• ඒ දවස්වල මරණ දැන්වීම් ප්‍රචාරයට අවසර තිබුණේ ගුවන් විදුලියට විතරයි. පසුකාලීනවත් පෞද්ගලික නාලිකාවලට ඒ අවසරය දුන්නේ නෑ. මරණ දැන්වීමක ගාණ හරිම ඉහළයි. වචන පනහක දැන්වීමක් රුපියල් 8,500ක් 10,000ක් විතර වෙනවා.
• පටිගත කිරීම බලන්න නිෂ්පාදකයාත් ශබ්දාගාරයට ආවා. කොච්චර හොඳින් කිව්වත්, තව ටිකක් හයියෙන් කියන්න කියලා ඔහු කරු අයියාට කිව්වා. කරු අයියාට ටිකක් තරහ ගිහින් ‘මුදලාලි ඔයිට වඩා හයියෙන් කියන්න ගියොත් ඔහේගේ රතිඤ්ඤා විකුණගන්න බැරි වෙයි’
  කියලා කිව්වා.

නිවේදකයෙකු තුළ තිබිය යුතු මූලික ගුණාංග කෙබඳු විය යුතුද?
හොඳ කටහඬක් තියෙන්න ඕනෑ. කටහඬ නැති වුණත් නිවේදක වෘත්තියේ නියැලිලා ඉන්න අය අතීතයේත් වර්තමානයේත් අපිට හමු වෙනවා. වචන උච්චාරණය පැහැදිලි වෙන්නයි ඕනෑ. වචන පිටවෙන්නේ නැතිව කතා කරන අය ඉන්නවා. වචනයක අක්ෂර අඩුවෙන් කතා කරන අය ඉන්නවා. සමහරු වාක්‍යයේ අන්තිම වචනය ගිල ගන්නවා. අදටත් සමහර නාලිකාවල අන්තිම වචනය හරියට කියන්නේ නැති නිවේදක නිවේදිකාවෝ ප්‍රවෘත්ති කියනවා මට ඇහිලා තියනවා. සමහර වාක්‍යයක අර්ථය රැඳිලා තියෙන්නේ අන්තිම වචනය මත. ශබ්ද උච්චාරණය නිවැරදි වෙන්න ඕනෑ. භාෂාව පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් දැනුමක් තියෙන්න ඕනෑ. ජනතාවගේ ආදරය දිනාගත හැකි ආකාරයෙන් කතා කරන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ. සමහරු ඉන්නවා පොල්ලෙන් ගැහුවා වාගේ කතා කරන්නේ. ඒත් නිවේදන කාර්යය එහෙම නෙමේ. ඒ සඳහා සිත් ගන්නාසුලු ශෛලියක් අවශ්‍ය වෙනවා. ශ්‍රාවකයා ඇද බැඳ තබා ගන්න බැරි නම් නිවේදකයෙකුට අනෙක් මොනවා තිබුණත් වැඩක් නෑ. ගුවන් විදුලියේ මගේ ගුරුවරයා වූ කරුණාරත්න අබේසේකර කිව්වේ ‘නිවේදන කටයුතු කරන්න ඕනෑ තමන්ගේ පෙම්වතියට කතා කරනවා වගේ ළයාන්විතව’ කියලා.

ඔබ එක යුගයක අතිශයින් ජනප්‍රිය නිවේදකයෙක් වෙලා හිටියා. අද ගුවන් විදුලි නිවේදකයෝ ඒ වගේ ජනප්‍රිය වෙන්නේ නැත්තේ අයි?
ඉස්සර ලංකාවේ තිබුණේ ජාතික ගුවන් විදුලිය පමණයි. 1990 දශකයේ ඉඳන් එෆ්එම් 99න් පටන් අරන් මේ වනවිට එක එක නම්වලින් නාලිකා විශාල සංඛ්‍යාවක් බිහිවෙලා තියනවා. ශ්‍රාවකයෝ බෙදිලා ගිහිල්ලා. අපි ගුවන් විදුලියේ නිවේදන කටයුතු කළ කාලේ මුළු රටම අපේ කටහඬ ඇහුවා. අපි එදා ලබපු ජනප්‍රියත්වය අද කාලේ නිවේදකයෙකුට, නිවේදිකාවකට ලබන්න අමාරු වෙලා තියෙන්නේ ඒ බෙදී යාම නිසා.

