප්‍රශ්නයයි.
රුසියන් සාහිත්‍යය හැම සාහිත්‍යයකටම වඩා වයසින් අඩුවුණ ද අධ්‍යාත්මික ගුණයෙන් එය හැමටම පරණයැයි පවසන වික්‍රමසිංහ සූරීන් මැක්සිම් ගෝර්කිගේ මිනිසුන් විසිහය දෙනෙක් සහ ගැහැනියක් යන කතාව ප්‍රස්තූතව මෙවැනි කතාවක් කියයි.
සිල්වා මහතා ගෝර්කිගේ (‘Tewenty Six Men and a Girl’) ‘මිනිසුන් විසිහදෙනකු සහ තරුණියක්’ යන කථාව මතක් කරතත් ඒ ගැන කිසිවක් නො කියයි. සමහර විට භයානක අසභ්‍ය කථාවකැයි නමින් මිනිසුන් රැවටෙන නිසා මේ කථාව මතක් කරන ලද්දේදැයි නොදනිමි.’
ඇනටෝල් ප්‍රාන්ස් නැමැති ප්‍රන්ස කවියා ‘සිල්වෙස්ටර් බොනාර්ඩ්ගේ අපරාධ’ යි නවකථාවක් ලීවේ ය. නොබල්ගේ සාහිත්‍ය ත්‍යාගය හිමිවූයේත් මේ පොත සම්බන්ධයෙනි. පොතේ නම එසේ වුවත් ඒ පොතේ ඇතුළත් කථාව මනුෂ්‍ය ජීවිතය ගැනත් ලෝකය ගැනත් පඬිවරයකුගේ අදහස් ප්‍රකාශ වන සේ ගළපන ලද්දකි. මිනීමැරුමක් හෝ වෙන යම් කිසි අපරාධයක් එයින් විස්තර නොවේ, නම් කියවූ අයකු එය මිනී මැරුමක් පිළිබඳ කථා ‘වස්තුව කැයි සිතන්ට පු`ඵවන. සිල්වා මහතා, (‘Tewenty Six Men and a Girl’) යන නම සඳහන් කරන්නෙත් නමින් මිනිසුන් බිය ගැන්වීමට දෝයි නොදනිමි. (53 පිට)
ඩබ්.ඒ. සිල්වා තමාගේ වාරයේදී මීට පිළිතුරු සපයන්නේ උපහාසය ද නිසි පමණට මුසු කරමිනි.
‘සිල්වා මහතා ගෝර්කි ගේ (‘Tewenty Six Men and a Girl’) ‘මිනිසුන් විසිහදෙනෙකු සහ තරුණියක්’ යන කථාව මතක්කරතත් ඒ ගැන කිසිවක් නොකියයි.’
මම කිසි තැනක මෙබඳු නමක් මතක් නොකෙළෙමි. ඉතින් මම ඒ ගැන යමක් කෙසේ කියම් ද? වික්‍රමසිංහ මහතා මේ පමණකින් නොනවතියි.
‘සමහර විට භයානක අසභ්‍ය කථාවකැයි නමින් මිනිසුන් රැවටෙන නිසා මේ කථාව මතක් කරන ලදැදැයි නොදනිමි’ යි කියා ද කියයි.
මිනිසුන් විසි හදෙනෙකු සහ තරුණියක්…. ඇත්තෙන්ම හයවෙන්නට නමක් තමා. කවුද මේක කිවේ? මෙය දුටු හැටියේ මට පිස්සුද කියා මම කල්පනාකර බැලුවෙමි. මගේ ලිපිය දෙතුන් වරක්ම කියවා යම්කිසි ඔල්මාදයකින්වත් මෙවැන්නක් ලියවී ඇද්දැයි සොයා බැලුවෙමි. නෑෟ මට පෙනෙන්නට එසේ කිසිවක් නෑෟ වික්‍රමසිංහ මහතා තවත් තැනක නැවතත් මේ කථාව ගැනම මෙසේ කියයි. (73-74 පිටු)
නවකතා වාදයට අදාළ ලිපිපෙළ පළ කළ ‘ස්වදේශ මිත්‍රයා’ පුවත්පතේ කර්තෘ, වාදය සමාප්ත කර ඇත්තේ නිගමන පාඨයක් ද එළිදක්වමිනි.
‘සාමාන්‍යයෙන් අප්‍රකට කරුණු රාශියක් ගෙන හැර දක්වමින් මෙතරම් සාරවත් සාකච්ඡාවක් පැවැත්වීම ගැන ඒ මහතුන් දෙපළට ස්තුති කළ යුතු යි. තවද මෙවැනි විශේෂඥයින් දෙපළක් විසින් නවීන දෙයක් ගැන ලියන ලද ලියුම් ස්වදේශ මිත්‍රයා මගින් ම ප්‍රසිද්ධ කරන්ට ලැබීම ගැන අපි ද සතුටු වම්හ.’
නවකතා වාදය හා අදාළ ලිපිවලට අමතරව වික්‍රමසිංහ සූරින්ගේ විවාදාපන්න අදහස් රැසක් හකු`ඵවන අපුර්වාකාරයේ ලිපි දෙකක් සඳහා ද පොතේ පිටුගණනාවක් වෙන්ව තිබේ. මෙහිදී මැක්සිම් ගෝර්කිගේ නවකතා කරණය ගැනත් කැමූගේ Outsider (පිටස්තරයා) නවකතාව ගැනත් වික්‍රමසිංහ සූරීන් පළකරන අදහස් කිහිපයක් අවසාන වශයෙන් මේ ලිපියට එක්කළ යුතු යැයි සිතුණේ එය පෙර නෑසුවිරූ නැවුම් අදහසක් ලෙස ද පෙනීයන නිසා ය.
‘මැක්සිම් ගෝර්කි සමාජ විප්ලවය පිළිබඳ නවකථා ලියුවකු මෙන් අප රට බොහෝ දෙන සලකති. ඔහුගේ ‘මව’ හැර අනික් නවකථා සමාජ විප්ලවයක් නිරූපණය කෙරෙන නවකථා ලෙස සැලකිය හැකිද? ඔහු, නවකථා කලාවත් නවකථා සන්දර්භයත් ගුරුකොට ගෙන රදළ-ධනවාදී සමාජයෙහි සිරිත්, විරිත්, ආචාර, සමාචාර විධි අවඥාවෙන් බැහැර කොට, ගතානුගතික සුසිරිත් නොතකා සාහසික ලෙස ජීවත් වන පිරිමින්ගේත් ගෑනුන්ගේත් චරිත නිර්මාණය කළේ ය. ඔහු සමාජ විප්ලවයට රුසියාවේ කම්කරුවන් පිබිදවූයේ මේ චරිතයන් මගිනිත නවකථා හෝ සමාජවාදීය නවකථා හෝ ලිවීමෙන් නොවේ.’ (102 පිට)
පිටස්තරයා ලෙස සිංහල බසට නැගුණ ඇල්බෙයා කැමූගේ ධමඑිසාැර නවකතාව පිළිබඳ ප්‍රකටව ඇති විචාරක මත ඛණ්ඩනය කරමින් වික්‍රමසිංහ සූරීන් ඒ ගැන පවසන්නේ මෙසේ ය.
‘ඇල්බර්ට් කැමුගේ Outsider නමැති නවකථාව මුලදී විවේචනය කළ ඇතැමෙක් එහි අභිප්‍රෙතාර්ථය හැඳින්වුයේ මෙසේ ය: ඒ නවකථාවේ නායක චරිතය අප්‍රිකාවෙහි ප්‍රන්ස තරුණයෙකි. දැඩි නියං කාලයෙහි ඔහු අරාබි ජනයා බහුල මූදු වෙරළෙහි ඇවිදියි. නියඟට කිපුණු ස්නායු ඇති ඒ ප්‍රන්ස තරුණයාගේ සිත අවුල් වෙයි. හෙවත් ඔහුගෙ සිතට ක්ෂණික ඔල්මාදයක් පිවිසෙයි. ඒ ඔල්මාදය නිසා ඔහු අරාබිකාරයකුට වෙඩි තබා මරයි. අනතුරු ව ඔහු සිරභාරයට ගනු ලැබීමත් ඔහුට විරුද්ධව පවරනු ලැබූ නඩු විභාගය පිළිබඳ කරුණුත් කථාවෙන් විස්තර වෙයි.
නියඟට කිපුණු ප්‍රන්ස තරුණයකු ක්ෂණීක ඔල්මාදයෙන් අරාබිකාරයකු මරනු ලැබීම එංගලන්තයේ සමහර ඉංගිරිසි විචාරකයන් ඉතා වැදගත් ගැඹුරු අරුත් ධ්වනිත කරන සිද්ධියක් ලෙස සැලකුව ද අපත් ඔවුන් අනුව සිතිය යුතු ද? අප්‍රිකාවේ නියඟට කිපුණු ප්‍රන්සකාරයකු ක්ෂණික ඔල්මාදයෙන් අරාබි කාරයකු මරනු ලැබීමත් අපගේ මැරවරයකු තමාගේ ගෙදර රට බැළලියක පොළොවෙහි ගසා මැරීමත් යන දෙක අතර වෙසක් ඇතැයි අප විසින් ඇදහිය යුතු ද? හැබැයි අරාබිකාරයා මරනු ලැබූ ප්‍රන්සකාරයාගේ සිත එවේලේ ක්‍රියා කළ සැටි ලේඛකයා කලාත්මක රීතියෙහි පිහිටා වර්ණනා කරතියි සිතමු. අපි එහි කලාත්මක වටිනාකම අවිචාර ලෙස එසේම පිළිගත යුතු ද?’ (109-110 පිටු)
කැමූගේ Outsider නවකතාවේ මර්සෝ නම් වූ තරුණයා ගැන කියවන මෙකල තරුණ පාඨකයෙක් ඒ ජීවන දර්ශනය බහුතර විචාරකයන්ට අනුව හඳුනා ගන්නේ නම් ඔහු නොමග යා හැකි බව වික්‍රමසිංහයෝ පෙන්වා දෙති. මර්සෝ මව මියගිය විට නොහඬා සිටින්නේත් තමාට ආලය කරන තරුණිය ‘ඔබ මට ආලය කරනවා ද?’ යි ඇසූ විට ඍජුවම ‘නෑ’ යි කියන්නේත් ඔහු අපිස් ජීවිතය විසින් හික්මවනු ලැබූ තරුණයකු නිසා යැයි වික්‍රමසිංහයෝ පවසති. ජාතක කතාවක් මීට නිදසුන් කොට දක්වන වික්‍රමසිංහ සූරීහු බෝධිසත්වයන් තමන්ට පෙම් කළ සූරුපී කාන්තාව මියගිය විට නොහැඬූ ආකාරය ද සිහිගන්වති. ජාතක කතාවේදී නම් බෝසතුන් තමන් නොහැඬූ කාරණය හෙළිකරන්නේ ගැමියන් ප්‍රශ්න කළ විට ය. නූතන නවකතාකරුවා එවැනි කරුණු ඍජුව හෙළිනොකරන බව පවසන වික්‍රමසිංහ සූරීන් වැඩිදුරටත් කියා සිටින්නේ එවැනි අභ්‍යන්තර තත්ත්වයන් වටහා ගතයුතු වන්නේ නවකතාවේ සාකල්‍යර්ථයෙන්ම ධ්වනිත වන ජීවන දර්ශනයෙනියි කියා ය. කැමු මෙන්මOutsider කෘතිය ද පාඨක සමාජයට හඳුන්වා දුන් විචාරකයන්ගේ චිත්‍රය මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන් වර්ණ ගන්වන්නේ වෙනත් පැහැයකිනි.
කැමුගේ Outsider කථාව කියවීමෙන් මා ආස්වාදයක් ලැබුවේ ඇතැම් විචාරකයන් තමන්ගේ සූරකම් දැක්වීම සඳහා කරන ලද චෛතසික විශ්ලේෂණයන් සම්පූර්ණයෙන් නොසලකා හැරීමෙනි. ඒ කථාව මනුෂ්‍ය ජීවිතයෙහිත් මානව සමාජයෙහිත් සනාතන දහම් ලෙස පිළිගනු ලබන අවස්ථා, නෑකම්, සුසිරිත්, සමාජ දහම් ආදිය නිසා නඟින උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයන් ධ්වනිත කරන කථා වස්තුවක් ලෙස මට හැඟිණ. එහි ප්‍රධාන චරිතය මොර්සු ඒ ප්‍රශ්නයන් නැඟෙන සේ තම අත්දැකීම් කියන්නේ මානව හැඟීම් බැහැර කරන ලද්දකු ලෙසිනි. ගතානුගතිකයෝ එවැන්නා නරුමයකු ලෙස දකිති.
ප්‍රාඥයකු ඔහු දකින්නේ හොඳ නරක හා සුසිරිත් දුසිරිත් පිළීබඳ හැඟීම් බැහැර කළ යෝගියකු ලෙසිනි. (109-110 පිටු)
පොර මානසිකත්වයකින් තොරව නිර්මාණකරණයේත් විචාරයේත් යෙදුණ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ මේ අදහස පාඨකයාට අලුතින් සිතා බැලීම සඳහා අලුත් මාවතක් විවර නොකරන්නේ ද? නවකතා වාදය ඇත්තටම පරණ ද?■

