යුක්තිය හා ඉවත් වනු
ආණ්ඩුවේ මත්ද්රව්ය මර්දන ව්යාපෘතිය නිල වශයෙන් පසුගිය සතියේ ආරම්භ විය. එය නම්කර තිබෙන්නේ ‘ඉවත් වෙනු’ ලෙස ය. ලංකාවේ මත්ද්රව්ය ජාවාරම පැතිරීමත්, රටේ විශාල පුද්ගල කොටසක් මත්ද්රව්යවලට ඇබ්බැහි වී සිටීමත් නිරීක්ෂණය කරන විට, එම ව්යසනය මැඬීමේ ව්යාපෘතියකට එළඹීම හැර වෙනත් දෙයක්, තමන්ගේ ප්රතිපත්ති ප්රකාශනවල නැතිවා වුණත්, ආණ්ඩුවට කළ නොහැකි ය. ඒ නිසා රටේ කළ යුතු තීරණාත්මක ක්රම වෙනසක කාර්යය පසෙක තබා හෝ ආණ්ඩුව මේ සඳහා පිය තැබීම තේරුම් ගත හැකි ය. මේ පියවරෙහි අවසාන ප්රතිඵලය ලෙස මත්ද්රව්යවලින් තොර ලංකාවක් බිහිවීම අප කාගෙත් බලාපොරොත්තුව ඉටුවීමකි.
පසුගිය කාලය තුළ, ලංකාවේ මත්ද්රව්ය ජාවාරම්වලට සම්බන්ධ ප්රධාන පෙළේ නායකයන් යැයි කියන, විදේශ රටවලට පැනගොස් සිටි පුද්ගලයන් කිහිප දෙනකුම අත්අඩංගුවට ගෙන ලංකාවට ගෙනඒමට ආණ්ඩුව සමත් විය. එය පසුගිය කිසි ම ආණ්ඩුවක් කාලයේ නොතිබුණු වැදගත් වර්ධනයකි. දැන් අත්අඩංගුවේ සිටින ඔවුන්ගෙන් ලබාගන්නා තොරතුරු, මත්ද්රව්ය ව්යසනය මැඬලීමේ දී ආණ්ඩුවට ඉතා ප්රයෝජනවත් වනු ඇත.
ලංකාවේ මත්ද්රව්ය මර්දනය කිරීමේ රජයේ ව්යාපෘති ගැන කතා කරන විට උදාහරණ දෙකක් අප ඉදිරියේ තිබේ. එකක්, වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ‘ඉවත් වෙනු’ ව්යාපෘතියයි. අනෙක, රනිල් වික්රමසිංහ ආණ්ඩුවේ ‘යුක්තිය’ මෙහෙයුමයි. මේ දෙකම අරමුණු කර ගත්තේ මත්ද්රව්ය මර්දනය වුණත්, යුක්තිය මෙහෙයුම හා කිසිසේත් සමාන නොවන ලෙස ඉවත් වෙනු ව්යාපෘතිය පවත්වාගෙන යෑම මේ ආණ්ඩුවේ වගකීමයි.
යුක්තිය පටන්ගත්තේ එවකට වැඩ බලන පොලිස්පති දේශබන්දු තෙන්නකෝන් හා මහජන ආරක්ෂාව බාර කුප්රකට ඇමති ටිරාන් අලස්ගේ පෞද්ගලික උන්නතිකාමී දේශපාලන වුවමනාවට ය. රනිල් වික්රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා ද බිත්තියට හේත්තු කරමින්, විවිධාකාර චෝදනා ලත් දේශබන්දු තෙන්නකෝන් පොලිස්පති පුටුව දක්වා ටිරාන් අලස් විසින් ගෙනෙන ලද්දේ, මත්ද්රව්ය මර්දනය කිරීමට ඔහු නැතිව ම බැරි බව ජනාධිපතිවරයාට පෙන්වමිනි.
එහෙත් යුක්තිය තුළ සිදුවුණේ රැහැන්වලින් මුදාහරින ලද දඩබල්ලන් පිරිසක් ලෙස සිත් සේ හැසිරෙමින්, මිනිසුන්ගේ අයිතිවාසිකම්වලට බරපතළ හානි සිදු කරමින්, නීතියේ පාලනය බිංදුවට බස්සමින් හැසිරෙන පොලිස් කණ්ඩායම් බිහිවීමයි. ඔවුන් විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදැයි කියන මත්ද්රව්ය හා පුද්ගලයන් පිළිබඳ සංඛ්යා ලේඛන දිනපතා ම වාගේ පොලිස් මාධ්ය ප්රකාශක විසින් මාධ්යයට නිකුත් කරන ලදි. පොලිසියටත් ඇමතිටත් වුවමනා වුණේ, මේ සංඛ්යාලේඛන මගින් විශාල මත්ද්රව්ය මර්දනයක් තමන් විසින් ක්රියාත්මක කෙරෙමින් පවතින බව මහජනතාවට ඒත්තු ගැන්වීමයි. එහෙත් ඒ කියන තරමට මත්ද්රව්ය මර්දනයක් සිදු නොවූ බව ද, පුනරුත්ථාපනය යනුවෙන් පල රහිත විකාරයක් පවත්වාගෙන යන ලද බව ද, අල්ලා ගන්නා ලද්දේ එදිනෙදා මත්ද්රව්ය සුළු මාත්රාවක් පරිභෝජනයට ගන්නා සමාජයේ පහළ ම කොටස්වල පුද්ගලයන් බව ද යනු ඒ කාලයේ ජනමාධ්යවේදීන්ට දැනගන්නට ලැබුණු දේ ය. අවසානයේ බෙරේ පලුවකුත් තිබුණේ නැත.
වත්මන් ආණ්ඩුවේ මත්ද්රව්ය මර්දනය, පරණ ආණ්ඩුවේ මත්ද්රව්ය මර්දනයෙන් වෙනස් එකක් බවට පෙන්වීම අත්යවශ්ය ය. එහෙත් අදත් අප දකින්නේ, දිනපතා අත්අඩංගුවට ගත් මත්ද්රව්ය හා පුද්ගලයන් ගැන පරණ පන්නයේ ම සංදර්ශනාත්මක තොරතුරු පොලිස් මාධ්ය කොට්ඨාසයෙන් නිකුත් කරන බවයි. මහජන අවධානය හා ආකර්ෂණය සම්බන්ධයෙන් එය වැදගත් වන නමුත්, ඇත්ත මත්ද්රව්ය මර්දනයකට ඉන් එහා දේවල් ගොඩක් අවශ්ය ය. ඒවා සිදු නොවන තාක් මාධ්ය හරහා කරන ගිනිකණ වැටීම්වල ප්රතිඵලයක් නැත.
මත්ද්රව්ය මර්දනය ගැන විරුද්ධ වන කිසිවකු මේ සමාජයේ සාමාන්ය සාධාරණ මිනිසුන් අතර සිටිනවා යැයි කිව නොහැකි ය. එහෙත් ආණ්ඩුව මත්ද්රව්ය මර්දනය කරන හැටි ගැන අවදියෙන් බලා සිටින පිරිසක් ද සිටින බව අමතක නොකළ යුතු ය. ඒ, මත්ද්රව්ය ජාවාරම්කරුවන් වත්, මත්ද්රව්ය පාරිභෝගිකයන් වත්, මත්ද්රව්ය වළල්ලේ සාමාජිකයන් වත් නොවේ. රටේ නීතියේ පාලනය ගැන ද උනන්දු වන විචාරාත්මක ජනතාව ය.
ආණ්ඩුවක් විශාල ව්යාපෘතියක් සියලු වැර යොදා ක්රියාත්මක කරන විට. ඊට එරෙහිව සිතීම පවා දුෂ්කරය. එවැනි විටෙක, සාතිශය බහුතරය ඉන්නේ එක පැත්තක ය. එහෙත්, ආන්ඩුවේ ක්රියාමාර්ගය හරිද වැරදිද කියා මැන ගත හැක්කේ ඒ පැත්තට පිටතින් නොසිටින, සමාජයේ විචාරාත්මක පිරිස, මාධ්ය කියන- කරන දේ සැලකිල්ලට බඳුන් කිරීමෙනි.
එන්පීපී ආණ්ඩුව – සතුරන් වැඩිවෙද්දී මිතුරන්ද සගයන්ද වැඩිකරගැනීම ජයදේව උයන්ගොඩ
වර්තමාන ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව අසාමාන්ය දේශපාලන අත්දැකීමක් විඳිමින් සිටින බව ඉතා පැහැදිලිය. එය නම්, පසමිතුරු බලවේග වැඩිවීමයි. එම පසමිතුරු බලවේග අතර ප්රධාන කණ්ඩායම් පහක් සිටින බව පෙනේ. පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්ෂය සහ පාර්ලිමේන්තුවට එන්නට බැරිවී තිබෙන විපක්ෂය, පළමු කණ්ඩායමයි. අල්ලස් ගැනීම, රාජ්ය මුදල් අවභාවිත කිරීම සහ දූෂණය යන චෝදනා මත අත්අඩංගුවට ගැනෙන, නඩු පැවරෙන, රිමාන්ඩ්භාරයට පත්වෙන, සමහර විට ඉදිරි කාලයේදී අධිකරණයෙන් දඬුවම් ලැබීමට ඉඩ තිබෙන, දේශපාලනඥයන්, නිලධාරීන් සහ ව්යාපාරිකයන්ද, ඔවුන්ගේ නෑදෑ හිතමිතුරන් සහ ඔවුන් අයත් දේශපාලන පක්ෂද දෙවැනි කණ්ඩායමයි.
තෙවැනි පසමිතුරු කණ්ඩායම නම්, දේශීය මෙන්ම ජාත්යන්තර අපරාධ ජාලයන්ට සම්බන්ධ ජාත්යන්තර ව්යවසායකයන් වී තිබෙන හොර මත්ද්රව්ය ජාවාරමට සම්බන්ධ විවිධ ප්රමාණවල ව්යාපාරික පන්තියයි. සතරවැන්න, කළු සල්ලි සුදු කිරීම, රජයේ කොන්ත්රාත් සහ ආනයන අපනයන වෙළඳාමේ සිට මිනිමැරීමේ කොන්ත්රාත් ව්යාපාරය දක්වා කරන ප්රබල අනීතික කළු ආර්ථිකය මෙහෙයවන ‘කළු’ ව්යාපාරික පන්තියයි.
මෙම බලසම්පන්න සතුරන් බියට පත්වීමේ ප්රතිඵලය ඇතිකරන රාජ්යය, ආර්ථිකය, සමාජය හා දේශපාලනය ‘පිරිසිදු’ කිරීමේ මෙහෙයුමක යෙදී සිටින ජාජබ ආණ්ඩුව, තමන්ගේ අතට ලබාගෙන තිබෙන්නේ අනතුරු සහ අවදානම් සහිත බරපතළ කාර්යයකි. ලංකාවේ මේ දක්වා කිසිදු ආණ්ඩුවක් හෝ දේශපාලන පක්ෂයක් මේ තරම් විශාල අවදානම් සහිත ක්රියාමාර්ග ගැනීමට ඉදිරිපත් වී නැති.
පැරණි පාලක පන්තිය
ආණ්ඩුවට නිරන්තර තර්ජනයක් විය හැකි පස්වැනි කඳවුරක්ද තිබෙන බව අමතක කළ යුතු නොවේ. එය නම් 2024 අගදී සිදුවූ දේශපාලන වෙනස විසින් දේශපාලන බලයෙන් ඉවත් කරන ලද මෙන්ම දේශපාලන බලය ලබාගැනීමේ අරමුණ ඉටු නොවීමෙන්, දේශපාලන බලයද ඒ සඳහා වූ අභිලාෂයද අහිමිවූ පැරණි පාලක පන්තියයි. 1789 ප්රංශ විප්ලවය ආශ්රිතව, ප්රංශ භාෂාවෙන් ඉංග්රීසි භාෂාවටද එකතු වූ ්බසජසැබ රුටසපැ (අන්ෂියෝ රෙෂීම්) යන පදයෙන් හඳුන්වන ‘පැරණි ක්රමයේ’ භාරකාරයන් යැයි හැඳින්විය හැක්කේ එම සාම්ප්රදායික ප්රභූ තන්ත්රයයි. තමන් අයත් දේශපාලන සහ සමාජ පන්තියට ආණ්ඩු බලය අහිමිවීම පමණක් නොව, එම අහිමිවීම වර්තමාන ආණ්ඩුවේ පස් අවුරුදු ධුර කාලයද ඉක්මවා යන යථාර්ථයක් වීමේ හැකියාව ඉදිරියේ, එම පන්තියත්, එහි මිතුරු බලවේගත් කලබලයට හා ත්රාසයට පත්වනු ඇත. ලංකාවේ වර්තමාන අවධිය තුළ සිදුවෙමින් පවතින දේශපාලන පරිවර්තනයේ ඓතිහාසික සහ පංති ගතිකත්වයන් පිළිබඳව පරීක්ෂාවෙන් සිටින අයට නම්, මෙම තත්වය අලුත් ප්රවෘත්තියක් නොවේ.
2024 පරිවර්තනයට තරමක් හෝ ආසන්න දේශපාලන සන්ධානයක් වූ මහජන එක්සත් පෙරමුණු ආණ්ඩුව බලයේ සිටි 1956-59 වසරවල ලේක්හවුසිය පළ කළ ඉංග්රීසි සහ සිංහල පුවත්පත්ද, ටයිම්ස් සමාගම පළකළ ඉංග්රීසි පුවත්පත්ද කියවන විට, එම සන්ධානයේ සිටි වාමාංශික කොටස්ද, බණ්ඩාරනායක අගමැතිවරයාද දක්ෂිණාංශයෙන් ලැබුණු වෛරී ප්රතිචාර සහ ජාජබ ආණ්ඩුවේ නායකත්වය වර්තමානයේ ලබන වෛරී ප්රකාශන අතර සමානත්වයක් දැකිය හැකිය. ‘පැරණි ක්රමයේ’ දක්ෂිණාංශික භාරකරුවන් වේදිකාව අතහැර යන්නේ ස්වේච්ඡාවෙන් හෝ සාමකාමීව නොවේ. පැරණි ආණ්ඩුවකට සම්බන්ධව සිටි පැරණි පාලක පන්තියේ සාමාජිකයකු අල්ලස් කොමිසම විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලබන සෑම මොහොතකම සිදුවනු ඇත්තේ පැරණි ක්රමයේ හිමිකරුවන්ගේ අනාරක්ෂිතභාවයත්, අලුත් පාලන තන්ත්රය පිළිබඳ කෝපයත්, වෛරයත් තියුණු වීමයි. ආණ්ඩුවේ දූෂණ විරෝධී සහ මත්ද්රව්ය ව්යාපාර විරෝධී සටන පන්ති යුද්ධයක ස්වරූපය ගෙන ඇත්තේ එබැවිනි.
මෙවැනි පසුතලයක් තුළ මාලිමා ලකුණට සහ එන්පීපීයට ඡන්දය දිනීමට වැඩ කළ, ඡන්දය දුන් සහ දේශපාලන වශයෙන් හිතවත් සමහර දෙනා සහ කණ්ඩායම්ද පසුගිය මාස කිහිපය තුළ මතු කරන ප්රශ්න කිහිපයක් තිබේ. එය නම්, ‘සතුරන් වැඩිවෙද්දී ඇයි ආණ්ඩුව මිතුරන් ගැන නොතකන්නේ? අමතක කරන්නේ? දේශපාලන වශයෙන් ඇයි අපි සමග සම්බන්ධතා ඇතිකර නොගන්නේ? විශ්වාසය නොතබන්නේ? අපිට මේ ආණ්ඩුවත් සලකන්නේ ඡන්දදායකයන් ලෙසින් පමණක්ද?’ මෙවැනි ප්රශ්න නගන්නේ දේශපාලන වශයෙන් පරිණත, ඒ නිසාම ජාජබයට වැඩ කළ වාමාංශික, ප්රගතිශීලී පුරවැසියන්ය. දේශපාලන වශයන් පරිණත, ජාජබයේ හෝ ජවිපෙ සාමාජිකයන් නොවූ ඡන්දදායකයන්ය.
මීට අමතරව, මීට සමාන ප්රශ්නයක් නගන ආණ්ඩුවට හිතවත් තවත් පිරිස්ද සිටිති. ඒ මාලිමාවට ඡන්දය දුන්නත් නැතත්, ආණ්ඩුවේ සමහර ප්රතිසංස්කරණ පියවර ගැන සතුටු වන, ඒවාට සහයෝගය දෙන, ආණ්ඩුව සමග එම ප්රතිසංස්කරණ ඉදිරියට ගෙනයාම සඳහා සහයෝගයෙන් වැඩ කිරීමට කැමති පිරිස්ය. සිවිල් සමාජ සහ වෘත්තීය සංවිධාන, මෙන්ම එම ප්රතිසංස්කරණ ක්ෂේත්ර පිළිබඳ දැනුමක් සහ පළපුරුද්දක් ඇති උගත්තු, වෘත්තිකයෝ සහ සමහර විට විශේෂඥයෝ ඒ අතර සිටිති.
කණස්සල්ල
මේ ‘කණස්සල්ල’ පළවීම් පසුගිය මාස, සති කිහිපය තුළත්, මේ දිනවලත් ප්රකාශ වී තිබේ. එයට ආසන්න හේතුව, ඉතා වැදගත් ප්රතිසංස්කරණ පියවර තුනක් සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුවට එරෙහිව එල්ලවූ ‘මහජන’ විරෝධයක් යැයි අර්ථකථනය කරන ලද, සමහර මතවාදී කණ්ඩායම්වල විරෝධය මැද්දේ ආණ්ඩුව සිදුකළ ආපස්සට යෑමයි. අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ සඳහා සාකල්යවාදී ඉදිරි දැක්මක් හා යෝජනාවලියක් රහිතව, විෂයමාලා ප්රතිසංස්කරණ සඳහා යාම එයින් පළමුවැන්නයි. දෙවැන්නද, අධ්යාපන ක්ෂේත්රයටම අයත් එකකි. එනම් පාසල් දරුවන්ට කුරිරු සහ නින්දාකාරී හිංසනය නීති විරෝධී කිරීමේ යෝජනාව විරෝධතා නොතකා ඉදිරියට ගෙනයාමේ අධිෂ්ඨානය නොතිබීමයි. පාසල් අධ්යාපනයට ලිංගික අධ්යාපනය හඳුන්වා දීමේ යෝජනාව සම්බන්ධයෙන්ද ආණ්ඩුව දක්වන්නේ නොසැලෙන අධිෂ්ඨානයක් නොවේ. සමරිසි ප්රජාවගේ සමාන මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ කරුණෙහිදී ද ආණ්ඩුව දක්වා තිබෙන්නේ ස්ථිරසාර කැපකිරීමක් නොවේ. ආණ්ඩුවට සහයෝගය දෙන, සහ ආණ්ඩුවේ ‘පරිවර්තනීය න්යාය පත්රය’ අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙනයෑම අපේක්ෂා කරන ‘මිතුරු කොටස්වල’ කණස්සල්ලට තුඩුදී තිබෙන ප්රධාන සාධකයක් වන්නේ ආණ්ඩුව ආරම්භයේදී දැක්වූ දේශපාලන අධිෂ්ඨානය දැන් දුර්වල වෙමින් යන්නේද යන සැකයයි.
ජාජබ මැතිවරණ ප්රකාශනයේත්, මැතිවරණ ව්යාපාරයේත් ගැබ්වී තිබුණ ‘ක්රම වෙනසක්’ නැතහොත් ‘ක්රම පරිවර්තනයක්’ පිළිබඳ සමාජ අපේක්ෂාව පෝෂණය කර පවත්වා ගැනීම, ආණ්ඩුවේ සාර්ථකත්වය සහතික කිරීමේ පූර්ව කොන්දේසියකි. පවත්නා ‘ක්රමයක්’, නැතහොත් එම ‘ක්රමයේ’ විවිධ අංශ සහ පැති වෙනසකට හෝ පරිවර්තනයකට භාජනය කරන විට, එම පැරණි ක්රමයෙන් වාසි සහ ප්රතිලාභ ලැබූ, එමෙන්ම එයට කාලයක් තිස්සේ හැඩගැසී සිටි පුද්ගල සහ සමාජ කොටස්, වෙනසකට එරෙහි වීම අමුතු දෙයක් නොවේ. එහෙත් ආණ්ඩුව එවැනි විරෝධතා ඉදිරියේ උපායමාර්ගික වශයෙන් පියවරක් පස්සට ගත්තත්, විවේචකයන්ද, හිතවතුන්ද එය දකින්නේ ආණ්ඩුවේ දුර්වලකමක් ලෙසය. විශේෂයෙන් හිතවතුන්ට එය පෙනෙන්නේ, ආණ්ඩුවේ දේශපාලන අධිෂ්ඨානය සහ කැපවීම සෙළවීමක් ලෙසය. ජාජබ ආණ්ඩුව සහ එහි නායකත්වය මෙම ප්රතිචාර දෙකම ගැන සංවේදී විය යුතු වේ.