අපේ ගුරුවරු අවධාරණයෙන් කියූ දෙයක් තමයි, තමන් ප්‍රිය කරන නිවේදක, නිවේදිකාවෝ අනුකරණය කරන්න යන්න එපා කියලා. හැබැයි අනුගමනය කළාට කමක් නෑ කිව්වා. අනුකරණය කිරීමෙන් අනන්‍යතාවක් ගොඩ නැගෙන්නේ නැතිව යනවා. ගුවන් විදුලියෙන් කටහඬක් ඇහෙනවිට මේ කතා කරන්නේ කරුණාරත්න අබේසේකර, ලලිත් එස්. මෛත්‍රීපාල, ධර්ම ශ්‍රී වික්‍රමසිංහ කියලා එදා අයට විශේෂිත අනන්‍යතාවක් තිබුණා. අද සමහර විට වැඩසටහන කළේ කවුද කියලා හඳුනාගන්න නිවේදකයාගේ, නිවේදිකාවගේ නම කියනකම්ම ඉන්න සිද්ධවෙලා තියනවා.

මම හැම විටම අනුගමනය කළේ කරුණාරත්න අබේසේකර මහතාව. මමත් ඔහු වගේ සරල භාෂාවක් භාවිත කරන්න පුරුදු වුණා. රසික රසිකාවෝ ගෙදරට හොයාගෙන එන්න තරම් ඒ ශෛලිය බෙහෙවින් ජනප්‍රිය වුණා. මම ගුවන් විදුලියේ ගේට්ටුවෙන් එළියට එනකම් පොකට් රේඩියෝ කණේ තියාගෙන ඇතැම් රසික රසිකාවෝ බලාගෙන හිටියා.

ගුවන් විදුලි නිවේදකයෙකුට භාෂා දැනුම වැදගත් වෙන්නේ කොයි ආකාරයටද?
හැකි තරම් පොතපත කියවන්න ඕනෑ. කොයි තරම් තාක්ෂණය දියුණු වුණත් පොතපත කියවීමේ අවශ්‍යතාව තවමත් යල් පැන ගිහිල්ලා නෑ. එයින් තමයි නිවේදකයෙකුගේ භාෂා හා සාහිත්‍ය දැනුම වර්ධනය වෙන්නේ. අලුත් වචන හමුවෙන්නේ.

හැබැයි තමන් දන්නා සියලු භාෂා දැනුම පෙන්නලා මහා බර දේවල් කතා කළාට ශ්‍රාවකයාට දැනෙන්නේ නෑ. තමන් කරන වැඩසටහන අහන ශ්‍රාවකයා කුමන බුද්ධි මට්ටමේ කෙනෙක්ද කියලා තක්සේරුවක් තියෙන්න ඕනෑ. ඒ තක්සේරුව අනුව බස හැසිරවීම තමයි සාර්ථක. කරුණාරත්න අබේසේකර කියන්නේ විශාල සාහිත්‍ය දැනුමක් තිබුණු පුද්ගලයෙක්. ඒත් ඔහු නිවේදන කටයුතුවලදීත්, ගීත නිර්මාණ සඳහාත් යොදා ගත්තේ සරල භාෂාවක්. ඔහුට විශාල භාෂා දැනුමක් තිබුණ නිසා ඔහුට බොහෝ වෙලාවක් එක දිගට රසවත්ව, සරලව කතා කරන්න පුළුවන්කම තිබුණා. වචන කැරුණු නැති වුණාම තමයි මොනවා හරි දෙයක් නැවත නැවත දොඩවන්නේ.

එදිනෙදා වැඩක් කරන ගමන් කෙනෙක්ට ගුවන් විදුලිය ශ්‍රවණය කරන්න පුළුවන්. ඒක තමයි ගුවන් විදුලියේ තියන සුවිශේෂත්වය. කොච්චර තාක්ෂණය දියුණු වුණත්, රූපවාහිනී නාලිකාවල ආගමනය සිදු වුණත්, ගුවන් විදුලිය අභාවයට නොගියේ ඒ සුවිශේෂතාව නිසයි.