බොන්න ගිය දෙන්නාගේ අන්දරය

සංස්කාරක

January 28, 2021

■ ප්‍රියන්ජිත් ආලෝකබණ්ඩාර

‘නවසිය විස්ස දශකයේ අග කාලයේ මිනිස්සු දෙන්නෙක් බාර් එකකට ගියා. ජේ.බී.එම්. පෙරේරා සහ ඩබ්ලිව්.ඩී. මාර්ටින්. අනිවාර්යයෙන්ම දෙන්නා බාර් එකට ගියේ ඩි්‍රන්ක් එකක් ගන්න. මේ දෙන්නා අරක්කු පෙරන සමාගමක් හැදුවා විතරයි. සමාගමේ නම රොක්ලන්ඩ්. (අහලා පුරුදු ඇති.) සමාගමට ලාංඡනයක් හදාගන්න දෙන්නාට ඕනෑ වුණා. රවුම් කිහිපයක්ම ගියා. දිගටම බොන අතරේ, අලුත් ලාංඡනේ ගැන කල්පනා කළා. එකපාරම දෙන්නාට තේරුණා, මෙච්චර වෙලා එයාලා හොයපු ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ තියෙනවා කියලා. දෙන්නෙක් බාර් එකක මේසයකට බරවෙලා මත්පැන් බොනවා. ස්කාගාර සමාගමකට ඊට වඩා හොඳ ලාංඡනයක් කොහෙන්ද? එදා සිට අද දක්වා රොක්ලන්ඩ් සමාගම පාවිච්චි කරන්නේ අර පරණ ලාංඡනයමයි. දැන් අර බාර් එකට ගිය දෙන්නාගෙන් පස්සේ පරම්පරා හතරක් ගිහින්. ඒ අයගේ පවුල්වල අය සමාගම අදටත් පවත්වාගෙන යනවා. එදා තිබුණු රසයත්, ඒ විදියටම අද දක්වා ඉදිරියට එනවා. අද දක්වා අර ලාංඡනය වෙනස් කරලා නෑ.’ මේ රොක්ලන්ඩ් සමාගමේ ලාංඡනයේ කතාවය.
අරක්කු ගැන කතාකරන විට දෙපැත්තකින් පරෙස්සම් වෙන්නට සිදුවෙයි. එක පැත්තකින් නීතියෙනි. අරක්කුවලින් බදු පිට බදු අයකර ආණ්ඩුව දිවෙව්වත්, අරක්කු පිටරටට විකුණා ලැබෙන මුදල් ‘අපනයන ආදායම්’ හැටියට වසරේ අයවැයේ දැක්වූවත්, ලංකාවේ නීතියෙන් අරක්කු ප්‍රචාරණය තහනම්ය. ඒ නිසා ප්‍රචාරණය නොවන පරිදි කතා කරන්නට සිදුවෙයි. අනෙක් පැත්තෙන්, පරෙස්සම් විය යුත්තේ හොඳට බොන්නන්ගෙනි. ලියන කියන දෙයකින් අරක්කු ගැන පොඩි හෝ වරදක්, අඩුපාඩුවක් වුණොත්, හොඳට බොන්නන්ගෙන් අපට අසන්නට වන කතා ගැන අටුවා ටීකා අවශ්‍ය නැත. ඒ නිසා මේ ලියන්නේ ඒ දෙපැත්තෙන්ම බේරෙන්නට හැකිවන අන්දමටය.
මේ අරක්කු ගැනම නොවේ. ලංකාවේ අරක්කු ගැන කියන විට, අවුරුදු සීයකට ආසන්න කාලයක් ඒ සමග බැඳී තිබුණු හා බොන්නන්ගේ මනදොළ සපුරාලන අන්දමේ රෙසිපියක් වගේම, ප්‍රමිතියක් ඒ මුළු කාලය තුළම පවත්වාගෙන ආ රොක්ලන්ඩ් ගැනද කතාවකි.
‘ලංකාවේ අරක්කු, බර්බන් විස්කි සහ අරක්කු කසාද බැන්දා වාගෙයි. ඒත්, ඊට වඩා සැරයි. ඇවිළෙනසුලුයි. පුදුම හිතෙන සුවඳක්.’ ඇමෙරිකාවේ අතිශය ජනප්‍රිය ලේඛකයෙකු, සංචාරකයෙකු, ආහාර පිළිබඳ විශේෂඥයෙකු සහ කෝකියෙකු වූ ඇන්තනි බෝඩෙන් අරක්කු ගැන එසේ කියා ඇත. දකුණු ආසියාවේ, විශේෂයෙන් දකුණු ඉන්දියාවත් ඇතුළුව, අරක්කු නිෂ්පාදනයට හා පරිභෝජනයට අවුරුදු 1500ක පමණ ඉතිහාසයක් තිබෙන බව කියනු ලැබේ. ඉන්දුනීසියාවේද අරක්කු තිබේ. පෙරන්නේ මොලෑෂස්වලිනි. අප්‍රිකාවේදී ්ර්ු පෙරන්නේ පලතුරුවලිනි.
2018 වසරේ විවිධ රටවලින් ලංකාවට සංචාරක මාධ්‍යවේදීහු සහ ව්ලොග්කරුවෝ පිරිසක් ආවෝය. ඒ කට්ටිය ලංකාව පිළිබඳ අත්දැකීම් විස්තර කරන විට දළදා පෙරහැර, ඇල්ල, අලි, කොත්තු රොටී වාගේම මතක් කළ තවත් දෙයක් තිබිණ. ඒ ලංකාවේ අරක්කුය.
‘අද අපට අපේම කියා මත්පැන් වර්ගයක් තියෙනවා. ජපනුන් සකෙ ගැන කියන විට, මෙක්සිකානුවන් ටිකිලා ගැන කියන විට, රුසියානුවන් වොඩ්කා ගැන කියන විට, ස්කොට්ලන්ත ජාතිකයන් ස්කොච් ගැන කියන විට අපට අරක්කු ගැන කියන්න පුළුවන්.’ රොක්ලන්ඩ් අරක්කු සමාගමේ ඉතිහාසය ගැන කෙටියෙන් කිව හැක්කේ එලෙසය.
අවුරුදු සීයකට පෙර, එනම් 1921 අවුරුද්ද වන විට ලංකාවේ අරක්කු යනු විධිමත්ව පෙරන ලද පානයක් නොවේ. ඒ පෙරුවේද ‘සිලෝන්’ ආණ්ඩුවෙන් පමණි. ආණ්ඩුවේ බඩුවල ප්‍රමිතියට අභියෝගයක් තිබුණේ නැත. ඒ නිසාම ව්‍යාපාරික තරගකාරීත්වයක් නැත. එහෙත් 1924 අවුරුද්දේ තරගකාරයා ආවේය.
1923දී සිලෝන් ආණ්ඩුව, වසරකට ගැලුම් 60,000කට වැඩි මත්පැන් නිෂ්පාදනය සඳහා අවසර දුන්නේය. පෙරකදෝරුවකු වූ ජේ.බී.එම්. පෙරේරා හෙවත් ජෝසෆ් බොනිපස් මයිකල් පෙරේරා (ඉපදුණේ 1878) මේ අවසරයෙන් මහා පරිමාණ ස්කාගාරයක් හදන්නට කල්පනා කළේය. ‘අංක එකේ විස්කියි බ්‍රැන්ඩියි මහා පරිමාණයෙන් නිෂ්පාදනය කරන්න පුළුවන් නම් අරක්කු බැරි ඇයි?’ පෙරේරාගේ කල්පනාවයි. ජේබීඑම්ගේ මුල්ම ස්කාගාරයේ නිෂ්පාදනය වසරකට ගැලුම් 185,000කි. ආණ්ඩුවේ අවමය වගේ තුන් ගුණයකි. 1924 අගෝස්තු 24 වැනිදා ‘මෝනිං ලීඩර්’ පුවත්පතේ රොක්ලන්ඩ් සමාගමේ බිහිවීම ගැන ලිපියක් පළ වී තිබුණි. එහි තිබුණේ, යුරෝපීය තාක්ෂණය පාවිච්චි කරමින් අරක්කු සමාගමක් ලංකාවේ බිහිවෙන බවත්, එයින් මද්‍යසාර ප්‍රමිතිය වැඩි වන බවත්ය. අවුරුදු 97කට පෙර අරක්කු පෙරන්නට එසේ අලුතෙන් එකතු වුණු රොක්ලන්ඩ් නිසා, අද ලෝකයේ ලොකුම අරක්කු නිෂ්පාදකයා ශ්‍රී ලංකාවය. රොක්ලන්ඩ්, ආණ්ඩුව නොවුණු නිසා, ලාභ සෙවුවේ ඉහළ ප්‍රමිතියෙන් යුත් අරක්කු වර්ග නිෂ්පාදනය කරමිනි.
ලංකාවෙ ලාබෙට ඇති, වැඩිපුරම බොන අරක්කු ජාතිය ‘ගල්’ ය. ඒත්, ආදරණීයම ජාතිය ‘පොල්’ වෙන්නට ඇත. එදිනෙදා බොන අයට, ඉතා අඩු මිලට ‘ගල්’ යැයි එදිනෙදා හඳුන්වන ඩීසීඑස්එල් සමාගමේ (ශ්‍රී ලංකා ස්කාගාර සංස්ථාවේ) ස්පෙෂල් ඇරැක් බෝතලය ගත හැක. එහෙත්, බොහෝ අය ‘ගල් නම් එපා’ කියා අඩු මිලට බොන්නේ ‘පොල්’ හෙවත් රොක්ලන්ඩ් ඕල්ඩ් ඇරැක් බෝතලයය. ඊටත් වඩා ඕනෑ නම් ‘වැට් 9’, ‘වීඑක්ස්’ වැනි අරක්කු වර්ගයක් පානය කළ හැක. ‘ගවනර්’ස් චොයිස්’ වැනි විස්කිවලට සමීපකම් දක්වන අරක්කු වර්ගයක් වුණත් ඉතින් ඕනෑ නම් සොයාගත හැක.
අරක්කු පානය කරන්නේ ‘අතේ සල්ලි නැති නිසා’ යැයි කෙනෙකු කියනු ඇත. ‘සල්ලි තිබුණා නම් අපිත් බොන්නේ විස්කි, බ්‍රැන්ඩි, වොඩ්කා තමයි’ කියා කියනු ඇත. එහෙත්, අතේ සල්ලි තිබෙන අය ඕනෑ තරම් අරක්කු බොන හැටි අප දැක ඇත. අරක්කු බෝතලයක ඇති මිහිර එයටම ආවේණික බව එවැනි කෙනෙකු කියනු ඇත. ලෝකයේ ඕනෑ කෙළවරක මත්පැන් වර්ගයක් පානය කළත් ලාංකිකයෙකුට පොල්වලින් පෙරූ අරක්කු බෝතලයක් බොන්නට ආසාව තිබෙන බව ඇතැම්හු කියති. රොක්ලන්ඩ් ලංකාවේ සාමාන්‍ය මත්පැන් පාරිභෝගිකයන් අතර ‘ප්‍රමිතියෙන් යුත්’ අරක්කු ගැන විශ්වාසයක් දිනාගෙන සිටී. ඉන් එහාට ගොස්, අරක්කු මිනිස් හැසිරීමේ ඓන්ද්‍රිය අංගයක් බවට පත්ව ඇති බව අලුතෙන් කිවයුතු නොවේ.
ජේ.බී.එම්. පෙරේරාට අමතරව කළුතර ඩබ්ලිව්.ඩී. මාර්ටින්ද රොක්ලන්ඩ් ආරම්භයට පදනම් සැකසීය. මුලින් කී පරිදි එකට බිව්වේ ඒ දෙන්නාය. අරක්කුවල ප්‍රමිතිය වෙනුවෙන් විද්‍යාගාර තැනුණු අතර යුරෝපයෙන් ඒ සඳහා විද්‍යාඥයෝ ද ආවෝය. ඉදිකිරීම් වෙනුවෙන් ෆර්ඩිනන්ඩ් ගුයිලෑන්ඩ් නම් ඉංජිනේරුවා ආවේය. ඔහු ඊට පෙර උතුරු ප්‍රංශයේ ස්කාගාරයක් ඉදිකිරීමේ කටයුතු අවසන් කර තිබුණි. ෆර්ඩිනන්ඩ් ලෝකයේ රටවල් ගණනාවක වැඩ කර තිබුණු අයෙකි. බේරුවල රොක්ලන්ඩ් වතුයායේ සමාගම ආරම්භ කෙරිණ. රොක්ලන්ඩ්ට තට්ටු හතරක දැවැන්ත ගොඩනැගිල්ලක් ඇති බව එදා පුවත්පත් වාර්තා කර තිබුණි. මුළු ආසියාවේම දැවැන්තම මත්පැන් නිෂ්පාදකයන් අතරට රොක්ලන්ඩ් එක්වන බව එහි සඳහන්ය.
මාර්කෝ පොලෝගේ ගමන් විස්තරවල ලංකාවේ පොල් ගැනද සටහන් ඇත. අපේ වචනවලින් එය මෙසේය. ‘එය මිනිසකුගේ හිසක් තරම් ලොකුය. අමුවෙන් කන්නට හොඳය. රසවත්ය. කිරි මෙන් සුදු පාටය. ගෙඩිය ඇතුළත පිරී තිබෙන්නේ මද්‍යසාර වැනි පැහැදිලි නැවුම් වතුරෙනි. රසවිඳින්නට කියාපු දේකි. වයින් හෝ අප විස්ම ගන්වන වෙනත් පානයකට වඩා එය රසවත්ය.’
අරක්කු පෙරීමට පාවිච්චි කරන්නේ රාය. රොක්ලන්ඩ් අරක්කු සඳහා රා පෙරාගන්නේ රොක්ලන්ඩ් සතු පොල් වතුවලිනි. පොල් රාවලින් ආසවනය කරන ලද ස්ප්‍රීතු 60%ක පමණ මද්‍යසාර ප්‍රතිශතයකින් යුක්තය. 60%ක මද්‍යසාර ප්‍රතිශතය 40% දක්වා අඩු කරගන්නේ පිරිසිදු ජලය සමග මිශ්‍ර කිරීමෙනි. කෙටියෙන් කිවහොත්, අරක්කුවල අඩංගු වන්නේ ජාති දෙකකි. පොල් රා සහ වතුරය. (ඉතින්, එය ශරීරයට අයෝග්‍ය වන්නේ කෙසේදැයි නොඅසනු මැන.) පෙරාගත් ගමන් රා, පැණි රසැති සුදුපාට දියරයකි. එහෙත් එය පැසීමේ ක්‍රියාවලිය වේගවත්ය. පැයකට 6%කින් එහි ඇල්කොහොල් ප්‍රතිශතය වැඩි වෙයි. කාලයක්, ගබඩා කිරීමෙන් නියම ප්‍රමිතිය දක්වා පැසවාගත හැකිය.
ලංකාවේ ප්‍රධාන මද්‍යසාර නිෂ්පාදකයෝ සිව්දෙනෙකි. ඩීසීඑස්එල්, අයිඩීඑල්, මෙන්ඩිස් හා රොක්ලන්ඩ්ය. මේ හතර දෙනා වසරකට විවිධ ශ්‍රේණියේ සහ මිශ්‍රණවල මද්‍යසාර ලීටර් මිලියන 6ක් පමණ නිපදවයි.
රොක්ලන්ඩ් අරක්කු දීර්ඝ කාලයක් පුරා පදම් කරන්නේ ලංකාවට ආවේණික ශාකයක් වන හල්මිල්ල ලීයෙන් නිමවන ලද ගුදම්වල අසුරා තැබීමෙනි. එහි ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික රසය රැකෙන්නේ ලංකාවේ බහුලව වැවෙන පොල් හා හල්මිල්ල ගස්වලින් මේ සුමිහිරි පානයට ලැබෙන ප්‍රියමනාප රසය නිසාය.
සියවසක් පුරා ශ්‍රී ලංකාවේ පැවත එන එකම පාරම්පරික ස්කාගාරය වන්නේ රොක්ලන්ඩ්ය. මහා බි්‍රතාන්‍යය, ප්‍රංශය, ජර්මනිය, ජපානය හා ඔස්ටේ්‍රලියාව ඇතුළු රටවල් කිහිපයක ශ්‍රී ලංකාවේ රොක්ලන්ඩ් අරක්කු ප්‍රචලිතය. බි්‍රතාන්‍යයේ ඉහළම මට්ටමේ අවහන්හල්වලත් ලංකාවේ අරක්කු තිබෙන බව බීබීසී වෙබ් අඩවියේ 2018 දී පළ වූ ලිපියක සඳහන්ය. සැන් ප්‍රැන්සිස්කෝ ලෝක මද්‍යසාර තරගයේදී(San Francisco World Spirits Competition) ලංකාවේ අරක්කු තඹ පදක්කම් තුන් වරක්ම දිනාගන්නට සමත්විය. ඒ ‘ඩබල් ගෝල්ඩ්’ සම්මාන දිනූ රොක්ලන්ඩ් වෙනත් නිෂ්පාදනවලට අමතරවය. 2002දී එක්සත් රාජධානියට හඳුන්වා දෙන ලදුව, (එය හැඳින්වෙන්නේ ලෝකයේ අමාරුම මද්‍යසාර වෙළඳපළ හැටියටය.) අද වන විට ලංකාවේ විකිණෙනවාට වැඩි ප්‍රමාණයක් ‘සිලෝන් ඇරැක්’ එංගලන්තයේ විකිණෙන බවද කියැවෙයි. එංගලන්තයේ ‘හොපර්ස් ඉන් ලන්ඩන්’, ‘ඩිෂුම්’ රෙස්ටොරන්ට් ජාලයේ මෙනු පතෙහි ලංකාවේ අරක්කුවලටද අංකයක් තිබේ. ‘හාවි නිකොල්ස්’ සිල්ලර වෙළඳසැල් ජාලයේත් ලංකාවේ අරක්කු ජනප්‍රියය. ජර්මනිය, ජපානය මෙන්ම සිංගප්පූරුවද අපේ අරක්කුවල ගැනුම්කරුවෝය.
රොක්ලන්ඩ් සමාගමේ මෙතෙක් කතාවට අවුල් පැත්තක් ඇත. හැමදාම බලයේ සිටි ආණ්ඩු අරක්කු සමඟ තරහට වාගේ බදු පිට බදු ගසමින්, අරක්කු කර්මාන්තයට කෙණෙහිලිකම් කළේය. ආණ්ඩුවට බදු උපයාගැනීමේ සමෘද්ධිමත් මාර්ගයක් හැටියට හැම ආණ්ඩුවක්ම මද්‍යසාර නිෂ්පාදනය සැලකූ නිසාය. මේ දැඩි බදු නිසා නොවන්නට, මීටත් වඩා ප්‍රමිතියෙන් යුත් මීටත් වඩා දියුණු කර්මාන්තයක් බවට අරක්කු පත් වෙන්නට ඉඩ තිබෙන්නට ඇත. ඒ අතරේ මද්‍යසාර දැන්වීම් පළකිරීමද, වෙළඳ ස්ථානවල ප්‍රදර්ශනය කිරීමද නීතියෙන් තහනම්ය. පුදුමය ඇත්තේ රොක්ලන්ඩ් වැනි සමාගම් ඒ සියලු කෙණෙහිලිකම් මැද්දේ තම අනන්‍යතාව රැකගන්නට, ප්‍රමිතියෙන් යුත් පාන වර්ග හඳුන්වාදෙන්නට සමත්වීමය.■

මිනිස් සම්බන්ධය නැතිව දුවන්න ලේසි නෑ – මලල ක්‍රීඩිකා නිමාලි ලියනආරච්චි

තරිඳු උඩුවරගෙදර

January 28, 2021

නිමාලි වසර ගණනාවක් තිස්සේ මීටර් 800 ජාතික ශූරිය වූවාය. ආසියානු මලල ක්‍රීඩා තරගාවලියේ රන් පදක්කම දිනාගත්තාය. මීළඟ ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලට සුදුසුකම් ලැබීම සඳහා පරිසාධන මට්ටමට ළඟාවීමට ඇයටත්, ඩිල්ෂි කුමාරසිංහටත්, ගයන්තිකා අබේරත්නටත් අවස්ථාව ඇත.

ඔලිම්පික් සිහිනය ගැන දැන් හිතෙන්නේ මොකක්ද?
තුන්දෙනෙක්ම ඉන්න නිසා හොඳට දුවන්න පුළුවන් වේවි කියා හිතනවා. අපි තුන්දෙනා පුහුණුකරුවන් තුන්දෙනෙක් එක්ක තමයි කරන්නේ. ඒ නිසා අපි වෙන වෙනම ඉන්නේ. ඒත් තුන්දෙනා අතර තරගය නිසා එකිනෙකාගේ බලපෑම තියෙනවා. ඒ ගැන බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා.

ඔලිම්පික් සුදුසුකම් ලබන්නට අවස්ථාවක් තිබුණත්, ලංකාවේ මලල ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන්ට ලෝකයේ අනෙක් අයට සාපේක්ෂ විශේෂ පහසුකම් ලැබෙන්නේ නැහැ…
ඒ ගැන කාටවත් චෝදනා කරන්න බැහැ. මම දක්ෂතා අතර ඉහළම මට්ටමේ ඉන්න කාලයේ මට සුදුසුකම් ලබන්න ඉඩක් තිබුණා. ඒත්, තිබුණ වාතාවරණය එක්ක ඒ දවස්වල අවස්ථාව ලැබුණේ නැහැ. 2016 ඔලිම්පික් සුදුසුකම් ලබන්න මීට වඩා වැඩි ඉඩක් තිබුණා. ඒ අවුරුද්දේ විනාඩි 2යි තප්පර 1 දශම 5ක් තමයි සුදුසුකම් ලැබීමේ කාලය. මම දුවලා තිබුණේ විනාඩි 2යි තප්පර 2ක් විතර. මට ඒ දවස්වල යුරෝපා රටවල තරගවලට සහභාගි වෙන්න තිබුණා නම් ඒ ඉලක්කයට යන්න අවස්ථාව තිබුණා. දැන් ඉල්ලන්නේ විනාඩි 1යි තප්පර 59 දශම 5ක්. එදා මට තිබුණ චාන්ස් එක වැඩියි. මගේ කලින් දිවීම් බැලුවාම යන්න පුළුවන් බව හිතෙනවා. හරියටම වෙලාව බැලන්ස් වෙලා ආවොත් ළංවෙන්න පුළුවන්. ඒත්, ලොකු කැපවීමක් කරන්න වෙනවා. පුහුණුවීම් කෑම්බීම් වගේ හැමදේම වෙන්න ඕනෑ. මෙතැන තියෙන තත්පර දෙකක වෙනස කියන්නේ පුංචි වෙනසක් නෙවෙයි. එක තත්පර දශමයක් අඩුවෙන් දුවනවා කියන්නෙත් ලොකු අභියෝගයක්. අපට තියෙන වාසිය තමයි තුන්දෙනෙක් අතර තරගයක් තියෙන එක.

ඩිල්ෂි කුමාරසිංහ සහ ගයන්තිකා ගැන දැනෙන්නේ මොකක්ද?
ඩිල්ෂි කලින් කනිෂ්ඨ ක්‍රීඩිකාවක්. මමයි ගයන්තිකා අක්කායි තමයි තරගෙට හිටියේ. දැන් තුන්දෙනෙක් ඉන්නවා. තමන්ගේ හොඳම කාලය පහු කරන, තමන්ට අභියෝගයක් වෙන සමකාලීනයන් ඉන්නකොට දන්නේම නැතිව හොඳ තරගයක් එනවා. ඩිල්ෂිත් ඉන්න නිසා කලින් තිබුණාට වඩා වැඩි පීඩනයක් තියෙනවා. අනිවාර්යයෙන් අපි දුවන්නේ දිනන්නනේ. තව පැත්තකින් ඩිල්ෂි අනාගතයේ ලබන ජයග්‍රහණවලට පදනම වැටෙන්නේ අපි අතරේ ඇතිවෙන තරගය මත. ඇගේ අනාගතයට කරන්න පුළුවන් ලොකුම සාධාරණය තමයි, අපි අද ඇයට උපරිම තරගයක් දෙන එක.

ඔබ සූරියවැව ඉඳලා ආ ක්‍රීඩිකාවක්…
වැවේගම කනිෂ්ඨ විද්‍යාලයේ තමයි මම ඉගෙනගත්තේ. 2004 අවුරුද්දේ ඉස්කෝලේ නිවාසාන්තර තරගවල මීටර් 800 සහ 1500 දුවද්දී මගේ දැන් පුහුණුකරු සුජිත් අබේසේකර විනිසුරුවරයෙක් විදියට ඇවිත් හිටියා. ඒ කාලයේ මම ක්‍රීඩාව ගැන දැනගෙන හිටියේත් නැහැ. බලාපොරොත්තුවක් තිබුණේත් නැහැ. පුහුණුකරු මා දැකලා එන්න කිව්වා. ඒ වෙලාවේ පටන්ගෙන තමයි අද මෙතැන ඉන්නේ. මම එදා ඉඳන් අද වෙනතුරුම පුහුණුවීම් කරන්නේ සූරියවැව ජාතික පාසලේ. යම්කිසි තරගයක් තිබුණොත් ගිහින් සතියක් විතර පුහුණුවීම් කරනවා.

කොළඹට නෑවිත් සූරියවැව පුහුණුවීම් කරන්නේ ඇයි?
මම ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවට බැඳුණේ සාමාන්‍ය සෙබළියක් විදියට. එහෙත්, ක්‍රීඩා පුහුණුවීම් සඳහා නිදහස් කරලා තියෙනවා. මට ඕනෑ නම් කොළඹ ඉඳන් පුහුණුවීම් කරන්නත් තිබුණා. ක්‍රීඩාවේ උඩට යනකොට පුහුණුකරු මාරු කරන අයත් ඉන්නවා. මම කැමති වුණේ නැහැ කොළඹ යන්න. මට ඒ පරිසරය හරියන්නේ නෑ. ඒ කලබලකාරීත්වයට මම කැමති නෑ. හිතට අවුල්. අනෙක මම පුහුණුකරු මාරු කරන්නත් කැමති වුණේ නැහැ.
ගත්ත තීන්දුව හරි කියලා මම හිතනවා අද ඉන්න තැන නිසා. එහෙම නැතිව කොළඹට ගියා නම් මගේ ක්‍රීඩාව දුර්වල වෙන්නත් තිබුණා. පුහුණුකරුගේ කැපකිරීම සහ උත්සාහය ලොකුයි. මම 2017 ආසියානු ශූරතාවට දුවනකොට කකුලේ ආබාධයක් තිබුණා. අනෙක් ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් සති දෙකකට කලින් පුහුණුවීම්වලට ඉන්දියාවට ගියා. ඒත් මම අන්තිම මොහොත වෙන තුරු ලංකාවේ හිටියා. අන්තිම පුහුණුවීමේදී මට හොඳටම අමාරු වුණා. ඉන්දියාවේ යන්න බෑම කිව්වා. ඒත්, ඔහු කිව්වේ ගිහින් බලමු කියලයි. දුවන්න බැරි නම් අයින් වෙන්න කිව්වා. ඔහුගේ තල්ලුවෙන් මම ගියා. රන් පදක්කමත් ගත්තා. ඔහු රැයක්, දවාලක් නැතිව ඒ ගැන බැලුවා. දන්න අයගෙන් ප්‍රතිකාර හෙව්වා, දාන්න සුදුසු සපත්තු ගැන හෙව්වා, ඉන්ටර්නෙට් එකෙන් බැලුවා.

ක්‍රීඩාව කියන්නේ ශරීරයේ වැඩක් විතරක් නෙවෙයි. මොළය, මානසික සැහැල්ලුව සහ මානව සම්බන්ධතාත් වැදගත් නේද?
ඇඟේ හයිය තිබුණ පළියට ධාවන ශූරයෙක් වෙන්න බෑ. හොඳ ආහාර ගන්න ඕනෑ. නිදහසක් තියෙන්න ඕනෑ. සෞඛ්‍යය තියෙන්න ඕනෑ. මානව සම්බන්ධතා ඕනෑ. බුද්ධිය තියෙන්න ඕනෑ. කොච්චර දියුණු ක්‍රමවේද පාවිච්චි කරන පුහුණුකරුවෙක් වුණත්, ඒ මිනිස් සම්බන්ධය නැතිව දුවන්න ලේසි නෑ. පුහුණුකරු මගේ ගැන හැමදේම දැනගෙන ඉන්න ඕනෑ. මගේ මානසික මට්ටම, ශාරීරික සුදුසුකම් එක්ක තමයි පුහුණුවීම් කාලසටහන හදන්නේ. මම අනෙක් අය පහත් කරන්නේ නෑ. ඒත්, මට පුහුණුකරු මාරු කරන්න ඕනෑ නැහැ. ඔහු නිසා තමයි මම අද මෙතැන ඉන්නේ. තව කෙනෙක් ගාවට යන්න ඕනෑ නැහැ. ඒක මගේ තෝරාගැනීමක්.

2018 දී ඉන්දුනීසීයාවේ තිබුණ ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙලේදී ඔබට ලොකු අවස්ථාවක් තිබුණා. කලින් අවුරුද්දේ ආසියානු මලල ක්‍රීඩා උළෙලේ රන් පදක්කම දිනලා හිටි ඔබට දිනන්න බැරි වුණා. පරාජයෙන් පස්සේ මාධ්‍යවලින් ඒ ගැන අහද්දී ඔබ පුහුණුකරු හිටියා නම් දිනන්න තිබුණා කියලා හඬාවැටුණා.
මම ඒ ගැන කතා කරන්න උනන්දු නෑ. ගිය දේ ගිහින් ඉවරයි. මට ඒ තරගයේ පළවැනි වටයෙන් කැපෙන්න සිද්ධ වුණා. මාත් එක්ක පළවැනි වටයේ දිව්වේ හොඳම හතරදෙනා. මම හිටියේ ලොකු මානසික පීඩනයක. මම තනියෙන් තරගවලට ගිහිල්ලාම නෑ. මම හිටියේ ආසියානු රන් පදක්කමක් බලාපොරොත්තුවෙන් නිසා, පුහුණුකරු හිටියා නම් හොඳයි කියලා හිතුණා. අද මට ඒ ගැන කාටවත් චෝදනා කරන්න ඕනෑ නැහැ.

ගෑනු ළමයෙක් ක්‍රීඩාවේ ඉන්න එක ගැන ගෙදරින් සීමා තිබුණාද?
තාත්තා මට අවුරුදු දහතුනේදී විතර නැති වුණා. අම්මාගෙන් මට කිසි විරුද්ධත්වයක් තිබුණේ නැහැ. අපේ දක්ෂතාවෙන් ඉදිරියට යන්න ඉඩ දුන්නා. අයියලා උදව් කළා. මම ගුවන් හමුදාවට බැඳෙන තුරු වියදම් බලාගත්තා. තිබුණ ප්‍රශ්නය තමයි එයාලාටත් වියදම් කරන්න අමාරු වුණ එක. අම්මා සහ අයියා ගොවිතැන් කරලා, කුලී වැඩ කරලා මුදල් හෙව්වේ. සපත්තු දෙකක් ගන්න, ඇඳුමක් ගන්න, ගමන් වියදම්, කෑමබීම ගැන හරි අමාරුකම් තිබුණා. ඒත් මම කනිෂ්ඨ ජාතික තරගවලදී එක් වතාවක් දෙවැනි තැනට ආවා. ඒ හැරුණාම පොඩි කාලයේ ඉඳන් මම ජාතික ශූරිය වුණා. පුහුණුකරු ළඟ තිබුණ කලින් අය පාවිච්චි කළ සපත්තු දාගෙන දිව්වා. සමහර වෙලාවට සපත්තු ඉරිලා. සපත්තු නැතිව දියපට්ට එක්ක දුවපු අවස්ථාත් ඕනෑ තරම්.

