■ මුහම්මද් තාරික්

විවිධ කණ්ඩායම් සමාජය තුළ වපුරමින් තිබූ මුස්ලිම් විරෝධය උත්සන්න වීමටත් උත්සන්න කිරීමටත් 2019 පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය හේතු විය. ඒ සමග විවිධ අරමුණු වෙනුවෙන් රට පුරා ඇවිළවීමට උත්සාහ කළ මුස්ලිම් විරෝධය ද විවිධාකාරයෙන් කරළියට පැමිණියේය. ඒ අතර මුස්ලිම් කාන්තා නිදහස, මුස්ලිම් ළමා විවාහ ආදි මාතෘකාවලට ද දැවැන්ත ප්‍රචාරණයක් ලබා දී තිබුණේය. මේවාට විරුද්ධව වැඩි වශයෙන් ආක්‍රමණශීලී ලෙස පෙනීසිටියේ ඇතැම් භික්ෂූන්ය. ඒ කෙසේ වෙතත් ළමා විවාහ සම්බන්ධයෙන් මුස්ලිම් සමාජය වෙත පමණක් ඇඟිල්ල දිගු කිරීම වෙනුවට සමස්ත ලාංකික සමාජයෙන් ළමා විවාහ තුරන් කිරීමට ගත යුතු සියලු පියවර ගත යුතුව තිබේ.
කොළඹ 12, කෙසෙල්වත්ත ප්‍රදේශයේ නිවෙසකින් බාල වයස්කාර දැරියන් තිදෙනකු (අවුරුදු 13 සහ අවුරුදු 15) අතුරුදන්ව ඇති බව කාන්තාවක් නොවැම්බර් 08 වැනිදා කෙසෙල්වත්ත පොලිසියට පැමිණිලි කළාය. එකම පවුලේ දැරියන් දෙදෙනකු සහ තවත් ඥාති දියණියක එලෙස අතුරුදන්ව තිබුණි. පැමිණිල්ලට අනුව සී.සී.ටී.වී. කැමරා විමර්ශනයට ලක්කළ පොලිසියට දැකගත හැකිව තිබුණේ දැරියන් සිය කැමැත්තෙන්ම ගමන් බෑග්ද රැගෙන නිවෙසින් පිටත්ව යන ආකාරයයි. මෙම සිදුවීමට විද්‍යුත් මාධ්‍ය සහ සමාජ මාධ්‍ය මගින් විශාල ප්‍රචාරයක් ලබාදී තිබුණි.

8 වැනි සහ 10 වැනි ශ්‍රේණිවල ඉගෙනුම ලබන මුස්ලිම් ජාතික දැරියන් තිදෙනෙකු වන මොවුන් හැදීවැඩී ඇත්තේ සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් දැඩි නීතිරීති යටතේය. මොවුන්ට සංගීතයට සවන් දීම හෝ රූපවාහිනිය නැරඹීමට පවා සීමා කොට තිබී ඇත. මේ පසුබිම මත ඔවුන් ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනයේ යෙදී ඇති අතර, එම කාලයේ දී දකුණු කොරියානු සංගීත/ නර්තන කණ්ඩායමක් වන “බ්ලැක් පින්ක්” වෙත දැඩි ලෙස ආකර්ෂණය වී තිබේ.
සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් පිළිවෙත් දැඩිව අනුගමනය කළ සිය නිවස තුළ තමන් ඇලුම් කළ කොරියානු ඇඳුම් විලාසිතා සහ නර්තන විලාසිතා අනුකරණය කිරීමේ නොහැකියාව හේතුවෙන් දැරියන් හොර රහසේ නිවසින් පිට වී ඇති අතර කොරියානු නර්තනය හැදෑරීමේ අරමුණක් ද ඔවුන්ට තිබී ඇත. 8 වැනිදා අලුයම නිවෙසින් පිටත්වූ දැරියන් තිදෙනා ඇඟලාගෙන සිටි සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් ඇඳුම් සිය අරමුණට බාධාවක් වන බැවින් අත තිබූ මුදු කිහිපයක් විකුණා රුපියල් 60,000ක මුදලක් ලබා ගෙන එම මුදල්වලින්, තමන් ඇලුම් කරන කොරියානු නර්තන කණ්ඩායමේ සාමාජිකාවන්ට සමාන ඇඳුම් මිලට ගෙන ඒවා ඇඟලාගෙන ගොස් තිබේ. ඔවුන් කැප් තොප්පි පැළඳ, ඩෙනිම් කලිසම් ඇඳ නර්තන වීඩියෝවක් නිර්මාණය කිරීමේ අරමුණින් නර්තන පුහුණු පන්තියක් සොයා ගොස් ඇත.

එවැනි පන්ති කිහිපයකින් මොවුන් බඳවා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති පසුබිමක දැරියන් තිදෙනා අනුරාධපුර බස්රථයකට නැග ගමන් කොට තිබෙන අතර ඔවුන්ගේ හැසිරීම පිළිබඳ සැක සිතූ කොන්දොස්තරවරයා වහාම ඔවුන් අනුරාධපුරයේ සිට යළි කොළඹ එවීමට කටයුතු කර තිබේ. මන්නාරමේ සිට කොළඹ දක්වා ධාවනය වන වායුසමීකරණය කළ බස් රථයකට දැරියන් තිදෙනා නංවා ඇති කොන්දොස්තරවරයා එම බස්රථයේ රියදුරුට දන්වා ඇත්තේ දැරියන් තිදෙනා කොළඹදී මිස මගදී බැස්සවීමට කටයුතු නොකරන ලෙසටයි.

කොළඹ පැමිණ ඇති දැරියන් තිදෙනා යළි විහාර මහා දේවි උද්‍යානයට ගොස් ඇති අතර පසුව කොරියානු නර්තන පාඨමාලාවක් හැදෑරිය හැකි ස්ථානයක් පිළිබඳ විමසීම සඳහා විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාද සොයා ගොස් ඇති බව වාර්තා වේ. කොළඹ මාකස් ප්‍රනාන්දු මාවතේ පිහිටි ප්‍රේමදාස මහතාගේ කාර්යාලයට ගොස් ඇති නමුත් ප්‍රේමදාස මහතා හමුවීමේ තැතද ව්‍යර්ථ වීම නිසා දැරියන් තිදෙනා හෝටලයකට ගොස් නවාතැන් ඉල්ලා තිබේ. තිදෙනා බාලවයස්කාරියන් බව දැනගැනීම මත හෝටලයෙන් නවාතැන් සැපයීම ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති බව සඳහන් වේ.