ගුවන් විදුලි නිවේදකයා ශ්‍රාවක මනසේ චිත්ත රූප මවනවා. රූපවාහිනී නිවේදකයාට සහායට රූප රාමු ලබා දෙන්න කැමරා ශිල්පියෙක් ඉන්නවා. ගුවන් විදුලි නිවේදකයාට සහායට ඉන්නේ තමන්ගේ වාක්කෝෂය, දැනුම හා තොරතුරු. ඒ නිසා ගුවන් විදුලි වැඩසටහනක් සඳහා අපි විශාල පෙර සූදානම් වීමක් වෙනවා. පැයක වැඩසටහනක ප්‍රචාරය වෙන්නේ ගීත 10ක් නම්, තව විශාල ගුවන් කාලයක් ඉතිරි වෙනවා. ඒ කාලය සම්පූර්ණ කරන්න මොනවා හරි දෙයක් දොඩවලා වැඩක් නෑ. ගීතවලට අදාල විස්තරවලින්, ශ්‍රාවක මනස ප්‍රබෝධයට පත් කරන්න පුළුවන් අලුත් තොරතුරුවලින් නිවේදකයා පොහොසත් වෙන්න ඕනෑ. මිනිස්සු ඉන්නේ තොරතුරු දැනගැනීමේ පිපාසයෙන්. සංගීතමය වැඩසටහනකට වඩා ප්‍රවෘත්ති අහන්න ශ්‍රාවකයා වැඩියෙන් පෙළඹෙන්නේ ඒ නිසා. නිවැරදි අලුත් තොරතුරුවලට ගුවන් විදුලි මාධ්‍යයේ විශාල ඉඩක් තියෙනවා.

ඔබ ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලියේ වාණිජ වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් විශාල ලෙස දායක වූ නිවේදකයෙක්..
වාණිජ නිවේදකයෙක් වීමත් පහසු දෙයක් නෙමෙයි. යම් ව්‍යාපාරිකයෙක් තමන්ගේ ව්‍යාපාරය නිෂ්පාදනය ගැන වෙළඳ දැන්වීමක් නිර්මාණය කරන්න තමන් කැමතිම නිවේදකයාගේ කටහඬ යොදන්න කැමතියි. සිංහල අවුරුදු කාලෙට ගුවන් විදුලියේ වාණිජ වැඩසටහන් බොහෝමයක් හැදෙනවා. මම ගුවන් විදුලියට ගිය අලුත මම දැක්කේ කරු අයියලාට හුස්ම ගන්නවත් වෙලාවක් නැති බව. ලියනවා, පටිගත කරනවා. අලි ඩොන් කියලා රතිඤ්ඤා නිෂ්පාදකයෙක් ඇවිත් වෙළඳ දැන්වීමක් කර ගන්න කරු අයියා මුණගැහුණා. කරු අයියා ලස්සනට දන්වීම් කිහිපයක් ලිව්වා. පටිගත කිරීම බලන්න නිෂ්පාදකයාත් වෙළඳ සේවයේ ඩී මැදිරියේ ශබ්දාගාරයට ආවා. ඔහුව සතුටට පත් කරන්න හරිම අමාරු වුණා. කොච්චර හොඳින් කිව්වත්, තව ටිකක් හයියෙන් කියන්න කියලා ඔහු කරු අයියාට කිව්වා. කරු අයියාට ටිකක් තරහ ගිහින් ‘මුදලාලි මට කියන්න පුළුවන් උපරිම හයියෙන් තමයි කිව්වේ. ඔයිට වඩා හයියෙන් කියන්න ගියොත් ඔහේගේ රතිඤ්ඤා විකුණගන්න බැරි වෙයි’ කියලා කිව්වා. සේවාදායකයා තෘප්තිමත් කරන එක ඒ තරම් ලේසි නෑ. ඒ අය කැමති වචන හරියට උච්චාරණය කරන්න ඕනෑ. ‘එකම බෙදාහරින්නෝ’ කිව්වාම ‘එකම’ කියන වචනය අවධාරණය කරන්න ඕනෑ. සමහර නිවේදකයන්ට ඕක තේරෙන්නේ නෑ. ‘එකම බෙදාහරින්නෝ’ කියලා, කියලා දානවා. නිෂ්පාදන නාමය, ද්‍රව්‍යය මොකක්ද කියලා ලස්සනට ශබ්ද වෙන්න ඕනෑ. ඉංග්‍රීසි වචන හරියට ශබ්ද වෙන්න ඕනෑ.