පුහුණුවීම් කරන්නේ කොහොමද?
සූරියවැව මාත් එක්ක පුහුණුවෙන කණ්ඩායමක් ඉන්නවා. ගුවන් හමුදාවේ තවත් දෙන්නෙක් ඉන්නවා. යුද හමුදාවේ දෙන්නෙකුත් ඉන්නවා. කනිෂ්ඨ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් ගොඩක් ඉන්නවා. මට ග්‍රවුන්ඩ් එකට යන්න විනාඩි දහයයි. පාරේ වෙලාව නාස්ති වෙන්නේ නෑ. කොළඹ පැයක් පුහුණුවීම් කරන්න ගියොත් පැය හතරක් පාරට යනවා. උදේ සෙල්ලම් කළොත්, ආයේ හවස කරන්න බැරි තරම් මහන්සියි. ගමේ මට ඒ කරදරේ නෑ. අනෙක කොළඹ ඉන්නකොට තරග ගැනම කතා කරනවා. පීඩනය වැඩියි. ඊළඟට ඒ ඒ අය අතර ප්‍රශ්නත් එනවා. ගමේදී සැහැල්ලුවෙන් ඉන්නේ. එහේ වෙන කිසිදෙයක් මම ගමේදී දන්නේ නෑ.

පුහුණුවීම් නැති වෙලාවට කරන්නේ මොනවද?
උදේ සහ හවස පුහුණුවීම් කරනවා. ඉතිරි වෙලාව අම්මලා එක්ක ගෙදර ඉන්නේ. ලොකු අයියා කුරුණෑගල. පොඩි අයියා ගෙදර. නංගිගේ පුංචි බබා ගෙදර ඉන්නවා. මම වැඩිපුර ඉන්නේ එයා එක්ක. දවල් වරුවේ ගෙදර ලස්සනට මල් වවනවා. ඉන්ටර්නෙට් එකේ ගිහින් රේස් බලනවා. රේස් දිව්වා කියලා ගමේ අයගෙන් මට විශේෂ සැලකීමක් නෑ. ඒත්, ගොඩක් අය අඳුනගන්නවා. සූරියවැවේ ඕනෑ කෙනෙක් දන්නවා. මහ රෑ බයික් එකේ යනකොට වුණත් පොලීසියෙන් නැවැත්තුවොත් මූණට ටෝච් එක ගහලා බලලා යවනවා.

සාමාන්‍යයෙන් තරුණියන් තරුණ වයසට එද්දී ගමේම ඉන්න අය විවාහය ගැන, දරුවන් හැදීම ගැන කරදර කරනවා…
ඒ කියන විදියට ජීවත්වුණ, මා එක්ක එකට ඉගෙනගත්ත සමහර යාළුවන්ගේ ජිවිත අද හොඳයි. ඒත් තවත් අය දුක් විඳිනවා. මට වඩා බාල සමහර අයත් බැඳලා. ළමයි ඉන්නවා. සමහරුන් මගෙන් බඳින්නේ නැද්ද, ළමයින් හදන්නේ නැද්ද කියලා අහනවා. මට නම් මෙහෙම ඉන්න එක හොඳයි කියලා හිතෙනවා. මට ඕනෑ ඉක්මනට කසාදයක් බැඳගෙන අයින්වෙන්න නෙවෙයි. මට ඉලක්කයක් තියෙනවා. ඉතිරි ජීවිත කාලයේ සතුටුවෙන්න පුළුවන් දෙයක් කරන ඉලක්කයක්. මම උත්සාහ කරන්නේ ක්‍රීඩාවට උපරිම සාධාරණය ඉෂ්ට කරන්න. ඒත්, ක්‍රීඩාවෙන් අයින්වෙන කාලයක් තියෙනවානේ. ඒ කාලෙට ජීවිතේ අනෙක් පැත්ත හිතනවා. හැමදාම දුවන්න බෑ තමයි. අපේ පැත්තේ සමහර ගෑනු ළමයින් කියනවා මා වගේ වෙන්න කැමතියි කියලා. මාත් එක්ක සමහර අය ජීවිතේ වරද්දාගත්තා කියලා දුක්වෙනවා. ක්‍රීඩාවෙන් අතරමග අයින්වුණ සමහර අය, අදටත් ක්‍රීඩාවේ හිටියා නම් කියා දුක්වෙනවා. මම ගමේ ඉන්න අනෙක් අයට පුළුවන් තරම් උදව් කරනවා. සපත්තු ගන්න, ඇඳුම් ගන්න, කෑමවලට උදව් කළා. නුවරඑළියේ පුහුණුවීම් යන දවසට වියදමෙන් බාගයක් විතර දරන්නේ මම. මොකද, කලින් විඳපු දුක මම දන්නවා. මට ගුවන් හමුදාවෙන් ලැබෙන පඩියෙන් සෑහෙන මුදලක් ඔවුන් වෙනුවෙන් වැය කරනවා. ඒ අයට මම ග්‍රවුන්ඩ් එකේදී වීරයෙක්. ඒත් කවුරු හරි මා වගේ වෙන්න කැමතියි කියද්දී, මම වැඩිපුර කැමති මා ලබපු ජයග්‍රහණවලටත් වඩා සාමූහික හැඟීමට පුරුදු වෙනවා නම්.

ක්‍රීඩාවෙන් පස්සේ ගෙවන ජීවිතය මොන වගේ වේවිද?
මොනවා වේවිද, මම කොහේ ඉඳීවිද කියන්න දන්නේ නෑ. මම දැනට කියන්නේ ක්‍රීඩාවට සම්බන්ධ වෙන්න කිසිම අදහසක් නැති බව. ඒත් මගේ පුහුණුකරු කියන්නේ මම ආයේ පිටියට එන්නේ නැති බව කීවත්, ක්‍රීඩාවට සමුදෙන්න මට බැරිවේවි කියලා. ඕනෑ නම් ක්‍රීඩාවට සමුදීලා වෙනසකටත් එක්ක මාසෙකට විතර ගෙදර ඉඳීවිලු. ඒත් ඊට පස්සේ ආයෙත් මොනවා හරි කරන්න පිටියට බහීවිලු. මම ක්‍රීඩාවෙන් විශ්‍රාම ගියාට පස්සේ ජීවිතේට ලෑස්තිවෙලා ඉන්නේ. අද මම ලංකාවේ අංක එකේ ඉන්න නිසා, ගොඩක් අය මා ගැන උනන්දුයි. ඒත්, රේස් කිහිපයක් පැරදීගෙන එනකොට ගොඩක් අයට මා අමතක වේවි. මට කලින් අයගේ අත්දැකීම්වලින් ඉගෙනගන්න ලැබුණු දේ තමයි ඒක. ක්‍රීඩාවෙන් සමුගත්තාම, මට තවත් එක් කාන්තාවක් විදියට ජීවිත සටන කරන්න සිදුවේවි.■

රටේ ඉපදෙන දරුවන් ගැන හරිම දුකයි – සන්ධ්‍යාඑක්නැළිගොඩ

කේ සංජීව

January 28, 2021

අදඅපි පත්වෙලා තියෙන තත්ත්වය ඉතාම බිහිසුණු තත්ත්වයක්, මේ රටේ නායකයා වෙලා ඉන්නේ දේශපාලනය නොදන්න කෙනෙක්.

2010 ජනවාරි 24 වෙනිදා කියන්නේ ප්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ කියන මාධ්‍යවේදියා, සමාජ ක්‍රියාකාරිකයා පැහැරගෙන ගොස් අතුරුදන් කරලා දාපු දවස. මේ අවුරුද්දේ ජනවාරි 24 වැනිදාට ප්‍රගීත්ගේ ජීවත්වීමේ අයිතිය පැහැරගෙන අවුරුදු 11ක් වෙනවා. පසුගිය යහපාලනය අවධියේ ප්‍රගීත්ට මොකද්ද වුණේ කියන දේ සොයා ගැනීම සඳහා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විමර්ශනයක් කළා. එම විමර්ශනයට අදාළව ප්‍රගීත්ට මොකද්ද වුණේ කියන ගැටලුවට, එම උභතෝකෝටිකයට පිළිතුරු ලැබුණා. එහෙත් තවමත් ප්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ කියන පුරවැසියාට යුක්තිය ඉටුවෙයි කියන එක පෙනෙන තෙක් මානයකවත් නැහැ. ප්‍රගීත් අතුරුදන් කරලා අවුරුදු 11ක් වුණත් ප්‍රගීත් නාමය ජීවග්‍රහයෙන් මේ සමාජය මත පවත්වාගෙන යන්නට ඇය තවමත් ශක්තිමත්! ඇය තවමත් ප්‍රගීත් වෙනුවෙන් සටනේ සිටින්නී, ප්‍රගීත් අතුරුදන් කරලා අවුරුදු 11ක් ගතවෙන්න ඔන්න මෙන්න තියලා මම ඇය මුණ ගැහුණා. ඇය ප්‍රගීත්ගේ බිරිඳ සන්ධ්‍යා එක්නැළිගොඩ.

ප්‍රගීත් වෙනුවෙන් කළ අරගලය තුළින් ඔබේ අරමුණ ඉටු වුණාද ?
බොහෝ දෙනෙක් දන්නවා මම මේ ගමන තුළ කොතරම් අපහස වින්දාද කියලා. මේ රටේ යම් ගැහැණියක් ඉතාම නරක විදිහට අපහාසයට ලක් වුණා නම්, ඒ ගැහැණිය මම තමයි. මගේ මේ අරගලයේ ප්‍රධාන අරමුණු තුනක් තියෙනවා. එකක් මේ රටේ අධිකරණ ක්‍රමවේදය. අධිකරණය කොහොමද මට සහය කරගන්නේ කියන එක. අනිත් එක, මම මේ රටේ පොදු අරගලයේ කොටස්කාරයෙක් විය යුතුයි කියන එක. තුන්වැනි කාරණය මම පැහැදිලිව දැනගෙන හිටියා මේ රටේ භූමිය තුළ මොනවා හරි කරන්න නම් අන්තර්ජාතික වශයෙන් සහයෝගය අත්‍යවශ්‍යම වෙනවා කියලා. කොහොමද මේක ජාත්‍යන්තර තලයේ අරගලයක් බවට පත් කරන්නේ, කියන කරුණෙදි මම හිතන්නේ මං කරපු වැඩ කොටස වගේම මට සහය වෙච්ච අනිත් අයගෙ කාර්යභාරයත් අගය කරනවා. මොකද ඒකත් මේ ගමනට රුකුලක් වුණා.
මේ අරගලය තුලින් මම බලාපොරොත්තු වෙච්ච දේ නම් 100% ඉටු වුණේ නැහැ. හැබැයි අපි 2015 පස්සේ සිද්ධ වෙච්ච දේවල් පිළිබඳ යථාර්ථවාදීව බැලිය යුතු වෙනවා. ඒක තමා මගේ කියවීම. ඒ තුළ නඩුවක් ගොනු වීම වෙනකන් ආපු ගමන ප්‍රමාණවත් කියන එකයි මගේ හැඟීම. ප්‍රමාණවත් කියන්නේ මොකද ඒකෙදි අපරාධකරුවන්ට දඬුවම් දීම සිද්ධවේවි කියන ඉලක්කය තිබුනත්, අපි දැනගත යුතු වෙනවා මේ අපරාධවලට සම්බන්ධ කරගෙන තියෙන පුද්ගලයින් මේ රටේ දේශපාලනඥයින්ට අවශ්‍ය පුද්ගලයින්. ඒ දේශපාලන බලපෑම් මත අපිට ලැබුණු දෙය තමයි මේ. මම කැමතියි මේ අපරාධකරුවන්ට දඬුවම් දීලා නඩුව අවසන් කරන තැන දක්වා ගියා නම්. ඒක තමා ඉලක්කය වුණේ.
අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට මේ ගමන යන්න සිද්ධ වුණේ බලපෑම් එක්ක. ඊළඟට හමුදාව කියන සාධකය මේවා එක්ක තමයි මේ පරීක්ෂණ ඉස්සරහට ගියේ. මේ අපරාධවලට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගත්තට පස්සේ එවකට හිටපු ජනාධිපතිවරයා ප්‍රසිද්ධියේ කියනවා මේ අපරාධ වලට සම්බන්ධ රණවිරුවන් සිරගත කරගෙන ඉන්නවා කියලා. රටේ නීතියට පිටින් මිනිහෙක් පැහැරගෙන ගිහිල්ලා මරලා එයාගෙ සිරුරත් අතුරුදහන් කරපු පුද්ගලයෙක් කොහොමද රණවිරුවෙක් වෙන්නේ? ඒ අයගේ රාජකාරිය නෙමෙයි ඒ. සමහර විට ඔබට කියන්න පුළුවන් මේ අයට කවුරුහරි දීපු නියෝගයක් තමා මේ කළේ කියලා. මම පැහැදිලිවම දන්නවා ඔීනෑම පුද්ගලයකුට ඉහළින් එන නියෝග එම පුද්ගලයා ක්‍රියාත්මක කරන්නේ අර ඉහළ පුද්ගලයාගේ බලය තමන්ට ආරෝපණය කරගෙන. එතකොට ඒ පුද්ගලයින් කිසිසේත්ම අහිංසකයින් නෙමෙයි. ඒ නිසා තමයි මේ සියලුම අපරාධ කරපු පුද්ගලයින්ට දඬුවම් ලැබිය යුතුයි කියන තැන මම ඉන්නෙ.

මට හිතෙනවා ප්‍රගීත් ගේ අතුරුදන් වීම පිළිබඳ පරීක්ෂණ තවත් ඉස්සරහට යන්න තිබුණා කියලා. හමුදාවේ බලපෑම මත සහ ඔවුන් තොරතුරු සැඟවීම මත මෙම පරීක්ෂණ යම් ආකාරයකට අඩාල වෙනවා..
ඒක තමයි ශ්‍රී ලංකාවේ තියෙන විමර්ශනවල ස්වභාවය. යුද හමුදාව කියන්නේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව කියන්නේ මේ රටේ රාජ්‍ය ආයතන. ඉතින් අපරාධයක් සොයා ගැනීම සඳහා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව කටයුතු කරනකොට මේ අනිත් කොටස වන යුද හමුදාව මේ අපරාධ විමර්ශනය සඳහා අවශ්‍ය තොරතුරු ලබා දෙන්නේ නැහැ. අසත්‍ය තොරතුරු දෙනවා. ඒ අසත්‍ය තොරතුරු අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරනවා. මෙහෙම දේවල් කොහොමද යුද හමුදාවක් කරන්නෙ? මොකද රටක අපරාධයක් සිදුවුණාම ඒ අපරාධය පිළිබඳ සොයන කොට ආණ්ඩුවේම අනික් යාන්ත්‍රණය ඒකට සහාය දෙන්නෙ නැහැ. ඉතින් කොහොමද මේ රටේ පුරවැසියෙකුට යුක්තිය ඉෂ්ට වෙන්නේ?

මේ වන විට මේ සම්බන්ධයෙන් නඩුවක් ගොනු වෙලා තියෙනවා අධිකරණයේ. අනිත් පැත්තෙන් මේ අපරාධ පිළිබඳව විමර්ශනය කරපු නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට අරගෙන තිබෙනවා. සමාජයේ ලොකු කතාබහක් ඇතිවෙලා තියෙනවා මෙවැනි පරීක්ෂණ මෙහෙය වූ නිසා යම් දේශපාලන හස්තයක් ක්‍රියාත්මක වුණා කියලා..
අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ශානි අබේසේකර මහත්මයා සහ අනෙක් නිලධාරීන්ට උරුම වෙලා තියෙන තත්ත්වය ගැන ඉතා ලොකු කම්පනයක මම ඉන්නේ. මොකද අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් විදිහට ඒ අය යුනිෆෝම් එක ගන්නෙ මේ රටේ අපරාධ හොයන්න. අපරාධ කරන පුද්ගලයා තරාතිරම නොබලා හොයා ගැනීමයි මේ රටේ පුරවැසියන් වෙනුවෙන් ඔවුන්ට තියෙන වගකීම. ඒ වගකීම ඉෂ්ට කිරීම හේතුවෙන් ඒ නිලධාරීන්ට හිරගෙදර තපින්න වෙනවා නම්, ඒක මේ රටේ ඛේදවාචකයක්. මම හොඳටම දන්නවා මේ දැන් ඉන්න අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන්වත්, මේ අපරාධ පරීක්ෂණවලට සම්බන්ධ නීතිඥවරුන් විසින් බියවද්දා තිබෙනවා. ඒක කරන්නේ මේ සිදුවීම් උදාහරණයට ගනිමින්. ඒකෙන් පැහැදිලි වෙනවා මේ විදිහට මේ නිලධාරීන්ගෙන් පළිගන්නේ අපරාධකාරයෝ කියලා. ඒකයි මම කියන්නේ මේක මේ රටේ ඛේදවාචකයක් කියලා.
දීර්ඝ කාලයක් ඔබ දරුවන් සමග විශාල අරගලයක් ගෙන ගියා නැති වෙච්ච තමන්ගේ සැමියා, තම දරුවන්ගේ පියා වෙනුවෙන්. ඔහුට මොකද වුණේ කියන එක දැන ගන්න. ඒ අරගලයේ දී සමාජය තුළින් විශාල පීඩනයක් ඔබට එල්ලවෙනවා. විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ගෙන්.
රාජපක්ෂවාදීන් කියන ජාතිය එක රාමුවක විතරයි හිතන්නෙ. එයින් පිට ඔවුන්ට හිතන්න හැකියාවක් නැහැ. ඔවුන්ගේ ඒ රාමුවට යම් කිසි කෙනෙක් බලපෑමක් කරනවා නම් එයාට පිළිතුරු දෙන්නේ අසභ්‍ය වචනයෙන්. ඊට වඩා මෙවැනි තත්ත්වයක් ඇති වුණොත් ඒ පුද්ගලයා පත්වන තත්ත්වය ගැන හිතන්න ඔවුන්ට චූටි බුද්ධියක් වත් නැහැ. ඒ අය හිතන්නේ කවදාවත් තමන් සමාජයේ එවැනි බලපෑමට ලක්වෙන්නේ නැහැ කියලා. මොකක් හරි දුකක් එයාලට සිදුවෙන්නේ නැහැ කියලා. ඒක නිසා ඒ අය පැහැදිලිවම දන්නෙ අසභ්‍ය වචන කියන්නයි, ඡායාරූප විකෘති කරන්න විතරයි. නමුත් මම හිතන්නේ ඒක මේ පොදු සමාජය නිරූපනය කරන චිත්‍රය නෙමෙයි. රාජපක්ෂවාදීන් විසින් මෙහෙයවන ලද කණ්ඩායම් වල ක්‍රියාකලාපය. ඒ අය සමහරවිට අන්තර්ජාලය තුල ව්‍යාජ අනන්‍යතාවන්ගෙන් පෙනී සිටිනවා. ඒ අයට තමන්ගේ මුහුණවත් පෙන්නන්න බැහැ. මොකද ඒ තරමටවත් ඒ අයට හයිය නැහැ. එච්චරට දුර්වලයෝ.

අපි පහුගිය කාලේ දැක්කා මේ වගේම හේතු මත අරගල කරපු කාන්තාවෝ. හැබැයි ඒ බොහෝ දෙනෙක් අරගල කළේ තමන්ට ඇබැද්දියක් වුණාම විතරයි. නමුත් ඔබ ලංකාවේ තිබුණ අරගලවල සක්‍රීය චරිතයක් වුණා. මොකක්ද මේකට හේතුව?
මගේ අරගලය අර්ථවත් වෙන්නේ මම පොදු අරගලයෙත් කොටස්කාරයෙක් වුනොත් විතරයි. අනෙක මට ලැබෙන අවස්ථාවක් මම පොදු අරගලයකට කැප නොකළොත් මම ආත්මාර්ථකාමී ගැහැනියක් වෙනවා. මට ඒ තැනට වැටෙන්න ඕනෑ නැහැ. මොකද උතුර ද දකුණ ද සිංහල ද දෙමළ ද මුස්ලිම්ද මිනිස්සු අතුරුදහන් වෙච්ච අයට දැනෙන දුක වේදනාව එකයි. මේ හැම කෙනෙක්ගේම ගලායන ලේ එක පාටයි. කඳුළු එකයි. ඉතිං එහෙම නම් මට කොතන හරි මොහොතක් ලැබෙනවා නම් ඒ මොහොත මගේ සැමියා විතරක් නෙවෙයි පොදු අරගලය වෙනුවෙන් මම භාවිතා කරන්න පැකිලෙන්නේ නැහැ.

එළඹෙන 24 වෙනදාට ප්‍රගීත් අතුරුදහන් වෙලා වසර 11 ක් පිරෙනවා. මේ වෙද්දි අපි නැවත වතාවක් වටයක් කැරකිලා හිටපු තැනටම ඇවිදින් නේද?
මම හිතන්නේ අපි 2010 හිටියට වඩා ඉතාම නරක තැනකට තමයි අද ඇවිල්ල තියෙන්නේ. මොකද 2010 දී මේ රටේ විශාල වශයෙන් මිනිසුන් අතුරුදහන් වුණා. මරාදැම්මා. දූෂණ- වංචා සිදුවුණා. මේ සියලු දේවල් තිබ්බත් මහින්ද රාජපක්ෂ දේශපාලනඥයෙක්. දේශපාලනය දන්න නායකයෙක්. ඒ කාලේ මේ රටේ යම් තරමකට ස්වාධීන ආයතන තිබ්බා. ඒ තියෙන පොඩි ඉඩ හරි පාවිච්චි කරලා තමන් ස්වාධීනව කටයුතු කරන්න ඕනෑ කියලා හිතන මිනිසුන් හිටියා. ඉතින් ඒ අයට කිසියම් වූ ශක්තියක් තිබ්බා එකට ගොනු වෙලා වැඩ කරන්න. අද අපි පත්වෙලා තියෙන තත්ත්වය ඉතාම බිහිසුණු තත්ත්වයක්, මේ රටේ නායකයා වෙලා ඉන්නේ දේශපාලනය නොදන්න කෙනෙක්.