ඉන් අනතුරුව ඔවුන් කොළඹ සිට මහනුවර බලා පිටත්වූ බසයක ගමන් කර තිබෙන අතර ඇදහැලුණු අධික වර්ෂාව සහ වියදම් කිරීම සඳහා තවත් මුදල් සිය සන්තකයේ නොමැති වීම මත දැරියන් තිදෙනා යළි නිවස බලා පැමිණ ඇත. ඒ අනුව දින දෙකක කාලයක් නිවෙසින් අතුරුදන්ව සිටි ඔවුන් පසුගිය 10 වැනිදා රාත්‍රියේ යළි කෙසෙල්වතේ සිය නිවෙස වෙත පැමිණ තිබුණේ සියලු දෙනා විමතියට පත්කරමිනි. සාම්ප්‍රදායික ඉස්ලාමීය නීති රීති හමුවේ මෙම දැරියන් තිදෙනාට නිවස තුළ දැඩි පීඩනයක් පැවැති බව පසුව හෙළිදරව් විය. එමෙන්ම යළි නිවසට පැමිණි අවස්ථාවේදී පොලිස් නිලධාරීන් මැදිහත් නොවන්නට දැරියන් තිදෙනාට ඔවුන්ගේ දෙමාපියන්ගෙන් පහර කෑමට පවා ඉඩ තිබුණු බව සඳහන් වේ.

මෙම සිදුවීමෙන් පසුව ළමා මනෝ වෛද්‍ය විශේෂඥ චන්ද්‍රදාස මහතා ප්‍රකාශ කළේ, “මේ වගේ අවස්ථාවක ආගම සංස්කෘතිය මොනවා වුණත් දරුවන්ගේ හිත සන්සුන් වන පරිසරයක් නිවස තුළ ඇති කිරීම අවශ්‍යයි. සංගීතය, චිත්‍ර මෙන්ම සෙල්ලම් කිරීමට සීමාවක් ඇතුව ළමුන්ට අවස්ථාවක් දෙන්න අවශ්‍යයි. නැතිනම් දරුවන්ගේ පීඩනය වැඩි වෙලා දිගුකාලීන මානසික සංකූලතා ඇතිවෙන්න පුළුවන්” යනුවෙනි.

මුස්ලිම් පුද්ගල නීතිය ඉන්දුනීසියාවෙන් ‘මොහමදියන්’ යන නමින් මෙරටට පැමිණියකි. ඉන්දුනීසියාවේත් ලංකාවේත් ෂාෆි නිකායේ මුස්ලිම් ජනයා බහුලය. ඒ නීතිය අයත් ඉන්දුනීසියාවේ කාති විනිසුරුවරියෝ සිටිති. ලංකාවේ එසේ නොමැත. එකම දහමක් තුළ එසේ විය නොහැකිය. මුස්ලිම් නීතිය ඉස්ලාම් දහමට අනුව ස්ථාපිත බව සඳහන් කළද, විශ්ලේෂණය කරන විට මුස්ලිම් පුද්ගල නීතිය සකස් කර ඇත්තේ ඉස්ලාම් දහමට අනුකූලව නොවන බව පෙනේ. වරද පවතින්නේ ඉස්ලාම් දහමේ නොව මේ සමාජයේ සහ එහි වෙසෙන පුරුෂයන්ගේය.

ඉස්ලාම් දහමේ විවාහවීමට නිශ්චිත වයසක් සඳහන්ව නැත. එහි තිබෙන්නේ පරිණත යන අදහසයි. පරිණත යනු, ඒ ඒ රටවල සමාජ, ආර්ථික, අධ්‍යාපන සහ පරිසරය ඇසුරෙන් වන පුද්ගලයාගේ මේරීමයි. එය ගැහැනු පිරිමි දෙදෙනාටම පොදුය. එම නිසා දැරියක කායික මානසික වශයෙන් විවාහයට සූදානම් වන වයස සලකා බලා විවිධ රටවල වයස් සීමා දක්වා තිබේ. ඒ අනූව මොරොක්කෝවේ 21යි, බංග්ලාදේශයේ සහ ඉන්දියාවේ 18යි, ඉන්දුනීසියා, මැලේසියා, පකිස්ථාන් 16යි, ලංකාවේ පොදු නීතිය යටතේ වයස 18යි. එහෙත් මුස්ලිම් නීතිය අනුව වයස 12යි. කාතිවරයා අවසර දුන්විට 12ට අඩු වයසින් වුවද විවාහ විය හැකිය. ලංකාවේ දැරියන් විවාහ වන වයස් සීමාව පොදු නීතිය යටතේ එකකුත් මුස්ලිම් නීතිය යටතේ එකකුත් වන විට මේ සෑම වයසකදීම දැරියකගේ කායික මානසික තත්වය, ජීවන අත්දැකීම්, කුසලතා එක සමානද? මෙය විහිළුවක් වන තත්වයක් නොවේද? මුස්ලිම් නීතියේ මෙම ව්‍යාකූලභාවය නිසා ගැහැනු පිරිමි භේදයක් නැතිව අඩු වයසින් විවාහ වීම සිදුවන අවස්ථාද නැතිවාම නොවේ. මේ අයට පවුල් සංස්ථාවක වගකීම් දැරීමට නොහැකිය. ඔවුන් යැපෙන්නේද මහ පවුලෙනි. ටික දවසකින් විවාහයේ බර දැරීම ඔවුන්ට අසීරු වූ විට විවාහයද දෙදරා යන අවස්ථා ඇත. මෙයින් හානි වෙන්නේ දැරියටයි. මුස්ලිම් නීතියේ විවාහයත් දික්කසාදයත් හරිම පහසුය. නඩත්තු වන්දි නොපවතී. නඩත්තු හෝ වන්දි ලැබුණද එය ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට කිසිසේත් ප්‍රයෝජනවත් නොවේ.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 12 ව්‍යවස්ථාව අනුව ජාති ආගම් කුල ආදි කිසිදු භේදයක් නොමැතිව සියල්ලන්ම නීතිය ඉදිරියේ සමානය යන්න සඳහන් වේ. ඒ ව්‍යවස්ථාවේම 16 ව්‍යවස්ථාව යටතේ 1978ට පෙර තිබුණ නීතිවලට එරෙහිව මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවීමේ පෙත්සම් අධිකරණයට ඉදිරිපත් නොහැක යනුවෙන් සඳහන් වේ. 1951 මුස්ලිම් විවාහ නීතිය සංශෝධනය කිරීම අවශ්‍ය නමුත් මේ 16 වැනි වගන්තිය නිසා එය කරගත නොහැකි තත්වයක් පවති.