ප්‍රොස්පර් ප්‍රනාන්දු, කරුණාරත්න අබේසේකර වගේ කීප දෙනායි අතිදක්ෂ වෙළඳ නිවේදකයෝ හිටියේ. කරු අයියා නිසා පසුකාලීනව මටත් ඒ කිට්ටුවට එන්න පුළුවන් වුණා. ඒ කාලේ මම සතියට වෙළඳ දැන්වීම් 14ක් කළා. මාසයට 68ක්. මරණ දැන්වීම් කියවීමත් ඒ හැටි ලේසි වැඩක් නෙමේ. මරණ දැන්වීම් තැපෑලෙන් එවන්නේ. ඒ දැන්වීමක් දෙපාරක් කියවන්න ඕනෑ. දැන්වීම් 20ක් තිබුණොත් හතලිස් පාරක්. එකක්වත් වරදින්න බෑ. වැරදුණොත් දඩ ගහනවා. ඒ දවස්වල මරණ දැන්වීම් ප්‍රචාරයට අවසර තිබුණේ ගුවන් විදුලියට විතරයි. පසුකාලීනවත් පෞද්ගලික නාලිකාවලට ඒ අවසරය දුන්නේ නෑ. මරණ දැන්වීමක ගාණ හරිම ඉහළයි. වචන පනහක දැන්වීමක් රුපියල් 8,500ක් 10,000ක් විතර වෙනවා. මරණ දැන්වීමක් වැරැද්දුවා කියලා දැන්වීම එවපු අයගෙන් පැමිණිල්ලක් ආවොත්, විකාශය නැවත ශ්‍රවණය කරලා බලලා නිවේදකයාගේ පඩියෙන් කපා ගන්නවා. සජීවී ලෙස ඉදිරිපත් කළ වෙළඳ දැන්වීම් වැරදුණත් ඒ වගේ තමයි. පසුකාලීනව ඒවා පටිගත කරලා සේවාදායකයාට අහන්න සලස්සලා විකාශය කරන්න පටන් ගත්තාම ඒ තත්වය වෙනස් වුණා. වෙළඳ නිවේදකයෙක් වෙන්න පුළුවන් නම් හොඳ අතිරේක ආදායමක් ලබන්න පුළුවන්.

ඒ යුගයේ ප්‍රසංග වේදිකාව පිළිබඳ අත්දැකීම් ගැන සඳහන් කළොත්?
ගුවනින් අපිට සමීප වුණු ශ්‍රාවකයා ප්‍රසංග වේදිකාවේදී හැබැහින් දැකගන්න ලැබුණා. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙක් සමරුපොත් අරන් ඇවිත් අනේ ‘ධර්ම ශ්‍රී අයියේ ඔයාව දකින්න අපි හරි ආසාවෙන් හිටියේ’ කිව්වා. එතකොට ලංකාවේ රූපවාහිනී මාධ්‍ය නෑ. අපිව ශ්‍රාවකයා හඳුනාගෙන තිබුණේ කටහඬින් පමණයි. තරුණ, තරුණියෝ තමයි ගොඩාක් අපිත් එක්ක කතා කළේ. සෑහෙන කලක් ප්‍රසංග වේදිකාවේ නිවේදන කටයුතු කළා. එච්.ආර්.

ජෝතිපාලගේ ‘ජෝති රාත්‍රියේ’ ආරම්භක සංදර්ශනේ ඉඳන් අවසාන සංදර්ශන 10ක් විතර හැර සියල්ල කළේ මම. ප්‍රසංග වාර ගණන වැඩි වෙනකොට අනෙක් ප්‍රසංගවලට සහභාගි වීම ටික ටික අත හරින්න වුණා. මොකද එක සතියට ජෝති රාත්‍රිය සංදර්ශන දෙකක්, තුනක් පවත්වන්න පටන් ගත්තා. අදටත් ජෝති රාත්‍රිය සංදර්ශනය නරඹපු අය හමු වුණාම කියන්නේ ‘ඉතාම සුන්දර සංදර්ශනයක් අපේ මතකයේ නොමැකී තියෙනවා’ කියලා. ජෝතිපාලත් මගේ ඉදිරිපත් කිරීම්වලට ඉතාම කැමති වුණා. ප්‍රසංග වේදිකාවකට නොයන නිවේදකයා කාමරයක් ඇතුළේ තනි වෙච්ච හුදෙකලා නිවේදකයෙක් පමණයි.■

ඔහුගේ අකල් සමුගැනීම මට මෙන්ම ඔහු ඇසුරු කළ සියල්ලන්ට අදහාගත නොහැකිය. කිසිදු බරපතළ ලෙඩකින් පෙළුණේ නැත. සමහර විට අනිද්දා පාඨකයන් අතර ඔහු ගැන දන්නා අයද සිටිය හැකිය. ඒද වැඩි විස්තර රහිතව විය හැකිය. ධීවරයෙකු ලෙස ජීවිතය ආරම්භ කළ ඔහු පසුව කොළඹ මහා නගර සභාවේ කම්කරුවකු ලෙස සේවය කළේය. නමින් ඔහු පී ඩබ්ලිව් ඒ ඩී ජුඩ් රංජිත්ය. කවුරුත් කීවේ ජුඩ් කියාය.