පුරවැසියෙක් විදිහට මවක් විදිහට මේ රට ගැන ඔබට දැන් දැනෙන හැඟීම වචන කළොත්..
කවදාවත් දියුණුවෙන්නෙ නැති රටක්. මේ රටේ ඉපදෙන දරුවන් ගැන හරිම දුකයි. මේ රටේ පාලකයන්ට අවශ්‍ය වහල්ලු. ඒ වහලුන් සම්පාදනය කරමින් ඉන්නවා. ඒකට අපි වගකිව යුතුයි කියන එක මම දන්නවා. මොකද පහුගිය කාලේ, පහුගිය අවුරුදු පහ තුළ අවස්ථාව තිබුණ කාලෙදිවත් මේ රටේ පොදු ජනතාව දේශපාලනිකව නිවහල් මිනිසුන් කරන්නම්, නිදහස්ව හිතන්න පුළුවන් මිනිස්සු බවට පත් කරන්න අවශ්‍ය දේශපාලන දැනුම ලබා දුන්නේ නැහැ. මේ රටේ මානව හිමිකම් ක්‍රියාධරයන් වගේම සිවිල් සංවිධාන ඒකට වගකිව යුතු වෙනවා.■

චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයක් මෙහේ හදන්න බෑ – ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර

තරිඳු උඩුවරගෙදර

January 28, 2021

ප්‍ර භූන්ටත් කොවිඩ්-19 හැදෙනකොට, දැන් ලංකාවේ වසංගතයේ තත්වයේ බරපතළකම තේරෙනවා කියලා සමහරුන් කියනවා…
ප්‍රභූන් කියලා අමුතු ජාතියක් නෑ. සමාජයට කොවිඩ් ඇවිත් තියෙනවා. දේශපාලනඥයන් කියන්නේ සමාජය එක්ක වැඩිපුරම ගැටෙන මිනිසුන්. අපට සංචරණය නවත්වන්න බෑ. උත්සවවලට යන එක නවත්වන්න බෑ. ඒ නිසා වැඩිපුරම හැදෙන්න තිබුණේ දේශපාලනඥයන්ට. ඒත් අපි පරෙස්සමෙන් බොහෝ අවස්ථාවල හිටියා. ඒත්, අවදානමක් තිබුණා. පාර්ලිමේන්තුවට වැළඳීම විශේෂ දෙයක් ලෙස කියන්න බෑ. ඒක වැරදි කතාවක්. සමාජයේ ගැවසෙන ප්‍රමාණය එක්කයි මේක තීන්දු වෙන්නේ.

ආසාදනය වීමෙන් පසු ඒ ගැන ප්‍රසිද්ධියේ නොකියා නිහඬව සිටි ප්‍රභූන් ගැනත් වාර්තා වුණා. ඒත් ඔබ ප්‍රසිද්ධියේ කීවා…
ඔව්, මට මුලින් උණ තිබුණා. මම දවසකට පස්සේ කොළඹ ගෙදර වෙනම කාමරයක හිටියා. වෙනම වැසිකිළියක් පාවිච්චි කළා. ඒ සැකයක් තිබුණ නිසා. මම ඇත්තටම හිතුවේ මේ ඩෙංගු කියලා. මගේ අතපය රිදෙන්න පටන්ගත්තා. කොන්ද රිදෙන්න පටන්ගත්තා. මම පීසීආර් පරීක්ෂණයක් සහ ඩෙංගු පරීක්ෂණයක් කළා. මගේ පීසීආර් පොසිටිව් වුණා. ඩෙංගු නෙගටිව් වුණා. මම මේක ප්‍රසිද්ධ කළේ මා එක්ක ආශ්‍රිතයන් ඉන්නවා නම්, ඔවුන්ට නිරෝධායනය වෙන්න. සමහර අය රෝග ලක්ෂණ තියාගෙන සද්ද නැතිව ඉන්නවා. මම ඒකයි මිනිසුන්ගෙන් ඉල්ලන්නේ උණ, හෙම්බිරිස්සාව, උගුරේ වේදනාව, කන්න බැරිකම ආදි සියල්ලම කොවිඩ් ලක්ෂණයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා පරෙස්සම් වෙන්න, පීසීආර් කරන්න, ස්වයං නිරෝධායනයට ලක්වෙන්න කියලා. ඒකෙන් ගොඩක් අය ආරක්ෂා වෙනවා.

කොවිඩ්-19 ආසාදිත කෙනෙක් විදියට ඔබට කොවිඩ්-19 පාලනය ගැන කියන්න තියෙන්නේ මොනවාද?
දැන් තියෙන තත්වය ටිකක් බරපතළයි. තවදුරටත් මේ පැතිරීම වළක්වන්න බැහැ. නිරෝධායන මධ්‍යස්ථාන ප්‍රමාණවත් නැහැ. එන්න එන්නම කොවිඩ්-19 අසාදිතයන් වැඩි වෙනවා. හමුදාවට මේක දරාගන්න පුළුවන් තත්වයක් නෙවෙයි. ආණ්ඩුව නිරෝධායන මධ්‍යස්ථානයක් දැම්මාම ආහාර දෙන්න ඕනෑ. යටිතල පහසුකම් සම්පාදනය කරන්න ඕනෑ. ප්‍රවාහනය කරන්න ඕනෑ. ඒක කරගෙන යන්න පුළුවන් තත්වයක් නෙවෙයි තියෙන්නේ.
සෞඛ්‍ය කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රමාණවත් නොවෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා. ඒ නිසා මම ඉල්ලන්නේ කරුණාකරලා නිවෙස්වල නිරෝධායනය වෙන්න ඉඩ දෙන්න. ස්වයං නිරෝධායනයට තමන්ගේ ගෙදර පහසුකම් තියෙන අයට ඒක කරන්න පුළුවන්. ඒකෙන් ආණ්ඩුවට යන වියදම සෑහෙන අඩු කරගන්න පුළුවන්.
උණක්, හෙම්බිරිස්සාවක්, කැස්සක්, කට තිත්ත නම් මුලින් සෞඛ්‍ය අංශවලට දැනුම්දීලා ගෙදර වෙනම කාමරයක තනි වෙන්න, සෞඛ්‍ය අංශවලට ඒ ගැන දැනුම්දෙන්න පුළුවන්. මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරුන් ලවා පරීක්ෂා කරලා ගෙදර වෙනම කාමරයක් සහ වැසිකිළියක් තියෙනවා නම් තනි කරන්න පුළුවන්.
සමහර අයට කිසි රෝග ලක්ෂණයක් නැහැ. එයාලා පොසිටිව්. එයාලා නිරෝධායන මධ්‍යස්ථානවල ඉන්නවා. සත පහකට වැඩක් නෑ. කන්න බොන්න දෙමින් තියාගෙන ඉන්නවා. ආණ්ඩුව බලාගන්න ඕනෑ වසංගතයෙන් අසාධ්‍ය වෙන අය සහ ගෙදර ඇතුළේ නිරෝධායනය වෙන්න බැරි අය. සාමාන්‍ය අය මධ්‍යස්ථානවල දැම්මාම, ඒවායේ සලකන්නැතිව ගිය ගමන් වීඩියෝවක් දාලා ආණ්ඩුවට බණිනවා. ඒත් අනෙක් පැත්තෙන් ආණ්ඩුවට මේක කරන්නත් බෑ. කාර්ය මණ්ඩලයත් මදි.
මේ ප්‍රශ්නයේ තව පැත්තක් තියෙනවා. පිටරට ඉන්න හැටදාහක් විතර ලංකාවට එන්න ඉන්නවා. ඔවුන්ට පහසුකම් සපයන්නත් සූදානම් වෙන්න ඕනෑ. නැත්නම් විශාල විනාසයකට යන්න ඉඩ තියෙනවා. ඔවුන් ගැනත් බලන්න එපැයි.

නිරෝධායන කඳවුරුවලට යන්න මිනිසුන් කැමති නැහැ…
අන්න ඒකයි. මිනිසුන් ඉදිරිපත් වෙන්නේ නැහැ. සමහර අය නිරෝධායන කඳවුරුවලට යන්න කැමති නැති නිසා හැංගිලා ඉන්නවා. දවස් කිහිපයකින් මේ අසනීපය ඉවරවෙනවා. රෝග ලක්ෂණ නැති කෙනෙකුට පොඩි නිවාඩු කාලයක් වගේ. මේ අය ගෙදර හරියටම නිරෝධායනය වෙනවාද කියලා බලන්නට මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරුන්ට සහ ආරක්ෂක අංශවලට පුළුවන්. ඒ ක්‍රමය ආවොත් ආසාදිතයන් සහ සැකයක් තියෙන අය ඉදිරිපත්වීම සහ සෞඛ්‍ය අංශවලට සහයෝගය දැක්වීම මීට වඩා වැඩි වේවි.

රාජ්‍ය ඇමතිවරයෙක් විදියට ඔබට ලැබුණේ ප්‍රධාන ධාරාවේ විෂයක් නෙවෙයි. ඒත් කොහොමහරි තමන්ට ලැබුණ විෂයෙන් රටේ අවධානය දිනාගන්න ඔබ සමත් වුණා…
මේ විෂය අතපසු වූ විෂය ක්ෂේත්‍රයක්. ලංකාවේ බලය බෙදීම නිසා වැඩිම හානියක් සිදු වූ විෂයක් මේක. මීට පෙර මා දැරූ තනතුර ක්‍රීඩා අමාත්‍යධුරය. බලය බෙදීම නිසා ක්‍රීඩාවට හානියක් වෙලා තිබුණා. මොකද පළාත් සභාවලට ක්‍රීඩාව බාරදුන්නාම, ඒක දුවවන්න පළාත් සභාවලට සල්ලි නෑ. ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශයේ මුදල් ටික තියෙන්නේ මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ. සාමාන්‍යයෙන් පළාත් සභාවලට ක්‍රීඩා කටයුතු කරන්න කියලා මධ්‍යම ආණ්ඩුවෙන් සල්ලි දුන්නේ නෑ. ඒත් මම ආවාට පස්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඒකට අවශ්‍ය ශක්තිය දුන්නා. දැන් මට ඇවිල්ලා තියෙන්නේත් බලය බෙදීම නිසා ප්‍රශ්න ඇති වූ ක්ෂේත්‍රයක්. අත් යන්ත්‍ර, පේෂකර්ම, ඇඟලුම් නිෂ්පාදන විෂයන් පළාත් සභාවලට තමයි අයිති. ලංකාවේ පේෂකර්ම දෙපාර්තමේන්තුව නිකම් ආයතනයක් විතරයි. ඒකේ සම්පූර්ණ වැඩපිළිවෙළ තියෙන්නේ පළාත් සභාවල කර්මාන්ත අධ්‍යක්ෂවරුන් යටතේ. ඔවුන්ට ආයතන පවත්වාගෙන යන්න මුදල් නෑ. ඒක තමයි ක්ෂේත්‍රය කඩාවැටීමට හේතුව.

එහෙනම් ප්‍රශ්නය බලය බෙදීම නෙවෙයි. බලය තියෙන අයට මුදල් නොදීම…
බලය බෙදුවාට මුදල් දෙන්නේ නැහැනේ ප්‍රායෝගිකව. දැන් මට ඒකට අත ගහන්න සිදුවෙලා. මම පුළුවන් විදියට වැඩපිළිවෙළ පටන්ගත්තා. මම ඉල්ලපු ප්‍රමාණයට මුදල් නොලැබුණත්, ලැබුණු මුදලින් විශාල වැඩකොටසක් කරනවා. ඒ අනුව තමයි අත්යන්ත්‍ර සහ බතික් නිෂ්පාදන වෙනුවෙන් වැඩපිළිවෙළ රාශියක් පහුගිය කාලයේ කළේ. නත්තල් උත්සවය, කඨින පිංකම ආදි අවස්ථාවල අපි මැදිහත් වුණා. මට මේ අසනීපය ආවේ නැති නම් තෛපොංගල් උත්සවය සමරන්නත් මම සම්බන්ධ වෙනවා. පෙබරවාරි 04 වැනිදා සිංහ කොඩිය නිෂ්පාදනය කරනවා. අවුරුදු උත්සව එක්ක විශාල වැඩකොටසකට සම්බන්ධ වෙනවා. අපට ලැබෙන අමාත්‍යාංශය මොකක්ද කියන එක බලන්නේ නෑ. ලැබෙන ඕනෑ තැනක නිර්මාණශීලී වැඩක් කරන්න බලනවා. ජනතාවට අලුත් අත්දැකීමක් ලැබෙන විදියේ වැඩක් කරන්න මහන්සි වෙනවා. අපට ලැබෙන පහසුකම් තුළ, ලැබෙන විෂයක් ඇතුළේ නිර්මාණශීලීව කරන්නේ මොකක්ද කියන එකයි වැදගත්.

ඔබ ලංකාදීපයට කියා තිබුණා ශ්‍රීලනිපයට සිදුවෙන අසාධාරණය ගැන දැන් ‘කෙඳිරියක්’ තියෙන බව…
ශ්‍රීලනිපය මේ ආණ්ඩුව පත් කරන්න වැඩ කරපු පක්ෂයක්. මේක නිකන්ම ගිහින් තනතුරු ගත් පක්ෂයක් නෙවෙයි. සැලසුම් කරලා අපට රැස්වීම්වල හූ කියනකොට, අප එළවනකොට අපි ගිහින් ජනාධිපතිතුමා එක්ක ගිවිසුමක් අත්සන් කළා. පක්ෂය විදියට අපි ගමේ පාක්ෂිකයන්ගේ ඉඳලා, සංවිධායකවරයාගේ ඉඳලා වැඩ කළා. ඒ හැමෝගේම තමන්ගේ මට්ටම්වලදී පීඩාවන්ට මුහුණදෙන්න වුණා. ඊටපස්සේ තමයි අපි මේ ආණ්ඩුවේ ඉන්නේ.
මීට කලින් එජාප ආණ්ඩුවට අපි ගියේ වැඩ කරලා නෙවෙයි. එජාපය බලයට ගේන්න අපි වැඩ කළේ නෑ. අපි විරුද්ධ පැත්තෙන් ඡන්දය ඉල්ලුවේ. ඒත් අපි ජනාධිපතිතුමාට සහයෝගය දෙමින් ජාතික ආණ්ඩුව හදපු වෙලාවේ අපට වැදගත් තැනක් ලැබුණා. යූඇන්පීය කවදාවත් අපට මේ විදියට පක්ෂය විනාශ වීම සඳහා ක්‍රියා කළේ නෑ. ඔවුන් අපට ඉතා ඉහළ කැබිනට් ඇමතිධුර 13ක් දුන්නා. නියෝජ්‍ය ඇමති සහ රාජ්‍ය ඇමති තනතුරු තිබුණා. පක්ෂයට යම් සාධාරණ වැඩපිළිවෙලක් ක්‍රියාත්මක කරන්න හැකි වුණා. ඒත් දැන් ගැටලුවක් තියෙනවා. ආණ්ඩුකාරවරුන් පත් කිරීම, සභාපතිවරුන් පත් කිරීම, ආයතන ප්‍රධානීන් පත්කිරීම ආදිය පවා අසාධාරණයි. මන්ත්‍රීවරුන්ට ලබාදෙන ප්‍රතිපාදනවලදී පවා ශ්‍රීලනිපය හුදකලා කරලා තියෙනවා. ඒ නිසා පහළ මට්ටමේ කෙඳිරියකටත් එහා ගිය විශාල විරෝධයක් තියෙනවා. ඒ නිසයි අපි කියන්නේ, මේ ගැන කාටවත් කියලා වැඩක් නෑ. ජනාධිපතිවරයාටම තමයි කියන්නේ. එතුමා මේක බලන්න ඕනෑ. ඒකට අපි එතුමා එක්කත් යම් සාකච්ඡාවක් අනාගතයේ බලාපොරොත්තු වෙනවා.

ඔබ ශ්‍රීලනිපයෙන් කරන පැමිණිලි කෙඳිරියක් කියා කීවේ ඇයි? ගර්ජනාවක් වගේ වචනයක් දැම්මානම් හරිනේ…
අපේ ඉල්ලීම් වැරදියට තේරුම් ගන්න හොඳ නෑ. මම අදහස් කළේ ඒක. අපි මේක ආණ්ඩුවේම අයට තමයි කියන්නේ. අපි ආණ්ඩුව කඩා බිඳ දමන්න ලෑස්ති නෑ. අපේ බලාපොරොත්තුව තව අවුරුදු පහක් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයා දිනවීම මිසක්, මේ අවුරුදු පහෙන් ගෝඨාභය ගෙදර යවන්න නෙවෙයි. ඒ නිසා අපි ඉවත්වෙන බව තර්ජනය කරන්නේ නෑ. මෙහෙම ගියොත් අවුරුදු පහක් යද්දී ගෝඨාභයත් ඉවරවෙලා, ආණ්ඩුවත් ඉවරවෙලා සියල්ල ඉවර කරගන්න තැනකට තල්ලුවෙනවා. අපි භයානකකම තමයි පෙන්වලා දෙන්නේ. මේක කවුරුත් බිත්තියට හේත්තු කිරීමක් නෙවෙයි.

පොහොට්ටුව ශ්‍රීලනිපයට සලකන්න ඕනෑ මොකටද?
ඒක වැදගත් වෙන්නේ අද නෙවෙයි. තව අවුරුදු කිහිපයකින්. ජනාධිපතිතුමා තව අවුරුදු පහකින් ඉස්සරහට යන්න නම් ශ්‍රීලනිප සහයෝගය අත්‍යවශ්‍යයි. ඉතින්, අපි පාක්ෂිකයන් බලාගත්තේ නැති නම්, ඔවුන්ට කිසිදෙයක් කියන්න බෑ. එයාලා අපෙන් අහයි පොහොට්ටුවට සහයෝගය දෙන්න ඕනෑ මොකටද කියලා. තමන් විතරක් ශක්තිමත් වුණාම හරියනවා කියලා හිතන්න නරකයි. තව පක්ෂ ගණනාවක් තියෙනවා. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, සමසමාජ පක්ෂය, විමල් වීරවංශ මහතාගේ පක්ෂය, මහජන පක්ෂය ආදි සියලු කණ්ඩායම් ශක්තිමත් වුණොත් තමයි සන්ධානය ශක්තිමත් වෙන්නේ. ඒ ඒ කණ්ඩායම් දුර්වල වෙන තරමට සන්ධානයත් කඩාගෙන යනවා. තනි පක්ෂයකින් කරන්න බෑ. චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය වෙනත් කිසි පක්ෂයකට ඉඩ නොදී තනියම ඉන්නවා වගේ තනි පක්ෂයක් ලංකාවේත් හදන්න හිතනවා නම්, ඒක යථාර්ථය නෙවෙයි. චීන කොමියුනිස්ට් මෙහේ හදන්න බෑ. සන්ධානයේ අනෙකුත් පක්ෂ ශක්තිමත් කරන වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාත්මක කළ යුතුමයි. නැත්නම් ඒ පක්ෂ සන්ධානයෙන් ගැලවිලා එළියට යනවා.

ඒත් ඔවුන් හිතන්නේ තනි ආධිපත්‍යයක් හදාගන්න…
ඕනෑ කෙනෙක්ට ඕනෑ තමන් ශක්තිමත් වෙන්න තමයි. ඒකේ වරදක් නෑ. ඒත් අනෙකුත් පක්ෂ ශක්තිමත් වෙද්දී, එයාලාත් ශක්තිමත් වෙන බව තමයි මම කියන්නේ. ඒ කාලයේ ශ්‍රීලනිපය අතේ හැන්ද තියෙනකොට කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, සමසමාජ පක්ෂය වගේ පක්ෂවලට හොඳම තනතුරු දුන්නා. හොඳට සැලකුවා.

පොහොට්ටුවේ නායකයන් කියන්නේ පහුගිය කාලයේ ශ්‍රීලනිපයේ අය තමන්ට සලකපු විදියට, අද ශ්‍රීලනිපයට ඔවුන් කරන සැලකීම් හොඳ වැඩියි කියලයි….
දැන් පොහොට්ටුවේ ඉඳන් අපට බණින සමහර අය ශ්‍රීලනිපයේ නායකයන් වෙලා හිටියා. ශ්‍රීලනිපය අනෙක් අයට සැලකුවේ නැති බව ඔවුන් කියනවා නම්, ඒ අයත් මේ තනතුරුවල හිටියා. ඔය සමහර අය ශ්‍රීලනිපයෙන් ඉවත් කළේ පොදුජන පෙරමුණ කියලා වෙනම පක්ෂයක් හැදුවාට පස්සේ. ශ්‍රීලනිප සංවිධායකවරුන් කියන්නේ මේ පක්ෂය සංවිධානය කරන අයටනේ. ඒ අය වෙනම පක්ෂයක් සංවිධානය කරන්න ගත්තාම කොහොමද ඉන්න ඉඩ දෙන්නේ.■

ඇමෙරිකාවේ සිදුවීම්, සයිබර් අවකාශයේ ආරක්ෂාව හා අපට විවර වී ඇති කවුළුව

සංස්කාරක

January 27, 2021

■ මහාචාර්ය රොහාන් සමරජීව

ඵලදායි ප්‍රතිපත්ති මැදිහත්වීමකට ලැබෙන අවස්ථා හඳුන්වනු ලබන්නේ ප්‍රතිපත්ති කවුළු වශයෙනි. වසංගතයකින්, ව්‍යසනයකින් හෝ ආන්දෝලනාත්මක සිද්ධියකින් මතුවන අවස්ථා අනපෙක්ෂිත ය. එසේ වුව ද, විශේෂයෙන් යම් නිත්‍ය කාලසටහන් අනුව මැතිවරණ පවත්වන රටවල, ඇතැම් ප්‍රතිපත්ති කවුළු ගැන අනාවැකි කිව හැක; ඒවායින් ප්‍රයෝජනයක් ගැනීමට කල් ඇතිව සූදානම් විය හැක. එක්සත් ජනපදයේ නව ජනාධිපතිවරයෙකු රාජකාරි ආරම්භ කරන අවස්ථාව ප්‍රතිපත්ති කවුළුවක් බව ප්‍රකට කාරණයකි. 2021 වර්ෂයේ මෙන් නව ජනාධිපතිවරයාගේ ස්ථාවර සහ ප්‍රවේශය කලින් සිටි ජනාධිපතිවරයාගෙන් මූලික වශයෙන් ම වෙනස් වන විට, ප්‍රතිපත්ති කවුළුව තුළින් ලබාදෙන අවස්ථා බොහෝ වැඩි ය.
එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාවන්ට බලපෑම් කිරීමේ වුවමනාව ඇති සියලු‍ දෙනා මෙය දනිති. එබැවින් අලු‍තින් එන සෑම පරිපාලනයක් ම, ප්‍රතිපත්ති දැනුවත් කිරීම් සහ සටහන් ගොන්නකට යටවෙයි. අභියෝගය වන්නේ කෙනෙකු කියන දේට අවධානය ලබා ගැනීම යි. ශ්‍රී ලංකාව වැනි කුඩා සහ ඈතින් පිහිටි රටක ආණ්ඩුවකට එය ඉතා අමාරු ය. මෙබඳු තත්ත්වයක් තුළ ඇතැම් වංචනික බ්‍රෝකර්වරුන් ඇතුළුව විවිධ පාර්ශ්ව අපගේ මහා බැංකුවට සහ වෙනත් අරමුදල්වලට තට්ටු කර ප්‍රවේශය සහතික කර දීමට ඉදිරිපත් වීම ස්වාභාවිකය.
එහෙත් බුද්ධිය පාවිච්චි කර සූක්ෂ්ම මාර්ගයන් සොයා ගත හැක. අලු‍තින් බලයට එන එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරයෙක් ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් 4000 ක් පමණ පත් කරයි. අවධානය සඳහා තරගය ඉතාම තියුණු අභ්‍යන්තර කවය ඉලක්ක කිරීම වෙනුවට, වඩාත් සුවිශේෂ, පරිධියේ පිහිටි විෂයයන් පිළිබඳව වගකිවයුතු තනතුරු සඳහා පත්වීමට ඉඩ ඇති නිලධාරීන් ඉලක්ක කිරීමේ වාසියක් ඇත. එබඳු විභවයක් ඇති එක ක්ෂේත්‍රයක් වන්නේ සයිබර් අවකාශයේ සහයෝගිතාව යි.
අපගේ ආර්ථික සංවර්ධනයේ අනාගත ගමන් මාර්ගය බොහෝ දුරට වැටී ඇත්තේ සයිබර් අවකාශය හරහා යයි කීම අතිශයෝක්තියක් නොවනු ඇත. අන්තර් ජාලය ඔස්සේ දුර සිට සේවා සැපයීම අද මෙරට විශාලතම අපනයන කර්මාන්තයකි. වරාය මූල්‍ය නගරය ඉදිවීමත් සමග සයිබර් අවකාශය අපට වඩාත් වැදගත් වෙයි.
මෙම වැදගත්කම නිසාම සයිබර් අවකාශයේ දී ආරක්ෂාව ඉතා වැදගත් වෙයි. ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරවල සිට හැකරුන්ගේ වංචා දූෂණ දක්වා විනාශකාරී දේ සයිබර් අවකාශයෙන් අප වෙත පැමිණිය හැකි ය. පසුගිය කාලයේ ඇතැම් සිදුවීම් ද එයට උදාහරණ වෙයි.