ආණ්ඩුවේ මිතුරන්ගේ කණස්සල්ල තියුණු කර ඇති තවත් සාධකයක් තිබේ. එය නම්, ආණ්ඩුවට දැනට එල්ල වන විරෝධය පැන නැග තිබෙන්නේ ලංකාවේ සමාජයේත්, සංස්කෘතියේත්, දේශපාලනයේත් බෙහෙවින් පසුගාමී සහ ‘ප්රතිගාමී’ යන ලේබලයටද සුදුසුකම් ලබන කණ්ඩායම් සහ පුද්ගලයන් වෙතින් වීමයි. එයටම සම්බන්ධ තවත් කරුණක් තිබේ. එය නම්, තමන්ගේ පියවරක් පස්සට ගැනීම, නැතහොත් පසුබැසීම, පිළිබඳව ප්රමාණවත් පැහැදිලි කිරීමක් ඉදිරිපත් කිරීමට ආණ්ඩුව පියවර නොගැනීමයි. ආණ්ඩුවේ හිතවතුන් මගෙන් පවා ප්රශ්න කරන විට ඔවුන්ට දෙන්නට මට තිබෙන්නේ මා අනුමාන කරන පැහැදිලි කිරීමක් පමණි. මෙය නම් මාද දකින පරිදි ආණ්ඩුවේ අඩුපාඩුවක් අනාවරණය වීමකි. තමන් විශ්වාස කළ ප්රතිසංස්කරණ පිළිබඳව ආණ්ඩුවේම විශ්වාසය බිඳවැටී නැති බව පුරවැසියන්ට පෙන්වා දීමට ආණ්ඩුවට වගකීමක්ද යුතුකමක්ද තිබේ. මෙය වගවීම සහ පාරදෘශ්යභාවය යන ප්රජාතන්ත්රවාදී මූලධර්මයට අනුගත වීමේ පියවරක්ද වේ.
සමාජ සහයෝගය
අවුරුද්දක කාලයකින් පසුව ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව, තම වසරක ගමන ස්වයං-විවේචනයකට සහ ප්රත්යෙක්ෂණ විවරණයකට එනම් ආපසු හැරී බැලීමකට යොමු කරන්නේ නම්, ආණ්ඩුව අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණක් තිබේ. එය නම්, ආණ්ඩුවේ පරිවර්තනීය දැක්ම සහ න්යාය පත්රය, එය ක්රියාත්මක කිරීමේදී එහි ඇතැම් පියවර සම්බන්ධව තාවකාලික පසුබැසීම් තිබුණද, ක්රම වෙනස සඳහා වූ ඉලක්කය ඉදිරියට ගෙන යන බව පුරවැසියන්ට සහතික කිරීමයි. ‘ක්රම වෙනසක්‘ හෝ ‘ක්රම පරිවර්තනයක්’ සඳහා 2022-2024 කාලය තුළ විවෘත වූ ඓතිහාසික මොහොත ආරක්ෂා කරගනිමින්, තම මැතිවරණ ප්රකාශනයේ ගැබ්වී තිබෙන පරිවර්තනීය දැක්ම ඉදිරියට ගෙනයෑමේදී, ආණ්ඩුවක් ලෙසින් ජාජබය මුහුණ දෙන නව අභියෝගද තිබෙන බව ඇත්තය. එය ජාජබ ආණ්ඩුවට විශේෂ වූවක් නොවේ. ලංකාවේද, ලෝකයේද, පරිවර්තනීය න්යාය පත්ර ඉදිරියට දැමීමට කැපවන ආණ්ඩුවල පොදු අත්දැකීමකි. එම අත්දැකීම්වලින් ලබාගත හැකි එක් පාඩමක් නම්, අලුත් ආණ්ඩුවට ඡන්දය දුන් ඡන්දදායකයන්ගේ සහාය දිගටම නොසැලී පවතින බවට සහතික කර ගැනීම දුෂ්කර කාර්යයක් නොවනු ඇත යන්නයි. ජාජබ ආණ්ඩුවට දැනට තිබෙන එක් වාසිදායක තත්වයක් වන්නේ ආණ්ඩුව ගැන නැවත සිතන්නට පෙළඹෙන ඡන්දදායකයන් ආකර්ෂණය කරගැනීමට තරම් මහජන විශ්වාසය දිනාගත හැකි පක්ෂයක් හෝ නායකත්වයක් විරුද්ධ පක්ෂයේ නොවීමයි. එහෙත් එය 2024 මැතිවරණ කාලයේදී ජාජබය පුරවැසියන් සමග ඇතිකර ගත් සන්ධානය ආරක්ෂා කරගැනීමේ අලුත් පියවර නොගැනීමට හේතුවක් නොවිය යුතුය.
සමාජ අසන්තුෂ්ටිය
මේ අතර ආණ්ඩුව අඩුවෙන් තක්සේරු කළ යුතු නොවන ක්රියාවලියක්ද මතුවීමට ඉඩ තිබේ. ආර්ථික දුෂ්කරතාවලින් බැට කන, දුගී ජනතාවගේ සිට මධ්යම පන්තිය දක්වා වූ සමාජ ස්තරවලයට අයත් ජාජබයට ඡන්දය දුන් දස දහස් ගණන් පුරවැසියන් සහ ඔවුන්ගේ පවුල් මෙම ආණ්ඩුව යටතේත් ජීවත් වන්නේ මහත් ආර්ථික දුෂ්කරතා මැදය. එම ආර්ථික දුෂ්කරතාවලට මඳ සහන ලැබීම හැර ප්රමාණවත් විසඳුම් ඉදිරි අවුරුදු දෙක තුන තුළ ඉදිරිපත් වීමට ඉඩකඩ නැත. ආණ්ඩුව ආර්ථික ස්ථායිතාව ආරක්ෂා කරගනිමින් ආර්ථික වර්ධන වේගය 3% ඉක්මවා පවත්වාගෙන යෑමට සමත් වීම ජයග්රහණයකි. එහෙත් ආර්ථික සහන අපේක්ෂා කරන දුගී, වැඩකරන සහ මධ්යම පන්තික ජනතාවට තම ගෘහස්ථ ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒම තවමත් දුෂ්කරය. වරින්වර සිදුකරන වැටුප් වැඩිවීම්වලින් මෙම ජනතාවට ලැබෙන්නේ සීමිත සහනයකි. වෙනත් පක්ෂයක් බලයේ සිටියද, ජාතික ආර්ථික අර්බුදයටත්, ගෘහස්ථ ආර්ථික අර්බුදයටත් විසඳුම් නැත. එහෙත් එම යථාර්ථයද නොතකා, අප රටේ දුගීබවත්, දුගීබවට ඇදවැටෙන ජනගහනයේ ප්රතිශතයත්, නිරතුරුවම ඉහළ යමින් පවතින බව රටේ ආර්ථික තත්වය පිළිබඳ වාර්තාවලින් අනාවරණය වේ. ආර්ථික අසහනය යන්න සමාජ අසන්තුෂ්ටියටත්, සමාජ අසන්තුෂ්ටිය දේශපාලන කලකිරීමටත් තුඩු දෙන්නේය යන්න අප රටේ අලුතෙන් කිව යුතු දෙයක් නොවේ.
මහජන පදනම රැකගැනීම
මෙම පසුබිම සහ වියහැකියාවන් පිළිබඳ බැරෑරුම්ව කල්පනා කරන විට ආණ්ඩුවේ දේශපාලන සාර්ථකත්වය අවංකවම අපේක්ෂා කරන මිතුරු සහ හිතවත් කොටස් අතර, සාකච්ඡාවට භාජනය වෙමින් යන කරුණක් වන්නේ, ආණ්ඩුවේ මහජන පදනම ඛාදනය නොවී පවත්වාගැනීමට ආණ්ඩුවට ඇති ක්රියාමාර්ග මොනවාද යන්නයි. මේ ගැන ආණ්ඩුව නොසිතනවායැයි සිතිය නොහැකිය. ආණ්ඩුව සහ ජාජබයත්, ජවිපෙත් ඇතුළත එවැනි සාකච්ඡාවක් දැනටමත් සිදුවන්නේ නම්, ආණ්ඩුවටත් ජාජබයටත් ජවිපෙටත් පිටින් සිටින, එහෙත් ආණ්ඩුවේ පරිවර්තනීය වැඩපිළිවෙළට සහාය දක්වන මිතුරු සහ හිතවත් කොටස්වලටත්, එම සාකච්ඡාවට දායකත්වයක් සිදු කිරීමේ ඍජු වගකීමක් හා කැමැත්තක් තිබේ.
එහෙත් ගැටලුව වන්නේ, ආණ්ඩුව, ජාජබය හා ජවිපෙ සමග ඍජු සන්නිවේදන සම්බන්ධතා, එම මිතුරු කොටස්වලට නොතිබීමයි. මෙහි ප්රතිඵලය වී තිබෙන්නේ, ජාජබ ආණ්ඩුව සහ ජාජබයේ සාමාජිකයන් නොවන, එහෙත් ආණ්ඩුව බලයට ගෙනඒමට වැඩ කළ සහ ඡන්දය දුන්, ආණ්ඩුවේ ක්රියාමාර්ග ආරක්ෂා කිරීමට කැපවී සිටින, දේශපාලන වශයෙන් පරිණත පුරවැසි කණ්ඩායම් තමන් සහාය දෙන ආණ්ඩුවෙන් හුදෙකලා වීමත්, ආණ්ඩුව එම පුරවැසි කොටස්වලින් හුදෙකලා වීමත්ය.
ආණ්ඩුවේ ඉතා වැදගත් පරිවර්තනීය ප්රතිසංස්කරණවලදී ඇතිවන විරෝධතාවලට මුහුණ දීමේදී මෙම පුරවැසි කණ්ඩායම් සහ ව්යාපාර සහ ආණ්ඩුව අතර තිබිය යුතුව තිබුණු සන්ධානයක වැදගත්කම ඉතා මෑතකදී ක්රියාත්මක වූ ප්රතිපත්ති පියවර තුනකදී අනාවරණය විය. අධ්යාපන සහ පාසල් විෂයමාලා ප්රතිසංස්කරණ, පාසල් දරුවන් ළමා හිංසනයෙන් ආරක්ෂා කිරීම, පාසල් අධ්යාපනයට ලිංගික අධ්යාපනය හඳුන්වා දීම යන පියවරවලදී සමාජයේ ගතානුගතික සහ පසුගාමී මතවාදී බලවේගවල විරෝධය ඒ අවස්ථා තුනයි. දැනට යෝජිත ‘ස්වාධීන අභිචෝදක’ තනතුර සම්බන්ධයෙන්ද එවැනිම බලවේගවල විරෝධය දැන් ගොඩනැගෙමින් තිබේ. එම විරෝධතාවල පිටුපස ජාතිවාදී සහ දක්ෂිණාංශික දේශපාලන පක්ෂ, බලවේග සහ පුද්ගලයන්ද සිටීම බලාපොරොත්තු විය යුත්තකි.
ආණ්ඩුව තම පරිවර්තනීය ප්රතිපත්තිවලට සහයෝගය පළකරන හිතවත් පුරවැසි වෘත්තික, වෘත්තීය සමිති, සිවිල් සමාජ සහ සමාජ ව්යාපාර කණ්ඩායම් සමග සංවාදයක් සන්ධානයක් හා ඒවායේ සහභාගිත්වය සඳහා පියවර ගැනීම, එම පසුගාමී විරෝධතා පරාජය කිරීමට අත්යවශ්ය උපාය මාර්ගික පියවරක්ද වනු ඇත. ඒ අතර ප්රජාතන්ත්රවාදී සමාජයක රාජ්ය ප්රතිපත්ති නිර්මාණයේ එක් මූලධර්මයක් වන්නේ, එම රාජ්ය ප්රතිපත්ති සමාජ අවශ්යතා මෙන්ම සමාජ අපේක්ෂාද නියෝජනය කළ යුතුය යන්නයි. එමෙන්ම, රාජ්ය ප්රතිපත්ති ක්රියාත්මක කිරීම ආණ්ඩුව සහ නිලධාරීන් පමණක්, සමාජයෙන්ද එම ප්රතිපත්තිවල පරදු පාර්ශ්වකරුවන්ගෙන්ද (ිඒනැයදකාැරි) හුදෙකලා වී කළ යුතු දෙයක් ද නොවේ. පසුගාමී බලවේගවලට යටවීමද කළ යුතු නොවේ.
ප්රතිසංස්කරණවාදී ආණ්ඩුවක පරිවර්තනීය න්යාය පත්රයක් ක්රියාත්මක කරන විට සමාජයේ ප්රතිෂ්ඨාපිත ආයතන, පුරුදු, විශ්වාස, මතවාද, බලව්යුහයන් සෙලවී යෑම සහ උඩු යටිකුරු වීම අනිවාර්යය. එවැනි ක්රියාවලියක සාර්ථකත්වය සඳහා ආණ්ඩුව මිත්ර සමාජ බලවේග සමග සංවාද සහ සන්ධානගත වීමේ වැදගත්කම, ජාජබ ආණ්ඩුව ප්රමාද වී හෝ පිළිගැනීම වැදගත්ය.
විපක්ෂයේ කාර්යය ආණ්ඩුව පෙරළීමද? – තිසරණි ගුණසේකර
‘ජන බලය කොළඹට’ යනු නාමල් රාජපක්ෂ මහතාගේ ප්රථම ජාතික මට්ටමේ දේශපාලන මැදිහත්වීමයි. 2018 සැප්තැම්බර් මස පැවැත්වුණු මෙම උද්ඝෝෂණයේ අරමුණ වූයේ රට වටින් පොහොට්ටු පාක්ෂිකයන් හා හිතවතුන් කොළඹට ගෙන්වා කොළඹ වැටලීමයි.
ඒ වන විට සිරිසේන- වික්රමසිංහ පාලනයේ ජනප්රියත්වය පතුලටම බැස තිබුණි. 2018 පෙබරවාරියේ පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ප්රතිඵල තුළින් ආණ්ඩුවේ බහින කලාව හොඳටම ප්රදර්ශනය විය. අලුතින් පිහිටුවූ රාජපක්ෂ පවුල් පක්ෂයවූ ශ්රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මුළු ඡන්දවලින් 40.5%ක් ලබමින් මැතිවරණය ජයගත්තේය. එජාපය 30%ක්ද, සිරිසේන ජනපතිවරයාගේ පොදු ජන එක්සත් පෙරමුණ 12%ක්ද ජවිපෙ 6%ක්ද ලබාගත්තේය.
පුංචි මැතිවරණ ජයෙන් උද්දාම වූ රාජපක්ෂවරුන්ට අවශ්ය වූයේ හැකිතාක් ඉක්මනින් ආණ්ඩුව පෙරළන්නටය. 2019 ජනපතිවරණයත්, 2020 මහමැතිවරණයත් පැවැත්වීමට නියමිත වුවද ඒ ටික කාලය හෝ බලාසිටීමට රාජපක්ෂවරු අකමැති වූහ. ඔවුන්ට අවශ්ය වූයේ ඒ වසරේම ආණ්ඩු පෙරළියක් සිදු කරන්නටය. රාජපක්ෂ පාලන සමයේ සිදුවූ මිනීමැරුම්, පැහැරගැනීම් හා මහා පරිමාණ දූෂණ සම්බන්ධයෙන් වූ අධිකරණ ක්රියාවලීන් මේ වන විට ඉබි ගමනකට වැටී තිබුණද, ඒවා මුළුමනින්ම නතර කිරීමේ අවශ්යතාව මෙම හදිසියට ප්රධානතම හේතුවක් වූ බව අවිවාදිතය.
ජන බලය කොළඹට පූර්ව ප්රචාරණය ඉතාමත් සාර්ථක විය. රාජපක්ෂවරුන්ගේ කොළඹ වැටලීමත් ඊට ආණ්ඩුවේ ප්රතික්රියාවත් නිසා කොළඹ යුද්ධ පිටියක් වනු ඇතැයි ජනතාව බිය විය. බොහෝ දෙමාපියන් තම දරුවන් එදින පාසල් නොයැවූ අතර, දහවල් 1 පමණ වන විට කඩ-සාප්පු කාර්යාල වැසී හෝ අකර්මණ්ය වී නගරය හා තදාසන්න පෙදෙස් පාළු ස්වරූපයක් ගත්තේය.
රාජපක්ෂවරුන් රට වටින් බස් පුරා ගෙන්වූ පොහොට්ටු සාමාජිකයෝ හා ආධාරකරුවෝ මුලින් කොළඹ ස්ථාන කිහිපයක රැස්වී පසුව කොළඹ කොටුවට ඒකරාශී වූහ. උද්ඝෝෂණය පැවැත්වෙනුයේ කොටුවේ කොතැනද යන්න සංවිධායකයන් රහසක් ලෙස තබාගත් නිසා ඊළඟට යන්නේ කොතනටද, කරන්නේ කුමක්ද යන්න රැස්වූ පිරිසට පැහැදිලි නොවීය.
සිරිසේන- වික්රමසිංහ ආණ්ඩුව උද්ඝෝෂකයන්ට එරෙහිව බලය භාවිත කරතැයි රාජපක්ෂවරුන් බලාපොරොත්තු වූවා නිසැකය. පාක්ෂිකයන්ගේ මළමිනී මතින් බලය ලබාගැනීම ඔවුන්ගේ අරමුණ වූවා විය හැක. නමුත් ආණ්ඩුව කිසිම ආකාරයක මැදිහත්වීමක් නොකිරීමට තරම් බුද්ධිමත් විය. ඔවුහු උද්ඝෝෂකයන්ට කොළඹ නගර මධ්යයේ රිසියක් කරන්නට ඉඩ දී බලා සිටියෝය.
ආණ්ඩුවේ බලය පාවිච්චි නොවුණ නිසා උද්ඝෝෂණයට සටන්කාමී වීමට අවස්ථාවක් නොලැබුණි. ක්රම ක්රමයෙන් උද්ඝෝෂණය වීදි සැණකෙළියක සිරි ගත්තේය. ආණ්ඩුව තම ඉල්ලීම් ඉටුකරන තුරු දින කිහිපයක් වුවද කොළඹ බලා සිටින බවට මුලින් කී පොහොට්ටු නායකයෝ පසුව වැටලීම එක රැයකට අඩු කළෝය. නමුත් රෑ දහය පමණ වන විට කොටුවේ රැඳී සිටියේ උද්ඝෝෂකයන් දෙතුන් දහසක් පමණි. අවසානයේ උද්ඝෝෂණය නිල වශයෙන් නිමා කොට ඒ දෙතුන් දහසත් ගම්බිම් බලා යැවීමට සංවිධායකයන්ට සිදුවිය.
ජන බලයෙන් ආණ්ඩුව පෙරළිය නොහැකි බව වටහාගත් රාජපක්ෂවරුන් කුමන්ත්රණවලින් ආණ්ඩුව පෙරළීමට මුල් තැන දුන්නේ ඉන් පසුවය. 2018 ඔක්තෝබර් 26 වෙනිදා එළි දුටු ව්යවස්ථා විරෝධී ආණ්ඩු පෙරළිය එහි ප්රතිඵලයයි.
දැන් යළිත් ජනබලයෙන් ආණ්ඩු පෙරළීම ගැන පොහොට්ටු පක්ෂය කතාකරයි. මේ මස 21 වෙනිදා නුගේගොඩදී පැවැත්වීමට නියමිත රැස්වීම එහි මුල් පියවරක් ලෙස කියැවේ. 2018 රාජපක්ෂවරුන්ට තිබූ ශක්තිය දැන් ඔවුන්ට නොමැති නිසා සමස්ත විපක්ෂයම (හෝ විපක්ෂයෙන් හැකි කොටසක්) තම වලිගය බවට පත්කර ගැනීම ඔවුන්ගේ උත්සාහයයි.
ජාජබ පාලනයේ ක්රියාකාරීත්වය දෙස බලන විට එය 2029 හා 2030 පැවැත්වීමට නියමිත ජනපතිවරණය හා මහමැතිවරණය පරාජය වීමේ ඉහළ සම්භාවිතාවක් ඇති බව පෙනීයයි. නමුත් ඉන් පිටත ‘ජන බලයෙන්’ ආණ්ඩුව වට්ටන්නට හැකි වනුයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනපතිවරයා කළ මෝඩකම් අනුර කුමාර දිසානායක ජනපතිවරයාත් කළහොත් පමණි. ආණ්ඩුවේ වසරක ගමන දෙස බලන විට ආණ්ඩුව ගෝඨාභය මග නොයන බව පැහැදිලිය. එබැවින් ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂය කළ යුත්තේ තුනෙන් දෙකේ බහුතරයක් ඇති ආණ්ඩුවක් වසරකින් පෙරළන්නට මෝඩ උත්සාහයන් දැරීම නොව, ලබන වසරේ පැවැත්වීමට නියමිත පළාත් සභා මැතිවරණයට අවශ්ය සංවිධාන කටයුතුවලට ප්රමුඛත්වය දීමය.
නමුත් රාජපක්ෂවරුන්ට 2029-2030 වෙන තෙක් බලාසිටීම අසීරුය. ඒ නීතියට ඇති භීතිකාවයි. මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන සමයේ සිදුවූ අපරාධවලට යුක්තිය ඉටු කිරීමේ ක්රියාදාමය වත්මන් පාලනය යටතේ වුවද සිදුවේද යන සැකය මේ වන විටත් මතුව පවතී. නමුත් තමන්ට එරෙහිව ඇති විවිධාකාර අපරාධ චෝදනාවලින් එකක් හෝ ඔප්පු වනු ඇතැ’යි යන්න රාජපක්ෂවරුන්ට දැරිය නොහැකි අවදානමකි. 2018 මෙන්ම මෙවරත් ඔවුන් කඩිමුඩියේ ආණ්ඩු පෙරළන්නට සැරසෙන්නේ එබැවිනි.