ඔහු මිතුරන්ට හොඳ මිතුරෙකි. නාඳුනන අයකුට පවා උදව්වක් කළ හැකි නම් එය කරන පුද්ගලයෙකි. විශේෂත්වය නම් කළ උදව්ව සම්බන්ධයෙන් පෙරළා ප්‍රතිඋපකාර බලාපොරොත්තු නොවීමයි.

ඒ ආකාරයේ පොදු උදව්වක් කිරීමේ අවස්ථාවක් 2016දී කැලණි ගඟ පිටාර ගැලූ මහා ගංවතුරේදී ජූඩ්ට උදා විය.
ජූඩ්ගේ ඥාති දියණියක් එම ගංවතුරට කොටුවී සිටියාය. ‘බෝට්ටුවක් අරන් ඇවිත් අපිව බේරා ගන්න යැයි’ පළමු ඇමතුම ඔහුට ලැබුණේ එම දියණියගෙන්ය. ඔහු ඒ වනවිටත් සිටියේ කොළඹ නගර සභාවේ සේවයේ යෙදෙමිනි. වහා සේවය අවසන් කළ ඔහු ගියේ පදිංචිව සිටි මෝදර වැල්ලටය. එක් යහළුවකුගෙන් බෝට්ටුවක්ද තවත් යහළුවකුගෙන් එංජිමක්ද ඉල්ලා ගත් ඔහු ඒවා ලොරියකට පටවාගෙන බෝට්ටුව වතුරට දැමිය හැකි ස්ථානයක් සොයා ගංවතුර දෙසට ඉදිරියට ගියේය. කොළඹ-අවිස්සාවේල්ල පාරේ ඔරුගොඩවත්ත ගුවන් පාලම අසලින් ලොරියෙන් බෝට්ටුව බාගත් ඔහු බේරාගැනීමේ කාර්යයට සුදානම් විය. එහෙත් එම ප්‍රදේශය ගැන ඔහුට දැනුම් තේරුම් තිබුණේ නැත. එම ප්‍රදේශය ගැන දන්නවා යැයි කියමින් ඔහුගේ මඟපෙන්වන්නා ලෙස ස්වෙච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වූයේ අෂ්රොප් නම් තරුණයෙකි. ඥාති දියණියගේ නිවස සොයා යන අතරමඟ ඔහුට ඇසුණේ එකම විලාප හඬකි. සමහරු කෑම ගෙනැත් දෙන්න යැයි ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලුවෝය. සමහරු බේරාගන්න යැයි ඉල්ලුවෝය. ඥාති දියණිය බේරාගැනීමේ පළමු ගමනෙන් ඔහු නැවතුණේ නැත. එම ගමනේදීම බෝට්ටුවේ ඉඩ ඇති පරිදි තව කිහිප දෙනෙකු ඔහු ගංවතුරෙන් ගොඩට ගෙනාවේය.

ඉන්පසු ඔහු අතේ ඇති මුදලින් බිස්කට්ද ගෙන තවත් මිනිසුන් බේරාගැනීමට ගියේය. බිස්කට් අවශ්‍ය අයට ඒවා දුන්නේය. ප්‍රමුඛතාවක් අනුව මිනිසුන් ගොඩ ගෙන ආවේය. ළමුන්, රෝගි අය, ආබාධිත අය, කාන්තාවන් ආදි ලෙස එය වර්ගීකරණය විය. නාවික හමුදාවත් වෙනත් පෞද්ගලික බෝට්ටුත් බේරාගැනීම් සඳහා එනතෙක් දින තුනක්ම උදේ සිට රාත්‍රිය වන තෙක් ස්වේච්ඡාවෙන්ම මිනිසුන් ගොඩගෙන ඒම ඔහු කළේය. සමහර විට සවස අවසන් පිරිස රැගෙන එන විට අඳුර වැටී තිබූ අවස්ථාවල ජංගම දූරකථනයේ එළියෙන් ඉතා අසීරුවෙන් මිනිසුන් ගොඩගෙන ඒම සිදුකර තිබුණි.