විවාහ වීමේ අවම වයස වයස අවුරුදු 18ක් ලෙස මුස්ලිම් නීතිය සඳහා සංශෝධන සිදු කිරීමට අවශ්‍ය කටයුතු සිදු කරමින් පවතින බව අධිකරණ අමාත්‍ය මොහොමඩ් අලි සබ්රි සඳහන් කළේය. ඔහු වැඩිදුරටත් සඳහන් කළේ, ‘අවුරුදු 18ක අවම විවාහ වයසක් තිබිය යුතුයි කියලා අපි යෝජනා කරලා තියෙනවා. කාන්තාවන්ට කාතිවරුන් වශයෙන් කටයුතු කළ හැකියි කියලා යෝජනාවක් අපි කරලා තියෙනවා. කාන්තාවක් විවාහ වෙනකොට අත්සන් කළ යුතුයි කියලාත් අපි යෝජනා කරලා තියෙනවා. ඒකට කමිටුවකුත් දාලා තියෙනවා. අපි ක්‍රමක්‍රමයෙන් මේ සම්බන්ධයෙන් පියවර අරගෙන තියෙනවා.

අනිවාර්යයෙන්ම මේ සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරලා, විවාහක වයස සම්බන්ධයෙන් ඒ දේවල් සංශෝධනයට කටයුතු කරගෙන යනවා.

ඒ සම්බන්ධයෙන් වෙනම මං උපදේශක මණ්ඩලයක් පත්කරලා තියෙනවා. ඔවුන්ගෙන් ලැබෙන තොරතුරු අනුව සමාජයත් සම්බන්ධ කරගෙන ඔවුන්ගේ ඇඟට මේක බලහත්කාරයෙන් ඔබ්බවනවා වෙනුවට ඔවුන්ගේ කැමැත්ත ලබා ගෙන මේ දේ කරන්නට උත්සාහ කරනවා. පොඩි දරුවෝ විවාහ වෙන්න හොඳ නැහැ. අවුරුදු 18කට පසුව විවාහ වෙනකොට තමයි ඔවුන්ට ඒ හැකියාව තියෙන්නේ. ඒ නිසා මං ප්‍රතිපත්තියක් වශයෙන් අවුරුදු 18 වෙනකන් විවාහ වීමට ඉඩ දිය යුතු නැහැ කියන ස්ථාවරයේ ඉන්නවා.
අනිවාර්යයෙන්ම මුස්ලිම් නීතිය වෙනස් කිරීම සඳහා, සංශෝධනය කිරීම සඳහා අපි කටයුතු කරනවා. පොදුවේ එක රටක එක නීතියක් යනුවෙන් පුද්ගල නීති සියල්ල අහෝසි කිරීමට උත්සාහ කරනවා නම් එය සම්පූර්ණයෙන් සමාජ කතිකාවතක් ඇතිව සියලුම පුද්ගලික නීති එකට අහෝසි කරන අවස්ථාවේදී සිදු කළ යුතුයි කියන එකයි අපි පිළිගන්නේ. එය කළ යුතුයි කියලා රජය කල්පනා කරන්නේ නම් ඒ පිළිබඳව කටයුතු කරලා අලුත් ව්‍යවස්ථාවක් එක්ක කටයුතු කළ හැකි බව මම විශ්වාස කරනවා.’ යනුවෙනි.
කෙසේ වුවද රටක නීතිය මගින් සාධාරණත්වය සහ සමානාත්මතාව පැවතිය යුතුය. ඉස්ලාම් දැරියන්ට, කාන්තාවන්ට මේ රටේ පොදු නීතියේ රැකවරණය අවශ්‍යය. කැමති නීතියකින් විවාහ වීමේ අයිතිය අවශ්‍යය. ඉස්ලාම් දරුවන්ට පොදු නීතිය තුළ ඇති සියලු අයිතීන් අවශ්‍යය. ඉස්ලාම් දහමේ හරයට අනුව නීති සංශෝධනයක් අවශ්‍යය. එය මුස්ලිම් කාන්තාවන්ටත් දැරියන්ටත් අප්‍රමාණ සහනයක් වනු ඇත.■

■ තරංග කොඩිකාර

‘විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පොතේ ගුරුන් පිරිසක් බිහිවේවා බලාපොරොත්තු නොවෙමු. කියන දේ එසේම පිළිගන්නා විවේචනයට අකමැති පිරිසක් බලාපොරොත්තු නොවෙමු. නැවෙන් ගොඩ බෑ හැටියේ විදේශීය භාණ්ඩ වැනි මෙරටට අමුතුම වූ මෙහි සභ්‍යත්වය නොදන්නා කෘත්‍රිම රූකඩ පිරිසක් බලාපොරොත්තු නොවෙමු. විනෝද නොවන බර කල්පනාවේ පසුවන තාපස පිරිසක් බලාපොරොත්තු නොවෙමු. විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයන් විනෝද විය යුතුය. විවේචනශීලී විය යුතුය. ගවේෂණශීලී විය යුතුය. එහෙත් ඒ හැම තැනම සත්‍යගරුක විය යුතුය. යුක්තිගරුක විය යුතුය. බුද්ධිමත් විය යුතුය. ශිෂ්ට විය යුතුය. සභ්‍ය විය යුතුය. සීමාන්තික නොවිය යුතුය.’

මේ ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපති ලෙස කටයුතු කළ වැලිවිටියේ සෝරත හිමියන් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයා සම්බන්ධව තැබූ සටහනකි.

මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර මහතා ද ‘විශ්ව විද්‍යාලයකට එන්නෙ මොකටද’ යන තම කෘතියෙහි විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයා සම්බන්ධව තම අදහස ප්‍රකාශ කර ඇත. සරච්චන්ද්‍ර මහතා ද සඳහන් කරන පරිදි විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයා දේශන ශාලාවට සීමා නොවූ තාර්කික, විචාරශීලි, ගවේෂණශීලී සමාජයට නායකත්වය සැපයිය හැකි පුද්ගලයෙකු බවට පත්විය යුතුය.

ඒ අනුවබ බලන විට රටේ සමස්ත විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියම ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය සම්බන්ධව ඇත්තේ බරපතළ ගැටලුවකි. මන්ද ඒවා උපාධි පිරිනමන මධ්‍යස්ථාන බවට පමණක් පත්ව තිබීමයි. රට පාලනය කරන අයට පමණක් නොව විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලකයන්ටද ඒ පිළිබඳව දැක්මක් ඇති බවක් නම් නොපෙනේ. වත්මන් රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය ඒ සඳහා හොඳම උදාහරණයයි.