යම් පක්ෂයක් බලය අහිමි වී විපක්ෂයට ගිය පමණින් එහි ප්රජාතන්ත්ර විරෝධී ස්වභාවය වෙනස් වන්නේ නැත. වන්නේ එය නිදහස, මානව අයිතීන් පිළිබඳව වාග් මාලාවලින් තාවකාලිකව වැසීයාමය. 2015 සිට 2019 දක්වා ප්රජාතන්ත්රවාදය ගැන උදේ-හවා කතා කළ රාජපක්ෂවරුන් 2019 ජනපතිවරණය ජයගත් පසු යළිත් සුපුරුදු මර්දනකාරීත්වයට යාම මෙයට උදාහරණයකි. රාජපක්ෂවරුන් තමන්ට ප්රජාතන්ත්රවාදීය; තමන් නොවන්නවුන්ට (විශේෂයෙන්ම තමන්ට එරෙහිවන්නන්ට) මර්දනකාරීය. සත්යය එයයි.
යහපාලනයේ වැරදි පුනරුදයත් කරයිද?
2015-2019 සමයේ මෙන්ම වත්මනේද විපක්ෂයේ කුලක දෙකක් ඇත. එනම් ප්රජාතන්ත්රවාදී කුලකය හා ප්රජාතන්ත්රවාදී නොවන කුලකයයි. විපක්ෂය ගැන කතා කරන විට ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂය හා රාජපක්ෂ විපක්ෂය අතර (තවමත් ඇති) බෙදුම් රේඛාව අමතක නොකළ යුතුය. රාජපක්ෂවරු මේ බව දනිති. ඔවුන්ට අවශ්ය මෙම බෙදුම් රේඛාව හැකි ඉක්මනින් මකා දැමීමය. ඔවුන් විපක්ෂය එකතු කිරීමට දරන ප්රයත්නයන්හි එක් ප්රධාන අරමුණක් මෙයයි.
ආණ්ඩුව හෙට ප්රජාතන්ත්රවාදී නොවන මාවතකට අවතීර්ණ වෙනවාදැයි කිව නොහැක. එහෙත් අද දක්වා කාලය තුළ ආණ්ඩුව කළ කී දෑ සලකා බලන විට එය අයත්වනුයේ ප්රජාතන්ත්රවාදී ගණයටය. ආණ්ඩුව මර්දනයෙන් මුළුමනින්ම වියුක්ත යැයි ඉන් අදහස් නොවේ. ආණ්ඩුවේ මර්දනය මෙතෙක් ඉලක්ක කරගෙන ඇත්තේ ඊශ්රායල්- විරෝධීන් (විශේෂයෙන්ම මුස්ලිම් ලාංකිකයන්) හා උතුරු නැගෙනහිර ද්රවිඩ ජාතික මාධ්යවේදීන් හා මානව හිමිකම් ක්රියාකාරිකයන්ය.
නමුත් මේ සැබෑ මර්දනය ගැන විපක්ෂය කතා නොකරන තරම්ය. ඉන් පෙර පාලනයන් ගෙන ආ මර්දනකාරී නීති රීති (මාර්ගගත ආරක්ෂණ පනත) අහෝසි කරන්නැයිද විපක්ෂයෙන් හඬක් නැගෙන්නේ නැත. ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත හා ජනපති ක්රමය අහෝසි කිරීමේ ජාජබ/ජවිපෙ මෙතෙක් ඉටු නොවූ පොරොන්දු සම්බන්ධයෙන්ද විපක්ෂයේ කුලක දෙකම නිහඬය.
අපරාධ චෝදනා ලැබුවන්ට එරෙහිව නීතිය ක්රියාත්මක කිරීම රාජපක්ෂවරුන්, මර්දනය ලෙස දැකීම සාධාරණය. නමුත් මේ රාජපක්ෂ සටන් පාඨය රාජපක්ෂ නොවන -ප්රජාතන්ත්රවාදී- විපක්ෂයත් ගිරවුන් මෙන් පුනරුච්චාරණය කිරීම තේරුම් ගත නොහැක්කකි. අපරාධ චෝදනා ලැබුවන් පිළිබඳ වත්මන් පාලනය ක්රියාකරන ආකාරයත් සිරිසේන- වික්රමසිංහ පාලනය තම සාර්ථක මුල් වසරක/වසර දෙකහමාරක කාලයේ ක්රියාකළ ආකාරයත් අතර වෙනස කුමක්ද? යම් චෝදනාවකට නඩුවක් පැවරීමට පෙර පරීක්ෂණවල යම් ඉමක් පසු කළ පසු අත්අඩංගුවට ගැනීමත් රිමාන්ඩ් බාරයට පත්කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමත් වත්මන් පාලනය මෙන්ම සිරිසේන- වික්රමසිංහ පාලනයද සිදුකළේය. (සැකකරුවකු පලායාමට හෝ සාක්ෂිකරුවන්ට බලපෑම් කිරීමට ඉඩක් නැත්නම් ඔහු /ඇය රිමාන්ඩ් භාරයේ තැබීම යනු අධිකරණයෙන් තවමත් වරදකරුවකු නොවූ- එබැවින් නීතිය ඉදිරියේ නිර්දෝෂී වූ -පුද්ගලයකුට දඬුවම් දීමට සමානය. එය නොවිය යුත්තකි. විශේෂයෙන්ම මෙවැනි දීර්ඝකාලීන රඳවාගැනීම්වලට යොදාගන්නා රාජ්ය දේපළ අවභාවිත චෝදනා ලැබුවන්ට ඇප නොදීමේ නීතිය වෙනස් කිරීම පිළිබඳ අවධානය යොමු විය යුතුය. ඒ නීතියෙන් වංචාව නතර වූයේ හෝ අඩු වූයේ නැත. එහි එකම ප්රතිඵලය එතෙක් මෙතෙක් බලයේ සිටි සියලුම පක්ෂ තම විරුද්ධවාදීන්ව දිගුකාලීනව රිමාන්ඩ් කිරීමේ උපක්රමයක් ලෙස භාවිත කිරීමයි. එබැවින් එම නීතිය අපේක්ෂිත අරමුණු ඉටු කිරීමට අසමත් වූ හා බලැත්තන්ගේ බලය අපයෝජනයට ඉවහල්වූ නීතියක් බවට ප්රායෝගිකත්වය තුළ පත්ව ඇත. ඒ ගැන යළි සිතා බැලිය යුත්තේ එබැවිනි.)
රාජපක්ෂ නොවන විපක්ෂය කළ යුත්තේ අතීත වංචා, දූෂණ, අපරාධ සම්බන්ධයෙන් නීතිය ක්රියාත්මක නොකරන්නැයි කෑගැසීම නොවේ. ඒ නීතිය ක්රියාත්මක කිරීම කාටත් සාධාරණව හා හැකි ඉක්මනින් කරන ලෙස ආණ්ඩුවට බල කිරීමයි.
සිරිසේන- වික්රමසිංහ පාලනය බලයට ආවේ රාජපක්ෂ සමයේ සිදුවූ ලොකු කුඩා අපරාධවලට යුක්තිය ඉටුකරන බවට පොරොන්දු වෙමිනි. නමුත් ඒ කාලයේ වැඩියෙන්ම සිදුවූයේ යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්රියාවලිය සාධාරණ හා නිවැරදි අධිකරණමය අවසානයක් දක්වා ගෙනයාම නොව හුදෙක් තාවකාලික මාධ්ය සංදර්ශනයක් බවට පත්වීමයි. සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගෙන ටික කාලයක් රිමාන්ඩ් කර තැබීමෙන් තමන්ගෙන් යුක්තිය අපේක්ෂා කළ පුරවැසියන් සැනසිය හැකියැයි ඇතැම් විට සිරිසේන ජනපතිවරයාත් වික්රමසිංහ අගමැතිවරයාත් සිතුවා විය හැක. වත්මන් පාලනයත් ඊට සමාන පිළිවෙතක් අනුගමනය කරනවාය යන සැකය මතුවනුයේ ගත වූ වසර පුරාත් යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්රියාවලිය මන්දගාමීත්වයෙන් නොමිදුණු බැවිනි.
යහපාලන ආණ්ඩුවට බොහෝ අතීත අපරාධ සම්බන්ධයෙන් යුක්තිය පසිඳලීමට නොහැකි වූයේ නොඋවමනාව නිසා පමණක්ම නොවේ; සැකකරුවන් රැකීම සඳහා දේශපාලන ක්ෂේත්රයෙන් මෙන්ම ත්රිවිධ හමුදා නායකත්වයෙන්ද එල්ලවූ බලපෑම් නිසාය. මේ බලපෑම් තවමත් ක්රියාත්මක වනවාද යන්න අවිනිශ්චිතය. විශේෂයෙන්ම වත්මන් පාලනය හා විශ්රාමික ‘රණවිරුවන්’ අතරැති දේශපාලනමය හා සංවිධානමය සබඳතා මේ ඇතැම් අතීත අපරාධවලට යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්රියාවලියට බාධාවක් විය හැකියැයි අනුමාන කිරීම සාධාරණය. මන්ද, ලසන්ත වික්රමතුංග ඝාතනයේ සිට වූ බොහෝ අපරාධවලට ප්රධාන සැකකරුවන් වනුයේ (විශ්රාමික හෝ තවමත් සේවයේ නියුතු) ත්රිවිධ හමුදා සාමාජිකයන් වීමෙනි.
කසුන් පුස්සෙවෙල මාධ්යවේදියාගේ ‘අපරාධ රාජ්යය- අසංක්ෂිප්ත පරිච්ඡෙදයක්’ පොතේ නාවික හමුදා කප්පම් කල්ලි පිළිබඳ කොටසේ 2018 පෙබරවාරියේදී අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තවේ නිලධාරීන් අධිකරණය ඉදිරියේ කළ ප්රකාශයක් සඳහන් වේ. (එය 2018 පෙබරවාරි 15 වෙනිදා ‘රැස’ පුවත්පතට ඔහු ලියූ ලිපියකි.)එම ප්රකාශය මෙසේය.
“ඒ ළමයින් රඳවාගෙන හිටපු ත්රිකුණාමලය නාවික හමුදා කඳවුරේ ගන්සයිඩ් කියන භූගත කඳවුරට අපි ගියා. ඒක පොළව යට තිබෙන අඳුරු තැනක්. ඒක ඇතුළේ හුස්ම ගන්න බෑ. ඒ අමාරුවත් එක්කම පොළව රත්වෙලා එන රස්නේ නිසා ඒකේ මනුස්සයකුට තියා තිරිසන් සතකුටවත් ජීවත් වෙන්න බෑ. අපි ඒක නිරීක්ෂණය කරන්න ගියේ ගින්දර පත්තු කර කර. මොකද එකක්, ඒක ඇතුළේ විස දුම්. අනික විසකුරු සර්පයෝ. වවුල්ලු ලක්ෂ ගානක් ඒක ඇතුළේ ජීවත් වෙනවා. වවුලන්ටත් විසකුරු සර්පයන්ටත් විතරක් ඉන්න පුළුවන් තැනක ඉර එළියක්, හුස්ම ගන්න පුළුවන් වාතයක් නැතිව හිරකරන් හිටපු ළමයි, මිනිස්සු කොතරම් සුසුම් හෙලන්න ඇතිද? මේ අපරාධ කරපු අයට නීතියෙන් වගේම ස්වභාව දහමට එකතු වුණු ඒ සුසුම්වලිනුත් බේරෙන්න බැරිවේවි. මේ අපරාධය ගැන අපි ළඟට ඇවිත් කියන්න වුණේත් ඒවා කරපු අයටමයි.. ඒ අයමයි එකිනෙකා ගැන සාක්ෂි දුන්නේ. කවුද ඒ තරුණයන්ව පැහැර ගත්තේ, කවුද එක්කන් ගියේ, කවුද රඳවාගෙන හිටියේ, කොහෙද රඳවාගෙන හිටියේ, කවුද ඒවාට අණ දුන්නේ, කවුද වාහන ගත්තේ, කවුද කප්පම් ඉල්ලුවේ, කවුද තරුණයන්ව මැරුවේ, කවුද ඒ සිරුරු කොටස් පැටෙව්වේ, වගේම කවුද ඒ තරුණයන්ට ගෙවල්වලට කතාකරන්න දූරකථන දුන්නේ, සබන් කෑල්ලක ගෙදර අංක ලියවගත්තේ වගේ හැම දෙයක්ම කිව්වෙත්, සාක්ෂි දුන්නෙත් මේ අයමයි…. ඒක නිසායි අපි ස්වභාව දහම එක වෙලාවකදී විශ්වාස කරන්නේ. ඒ අය කරපු අපරාධ ඒ අයටම නොහිතපු විදිහට කියන්න වුණා.. අපි අපරාධ විද්යාව අනුව, මේ අපරාධය ගැන කරුණු අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළා. සාක්ෂි සහිතව ඔප්පු කරලා සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගත්තා. නමුත් රාජ්ය සේවකයන් විදියට මේ පරීක්ෂණ කරගෙන යද්දී අපිට බලපෑම් එන්නේ රාජ්ය පාලකයන්ගෙන්මයි. කලින් අය පරීක්ෂා කරන්න දුන්නේම නෑ. මේ අය කරන්න ඉඩ දීලා බාධා කරනවා. ඒත් මේ අපරාධ අපි යට ගැහුවොත් ස්වභාවදහම අපිටත් එරෙහි වෙයි කියන සිතිවිල්ල අප තුළ තියෙනවා. අපි වරදක් කළොත් අපිටත් ඒ දඬුවම ලැබෙයි.”
රාජපක්ෂ සමයේ වූ අපරාධවලට යුක්තිය පසිඳලන්නට පොරොන්දු වී බලයට ආ යහපාලන ආණ්ඩුව දෙකඩවී දෙපාර්ශ්වයම අන්ත පරාජයට පත්වීමට එක් මූලික හේතුවක් වූයේ ඒ පොරොන්දු කඩකිරීම තුළින් යහපාලනයට ප්රතිවිරුද්ධ පාලනයක් ගෙනයාමය. වත්මන් ආණ්ඩුවද ඒ පොරොන්දුවම දුන්නේය. එය ඉටුවනවාද නැද්ද යන්න පිළිබඳ පැහැදිලි අදහසක් ඉදිරි වසර එක/දෙක තුළ ලැබෙන ඇත. යුක්තියෙන්, සාධාරණත්වයෙන් තොරව යහපාලනයක් නොමැති වූවා සේම යුක්තියෙන් සාධාරණත්වයෙන් තොරව පුනරුදයක්ද නැති බව අවධාරණය කළ යුතුමය.
මම්දානි ආදර්ශය
ඇමරිකානු දේශපාලනය කණපිට පෙරළමින් සෝරාන් මම්දානි (’දයර්බ ඵ්පා්බස) නිව්යෝක් නගරාධිපති තරගයෙන් ජයගෙන ඇත. ඔහුගේ ජයග්රහණය දේශපාලකයකුගේ හා විශේෂයෙන්ම විපක්ෂ දේශපාලකයකුගේ භූමිකාව පිළිබඳ ලංකාවට ආදර්ශයකි.
නිව්යෝක් නගරය හැඳින්වෙනුයේ ලොව ධනේශ්වරම නගරය ලෙසටය (අදරකා.ි පදිඑ ජ්චසඒකසිඑ ජසඑහ). මම්දානි මහතා තමන්ව හඳුන්වාගන්නේ සමාජවාදී-ප්රජාතන්ත්රවාදියකු ලෙසය. නිව්යෝක් නගරයේ මුස්ලිම් භක්තිකයන් අතිශය සුළුතරයකි (9%ක් පමණ). මම්දානි මහතා මුස්ලිම් ආගමිකයෙකි. ඊශ්රායලයේ ටෙල්අවීව් නගරය හැරුණු විට ලොව වැඩිම යුදෙව් ජනතාවක් වාසය කරන නගරය නිව්යෝක් නගරයයි. මම්දානි මහතා ඊශ්රායලය විසින් ගාසා තීරයේ දියත් කළ සමූලඝාතක යුද්ධයට එරෙහිව ප්රසිද්ධියේ පෙනීසිටියේය. බිලියනපතියන්, ඊශ්රායල් හිතවාදී බලපෑම් කණ්ඩායම් හා ට්රම්ප් ජනපතිවරයා මම්දානි මහතාගේ ජයග්රහණයට බාධා කිරීමට මූල්යමය හා දේශපාලනමය වශයෙන් තීරණාත්මක ලෙස මැදිහත් වූහ. ඔහු අයත් ඩෙමොක්රටික් පක්ෂ නායකත්වය පවා ඔහුට සහයෝගය නොදැක්වූයේය.
එහෙත් මම්දානි මහතා ජය ගත්තේය. ඊට හේතුව ඔහු නිව්යෝක් නගරවාසීන් බහුතරයක් මුහුණ දෙන සැබෑ ප්රශ්න අවබෝධ කරගෙන ඒ වටා තම මැතිවරණ ව්යාපාරය ගොඩනැගූ බැවිනි; හා මුදල් වෙනුවෙන් තම ප්රතිපත්ති පාවා නොදුන් බැවිනි.
ඔහු මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට පෙර කළේ නිව්යෝක් නගරවාසී සාමාන්ය ජනතාව හමුවී ඔවුන්ගේ ප්රශ්න ගැන ඔවුන්ට ඇහුම්කන් දීමයි; ඔහු තම මැතිවරණ වේදිකාව නිර්මාණය කළේ ඉන් පසුවය. ජීවත්වීමේ අර්බුදය මධ්යම පන්තික හා දුප්පත් නගරවාසීන්ගේ ප්රධානතම ප්රශ්නය බව වැටහුණු පසු ඔහු එයත් ඊට ඉදිරිපත් කරන විසඳුම් කිහිපයකුත් වටා තම මැතිවරණ ව්යාපාරය ගොඩනැගුවේය. බිලියපතියන් ප්රමුඛ විවිධ බලසම්පන්න පාර්ශ්වයන්ගෙන් කෙතරම් බලපෑම් ආවත් ඔහු තම පොරොන්දු හා කැපවීම් දිය කළේ නැත. මම්දානි මහතා තම සැබෑ ප්රශ්න හඳුනාගෙන ඒවාට විසඳුම් දීමට කැපවූ, ධනයට බලයට නොනැමෙන ප්රතිපත්තිගරුක පුද්ගලයකු යැයි වැටහුණු පසු ඔහුගේ ආගම, ඔහුගේ දේශපාලන මතවාදයන් හෝ ඊශ්රායලය සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ මතය නිව්යෝක් නගරවැසියන්ට ප්රශ්නයක් නොවීය. ඔහු තම ඓතිහාසික ජයග්රහණය ලැබුවේ එලෙසය.
ලංකාවේ දේශපාලන නායකයකු පක්ෂ -විපක්ෂ භේදයකින් තොරව ඡන්දදායකයන් හමුවී ඔවුන්ගේ ප්රශ්නවලට, දුක්ගැනවිලිවලට ඇහුම්කන් දුන්නේ, ඔවුන්ගේ ප්රමුඛතා අවබෝධ කරගත්තේ කවදාද?
විශේෂණ පද දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට ගොස් ආණ්ඩුවේ වැරදි හා අඩුපාඩු නිවැරදිව හඳුනාගෙන ඒවා පිළිබඳ කරුණු කාරණා හා දත්ත මත පදනම් වූ හේතුමය විවේචනයක් ඉදිරිපත් කරන්නට ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂය මෙතෙක් කටයුතු කර නොමැත.
එක් උදාහරණයක් නම්, රජයේ ඉඩමක ජීවත්වන අනවසර පදිංචිකරුවන් ඉවත් කිරීමට වූ උසාවි නියෝගයක් ක්රියාත්මක නොකරන්නැයි ලක්මාලි හේමචන්ද්ර මන්ත්රීවරිය කළ ප්රකාශයයි. උසාවි නියෝගයක් ක්රියාත්මක නොකරන්නැයි මන්ත්රීවරයකු රාජ්ය නිලධාරීන්ට නියෝග කිරීම පිළිගත නොහැක්කකි. විපක්ෂය එය විවේචනය කිරීම සාධාරණය. නමුත් ඒ සමගම හිසට වහලක් අහිමි වන පවුල්වලට සුදුසු නිවහන් ලබාදීමේ අවශ්යතාව ගැනද විපක්ෂය කතාකළ යුතුව තිබුණි; ඒ මානුෂීය ගැටලුව විසඳන්නට මැදිහත් විය යුතුව තිබුණි. (රණසිංහ ප්රේමදාස මහතා මෙවැනි අවස්ථාවකදී ප්රතිචාර දක්වනු ඇත්තේ එලෙසය.)
පවතින උසාවි නියෝග සියල්ල ක්රියාත්මක කළහොත් කොළඹ ජනගහනයෙන් තුනෙන් එකකට හිසට වහලක් අහිමි වනු ඇතැයි අධිකරණ ඇමතිවරයා කියා තිබුණි. කොළඹ නගරය තුළ නිවාස ප්රශ්නය කොතරම් උග්රව ඇත්දැයි ඉන් පැහැදිලි වේ. ප්රේමදාස ජනාධිපතිවරයාගේ ඝාතනයෙන් පසු බලයට පත් සියලු ආණ්ඩු නිවාස ගැටලුවට අඩු ප්රමුඛතාවක් දීම මීට ප්රධානතම හේතුවකි.