මහල් නිවසක් තුළ සිටි අත දරුවකු කූඩයක් තුළ තබා කඹයක ආධාරයෙන් ගොඩට ගෙනයෑමට ජූඩ්ට දී තිබුණි. පසුව දැනගන්නට ලැබී තිබුණේ එසේ බේරාගෙන ඇත්තේ වෛද්‍යවරියකගේ දරුවෙකු බවය. එම වෛද්‍යවරිය ඉන්පසු ජුඩ්ට මුදලින් උදව් කරන්නට උත්සාහ කර තිබේ. ජුඩ් එය ප්‍රතික්ෂේප කර තිබුණි. ඒ ගැන ඔහු මට කීවේ එම දරුවා ගොඩ ගෙන ගියේ තරාතිරම නොබලා නොදැන බවය. පසුව ඕනෑ අවස්ථාවක කතා කරන්න යැයි වෛද්‍යවරිය ජුඩ්ට ඇගේ කාඩ්පත ලබාදී තිබුණි. එහෙත් ජුඩ් කිසිදා කිසි උදව්වක් ලබාගැනීමට කතාකළේ නැත. ජූඩ් එසේ කරද්දී එම ගංවතුරේ මා ලැබූ අත්දැකීම වූයේ රුපියල් පනස්දාහ, ලක්ෂයට කතිකා කරගෙන සල්ලි ඇති අය බේරාගන්නට සමහර බෝට්ටු ගිය ආකාරයය.

ජුඩ් කොළඹ මහා නගර සභාව වෙත නැවත සේවයට වාර්තා කරන විට නොදන්වා සේවයට වාර්තා නොකිරීම නිසා එම දින තුන වෙනුවෙන් වැටුප් කපා තිබුණි. ලිපියක් මගින් ඒ පිළිබඳ දැනුම් දුන්නත් ගංවතුරේ කොටුවී සිටි මිනිසුන් බේරා ගැනීම, කොළඹ මහා නගර සභා බලධාරීන්ට විශේෂ හේතුවක් ලෙසවත් වැදගත් වූයේ නැත.
ජුඩ්ගේ මේ කතාව එවක අප සේවය කළ රාවය පුවත්පතේ පළවිය. පළවීමෙන් පසු රජයේ ප්‍රවෘත්ති දෙපාර්තමේන්තුව එම ගංවතුර සම්බන්ධ ඉතිහාස කතාව රූපයට නැඟුවේ ජුඩ්ගේ මේ කතාව සම්බන්ධ කරගනිමින්ය. එම කතාව රාවයේ පළවීමෙන් පසු විශ්‍රාම සුවයෙන් පසුවන රාවය පාඨකයෙක් ජුඩ්ගේ එම කැපවීමට ප්‍රශංසා කර ලිපියක්ද සමගින් ජුඩ්ට දෙන ලෙස රුපියල් පන්දහක මුදලක්ද එවීය. එම දැනුම්දීම මා ඔහුට රැගෙන ගියත් මුදල් ගන්නට ඔහු කැමති වූයේ නැත. ජුඩ්ගේ අදහස වූයේ මුදල් ගතහොත් කළ දෙයින් වැඩක් නැති බවය. සල්ලි ගන්නවා නම් එම ගංවතුර අවස්ථාවේ ගොඩට රැගෙන යන ලෙස කියමින් බොහෝ පිරිස් මුදල් දික්කළ බවය. එම පාඨකයා සද්භාවයෙන් කළ එම ක්‍රියාව ප්‍රතික්ෂේප කර නැවත මුදල් යැවිය නොහැකි බව මම ඔහුට පැහැදිලි කළෙමි. පාඨකයාගේ සිත් බිඳිය නොහැකි බව අවසානයේ ජූඩ්ද පිළිගත්තේය. ඔහු එම මුදල් බාරගත්තේ තවත් සත් ක්‍රියාවක් සඳහා යෙදවීමටය. ඒ වනවිටත් මියගොස් සිටි බිරිඳ වෙනුවෙන් මාදම්පිටිය මහලු නිවාසයේ කෑම වේලක මිල ඔහු බාරගෙන තිබුණි. පාඨකයාගේ මුදල්ද මහලු නිවාසවාසීන්ගේ ආහාර වේලේ අතිරේක ආහාරයක් සඳහා ඔහු යෙදවීය.