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය තුළ අද වන විට නිර්මාණය වී ඇත්තේ සාපේක්ෂව අන් විශ්වවිද්‍යාලවලටත් වඩා කනගාටුදායක තත්ත්වයකි. ඒ සඳහා වත්මන් උපකුලපතිවරයාගේ පරිපාලනය වගකිවයුතු බව රුහුණ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාවගේ අදහසයි.
පසුගිය කාලය තුළ විශ්වවිද්‍යාල ක්ෂේත්‍රයේ පුවත් මවන ස්ථානයක් බවට රුහුණ පත්විය. සුජීව අමරසේන මහාචාර්යවරයා උපකුලපති ධුරයට පත්වූ පසු එලෙස පුවත් වාර්තා වීම ආරම්භ වුණි. එම ඇතැම් පුවත් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයන්ට දැවැන්ත සමාජ විරෝධයක් නිර්මාණය කිරීමට පවා සමත් විය. එහෙත් බොහෝ සිදුවීම් මාධ්‍ය සංදර්ශන බවට මේ වන විට අනාවරණය වී තිබේ.

උපකුලපති ඇතුළු පරිපාලනය නවකවද සිදුවීම් පළිහක් ලෙස යොදාගනිමින් සිසු ක්‍රියාකාරකම් මර්දනය කිරීමට කටයුතු කරමින් ඇත. ඒ සඳහා හොඳම උදාහරණය වන්නේ මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති වෙරංග පුෂ්පික සහ ලේකම් ඉන්දික විදානපතිරණට ජීවිතාන්තය දක්වා ලබාදී ඇති පන්ති තහනමයි. ඒ සඳහා වරද ලෙස දක්වා ඇත්තේ බාහිර පුද්ගලයකු රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය තුළට කැඳවාගෙන පැමිණීමයි.

බාහිර පුද්ගලයෙකු ලෙස දක්වා ඇත්තේ වෙනත් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙකු වන අතර ඔහු පැමිණෙන්නේ මඩකලපුව පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාලය සම්බන්ධව සාකච්ඡා කිරීමටය. එය සිසුන් සතු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියකි. විශ්වවිද්‍යාලය තුළ අධ්‍යයන නිදහස මෙන්ම අනධ්‍යයන කටයුතු සඳහාද නිදහස තිබිය යුතුය. විවිධ සමාජ, ආර්ථික සහ දේශපාලන කරුණු පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් විශ්වවිද්‍යාලය තුළ සිදුවිය යුතුය. එසේ නොමැතිව විශ්වවිද්‍යාලයක අරමුණ වෙත ළඟාවන්නේ කෙසේද? අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති සම්බන්ධව වෙනත් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයකු සම්බන්ධ කරගනිමින් සාකච්ඡාවක් කිරීම නිසා ජීවිතාන්තය දක්වා පන්ති තහනමකට ලක්කිරීම අනුමත කළ හැක්කේ කෙසේද?

අවසාන වර්ෂ තුන තුළ රුහුණ සරසවියේ නිල වශයෙන් පංති තහනම් ඇතුළු මර්දන අවස්ථා 216ක් වාර්තා වී ඇත.

සිරගත කිරීම් 20කි. (මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති ලේකම් ඇතුළුව). ජීවිතාන්තය දක්වා ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කිරීම් 11කි. තාවකාලික ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කිරීම් 24කි.

නේවාසිකාගාර තහනම් 37කි. විනය පරීක්ෂණ 63කි. නඩු පැවරීම් 45කි. නිවෙස්වලට පොලිස් මැදිහත්වීම් 07කි. උපාධි ප්‍රදානෝත්සව තහනම් කිරීම් 09කි.

ශිෂ්‍යයන්ට පන්ති තහනම් ලබාදීම හා ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කිරීම මගින් පමණක් නොව නඩු පැවරීම හරහාද සිසු ක්‍රියාකාරකම් නතර කිරීමට උපකුලපතිවරයා විසින් උත්සාහ දරන ලදි. 1998 වර්ෂයේ ගෙන ආ නවක වද පනත ඒ සඳහා භාවිත කරන බව උපකුලපතිවරයා මාධ්‍යවලට පවසා ඇත. ප්‍රසිද්ධ රූපවාහිනී වැඩසටහනකට පැමිණි උපකුලපතිවරයා කිව්වේ විශ්වවිද්‍යාල අභ්‍යන්තර පාඨමාලාවක් සඳහා මුදල් අය කිරීමට එරෙහි වූ සිසුන්ට නවක වද පනතින් නඩු දැමූ බවයි. ඒ අනුව, නවක වද පනතින් නඩු දැමීමට නවක වද සිදුවීමක් අවශ්‍යම නොවේ. එම පනතට අනුව ඇප ලබාගැනීමට මහාධිකරණයට යා යුතු අතර එවිට මාස ගණනක් සිරගතව සිටිය යුතුය. එලෙස රුහුණ විශ්වවිද්‍යාල ශාස්ත්‍ර පීඨ සිසුහු 19 දෙනෙක් මාස තුනකට ආසන්න කාලයක් සිරගත කර තබන ලදහ. ඔවුන්ට එල්ල කළ චෝදනා වූයේ ශිෂ්‍යයකුට ලිංගික නවක වදය ලබාදුන් බවටයි. පසුව පැමිණි වෛද්‍ය වාර්තා අනුව චෝදනාව එල්ල කළ ශිෂ්‍යයාට ලිංගික නවක වදයක් සිදු නොවූ බවට තහවුරු විය. එම ශිෂ්‍යයාට අධ්‍යයන වරප්‍රසාද ලබා දෙමින් පරිපාලන අතකොළුවක් ලෙස භාවිත කරන බව ශාස්ත්‍ර පීඨ ශිෂ්‍යයන්ගේ අදහසයි.
විශ්වවිද්‍යාලය තුළ කැමරා සවිකිරීම හරහා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාවගේ නිදහස සීමාකර ඇත. ශිෂ්‍ය නේවාසිකාගාර තුළ පවා කැමරා සවිකර ඇත. නේවාසිකාගාර තුළ තම පුද්ගලික ජීවිතය හෝ පවත්වාගැනීමට නොහැකි වන ආකාරයට සීසීටීවී කැමරා සවිකිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක කිසිසේත් අනුමත කළ නොහැක. ශිෂ්‍යාවන්ගේ නේවාසිකාගාර තුළ සීසීටීවී කැමරා සවිකිරීම හරහා ඔවුන් දැඩි පීඩාවකට පත්ව ඇත. ඇතැම් පිරිමි නේවාසිකාගාරවල සිසිටිවි කැමරා සවි කර ඇත්තේ ශබ්ද පටිගත කිරීමේ උපකරණ සමඟිනි. එමගින් ශිෂ්‍යයන්ගේ දෛනික ක්‍රියාකාරීත්වය නිරීක්ෂණය කරමින් ඇත. සිරකඳවුරක් තුළවත් එවැනි තත්ත්වයක් නොමැති බව නම් අප දන්නා සත්‍යයයි.
විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාව තුළ කලා සංස්කෘතික කටයුතු සඳහා සුවිශාල නැඹුරුවක් ඇත. ඒ සඳහා විශ්වවිද්‍යාල තුළ නිර්මාණය වූ අපූරු කලා සංස්කෘතික නිර්මාණ ඇත. රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ ”කැටපත් පවුර” නම් කුරුටු ගී නිර්මාණ පුවරුව රුහුණ විද්‍යාලයීය ප්‍රජාව ඇලුම් කරන ස්ථානයකි. දශක ගණනකට ඉහත සිටි ශිෂ්‍යයන් ද එහි තම නිර්මාණ සටහන් කර තිබුණි.

