රජය විසින් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර ඇති ත්‍රස්තවාදයෙන් රාජ්‍යය ආරක්ෂා කරගැනීමේ පනත් කෙටුම්පත (පීඑස්ටීඒ), එය සකස් කිරීමට රජය විසින් පත්කරන ලද කමිටුව එකඟවූ කාරණාවලට වෙනස්ව නැවත සකස් කර ඇතැයි ජනාධිපති නීතිඥ සාලිය පීරිස් ප්‍රකාශ කරයි.
ඔහු මේ බව ප්‍රකාශ කරන්නේ, එම කාරක සභාවේ සභාපති ජනාධිපති නීතිඥ රියෙන්සි අර්සකුලරත්නට 2026 ඔක්තා්බර් 6 වැනිදා යවන ලිපියක් මගිනි.ඔම ලිපියෙන් ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ, කමිටුව එකඟවූ කරුණු කමිටුවටද නොදන්වා, කිසිවකුගේ වුවමනාව මත වෙනස් කර ඇති බව පෙනෙන බවයි.
මෙම වෙනස්කම් පිළිබඳව සලකා බැලීම සඳහා හැකි ඉක්මනින් කමිටුවේ රැස්වීමක් කැඳවන ලෙසත්, මෙම වෙනස්කම් සිදු කළේ කෙසේද සහ කාගේ උපදෙස් මතද යන්න පිළිබඳව අධිකරණ හා ජාතික ඒකාබද්ධතා අමාත්‍යාංශයෙන් සහ නීති කෙටුම්පත් සම්පාදකගෙන් පැහැදිලි කිරීමක් ලබා ගන්නා ලෙසත් සාලිය පීරිස් මහතා සිය ලිපිය මගින් කමිටුවේ සභාපතිවරයාගෙන් ඉල්ලා ඇත.
සාලිය පීරිස් මහතා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් යවන ලද ලිපියේ සම්පූර්ණ සිංහල පරිවර්තනය පහත පළවෙයි.
රියන්සි අර්සකුලරත්න මහතා, ජනාධිපති නීතිඥ
සභාපති
රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදයෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳ කමිටුව.
ගරු සභාපතිතුමනි,
රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදයෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ පනත් කෙටුම්පත – පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට පෙර කාරක සභාවේ කෙටුම්පතට සිදුකර ඇති වෙනස්කම්
දැන් ගැසට් පත්‍රයේ (2026 සැප්තැම්බර් 18 වැනි දින II වැනි කොටස, 2026 සැප්තැම්බර් 22 වැනි දින නිකුත් කරන ලද අතිරේකය; L.D. – O 37/2026) ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳව මගේ දැඩි කනස්සල්ල සටහන් කිරීම සඳහා කමිටුවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස මම මෙසේ ලියා දක්වමි.
ඔබ දන්නා පරිදි, මම කමිටුවේ ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේ නියෝජිතයන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙක් වූයෙමි. කමිටුව වාර්තාව පිළිබඳව සාකච්ඡා කළ අවස්ථාවේදී, කරුණු තුනක් එනම්, ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ අර්ථ නිරූපණය, පරිපාලනමය රඳවා තබා ගැනීම සහ සංවිධාන තහනම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මම බහුතර මතයෙන් විරුද්ධ වී මගේ අදහස ප්‍රකාශ කළෙමි. කමිටුවේ වාර්තාව හෝ මගේ විරුද්ධත්වය ප්‍රසිද්ධියට පත් කර නොමැත.
මම ගැසට් කරන ලද පනත් කෙටුම්පතේ වගන්ති කමිටුව විසින් අනුමත කරන ලද කෙටුම්පත සමඟ සංසන්දනය කළෙමි. කමිටුව විසින් තීරණය කරන ලද කරුණුවලින් ප්‍රධාන වෙනස්කම් කිහිපයක් සිදුකර ඇති බව මට පෙනී යයි. මගේ දැනගැනීමට අනුව, පනත් කෙටුම්පත ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට පෙර මෙම කිසිදු වෙනස්කමක් නැවත කමිටුව වෙත යොමු කර නොමැති අතර, එහි සභාපතිවරයාගේ හෝ සාමාජිකයන්ගේ අවධානයට යොමු කර ද නොමැත. ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ පනත් කෙටුම්පතෙන් කමිටුවේ වාර්තාව පිළබිඹු වන බවයි.
ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද ත්‍රස්ත විරෝධී නීතියක පදනම ලෙස තමන්ගේ කාර්යභාරය මහජනතාව හමුවේ ඉදිරිපත් කරනු ලබන කමිටුවකට, සාකච්ඡා කිරීමකින් තොරව තම සැලකිලිමත් තීරණයන්හි ප්‍රතිපත්තිමය කරුණු වෙනස් කරනු නොලබනු ඇතැයි සාධාරණ බලාපොරොත්තුවක් ඇත.
මගේ ප්‍රධානතම කනස්සල්ල වන්නේ මෙම වෙනස්කම් එකම දිශාවකට ගමන් කිරීමයි: එනම්, සැලකිය යුතු සෑම වෙනස්කමක්ම අත්අඩංගුවට ගැනීමේදී සහ රඳවා තබා ගැනීමේදී අධිකරණ පාලනය අඩු කිරීම හෝ පුද්ගල නිදහස අහිමි කරමින් විධායක බලය පුළුල් කිරීමයි.
1979 අංක 48 දරන ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ (තාවකාලික විධිවිධාන) පනත සම්බන්ධයෙන් දිගු කලක් තිස්සේ පැවැති විවේචනවලට පිළිතුරු සැපයීම සඳහා කමිටුවේ කෙටුම්පත ඉතා පරෙස්සමෙන් සමබර කර තිබුණි. මාගේ අදහසට අනුව ගැසට් කරන ලද පනත් කෙටුම්පත මගින් එම සමබරතාවයෙන් කොටසක් නැති කර දමයි.
ප්‍රධාන කරුණු පහත පරිදි වේ:
අනිවාර්ය රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීම.
අපගේ කෙටුම්පතේ 26(3)(බී) වගන්තිය යටතේ, රඳවා තබා ගැනීමේ නියෝගයක් ඉදිරිපත් නොකළ අවස්ථාවක, මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකුට සැකකරුවෙකු රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කළ හැකි වූයේ ස්ථානාධිපතිවරයාගේ ඉල්ලීමක් මත සහ සාධාරණ හේතු පවතින බවට සෑහීමකට පත්වීමෙන් පසුව පමණි. එසේ නොමැති නම්, මහේස්ත්‍රාත්වරයාට සැකකරු ඇප මත මුදා හැරීමට හැකියාව තිබුණි.
පනත් කෙටුම්පත මගින් දැන් නියම කරන්නේ මහේස්ත්‍රාත්වරයා විසින් සැකකරු රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත ”කළ යුතුය” යන්නයි. ඉල්ලීම, සාධාරණ හේතු පැවැතීමේ සීමාව සහ ඇප කොන්දේසිය යන සියල්ල ඉවත් කර ඇත. ඒ අනුව අත්අඩංගුවට ගත් තැනැත්තෙකු ප්‍රථමයෙන් ඉදිරිපත් කරනු ලබන අධිකරණ නිලධාරියා (මහේස්ත්‍රාත්) විධිමත් කාර්යභාරයකට පමණක් සීමා වන අතර, පීඑස්ටීඒ (රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදයෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ පනත) යටතේ ඉදිරිපත් කරනු ලබන සැකකරුවෙකුට එරෙහිව කරුණු ඉතා ස්වල්පයක් තිබුණද හෝ කිසිදු කරුණක් නොතිබුණද, ඔහුව හෝ ඇයව රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීමට එම නිලධාරියාට සිදුවනු ඇත.
මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 13(2) වගන්තිය සමඟ නොගැළපෙන අතර, එම වගන්තියේ අරමුණ වන්නේ අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු නිදහස අහිමි කිරීම අධිකරණ තීරණයක් මත සිදුවිය යුතු බවයි.
ඇප ලබා දීම මහාධිකරණයට පමණක් සීමා කිරීම.
නව 29(1) වගන්තිය මගින් රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කර සිටින සැකකරුවෙකුට ඇප ලබා දීමේ බලය මහාධිකරණයට පමණක් පවරා ඇත. ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඬුවම් ලැබිය හැකි වරදවල් සඳහා ඇප ලබා දිය හැක්කේ ”විශේෂිත කරුණු යටතේ” පමණි.