මේ වැනිම ජුඩ් සම්බන්ධයෙන් තවත් කතාවක් මට මතක් වන්නේ මීට අවුරුදු විසිපහකට පමණ පෙරය. එදා තද සුළං සමඟ වැසි පැවති දිනකි. ජුඩ් මම ඇතුළු යහළුවන් කිහිප දෙනෙකු සිටියේ මෝදර කෝවිල වැල්ලේය. කලපු ගල පෑදෙන තරමට එම ගලේ වැදී මාරියාව (ප්‍රචණ්ඩ රළ) අඩි දහයකට වඩා උසට කැඩෙමින් තිබූ එම අවස්ථාවේ අප දුටුවේ මෝදර ධීවර සංස්ථා නැංගුරම්පලේ නවතා තිබූ බෝට්ටු කිහිපයක් රැහැන් කැඩී කලපු ගල දෙසට පාවෙමින් එන අයුරුය. අපි වෙරළ දිගේ මෝදර ධීවර තොටුපල වැල්ලට දිව්වෙමු. බෝට්ටු දියත් කිරීමට පවා අසීරු ලෙස වෙරළේ රළ අඩි කිහිපයක් උසට නැගෙමින් තිබෙන අවස්ථාවේ මුලින්ම බෝට්ටුවක් රැගෙන මුහුදට ගියේ ජුඩ්ය. අන් අය බෝට්ටු දියත් කළේ ඉන්පසුය. ජුඩ් ඇතුළු පිරිසට කලපු ගලේ වැදී විනාශ වන්නට ඉඩ නොදී මිලියන ගණනක් වටිනා බෝට්ටු කිහිපයක්ම බේරා ගන්නට හැකිවිය. ධීවර සංස්ථා නැංගුරම්පලේ බෝට්ටු නවතන (මෝදර ධීවර නැංගුරම්පල වෙනම එකකි.) මෝදර ධීවරයන් නොවන බෝට්ටු හිමිකරුවන්ගෙන් ජුඩ්ට ඉන්පසු ලැබුණේ ගෞරවයකි. ඕනෑ උදව්වක් ඉල්ලන ලෙස ඔවුහු ඔහුට කීහ. එහෙත් උදව් මිස පෙරළා කිසිවක් බලාපොරොත්තු නොවූ ජුඩ් මාළු අවශ්‍යතාවකට මාලු කූරියෙකුවත් ගැනීමට එම බෝට්ටුවලට ගියේ නැත. ගන්නා මාළුවලට මුදල් නොගන්නා බව ඔහු දැනසිටි නිසාය.

ඉහළ පාසල් අධ්‍යාපනයක් ලබා නොතිබුණද ජූඩ්, තාර්කිකව සිතීමේ හැකියාව තිබූ අතිදක්ෂ ප්‍රායෝගික මිනිසෙකි. මුහුදේ කරන අධ්‍යයන හා ඉදිකිරීම් කටයුතුවලදී ආචාර්ය සුනිල් ද සිල්වාත් කලම්බු ඩයිවර්ස් ආයතනයේ සුසිල් පෙරේරාත් බොහෝ විට බෝට්ටුකරු වශයෙන් යොදා ගත්තේ ජුඩ්ය.

වරක් ඉන්ධන හෝ ගෑස් ගොඩබිමට පොම්ප කරන නල මාර්ගයක් සම්බන්ධ කටයුත්තක බෝට්ටුකරු වශයෙන් කටයුතු කළේ ජුඩ්ය. ඔහුට තිබුණේ ගොඩබිම සිට මුහුදට එම කටයුතුවල නිරතවන අය ගෙනයෑමය. විදේශ කාර්ය මණ්ඩලය දින ගණනාවක් මුහුදට ගොස් එම කටයුත්තට අදාල බෝයා මුහුදේ ස්ථානගත කරන්නට උත්සාහ කළත් නිවැරදි ස්ථානවල ඒවා ස්ථානගත කරන්නට නොහැකි වී ඇත. ඊට හේතුවී තිබුණේ දියකඩ ගැන (මුහුද යට වතුරේ වේගය හා දිසාව) අවබෝධයක් එම විදේශීය කාර්ය මණ්ඩලයට නොතිබීමය. අවසානයේ තමා සම්බන්ධ කරගත් ප්‍රධානියාට ජුඩ් කියා තිබුණේ ගොඩබිම සිට ස්ථානගත කරන ලෙස ලබාදෙන උපදෙස් අනුව, දශමයටම නොවුණත් මීටර් එකත් මීටර් දහයත් අතර වෙනසකින් එම බෝයා මුහුදේ ස්ථානගත කරන්නට තමාට හැකි බවය. ඔහු එය ඒ ආකාරයටම කර තිබුණි. විස්මයට පත් විදේශ කාර්ය මණ්ඩලය අසා තිබුණේ ඔහුගේ සුදුසුකම් මොනවාද යන්නය. දිනකට පඩිය වශයෙන් කීයක් ලැබෙනවාද යන්නය. බෝට්මන් ලෙස ඔහුට දිනකට ලැබෙන මුදල අසා ඔවුන් කියා තිබුණේ එය වෙරි චීප් කියාය. ඇයි උඹ ඒ ගානට වැඩ කරන්නේ යැයි ඔහුගෙන් අසා තිබුණි.