වරද කාගේ වුවද මෙය ආණ්ඩුවේ මෙන්ම ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂයේ අවධානය යොමු විය යුතු ගැටලුවක් නොවේද? ඒ සම්බන්ධයෙන් විපක්ෂයේ මතය කුමක්ද? ලක්මාලි හේමචන්ද්ර මහත්මියගේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම ඉතිරි උසාවි නියෝග ටිකත් ක්රියාත්මක කරමින් ලක්ෂ තුනකට අධික ජනතාවක් මහපාරට ඇදදැමිය යුතුයැයි විපක්ෂය කියනවාද?
මේ උසාවි නියෝග ලැබෙන්නට ඇත්තේ රජය විසින්ම පැවරූ නඩුවලටය. මේ නඩු බහුතරයක් පවරන්නට ඇත්තේ රාජපක්ෂ පාලන සමයන්හිදීය. අනවසර පදිංචිකරුවන් පමණක් නොව නීතිමය හිමිකරුවන්ද බලහත්කාරයෙන් ඉවත්කොට එම ඉඩම් සමාගම්වලට (බොහෝ විට කුණු කොල්ලයට) විකිණීම රාජපක්ෂ නාගරික සංවර්ධනයේ ප්රධාන අංගයක් විය. 2010 මැයි මස කොළඹ 2, මිව්ස් වීදියේ ජනතාව තම පාරම්පරික නිවෙස්වලින් උසාවි නියෝගයක් නොමැතිව එලවා දැමීම මෙයට උදාහරණයකි. මේ නඩු තීන්දු බොහොමයක මුල් ප්රභවය ඉහත රාජපක්ෂ පිළිවෙත වූවා නිසැකය.
මේ සම්බන්ධයෙන් විකල්ප පිළිවෙතක් එජාපයට හා සජබයට තම නොබෙදුණු අතීතයෙන් සොයාගත හැක. ඒ රණසිංහ ප්රේමදාස මහතා අගමැති හා ජනාධිපති ලෙස අනුගමනය කළ පිළිවෙතයි. එනම්, ඉඩම්වල මුල් පදිංචිකරුවන්ට ඒ ඉඩම්වලම මහල් නිවාස ඉදිකර දීමයි; නැතහොත් තම නිවාස වැඩිදියුණු කරගැනීමට නිවාස ණය ලබාදීමයි. මෙය ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂයට පිළිගත හැකි විකල්පයකි; අහිමි වූ ජනතා විශ්වාසය යළි දිනාගැනීමට උපකාර වන විකල්පයකි.
ජනතාවගේ ප්රශ්න අවබෝධ කරගෙන ඒවා සමනය කළ හැකි විකල්ප වැඩපිළිවෙළක් නිර්මාණය කරනු වෙනුවට විශේෂණ පද දේශපාලනයට සීමා වීමට ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂය කටයුතු කළහොත් ඔවුන්ට වන්නේ පොහොට්ටු පක්ෂයේ වලිගයක් හා නාමල් රාජපක්ෂ මහතාට අත්වාරුවක් බවට පත්වීමටය.
ආණ්ඩුව (තවමත්) දුර්දාන්ත නැත; ආණ්ඩුව අදක්ෂය; එය (තවමත්) මර්දනකාරී නැත; එය අකාර්යක්ෂමය. ආණ්ඩුව වැරදි කර ඇතත් තවමත් අපරාධ කර නොමැත. රාජපක්ෂවරුන් සමග සිටගෙන ආණ්ඩුවට විරුද්ධ වීම යනු අබුද්ධික මෙන්ම ප්රතිපත්තියකින් තොර ක්රියාවකි. රාජපක්ෂවරුන්ට තමන්ගේ ප්රශ්න විසඳාගැනීමට ඉඩහැර ජනතාවගේ ප්රශ්නවලට ප්රමුඛතාව දීම ප්රජාතන්ත්රවාදී විපක්ෂයක ආණ්ඩු විරෝධයේ මුල් පියවරයි.
ජනාධිපති අරමුදලෙන් ණය ගත් හිටපු අගමැති දිමු… කෙහෙළියටත් ණය දීලා
අනුමත නොවූ රෝගවලටත් ගෙවීම් කරලා
මන්ත්රී ගුණවර්ධනගේ දියණියකට විදේශ අධ්යාපනයටත් සල්ලි
ජනාධිපති අරමුදලින් ලබාදුන් තොරතුරු හා විගණනයේදී සොයාගත් තොරතුරු අනුව 2005 වර්ෂයේ සිට 2024 වර්ෂය දක්වා එම අරමුදලින් දේශපාලනඥයින් 56 දෙනෙකු සඳහා මූල්යාධාර ලබාදී ඇති බව හා එහි එකතුව ආසන්න වශයෙන් රුපියල් මිලියන 131ක් (රු. 131,371,110.70) බව විගණන විමසුමක් මගින් අනාවරණය කර තිබේ.
එම විගණන විමසුමට අනුව 2005 වර්ෂයේ සිට 2024 වර්ෂය දක්වා ජනාධිපති අරමුදලින් දේශපාලනඥයින් 56 දෙනෙකු සඳහා මූල්යාධාර ලබාදී තිබුණද, ඒ අතරින් විගණනයට ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ ලිපිගොනු 34ක් පමණී. ඉතිරි 22 දෙනාගේ ලිපිගොනු විගණනයට ඉදිරිපත් කර නැත.
එහි විශේෂයෙන් සඳහන් කරන්නේ එසේ ලබාදී තිබූ ජනාධිපති අරමුදලින් මූල්යාධාර ලබාගත් දේශපාලනඥයින්ගේ ලිපිගොනුවල, ජනාධිපති අරමුදලින් මූල්යාධාර ලබාදීමේදී ඉදිරිපත් කළ යුතු ආධාර ඉල්ලා සිටීමේ අයැදුම්පත, ආදායම් තත්වය පිළිබඳ ප්රාදේශීය ලේකම් වාර්තා, ණය ලබා ගැනීම් තහවුරු කරන ලිපි, පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ වැටුප්, ආදායම් බදු තහවුරු කරන ලිපි, බැංකු ගිණුම් වාර්තා යනාදි ලිපි ලේඛන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන්ට ආධාර ලබාදීමේ ලිපිගොනුවල ඇතුළත් කර නොතිබුණ බවයි. එමෙන්ම එම ආධාර ලබාගත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන්ගේ මාසික ආදායම වෛද්ය ආධාර ලබාදීමේදී සලකා බලනු ලබන මාසික ආදායම් සීමාව ඉක්මවා ඇති පිරිසක් බව ලිපිගොනු පරික්ෂාවේදී තහවුරු වූ බවයි. එහිදී ජනාධිපතිවරයාගේ විශේෂ අනුමැතිය යටතේ එම ආදායම් සීමාවන් හා ඔවුන්ගේ මූල්ය තත්වය පිළිබඳව සැලකීමකින් තොරව සාමාන්ය පුද්ගලයන්ට රෝග සඳහා ලබාදෙන ආධාර සීමාව ඉක්මවා මූල්යාධාර ලබාදී තිබුණ බව වැඩිදුරටත් විගණනය නිරීක්ෂණය කර ඇත.
පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන්, ඇමතිවරුන් ඇතුළු දේශපාලනඥයින්ට ලබාදී තිබූ වෛද්යාධාර ලිපිගොනු පරික්ෂාවේදී තවදුරටත් විගණනය කරුණු අනාවරණය කරගෙන ඇති අතර එම එක් දේශපාලනඥයා අනුව ඒ මෙසේය.
කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල
ඔහු විදේශගතව සිටියදී සිදුවූ අනතුරකට වෛද්ය ප්රතිකාර ලබා ගැනීම සඳහා ජනාධිපති අරමුදලෙන් 2012.04.04 දින රුපියල් මිලියන 10ක (රු. 10,908,798.40) මුදලක් පසුව නැවත අයකර ගැනීමේ පදනමට ලබාගෙන තිබේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනය නිරීක්ෂණය කර ඇති අඩුපාඩු වන්නේ, එම වෛද්යාධාර ලබා ගැනීම සඳහා ඔහු හෝ ඔහුගේ පවුලේ කිසිවකු විසින් හෝ අයැදුම්පත්රයක් ඉදිරිපත් කර නොතිබීම, 2025 මාර්තු මාසය වනවිටත් එම මුදල් ආපසු ගෙවීම් සිදුකර නොතිබීම, ආපසු ලබාදීමේ පදනමට වෛද්යාධාර ලබාදීමේදී ජනාධිපති අරමුදල හා අදාළ වෛද්යාධාරලාභියා අතර විධිමත් ලිඛිත ගිවිසුමකට එළඹ නොතිබීම, ආපසු අයකර ගැනීමේ පදනමට ඔහුට ලබාදී තිබූ මුදල් ආපසු අයකර ගැනීම සඳහා 2014.07.15, 2014.10.31 හා 2015.02.02 දිනවලදී සිහිකැඳවීම් සිදුකර තිබෙන නමුත් කිසි මුදලක් ආපසු ජනාධිපති අරමුදලට ලබාදී නොතිබීම ආදියයි.
දිමු ජයරත්න
ඔහුගේ වෛද්ය ප්රතිකාර සිංගප්පූරු රෝහලකින් ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් 2012.05.16 දින රුපියල් මිලියන 03ක් ලබාදී ඇත. ඉන්පසු 2012.06.05 දින ජනාධිපතිවරයාගේ විශේෂ අනුමැතිය ඇතිව රුපියල් මිලියන 13ක් (රු.13,060,926) ලබාදී ඇත. එහෙත් වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා මුදල් ප්රමාණවත් නොවන බව හා තවදුරටත් මුදල් අවශ්ය බව පවසමින් පසුව ගෙවීමේ පදනමට ඔහුගේ බිරිඳ ඉදිරිපත් කර තිබූ ලිපියක් සලකා බලා 2012.11.09 දින රුපියල් මිලියන 13ක් (රු. 13,238,000) හා ලංකා රෝහලෙන් ප්රතිකාර ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් 2014.12.29 දින රුපියල් 510,217ක් ලබාදී ඇත. ඒ අනුව දිමු ජයරත්න මහතාට ජනාධිපති අරමුදලින් ලබාදී ඇති මුළු මුදල රුපියල් මිලියන 29ක් (රු. 29,809,143) වේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනය නිරීක්ෂණය කර ඇති අඩුපාඩු වන්නේ, වෛද්යාධාර ලබාගැනීම වෙනුවෙන් ඉල්ලුම් පත්රයක් ලබාදී නොතිබීම, දිමු ජයරත්න මහතාගේ බිරිඳ ජනාධිපති අරමුදලට ලබාදුන් ලිපිය අනුව ඔවුන් සතු ස්ථාවර වත්කමක් හෝ විකුණා පසුව එම ආධාර මුදල ජනාධිපති අරමුදලට පියවන බව දක්වා තිබුණද, 2025 මාර්තු විගණන දින වනවිටත් මුදල් ආපසු ලබාදීමට කටයුතු කර නොතිබීම, මුදල් ආපසු පියවීමේ පදනමට වෛද්යාධාර ලබාදීමේදී දෙපාර්ශවය අතර නීත්යනුකූල ගිවිසුමකට එළඹ නොතිබීම ආදියයි.
රංජිත් සොයිසා
ඔහුට වෛද්ය ප්රතිකාර ලබාා ගැනීමට රෝහල වෙත යෑම සඳහා ගුවන් ගමන් ගාස්තු ලෙස 2019.12.05 දින රුපියල් මිලියන 7ක් (රු.7,363,000) ද, නේවාසිකව ලබාගත් වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා 2020.01.03 දින රුපියල් මිලියන 5ක් (රු.5,300,952) ද, හිඟ වෛද්ය බිල්පත් පියවීමට 2020.09.08 දින රුපියල් මිලියන 6ක් (රු. 6,083,244) ද වශයෙන් රුපියල් මිලියන 18ක (රු. 18,747,196) ලබාදී තිබේ.
රාජිත සේනාරත්න
ඔහුට සිංගප්පූරු රෝහලක කළ හෘදය සැත්කම වෙනුවෙන් ප්රතිකාර සඳහා 2016.03.01 දින රුපියල් මිලියන 2.5ක් (රු.2,557,292) හා 2016.03.04 දින රුපියල් මිලියන 7ක් (රු. 7,442,708) වශයෙන් රුපියල් මිලියන 10ක මුදලක් ලබාදී තිබේ.
එම ගෙවීම් තහවුරු කර ගැනීමට රෝහල් ලිපි ශීර්ෂවලින් පිළිගත හැකි පරිදි බිල්පතක් ලිපිගොනුවේ නොතිබුණ බව හා පරිගණකයෙන් ලබාගත් බිල්පතක් පමණක් ඉදිරිපත් කර තිබුණ බව සඳහන් කරයි. ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනයේ නිරීක්ෂණය වන්නේ මුල් බිල්පත් ඉදිරිපත් කර රක්ෂණ ආයතනවලින් වුවද මුදල් ලබාගත හැකි බැවින් මුල් බිල්පත ලිපිගොනුවේ නොතිබීම ගැටලු සහගත බවයි.
සුසිල් ප්රේමජයන්ත
ඔහුට ‘ නම්වූ රෝගයක් සඳහා 2018.07.25 දින ජනාධිපති අරමුදලින් රුපියල් 626,510ක මුදලක් ලබාදී තිබේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනයේ නිරීක්ෂණ වන්නේ, ජනාධිපති අරමුදලින් ආධාර මුදල් නොගෙවන රෝගයක් සඳහා මුදල් ආධාර ලබාදී තිබීම, සාමාන්ය පුද්ගලයන් සඳහා වෙනත් රෝග සඳහා ලබාදෙන මුදල් සීමාව ඉක්මවා ගෙවීම් කර තිබීම, රෝගීන්ගේ ආධාර සඳහා සලකා බලනු ලබන ආදායම් සීමාව ඉක්මවා ඔහුගේ මාසික ආදායම් ඇති බව ඉදිරිපත් කර ඇති ලේඛන අනුව තහවුරු වී තිබියදී එම ගෙවීම කිරීම හා අයදුම්පතේ තොරතුරු නිසි පරිදි ඉදිරිපත් කර නොතිබීම ආදියයි.
කේඒඩීඑස් ගුණවර්ධන (හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී)
වෛද්යාධාර ඉල්ලීමට ඔහුගේ බිරිඳ එක් අවස්ථාවක අයදුම්පත්රයක් ඉදිරිපත් කර තිබී ඇති අතර එහි මාසික ආදායම, චංචල දේපල ආදිය පිළිබඳ සඳහන් කර තිබී නැත. ඔහුට අවස්ථා 6කදී රුපියල් මිලියන 9ක් (රු. 9,386,769.32) ගෙවා තිබේ.
ඒ 1999දී සැත්කමක් සඳහා රුපියල් 285,000ක්, 2008.07.04 ඉන්දියාවේ ඇපලෝ රෝහලේ කළ හදවත් සැත්කමක් සඳහා රුපියල් මිලියන 3.4ක් (රු. 3,434,363.32), 2014.06.06 කළ හදවත් සැත්කමක් සඳහා රුපියල් මිලියන 1.5ක්, 2015.12.08 දින එංගලන්ත රෝහලක ප්රතිකාර ලබාගැනීම වෙනුවෙන් රුපියල් මිලියන 2.5ක්, 2015.12.18 දින එංගලන්ත රෝහලක ප්රතිකාර ලබාගැනීම වෙනුවෙන් රුපියල් මිලියන 1.1ක් (රු. 1,167,406) සහ ශිෂ්යාධාර ලෙස ඔහුගේ දියණියට එංගලන්තයේ උපාධියක් හැදෑරීමට 2002 වර්ෂයේදී රුපියල් ලක්ෂ 5ක් වශයෙනි.
ටීබී ඒකනායක
ඔහුට වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා ජනාධිපති අරමුදලින් අවස්ථා තුනකදී ගෙවීම් කර තිබෙන අතර ඒ 2020.02.18 පිළිකාමය තත්වයක් සඳහා රුපියල් 391,500ක්, 2020.11.30 පිළිකා රෝගය සඳහා රුපියල් මිලියන 3.9ක් (රු. 3,981,025.81) හා 2024.04.24 රුපියල් 386,963ක් වශයෙනි.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනයේ නිරීක්ෂණ වන්නේ, එවකට ජනාධිපති අරමුදලින් මූල්යාධාර ලබාදීමේදී සලකා බලන ආදායම් සීමාව රුපියල් 150,000ක් වී තිබියදී ඔහුගේ මාසික ආදායම රුපියල් 225,000ක් බවට ප්රාදේශීය ලේකම්වරයාගේ නිර්දේශය ලබාදී ඇති තත්වය තුළ මූල්යාධාර ලබාදී තිබීම, එමෙන්ම උපරිම මූල්යාධාර මුදල රුපියල් ලක්ෂ 4ක් වී තිබියදී එය ඉක්මවා ඔහුට මූල්යාධාර ලබාදී තිබීම ආදියයි.
විමලවීර දිසානායක
ඔහුට වකුගඩු බද්ධ කිරීමේ සැත්කමක් වෙනුවෙන් 2022.04.08 දින ජනාධිපති අරමුදලෙන් රුපියල් මිලියන 2.9 ක් (රු. 2,978,219) ලබාදී තිබේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනයේ නිරීක්ෂණ වන්නේ, ඔහු ආධාර ලබාගැනීම සඳහා ඉදිරිපත් කර තිබූ අයැදුම්පත්රයේ එවක වැටුප ලෙස රුපියල් 54,00ක් සඳහන් කර තිබීම, නිශ්චල හා චංචල දේපල සහ ස්ථාවර තැන්පතු නොමැති බව සඳහන් කර තිබීම, ඉතිරි කිරීම් ගිණුම් දෙකක රුපියල් 75,000ක් පමණක් ඇති බව සඳහන් කර තිබීම, එසේ වුවද බැංකු ගිණුම්වල ශේෂ තහවුරු කිරීමේ සහතික ලිපිගොනුවේ නොතිබීම, වකුගඩු සැත්කමක් සඳහා ලබාදෙන උපරිම මුදල රුපියල් ලක්ෂ 4ක් වුවද ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය මත සැත්කම සඳහා වැයවූ සම්පූර්ණ මුදල වන රුපියල් 2,978,219ක මුදලක් ගෙවීම හා ඉදිරිපත් කර තිබූ අයැදුම්පත්රය අනුව ඔහුගේ පුතා ඒ සඳහා රුපියල් 2,600,000ක් ඉල්ලා සිටියද බලධාරීන් වැඩිපුර ගෙවා තිබීම ආදියයි.
මාලනී පොන්සේකා
හදවත් සැත්කමක් වෙනුවෙන් ඇයට අවස්ථා දෙකකදී ජනාාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ ජනාධිපති අරමුදලෙන් 2023.02.01 දින රුපියල් ලක්ෂ 50ක් හා 2016.11.25 දින රුපියල් ලක්ෂ 5ක් වශයෙන් රුපියල් ලක්ෂ 55ක මුදලක් ලබාදී තිබේ.
එයට අදාළ විගණන නිරීක්ෂණය වන්නේ ලිපිගොනුව පරික්ෂා කිරීමේදී මූල්යාධාර ඉල්ලීමේ අයදුම්පතක් හා ඊට අදාළ මූලික සනාථ කිරීමේ ලියවිලි කිසිවක් ඉදිරිපත් කර නොතිබුණ බවයි.
බීආර්ජීජී රාජපක්ෂ (හිටපු පා.ම. ගුණතිලක රාජපක්ෂ)
ඔහුගේ හදවත් සැත්කමක් වෙනුවෙන් රුපියල් 556,705ක් ගෙවා ඇති අතර ඉන් රුපියල් ලක්ෂ 2ක් පාර්ලිමේන්තු කටයුතු අමාත්යාංශයෙන් ලබාගෙන තිබේ. 2023.10.17 දින රුපියල් 150,000ක් ජනාධිපති අරමුදලෙන් ගෙවා තිබේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණන නිරීක්ෂණ වන්නේ, ජනාධිපති අරමුදල වෙත ඉදිරිපත් කළ අයදුම් පත්රයේ මාසික ආදායම, නිශ්චල හා චංචල දේපල, බැංකු ගිණුම් විස්තර හා ප්රතිකාර සඳහා මුදල් ලබාගත් ආකාරය පිළිබඳ තොරතුරු ඉදිරිපත් කර නොතිබුණ බවයි. එමෙන්ම එම සැත්කම ජනාධිපති අරමුදලෙන් ආධාර ලබාදෙන රෝගයක් නොවන බවද, වෛද්ය නිර්දේශ හා බිල්පත්වල මුල් පිටපත් ඉදිරිපත් කර නොමැති බව දක්වා තිබුණ බවද සඳහන් කරයි.
යූඑස් කෝන්ගහගේ (සරත් කෝන්ගහගේ)
ඔහුට හදවත් සැත්කමක් වෙනුවෙන් 2024.06.06 දින රුපියල් ලක්ෂ 5ක් ගෙවා තිබේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණන නිරීක්ෂණ වන්නේ ඒ සඳහා ලබාදෙන උපරිම මුදල වන රුපියල් ලක්ෂ 2 ඉක්මවා ලබාදීම, ඔවුගේ පවුලේ මාසික ආදායම රුපියල් ලක්ෂයක් බව සඳහන් කර තිබීම හා ඔහුගේ ස්ථාවර තැන්පත් මාසික පොළිය රුපියල් 125,000 ඉක්මවා තිබීම ආදියයි.