අනිවාර්ය රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීම සමඟ මෙය එකට ගත් කල, එහි අර්ථය වන්නේ සැකකරුවෙකුට එරෙහිව ඇති කරුණු කොතරම් අල්ප වුවද, ඔහුව සාමාන්‍ය පටිපාටියක් ලෙස රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කරනු ලබන අතර, ඉන්පසු මුදා හැරීම ලබා ගැනීම සඳහා උසස් අධිකරණයකට ගොස් ඉහළ මට්ටමක කරුණු තහවුරු කිරීමට සිදුවන බවයි.
පහසුකම් අඩු සැකකරුවන්ට සහ පළාතක මධ්‍යයෙන් බැහැරව සිටින අයට, වියදම සහ දුර යන දෙඅංශයෙන්ම, මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට වඩා මහාධිකරණය වෙත ළඟාවීම ඉතා අපහසුය. ප්‍රායෝගිකව, වසරක් දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීම සුවිශේෂී තත්ත්වයක් වෙනුවට සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවට පත්විය හැකිය. දැනට පීටීඒ (ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත) යටතේ සිදුවෙමින් පවතින අහිතකර ප්‍රතිවිපාකම මෙයින්ද තවදුරටත් සිදුවනු ඇත.
රඳවා තබා ගැනීම දීර්ඝ කිරීම.
28 වගන්තිය මගින්, දැනට තිබෙන මුල් මාස දෙකට පසුව රඳවා තබා ගැනීම සඳහා මහේස්ත්‍රාත්වරයාගෙන් අනුමැතිය ලබා ගැනීමේ අවශ්‍යතාව ඉවත් කර ඇත. එම අනුමැතිය නීතිපතිවරයා හරහා යොමු කරන ඉල්ලීමක් මත මහාධිකරණය වෙත පවරා ඇත. උසස් අධිකරණයකින් සමාලෝචනය කිරීම ආරක්ෂණ පියවරක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකි බව මම පිළිගනිමි.
කෙසේ වෙතත්, රඳවා ගනු ලැබූ තැනැත්තා සමඟ සෘජු හා තිරසාර සබඳතාවක් පැවැත්වූ නිලධාරියා මහේස්ත්‍රාත්වරයා වූ අතර, පනත් කෙටුම්පත මගින් තවත් විධායක පෙරනයක් ද එකතු කර ඇත. අභිප්‍රාය කුමක් වුවත්, මෙහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ රඳවා ගනු ලැබූ තැනැත්තාට සමීපතම අධිකරණයෙන් දිගින් දිගටම රඳවා තබා ගැනීම නිරීක්ෂණය කිරීමේ බලය ඉවත් කිරීමයි.
සීමා කිරීමේ නියෝග.
අපගේ කෙටුම්පතේ 60(5)(සී) වගන්තිය මගින් සෑම සීමා කිරීමේ නියෝගයක්ම, බලපෑමට ලක්වූ තැනැත්තාගේ ඉල්ලීම මත මහේස්ත්‍රාත්වරයාගේ සමාලෝචනයට යටත් කර තිබුණි. එය 60(7) වගන්තිය යටතේ පමණක් කෙරෙන සමාලෝචනයකින්, එනම් මහාධිකරණයේ හෝ අභියාචනාධිකරණයේ ප්‍රතිශෝධන හෝ අධිකරණ සමාලෝචන (න්‍මාසජස්ක ඍැඩසැඅ) මාර්ගයෙන් කෙරෙන සමාලෝචනයකින් ලෙස වෙනස් කර ඇත. වරකට මාස තුනක් දක්වා තම ගමනාගමනය සහ ආශ්‍රය සීමා කරනු ලබන තැනැත්තෙකුට ඉතිරි වන්නේ අධික වියදම් සහිත සහ ප්‍රමාද වන නීතිමය පිළියමක් පමණි.
ඊට අමතරව, 60(3)(සී) වගන්තියෙන් ”නිශ්චිත” යන වචනය ඉවත් කර ඇත. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, සන්නිවේදනය සීමා කළ හැකි තැනැත්තන් කවුරුන්ද යන්න නියෝගයෙහි තවදුරටත් හඳුනාගෙන තිබීම අවශ්‍ය නොවේ.
තහනම් කිරීම.