සයිබර් අපරාධ
එක්සත් ජනපද අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව 2021 ජනවාරි 8 දා නිකුත් කළ නිවේදනයකට අනුව, ශ්‍රී ලංකාවේ 2019 දී සිදු වූ පාස්කු බෝම්බ ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ ක්‍රියා පිළිබඳව මොහොමඩ් නවුෆර්, මොහොමඩ් අන්වර් මොහොමඩ් රිස්වාන් සහ අහමඩ් මිහාන් හයතු මොහොමඩ් යන අයට එරෙහිව 2020 දෙසැම්බරයේ දී ලොස් ඇන්ජලීස්හි ෆෙඩරල් අධිකරණයක දී නඩු පවරනු ලැබී ය. මේ තිදෙනා ම අත් අඩංගුවේ සිටින නමුත් තවමත් මෙරටෙහි දී නඩු පවරා නැත.
එෆ් බී අයි ආයතනය විසින් ඉදිරිපත් කොට ඇති පිටු 70 කින් යුතු දිවුරුම් ප්‍රකාශයේ ශ්‍රී ලංකාවේ මෙන් ම එක්සත් ජනපදයේ පරීක්ෂකවරුන්ගේ ද වැඩ කටයුතු ඇතුළත් ය. නඩුව සඳහා අවශ්‍ය දත්ත ලබා දී තිබෙන්නේ එක්සත් ජනපදය මෙන් ම ශ්‍රී ලංකාව ද පාර්ශ්වකරුවන් වන බුඩාපෙස්ට් සයිබර් අපරාධ සම්මුතියේ ප්‍රතිපාදනවලට අනුකුලව ය. සම්මුතියේ පාර්ශ්වකරුවන් වන රටවල් 65 අතර එක ම දකුණු ආසියානු රාජ්‍යය ශ්‍රී ලංකාව යි. නැගෙනහිර, ගිනිකොන සහ දකුණු ආසියාවෙන් අත්සන් තැබූවන් අතර වන්නේ ජපානය, පිලිපීනය සහ ශ්‍රී ලංකාව පමණක් වීම ද සැලකිය යුතු කාරණයකි.
එක්සත් ජනපදයේ නඩු පැවරීම සඳහා රැස්කරගත් ඉහළ ගුණාත්මක බවකින් යුතු බව පෙනෙන සාක්ෂි භාවිත කරමින් ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිය යටතේ ඉහත නඩුව පැවරීම ඉක්මන් කිරීම ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව අපගේ ක්‍රියාකාරීත්වය පෙන්වීමට සංයුක්ත දර්ශකයක් විය හැකි ය. යම්කිසි හේතුවක් නිසා ශ්‍රී ලංකාව තුළ නඩු පැවරීම අපහසු නම් (විදේශයක නඩු පවරා ඇත්නම් මෙහි යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රියාදාමය ආරම්භ කරන්නටවත් නොහැක්කේ යම් දුෂ්කරතාවක් ඇති නිසාද? එසේ නැතිනම් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව අකර්මණ්‍ය කර ඇති නිසාද?), එක්සත් ජනපදයේ නඩුව සමග සහයෝගයෙන් ක්‍රියා කිරීමේ වැදගත්කමක් ඇත. කුමන ආකාරයෙන් සිදු වුව ද, සයිබර් කටයුතු ගැන ක්‍රියා කිරීමේ වගකීම දරන ප්‍රධාන තීරණ ගන්නා උදවියගේ අවධානයට ශ්‍රී ලංකාව ලක්වනු ඇත.
සයිබර් අපරාධ පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සහයෝගිතාව, ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව ක්‍රියා කිරීමට සාර්ථක ලෙස දායක වූ මෑතකාලීන අවස්ථාවක් ඉහත සිදුවීමෙන් පෙන්නුම් කෙරෙයි. 1998 දී, ක්‍රෙඩිට් කාර්ඩ් වංචාවක් සම්බන්ධයෙන් එෆ් බී අයි සහයෝගය ඇතිව ශ්‍රී ලංකාව කියාත්මක කළ පරීක්ෂණයක් තවත් විමර්ශනවලට මඟ පාදමින් රටවල් ගණනාවක පැතිරුණු ළමා කාමුක දර්ශන ජාලයක් හසුකර ගැනීමට ද මග පෑදී ය.
කෙසේ වෙතත් අප අනාගතය ගැන බැලිය යුතු ය. අපගේ ආර්ථිකයට සහ සමාජයට ඇතැම් බරපතළ ම තර්ජන එන්නේ සහජයෙන් ම ගෝලීය හෝ තැනක් නැති සයිබර් අපරාධ මගිනි.
2016 දී බංග්ලාදේශ බැංකුවේ (එරට මහ බැංකුවේ) පරිගණක පද්ධතියට හොරෙන් ඇතුළු වූ අපරාධකරුවන් කළ ගනුදෙනු පහකට නිව් යෝක්හි ෆෙඩරල් රිසව් බැංකුව ගෙවීම් කරනු ලැබී ය. 2016 පෙබරවාරි 4 දා, ෆෙඩරල් බැංකුවේ ජාලය විසින් ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 20 ක් ශ්‍රී ලංකාවට ද ඩොලර් මිලියන 81 ක් පිලිපීනයට ද යවනු ලැබී ය. ලංකාවේ බැංකුවේ ඉතා විමසිලිමත් සේවිකාවක විසින් උපදෙස්වල වරදක් හඳුනාගනු ලැබ ප්‍රශ්නකිරීම නිසා මිලියන 20 ක් බේරාගත හැකි වීය. පිලිපීනයට ගිය මුදලින් විශාල ප්‍රමාණයක් හොරුන්ගේ අතට ගියේය. කිසිදු අත්අඩංගුවට ගැනීමක් ද සිදුවුයේ නැත.
සංවර්ධනය වන රටකට සිදු වූ අතිවිශාල පාඩුව සහ එයට වැරදිකරුවන් සොයාගත නොහැකිවීමත් මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ සියලු‍ රටවල් මුහුණ දෙන සයිබර් අපරාධවල බරපතළ අභියෝගය යි. විශේෂයෙන් ම සයිබර් ආරක්ෂක හැකියා අතින් දුර්වල අපගේ වැනි රාජ්‍යයන්ට මෙය වඩාත් අදාළ ය. අන්තර්ජාතික අපරාධවලට එරෙහිව ආරක්ෂක ක්‍රම ගොඩනැගීම සහ ඵලදායී පරීක්ෂණ සඳහාත් ක්‍රියාකිරීම ජාත්‍යන්තර සහයෝගිතාව වර්ධනය කිරීමට විශාල විභවයක් ඇති ක්ෂේත්‍රයකි.

CLOUD පනත
එක්සත් ජනපද පුරවැසියන්ට එරෙහිව එක්සත් ජනපද අධිකරණවල පවතින නඩු සඳහා අවශ්‍ය විද්‍යුත් සාක්ෂි වෙනත් රටවල සර්වර්වලින් ලබාගැනීමේ හැකියාව ගැන මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම සහ එක්සත් ජනපද නීති ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ආයතන අතර කඹ ඇදීමක් වසර ගණනාවක් පුරා පැවතිණි. එක්සත් ජනපද බලධාරීන් කීවේ, එක්සත් ජනපදයේ සමාගමක් ලෙස මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම සාක්ෂි ලබාදීමට බැඳී සිටින බව යි. මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම කීවේ දත්ත ගබඩා කර තිබෙන රටේ නීතිවලට තමන් යටත් නිසා සාක්ෂි ලබාදීම කළ නොහැකි බව යි.
මෙයට විසඳුම් ලෙස 2018 CLOUD පනත (නීත්‍යනුකුලව විදේශ දත්ත භාවිත කිරීම පැහැදිලි කිරීමේ පනත) ඉදිරිපත් කළ අතර එමගින් සිදුකරන ලද්දේ, එක්සත් ජනපදයට සහ අනුමත රටවලට එකිනෙකාගේ රටවල ඇති දත්ත සඳහා නීත්‍යනුකුලව ප්‍රවේශ විය හැකි වන පරිදි ද්විපාර්ශ්වික ගිවිසුම් සඳහා රාමුවක් ගොඩ නැගීම යි.
මෙම විදේශීය රටවල් මූලික මානව හිමිකම් සහ දත්ත ආරක්ෂණ ප්‍රමිතීන් පවත්වාගත යුතු අතර නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ඉල්ලීම් පාලනය කෙරෙන තම රටේ දේශීය නීතියට වැදගත් පෞද්ගලිකත්ව සහ නීතියේ පාලනය පිළිබඳ ආරක්ෂණ ඇතුළත් කළ යුතු ය. එයට අමතරව CLOUD පනත යටතේ වන ද්විපාර්ශ්වික ගිවිසුමක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට අදාළ විදේශීය නියෝගයකට අනුව කටයුතු කිරීමේ නීතිමය වගකීම පැන නගින්නේ එක්සත් ජනපදය සමග ගිවිසුමකින් බැඳී සිටින විදේශීය ආණ්ඩුවක නීතිය යටතේ පමණකි.
ගෝලීය වේදිකා සමාගම්වල ව්‍යාපාර ආකෘතිවලට බරපතළ බලපෑමක් සිදුකරන, දත්ත ප්‍රාදේශීයකරණයේ (එනම් ඒ ඒ රටවල පාරිභෝගිකයන්ගේ දත්ත ඒ ඒ රටවලම ගබඩා කළ යුතු බවට) වැඩෙන පීඩනයට ඵලදායි ප්‍රතිචාරයක් ලෙස මෙය වැදගත් විය හැකි ය. ෆෙස්බුක් හෝ ඌබර් වැනි වේදිකා සමාගම් ඉන්දියාව වැනි විශාල රටවල නියෝගයනට අවනත විය හැකි ය. එසේ වුවත් ශ්‍රී ලංකාව වැනි කුඩා ආර්ථිකයකට ඒ සැලකිලි ලැබීමට ඉඩක් නොමැති බව පෙනීයයි. දත්ත ප්‍රාදේශීයකරණය අවධාරණය කළ හොත් මෙම රටවලට සේවා අහිමි වීමේ ඉහළ සම්භාවිතාවක් ඇත. CLOUD පනත යටතේ ලැබෙන සහතික කිරීමෙන් දත්ත ආරක්ෂණයේ ප්‍රමිතිය ඉහළ යනු ඇත. එමගින් ශ්‍රී ලංකාව දත්ත මධ්‍යස්ථාන පවත්වාගෙන යාමට ආකර්ෂණීය ස්ථානයක් බවට ද පත්විය හැකි ය.
දැන් අපට ඇමෙරිකාව සමග සයිබර් අවකාශයේ ආරක්ෂාව සඳහා සහයෝගතා වැඩ සටහනකට පිවිසීමේ ප්‍රතිපත්ති කවුළුවක් විවෘත වී ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. මෙම අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන සයිබර් අවකාශය හරහා වැටී ඇති අපගේ අනාගත ආර්ථික සංවර්ධන මාවත සුරක්ෂිත කර ගැනීම මේ මොහොතේ අවශ්‍යතාවකි. 21වන සියවසේ ත්‍රස්තවාදයට මුහුණ දීමට ද එය වැදගත් වෙයි.■

කොමිෂන් සභා අපයෝජනය කර පළිගැනීම ජයටම සිදුකෙරෙයි

සංස්කාරක

January 27, 2021

එහෙත්, ඒ ආණ්ඩුවේ මුල් පෙළේ ඇත්තන්ගේ පැහැදිලි නිගමනය වූයේ, විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභා පත්කර, සිරිමා බණ්ඩාරනායක-ජේආර් වැනි අපකීර්තිමත් සිදුවීම් නැවත වීමට ඉඩ නොදිය යුතුය යන්නයි.

ජනාධිපති ගෝඨාභය, 2015-19 අතර කාලයේ සිදුවූ දේශපාලන පළිගැනීම් ගැන විමර්ශනය කිරීමට පත්කළ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවේ නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කරන්නට ඇමති මණ්ඩලය තීරණය කළ බව මාධ්‍ය වාර්තා කළේය. ඒ යටතේ හිටපු අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ ඇතුළු පාඨලී චම්පික රණවක, අනුර කුමාර දිසානායක, රවුෆ් හකීම්, ආර්. සම්පන්දන්, මංගල සරරවීර, සරත් ෆොන්සේකා වැනි දේශපාලනඥයන්ටද, ජයම්පති වික්‍රමරත්න, එම්ඒ සුමන්තිරන්, ජේසී වැලිඅමුණ වැනි නීතිඥවරුන්ටද, හිටපු ඇගමැති ලේකම් සමන් ඒකනායක, නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජෙනරාල් තුසිත් මුදලිගේ, ශානි අබේසේකර වැනි රජයේ නිලධාරීන්ටද, ආනන්ද විජේපාල වැනි දූෂණ මර්දන ලේකම් කාර්යාලයේ හිටපු නිලධාරීන්ටද දඬුවම් දෙන්නට සූදානම් වන බව මාධ්‍ය වාර්තාවල තවදුරටත් ඇතුළත් විය.
මේ තීරණය පසුපස කතාව සිත්ගන්නාසුලුය.
ඒ, මේ පිරිස ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ දිවුරුම කඩ කර ඇති බවටත්, එහි ප්‍රතිපාදන උල්ලංඝනය කර ඇති බවටත් එරෙහිව කටයුතු කර ඇති බවට සාක්‍ෂි දී ඇත්තේ විජේදාස රාජපක්‍ෂ මන්ත්‍රීවරයා වීමය.
ඔහුගේ ‘කීර්තිමත්’ ඉතිහාසය කවුරුත් දනිති.
ඒ ගැන විභාග කරන්නට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා අධිකරණයක් රටේ නැති බැවින්, ඒ සඳහා විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් පත්කළ යුතු යැයිද ඇමති මණ්ඩලය තීරණය කර තිබේ. ඊට අමතරව ඉහත කී 22ක් වන පිරිසට එරෙහිව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට නීතිපතිවරවයාට හා අල්ලස් කොමිසමට අදාළ ලිපි ලේඛන යොමු කරනු ඇතැයිද වාර්තා වෙයි.
යහපාලන ආණ්ඩුවේ දූෂණ විරෝධී ප්‍රතිපත්තිය අනුව, දූෂණ විරෝධී කමිටුවක් පත්කිරීමටත්, දූෂණ විරෝධී කමිටු ලේකම් කාර්යාලයක් පිහිටුවීමටත්, ඒවාට මුදල් වෙන්කිරීමටත් තීරණය කළේ, ඒ ආණ්ඩුවේ ඇමති මණ්ඩලය විසිනි. ඒ විදියට බලනවා නම්, මේ ව්‍යාපෘතියේ පළමු වගඋත්තරකරුවා විය යුත්තේ සමස්තයක් හැටියට එවක ඇමති මණ්ඩලයයි. එහි ප්‍රධානි ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනද මෙහි මුල් පෙළේ වගඋත්තරකරුවකු විය යුතුව තිබුණි. දූෂණ විරෝධී කමිටුවේ බොහෝ සාකච්ඡා ඔහුගේ ජනාධිපති කාර්යාලයේද, පැජට් පාරේ නිල නිවෙසේද සිදුකෙරිණි. දැන්, ඔහු අතහැර අන් අය පමණක් පළිගැනීමට ඉලක්ක වන්නේ, සිරිසේන මහතාගේ පක්‍ෂය දැන් ආණ්ඩුවේ කොටසක් වී සිටින නිසා විය යුතුය. ඒ අනුව ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ දූෂණ විරෝධයේද මිනුම්දණ්ඩ වන්නේ ‘අපේ එකා නිවැරදියි, විරුද්ධ එකා වැරදියි’ කියන මහින්ද රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේම පිළිවෙතයි.
පළිගැනීම් ගැන විමර්ශනය කිරීමට ජනාධිපතිවරයා පත්කළ උපාලි අබේරත්න මහතාගේ සභාපතිත්වයෙන් යුක්ත ජනාධිපති කොමිසම, ලංකාවේ එවැනි කොමිෂන් ඉතිහාසයේ දුර්වර්ණම කොමිසමක් හැටියට සැලකිය හැකිය. නීතිය අතට ගෙන, ආණ්ඩුවට වුවමනා එවුන් ආණ්ඩුව කියන විදියට හපා කෑම, හිටපු විනිසුරුවරුන් දෙදෙනකු හා පොලිස්පතිවරයකු මුලසුන ගත් මේ අපකීර්තිමත් කොමිසමේ කාර්යය විය. ඒ ගැන මීට පෙර ලියැවී තිබේ.
දැන් කරන්නට යන්නේ, ඒ කොමිසමේ තිබෙන නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීමට, සුදුසු නිර්දේශ ලබා ගැනීමට විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් පත්කිරීමයි. විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවකට අදාළ වෙනම පනතක් තිබෙන අතර, එය ජේආර් ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා, 1978දී, සිරිමා බණ්ඩාරනායක හිටපු අගමැතිවරිය දේශපාලන වශයෙන් මරා දැමීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද නීතියකි. ජේආර් ජයවර්ධන ගැන අදත් කියැවෙන හැම තැනකදීම, විශේෂ ජනාධිපති කොමිසමක් හරහා සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රජා අයිතිය අවුරුදු හතකට අහෝසි කිරීමේ සිද්ධියේ ලජ්ජාසහගත කළු පැල්ලම ඒ නම සමග එකට සටහන් වෙයි.
උත්ප්‍රාසය වන්නේ, පළිගැනීම සඳහා පනත නිර්මාණය කළ ජේආර්ගේ එක්සත් ජාතික පක්‍ෂ වර්තමාන නායකයන් තමන්ගේම ගිලටීනයට හසුවී සිටීමත්, එදා එයින් හිස්ගැසුම් කෑ සිරිමා බණ්ඩාරනායකගෙන් පැවත එන වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය, ගිලටිනය ක්‍රියාත්මක කරන්නාගේ පැත්තේ සිටගෙන සිටීමත්ය. ඉතිහාසය සරදම් කරන්නේ එසේය.
කෙසේ වෙතත් විශේෂ ජනාධිපති කොමිසමක් පත්කළ යුත්තේ වර්තමානයේ සේවයේ යෙදී සිටින ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ සහභාගිත්වයෙනි. ඔවුන්ගේ නිර්දේශ, පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර, තුනෙන් දෙකක ඡන්දයෙන් සම්මත කරගත හොත්, වගඋත්තරකරුවන්ගේ ප්‍රජා අයිතිවාසිකම් අහෝසි කළ හැකිය.
මහජන දේපොළ මංකොල්ල කෑ, අපරාධ කළ මහින්ද රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ දේශපාලකයන්ට හා නිලධාරීන්ට විරුද්ධව කටයුතු කිරීමට, විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් පත් කළ හැකිදැයි, යහපාලන ආණ්ඩුවේ මුල් කාලයේද කතාබහට ලක්වී තිබිණ. එහෙත්, ඒ ආණ්ඩුවේ මුල් පෙළේ ඇත්තන්ගේ පැහැදිලි නිගමනය වූයේ, විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභා පත්කර, සිරිමා බණ්ඩාරනායක-ජේආර් වැනි අපකීර්තිමත් සිදුවීම් නැවත වීමට ඉඩ නොදිය යුතුය යන්නයි. ඒ යහපාලන ආණ්ඩුව රටට දුන් එක ආදර්ශයකි.
2005-2005 කාලයේ මහජන මුදල් මංකොල්ලකෑමේ යෙදුණු තමන්ගේ දේශපාලකයන් හා තමන් යටතේ සිටි නිලධාරීන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීම ගැන ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ප්‍රමුඛ රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව ඉන්නේ දැඩි තරහකිනි. ඒ පිළිබඳව පවරා ඇති නඩු ඉදිරියට ගෙන නොයෑමත්, සමහර නඩුවලදී විත්තිකරුවන් නිදහස් වීමත්, තවත් සමහර අභියාචනාවලදී විත්තිකරුවන් නිදොස් කිරීමත් ආණ්ඩුව පෙන්වන්නට හදන්නේ, අහිංසක තමන්ගෙන් දේශපාලන වශයෙන් පළිගැනීමට මේ නඩු පැවරුවා වැනි දෙයකි. එහෙත්, ඒ සා විශාල වංචා, දූෂණ හා අපරාධ පරණ රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව කාලයේදී සිදුවුණු බව කවුරුත් දනිති. ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා සිය මව්පිය කෞතුකාගාරය ඉදිකරන්නට රජයේ ආයතනයකින් මුදල් ලබාගෙන තිබීමත්, ඒ ගැන විමර්ශනය කරන විට එම මුදල් ආපසු ගෙවීමත් අමතක නොකළ යුතු කාරණයකි. එහෙත් යහපාලන ආණ්ඩුවේ අකාර්යක්‍ෂමතාව නිසා, අද හොරුන් උපාසකයන් වී අපරාධ විමර්ශකයෝ, පැමිණිල්ලේ නීතිඥයෝ අපරාධකරුවන් වී සිටිති.
කොහොම වුණත්, ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා දැන් දෙන්නට යන ආදර්ශය වන්නේ, හැම ආණ්ඩුවක්ම බලයට ආ පසු මෙලෙස ජනාධිපති කොමිෂන් පිළිබඳ නීතිය අපයෝජනය කර පළිගැනීමේ කොමිෂන් පත් කර තම විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පළිගත යුතුය යන්නය. මේ ආණ්ඩුවට පසුව එන ආණ්ඩුවද ඒ පූර්වාදර්ශය අනුව කටයුතු කළ විට, රටේ යුක්තිය කුණුකූඩයට විසිවෙනවා පමණක් නොව, හැම විටම පැරදුණු ආණ්ඩුවේ දේශපාලකයන් එන තුරු බන්ධනාගාර දොරටු විවෘතව තැබෙනවා ද ඇත.■

කොවිඩ් අනාගත් හැටි

තරිඳු උඩුවරගෙදර

January 27, 2021

කොවිඩ්-19 වසංගතය කළමණාකරණයේදී ආණ්ඩුවේ අසමත්කම පැහැදිලිව පෙනෙන්නට ඇත. මේ සටහන ඒ පිළිබඳ හිටපු අමාත්‍යාංශ ලේකම් අශෝක පීරිස් සමඟ කළ සංවාදයක් ඇසුරෙනි.