එස්ඒජේ කුමාර (හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී)
ඔහුගේ හදවත් සැත්කම සඳහා ජනාාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ 2024.07.22 දින රුපියල් ලක්ෂ 10ක් ගෙවා ඇත.
රුපියල් ලක්ෂ 2ක් වන උපරිම ආධාර මුදල ඉක්මවා එය ලබාදී ඇතැයි විගණනය නිරීක්ෂණය කර ඇති අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් වැඩිදුරටත් සඳහන් කරන්නේ ආධාර ලබාගැනීමට ඉදිරිපත් කර තිබූ අයැදුම්පත්රයේ ආදායම් මාර්ග, නිශ්චල හා චංචල දේපල, බැංකු ගිණුම් විස්තර ආදිය නිසි පරිදි සම්පූර්ණ කර නොතිබුණ බවයි.
එස්එල්බී අමුණුගම (සරත් අමුණුගම)
ඔහුට පෞද්ගලික රෝහලක සිදුකළ හදවත් සැත්කමක් සඳහා ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ 2019.01.22 දින රුපියල් ලක්ෂ 4ක මුදලක් ලබාදී තිබේ.
එම කාලයේ ඒ සඳහා ජනාධිපති අරමුදලෙන් ලබාදෙන උපරිම මුදල රුපියල් 150,000 බව, මූල්යාධාර ඉල්ලීමට ඉදිරිපත් කර තිබූ අයැදුම්පතේ මාසික ආදායම ලෙස රුපියල් 75,000ක් සඳහන් කර තිබූ බව හා ස්ථාවර හා ඉතිරිකිරීමේ ගිණුම් නොමැති බව සඳහන් කර තිබූ බව විගණනය ඒ සම්බන්ධයෙන් නිරීක්ෂණය කරයි.
එච්එම්පීඑන්ද සිල්වා (මොහාන් ප්රියදර්ශන ද සිල්වා)
ඔහුට ජනාධිපතිවරයාගේ බලතල යටතේ සාමාන්ය පිළිවෙතින් බැහැරව සුවිශේෂ කරුණක් ලෙස සලකා සම්පූර්ණ රෝහල් ගාස්තුව වන රුපියල් 566,921ක් 2021.04.21 දින ගෙවා තිබේ.
ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනය සඳහන් කරන්නේ මූල්යාධාර ලබාගැනීමට ඉදිරිපත් කර තිබූ අයැදුම්පතේ මාසික වැටුප රුපියල් 151,000ක් ලෙස, ස්ථාවර තැන්පතු නොමැති බව, රුපියල් 305,000ක බැංකු ශේෂයක් පවතින බව හා රුපියල් ලක්ෂ 80ක් වටිනා ජීප් රථයක් සතුවන බව සඳහන් කර තිබූ බවයි.
කේපී සරත් කුමාරසිරි (හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී)
ඔහුට ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ හදවත් සැත්කම සඳහා වැයවූ සම්පූර්ණ මුදල වූ රුපියල් 953,430ක් 2022.02.10 දින ලබාදී තිබේ.
මූල්යාධාර ලබා ගැනීමට ඉදිරිපත් කළ අයැදුම්පතේ ඔහුගේ වැටුප රුපියල් 270,000ක් ලෙසද, ඉතිරි කිරීමේ හා ස්ථාවර තැන්පත් ගිණුම් කිසිවක් නොමැති බවද, රුපියල් මිලියන 6ක ජීප් රථයක් සතුවන බවද සඳහන් කර තිබූ බව විගණය සඳහන් කරයි.
එම්ජේඑම් පෙරේරා (ජෝශප් මයිකල් පෙරේරා)
ශ්රී ජයවර්ධනපුර රෝහලේ සිදුකළ හදවත් සැත්කමක් සඳහා ඔහුට 2017 වර්ෂයේ ඔක්තෝබර් මාසයේදී රුපියල් 318,065ක් ගෙවා ඇති අතර ඉන්පසු එම රෝහල වෙතම 2018.08.07 දින තවත් රුපියල් ලක්ෂ 4ක මුදලක් ගෙවා තිබේ.
ඒ වනවිට සාමාන්ය පුද්ගලයකුට හදවත් සැත්කමක් සඳහා ගෙවනු ලබන්නේ රුපියල් ලක්ෂ 2ක් බවත්, ඔහු ඉදිරිපත් කළ අයැදුම්පත්රය අනුව මාසික ආදායම රුපියල් 62,817ක් බව ප්රාදේශීය ලේකම් සනාථ කර තිබූ බවත්, ඔහු ජනාධිපති අරමුදලෙන් ආධාර ලබාගත යුතු කාල සීමාවට පසුව එම අයදුම්පත්රය ඉදිරිපත් කර තිබූ බවත් ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනය සඳහන් කරයි.
රංජිත් අලුවිහාරේ
ආසිරි රෝහලේ සිදුකළ ඔහුගේ හදවත් සැත්කමක් සඳහා 2018.12.06 දින රුපියල් 365,176ක් ගෙවා තිබෙන අතර තවත් සැත්කමක් සඳහාා 2022.09.28 දින රුපියල් ලක්ෂ 5ක් ගෙවා තිබේ.
දෙවන මූල්යාධාරය ඔහු ඉල්ලා ඇත්තේ ඒ සඳහා වන කාලය පසුවී වන අතර ඔහුගේ ආදායම් තත්වයද නොසලකා ගෙවීම් සීමාවද ඉක්මවා එම ගෙවීම සිදුකර ඇති බව විගණනය නිරීක්ෂණය කරයි.
එච්එම්එල්ඩී ජයවර්ධන (හිටපු පා.ම. ලකී ජයවර්ධන)
ඔහු 2017 නොවැම්බර් මාසයේදී ඉන්දියාවේ ඇපලෝ රෝහලේදී සිදුකළ හදවත් සැත්කමක් වෙනුවෙන් 2017.12.19 දින රුපියල් මිලියන 1.6ක් (රු. 1,623,848) ලබාගෙන තිබේ.
එම ගෙවීම් නිවැරදිව තහවුරු කර ගැනීමට අවශ්ය බිල්පත් හා ජනාධිපතිවරයා අනුමැතිය ලබාදුන් බවට සාක්ෂි ඉදිරිපත් කරන ලද ලිපිගොනුවේ ඇතුළත්ව නොතිබුණ බවද, රෝගය සඳහා අනුමත ආධාර සීමාව ඉක්මවා ගෙවීම් කර ඇති බවද, ආධාරලාභියාගේ වත්කම් හා ආදායම් තහවුරුකර ගත් බවට අනාවරණය නොවූ බවද විගණනය සඳහන් කරයි.
විදුර වික්රමනායක
විදේශ රෝහලකදී සිදුකළ ඔහුගේ හදවත් සැත්කමක් සඳහා 2023.12.26 දින රුපියල් ලක්ෂ 15ක මුදලක් ගෙවා තිබේ.
එම ගෙවීමට අදාළව විධිමත්ව සම්පූර්ණ කරන ලද අයදුම්පත්රයක් ඉදිරිපත් කර නොතිබුණ බව, ඔහුගේ බැංකු ගිණුම් පිළිබඳ තහවුරු කරගෙන නොතිබුණ බව හා සාමාන්ය පුද්ගලයකුට ගෙවන මුදල ඉක්මවා ගෙවීම් කර ඇති බව හා ඒ සඳහා ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය 2013.12.23 දින දූරකතනයෙන් ලබාගත් බව දක්වා තිබූ බව විගණනය සඳහන් කරයි.
ජයන්ත වීරසිංහ (හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී)
සිංගප්පූරුවේ රෝහලකදී සිදුකළ ඔහුගේ හදවත් සැත්කමක් සඳහා 2022.01.18 දින රුපියල් මිලියන 8.9ක් (රු. 8,918,295) ජනාධිපතිවරයාගේ විශේෂ අනුමැතිය යටතේ අනුමත සීමාව ඉක්මවා ගෙවා තිබේ.
මූල්යාධාර ලබා ගැනීම සඳහා ඉදිරිපත් කර තිබූ අයැදුම්පත්රයේ මාසික වැටුප රුපියල් 276,000ක් ලෙස සඳහන් කර තිබූ බවද, නිවසේ වටිනාකම රුපියල් මිලියන 15ක් හා රුපියල් මිලියන 15ක් වන මෝටර් රථයක් වත්කම් ලෙස පවතින බව සඳහන් කර තිබුණ බවද, එහෙත් පවුලේ මාසික ආදායම හා ස්ථාවර තැන්පතු පිළිබඳ තොරතුරු අයැදුම්පත තුළ සඳහන් කර නොතිබුණ බවද විගණනය සඳහන් කරයි.
ජේඒඊ අමරතුංග (ජෝන් අමරතුංග)
ඔහුට පිළිකා රෝගයක් සම්බන්ධයෙන් විදේශ රෝහලක සිදුකළ ප්රතිකාර සඳහා 2014.09.04 රුපියල් ලක්ෂ 40ක් ගෙවා තිබේ.
එම මූල්යාධාර ලබාගැනීම සඳහා ඔහු ඉදිරිපත් කළ අයැදුම්පත්රයේ මාසික ආදායම, නිශ්චල දේපල, බැංකු ගිණුම් විස්තර සඳහන් කර තිබී නැති අතර ඒවා තහවුරු කර ගැනීමද සිදුකර තිබී නැත. ගෙවූ මුදල හා ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය තහවුරු කර ගැනීමට ලිඛිත සනාථ කිරීම්ද තිබී නැත. මුදල් ගෙවූ බව දැනගත හැකිවී ඇත්තේ මුදල් ගෙවූ බවට වූ ලේඛනයක් මගිනි.
එස්පී මුතුකුමාරණ (හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී)
ඔහුගේ ශ්රවණ ආබාධයක් සඳහා 2024.05ග14 දින ජනාධිපති අරමුදලින් රුපියල් ලක්ෂ 4ක් ගෙවා ඇත.
එය එම රෝගය සඳහා ගෙවනු ලබන උපරිම මුදල වන රුපියල් ලක්ෂ 3ක මුදල ඉක්මවා ගෙවීම් සිදුකිරීමක් ලෙස විගණනය නිරීක්ෂණය කර ඇත.
ජේපීඩීකේ ජයසේකර (දයාසිරි ජයසේකර)
ඔහුට ජනාධිපති විශේෂ අනුමැතිය මත කරුණා සහගත ගෙවීම්වලින් රුපියල් ලක්ෂ 5ක් ගෙවා තිබේ.
ජනාධිපති අරමුදලින් එම මූල්යාධාරය ලබාගැනීම සඳහා නිසි පරිදි සම්පූර්ණ කරන ලද අයැදුම්පතක් ඉදිරිපත් කර නොතිබුණ බවද, ශල්යකර්මයට අදාළ බිල්පතක් ඉදිරිපත් කර නොතිබුණ බවද ඒ සම්බන්ධයෙන් විගණනය නිරීක්ෂණය කරයි.
ඊඒඅයිඩීඩී පෙරේරා (බස්නාහිර පළාත් හිටපු ප්රධාන ඇමති ඉසුර දේවප්රිය පෙරේරා)
ඔහු ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ පෞද්ගලික රෝහලක සිදුකළ හෘදය සැත්කමක් වෙනුවෙන් 2024.01.01 දින රුපියල් ලක්ෂ 10ක මුදලක් ලබාගෙන ඇත.
ඒ සඳහා ඉදිරිපත් කළ අයැදුම්පත්රයේ මාසික ආදායම, නිශ්චල හා චංචල දේපල හා බැංකු ගිණුම් පිළිබඳ විස්තර සඳහන් කර නොතිබුණ බවද, ඒ බව තහවුරු කර ගැනීමකින් තොරව ලබාදෙන උපරිම සීමාව වූ රුපියල් ලක්ෂ 2 ඉක්මවා ගෙවීම් කර ඇති බව විගණනය නිරීක්ෂණය කර ඇත.
මීට අමතරව ඒ බාස්කරන් හිටපු පළාත් සභා මන්ත්රී සබරගමුව, ජී රංජිත් ගම්ලත් හිටපු පළාත් සභා මන්ත්රී පොළොන්නරුව, ඒඑම්ජේඑම් අධිකාරි හිටපු පළාත් සභා මන්ත්රී, එස්කේ අමරතුංග හිටපු පළාත් සභා මන්ත්රී මධ්යම පළාත, එච්ඩබ් ගුණසේන හිටපු ප්රාදේශීය සභා සභාපති අඟුණකොලපැලැස්ස, කේආර්ඩීඒ සිසිර කුමාර හිටපු ප්රාදේශීය සභා මන්ත්රී දොම්පේ, ඩබ්එම්එස් ප්රියන්ත හිටපු ප්රාදේශීය සභා සභාපති කඹුරුපිටිය, එම්එස් හෙට්ටිගේ හිටපු ප්රාදේශීය සභා සභාපති බණ්ඩාරගම, කේවී කුලතුංග හිටපු ප්රාදේශීය සභා මන්ත්රී රිදීගම, එම්ඒඑස් ෆාරිස් හිටපු නගරාධිපති මීගමුව, කේටීඩීඒඑස් කුමාර හිටපු ප්රාදේශීය සභා මන්ත්රී දොම්පේ යන දේශපාලනඥයින් සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපති අරමුදලෙන් ගෙවූ මූල්යාධාර පිළිබඳව එම විගණන විමසුමේ සඳහන් කර තිබේ.
ජනාධිපති අරමුදලින් වෛද්යාධාර ලබාගෙන ඇති බවට අප මීට පෙර වාර්තා කළ ලැයිස්තුවේ සිටි ඇලික් අලුවිහාරේ, විමල් වික්රමසිංහ, ධර්මදාස බණ්ඩා, පී චන්ද්රසේකරන්, ටියුඩර් දයාරත්න, මහින්ද රත්නතිලක, ජයලත් ජයවර්ධන, පී දයාරත්න, එස්බී නාවින්න, සුමේධා ජයසේන, පියසේන ගමගේ, පී හැරිසන්, වාසුදේව නානායක්කාර, රංජිත් අලුවිහාරේ, ජගත් කුමාර සුමිත්රාරච්චි යන හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන්ගේ ඒ සම්බන්ධයෙන් වන ලිපිගොනු විගණනයට ඉදිරිපත් වී නැති බව ඒ අනුව පෙනී යයි.
මෙසේ ජනාධිපති අරමුදලෙන් වෛද්ය ප්රතිකාර සඳහා මුදල් ලබාගත් හිටපු මැති ඇමතිවරුන්ගෙන් ඇලික් අලුවිහාරේ, ජෝශප් මයිකල් පෙරේරා, එම්කේඒඩීඑස් ගුණවර්ධන, විමල් වික්රමසිංහ, ධර්මදාස බණ්ඩා, පී චන්ද්රසේකරන්, ටියුඩර් දයාරත්න, මහින්ද රත්නතිලක, ජයලත් ජයවර්ධන, දිමු ජයරත්න, රංජිත් ද සොයිසා, ටීබී ඒකනායක, මාලිනී පොන්සේකා හා ලකී ජයවර්ධන මේ වනවිට ජීවතුන් අතර නැත.
එම අරමුදලෙන් මුදල් ලබාගත් පී දයාරත්න, එස්බී නාවින්න, සුමේධා ජයසේන, පියසේන ගමගේ, පී හැරිසන්, කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල, විදුර වික්රමනායක, වාසුදේව නානායක්කාර, ජෝන් අමරතුංග, රාජිත සේනාරත්න, රංජිත් අලුවිහාරේ, සුසිල් ප්රේමජයන්ත, සරත් අමුණුගම, දයාසිරි ජයසේකර, එච්එම්පීඑන් ද සිල්වා (මොහාන් ප්රියදර්ශන ද සිල්වා) විමලවීර දිසානායක, කේපීඑස් කුමාරසිරි, ජයන්ත වීරසිංහ, ගුණතිලක රාජපක්ෂ, සරත් කෝන්ගහගේ, එස්සී මුතුකුමාරණ හා ජගත්, කුමාර සුමිත්රාරච්චි යන හිටපු හා වත්මන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන් සහ ඉසුර දේවප්රිය පෙරේරා යන බස්නාහිර පළාත් හිටපු මහ ඇමතිවරයා දැනට ජීවතුන් අතර සිටිති.
මෙම විගණන වාර්තාව සහ ඒ සම්බන්ධයෙන්ම සිදුකරන අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තු විමර්ශන අනුව එම දේශපාලනඥයින් පිළිබඳව හා ඔවුන්ට එම මූල්යාධාර අනුමත කළ හිටපු ජනාධිපතිවරුන් සම්බන්ධයෙන් ඉදිරියේදී කුමන පියවරක් අනුගමනය කරනු ඇත්ද යන්න දැනට අවිනිශ්චිතය.
පාසල් කාලය පැය භාගයකින් දීර්ඝ කිරීම ගුරු විදුහල්පති සමිති සටන
නව අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ යටතේ ලබන වසරේ සිට පහ ශ්රේණියේ සිට ඉහළට පාසල් පවත්වන වේලාව පැය භාගයකින් වැඩි කිරීමට අධ්යාපන අමාත්යාංශය ගෙන ඇති තීරණයට මේ වනවිට ගුරු හා විදුහල්පති වෘත්තීය සමිති සිය විරෝධය පළකර ඇත. ඔවුන් සඳහන් කරන්නේ එම තීරණය ආපස්සට ගැනීමට කටයුතු නොකළහොත් දෙසැම්බර් මාසයේ සිට වර්ජනයක නිරත වන බවයි.
පාසල් කාලය වැඩි කිරීමේ එම තීරණය ගුරුවරුන් හා විදුහල්පතිවරුන් සමඟ කිසිඳු සාකච්ඡාවකින් තොරව අධ්යාපන අමාත්යාංශ්ය තීරණය කර ඇති බවත්, ළමයින් සම්බන්ධයෙන් එය සෘණත්මකව බලපාන බවත් ගුරු විදුහල්පති වෘත්තීය සමිතිවල මතය වී ඇත.
එහෙත් අධ්යාපන, උසස් අධ්යාපන හා වෘත්තීය අධ්යාපන ඇමතිවරියද වන අගමැතිවරිය ඒ සම්බන්ධයෙන් කියා ඇත්තේ ගුරුවරුන් හා විදුහල්පතිවරුන් සමඟ මෙන්ම එම වෘත්තීයය සමිති සමඟ කාලයක් තිස්සේ මේ ගැන සාකච්ඡා කළ බවත්, බිම් මට්ටමේ සිටින ගුරුවරුන්ගෙන් එයට විරෝධයක් නැති බවත්ය.
මෙම අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ සම්බන්ධයෙන් අධ්යාපන අමාත්යාංශයේ ලේකම් නාලක කළුවැව ED/17/03/01/01/01 යටතේ 2025.10.22 දින සහිතව සියලුම පළාත් අධ්යාපන ලේකම්වරුන්, පළාත් අධ්යාපන අධ්යක්ෂවරුන්, කලාප අධ්යාාපන අධ්යක්ෂවරුන්, කොට්ඨාශ අධ්යාපන අධ්යක්ෂවරුන්, පිරිවෙන් පරිවේණාධිපති හිමිවරුන් හා රජයේ හා රජයේ අනුමත පෞද්ගලික පාසල්වල විදුහල්පතිවරුන් අමතමින් චක්රලේඛයක් නිකුත් කර තිබේ.
නව අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ ක්රියාත්මක කිරීම සඳහා වන පූර්ව උපදෙස් සංග්රහය යනුවෙන් එම චක්රලේඛය හඳුන්වා ඇති අතර 2026 වර්ෂයේ සිට ප්රාථමික අංශයේ 1 ශ්රේණියට හා කණිෂ්ඨ ද්විතීක අංශයේ 6 ශ්රේණියට හඳුන්වා දීමට අපේක්ෂිත අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ යටතේ ඊට අදාළ උපදෙස් ලබාදීම සිදුකර ඇත.
ඒ යටතේ සඳහන් කරන්නේ එම අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ නිදහස් අධ්යාපනය සහ සම ප්රවේශය, මානව සංවර්ධනයට හා සේවා නියුක්තියට අදාළත්වය, සියල්ලන්ටම පිළිගත හැකි බව, සමාජයට වගවන පුරවැසියන්, තිරසර බව සහ නවෝත්පාදනය හා යාවජීව අධ්යාපනය යන අධ්යාපන ප්රතිපත්තිමය මූලධර්ම මත සකස් කර ඇති බවයි.
එමෙන්ම, ජාතික අධ්යාපන ඉලක්ක හා අනුගත වීම, විෂය මාලාවේ අදාළත්වය සහ ගුණාත්මකභාවය ඉහළ නැංවීම, සිසුන්ගේ ඉගෙනුම්ඵල ඉහළ නැංවීම, විද්යාව සහ තාක්ෂණ විෂයධාරාවට සිසුන් ඇතුළත් වීම ඉහළ නැංවීම, තිරසර සංවර්ධන ඉලක්ක සහ පුරවැසි අධ්යාපනය ප්රවර්ධනය, 21 වන ශතවර්ෂයට අවශ්ය කුසලතා සංවර්ධනය, සමාජ සාධාරණත්වය සහ අන්තර්කරණය තහවුරු කිරීම, පාසල් ප්රජා සම්බන්ධතා ශක්තිමත් කිරීම හා සිසුන් තුළ ව්යවසායකත්ව මානසිකත්වය ප්රවර්ධනය යන සුවිශේෂි අරමුණු ඒ මගින් අපේක්ෂා කරන බවයි.