59 වගන්තිය යටතේ අපගේ කෙටුම්පත මගින් අමාත්‍යවරයාට විශ්වාස කිරීමට සාධාරණ හේතු තිබීම අවශ්‍ය වූ අතර, නියෝගය නිකුත් කිරීම ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා තිබුණි. නැවත සලකා බැලීම අමාත්‍යවරයා සතුවිය. පනත් කෙටුම්පත මගින් විශ්වාසය තැබීම සහ නැවත සලකා බැලීම යන දෙකම ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා ඇත. වෙනම බලධාරීන් දෙදෙනෙකුගේ අභ්‍යන්තර පරීක්ෂාව නැති වී ගොස් ඇති අතර, නියෝගය නිකුත් කරන තැනැත්තාම දැන් එය නැවත සලකා බලයි.
වරදවල් පුළුල් කිරීම සහ වගකීමෙන් නිදහස් වීම (Immunity).
16 වගන්තිය මගින් දැන් පනත යටතේ සාදන ලද ඕනෑම රෙගුලාසියක්, උපදෙසක්, නියෝගයක් හෝ මෙහෙයවීමක් චේතනාන්විතව උල්ලංඝනය කිරීම වරදක් බවට පත් කර ඇති අතර, ඒ අනුව අනුබද්ධ ව්‍යවස්ථාපිත සහ විධායක මෙහෙයවීම් මගින් අපරාධ වගකීම් නිර්මාණය කළ හැකිය. 66(2) වගන්තිය මගින් නිලධාරීන්ගේ සද්භාවයෙන් කෙරෙන ක්‍රියාවන් සඳහා වන නිදහස් කිරීම්, 51 වගන්තිය යටතේ රැස්වීම්, පෙරහැර සහ එකතු වීම් සීමා කරමින් පොලිසිය නිකුත් කරන උපදෙස් ඇතුළත් ”මෙහෙයවීම්” යටතේ කරනු ලබන ක්‍රියාවන්ටද පුළුල් කර ඇත. ”නිශ්චිත තැනැත්තා” යන්නෙහි අර්ථ නිරූපණය ද පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් ඇතුළත් වන පරිදි පුළුල් කර ඇත. මෙය අනෙක් අතට ”රහස්‍ය තොරතුරු” යන්නෙහි අර්ථය සහ 8(2) වගන්තියේ වරදෙහි බලපෑම පුළුල් කරයි.
නීති උපදෙස්.
11(1)(ඩී) වගන්තිය ”අධිකරණ හෝ පරිපාලන කටයුතුවලදී භාවිත වන නීති උපදෙස් හෝ නියෝජනය” ලෙස නැවත සකස් කිරීම, නීති උපදෙස් ආරක්ෂා වන්නේ ඒවා නෛතික කටයුතුවලදී භාවිත වන විට පමණක් ලෙස අර්ථ නිරූපණය විය හැකිය. එමගින් අධීක්ෂණ හා නීතිඥ සංගමයේ සාමාජිකයින් විසින් කරනු ලබන උපදේශන කටයුතු මෙම ආරක්ෂාවෙන් පිටත තබනු ඇත.
මෙම තත්ත්වයන් යටතේ, මෙම වෙනස්කම් පිළිබඳව සලකා බැලීම සඳහා හැකි ඉක්මනින් කමිටුවේ රැස්වීමක් කැඳවන ලෙස මම ගෞරවයෙන් ඉල්ලා සිටිමි. මෙම වෙනස්කම් සිදු කළේ කෙසේද සහ කාගේ උපදෙස් මතද යන්න පිළිබඳව අධිකරණ හා ජාතික ඒකාබද්ධතා අමාත්‍යාංශයෙන් සහ නීති කෙටුම්පත් සම්පාදකගෙන් පැහැදිලි කිරීමක් ලබා ගන්නා ලෙසද මම කාරක සභාවෙන් ඉල්ලා සිටිමි. අවසාන වශයෙන්, කාරක සභා අවස්ථාවේදී සංශෝධන මගින් මෙම කරුණු විසඳා ගත හැකි වන පරිදි කමිටුවේ ස්ථාවරය අමාත්‍යවරයා වෙත නිල වශයෙන් දැනුම් දීමට සලකා බලන ලෙස මම ඉල්ලා සිටිමි.
පනත් කෙටුම්පත අභියෝගයට ලක් කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 121 වගන්තිය යටතේ පවතින සීමිත කාලය සලකා බලමින්, මෙය අත්‍යවශ්‍ය කරුණක් ලෙස සලකන්නේ නම් මම කෘතඥ වෙමි.
ස්තූතියි, විශ්වාසි, සාලිය පීරිස්, ජනාධිපති නීතිඥ