ලංකාව වසංගත මර්දනයට අලුතින් පුරුදු වුණ රටක් නෙවෙයි. ඉස්සර ඉඳලාම විවිධ වසංගත තිබිලා, මර්දනය කරලා තියෙනවා. ඒත් කොවිඩ්-19 වසංගතය අපේ පාලනයෙන් ගිලිහිලා ව්‍යාප්ත වෙනවා. මේ වෙනකොට රෝගීන් 50,000 පහු කරලා. මරණ දෙසීයට වැඩියි.
යම් ප්‍රශ්නයක් ආවාම නිවැරදිව, අඩු සම්පත් භාවිතයකින්, අඩු කාලයක් වැය කරමින්, මහජන හිතකාමී ආකාරයට විසඳන එකයි හොඳ කළමනාකරණයක් කියන්නේ. ඒ කරුණු එක්ක බලනකොට අඩුවක් අපට පේනවා.

විධායකය
අඩුව පටන්ගන්නේ විධායකයේ ඉහළම තැනින්. කොවිඩ් පළවැනි රැල්ල එනකොට ජනාධිපතිවරයා කීවා යුද්ධය කරපු අපට මේක කජ්ජක්ද, රට වහන්නේ නෑ කියලා. අවුල පටන්ගත්තේ එතැනින්. මිනිසුන් ඒ ප්‍රකාශයෙන් සැහැල්ලු වුණා.
නායකයා කරන දේවල් එක්ක මිනිසුන් හැඩගැහෙනවා. නවසීලන්තය සාර්ථක වුණේ රටේ අගමැතිනිය ජනතාව එක්ක හොඳ සංවාදයක හිටපු නිසා. ඇය ආදර්ශයක් වීමත්, වසංගතයේ බරපතළකම තේරුම් ගැනීමත් නිසා. ප්‍රධානියාගේ හැසිරීම්වලට මිනිසුන් අනුගත වෙනවා. විශේෂයෙන්ම ඡන්දය අවසන් වූ විගස නිසා, හැටනවලක්ෂයක් ජනතාව විශ්වාසයෙන් ජනාධිපතිවරයා වටේට එකමුතුවෙලා හිටියා.

විශේෂඥයන්
වසංගතයක් කියන්නේ සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්නයක්. ලංකාවේ වසංගත රෝග විශේෂඥයන් ඉන්නවා. වෛරසවේද විශේෂඥයන් ඉන්නවා. ඊට අමතරව ජනතාව අතර මේක පැතිරෙනකොට ප්‍රජා සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්නයක් බවට මෙය පත්වෙනවා. ඒ අනුව ප්‍රජා සෞඛ්‍ය විශේෂඥයන් වැදගත් වෙනවා. ඒ විශේෂඥයන් වර්ග තුනම ලංකාවේ ඉන්නකොට අයින් කරලා හමුදා යාන්ත්‍රණය වසංගත පාලනයට හමුදාව යොදාගන්නවා. විශේෂඥයන් අවශේෂ කටයුතුවලට තියාගත්තා. වසංගතය ගැන දිනපතා මහජනතාවට ප්‍රවෘත්ති නිකුත් කරන්නේ හමුදාපතිවරයා සහ පොලිස්පතිවරයා.
අන්තිමේ මේක වෛරසයක් පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි, වෙන ත්‍රස්තවාදී ප්‍රශ්නයක් රටේ තියෙනවා වාගේ වුණා. පළවැනි කාලයේ කොහොමහරි මර්දනය වුණා. ඒත් දෙවැනි වතාවේ හමුදාපතිවරයා බැලුවේ මේකත් වැඩක්ද කියලයි. හමුදාපති වසංගත මර්දනයට පුහුණුවෙලා නෑ.

සෞඛ්‍ය පරිපාලනය
ලංකාවේ ඉතා සංවිධිත සෞඛ්‍ය පරිපාලන යාන්ත්‍රණයක් තියෙනවා. පළාත් මට්ටමෙන් පළාත් සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂ ඉන්නවා. දිස්ත්‍රික් සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂවරුන් ඉන්නවා. ප්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් එම්ඕඑච් හෙවත් සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරීන් ඉන්නවා. ඒ යටතේ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරුන් හා පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් ඉන්නවා. හැම ප්‍රදේශයක්ම ආවරණය කරන්නට ඒ නිලධාරීන්ට පුළුවන්. හරි නම් කරන්න තිබුණේ වසංගත පාලනය සෞඛ්‍ය අංශවලට පවරලා අතිරේක දේවල් කරන්නට හමුදාව යෙදවීම.
මිනිසුන්ට ආරක්ෂාව දීම, නිරෝධායන කඳවුරු ඉදිකිරීම, රෝහල් හැදීම, යම් යම් ප්‍රදේශවල ආරක්ෂාව, ප්‍රවාහන කටයුතු ආදිය හමුදාවට කරන්න තිබුණා. ප්‍රධාන කාර්යභාරය සෞඛ්‍ය අංශ කරන අතරතුරේ.

සිවිල් පරිපාලනය
අනෙක් පැත්ත තමයි වසංගත තත්වය නිසා ජන ජීවිතය කඩාකප්පල් වීම. ඒක යථාතත්වයට පත් කිරීමත් කළමණාකරණයේ කොටසක්. ඒ කටයුත්ත සඳහා සිවිල් යාන්ත්‍රණ තියෙනවා.
ප්‍රාදේශීය සිවිල් පරිපාලනය ලංකාවේ අවුරුදු දෙසීයක් විතර තිස්සේ ස්ථාපිත වූ ක්‍රමයක්. ඒක සෞඛ්‍ය අංශවලට අනුබද්ධයි. දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන්, ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ, ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන් හා ඒ යටතේ ග්‍රාම නිලධාරීන්, සමෘද්ධි නිලධාරීන් ආදී අය ඉන්නවා. පළාත් ප්‍රධාන ලේකම්, පළාත් සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශ ලේකම් ආදී නිලධාරීනුත් ඉන්නවා.

මාසෙකට වතාවක් දිස්ත්‍රික් සංවර්ධන කමිටු රැස්වීම්වලට සෞඛ්‍ය අංශයේ නිලධාරීනුත් එනවා. එතකොට කිසි ඝට්ටනයක් නැතිව ඒ අයට වැඩ කරන්න පුළුවන්.
ඊළඟ වැරැද්ද තමයි දිස්ත්‍රික්කවලටත් හමුදා නිලධාරීන් යෙදවීම. ඒ නිලධාරීන් ආපහු වසංගත රෝග, ප්‍රජා සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්න ගැන කිසි දැනුමක් නැති හමුදා විනයක් තියෙන කෙනෙක්. ඒ අයට අර නිලධාරී යාන්ත්‍රණය එක්ක කිසි සම්බන්ධයක් නෑ. දිස්ත්‍රික් ලේකම් ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරයෙක්ට වැඩක් පවරනකොට, නම කියලා කතා කරලා ඒ ප්‍රශ්නය විසඳන්න කියන්න පුළුවන්. ඒ සම්බන්ධය හමුදාවේ අයට නෑ.

ටූල්ස් තියෙන අය
1996 දී විතර ඩෙංගු මර්දන කාර්යසාධක බලකායක් ආවා. ඒකේ ප්‍රධානියා සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්. ඊටපස්සේ ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්, දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් වැඩ කළා. ඒක පත් කළාට පස්සේ අවුරුද්ද තමයි ලංකාවේ ඩෙංගු රෝගීන් අඩුම අවුරුද්ද. මොකද, විෂය දන්න යාන්ත්‍රණයක් තමයි පාවිච්චි කරන්නේ. ජනාධිපතිගේම භාෂාව අනුව, ඒ අයට ‘ටූල්ස්’ තියෙනවා.
ඒ අතරේ සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් තනතුරේ හිටපු අනිල් ජාසිංහ අමාත්‍යාංශ ලේකම් තනතුරක් දෙනකොට තමන්ගේ විෂයට නොගැළපෙන තැනකට මාරු කළා. වෛරස් මර්දන කාර්ය සාධක බලකායේ ප්‍රධානියා වෙන්න තිබුණේ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශ ලේකම්. ඒත් දැන් ඒ තනතුරේ ඉන්නේ හමුදා නිලධාරියෙක්. ඔහුට සෞඛ්‍ය ගැන දැනුම ඇති. ඒත් සෞඛ්‍ය පරිපාලනයේ අත්දැකීම් නැහැ. අනිල් ජාසිංහට අමතරව වෛද්‍ය පර්යේෂණ ආයතනයේ හිටපු ප්‍රධානියාත් මාරු කළා.

ආපදා කළමනාකරණය
ලංකාවේ ආපදා කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ විෂය පථයට අයත් ආපදා අතරට වසංගත අයත් වෙනවා. ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශවලත් ආපදා කළමනාකරණ නිලධාරීන් ඉන්නවා. ඒ අය ලවා ආපදා තත්වයට අදාල දත්ත එකතු කිරීම, ජන ජීවිතයට එල්ල වූ බලපෑම් සලකා බැලීම, අවශ්‍ය ආධාර සැපයීම කරන්න පුළුවන්. ලංකාවේ ආපදාවලදී ඉතා සාර්ථක විදියට ආධාර සැපයීම් කරලා තියෙනවා. ඒත් දැන් බුද්ධි අංශවලින් තමයි දත්ත එකතු කරන්නේ. බුද්ධි අංශ ජනතාව දිහා බලන්නේ සතුරු කණ්ඩායමක් විදියට. එයාලාගේ එකම අරමුණ දරදඬු විදියට වෛරසය ආ ගිය තැන් සෙවීම. මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් හොයන්නේ නෑ. මහජන මිතුරු විදියට ප්‍රශ්නය විසඳන්න බැරි වෙනවා. ස්වයං රැකියාවල යෙදුණු ලක්ෂ ගණනක මිනිසුන් පිළිබඳ හමුදා යාන්ත්‍රණය සංවේදී වෙන්නේ නෑ.

ඇහුම්කන් නොදීම
දෙවැනි රැල්ල පටන්ගත්තේ ගම්පහෙන්. එතකොට රටේ ලොකු ඉල්ලීමක් ආවා ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය වහන්න කියලා. ඒත්, එහෙම හමුදා මානසිකත්වයෙන් වැඩ කරනකොට වෙනත් අයගේ ඉල්ලීම් සහ යෝජනාවලට සවන් දෙන්නේ නෑ. ඒ නිසා ඒක ක්‍රියාත්මක වුණේ නෑ. එහෙම වුණා නම් මේ පැතිරීම වෙන්නෑ. ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයෙන් එළියට එන්නේ නෑ. පසුව බස්නාහිර පළාතටම පැතිරෙනකොට බස්නාහිර පළාත ලොක්ඩවුන් කරන්න කියලා ඉල්ලුවා. ඒකත් අර හමුදා මානසිකත්වය නිසා ඇහුම්කන් දුන්නේ නෑ. තවමත් බස්නාහිර ඉඳලා හැම තැනටම සෙනඟ යනවා.

භීතිය
හමුදාවෙන් වැඩ කරන නිසා මිනිසුන්ට පොඩි භීතියක් තියෙනවා. නිරෝධායනයට අරගෙන ගිහින් කොහේ දායිද කියලා දන්නේ නෑ.
කළමනාකරණය කියන්නේ නිවැරදි වෙලාවට තීන්දු ගැනීම. ඒ ක්‍රියාවලියේත් අඩුපාඩු තියෙනවා. මුස්ලිම් අයගේ දේහයන් ආදාහනය විතරක් කරනවා. භූමදාන කිරීමෙන් කිසි ප්‍රශ්නයක් ඇති නොවන බව විශේෂඥයන් කියනවා. ඒත් හමුදා මානසිකත්වය නිසා තමන් ගත් තීරණය වෙනස් කරන්නේ නෑ. ඒකේ උච්චතම අවස්ථාව ආවේ දවස් 20 ළමයා පුච්චපු වෙලාවේ. ඒක ලෝකයම කැළඹෙන සිදුවීමක් වුණා. ක්‍රියාවලියේම තිබුණු අසාර්ථකත්වය සංකේතවත් වුණේ ඒ සිදුවීමෙන්.
රාජ්‍ය අමාත්‍ය සුදර්ශනී ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ ප්‍රජා සෞඛ්‍ය ගැන දැන්න වෛද්‍යවරියක්. ඇගේ මැදිහත්වීමෙන් භූමදානය ගැන බලන්න කමිටුවක් දැම්මා. ඒ කමිටුවෙන් භූමදානය කළ හැකි බව නිර්දේශ කළත්, ඒක පිළිගත්තේ නැහැ.
ඒ අතරේ වසංගතය ගැන මාධ්‍යවලින් කරන ප්‍රකාශ ප්‍රශ්නකාරීයි. එක් පැත්තකින් වසංගතය පැතිරෙන බව කියනවා. ඒත් ඒ අතරේ තවත් කෙනෙක් තවම සමාජගත වෙලා නෑ කියනවා. මිනිසුන් ඒවාට හිනාවෙනවා. හමුදාකරණය නිසා ජනතාව අතරට හරි තොරතුරු යන්නේ නෑ. බොහෝ අය කියන්නේ මීට වඩා රෝගීන් ඇති, ඒත් පීසීආර් සංඛ්‍යාව සීමිත නිසා ආසාදිතයන් හඳුනාගන්න බැරි බව. ලංකාවේ දැන් පීසීආර් විසිදාහක් විතර කරන්න ඕනෑ. එකෙන් අඩක් විතර කරන්නේ.
ඊට අමතරව කොවිඩ්-19 ආසාදිත ප්‍රභූන් ගැන සමාජයට සම්පූර්ණ තොරතුරු කියන්නේ නැහැ. ගොවිජන සේවා කොමසාරිස් එක්ක තේ බිව්වි චමල් රාජපක්ෂ අමාත්‍යවරයා පවා නිරෝධායනය වුණත්, ඒක එළියට ආවේ නැහැ.
සාර්ථක කළමනාකරණයකදී තොරතුරු වසන් කරන්නේ නෑ.
හමුදාව ගැන මිනිසුන්ට තියෙන භීතිය, නිවැරදි තොරතුරු නැති වීම නිසා සාමාන්‍ය ජනතාව නිරෝධායන ක්‍රියාවලියට සහයෝගය දෙන්නේ නැහැ. මුස්ලිම් ජනතාවට එරෙහි ප්‍රතිපත්තිය නිසා මුස්ලිම් අයගේ සහයෝගය නෑ. මහජන හිතකාමී ගතිය නැතිවෙනවා. එතකොට මිනිසුන්ගේ සහයෝගය නැති වෙනවා.

එන්නත ප්‍රමාදයි
අප වැරදි තොරතුරු ගැන මීට කලින් සිහිපත් කළා. දේවාල කපුවන් බෙහෙත් හොයාගන්න පටන්ගත්තේ එහි දිගුවක් විදියට. බොරු ඖෂධ ගැන තොරතුරු පැතිරීම වැරදි තොරතුරුවල උච්චතම අවස්ථාව. නිසි කළමනාකරණයක් යටතේ වැරදි තොරතුරු මතුවෙන්නේ නෑ. මේ වගේ වැරදි තොරතුරු පැතිරෙන්න හැරීම භයානකයි.
ඒකෙන් එන්නත ගන්න ප්‍රමාද වුණා. දැන් ලෝකයේ රටවල් 51ක එන්නත ගහලා. බංග්ලාදේශයේ සහ මෙක්සිකෝවේත් ගහන්න පටන්ගත්තා. මැදපෙරදිග රටවල්, යුරෝපීය රටවල් එන්නත ගහනවා.
ඔය අතරේ එන්නතට විරුද්ධ අසත්‍ය තොරතුරු කියනවා. එන්නත ගෙන්වාගන්න බැරි වුණ නිසාත්, මිත්‍යා අදහස් පැතිරවීමේ වුවමනාව නිසාත් එන්නත ගැන විවිධ මත පැතිරවීමට ඉඩ හරිනවා. එන්නත ගන්න ආණ්ඩුවට සල්ලි නැති බව විශ්වාස කරන්න බෑ. එහෙනම්, අධිවේගී මාර්ග හැදීම ටිකකට නවත්වන්න පුළුවන්නේ.
දැන් ශ්‍රී ලංකාව එන්නත් පෝළිමේ පිටිපස්සට ගිහින්. නිසි කලට නිවැරදි තොරතුරු නොලැබීම නිසා එන්නත් ලැබෙද්දී සිංහල අවුරුද්ද වේවි. දැන් තියෙන හැටියට ඒ වෙද්දී ආසාදිතයන් ලක්ෂයක් විතර වේවි.■

එක රටක් පවුලට වෙනම නීතියක්

තරිඳු උඩුවරගෙදර

January 27, 2021

නිරෝධායන නීති නොතකා හිතුමතේ කටයුතු කරන උදයංග වීරතුංගත්, ඔහුගේ මැදිහත්වීමෙන් ක්‍රියාත්මක කළ සංචාරක ව්‍යාපෘතිය නිසා හෝටල් ක්ෂේත්‍රයේ සේවකයන්ට වූ බලපෑමත් ගැන සටහනකි.

උදයංග වීරතුංග අපූරු චරිතයකි. ඔහුට රජයේ කිසිදු වගකීම් සහගත තනතුරක් නැත. එහෙත් ඔහුගේ ලිපිනය අරලියගහ මන්දිරයේ ලිපිනය වේ. නිරෝධායන නීති ඔහුට අදාළ නැත. යුක්‍රේන සංචාරකයන් මුණගැසී මුහුණු ආවරණත් නැතිව ඡායාරූප ගත් ඔහු, ඉන්පසු කොළඹ හෝටලයකට වී මාධ්‍ය සාකච්ඡා පැවැත්වීය.
දැන් ඔහු සංචාරක බුබුළු පිළිබඳ නීති තඹේකට නොතකමින් තමන්ට හිතෙන හිතෙන තැන්වලට යන්නට පටන්ගෙන තිබේ. නීතියේ හැටියට එක් සංචාරක කණ්ඩායමක් සිටිය යුත්තේ එක් බුබුළකය. එහි සිටින අය සංචාරක කණ්ඩායම ගියාට පසු නිරෝධායනය විය යුතුය. එහෙත්, උදයංග වීරතුංගට ඒ නීතිය අදාළ නැත. ඔහු අත්තෙන් අත්තට පනින කුරුල්ලා වාගේ, බුබුළෙන් බුබුළට පනිමින් සිටී. මාධ්‍යවලට කතා කරමින් සිටී. ඔහුට නිරෝධායන නීති අදාල නැත.
ඒ අතරතුරේ ඔහු සීගිරියට ගොස්, ඡායාරූප ගන්නට එපායැයි සඳහන් පුවරුවක් ඉදිරිපිට සංචාරකයන් සමග ඡායාරූපයක් ගත් අවස්ථාවක්ද විය. සීගිරි චිත්‍රවලට හානි වීමේ අවදානම නිසා ඡායාරූප ගැනීමෙන් වළකින ලෙසට පුවරු ගසා ඇත.
එක රටක් වුණත්, ජනාධිපති ගෝඨාභය නන්දසේන රාජපක්ෂ සහ අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ දෙන්නාගේ පවුලේ අයට වෙනම නීතියක් වී තිබෙන බව එවැනි සිදුවීම්වලින් පෙනෙයි.

එච්චර හයියක්
උදයංග වීරතුංග කර ඇති ඇතැම් ප්‍රකාශ, ඇතැම් සිදුවීම් සලකා බලන විට ඔහුට එතරම් හයියක් කොහෙන්දැයි පැනයක් ඇති වේ. යුක්‍රේනයේ කොවිඩ්-19 වසංගත තත්වය වැඩිවෙද්දී, එරට ලොක්ඩවුන් කර තිබියදීත් සංචාරකයන් ගෙන්වීමට තරම් ඔහුට හයියක් ඇත. ‘ඉදිරියේදී තවත් සංචාරකයන් ගේනවා’ කියා හිතුවක්කාර සහ තර්ජනාත්මක ස්වරූපයෙන් කියන්නට තරම් ඔහුට හයියක් ඇත. කිසිදු විධිමත් ගණනයක් නොකර, සංචාරකයන්ගෙන් රටට මෙච්චර ආදායමක් ආවා කියා පවසන්නත් ඔහුට හයියක් ඇත. හයිය කොහෙන්දැයි පුදුම විය යුතු නැත. ඒ ජනාධිපති සහ අගමැති පවුලේ සාමාජිකයෙකු වීමේ හයියය.