ඒ අනුව ප්රාථමික අධ්යාපනයේ ඉගෙනුම් ක්ෂේත්ර මව් භාෂාව, ඉංග්රීසි භාෂාව, දෙවන ජාතික භාෂාව, ගණිතය, ආගම හා සාර්ධර්ම අධ්යාපනය, ආරම්භක විද්යාව සහ පරිසරය ආශ්රිත ක්රියාකාරකම්, ඒකාබද්ධ සෞන්දර්ය අධ්යාපනය, සෞඛ්ය හා ශාරීරික අධ්යාපනය සහ විෂය සමගාමී ක්රියාකාරකම්වලින් සමන්විත වන බව එම චක්රලේඛයේ සඳහන් කර තිබේ.
ඒ අනුව ප්රාථමික අංශයේ පළමු හා දෙවන ප්රධාන අවධීන් වන 1 සිට 4 ශ්රේණිය දක්වා පාසල් පවත්වන වේලාවන්වල කිසිඳු වෙනසක් සිදුනොවේ. ඒ අනුව 1 ශ්රේණිය පෙරවරු 7.30ට ආරම්භව දහවල් 12.30ට අවසන් වන අතර 2 සිට 4 ශ්රේණිය දක්වා පන්ති පෙරවරු 7.30ට ආරම්භව පස්වරු 1.30ට අවසන් වේ. නමුත් නව අධයාපන ප්රතිසංස්කරණ යටතේ 5 ශ්රේණිය පෙරවරු 7.30ට ආරම්භව පස්වරු 2 දක්වා පැවැත්වේ. එහි විශේෂයෙන් සඳහන් කර ඇත්තේ සමස්ත පාසල් පවත්වන කාලය තුළ ප්රාථමික ගුරුවරු පාසලේ රැඳී සිටිය යුතු බවයි. එසේ රැඳී සිටින කාලය තුළ ඉදිරි දින සඳහා පාඩම් සංවිධානය කර ගැනීමේ හැකියාව ගුරුවරුන්ට පවතින බවයි.
6 ශ්රේණියේ සිට 9 ශ්රේණිය දක්වා වන කණිෂ්ඨ ද්විතීක අධ්යාපනයේ නව විෂය මාලාව අනිවාර්ය විෂය 14කින් සමන්විත වන බවත්, ඒවා මොඩියුල මගින් ඉගැන්වීමට අපේක්ෂා කරන බවත් සඳහන් කර ඇත. එමෙන්ම ක්රීඩා හා සමිති සමාගම් සඳහා සහභාගී වීමට සෑම දරුවෙකුටම අවකාශ ලබාදී ඇති බවත්, 6 වන ශ්රේණියේ සිට තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණය, ජීවිතය සඳහා තාක්ෂණය සහ ව්යවසායකත්වය හා මූල්ය සාක්ෂරතාව ලෙස නව විෂයන් 3ක්ද හඳුන්වා දීමට අපේක්ෂිත බවත් සඳහන් කර ඇත.
තවද මූලික විෂයන්ගෙන් අනිවාර්යෙන්ම හැදෑරිය යුතු මොඩියුලවලට අමතරව සිසුන් උනන්දුවක් දක්වන ක්ෂේත්ර පිළිබඳ අධ්යයනය පුළුල් කිරීමට හෝ විශේෂීකරණය කිරීමට හෝ සිසුන්ට අවස්ථාව ලබාදීමත්, විෂයය ක්ෂේත්ර තුළ දරුවන්ගේ දැනුම කුසලතා තවදුරටත් සංවර්ධනය කර ගත හැකි පරිදි හා සිසුන්ගේ කැමැත්ත පරිදි වැඩිදුර ඉගෙනුම් මොඩියුල 3ක් වාරයකට අධ්යයනය කළ යුතු බවත් සඳහන් කර ඇත.
එම අනිවාර්යෙන්ම හැදෑරිය යුතු මූලික විෂයන් වන්නේ, මව් භාෂාව, ඉංග්රීසි භාෂාව, දෙවන ජාතික භාෂාව, ගණිතය, විද්යාව, සෞඛ්ය හා ශාරීරික අධ්යාපනය, තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණය, ජීවිතය සඳහා තාක්ෂණය, භූගෝල විද්යාව, ඉතිහාසය, පුරවැසි අධ්යාපනය, ආගම හා සාර්ධර්ම අධ්යාපනය, සෞන්දර්ය අධ්යාපනය, ව්යවසායකත්වය හා මූල්ය සාක්ෂරතාවයි. ක්රීඩා, සමාජ සහ සංගම් සිසුන්ගේ සහභාගිත්වය සඳහා යෝජනා කර තිබේ.
ඒ අනුව කණ්ෂ්ඨ ද්විතීක පන්ති පවත්වන වේලාවන් පෙරවරු 7.30 සිට පස්වරු 2 දක්වා තීරණය කර ඇති අතර එම කාලය තුළදී එක් කාල පරිච්ඡේදයක් මිනිත්තු 50ක් වන සේ කාල පරිච්ඡේද 7ක් පැවැත්විය යුතු බව සඳහන් කර ඇත.
පෙරවරු 7.30 සිට පස්වරු 1.30 දක්වා දැනට තියෙන පැය 6ක පාසල් කාලය තුළ කාලපරිච්ඡේද 8ක් හෙවත් පීරියඩ් 8ක් ඇත. එම කාලපරිච්ඡේදයක් සඳහා මිනිත්තු 40ක කාලයක් ගතහොත් අධ්යාපනය ලබානොදෙන මිනිත්තු 40ක කාලයක් දිනක පාාසල් කාලයක් තුළ ඉතිරිවේ. දිවා විවේකය සඳහා විනාාඩි 20ක කාලයක්ද, උදෑසන රැස්වීම හා ආගම සිහිකිරීම වැනි කටයුතු සඳහා ඉතිරි කාලයද ගත්විට ඉතිරි කාලය ඒ සඳහා යෙදවේ. එසේ ඉතිරිවන කාලය පාසල්වල සමහර කාලපරිච්ඡේද විනාඩි 45 දක්වා වීමටද බලපා තිබේ.
නව ප්රතිසංස්කරණ වලට අනුව විනාඩි 50 කාලපරිච්ඡේද ඇත්තේ 7ක් නිසා පැය 6 1/2 ක පාසල් කාලයෙන් තවත් විනාඩි 40ක කාලයක් ඉතිරි වේ. ප්රධාන විවේකය විනාඩි 20ක් ලබාදුන් විට ආරම්භක රැස්වීම හා ආගම සිහිකිරීම හැරුණු විට තවත් විනාඩි 10ක කාලයක් ඉතිරිවේ. ලංකා ගුරු සංගමයේ ලේකම් ජෝශප් ස්ටාලින් කිසිදු ප්රායෝගිකත්වයක් නැති තවත් විනාඩි 10ක විවේක කාලයක් ලබාදෙනවා යැයි කියන්නේ එම ඉතිරිවන කාලයට විය යුතුය.
එහෙත් මෙම ප්රතිසංස්කරණ සම්බන්ධයෙන් සංසරණය වන තවත් කාල සටහනකට අනුව පෙරවරු 7.30 සිට පෙරවරු 7.40 දක්වා උදෑසන රැස්වීම හා ආගමික වතාවත් සිදුකිරීම, 7.40 සිට 8.30 දක්වා පළමු කාල පරිච්ඡේදය, 8.30 සිට 8.35 දක්වා නාමලේඛන ලකුණු කිරීම, පෙරවරු 8.35 සිට 9.25 දක්වා දෙවන කාල පරිච්ඡේදය, පෙරවරු 9.25 සිට 10.15 දක්වා තෙවන කාලපරිච්ඡේදය, පෙරවරු 10.15 සිට 10.40 දක්වා විවේක කාලය, පෙරවරු 10.40 සිට 11.30 දක්වා සිව්වන කාල පරිච්ඡේදය, පෙරවරු 11.30 සිට පස්වරු 12.20 දක්වා පස්වන කාල පරිච්ඡේදය, පස්වරු 12.20 සිට 1.10 දක්වා හයවන කාල පරිච්ඡේදය හා පස්වරු 1.10 සිට 2.00 දක්වා හත්වන කාල පරිච්ඡේදය ලෙසින් සඳහන් කර තිබේ.
ජෝශප් ස්ටාලින් මහතා ඔහුගේ පැහැදිලි කිරීමේ සඳහන් කරන පරිදි මෙය අධ්යාපන ප්රතිපත්ති ප්රතිසංස්කරණයක් නොවන විෂය මාලා ප්රතිසංස්කරණයක් පමණක් නම් එය අර්ධ වශයෙන් සිදුකරන අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණයක් ලෙස හඳුනාගත හැකිය. එමෙන්ම ඔහු ප්රකාශ කරන බරපතලම කාරනය වන්නේ අධ්යාපන ප්රතිපත්ති සම්බන්ධයෙන් තීන්දු තීරණ ගැනීමට නිල වගකීම ඇති හා ඒ සම්බන්ධයෙන් විශේෂඥතාව ඇති පිරිසක් ජාතික අධ්යාපන කොමිසමේ සිටියදී, විෂයමාලා සම්බන්ධයෙන් තීන්දු තීරණ ගන්නා ජාතික අධ්යාපන ආයතනයේ පිරිසක් පාසල් පවත්වන වේලාව සම්බන්ධයෙන් තීන්දු තීරණ ගත්තේ කෙසේද යන්නයි.
පාසල් කාලය දීර්ඝ කිරීමේ මෙම තීන්දුව සම්න්ධයෙන් පක්ෂව කතා කරන බොහෝ පිරිසක් බටහිර රටවල පාසල් කාලය සන්සන්දනය කිරීමට පෙළඹෙති. එහෙත් එම පාසල් පවත්වන කාලය අපේ පාසල් පවත්වන කාලයට වඩා දීර්ඝ ලෙස පෙනුනද ඇත්තම තත්වය වන්නේ විෂයන් ඉගැන්වීම සඳහා හෝ ඉගෙන ගැනීම සඳහා ලබාදී ඇති කාලය අපේ රටට වඩා අඩු එකක් බවයි. දිවා විවේකයක්ද සහිත එම රටවල පාසල් කාලයේ දිවා විවේකයෙන් පසු කාලය වෙන්කර ඇත්තේ ක්රීඩා ඇතුළු බාහිර ක්රීයාකාරකම් සඳහාය.
කෙසේ වෙතත් මෙම පාසල් කාලය දීර්ඝ කිරීමේ ප්රතිසංස්කරණ සම්බන්ධයෙන් ගත්කළ ඒ සම්බන්ධයෙන් ගුරු විදුහල්පතිවරුන් ඇතුළු අධ්යාපන ක්ෂේත්රයට සම්බන්ධ පිරිස් සමඟ සාකච්ඡාවක් සිදුකර නැති බව ඔවුන්ගේ චෝදනාවලින් හා අභියෝගවලින් පෙනී යයි. එමෙන්ම අධ්යාපන ප5තිපත්ති සෑදිය යුතු ජාතික අධ්යාපන කොමිසමේ හා ඉන් පිටත සිටින විශේෂඥයන් සමඟ ඒ සම්බන්දයෙන් සාකච්ඡාවක් සිදුවී නැති බවද පෙනී යයි.
ඒ නිසා සිදුවිය යුත්තේ නූතන ලෝකයේ පාාසල් අධ්යාපනයට බොහෝ පිටුපසින් සිටින හා ළමයින් නිර්මාණාත්මකව පුබුදුවනවා වෙනුවට ඔවුන් පීඩාවට පත්කර ඇති අප රටේ පාසල් අධ්යාපන ක්රමය සඳහා වගකිවයුතු පාර්ශවකරුවන් සමඟ සිදුකරන සාකච්ඡාවක් මගින් පැලැස්තර වෙනුවට අලුත්ම අධ්යාපන ක්රමයක් හඳුන්වා දීමය. එවැන්නක් කිරීමේ හැකියාව වුවමනාවක් ඇත්නම් වත්මන් ආණ්ඩුවට පවතින අතර ගුරු හා විදුහල්පති වෘත්තීය සමිතිවලටද එවැන්නක් මඟහැර යා නොහැකි වනු ඇත.
කාලය දික් කරන්න ගත්ත පදනම කුමක්ද?
ජෝශප් ස්ටාලින්
ලේකම්, ලංකා ගුරු සංගමය
පාසල් කාලය 7.30 සිට 1.30 දක්වා තීරණය කර තිබෙන්නේ මනෝවිද්යාත්මත හේතු මත ළමයෙක්ගේ දරා ගැනීමේ ශක්තිය තීරණය කරලා. කාලය දික් කිරීමේදී ඒ අය ගත්ත පදනම කුමක්ද? එහෙම පදනමක් නෑ. මේ ගැන ඇහැව්වම අධ්යාපන අමාත්යාංශයේ අතිරේක ලේකම්වරයෙක් කිව්වේ ජාතික අධ්යාපන ආයතනය කිව්ව නිසා කළ එකක් කියලා. ජාතික අධ්යාපන ආයතනයට පැවරිලා තියෙන්නේ විෂයමාලා සංවර්ධනය පමණයි. ප්රතිපත්ති හැදීමේ බලයක් එම ආයතනයට නෑ. ප්රතිපත්ති හැදීමේ බලය තියෙන්නේ ජාතික අධ්යාපන කොමිසමට. මේක අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණයක් නෙමේ විෂයමාලා ප්රතිසංස්කරණයක්,අගමැති කියනවා මේක සාකච්ඡා කර කළ එකක් බව. ඒක පට්ට පල් බොරුවක්. කා එක්කද සාකච්ඡා කළේ.
දැනට තියෙන පාසල් කාලය තමයි ළමයකුට ඉන්න පුළුවන් පාසල් කාලය කියලා තීරණය කරලා තියෙන්නේ. එම කාලයේත් හවස විද්යා ගණිත විෂයන් දාන්නේ නෑ. කාලය දික් කරලා තව විනාඩි 10ක විවේකයක් දාලා තියෙනවා. ඒක ප්රායෝගික නොවන එකක්. ළමයෙක්ට පන්තියෙන් එළියට ගිහින් නැවත පන්තියට එන්නවත් මදි.
ලබන වසරේ සිට මේ අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ ක්රියාත්මක කරන්නේ 1 හා 6 ශ්රේණිවලට. 6 ශ්රේණියේ සිට ඉහළට තියෙන පන්තිවලට විනාඩි 40ක පීරියඩ් එකක් ක්රියාත්මක කරන්නේ. ඒ එම ශ්රේණිවල තියෙන්නේ පැරණි විෂය නිර්දේශය නිසා. එම විෂය නිර්දේශයට තමයි දැනට තියෙන පීරියඩ් හදලා තියෙන්නේ.
මේ ප්රශ්නවලට ලබාදෙන උත්තර තමයි ටියුෂන් පන්ති කොහොමද පැය ගණන් ළමයි විශාල ගණනක් දාලා පවත්වාගෙන යන්නේ කියලා කියන එක. මේ දෙක සමාන කරන්න බෑ. රජය ලබාදෙන්නේ ප්රමිතිගත අධ්යාපනයක්.
විදේශ රටවල මීට වඩා පාසල් කාලය වැඩියි කියලා කියනවා. එහෙත් ඇත්ත තත්වය තමයි ඒවායේ දවල් කාලයෙන් පසු ඉතිරි කාලය තියෙන්නේ ක්රියාකාරකම්වලට.
ඒ වගේම මෙහිදී ගුරුවරුන්ටත් ප්රශ්නයක් තියෙනවා. සමහරුන් ගොඩාක් දුර ඉඳන් සේවයට එන්නේ. සමහර අයට පැය හතරක පහක කාලයක් යනවා ඉන්න තැන ඉඳලා පාසලට එන්න. ඒ නිසා ඔවුන්ට ආපසු යෑමේ ප්රශ්න පැන නඟිනවා. ගුරුවරයා කරන්නේ කාර්යාල සේවයක් නෙමේ. බුද්ධිමය කාර්යභාරයක්. ගෙදර ගිහිනුත් කරන්න වැඩ තියෙනවා. ඊලඟ දවසට ලෑස්ති වෙන්න ඕන.
අපේ කන් බිහිරි කිරීමට පන්සල්වලට ඉඩ නොදිය යුතුය
පසුගිය දිනවල සමාජ මාධ්යවල වයිරල් වූ වීඩියෝවේදී, වත්තල කෙරවලපිටිය පැත්තේ ඔගස්ටින් නම් මහතකු ඉතා ආවේගාත්මක ආකාරයෙන් චෝදනා කරන්නේ ඔහු නිවසන පටුමගේ පවත්වාගෙන යන සිල්මාතා ආරාමයකින් සිදුවන ශබ්ද දූෂණය ගැනයි.
ඔගස්ටින් මහතා කතාකළ හැටි වැරදිය. එහෙත්, ඔහු කරන චෝදනාව ඉතාම නිවැරදිය. ඔහු ඒ තරම් ආවේගයට පත්වීමට හේතු ඔහු කියනා දෙයින්ම පෙනෙයි. එනම්, සිල්මාතා ආරාමයකින් නිතර දෙවේලේ ශබ්දය පිටකිරීමෙන් අවට ජනතාවට නිවිහැනහිල්ලේ සිටින්නට තිබෙන ඉඩ අහිමිවීම ගැනය. එම වීඩියෝවේ සිල්මාතාව ඉතාම සාන්ත වචනයෙන් කතාකරන බව පෙනුණත්, මෙහි වරද ඈ අත බව පැහැදිලිව පෙනේ. ඇයට බැනවැදීම ගැන පොලිසිය ඔගස්ටින් මහතා අත්අඩංගුවට ගත් බව පසුව වාර්තා විය.
සමාජ මාධ්යවල සැරිසරන සුපිරි බෞද්ධයෝ සමහරක් ඔගස්ටින් මහතාට එලව එලවා පහර දෙන්නට පටන්ගත්හ. සමහරු එය ආණ්ඩුවේ විරෝධයක් බව පෙන්වා ආණ්ඩුවටද පහර දෙන්නට පටන්ගත්හ. මේ ආණ්ඩුව නිසා කඨින පිංකමක්වත් පවත්වන්නට බැරි තත්වයක් ඇති වී තිබෙන බව සමහර යූටියුබ්කරුවෝ කීහ.
පන්සල්වලින් සිදුවන ශබ්ද දූෂණය මේ කාලයේ වැඩිවෙමින් පවතින බලවත් ව්යසනයකි. අද කාලයේ මිනිසුන් පන්සල් අසල ඉඩමක් ගෙයක් මිලදී ගන්නේ වෙන ගන්නටම තැනක් නැතිනම් විතරය. පන්සලක් නැති මානයක් බලා ඉඩමක් අරගෙන පදිංචි වන මිනිසුන්ටද දෙලොව සිහිවන්නේ, තම නිවස අසල කුඩා ඉඩම් කැබැල්ලක් මිලට ගෙන හාමුදුරුනමක් හෝ සිල්මාතාවක් පන්සලක් අටවාගත් විටය. ඉන්පසු ශබ්ද දූෂණය ඇරඹේ.
අවුරුද්දේ මේ දිනවල ශබ්ද දූෂණය ගැන වැඩිපුර කතාබහද, ඊට එරෙහි විරෝධතාද වැඩිපුර ඇතිවන්නේ කඨින පිංකම් නිසාය. අද කඨින පිංකම, බොහෝ හාමුදුරුවරුන්ට ලාබදායී බිස්නස් එකකි. අද පෙර කාලයේ මෙන් සරල කඨින පිංකම් නැත, තිබෙන්නේ කඨින චීවර පූජා මහෝත්සවයන්ය. කඨින චීවරය සඳහා යොදාගන්නා පිළි, දායකයන්ගේ ගෙවල් දහ පහලොවක වරින් වර ‘තැන්පත් කර’ තබා ඒ ගෙවල්වලින් ඊට මුදල් ගරාගැනීම අද බොහෝ පන්සල්වල කෙරෙන ජාවාරමකි. කඨින පෙරහරද අද වන විට කානිවල් එකක සිරියට අඩුවන්නේ යාන්තමිනි.
පන්සල්වල ලවුඩ්ස්පීකර බැඳ ගීත, ගාථා හා පූජා, පිරිත් ප්රචාරය කරමින් කරන ශබ්ද දූෂණය නැවත නැවතත් කතාබහ කළ යුතු දෙයකි. එවැනි පන්සල්වලින් හා ආගමික සිද්ධස්ථානවලින් සිදුවන ශබ්ද දූෂණය ගැන පැහැදිලි කිරිම අවශ්ය නොවන්නේ, එම ස්ථාන අවට ජීවත්වන අය ඒ ගැන හොඳින්ම දන්නා බැවිනි. එහෙත්, බොහෝ දෙනෙකුගේ අඩුපාඩුව නම්, පන්සල්වල ශබ්ද ත්රස්තවාදයට එරෙහිව කිසිවක් නොකර, දුක්ගැනවිලි කියමින් දුක්වීමයි. අධික ශබ්දය මිනිස් කනට භෞතිකව හානි සිදුකරනවා පමණක් නොව මිනිසුන්ට අත්යවශ්යයෙන්ම තිබිය යුතු සන්සුන්බව හා සැනසීමද අහිමි කරයි. මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කරයි. ශබ්ද විකාශන යන්ත්රයෙන් නිකුත් වන්නේ ගීතයක්ද, පිරිතක්ද, බණක්ද යන්න වැදගත් නැත. නිකුත් වන්නේ පන්සලකින්ද, එහි ඇති සංස්කෘතික වැදගත්කම කුමක්ද යන්නද වැදගත් නැත. අධික ශබ්දය අධික ශබ්දයමය. එය ඉවසා සිටිය යුතු දෙයක් නොවේ.