සිරස ලක්ෂපති වැඩසටහනටද ඔහු සහභාගි විය. එහි අවසන් දහදෙනා අතරටද තේරීපත් වූවත් හොට් සීට් එකට යන්නට ඔහුට බැරි විය. ඔහු එම අවස්ථාවට පැමිණුණේ ඊට අදාල සම්මුඛ පරීක්ෂණ හා විභාගවලට මුහුණ දෙමින්ය. ඔහු මට කීවේ එහි අවසන් විභාගය සඳහා පෙනීසිටි අටේ පන්තිය දක්වා පමණක් පාසල් ගොස් සිටි එකම කෙනා තමා බවය. අවසන් දහදෙනා අතරට යන විට කෝලර් ෆ්‍රෙන්ඩ් තිදෙනෙකුගේ නම් ලබාදිය යුතු විය. එක් නමක් ලෙස මගේ නමද ලබාදෙන බව ඔහු කීවේය. මා කීවේ මගේ නම ලබානොදෙන ලෙසය. ඉන්දියාවේ මිලියනර්වූ සෙරෙප්පු අලුත්වැඩියා කරන්නා ලෙසම කොළඹ මහා නගර සභාවේ කම්කරු ඔහුද එම වැඩසටහනට විකිණිය හැකි සම්පතක් බව මම ඔහුට කීවෙමි. මගේ නම ඊට හරස් විය හැකි බව පැහැදිලි කළෙමි. අවසන් සම්මුඛ පරීක්ෂණයේදී කෝලර් ෆ්‍රෙන්ඩ්ස්ලා අතර සිටි මා හඳුනන්නේ කෙසේදැයි ඔහුගෙන් අසා තිබුණි.

2015 ජනාධිපතිවරණයේදී මෙන්ම 2019 ජනාධිපතිවරණ අවස්ථාවේදීත් ජුඩ් එක් පොරොන්දුවක් මට ලබාදී තිබුණි. ඒ ඔහුගේ නිරීක්ෂණයක් පදනම් කර ගනිමින්ය. ජුඩ් කීවේ ජීවිත ආරක්ෂාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් පැන නැඟුණහොත් ගුවන් තොටුපලෙන් මා ඇතුළු පිරිසට රටින් පිටවීමට ඉඩ නොලැබෙනු ඇති බවය. එවන් අවස්ථාවක් උදාවුවහොත් අනිවාර්යෙන් බෝට්ටුවකින් අප ඉන්දියාවට ගෙනගොස් ඇරලන බව ඔහු කීය.
හදිසි අවස්ථාවකදී අපගේ ජීවිත ආරක්ෂා කරන්නට පොරොන්දු වී සිටි ඔහු නොසිතූ මොහොතක නොසිතූ අයුරින් ජීවිතයෙන් සමුගෙන ඇත.

ඔහුට සුභ ගමන් යැයි මා කියන්නේ නැත. ජීවිතයෙන් සමුගන්නා කිසිවකු යන්නේ කොහිදැයි හෝ ඔවුන්ට ඉන්පසු සිදුවන්නේ කුමක්දැයි තවමත් කිසිවකු නොදන්නා නිසාය.

ඔහු ගැන කියන්නට බොහෝ කරුණු ඇතත් මේ සටහන අවසන් කිරීම සඳහා අවසාන වශයෙන් කියන්නට ඇත්තේ ජුඩ්, තවත් නැත කියාය.

ඊට හේතුව සිය ජීවිතය ආර්ථික වශයෙන් සම්පූර්ණ වනතෙක් සිය ධනය, ශ්‍රමය හෝ කාලය අනුන් වෙනුවෙන් වැය නොකරන අතිබහුතරයක් වෙසෙන සමාජයක අඩි 12ක් පමණ දිග හා අඩි 7ක් පමණ පළල මෝදර වැල්ලේ බිම්කඩක දරුවන් දෙදෙනෙකුද බිරිඳගේ මිත්තණියද සමඟ ඔහු දිවි ගෙවූ නිසාය. වැසිකිළිය, නාන කාමරය, කුස්සිය නිදා ගන්නා ඇඳ, පුටු, අල්මාරි ඇතූළු නිවසක දැකිය හැකි සියලු දේ තිබුණේ එම සීමිත ඉඩ තුළය.■