සේවකයන්ගේ දුක
මෙලෙස සංචාරකයන් ගෙන්වීමෙන් විශාල ලාභයක් ලැබුණු බව උදයංග වීරතුංග කියා තිබුණි. ඔහු කියා තිබුණු ආකාරයට රුපියල් කෝටි 42ක ආදායමක් යුක්‍රේන සංචාරකයන් 1500ක් ගෙන්වීමෙන් ලැබී තිබුණි. මෙතරම් අවදානම් සහගත ව්‍යාපෘතියකින් පසු ලැබුණේ රුපියල් කෝටි 42ක් බව කීම ආඩම්බරයට කාරණයක් නොවේ. රටක ආර්ථිකයේ හැටියට ඒ මුදල ඉතා සුළු මුදලකි. අනෙක උදයංග වීරතුංග අරුණ පත්තරයට කටින් කියා තිබුණා මිස, ඒ කෝටි 42 ලැබුණු හැටි පිළිගත් ආයතනයකින් ගණනය කොට, ඒ මුදල් ලැබුණේ කාටද කියා පැහැදිලි කර තිබුණේත් නැත.
එහෙත් අනෙක් පැත්තෙන් ඒ මුදල ලැබුණේ කාටද යන්න වෙනම විමසිය යුතු පැනයකි. සැබෑ ජනතා හිතකාමී අරමුණකින් මෙය කළා නම් හෝටල්වල සේවකයන්ට, සංචාරක ක්ෂේත්‍රයේ වෙනත් රැකියා කරන උදවියට ලාභ ලැබිය යුතුය. එහෙත් ප්‍රායෝගික අත්දැකීම් එසේ නොවේ.
අලුත්ගම ප්‍රදේශයේ හෝටලයක සේවකයෙකු මෙසේ පැවසීය. ‘හෝටල්වල ඔය කියන තරමේ ආරක්ෂාවකුත් නෑ. හෝටලයක සේවකයන් සහ කලාප දෙවර්ගයකට කඩලා තියෙනවා. එක් පිරිසක් සංචාරකයන් එක්ක ඍජුව ගනුදෙනු කරනවා. ඔවුන් ඉන්නේ රතු කලාපයේ. දෙවැනි පිරිස හෝටල්වල අනෙකුත් අංශවල වැඩ කරන අය. ගිණුම් අංශ, විධායක අංශ ආදී අය. දෙවැනි පිරිස ගෙදර ගිහින් එනවා. ඒ දෙපිරිස එකිනෙකා අතර සම්බන්ධතා පවත්වන්න බැරි වුණත්, ප්‍රායෝගිකව ඒක වෙන්නේ නැහැ. සේවකයන් එකිනෙකා මුහු වෙනවා. එතකොට ගෙදර ගිහින් එන නිල් කලාපයේ අයගෙන් වසංගතය එළියට යන අවදානමක් තියෙනවා. මේවා නිරීක්ෂණය කරන්නට හමුදාව හිටියත් එයාලා ඇවිත් පරීක්ෂා කරලා යනවා විතරයි. එයාලාට මේවා අහුවෙන්නේ නැහැ.
අනෙක මේ සංචාරකයන් හෝටලය ඇතුළේදී කිසිම නිරෝධායන නීතියක් අනුව කටයුතු කරන්නේ නෑ. අපි දන්නේ නැහැ, දැන් ඔවුන් ගුවන් තොටුපළේදී මුහුණු ආවරණ දානවාද කියලා. ඒත්, හෝටලයේදී නම් මුහුණු ආවරණ දාන්නේ නෑ. වැඩේ කියන්නේ ඔවුන් එක්ක ගනුදෙනු කරන මඟ පෙන්වන අයත් ඒවා දාන්නේ නැති වීම.
අනෙක් පැත්තෙන් අපේ ශ්‍රමය සූරාකන එක නවත්වන්න බෑ. හෝටලයේ වැඩට ඇවිත්, දවස් ගාණක් නිරෝධායනය වෙනකොට, සේවක සංඛ්‍යාව වැඩි කරන්නේ නෑ. ඒ වෙනුවට ඉන්න සේවක කණ්ඩායම දෙකට බෙදනවා. එතකොට හෝටලයේ නැවතිලා ඉන්න සේවකයන්ගේ ශ්‍රමය පැය විසිහතරේ සූරාකනවා.
සේවකයන්ට සේවා ගාස්තුවක් ලැබෙන්නේත් නෑ. හෝටල්වල කාමර ගාස්තු විශාල වශයෙන් පහල දාලා. රුපියල් 40,000ට තිබුණ කාමරයක් දැන් 14,000කට යනවා. කලින් 80,000ට විතර දුන්න ඒවා 21,000ට විතර. එතකොට හෝටලයේ සේවකයන්ට අමතර දීමනාවක් දෙන්නවත් ලාභයක් නෑ. ඒ නිසා හෝටලයට ඔය කියන තරමේ ආදායමක් එනවා කියා හිතන්න බෑ.’
හෝටල්වලට විවිධ දේවල් අලෙවි කරමින් ලාභ ලැබූ උදවියටත් දැන් ලැබෙන දෙයක් නැත. බුබුළෙන් පිටට යන්නට බැරි නිසා, ස්වයං රැකියා කළ අය කොහොමත් අනතුරේය. කුඩා පරිමාණ හෝටල් සහ නිවාසවල නවාතැන් පහසුකම් දුන් අයට ලැබෙන දෙයක් නැත.
ඒ අනුව උදයංග කියන කෝටි 42 හෝටල් සේවකයන්ට, ස්වයං රැකියා කරන උදවියට සහ කුඩා පරිමාණයේ රැකියා කරන අයට නොලැබේ.
ඒ නිසා සැබෑ ලෙස සංචාරක කර්මාන්තය ‘ගොඩදමන්නට’ කල්පනා කරන්නේ නම් හැකි ඉක්මනින් එන්නත ගෙන්වාගෙන සංචාරක කර්මාන්තය ඇරඹීම මිස අන් විසඳුමක් නැත.
‘මේ විදියට ගියොත් මේ රස්සාව කරන අය රස්සාව අත්හැරලා ගෙදර යාවි.’ අප සමඟ අදහස් දැක් වූ හෝටල් සේවකයා කීය.

සේවක ඉල්ලීම්
පොදුවේ හෝටල් සේවකයන්ගේ ඉල්ලීම් ගැන අන්තර් සමාගම් සේවක සංගමයේ හෝටල් සේවක මධ්‍යස්ථානයේ ජාතික සංවිධායක ජයතිලක රණසිංහ මෙසේ පැවසීය.
‘අපට සංචාරක කර්මාන්තය දියුණු කරන්නට උත්සාහ කිරීම ගැන විරෝධයක් නෑ. ඒත්, සංචාරකයන් සම්බන්ධයෙන් රටේ අවදානමක් තියෙනවා. සේවකයන්ට ඒ ගැන බයක් තියෙනවා. මේ වෙනකොට බටහිර කොවිඩ්-19 ව්‍යාප්ත වෙලා තියෙන වේගය, වෛරසයේ අලුත් ප්‍රභේදය දැක්කාම සේවකයන්ට තියෙන බය වැඩියි.
යුක්‍රේන ජාතිකයන් ගේනකොට හෝටල්වලටත් කලින් සමාජයේ අනෙකුත් බලවේගවල විරෝධය ඇති වුණා. ස්වෙච්ඡා සංවිධාන, පක්ෂ සහ වෘත්තිය සමිති විරුද්ධ වුණා. ඒත් ආණ්ඩුව අත්හරින්නේ නැහැ. ව්‍යාපෘතිය කළා. ඒත්, එතකොට හෝටල් සේවකයන්ට හොඳ දැනුවත් කිරීමක් කරලා නෑ. මෙවැනි වෙලාවක වැඩක් කරනකොට සේවකයන්, සේව්‍යයන්, වෘත්තිය සමිති සහ ආණ්ඩුව අතර හොඳ අවබෝධයක් තියෙන්න ඕනෑ. ඒ වෙනුවට ආණ්ඩුවේ ඉල්ලීම පරිදි උදයංග වීරතුංගගේ මෙහෙයවීමෙන් තමයි මේක කරන්නේ. සේවකයන්ගේ ඉල්ලීම් අදාල නැහැ.
ලංකාවට එන අයට පීසීආර් කරනවාද. අවදානමක් අරගෙන රස්සාව කරන අයට ලැබෙන දීමනා මොනවාද. ඒ අය කොච්චර දුරට නිරෝධායනය වෙන්න ඕනෑද. පෞද්ගලික ජීවිතයට බලපාන්නේ කොහොමද. ආදී ප්‍රශ්න එනවා. ඒ ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් නොවී තනි තනි පුද්ගලයන්ගේ හිතුමතේට ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කරලා සංචාරක ව්‍යාපාරය ගොඩදාන්න බෑ.
අපි දැන් සිනමන් බේ, බෙන්තොට බීච්, සෙන්ටාරා කියන හෝටල්වල සේවක ඉල්ලීම් ගැන සොයා බැලුවා. දැනටමත් සේවකයන්ට දින 28ක් හෝටලයේ ඉන්න සිදුවෙලා. ඒ කියන්නේ සංචාරකයන්ට සේවා සපයමින් දින 14ක් සහ ඉන්පසු නිරෝධායනයට දින 14ක් වශයෙන්. එහෙම ඉන්නකොට, එයාලාගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ තියෙන අනෙක් ප්‍රශ්න විසඳාගන්නේ කොහොමද. සරල උදාහරණයක් කීවොත් ගෙදර අසනීපයක් තියෙන කෙනෙකුට බෙහෙත් ගන්න, ගෙදර බඩු ගන්න එළියට යන්න ගෙදර තියෙන මෝටර් සයිකල් එක අරගෙන ගිය කෙනා දැන් දවස් විසිඅටක් නිරෝධායනයේ හිරවෙලා. එතකොට ගෙදර වැඩකට එළියට යන අය ත්‍රීවීල්වල යන්න ඕනෑ. ගෙදර හදිසියකට යන්න විදියක් නෑ. එච්චර අවදානමක් අරගෙන සේවයේ යෙදෙන අයට ලැබෙන්නේ මොනවාද.
ඔවුන් ජීවිත අවදානමකුත් එක්ක වැඩ කරන්න සූදානම්. ඒත්, ඔවුන් ඉල්ලන්නේ සාධාරණ ඉල්ලීමක්. අඩු තරමේ ඒ සඳහා සාධාරණ ගෙවීමක් කරන්න කියලයි ඔවුන් ඉල්ලන්නේ. මොකද, මේ විදියට කළොත් ඔවුන්ට ලැබෙන වැටුපට වඩා වැඩි මුදලක්, කාලයක් සහ ශ්‍රමයක් වැය වෙනවා.
මේ තත්වය නිසා සේවකයන් ඉල්ලුවා බුබුළ ඇතුළේ ඉන්න දවසකට රුපියල් දාහක අමතර ගෙවීමක් කරන්න කියලා. පසුව ඔවුන් සාකච්ඡා කරලා, සම්පූර්ණ දවස් 28ට රුපියල් 15,000ක මුදලක් දෙන්න කියන ඉල්ලීමට එකඟ වුණා. ඒ මුදල ප්‍රමාණවත් නැතත්, තියෙන තත්වය තේරුම් අරගෙන ඒ මුදලින් සෑහීමට පත්වෙන්න පුළුවන්.’
අවසානයේ පෙනී යන හැටියට, මේ ව්‍යාපෘතියෙන් සංචාරක ක්ෂේත්‍රයේ රැකියා කරන අයටත් අත් වූ සෙතක් නැත. ස්වයං රැකියා කරන අයට ලැබුණ දේකුත් නැත. උදයංග කටින් කී කෝටි 42 ලැබුණේ කාටද කියා දන්නේත් නැත. හෝටල් සේවකයන්ගේ ආතතිය, නිවෙස්වල ප්‍රශ්න සහ කොවිඩ්-19 අවදානම පමණක් ඇත.■

අධිකරණයට අපහාස කිරීම ගැන පරිපූර්ණ නීතියක් සැකසිය යුතුද?

සංස්කාරක

January 27, 2021

මෙම දණ්ඩනය හුදෙක්ම අධිකරණයේ අධිකාරී බලය ප්‍රදර්ශනය සඳහා හා සමාජයට පණිවුඩයක් දීම සඳහා සුදුසු බැව් පෙනේ. වගඋත්තරකරුට අභියාචනා කිරීමේ අයිතියක් නොමැති වීමදදඬුවම් නියම කිරීමේදී සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබුණි.

■ ජනාධිපති නීතිඥ තාරපති ජයනාග

පසුගිය දින කිහිපය තුළ අධිකරණයට අපහාස කිරීම පිළිබඳව මහජනතාව අවදි වූ අවස්ථාවක් උදාවුණි. මෙය නීති ප්‍රජාව අතර පමණක් නොව දේශපාලනඥයන්, මාධ්‍යකරුවන්, සමාජවිද්‍යාඥයන් හා සාමාන්‍ය මහජනයා අතරද උනන්දුවක් ඇති කළ බව පෙනුණි. ඊට හේතු වූයේ රන්ජන් රාමනායක මහතා අධිකරණයට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් වැරදිකරු කොට පසුගිය 12 වන දින ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් වසර 04ක බරපතළ වැඩ සහිත සිරදඬුවමකට යටත් කිරීමයි. ඔහුට දූෂණ චෝදනා කිසිවක් නොතිබුණි. ඔහුගේ හැසිරීමෙන් පෙනෙන්නේ ඔහු ඉච්ඡාකාරයෙකුද (Hyopocrite) නොවන බවයි. ඔහුගේ චර්යාවෙන් එක් දෙයක් පැහැදිලි වන්නේය. එනම්, කතා කළ යුත්තේ කුමක්ද, කුමන වේලාවකද, කුමන කරුණක් සම්බන්ධයෙන්ද, කුමන ස්ථානයකද, ඉන් ඇති විය හැකි ප්‍රතිඵල කවර ආකාරද, යන්න පිළිබඳ ඔහුට කිසිදු අවබෝධයක් නොතිබුණ බවයි.
21. 08. 2017 වන දින අරලියගහ මන්දිරයේ තිබූ රැස්වීමකින් පිටතට පැමිණ ඔහු මාධ්‍ය අමතා කළ ප්‍රකාශය මහත් ආන්දෝලනයට ලක්වුණි. කිසියම් පුද්ගලයෙකු මේ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට දැනුම් දීමෙන් පසු අධිකරණයට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට දඬුවම් නොකිරීමට හේතු ඇත්නම් ඒ බව අධිකරණයට පැමිණ දක්වන ලෙස ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඔහුට දැනුම් දුන්නේය. ඒ අනුව ඔහුට එරෙහිව රීතියක් නිකුත් කොට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105 (3) වන වගන්තිය යටතේ නඩු විභාගයක් ආරම්භ වුණි. අධිකරණය විසින් නිකුත් කළ රීතියට පදනම් වූ ප්‍රකාශය නම්,
ර්‍ණමම කියන්නේ නීතීඥයො තමයි කිවුවට නීතීඥයෝ බහුතරයක් තමයි ලංකාව විනාශ කරේ. ඒ තමයි තිත්ත ඇත්ත. මේ ක`ඵ කෝට්කාරයෝ. බහුතරයක්. හැමෝම නෙවෙයි. ලංකාවේ බහුතරයක් ඉන්නේ අ….ආ…. Corrupted විනිසුරුවරු. Corrupted මේ… මේ… ලෝයස්ලා ඔවුන් සල්ලිවලට වැඩ කරන්නේ.” යන්නයි.
සිරස සහ හිරු ආයතනවල නිළධාරීන් කැඳවා ඩීවීඩී තැටිද, ඒවායේ අන්තර්ගතයන් ප්‍රතිලේඛන කොට එම ලේඛනද පැ.01 සිට පැ. 07 දක්වා රජය විසින් ඉදිරිපත් කොට තිබුණි. එක් ඩීවීඩී තැටියක අඩංගු වූයේ 21.08. 2017 දින කළ ප්‍රකාශයයි. නඩුව ඇසුණු සෑම දිනකම ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් පිටතට පැමිණ එම පරිශ්‍රයේදී මාධ්‍ය අමතා කෙටි ප්‍රකාශ ගණනාවක් කර ඇත. පොදුවේ ගත් කල ඉන් කියැවෙන්නේ ඔහු කිවූ කිසිවක් ඉවත් කර නොගන්නා බවයි. මින් එක් අවස්ථාවකදී පමණක් විනිසුරුවරුන් ගැන සඳහනක් තිබුණි.
21.08.2017 වන දින පටිගත කළ හිරු ඩීවීඩී තැටියේ යම් යම් වචන නොතිබුණ බව අධිකරණය නිරීක්ෂණය කළේ වුවද, එය අහඹුවක්ද හිතාමතා කරන ලද්දක්ද යන්න පිළිබඳව අධිකරණය විනිශ්චයක් කළ බවක් ගම්‍ය නොවේ.
වගඋත්තකාර රන්ජන් රාමනායක සාක්ෂි දුන්නේය. ඔහු කියාසිටියේ තමා දේශපාලනයට ඇතුල් වූ එකම පරමාර්ථය දූෂිත දේශපාලනඥයන් සිරගත කිරීම බවයි. තමාට කිසිම දූෂණ චෝදනාවක් නැති බවද; රජයෙන් අමාත්‍යවරයෙකුට දෙන්නා වූ වාහන දෙකද තමා ප්‍රතික්ෂේප කළ බවද; පාර්ලිමේන්තු සැසියකට සහභාගි වූ විට දිනකට ලැබෙන්නා වූ දෛනික දීමනාව හෝ ලබා නොගන්නා බවද; මන්ත්‍රීවරුන්ගේ වැටුප් වැඩි කළ විට එම වැඩි කළ වැටුප් තමන් නොගන්නා බවද; මන්ත්‍රීවරුන්ට හිමි විවිධාකාර වරප්‍රසාද තමා භුක්ති නොවිදින බවද; ඔහු අවධාරණය කළේය.
ඔහු කියාසිටියේ 21 වන දින මාධ්‍ය ඇමතූ අවස්ථාවේ නීතිඥවරුන් සහ විනිසුරුවරුන් 95%ක් පමණ දූෂිත බව ප්‍රකාශ කළ බවද; එසේවුවදිවිනිසුරන්’ යන වචනය වැරදීමකින් මුවින් පිටවූ බවද; ඒ සමඟම ඔහුිමෙ…මේ…ලොයස්ලා….’ යැයි ප්‍රකාශ කළේ ඒ වරද නිසා බවද; අවධාරණය කළේය. කිසිවිටකත් විනිසුරුවරුන් දූෂිත බැව් ප්‍රකාශ කිරීමේ චේතනාවක් නොතිබුණ බැව් කියා සිටියේය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් පිටත මාධ්‍යයට දුන් ප්‍රකාශවලදී තමා යහපත් විනිශ්චයකාරවරුන් සිටි බැව් ප්‍රකාශ කළේ වුවද, හිරු ආයතනය එම කොටස් ඉවත්කොට ඇති බවද කියා සිටියේය. මේ අනුව ඔහුගේ විත්තිවාචකය වූයේ සිද්ධිය පිළිබඳ වූ වැරදීමක් බවයි.
අධිකරණය ඔහුගේ විත්තිවාචකය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. අධිකරණය විශේෂ වශයෙන් අවධාරණය කළේ ඔහු අතින් සිදුවූයේ එවැනි වැරදීමක් නම් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් පිටත විවිධ අවස්ථාවන්හිදී මාධ්‍යට දුන් ප්‍රකාශ මගින් ඔහුට එම වරද නිවැරදි කිරීමේ හැකියාවක් තිබුණ බවත්, ඒ සම්බන්ධයෙන් සමාව අයැදීමට අවස්ථාවක් තිබුණ බවත්ය.

අධිකරණයට අපහාස කිරීම යනු කුමක්ද?
කිසියම් ක්‍රියාවකින් අධිකරණයේ නමට, ගරුත්වයට, ප්‍රතාපවත්භාවයට හා අධිකාරී බලයට හානිවන යමක්, යම් ක්‍රියාවක් හෝ ප්‍රකාශයක් මගින් යුක්තිය පසඳලීම හෑල්ලුවට ලක්වන්නේද එවැනි ක්‍රියාවක් හෝ ප්‍රකාශයක් අධිකරණයට අපහාස කිරීමක් ලෙස සැලකේ. “සාමාන්‍ය වශයෙන් සලකන විට අධිකරණයේ අධිකාරී බලය හා යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රියාවලිය අගෞරවයට හා හෑල්ලුවට ලක්කරන්නාවූ ද කිසියම් ක්‍රියාවක් අධිකරණයට අපහාස කරන්නක් ලෙස සැලකේ.” ඕනෑම කෙනෙකුට අධිකරණය විසින් දෙන ලද තීන්දුවක් සම්බන්ධයෙන් හෝ විනිසුරුවරයෙකුගේ චර්යාව සම්බන්ධයෙන් හෝ සාධාරණ ලෙස හා සත්භාවයෙන් විවේචනයක් කිරීමේ අයිතියක් තිබේ. “යුක්තිය යනු ආරාමයක හුදෙකලා වූ ගුණාංගයක් නොවේ. එය සෘජුව හා ගෞරවනීය ලෙස ප්‍රකාශ කරන සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ නිරීක්ෂණයට යටත් වන්නේය.”
කොටින්ම කිවහොත් භාෂණයේ හා ප්‍රකාශනයේ අයිතිය අධිකරණය හෙළාදැකීමට හෝ එය කෙරෙහි මහජන විශ්වාසය බිඳවීමට හෝ එහි අධිකාරී බලයට අභියෝග කිරීමට හෝ එයට අවමන් කිරීමට හෝ යොදා නොගත යුතුය. මෙම සීමාවන්ට යටත්ව අධිකරණ තීන්දු විවේචනය කළ හැකිවා පමණක් නොව එවන් විවේචනයන් සඳහා ජනතාව දිරිගැන්විය යුතුය. ඕනෑම ආයතනයක ක්‍රියාකාරීත්වය ප්‍රගමනය වන්නේ කලින් කලට එය ඇගයීමට ලක්වීම අනුවයි. එබැවින් යුගයේ අවශ්‍යතාවට අනුව එම ආයතනවල ක්‍රියාකාරීත්වය ප්‍රවර්ධනය වීම සඳහා මහජන මතය බෙහෙවින් උපකාරී වන්නේය. අධිකරණය, විනිසුරුවරුන් හා යුක්තිය පසිඳලීමේ ආයතන හා ක්‍රියාවලිය සහමුලින්ම විවේචනයෙන් විනිර්මුක්ත (Immune) වන්නේ නම් එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්මට හානිකර වන්නේය.