ඊට එරෙහිව නැගී සිටීම සඳහා අවශ්ය වන නීතිමය පසුබිම ලංකාවේ තිබේ.
ශබ්ද දූෂණයට අදාළ වන ප්රසිද්ධ නඩු තීන්දු දෙකක් ලංකාවේ තිබේ. එකක්, හුණුපිටිය විහාරයේ නායක හිමි එක් රාත්රියක බෙර ගසමින් ඝෝෂා ඇති කිරීම සම්බන්ධව පොලිස් ආඥා පනත යටතේ ගොනු කරනු ලැබූ මාර්ෂල් එරෙහිව ගුණරත්න උන්නාන්සේ (1 එන්එල්ආර් 179) නඩුවයි. එහිදී අධිකරණය කීවේ, ‘බෞද්ධ හෝ ප්රොතෙස්තන්ත හෝ කතෝලික හෝ කිසිදු ආගමික ආයතනයකට මහජන කරදරයක් කිරීමට අයිතියක් නොමැති’ බවයි.
අනෙක් නඩුව ජනප්රිය එකකි. වැලිගම ප්රදේශයේ මුස්ලිම් පල්ලියක ශබ්ද විකාශන යන්ත්ර භාවිතය සඳහා පොලීසිය අවසර නොදීමට එරෙහිව ගොනු කරන ලද එම මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම, ‘ආශික් එරෙහිව බන්දුල හා වෙනත් අය’ (ශබ්ද දූෂණ නඩුව) නම් අංක එස්සීඑෆ්ආර් 2005/38 දරන මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමයි. එම පෙත්සම් විභාගාවසානයේදී එවකට අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා තීන්දුවෙහි සඳහන් කරන්නේ, ආගමික කටයුතු, මහජනතාවට හෝ අසල ජීවත් වන පොදු ජනතාවට පීඩාවක් ඇති කරන ‘මහජන කරදරය’ ඇතිකිරීම සඳහා අවසරයක් නොවන බවයි. ‘පූජනීය සූත්ර මොරහඬ දී කීම පරිසරයේ නිශ්චලතාවට බාධාවකි. එසේම එවැනි සජ්`ඣායනයකට සම්බන්ධ නොවන පුද්ගලයන්ගේ කන් මත ඒවා බලෙන් පැටවීම බුදුන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම්වලට සම්පූර්ණයෙන්ම ප්රතිවිරුද්ධ ක්රියාවකි’ යනුවෙන්ද සඳහන් කර තිබේ.
2007 නොවැම්බර් 09 වැනිදා නිකුත් කළ මේ පෙත්සම පිළිබඳ තීන්දුවෙන්, ආගමික ස්ථානවලින් හා වෙනත් ආකාරවලින් සිදුකෙරෙන ශබ්ද දූෂණය නැවැත්වීමට අවශ්ය මාර්ගෝපදේශ සකසන ලෙස පොලිස්පතිවරයාට නියම කරන ලදි. ඒ අනුව යමින්, එවකට පොලිස්පති වික්ටර් පෙරේරා විසින්, 2007 නොවැම්බර් 22 දින, පොලිස්පති චක්රලේඛ අංක 2031/2007 හා අපරාධ චක්රලේඛ අංක 17/2007 යටතේ සියලුම ජ්යෙෂ්ඨ නියෝජ්ය පොලිස්පතිවරුන්, නියෝජ්ය පොලිස්පතිවරුන්, කොට්ඨාස භාර නිලධාරීන්, දිසා භාර නිලධාරීන් හා සියලුම ස්ථානාධිපතිවරුන් වෙත ‘ශබ්ද විකාශන බලපත්ර නිකුත් කිරීම’ මැයෙන් යුක්ත මාර්ගෝපදේශ මාලාවක් නිකුත් කරනු ලැබිණ.
38/2005 දරන ඉහත කී මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමේ තීන්දුවෙහි දක්වා ඇති නියමයන් මේ චක්රලේඛයේ නැවත දක්වා ඇත. ඒවා මෙසේය.
‘ශබ්ද විකාශන යන්ත්ර භාවිතය මගින් අවට මහජනතාවට, පදිංචිකරුවන්ට, දේපළ දරන්නන්ට කරදරයක් ඇතිකරවීම දණ්ඩ නීති සංග්රහයේ 261 වගන්තිය යටතේ කියැවෙන මහජන පීඩාවකි. මෙවැනි පැමිණිලි ගැන පොලිසිය ක්රියාත්මක වී පීඩාව ඇතිකරන්නන්ට එරෙහිව නීතිය ක්රියාත්මක කළ යුතුය. (දණ්ඩ නීති සංග්රහයේ 261 මෙසේය. ‘මහජනයාට හෝ සාමාන්යයෙන් අසළ පදිංචිව සිටින හෝ දේපළ භුක්ති විඳින ජනයාට පොදු පාඩුවක්, අන්තරායක් හෝ අප්රසන්නතාවක් ඇති කරන ජනයාට අවශ්යයෙන්ම පාඩුවක්, බාධාවක්, අන්තරායක් හෝ අප්රසන්නතාවක් ඇතිවන යම් ක්රියාවකට හෝ එබඳු නීති විරෝධී නොකර හැරීමකට වරදකරු වන තැනැත්තෙකු මහජන කරදරය සිදුකිරීමේ වරදට වැරදිකාරයෙක් වේ.)
මෙම වරදට වරදකරුවෙකු වන අයෙකුට මාස තුන දක්වා සිරදඬුවම් නියම කිරීමට අධිකරණයට බලය ඇත.
රාත්රි 10 සිට පසුදින උදේ 6 තෙක් කාලයට බලපැවැත්වෙන කිසිම ශබ්ද විකාශන යන්ත්ර බලපත්රයක් නිකුත් නොකළ යුතුය.
මේ කාලයට බලපැවැත්වෙන සේ බලපත්රයක් නිකුත් කළ හැක්කේ විශේෂ ආගමික උත්සවයක් හෝ විශේෂ අවස්ථාවකදී පමණකි. ඒ අවස්ථාවේදී පදිංචිකරුවන්ගෙන් විමසා බලා ඒ පිළිබඳ නිසි වාර්තා තබාගත යුතුය. ඉන්පසු බලපත්රය නිකුත් කර, ආසන්නතම මහේස්ත්රාත්වරයාට හැකි ඉක්මනින් වාර්තා කළ යුතුය. මෙම විශේෂ ආගමික උත්සව යනුවෙන් සලකන්නේ ඉතා විශේෂ වැදගත්කමක් ඇති ජාතික මට්ටමෙන් සලකනු ලබන ආගමික උත්සවයි. එවැනි අවස්ථාවක් ගැන තීරණය කළයුත්තේ දිසාභාර නියෝජ්ය පොලිස්පතිවරයාය. රාත්රි 10 සිට උදේ 6 දක්වා බලපත්රයක් නිකුත් කිරීමට පෙර, බලපත්ර නිකුත්කරනු ලබන ස්ථානයේ අවට පදිංචිකරුවන්ගෙන් (ශබ්දය ඇසෙන සීමාවේ) විමසා ඒ පිළිබඳ අදහස් හා විරෝධතා වාර්තා කරගත යුතුය.
උදේ 6 සිට රාත්රි 10 දක්වා බලපත්ර නිකුත් කිරීමේදීද ශබ්ද විකාශනවල ශබ්දය අදාළ පරිශ්රයට ඔබ්බෙන් විහිද නොයන බවට වගබලාගත යුතුය. බලපත්රයක් නිකුත් කළ විට, එහි කොන්දේසි කඩකරන්නේද යන්න බැලීමට නිලධාරීන් යෙදවිය යුතුය. නියමයන්ට පිටතින් කටයුතු කරන අයට මුලින් ඒ ගැන දැනුම්දිය යුතු අතර, වළකාගත නොහැකි නම් ශබ්ද විකාශන යන්ත්ර පොලිස් භාරයට ගෙන ඒ ගැන ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ ලේඛකාධිකාරිවරයාට වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කළ යුතුය. සංගීත සංදර්ශන සඳහා බලපත්ර නිකුත් කළ යුත්තේ රාත්රි 10 වන තුරු පමණය.
මේ ආකාරයට පන්සල්වලින් සිදුවන ශබ්ද දූෂණයට විරුද්ධ වීමට අවශ්ය නීතිමය පසුබිමක් ලංකාවේ පුරවැසියන්ට තිබේ. අවශ්ය වන්නේ තමන්ට පීඩාවක් ඇතිවන විට ඊට එරෙහිව ක්රියාත්මක වීමය.
පුරුද්දක් ලෙස දිනපතා යම් වේලාවක් ශබ්ද විකාශන පාවිච්චි කළත්, පන්සලේ විශේෂ අවස්ථාවක් සඳහා ශබ්ද විකාශන යන්ත්ර පාවිච්චි කළත්, ඒ සියලු අවස්ථාවලදී තමන්ගේ විරුද්ධත්වය ප්රකාශ කරන්නට අවට සිටින මහජනතාවට හැකිය. රාත්රී 10 සිට උදේ 6 දක්වා කිසිසේත් ශබ්ද විකාශන යොදාගත නොහැකිය. ස්ථාවරව ලවුඩ්ස්පීකර බැඳ අධික ශබ්දය නිකුත් කිරීම නීති විරෝධීය. පන්සල අවට මහජනතාව විරුද්ධ බව පෙනෙයි නම්, අදාළ බලපත්රය ලබාදීමට පොලිස් ස්ථානාධිපතිට නොහැකිය. ස්ථානාධිපතිවරයා එය නොසලකන්නේ නම් සහකාර පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලයේ සිට ඉහළට පොලිස්පති නිල මැදිරිය දක්වා පැමිණිලි කළ හැකිය. 119 අංකයටද පැමිණිලි කළ හැකිය. ක්රියාත්මක නොවන්නේ නම් නැවත නැවතත් පැමිණිලි කළ හැකිය.
අපේ සන්සුන් නිශ්ශබ්ද පරිසරය, අපට වැදගත්ය. එයට හානි කරන්නට පන්සල්වලට, හාමුදුරුවන්ට මෙන්ම කිසිම ආගමික ස්ථානයකට බලයක් නැත. ඒ නිසා, දුක්ගැනවිලි කියමින් පන්සල්වල ශබ්ද දූෂණයේ වින්දිතයන් බවට පත්වීම අවශ්ය නැත. ඔබේ නිවස අසල තිබෙන පන්සලකින් හෝ වෙනත් ආගමික සිද්ධස්ථානයකින් මෙන්ම, ඕනෑම තැනකින් දැඩි ශබ්දයක් නිකුත් කරන්නේ නම්, පොලිසියට පැමිණිලි කිරීමේ සිට ඉදිරි ක්රියාමාර්ග ගත හැකිය. ප්රාදේශීය පොලිසිය ඒ ගැන දන්නේ නැතිනම් පොලිසියට ඒ බව කියා දෙන්න. ඔවුන් නිසි පියවර නොගන්නේ නම්, ඉහළ නිලධාරීන්ට පැමිණිලි කරන්න.
අරුණ ජයවර්ධන
ජවිපෙ, ජාජබය සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය – ජයදේව උයන්ගොඩ
පසුගිය දශක දෙක-තුන තුළ ලංකාවේ දේශපාලන පරිවර්තනයේ සිදුවී ඇති එක් ප්රවණතාවක් වන්නේ ප්රජාතන්ත්රවාදයේ අඛණ්ඩ පරිහාණියයි. එම පරිහාණිය මැද්දේ පසුගිය අවුරුදු දෙක තුන තුළ ප්රකාශයට පත්වූ සාධනීය වර්ධනයන් දෙකක් තිබේ. පළමුවැන්න රටේ පුරවැසියන් ප්රජාතන්ත්රවාදයේ පරිහාණිය සහ බිඳවැටීමේ ක්රියාවලිය නැවැත්වීමේ පවුරක් ලෙස නැගී සිටීමයි. ඡන්දදායකයන් වීමට අමතරව, ප්රජාතන්ත්රවාදයේ සක්රිය හිමිකරුවන් ලෙස නැගී සිට, රටේ ප්රජාතන්ත්රවාදය අත්පත් කරගෙන තම ඒකාධිකාරය කරගෙන සිටි ප්රභූ පන්ති නායකත්වය එළවා දැමීමට පුරවැසියන් ඉදිරියට ඒම 2022-2024 දෙවසර තුළ ලංකාවේ සිදුවූ ඉතාම වැදගත් දේශපාලන පරිවර්තනීය ක්රියාව විය.
දෙවැන්න, 2022 පුරවැසි අරගලය විසින් විවෘත කරන ලද දේශපාලන අවකාශය තුළ, ලංකාවේ ප්රජාතන්ත්රීයකරණයේ නව බලවේගය ලෙස ජවිපෙ-ජාජබ සන්ධානය ඉදිරියට පැමිණීමයි. එම සන්ධානය ආණ්ඩු බලය ලබාගෙන තිබෙද්දී, එම ආණ්ඩුවේ දේශපාලන චර්යාව, න්යාය පත්රය සහ මුහුණ දෙන අභියෝග පිළිබඳව ප්රමාණවත් ඇස්තමේන්තුවක් කිරීමට නම්, ජවිපෙ- ජාජබය සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය අතර සම්බන්ධය ගැන විවරණයක් කරගැනීම බෙහෙවින් ප්රයෝජනවත්ය. මේ ලිපියේ අරමුණ ඒ සඳහා උත්සාහ ගැනීමය.
මෙම ලිපිය තේමා තුනක් යටතේ සකස් වනු ඇත. පළමුවැනි තේමාව, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙහි ප්රජාතන්ත්රවාදය සමග තිබි සම්බන්ධතාවේ ස්වභාවය හා පරිණාමයයි. දෙවැන්න, ලංකාවේ පක්ෂ ක්රමය තුළ, ජවිපෙහි ප්රජාතන්ත්රවාදී පරිවර්තනයෙහි ඇති විශේෂතායි. තුන්වැන්න, ජාතික ජන බල ආණ්ඩුවේ ප්රජාතන්ත්රවාදය පිළිබඳ ස්ථාවරය සහ ආකල්පයයි.
ජවිපෙ සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය ජවිපෙ සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය අතර සම්බන්ධයට තරමක් දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තිබේ. එය අවධි හතරක් තුළින් විකාශනය වූවකි. පළමුවැනි අවධිය 1966-67 සිට 1978 දක්වා දික් වේ. මෙම පළමු අවධියේ ලක්ෂණය වූයේ ප්රජාතන්ත්රවාදය පිළිබඳ ජවිපෙ දැරූ ස්ථාවරය, සම්භාව්ය මාක්ස්වාදී, ලෙනින්වාදී සහ පසුව මාවෝවාදී සම්ප්රදායන් තුළ ලිබරල් පාර්ලිමේන්තු ප්රජාතන්ත්රවාදය පිළිබඳ ප්රතික්ෂේපවාදී විවේචනයක් මත ගොඩනැගී තිබීමයි. එම විවේචනයට අනුව, ලිබරල් ප්රජාතන්ත්රවාදය යනු, ධනේශ්වර ප්රජාතන්ත්රවාදයයි. එය ධනේශ්වර පන්තියට හිමි, ධනේශ්වර පන්තිය සඳහා වූ, ධනේශ්වර පන්තියට සේවය කරන ප්රජාතන්ත්රවාදයකි. 1960 ගණන්වලදී ලංකාවේ මාවෝවාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ලේකම්වරයා වූ එන්. ශන්මුගදාසන් සහෝදරයා ‘කම්කරුවා’ පුවත්පතට ලියූ අධ්යාපන ලිපිවලදීත්, ඔහු පැවැත්වු දේශපාලන පන්තිවලදීත් තවත් අලුත් විවේචන දෙකක් ඉදිරිපත් කෙළේය. පළමුවැන්න නම්, පාර්ලිමේන්තු ප්රජාතන්ත්රවාදය, කම්කරු/නිර්ධන පන්ති විප්ලවවාදී ව්යාපාර කඩාකප්පල් කිරීමටත්, ඒ මගින් විප්ලවය කල් දැමීමටත් ධනේශ්වර පන්තිය යොදාගෙන ඇති උපායක්ය යන්නයි. දෙවැන්න, ලංකාවටද හඳුන්වා දෙන ලද සර්වජන ඡන්ද බලය, ජනතාව රැවටීමේ අධිරාජ්යවාදී සහ ධනවාදී උපක්රමයක්ය යන්නයි. 1970දී පළවූ ‘විමුක්ති’ පුවත්පතෙහි මැද පිටු දෙකක පළවූ ධනේශ්වර ප්රජාතන්ත්රවාදය පිළිබඳ විවේචනාත්මක ලිපිය, එම මාක්ස්වාදී- ලෙනින්වාදී- මාවෝවාදී විග්රහ මත පදනම් වූවකි.
එහෙත් සමසමාජ සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ පාර්ලිමේන්තු ප්රජාතන්ත්රවාදය ගැන ඉදිරිපත් කෙළේ තරමක් ලිහිල් විවේචනයකි. එම පක්ෂ දෙකම පාර්ලිමේන්තු ප්රජාතන්ත්රවාදය ගැන මාක්ස්වාදී සහ ලෙනින්වාදී විවේචන පිළිගත්තේය. එහෙත් එම පක්ෂ දෙකම මාවෝවාදී පක්ෂවලට සහ ජවිපෙට වෙනස් මතයක් දරමින් පහත සඳහන් ස්ථාවර දෙක ඉදිරිපත් කෙළේය. ධනේශ්වර ප්රජාතන්ත්රවාදය විසින් විවෘත කරනු ලබන දේශපාලන අවකාශය නිර්ධන පන්ති පක්ෂවලින්, විප්ලවවාදී දේශපාලනය ඉදිරියට ගෙනයෑම සඳහා ප්රයෝජනයට ගත යුතු වේය යන්න පළමුවැන්නයි. පාර්ලිමේන්තුව සහ මැතිවරණ ක්රියාවලිය නිර්ධන පන්ති සහ විප්ලවවාදී දේශපාලන මතවාදය ප්රචාරය කිරීමේත්, ධනේශ්වර පන්ති පාලනයට එරෙහි මතවාදී අරගලය ඉදිරියට ගෙනයාමේත්, ධනේශ්වර පන්ති පාලනයට අභියෝග කිරීමේත් වේදිකාවක් කරගත යුතුය යන්න දෙවැන්නයි.
වෙනස්වීමේ ආරම්භය
ජවිපෙහි ප්රජාතන්ත්රවාදය පිළිබඳ ඉහත දැක්වූ මතවාදී ස්ථාවරය 1970 ගණන්වල අග භාගයේදී සෙමින් වෙනස් වන්නට පටන් ගැනිණ. එහි පසුබිම වූයේ 1971 අරගලයේ පරාජයයි. සමාජවාදය සඳහා එකම මග සන්නද්ධ විප්ලවයද? පාර්ලිමේන්තු මාවතද ඒ සඳහා උපයෝගි කරගත නොහැකිද? යන සාකච්ඡාව ජවිපෙ ඇතුළත විවිධ මට්ටම්වලින් සිදුවූයේ 1972-73න් පසු කාලයේදීය. ජවිපෙ නායකත්වය 1977දී සිරගෙදරින් නිදහස් වන විට, පාර්ලිමේන්තු මාවතට පිවිසීමේ, නැතහොත් එම මාවත අත්හදා බැලීමේ ඉදිරි දැක්ම වඩාත් ප්රබල වී තිබිණ. මේ අනුව ජවිපෙ පාර්ලිමේන්තු මාවතට පිවිසීම ප්රකාශිත ලෙස සිදුවූයේ 1977 අග සහ 1978 මුල් මාසවලය. එම කාලය සලකුණු කෙළේ ප්රජාතන්ත්රවාදය පිළිබඳ ජවිපෙහි සම්බන්ධතාවේ දෙවැනි අදියරෙහි ආරම්භයයි.