වත්මන් පරිපාලනය එම ස්ථානය තීන්ත ගා විනාශ කරන ලද්දේ කිසිදු විමසීමකින් තොරවයි. සිසුහු ගී රසවින්දන වැඩසටහන්, සංවාද, චිත්‍රපට සැඳෑවන් වැනි සංස්කෘතික වැඩසටහන් බොහෝමයක් විශ්වවිද්‍යාලය තුළ සංවිධානය කරති. එම වැඩසටහනකදී ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබූ සම්මානලාභී ‘දැවෙන විහගුන්’ චිත්‍රපටය නිල් චිත්‍රපටයක් ලෙස සුජීව අමරසේන උපකුලපතිවරයා සමාජයට හුවා දක්වන ලදි. එමඟින් ශිෂ්‍ය සංගම් විශ්වවිද්‍යාලය තුළ නිල් චිත්‍රපට ප්‍රසිද්ධියේ පෙන්වා ලිංගික අපචාර සිදුකරන බවට මතයක් සමාජගත කිරීම ඔහුගේ උත්සාහය විය.

තවත් විටෙක විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළු වන ශිෂ්‍යාවන්ගෙන් බහුතරයක් දූෂණය වන බවට බරපතළ ප්‍රකාශයක් උපකුලපතිවරයා කළේය. එම ප්‍රකාශය සමස්ත විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාවගේම දෝෂදර්ශනයට භාජනය විය. ජයවර්ධනපුර විශ්වවිශ්වවිද්‍යාල උපකුලපති මහාචාර්ය සුදන්ත ලියනගේ මහතා පැවසූයේ එවැනි ප්‍රකාශ සිදු කරන්නේ මානසික ව්‍යාධියකින් පෙළෙන පුද්ගලයන් බවයි.

තවත් විටෙක උපකුලපතිවරයා පැවසූයේ සිසුන් උපත් පාලන කොපු භාවිත කරන බවත් ඒවා රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය තුළ සොයාගත හැකි බවත් ය. සුජීව අමරසේන මහතා වෛද්‍ය පීඨ මහාචාර්යවරයෙකි. විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් එලෙස උපත් පාලන කොපු භාවිත කිරීම පිළිබඳව ඔහු සතුටු විය යුතුය. විශ්වවිද්‍යාල තුළ අධ්‍යයනය කරන්නේ රටක වැඩිහිටි තරුණ ප්‍රජාවයි. එම නිසා ආදරයේ සහ ලිංගිකත්වයේ නිදහසද විශ්වවිද්‍යාලයේ වැළැක්විය නොහැකිය. උපත් පාලන ක්‍රමවේදයන් එම වයස්වල ශිෂ්‍යයන්ට මහා අරුමයක් නොවේ. ශිෂ්ට සම්පන්න දියුණු සමාජයක ඒ පිළිබඳ ගැටලුවක් නොමැත. එහෙත් එය සුජීව අමරසේන මහතාට මැජික් එකක් වී ඇත. එසේම සාහසික අපරාධයක් වී ඇත. එය අප රටේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් සහ මහාචාර්යවරුන්ගේ චින්තන දුප්පත්කම පිළිබඳ සංකේතයකි.

විශ්වවිද්‍යාලයක් යනු මිලිටරිමය ආයතනයක් නොවේ. රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය තුළට හැඳුනුම්පත පෙන්වා ඇතුළුවී දේශනය අවසන් වූ වහාම විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ඉවත් විය යුතුය. සවස හයෙන් පසු විශ්වවිද්‍යාලය තුළ රැඳී සිටිය නොහැක. සවස හයෙන් පසු නේවාසිකාගාරවලට ශිෂ්‍යයන්ට ඇතුළු විය නොහැක. විශ්වවිද්‍යාලයක රාත්‍රී ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ විෂය බාහිර ක්‍රියාකාරකම් මෙන්ම විෂය මූලික අධ්‍යයන ක්‍රියාකාරකම් විශාල වශයෙන් සංවිධානය වේ. ඒවාට නායකත්වය ලබා දෙන්නේ ශිෂ්‍යයන්මය. ඒ සියල්ල උපකුලපතිවරයා ඇතුළු පරිපාලනයතහනම් කර ඇත. එවැනි සාමූහික ක්‍රියාකාරකම් සංවිධානය කිරීම ජීවිතාන්තය දක්වා පන්ති තහනම් ලබාදීමට තරම් වරදක් බවට පත්ව ඇත. මෙම ක්‍රියා කලාපය යම් මිලිටරිමය ආකෘතියක් දක්වා රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය ගෙනයන වැඩපිළිවෙළකි.

අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය විශ්වවිද්‍යාලය තුළ නිතැතින්ම අවශ්‍ය කාරණයකි. ඒ සඳහා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාව විවිධ ආකෘතීන් තෝරාගනු ලබයි. සාකච්ඡා, පීඨ හමු, බැච් හමු ඒ සඳහා ගොඩනැගුණු ආකෘතීන් වේ. එසේම පත්‍රිකාවක් හෝ පෝස්ටරයක් හරහා ද තම අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාව සතු අයිතියකි. එය මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකමකි. රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය තුළ ප්‍රදර්ශනය කරන පෝස්ටර් ඉරා විසි කරනු ලබයි. විශ්වවිද්‍යාලය ඉදිරිපිට ශිෂ්‍යයන්ට පත්‍රිකාවක් හෝ ලබා දීමට නොහැක. එසේ කළහොත් පොලීසියට පැමිණිලි කෙරේ.