අධිකරණයට අපහාස කිරීමට දඬුවම
මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණය, දිසා අධිකරණය හා මහාධිකරණය අබිමුව කරන ලද්දා වූ අපහාස සම්බන්ධයෙන් දඬුවම අධිකරණ සංවිධාන පනතේ 55 වන සහ 18 වන වගන්තිවල සඳහන් වේ. ඕනෑම අධිකරණයක අධිකරණය අභිමුඛව (In facie curiae)හෝ ඉන් පිටතදී (Exfacie curiae) හෝ අධිකරණයට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් දඬුවම් කිරීමේ අසීමිත බලයක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හා අභියාචනාධිකරණයට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105 (3) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ලැබෙන්නේය. එය මෙසේය.
“…අධිකරණයේ දී ම නැතහොත් අන් ස්ථානයක දී ඒ අධිකරණයකට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හෝ අභියාචනාධිකරණය සුදුසු යැයි සලකන පරිදි බන්ධනාගාරගත කිරීමෙන් හෝ දඩයකින් හෝ බන්ධනාගාරගත කිරීම සහ දඩය යන දඬුවම් දෙකින්ම හෝ දඬුවම් කිරීමේ බලයද ඇතු`ඵව එබඳු අධිකරණයක සියලු බලතල ඒ අධිකරණයන්ට ඇත්තේය..”
මෙහි විශේෂත්වය නම් දණ්ඩනයේ අවමයක් හෝ උපරිමයක් සඳහන් නොවීමයි. එවන් අවස්ථාවලදී අධිකරණය විසින් සැලකිල්ලට ගතයුතු බොහෝ කාරණා තිබේ. ඒවා සමහරක් නම්, අපහාසයේ ප්‍රමාණය, එය හිතාමතා කරන ලද්දක්ද?, එය ප්‍රකාශයක්ද ක්‍රියාවක්ද?, පාවිච්චි කළාවූ වචන, විනිසුරුවරයෙකුට හෝ අධිකරණ ක්‍රියාවලියට නිර්දය ලෙස හා අපහාසාත්මක ලෙස පරුෂ වචනයෙන් බැණ වැදීමක්ද?, විනිසුරුවරයාට කිසියම් දෙයකින් දමා ගැසීම වැනි ක්‍රියාවකින් අපහාස සිදු කළේද?, පුද්ගලයාගේ චරිතය, ප්‍රකාශයක් හෝ ප්‍රකාශනයක් නම් ඒ දෙය කර ඇත්තේ කුමන පරමාර්ථයකින්ද?, එය පොදු ජනයාගේ උන්නතිය සඳහාද?, චුදිතගේ ක්‍රියාවෙන් කොපමණ දුරකට අධිකරණය හෑල්ලුවට ලක් වූයේද?, චුදිත අධිකරණ නියෝගයක් කඩ කළ තැනැත්තෙක්ද, එසේ නැතහොත් හුදු ප්‍රකාශනයක් පමණක් කළ කෙනෙක්ද?, පවරනු ලබන දඬුවම නිසා ඔහු යළිත් වැරදි කිරීමෙන් වැළකී සිටීද?, දඬුවම හේතු කොටගෙන ඔහු පුනරුත්ථාපනය වෙයිද?, අධිකරණය සතු බලය දඬුවම මගින් ප්‍රමාණවත් අන්දමින් ප්‍රදර්ශනය වන්නේද?, එකී දඬුවමින් වෙනත් පුද්ගලයන් අධිකරණයට අපහාස කිරීම වැළැක්වීමට උපකාරී වන්නේද?, එකී දඬුවම නිසා මහජනයාගේ හඬ මු`ඵමනින්ම නිහඬ වන්නේද?, එකී දඬුවම හේතු කොටගෙන සත්භාවයෙන් අධිකරණ ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ ඉදිරිපත් කළ යුතු හා ඉදිරිපත් කළ හැකි විවේචනයන් ඉදිරියට පැමිණීම වළකින්නේද? ආදි ලෙස වෙයි.
“යුක්තිය පසිඳලීමේ අධිකරණ ක්‍රියාවලිය යහපත් ලෙස පවත්වාගෙන යාමේ වැදගත්කම කවුරුත් පිළිගනු ලැබේ. එහෙත් අධිකරණයේ නියෝගයකට අකීකරු වීම හිතාමතා කළ පැහැර හැරීමක් විය යුතුය. එබැවින් කෙනෙකු සිරගත කිරීමට පෙර අධිකරණයේ බලය ඉතා ප්‍රවේශමෙන් භාවිත කළ යුතුය. King v. Dunblain ex parte Williams 53 Common wealth L R 434 නඩුවේදී තීරණය වුණේ මෙම අධිකරණ බලය අධිකරණය වෙත පවරා ඇත්තේ අධිකරණ ක්‍රියාවලීන් සම්බන්ධයෙන් කරනු ලබන්නා වූ විවේචන අකාමකා දැමීමට නොවන බවයි.
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නීතිඥ සංගමය එ. ඉන්දියානු රජය AIR 1998 SC 1895 නඩුවේ අලංකාර ප්‍රකාශයක් තිබේ. “අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ අධිකරණ බලය සුවිශේෂ වූ අධිකරණ බලයකි. ඒ මක් නිසාද ජූරියද, විනිසුරුද, අලුගෝසුවාද වන්නේ අධිකරණයම බැවිනි. මෙහිදී අධිකරණය විනිශ්චය කරනු ලබන්නේ නඩුවක පාර්ශ්වකරුවන් අතර ආරාවුලක් නොවේ.”
ඉන්දියානු නඩු තීන්දුවක් වන ආදිත්‍ය බික්ක්‍රම් බිර්ලා නඩුවේදී, “අපහාසකරු ඔහුගේ ක්‍රියාව යුක්තියුක්ත කිරීම සඳහා ඔහු අශිෂ්ට වූද, අවලාද සහ නින්දා සහගත වූද, චෝදනා එල්ල කරමින් විනිසුරුතුමාට දෝෂාරෝපණය කරන්නට විය. කිසිවිටකත් ඔහු කම්පා වූ බවක් හෝ සිය ප්‍රකාශ ඉවත් කරගැනීමක් හෝ සමාව අයැදීමක් නොකළේය. මෙම නඩුවේදී චුදිතට බරපතළ දඬුවමක් නියම විය යුතු බවට සැකයක් නැත. එහෙත් අධිකරණයේ උදාර ගුණය ආරක්ෂා කරගන්නා අන්දමේ දඬුවමක් මිස චුදිතට දඬුවම් කිරීමේ අභිලාෂයක් අප තුළ නොමැති බැවින් අපි ඔහුට මසක සිරදඬුවමක් සහ රු.200ක දඩයක් නියම කරමු.”
රාමනායක නඩුවේදී වගඋත්තරකරුට දෙන ලද වසර 04ක සිරදඬුවම අසමානුපාතික, අපරාධයට අනුරූප නොවන්නා වූ දඬුවමක් නොවන්නේද?
ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඇන්තනී ටෝනී ප්‍රනාන්දු, පදනම් විරහිතව අධිකරණයේ ඉල්ලීම් කළ බැව් සඳහන් කරමින් අධිකරණයට අපහාස කිරීමට වැරදිකරු කර ඒ අවස්ථාවේම බරපතළ වැඩ සහිතව වසරක සිර දඬුවමකට යටත් කළේය. ප්‍රනාන්දු එක්සත් ජාතීන්ගේ මණ්ඩලය මගින් සම්මත කළ සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් අඩංගු ජාත්‍යන්තර ප්‍රඥප්තියේ 28 වගන්තිය යටතේ පිහිටුවන ලද මිනිස් අයිකිවාසිකම් පිළිබඳ කමිටුවට පැමිණිලි කළේය.
එම කමිටුව දෙපාර්ශ්වයටම සවන් දීමෙන් හා ඔවුන්ගේ නීතිඥවරුන්ගේ දේශනා සැලකිල්ලට ගැනීමෙන් පසු මෙතරම් උග්‍ර දඬුවමක් නියම කිරීමට හේතු අධිකරණය විසින් දක්වා නොමැති බැව් නිරීක්ෂණය කළේය. තවද පෙත්සම්කරු සිරගත කිරීම අත්තනෝමතික ක්‍රියාවක් බැව් අවධාරණය කළේය. ඒ අනුව ඉහත ප්‍රඥප්තියේ 9 (1) වගන්තිය ඉන් උල්ලංඝනය වී ඇති බැව් කමිටුව පෙන්වා දුන්නේය. 9 (1) මෙසේය. ‘සෑම දෙනෙකුටම පෞද්ගලික ආරක්ෂාවේ සහ නිදහසේ අයිතියක් ඇත. කිසිවෙකු අත්නෝමතික ලෙස අත්අඩංගුවට ගැනීම හෝ රඳවා තැබීම නොකළ යුතුය. නීතියෙන් සකසා ඇති විධිවිධානවලට අනුකූලව මිස කිසිවෙකුගේ නිදහස ඔහුට අහිමි නොකළ යුත්තේය.’
මෑතකදී ඉන්දියාවේ තීන්දු වූ නඩුවකි. ප්‍රෂාන්ට් භූෂාන් මහතා ඉන්දියානු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පෙනීසිටින අධිනීතීඥවරයෙකි. ඔහු සිය Twitter ගිණුමේ පහත පණිවුඩය පළ කරන ලදි. “කොවිඩ් නිසා යැයි පවසමින් අගවිනිසුරු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය වසා දමා බීජේපී පක්ෂයේ නායකයෙකු වන රාජ් භවාන් සමඟ, මුහුණු ආවරණයක් හා හෙල්මටයක් හෝ නොමැතිව ලක්ෂ 50ක් වටිනා මෝටර් සයිකලයක රවුම් ගසන්නේය.” තවත් ප්‍රකාශනයක ඔහු පහත සඳහන් දෑ පළ කළේය. “ඉන්දියාවේ ඉතිහාසය ලියන්නන්, පසුගිය වසර හය තුළ ඉන්දියාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විනාශ කිරීමට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයද, පෙර සිටි අගවිනිසුරුවරුන් හතර දෙනෙකුද වගකිව යුතු බවට ලියනු ඇතැයි සඳහන් කළේය.”
මෙම Twitter පණිවිඩ දෙකට අනුව භූෂාන් මහතාට එරෙහිව රීතියක් නිකුත් කළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එය විමර්ශනය කර ඔහු අධිකරණයට අපහාස කළ බවට වැරදිකරු කළේය. එසේ වැරදිකරු කර ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඔහුට පැනවූ දණ්ඩනය වන්නේ ඉන්දියානු රුපියල් 1 කි.
අරුන්දතී රෝයි ප්‍රසිද්ධ සම්මානනීය ලේඛිකාවකි. වේල්ලක් ඉදිකිරීම සම්බන්ධයෙන් ඇය විරෝධතාව ප්‍රකාශ කළාය. මේ සම්බන්ධයෙන් පැවැත් වූ අධිකරණ ක්‍රියාවලියෙන් වේල්ල ඉදිකිරීමට අධිකරණයෙන් අවසර ලැබුණි. අරුන්දතී මෙම තීන්දුව විවේචනයට ලක් කළාය. පසුව අධිකරණය අබියස උද්ඝෝෂණයකටද සහභාගි වූවාය. මේ හේතුව නිසා අධිකරණය විසින්ම ඇයට එරෙහිව අධිකරණයට අපහාස කළ බවට පරීක්ෂණයක් ආරම්භ කළේය. අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ පනතට අනුව, භාෂණයේ නිදහස පරම නිදහසක් නොවන බවත්, එය නීතියෙන් පනවා ඇති සීමාවන්ට යටත් වන බවත් අධිකරණය නිරීක්ෂණය කළේය. ඉහත කී පනතින් අධිකරණයේ සෘජු බව, උදාරත්වය හා අවංකභාවය රැකගැනීමට උත්සාහ දරා ඇති බැව්ද අවධාරණය කළේය.
තවද අරුන්දතීගේ ප්‍රකාශයන් සත්භාවයෙන්, ජන සුබසිද්ධිය සඳහා කළ දේ නොවන බවට තීරණය කළ අධිකරණය පවසා සිටියේ එය සාධාරණ විවේචනයක් නොවන බවයි. අධිකරණයට අපහාස කිරීමට වැරදිකාරිය වූ අරුන්දතීට එක් දිනක සිරදඬුවමක් පමණක් නියම කෙරුණි.

අවසානය
රාමනායක නඩුවේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ඔහුට පනවනු ලැබූ වසර 04ක බරපතළ වැඩ සහිත සිරදඬුවම පැනවීමේ හේතු නඩු තීන්දුවේ ප්‍රකාශ වී නොමැත. මුලින් සඳහන් කළ 105 (3) ව්‍යවස්ථාවට අනුව, “..ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හෝ අභියාචනාධිකරණයට සුදුසු යැයි සැලකෙන පරිදි බන්ධනාගාරගත කිරීමෙන් හෝ…” යන යෙදුම ඇති බැවින් හේතු දැක්වීමේ අවශ්‍යතාවක් නොමැති බැව් කෙනෙකුට තර්ක කළ හැක. එහෙත් අධිකරණමය තීන්දුවක් හැමවිටම පදනම් සහිත විය යුතුය. හේතු මත පදනම් විය යුතුය. ඉහත පු`ඵල් වූ බලයක් පැවරී ඇති නිසාම වසර 04ක කාලයකට දණ්ඩනය ගණනය වූ ආකාරයට පාදක වූ හේතු දැක්විය යුතුය. මා මුලින් සඳහන් කළ පරිදි ජූරියද, විනිසුරුද, අලුගෝසුවාද වන්නේ අධිකරණය වන විට හේතු දැක්වීමද අනිවාර්ය වන්නේය. දඬුවම් කිරීමේ පරාසය සුවිශාල වන විට එය ප්‍රවේසමෙන්ද, ප්‍රඥාවන්තවද දැඩි පරීක්ෂණයකින්ද යුතුව භාවිත කළ යුතුය.
වත්මන් ලෝකයේ දඬුවම ප්‍රධාන වශයෙන් පරමාර්ථ දෙකක් සපුරා ගැනීම අරභයා පනවනු ලබයි. වැරදි කිරීමෙන් වැළැක්වීම හා පුනරුත්ථාපනය මෙම පරමාර්ථ දෙකයි. වගඋත්තරකරුට පනවා ඇති දණ්ඩනයෙන් මෙම කරුණු දෙකෙන් එකක් හෝ ඉටුවේ දැයි යන්න සැක සහිතය. මෙම දණ්ඩනය හුදෙක්ම අධිකරණයේ අධිකාරී බලය ප්‍රදර්ශනය සඳහා හා සමාජයට පණිවුඩයක් දීම සඳහා සුදුසු බැව් පෙනේ. වගඋත්තරකරුට අභියාචනා කිරීමේ අයිතියක් නොමැති වීමද දඩුවම් නියම කිරීමේදී සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබුණි. අපි එක්සත් ජාතීන්ගේ සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුතියේ (ICCPR)කොටස්කරුවන් වෙමු.ඒ අනුව 2007 අංක 56 දරන පනත අපේ පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කළේය. ඉහත කී ප්‍රඥප්තියේ අඩංගු බොහෝ අයිතිවාසිකම් අපේ ව්‍යවස්ථාවේද සෙසු අයිතිවාසිකම් මෙම පනතින්ද ස්ථාපිත කෙරුණි. එහි පනතේ 4 (2) වගන්තියට අනුව, “ඕනෑම ලිඛිත නීතියක් යටතේ අපරාධයකට වැරදිකරු වන සෑම පුද්ගලයෙකුටම ඔහුගේ වැරදිකාරීත්වයට හා දඬුවමට එරෙහිව ඉහළ අධිකරණයකට අභියාචනා කිරීමේ අයිතියක් ඇත්තේය.”
වගඋත්තරකරුට මෙම අයිතිය අහිමි ය. ඉහත කී ප්‍රඥප්තියේ 9 (1) වගන්තියට අනුව කෙනෙකුගේ නිදහස නීතීයෙන් ස්ථාපිත කළාවූ පටිපාටියක් අනුව මිස අන් අයුරකින් අහිමි නොකළ යුත්තේය. තවද එම වගන්තියෙන්ම කෙනෙකු අත්තනෝමතික ලෙස සිරකර තැබීමද වළක්වා ඇත. මින් ගම්‍ය වන එක් කරුණක් ඇත. සිරදඬුවමක් නියම කර ඇති අවස්ථාවක එය අවැසි ප්‍රමාණය ඉක්මවන දීර්ඝ කාලයකට පනවා ඇත්නම් එම කාලය අත්තනෝමතික රැඳවීමක් ලෙස සලකනු ලැබේ. මෙම දඬුවම නියම කිරීමේදී වගඋත්තරකරුගේ චරිතය සහ ඔහුගේ වරදේ ස්වභාවය සහ පර්යේෂණයන් සියල්ලද දඬුවමක් නියම කිරීමේ දී අපේක්ෂා කරනු ලබන අභිමතාර්ථයන්ද මේ සියල්ලටම වඩා මෙවන් නඩු සම්බන්ධයෙන් විදේශීය අධිකරණ මගින් පැනවූ දඬුවම්වල ස්වභාවයද සැලකිල්ලට ගත හැකිව තිබුණි. ඉහත මා සඳහන් කළ නඩු සැලකිල්ලට ගත් විට අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ නඩුවල චුදිතයන් සිරගත කිරීමට බොහෝ රටවල අධිකරණ අකමැත්තක් දක්වා ඇති බව පෙනේ.
ඉහත සඳහන් කළ ඉන්දියානු නඩුවේදී, විනිසුරුතුමාට ප්‍රසිද්ධියේ දෝෂාරෝපණය කළ පුද්ගලයෙකුට මසක සිරදඬුවමක් සහ රු. 200 ක දඩයක් නියම කෙරුණි. ප්‍රෂාන්ට් භූෂාන් ඉන්දියානු අධිනීතීඥවරයාට රුපියලක දණ්ඩනයක් නියම කෙරුණි. අරුන්දතී රෝයිට එක් දිනක සිරදඬුවමක් නියම කෙරුණි. අපේ අධිකරණය විසින් සිරගත කළ ඇන්තනී ටෝනී ප්‍රනාන්දු වසරකට සිරගත කිරීම එක්සත් ජාතීන්ගේ මිනිස් අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ කමිටුවේ (ICCPR) බලවත් දෝෂ දර්ශනයට ලක්වුණි. තවද එතරම් උග්‍ර දඬුවමක් නියම කිරීමට අධිකරණය හේතු දක්වා නොමැති බවද කමිටුව නිරීක්ෂණය කරමින් එම සිරගත කිරීම අත්තනෝමතික ක්‍රියාවක් බැව් අවධාරණය කළේය. එපමණක්ද නොව මෙවන් දඬුවම්වලින් භාෂණයේ නිදහස සීමා වන බවද, එය අසමානුපාතික හා අපරාධයට අනුරූප නොවන්නා වූ දඬුවමක් බැව් අවධාරණය කළේය. මින් ගම්‍ය වන්නේ අධික වූ දණ්ඩනයකින් වැරදි පණිවුඩයක් සමාජගත වන බැවින් එය සමාජයේ උන්නතියට හානිදායක බවයි. මීට අමතරව 2008 ජූලි මාසයේදී මෙම කමිටුව විසින්ම එස්බී දිසානායක (1373/2005) සිරගත කිරීමද අත්නෝමතික බැව් නිරීක්ෂණය කළේය.
රාමනායක නඩුව අධිකරණයට අපහාස කීරීම නීතිය සම්බන්ධයෙන් විවිධ ප්‍රශ්න රැසක් මතු කරයි. බොහෝ කලක සිට ඉන්දියාවේ මෙන් අධිකරණයට අපහාස කිරීම පිළිබඳ සුවිශේෂ වූ පනතක අවශ්‍යතාව අපට දැනෙන්නට විය. අපේ අධිකරණයන් පුරුද්දක් ලෙස අපහාසකරුවන්ට දීර්ඝ සිරදඬුවම් ලබා දීම දේශීය වශයෙන් හා ජාත්‍යන්තර වශයෙන් විවේචනයට ලක්වුණි. අභියාචනයක් කිරීමට ඇති අයිතිය අහිමි කරමින් දෙනු ලබන එවැනි දඬුවම් මගින් අපද පාර්ශ්වකරුවන් වූ ICCPR සම්මුතිය පැහැදිලි ලෙසම උල්ලංඝනය වී ඇත. ඉහත කී කරුණු කාරණා සියල්ල සැලකිල්ලට ගත් විට අධිකරණයට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් පරිපූර්ණ වූද, සංයුක්ත වූද, අභියාචනා කිරීමේ අයිතිය ඇත්තා වූද, පටිපාටිය පැහැදිලිව සඳහන් කර ඇත්තාවූද, ජාත්‍යන්තර ප්‍රඥප්තීන්වලට ගැළපෙන්නා වූද නීතියක අවශ්‍යතාව දැනෙන්ට වී තිබේ. මෙය නීතිඥ ප්‍රජාවගේද විශේෂයෙන්ම ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේද අවධානයට ලක්වනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි.■

1...228229230...649 Page 229 of 649

<img class="tdb-logo-img td-retina-data" data-retina="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" src="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" alt="Logo" title="" data-eio="l" />

<img class="tdb-logo-img td-retina-data" data-retina="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" src="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" alt="Logo" title="" data-eio="l" />

<img class="tdb-logo-img td-retina-data" data-retina="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" src="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" alt="Logo" title="" data-eio="l" />

<img class="tdb-logo-img td-retina-data" data-retina="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" src="https://www.anidda.lk/wp-content/uploads/2026/06/anlogo-300x168.jpg" alt="Logo" title="" data-eio="l" />