1978- 1983 වසර පහ ජවිපෙහි දේශපාලන පරිවර්තනයේ සහ පාර්ලිමේන්තු විකල්පය පිළිගැනීමේත් අතිශය තීරණාත්මක කාලයක් විය. 1919 පළාත් පාලන මැතිවරණවලටත්, 1982 ජනාධිපතිවරණයටත් ජවිපෙ සහභාගි වීම, ජවිපෙහි ප්රජාතන්ත්රවාදී පරිවර්තනයෙහි වැදගත් මංසලකුණු විය. මේ අතර, ජවිපෙන් කැඩී ගොස් ඒ වන විට මාවෝවාදයට නැඹුරු වී සිටි ‘රැඩිකල්’ කණ්ඩායම් ඉදිරිපත් කළ විවේචන තුනක් තිබිණ. පළමුවැන්න, ජවිපෙ විප්ලවවාදී මාවත අතහැර, ලංකා සමසමාජ පක්ෂය හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ගිය අසාර්ථක ධනේශ්වර පාර්ලිමේන්තුවාදී මාවතටම එළැඹී ඇත යන්නයි. දෙවැන්න නම්, එය මාක්ස්-ලෙනින්වාදය අතහැර ‘සංශෝධනවාදය’ වැළඳගෙන ඇත යන්නයි. තුන්වැන්න නම්, 1970-71 කාලයේදී චිලී රටේ සමාජවාදී පක්ෂය සහ එහි නායක අයියන්දේ සිදුකළ ‘සමාජවාදය වෙත පාර්ලිමේන්තු මාවත’ තුළින් සිදු කළ අත්හදාබැලීම, අමෙරිකානු ‘අධිරාජ්යවාදීන්’ විසින් ප්රචණ්ඩ ලෙස ප්රතිවිප්ලවයක් මගින් විනාශ කිරීමේ අත්දැකීම ජවිපෙ නායකත්වය විසින් නොසලකා හැර ඇතිය යන්නයි. එහෙත් මෙම විවේචන නිසා ජවිපෙහි ස්ථාවරය වෙනස් වූයේ නැත.
1983 ජුලි මාසයේදී දෙමළ විරෝධී කෝලාහල, කොළඹින් ආරම්භ වූයේ මෙම පසුබිමෙහිය. ජනාධිපති ජේආර් ජයවර්දන සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව කෙළේ එම කෝලාහලයේ වගකීම ජවිපෙට සහ වාමාංශික පක්ෂවලට පැටවීමයි. දෙමළ විරෝධී කෝලාහලය ආරම්භ කිරීමේ චෝදනාව මත ජවිපෙ තහනම් කරනු ලැබිණ. එයට ජවිපෙහි ප්රතිචාරය වූයේ රහස්ය පක්ෂයක් බවට පත්වී, එනම් බිම් යට ලෝකයට පසු බැස, සන්නද්ධ අරගලයකට නැවතත් සූදානම් වීමයි. ජවිපෙහි ප්රජාතන්ත්රවාදී පරිවර්තනයේ පළමුවැනි අවධිය අවුරුදු පහකින් පසු අවසන් වීම සලකුණු වූයේ මෙපරිදිය.
1988-89 පසු ප්රජාතන්ත්රවාදී මාවතට නැවත පිවිසීම
1988-89 සිදුවු ඛේදජනක අත්දැකීමෙන් පසුව ජවිපෙ නැවත වරක් පරිවර්තනය විය. නායකත්වය අලුත් වීමෙන්, සහ අලුත් පරම්පරාවකට මාරු වීමෙන් පසුව, එම නායකත්වය අතර, පක්ෂයෙහි දේශපාලන දැක්ම සහ ඉදිරි ගමන්මග පිළිබඳව අලුත් සහ තරමක් දිග සාකච්ඡාවක් සිදුවන්නට ඇතැයි අනුමාන කළ හැකිය. ජවිපෙ දෙවැනි වරට පාර්ලිමේන්තු දේශපාලන මාවත තෝරාගත්තේ 1990න් පසු අවුරුදු දෙක තුන තුළ බව පෙනේ. එහෙත් ඔවුන් 1994 සිට මැතිවරණ තරග කෙළේ ජවිපෙ නමින් නොවේ. පක්ෂය තහනම් කර තිබීම එයට හේතුවයි. ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණ සහ ශ්රී ලංකා ප්රගතිශීලි පෙරමුණ ජවිපෙහි අලුත් පරම්පරාව මුලදී මැතිවරණවලදී භාවිත කළ පක්ෂ නාමයයි. මෙම කාලයෙහිදී ජවිපෙහි දේශපාලන මතවාදය දැඩි ලෙස ‘දේශප්රේමී’ මාවතකට යොමුවී තිබුණි. 1983- 1989 කාලයේදී මෙම මතවාදය, ජවිපෙහි ප්රධාන මතවාදයද වී තිබිණ. 1990 ගණන්වලදී සහ ඊට පසුව අලුත් සියවසේ මුල් දශක දෙක පුරාම, ජවිපෙ තම පාර්ලිමේන්තු දේශපාලනයේ සාර්ථකත්වය අපේක්ෂා කළේ දේශප්රේමී මතවාදය සහ දැක්ම මත බව පෙනේ.
දේශප්රේමී සහ ජාතික අනන්යතාව මත ගොඩනැගූ මතවාදයක් සහ දේශපාලන දැක්මක් සහිතව, සාර්ථක පාර්ලිමේන්තුවාදී පක්ෂයක් බවට පරිවර්තනය වීමට ජවිපෙට නොහැකි වූයේ ඇයි? මෙය ජවිපෙ සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය අතර සම්බන්ධතාවේ විකාශනය තේරුම් ගැනීමේදි මුහුණ දිය යුතු ගැටලුවකි. එම ගැටලුවට යෝජනා කළ හැකි එක් පිළිතුරක් නම්, මාක්ස්වාදය සහ ලිබරල් ප්රජාතන්ත්රවාදය අතර තිබෙන ප්රතිවිරෝධය පිළිබඳ ගැටලුවට ජවිපෙ විසින් අවශ්ය තරම් ආමන්ත්රණය කරනු නොලැබ තිබීමයි. එය යුරෝපයේ සහ යුරෝපයෙන් පිටතද මාක්ස්වාදී පක්ෂ විසිවැනි සියවස මුල් කාලයේ පටන් මුහුණ දුන් ප්රහේලිකාවකි. විසිවැනි සියවසේ මුලදී රුසියානු ජර්මන් සහ තවත් යුරෝපීය මාක්ස්වාදී පක්ෂ, විප්ලවයක් තුළින් ගොඩනගන සමාජවාදයේ ඉදිරි දර්ශනය වෙනුවට, පාර්ලිමේන්තු සමාජවාදී මාවතේ විකල්පය තෝරාගත්තේ එම ප්රහේලිකාව විසඳාගැනීමටය. මේ අතර, 1970 ගණන් සහ 19870 ගණන්වල ‘යුරෝ කොමියුනිස්ට්වාදය’ නම් මාක්ස්වාදී පාර්ලිමේන්තු ප්රජාතන්ත්රවාදී පක්ෂ ඉතාලිය, ස්පාඤ්ඤය හා ප්රංශය ඇතුළු යුරෝපීය රටවල පැතිරුණේ ඒ නිසාය. ලංකාවේ ජවිපෙ විප්ලවයේ සහ සන්නද්ධ අරගලයේ මාවත අතහැර පාර්ලිමේන්තු මාවත තෝරාගත්තද, තම ‘මාක්ස්-ලෙනින්වාදී’ අනන්යතාව හා පාර්ලිමේන්තුවාදී දේශපාලනයට කැපවීම අතර ඇති ආතතිය විසඳාගැනීමට ප්රසිද්ධියේ උත්සාහ ගත් බවක් නොපෙනේ. 2024දී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගත්තේ මාක්ස්වාදී රැඩිකල් දේශපාලන පක්ෂයක් යැයි දේශීය හා විදේශීය ජනමාධ්ය වාර්තා කෙළේද ඒ නිසා විය හැකිය.
ජවිපෙහි 2021 හැරවුම
මේ අතර 2021දී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් ජාතික ජන බලවේගය බිහිකරනු ලැබීම එම පක්ෂයේ ප්රජාතන්ත්රවාදී පරිණාමයේ සහ පරිවර්තනයේ ඉතාම වැදගත් සන්ධිස්ථානයකි. එහෙත් ඒ පිළිබඳ ප්රමාණවත් වැටහීමක් දේශාලන විචාරකයන්, මාධ්යවේදීන් හා ජවිපෙහි/ජාජබයෙහි විවේචකයන් අතරද ඇති බවක් නොපෙනේ.
ජවිපෙහි මෙම පරිවර්තනය පිළිබඳව, ජවිපෙට පිටතින් සිටින ගමන්ම ජවිපෙහි දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ඒ දෙස බලන දේශපාලන විචාරකයකුට පහත දැක්වෙන තීසිසය, එනම් ප්රවාදය, ඉදිරිපත් කළ හැකිය. 2015 ජනවාරි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් සහ යහපාලන ආණ්ඩුවේ නිෂේධනීය අත්දැකීමෙන් පසුව, තම පක්ෂයේ දේශපාලන ඉදිරි ගමන් මග සහ මූලෝපායයන් පිළිබඳ බැරෑරුම් සාකච්ඡාවක් ජවිපෙ නායකත්වය අතර ඇතිවන්නට ඇත. අවුරුදු පනහකට ආසන්න දේශපාලන ඉතිහාසයක්ද, අතිවිශාල කැපකිරීම්ද කර තිබියදී 1982 පටන්ම තම පක්ෂයට තනියම සියයට පහක ඡන්ද ප්රතිශතය ඉක්මවා යන්නට නොහැකි වූයේ ඇයි? පොදු පෙරමුණ සමග සන්ධානගත වූ එක් අවස්ථාවක හැර අන් සියලු අවස්ථාවල, ජයගත හැකිවූ පාර්ලිමේන්තු ආසන ප්රමාණය හතරකට සීමා වූයේ ඇයි? මෙම දේශපාලන නොහැකියාව ජයගත යුතුය, එය කළ යුත්තේ කෙසේද? එය, ජවිපෙ යන පැරණි සුපුරුදු නම වෙනුවට ජාතික ජන බලවේගය යන අලුත් නමකින්, කාඩර්වරුන් සහ සාමාජිකයන් මත පදනම් වූ සාම්ප්රදායික වමේ පක්ෂ ආකෘතියට අනුව නොව විවිධ සමාජ පන්ති සහ ස්තරවලින් සමන්විත පුළුල් සමාජයට ආමන්ත්රණය කළ හැකි සමාජ සන්ධානයකට සමාන දේශපාලන ව්යාපාරයක් ලෙසින් නිර්මාණය කරන ලද දේශපාලන බලවේගයකි. ජාජබය පිහිටුවා, 2021 දෙසැම්බර් මස නිකුත් කරන ලද කෙටිකාලීන සංක්රමණීය වැඩපිළිවෙළක් අඩංගු ප්රතිපත්ති ප්රකාශනය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ආරම්භ කළ නව දේශපාලන ජීවිතය පිළිබඳ ඉඟි කළ ඉතා වැදගත් ලියවිල්ලකි. එයින් අවධාරණය වූයේ, ආණ්ඩු බලය ලබාගැනීමෙන් පසුව, සමාජවාදී ප්රතිසංස්කරණ ආරම්භ කිරීමේ කෙටිකාලීන සහ ‘විප්ලවවාදී’ දේශපාලන ඉලක්කයක් නොවේ. ආර්ථික, ආණ්ඩුකරණ සහ සමාජ අර්බුදයක සිරවී සිටින ලංකාවට ආර්ථික, දේශපාලන සහ සමාජ සංවර්ධන ක්ෂේත්රයන්හි නවීකරණවාදී සහ ප්රගතිශීලී ප්රතිසංස්කරණ ඉලක්කයකි. එය සීමිත සහ කුඩා සමාජ ස්තරයක නොව, බහු-පන්තික පුළුල් ස්තර සමූහයක දේශපාලන ආකර්ෂණයක් ලබාගැනීම අරමුණ කරගත්තකි. 2024දී ජනාධිපතිවරණයට සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ජාජබය ඉදිරිපත් කළ ‘පොහාසත් රටක්- ලස්සන ජීවිතයක්’ යන වැඩපිළිවෙළ 2021 වැඩපිළිවෙළෙහි වැඩිදුර වර්ධනයක් බව පෙනේ.
ජාතික ජන බලවේගය ආණ්ඩු බලය ලබාගෙන තිබෙන්නේ ලංකාවේ ප්රජාතන්ත්රවාදය යළි ගොඩනැගීම සඳහා විශාල පුරවැසි අපේක්ෂා සහිත දේශපාලන මොහොතකය. එම අපේක්ෂාවට පිටුපස හැරවීමට ජාජබයට නොහැකිය. එහෙත් සියලු විපක්ෂ කණ්ඩායම්වලට, පුරවැසියන්ගේ ප්රජාතාන්ත්රීකරණ අපේක්ෂා නිෂේධ කිරීම ඉතාම පහසු දේශපාලන විකල්පයක් වී තිබේ. දැනට ගොඩනැගෙමින් තිබෙන විපක්ෂ සන්ධානය, සාම්ප්රදායික දේශපාලන පක්ෂද, දේශපාලනඥයන්ද පත්වී සිටින නිරන්තර දේශපාලන පරිහාණියේ අලුත්ම සංකේතයයි. මෙම පසුබිම තුළ, අනෙකුත් පක්ෂ සමග සසඳන විට ජාජබයට අසාමාන්ය විශේෂත්වයක් තිබේ. එය නම් වර්තමාන ලංකාවේ ප්රජාතන්ත්රවාදය ප්රතිෂ්ඨාපනය කිරීමේදී, ප්රජාතාන්ත්රීකරණ ප්රතිසංස්කරණ ඉදිරියට ගෙනයාමේ අලුත් සහ එකම දේශපාලන කර්තෘක බලවේගය වීමයි. මෙය නිදහසෙන් පසු ලංකාවේ දේශපාලන ගමන්මගෙහි ඇති බෙහෙවින් සාධනීය සරදමක්ද වේ.
විපක්ෂයක් ඕනෑ. මේ විපක්ෂය?
විපක්ෂයේ පක්ෂ කිහිපයක් හා දේශපාලකයන් කිහිපදෙනකු ඒකාබද්ධ වී ‘වංචනික මාලිමා ආණ්ඩුවේ මුග්ධ පාලනයට එරෙහි මහා ජන හඬ’ නමින් පවත්වන්නට නියමිත රැස්වීම සාධාරණ සිහිබුද්ධියක් තිබෙන කෙනෙකුට පෙනෙනු ඇත්තේ අසීමිත විහිළුවක් ලෙස ය. එහි සටන්පාඨය ම විහිළුවක් වන්නේ, මාලිමා ආණ්ඩුව වංචනික නොවන බව ආණ්ඩු විරෝධීන්ට පවා තේරෙන නිසා ය. එය මුග්ධ පාලනයක් පවත්වාගෙන යන බවක් සාමාන්ය කිසිවකුට පෙනේ ද? ඒ වගේ ම මේ ආණ්ඩුවට එරෙහිව මේ මොහොතේ නම් මහා ජන හඬක් ඇත්තේ ම නැත.
භෞතිකයේ නොපවතින මෙවැනි රොඩු බොඩු ටිකක් එකතු කර සටන්පාඨයක් අටවා, බොරුවක් නිර්මාණය කරන්නට ගන්නා මේ උත්සාහය අසීමිත විහිළුවකි. ඒ ව්යාපෘතිය පමණක් නොවේ, ඊට එකතු වී සිටින, පසුගිය කාලය තුළ මේ රටේ මහජනතාව විසින් දේශපාලන කුණුකූඩයට දමනු ලැබූ දේශපාලකයන්ගේ මුහුණු හා නම් ලැයිස්තුව දකින ඕනෑ ම කෙනකුට ද, ඒ විහිළුවෙහි සීමාවක් නැති බව පෙනෙනු ඇත.
මාලිමා ආණ්ඩුවේ මුග්ධ පාලනයක් ගැන මේ උදවියට හිතෙන්නට ඉඩ ඇත්තේ ඇයි ද කියා ද මහජනතාව හොඳින් දනිති. ඒ, පසුගිය ආණ්ඩුවල ලොකු පොඩි දේශපාලනඥ හා නිලධාරි දූෂිතයන්ට එල්ල වී තිබෙන විවිධාකාර වංචා, දූෂණ, අපරාධ චෝදනා ගැන මේ ආණ්ඩුව අපරාධ විමර්ශනය කරමින් සිටින බවක් පෙනෙන හෙයිනි. ඔවුන්ගේ මාධ්ය හමුවේ පෙනීසිටි බහුතරයක් හිටපු දේශපාලකයන්ට, මේ වන විට දූෂණ චෝදනා එල්ල වී තිබේ. නඩු පවරනු ලැබ තිබේ. ඉන් සමහරුන් සිටින්නේ ඇප පිට ය. තවත් සමහරුන්ට හරි නම්, හෙටානිද්දා ම ඔවුන් කර ඇති වංචා දූෂණ පිළිබඳව විමර්ශන ආරම්භ විය යුතු ය. ඒ දෙකට ම නොවැටෙන සාන්ත දාන්ත සමහරු, ජනාධිපති රනිල් වික්රමසිංහගේ ආණ්ඩු කාලයේ ආණ්ඩු බලය සියතට ගනිමින් අත්තනෝමතිකව එය යෙදවූ, මහජන අරමුදල් තම දේශපාලන වුවමනාවන්, ප්රචාරයන් වෙනුවෙන් ලෝභ නැතිව වියදම් කළ ගණයට අයිති වන හිටපු දේශපාලකයෝ ය.
මේ රටේ බුද්ධිමත් මහජනතාව නම්, ඔවුන්ට කියනු ඇත්තේ, කරුණාකර පළමුව ඔය නඩුහබවලට මුහුණ දී තමන්ගේ පිරිසිදුකම පෙන්වන්න, ඉන්පසු ජනතාව ඉදිරියට එන්න යැයි කියා ය.
මෙවැනි රැස්වීමක් තැබූ පමණින්, මෙවැනි පාරාජිකා දේශපාලකයන් හා පක්ෂ වටා මහජනතාව රොක්වනු ඇතැයි සිහිනෙන්වත් නොසිතිය යුතු ය.
ආණ්ඩුව වුණත්, මේ වංක එකතුව ගැන මහ ලොකුවට කලබල විය යුතු නැත. එවැනි රැස්වීම් එකකට හෝ දෙකකට පමණක් සීමා වන බවත්, මෙවැනි දුස්සන්ධානයකට වැඩි ආයුෂ නැති බවත්, හැමෝට ම තේරෙන නිසා ය. ඒ නිසා, රටේ විපක්ෂය යන අභිධානයෙන් මේ දූෂිත, අපරාධකාරී හා අසමත්, මුහුණු හා පක්ෂ පලවා හැරීමේ කාලය එළැඹ තිබේ.
එහෙත්, රටට විපක්ෂයක් අවශ්ය ය. මේ දැන් ම රටට විපක්ෂයක් අවශ්ය ය. මාලිමා ආණ්ඩුවේ හිතවතුන්, ආණ්ඩුව ගැන ම වර්ණනා කරමින්, එය විසින් ඇතිකරන ලද ඓතිහාසික දේශපාලන ඛණ්ඩනය ගැන වණමින් සිටිද්දී, දේශපාලන විචක්ෂණභාවයෙන් යුක්ත අය නම් කළ යුත්තේ මේ ආණ්ඩුවට විකල්ප දේශපාලන බලවේගයක්, ඇත්ත විපක්ෂයක් විය හැකි දේශපාලන බලවේගයක් ගොඩනැගීමේ අවශ්යතාව අවධාරණය කිරීම ය. එවැනි දේශපාලන බලවේගයක් ගොඩනැගීම යන්න කියන විට ම, පවතින කිසි ම දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ නායකයකු ඒ රික්තය පුරවන්නේ නැති බව ද හැඟවෙයි.
රටකට විපක්ෂයක් අවශ්ය වන්නේ ආණ්ඩුවක් අයාලේ යාම නවතා ගැනීමට ය. අවුරුද්දක් ගත වන විට, මේ ආණ්ඩුව අයාලේ යාමට පටන්ගෙන ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. මේ අවුරුද්ද පුරා මහජනයාගේ ඇස් නිලංකාර කරවන විවිධ මල්වෙඩි සංදර්ශන පැවැත්වෙනවා වුණත්, ඇතිවුණා යැයි කියන ප්රජාතන්ත්රවාදී වෙනස තිර ලෙස සටහන් කරන තීරණාත්මක ප්රතිසංස්කරණ කිසිවකට ආණ්ඩුව අත වත් තබා නැති බවත්, ඊළඟ මෑත කාලයේ දී එවැනි පියවර ගැනීම සඳහා සූදානමක් වත් ආණ්ඩුවට නැති බවත් පැහැදිලිව පෙනීයයි. එවැනි තත්වයක් යටතේ, මාලිමා ආණ්ඩුවේ හිතෛෂි බුද්ධිමතුන් කළ යුතුයැයි අප සිතන්නේ, ප්රජාතන්ත්රවාදය, නීතියේ පාලනය, මානව අයිතිවාසිකම් වැනි මූලික ප්රමිතීන් ගැන නැවත නැවතත් ආණ්ඩුවට මතක් කර දෙමින්, ආණ්ඩුවේ මහජන බලය තීරණාත්මක වෙනසක් කරා යොමුකිරීමට මැදිහත් වීමයි.
එහෙත් අවාසනාවකට, තවමත් 2024දී ඇතිවූ දේශපාලන වෙනස ගැනත්, ආණ්ඩුව කරන සිල්ලර වැඩ ගැනත් වර්ණනා කරනුවා විනා, පැත්ත වැටී ඇති අසමත් විපක්ෂයට ම තඩි බානවා විනා, ඔවුන් අතරින් ආණ්ඩුවට දැනෙන බලපෑමක් සිදු වන බව නම් අපට නොපෙනේ.