මහා ශිෂ්‍ය සංගම් කාර්යාලය මේ වන විට පරිපාලනය විසින් පවරා ගෙන ඇත. එය දැන් ආරක්ෂක අංශයේ මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස භාවිත කරයි. සිසුන්ගේ සංවිධානය වීමේ අයිතිය අහෝසි කර ඇත්තේ එවැනි ස්ථාන පවා සිසුන්ගෙන් උදුරා ගනිමිනි.

උපකුලපතිවරයා තමන්ට බාධාවක් වන ආචාර්යවරුන්ද ඉක්මනින් විශ්‍රාම ගැන්වීමට කටයුතු කරයි. එසේ නොමැති නම් ආචාර්යවරුන්ට විනය පරීක්ෂණ කිරීමට කටයුතු කරයි. මේ වන විට ආචාර්යවරුන් විශ්‍රාම ගැන්වීම නිසා සුජීව අමරසේන කුලපතිවරයාට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නඩුවක්ද විභාග වෙමින් පවතී. මීට පෙරද සුජීව අමරසේන උපකුලපතිවරයාට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නඩු තීන්දුවක් ලබා දී ඇත. ඒ චින්තක විපුලංග නම් ශිෂ්‍යයකු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ ගොනු කළ පැමිණිල්ලකට අනුවයි. එම ශිෂ්‍යයාගේ චෝදනාව වූයේ සුජීව අමරසේන ආචාර්යවරයා සිතාමතා විභාග අසමත් කරන බවයි. එම නඩුව විභාග කළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ තීන්දුව වූයේ සුජීව අමරසේන ආචාර්යවරයා ළමා රෝග අධ්‍යයන අංශයේ අංශ ප්‍රධාන තනතුරින් ඉවත් කර චින්තක විපුලංග ශිෂ්‍යයාට විභාග කිරීම සඳහා පහසුකම ලබා දෙන ලෙසයි. එපමණක් නොව ලබාදී ඇති පංති තහනම්වලට එරෙහිවද නඩුවක්ද මේ වනවිට අභියාචනාධිකරණයේ විභාග වෙමින් පවතී.

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුන්ට ලබාදී ඇති පංති තහනම් සහ විශ්වවිද්‍යාලයේ ගැටලු සාකච්ඡා කිරීම සඳහා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවේ සභාපතිවරයාද එක්වී රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ නියෝජ්‍ය උපකුලපතිවරයා ද සම්බන්ධ කරගනිමින් ලබා දුන් සාකච්ඡාවකදී විශ්වවිද්‍යාලයේ නියෝජ්‍ය උපකුලපතිවරයා අපහසුතාවට පත් වන අන්දමින් කතාකොට විශ්වවිද්‍යාලයේ කීර්තිනාමයට හානි කළා යැයි චෝදනාව මත හිටපු ශාස්ත්‍ර පීඨයේ සභාපතිගේ විභාග ප්‍රතිඵල තහනම් කොට විනය පරීක්ෂණ කැඳවා ඇත. එම විනය පරීක්ෂණවල අවසානයක් අද වන තුරු නොමැත.

පරිපාලනයට අනුගත නොවන විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාවට විනය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය තුළ මේ වන විට සාමාන්‍ය සිදුවීමකි. විනය ක්‍රියාමාර්ග නොගැනීමට නම් වරද පිළිගනිමින් ප්‍රසිද්ධියේ සමාව ගත යුතු බවට උපකුලපතිවරයා ලිපියකින් දැනුම් දේ. සමාව නොගන්නේ නම් පරීක්ෂණවලින් අනතුරුව දඬුවම් ලබාදෙයි. සමාව ගන්නා දිනයේ දෙමාපියන්ද විශ්වවිද්‍යාලයට කැඳවාගෙන ආ යුතු අතර පීඨයේ සියලු සිසුන් ශාලාවකට කැඳවා ඔවුන් ඉදිරියේ උපකුලපතිවරයා ලියා දෙන වාක්‍යය හඬ නඟා කියවිය යුතුය.

රුහුණු විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා ඇතුළු පරිපාලනයට එරෙහිව ආචාර්යවරුන් මේ වන විට ප්‍රසිද්ධියේ සමාජජාලාවල කරුණු දක්වමින් ඇත. සිසුන් ද විවිධ ක්‍රියාමාර්ග ගනිමින් ඇත. අනධ්‍යයන සේවක සංගමයද වත්මන් උපකුලපතිවරයාට ඇති තම විරෝධය සඳහන් කර මාධ්‍ය නිවේදන පවා නිකුත් කර ඇත. එලෙස සිසු ආචාර්ය අනධ්‍යයන සේවක සියල්ලන්ගේම විරෝධතාවට හා දෝෂ දර්ශනයට ලක්ව ඇති වත්මන් පරිපාලනය සම්බන්ධව තීන්දුවක් ගැනීම ආණ්ඩුවට බාර කටයුත්තකි. මන්ද විශ්වවිද්‍යාල එළිමහන් සිරකඳවුරු බවට පත් නොකර විශ්වවිද්‍යාලය යන වචනයට අර්ථයක් සැපයීම අධ්‍යාපනය සම්බන්ධ බලධාරීන්ගේ වගකීමක් වන බැවිනි. එසේ නොමැති නම් අපගේ විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය තවදුරටත් ඛේදවාචකයක් දක්වා ඇදී යාම වළක්වනු නොහැක. එය තේරුම් ගැනීම සඳහා සරසවි ශිෂ්‍යාගේ කාර්යභාරය සම්බන්ධයෙන් සරච්චන්ද්‍ර මහතා තැබූ සටහනක් මෙලෙස සඳහන් කරමු.

‘ජන නායකයෝ නම් කවරහු ද?ජනනායකයෝ නම් තම තමන්ගේ ක්ෂේත්‍රයේ ස්වාධීනව සිතන්නෝ ක්‍රියා කරන්නෝ වෙති. වැඩිදෙනා අනුන් සිතන්නන් වාලේ සිතති. වැඩිදෙනා අනුන් කරන්නන් වාලේ කරති. එය හැමදෙනා කවුරුන් හෝ අනුගමනය කරන්නට කැමැත්තහු ය. අලුත් මාර්ග සොයා ඉදිරියට ගමන් කරන්නන් සෙස්සන්ට මගපෙන්වන්නන් සමාජයට අවශ්‍ය ය. ඔබ එවැනි නායකයකු කිරීමටය මෙම විශ්වවිද්‍යාලය වෑයම් කරන්නේ.’■

■ අමන්දිකා කුරේ

මේ දිනවල දකින සුපුරුදු දසුනක් වන පෝලිම්වල විශේෂම පෝලිමක් වනුයේ විදෙස්ගත වීමට අපේක්ෂාවෙන් ඊට අදාළ කටයුතු සිදුකරගැනීමට විදේශ සේවා නියුක්ති කාර්යාංශය ඇතුළු ඒ විෂයට අදාළ කාර්යාල ඉදිරිපිට ඇති දිගු පෝලිම් ය. විවිධ අරමුණුවලට විදෙස්ගත වීමට බලාපොරොත්තු වන ශ්‍රී ලාංකිකයන් විශාල සංඛ්‍යාවක් පාන්දර සිට සවස් වන තුරුම එසේ පෝලිම්වල රැඳී සිටින ආකාරය පසුගිය කාලයේ මාධ්‍ය විසින් වාර්තා කර තිබුණි.

ඔක්තෝබර් මාසයේ මුල් සති දෙක ගෙවී යන විට ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය ලබා දෙන ග්‍රීන් කාඩ් ලොතරැයිය සඳහා අයදුම්පත් කැඳවීමද ආරම්භ වූ අතර ඒ සඳහා අවශ්‍ය ඡායාරූප ලබා ගැනීමට ද විවිධ වෘත්තීයවල නිරත අය, විශේෂයෙන් ම තරුණ කණ්ඩායම් ඡායාරූප ශාලාවලට වැඩි වශයෙන් පැමිණුණු බව ද ඒවායේ හිමිකරුවෝ ප්‍රකාශ කරති.
කාන්තාවන් විදෙස්ගත වීමේදී පැවති නීතිරීති ලිහිල් කිරීමක් සම්බන්ධයෙන් අප මීට පෙර වාර්තා කළ අතර විදෙස්ගතවන්නන්ට ආණ්ඩුව උත්තේජකයක් ලබා දී ඇතුවා සේ ය.
මෙලෙස අධික ලෙස පුද්ගලයන් විදෙස්ගත වීමේ ප්‍රවණතාව සම්බන්ධයෙන් සෞඛ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ආයතනය විසින් ”සංක්‍රමණය වීමට අවශ්‍ය ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ සංඛ්‍යාව වැඩි වීම, විශේෂයෙන් ම තරුණයන් හා රජය පිළිබඳ අතෘප්තිමත් වූ ඡන්දදායකයෝ” යන මැයෙන් අදහස් සමීක්ෂණයක් සිදු කර තිබේ.

මෙම සෞඛ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ආයතනය කොළඹ පිහිටා ඇති පර්යේෂණ ආයතනයක් වේ. ඔවුන් මීට පෙරද අදහස් සමීක්ෂණ කිහිපයක්ම කර තිබේ.

ඔවුන් මෙම සමීක්ෂණයෙන් මතු කර ඇති ප්‍රධානම කරුණ වන්නේ විදෙස්ගත වීමේ අපේක්ෂාවෙන් සිටින අයවලුන් අතරින් සංක්‍රමණය වීමටම කැමති අයගේ දත්තයි.
මෙම සමීක්ෂණයේ පෙන්වා දෙන අන්දමට ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් 27%ක් වෙනත් රටකට සංක්‍රමණය වීමට අවස්ථාවක් තිබේ නම් සංක්‍රමණයට වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිති. මුළු ජනතාවගෙන් ම 27%ක් සංක්‍රමණය වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටීම ඉතා විශාල අර්බුදයකට මග කියන්නකි. ඔවුන් පෙන්වා දෙන අන්දමට තරුණයන්, විශේෂයෙන් ම උසස් අධ්‍යාපනය හදාරා ඇති ජනතාව මෙලෙස සංක්‍රමණයට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටීම යනු බුද්ධි ගලනයේ පෙරනිමිති ය. බුද්ධිමතුන්, හා වෘත්තිකයන් රට හැර යාමෙන් පැහැදිලිවම රජය සමාජ අර්බුදයකට තල්ලු වීමක් සිදුවේ. එය ආර්ථිකයට ද බලපෑමකි.
මෙලෙස වෙනත් රටකට සංක්‍රමණය වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින අයගෙන් පිරිමින් 20%ක් හා කාන්තාවෝ 12%ක් මේ වන විටත් සංක්‍රමණය වීමට සූදානම් වෙමින් සිටිති. සංක්‍රමණය වීමට සැලසුම් කරන ප්‍රමාණය පිරිමි 24%ක් හා කාන්තාවෝ 22%ක් සිටිති.
සෞඛ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ආයතනය පෙන්වා දෙන්නේ පසුගිය වසර 3-5 ඇතුළත කාලයට වඩා මේ වන විට සංක්‍රමණය වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින පිරිස දෙගුණයක් පමණ වී ඇති බවයි.

සංක්‍රමණය වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින පිරිසගෙන් මේ වන විටත් යාමට සූදානම් වෙමින් සිටින අයගෙන් 29%ක්ම උපාධිය හෝ ඊට ඉහළ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් සහිත පිරිස් වේ.

මෙම සමීක්ෂණයෙන් පෙන්වා දෙන විශේෂිතම කරුණ වන්නේ පසුගිය 2019 ජනාධිපතිවරණයේදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා වෙනුවෙන් සිය ඡන්දය භාවිත කළ, දැනට ඒ සම්බන්ධයෙන් කළකිරී සිටින බහුතරයක් ඡන්දදායකයන් එලෙස සංක්‍රමණය වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින බවයි.

දැනට විදෙස්ගත වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින පුද්ගලයන් කීපදෙනෙකුගෙන් ම අප ඊට අදාළ හේතු විමසා සිටියෙමු. තරුණ පිරිස්වල වැඩි අදහස් වන්නේ ආනයන සීමා කිරීම් හා භාණ්ඩ මිල අධික වීමත් සමග තමාට අවශ්‍ය ජීවිතය මෙරටදී ගතකිරීමට නොලැබෙන බැවින් ඔවුන් විදෙස්ගත වීමට බලාපොරොත්තු වන බවයි. දැනට පෞද්ගලික ආයතනයකක ගණකාධිකරණ නිලධාරියෙකු වශයෙන් සේවය කරන අයෙක් අප සමග මෙලෙස අදහස් පළකළේ ය.

”මම විවාහ වුණේ මීට වසර දෙකකට පෙර. දැන් අපට දරුවෙක් ඉන්නවා. මම සහ මගේ බිරිඳ උපාධිධාරීන් වගේම අපට වෙනත් වෘත්තීය සුදුසුකම් සපුරලා තියෙනවා. මේ වෙනකොට අපි ජීවත් වීමට සුදුසු පරිසරයක් සහිත රටකට පදිංචියට යන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මේ රට දැන් ජීවත් වෙන්න සුදුසු රටක් නෙවෙයි. අත්‍යවශ්‍ය බඩුවක්වත් ගන්න විදිහක් නෑ. අනෙක් අතට භාණ්ඩ ගොඩක් ආනයනය කරන එක නවත්වලා තියෙනවා. මේ අර්බුදයෙන් ළඟකදී නම් ලංකාවට ගොඩ එන්න ලැබෙන්නේ නෑ. අපි වෙනත් රටකට ගියාට පස්සෙ අඩුගානෙ අපට අවශ්‍ය භාණ්ඩයක්වත් සල්ලි දීලා ගන්න නිදහසක් ලැබෙයිනෙ. දැන් එහෙම යනවා හැර වෙන විකල්පයක් නෑ පේන තෙක් මානයක”

මෙලෙස ලාංකිකයන් විදෙස්ගත වීමේ හා වෙනත් රටවලට සංක්‍රමණය වීම පිළිබඳව ජාතික ජන බලවේගයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය මුහුණු පොතේ සටහනක් තබා තිබූ අතර එහි උපුටා ගැනීමක් පහතින් දැක්වේ.

”මෑතක දී මට මගේ යාළුවෙක් සංක්‍රමණ සම්බන්ධ උපදේශන සේවාවකට අදාළ දැන්වීමක් පෙන්නුවා. දැන්වීමේ සරලව සඳහන් වුණේ, ”ඔබට කැනඩාවට සංක්‍රමණය කරන්න හේතු මිලියන 6.9ක් අපි සතුව තිබෙනවා” යන්නයි. මේක කෙතරම් දරුණු ප්‍රකාශයක් ද කියලා මට හිතුණා. නමුත් ඇත්තටම මේ ප්‍රකාශයෙන් පිළිබිඹු වෙන්නේ මිනිස්සුන්ගේ සිතුම් පැතුම් යම් වෙනසකට ලක් වී ඇති ආකාරයයි. විදේශ ගමන් බලපත්‍ර කාර්යාලය ඉදිරිපිට ඇති ඉතා දිගු පෝලිම්වල පින්තූර අපිට මෑතක දී දැක ගන්නට ලැබුණා. රටින් පිටවීම සඳහා විමසීම් හා අයැදුම්පත් ප්‍රමාණයේ ශීඝ්‍ර වැඩි වීමක් පෙන්නුම් කරන බව සංක්‍රමණ උපදේශකවරු වාර්තා කර තිබෙනවා. විශ්වවිද්‍යාලවල මාගේ මිත්‍රයන් පවසන්නේ විදෙස් විශ්වවිද්‍යාලවල අධ්‍යාපන අවස්ථා සොයන සහ විදෙස් රැකියාවලට යන ශිෂ්‍යයන් වෙනුවෙන් ඔවුන් ලියා දෙන යොමු ලිපි (රෙෆරන්ස් ලෙටර්ස්) ගණනේ ද විශාල වැඩි වීමක් දක්නට ලැබෙන බව යි. මේ සෑම දෙයකින් ම පෙන්නුම් කරන්නේ විශේෂයෙන් තරුණ ප්‍රජාව අතර මේ රටේ අනාගතය ගැන බලාපොරොත්තු විරහිත ස්වභාවයක් සහ අපේක්ෂාභංගත්වයක් ඇති වී ඇති බව යි.

පසුගිය ජනාධිපතිවරණ සහ මහමැතිවරණ ව්‍යාපාරවලදී පොදුජන පෙරමුණට ලබා දුන් දැවැන්ත සහයෝගයට සහ ඉන් පසුව රට පුරා පැතිරුණු විශාල උද්යෝගයට දැඩි ප්‍රතිවිරුද්ධතාවක් මේ තත්වයෙන් සනිටුහන් කරනවා. මුළු රට ම මේ මොහොතේ මුහුණ පා ඇති සියලු ප්‍රශ්න කොවිඩ්-19 පිට පටවන්න ආණ්ඩුව කැමති වුවත්, එය ඇත්ත නොවෙයි. ගොවි සටනවත් ගුරු සටනවත් කොවිඩ්-19 වසංගතය නිසා ඇති වූවක් නොව, පළමුවැන්න මෝඩ ප්‍රතිපත්ති තීරණවල ප්‍රතිඵලයක් වන අතර දෙවැන්න ආණ්ඩුව විසින් වෘත්තිය සමිති ක්‍රියාකාරකම්වලට කරන ලද ද්වේෂසහගත සහ අදක්ෂ ප්‍රතිචාර නිසා තවත් ඉස්මතු වුණු වසර ගණනාවක් තිස්සේ නොසලකා හැර ඇති ගැටලුවක ප්‍රතිඵලයයි.
විදෙස් ගමන් බලපත්‍ර කාර්යාලය පිටත ඇති දිගු පෝලිම් එක් තනි ප්‍රශ්නයක ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. රට මුහුණ දී ඇති බහුවිධ අර්බුදවලට විසඳුම් සෙවීමට මෙරට දේශපාලන නායකත්වය සතු හැකියාව පිළිබඳව කිසිදු විශ්වාසයක් නොමැති වීම මේ පෝලිම් පිටුපස ඇති ප්‍රධාන හේතුවකි. සංක්‍රමණය වෙන්න තීරණය කරලා තියෙන බහුතරයක් දෙනා අරන් තියෙන්නේ අවිනිශ්චිත අවදානම් පියවරක්. බහුතරයක් දෙනා සංක්‍රමණය වන්නේ රැකියා තත්ත්වය, ආරක්ෂාව හෝ උදව් උපකාර පිළිබඳ කිසිදු සහතිකයක් නොමැතිවයි. අද ලෝකය පුරා සංක්‍රමණ-විරෝධී හැඟීම් ප්‍රබල වෙලා තියෙනවා. තනියම නොදන්න රටක මෙවැනි අවදානම් තත්ත්වවලට දැන දැනම මුහුණදීමට මිනිස්සු තවමත් සැදී පැහැදී සිටීම ම රට පිළිබඳ ඔවුන්ගේ සිත් තුළ මෙතෙක් ගොඩ නැගී තිබූ මුලාව පිළිබඳව හොඳින් පැහැදිලි කරනවා.”■