අවන්ත ආටිගල, ලංකාවේ සුප්රකට කාටුන් ශිල්පියෙකි. බොහෝ දෙනාගේ පැසසුමට ලක්වුණු අඳින්නෙකි. එමෙන්ම, බොහෝ වර සම්මානයට පාත්වූවෙකි.
අවන්ත කාටුන් එකක් හැටියට දකින්නේ මොකක්ද?
මේකත් දෘශ්ය කලාවේම එක අංගයක් නියෝජනය කරනවා. කලාවේ තියෙන සියලු ලක්ෂණ කාටුන්වලටත් අදාළ වෙනවා. දේශපාලනික, සදාචාරාත්මක, දේශපාලනික කරුණු පාඨකයෝ කාටුන්එකකින් බලාපොරොත්තු වෙනවා. කාටුන් එකකත් ඒ කලාත්මක සත්යයන් තිබිය යුතුයි කියලා රසවිඳින්නෝ සහ පාඨකයො බලාපොරොත්තු වෙනවා.
කාටුන් එකක් සාමාන්ය දෘශ්ය කලා පින්තාරුවකින් වෙනස්වෙන්නේ කොහොමද?
සමහරු කියනවා ආකෘතිය විතරයි වැදගත්, අන්තර්ගතය වැදගත් නැහැ කියලා. නමුත් මම හිතන්නේ අන්තර්ගතය ආකෘතියට වඩා වැදගත් කියලා. ඒක ඒ විදියටම කාටුන්එකකටත් අදාළ වෙනවා. කාටුන් එකක් අඳින්නෙ කොහොමද කියන ආකෘතිය වගේම, ඒකේ දේශපාලනය මොකක්ද කියන එකත් බොහොම වැදගත්. කාටුන්වල දේශපාලනය වැඩියි, ඒවායේ තියෙන්න ඕනෑ සැර බාල සාමාන්ය හාස්යජනක දේයි කියලා කියනවා මම අහලා තියෙනවා. නමුත් මම හිතන්නේ අනිකුත් කලාවන් වගේම කාටුන් දේශපාලනිකයි, දේශපාලනික විය යුතුයි.
කාටුන් ශිල්පීන්ට දෘශ්යමය වහයෙන් සීමාවනුත් පැනවෙනවා නේද?
ඔව්, සමහර සංකීර්ණ දේශපාලන විශ්ලේෂණයන් වගේ දේවල් සරල කරලා පාඨකයාට වටහාගන්න ඉදිරිපත් කරන්න වෙනවා. සරල කිරීම නිසා තමයි පුවත්පත් කලාවක් විදියට ඒක මිනිස්සු අතරට ගිහිල්ලා තියෙන්නේ. සංකීර්ණ කරන්න ගියොත් අපි යවන පණිවිඩය ජනතාව අතරට යන්නේ නැහැ.
ඒකේ පරස්පරයකුත් තියෙනවා. සමහර දේශපාලන කාරණා සරල විදියට දෙන්න ගියාම ඒ සිද්ධියේ තියෙන බරපතළකම අපිට අතෑරෙනවා. වර්තමාන ජාත්යන්තර හා ලංකාවේ දේශපාලන ආර්ථික අර්බුද, ගැටුම්, යුද්ධ කාටුන් එකකින් ඒ විදියටම කියන්න අමාරුබවක් තියෙනවා. නමුත් අපි උත්සාහ කරන්න ඕන සමස්ත සිද්ධියම සංයුක්ත කරලා අඳින්න.
කාටුන් එකක් කොහොමටත් ඒ මොහොතේ තියෙන තත්වයන් එක්ක ගළපාගන්න වෙනවා නේද?
අපි කාටුන් අඳින්නේ අද නිවුස් එක බලලා හෙට පත්තරේටනේ. ප්රසිද්ධ කතාවක් තියෙනවා, කාටුන් ශිල්පීන්ට ප්රවෘත්ති නිර්මාණය කරන්න බැහැ කියලා. විවිධ මාධ්ය හරහා ලැබෙන පුවත් ජනතාවට පහසුවෙන් දිරවාගන්න පුළුවන් වෙන විදියට, සමහර විට අපේ අර්ථකථනයකුත් විචාරයකුත් ඒකට එකතු කරලා අපි ඉදිරිපත් කරනවා. මොන භාෂාවෙන් ප්රවෘත්ති ලැබුණත් අපට පුළුවන් ඒක කාටුන් හරහා සියලු භාෂාවල ජනතාවට දෙන්න. ඒවගේ දේවල්වලට සමාන ප්රතිචාර දක්වනවා විවිධ ජාතීන්වල ජනතාව.
පාඨකයා කොයිතරම් සූදානම් වෙලා ඉන්නවාද කාටුන් එකක් රසවිඳින්න?
ඉහළ මට්ටමේ නොවුණත් යම්කිසි දැනුවත්භාවයක් පාඨකයාට තියෙන්න ඕනෑ. කාටුන්වල මූලිකම අංගයක් වන්නේ සංකේත. ගොඩක් වෙලාවට අපි ඇමරිකාව අඳිනවා අංකල් සෑම් දාලා. ඒක නොදන්න කෙනකුට මේ අමෙරිකාවයි කියලා තේරෙන්නේ නැහැ. සංකේත වුණත් හැමෝටම තේරුම්ගන්න පුළුවන් මට්ටමකට ගෙනෙනවා නම් තමා හොඳම, අනවශ්ය තරම් සංකේත යොදාගෙන කාටුන් එක සංකීර්ණ කරනවාට වඩා.
ලංකාවේ එවැනි සංකේත, අපේ හිටපු ප්රවීණ කාටුන් ශිල්පියෝ ඇඳලා ඇඳලාම ජනතාවට සංජානනය කරන්න පුළුවන් විදියට නිර්මාණය කරපුවා.
කාටුන් ශිල්පියාට යම් දේශපාලන දැනුමක් තියෙන්න ඕනෑනේ. කොහෙන්ද හොයාගන්නේ දේශපාලන දැනුම?
ඒක සමාජයෙන්ම ආ එකක්. මම කුඩා කාලයේදී මගේ වැඩිමහල් සහෝදරයායි සහෝදරියයි විවිධ පුවත්පත් සඟරා ගෙදරට ගෙනෙනවා. 80 දශකයේ තමයි මම ඉපදුණේ. ඒ මුල් කාලයේ රාවය සඟරා පවා මට නොතේරුණත් මම පෙරළලා බලලා තියෙනවා. දිවයින, අයිලන්ඩ් පුවත්පත්, කල්පනා, මනහර වගේ සඟරා ගෙදරට ගෙනාවාම නොතේරුණත් මම පෙරළලා බලනවා, කියවනවා. තාමත් මට මතක තියෙනවා, සමහර කාටුන්වල තිබුණු රූප. එකක් කිව්වොත්, මනුස්සයෙක් නාගයෙක් වගේ ස්වරූපය තියෙන පෑනකින් පොතක් ලියනවා, ඒ මනුස්සයා තීන්ත ගන්නේ මිනී ඔළුවක ස්වරූපය තියෙන තීන්ත භාජනයකින්. නයාගේ දළවලින් තමයි පොත්වල ලියන්නේ. සාතන් කියලා ගහලා තියෙනවා උඩින්. පස්සේ තමයි දන්නේ, ඒක ඉරාන කාටුන් එකක්, සලමන් රුෂ්ඩිගේ සැටනික් වර්සස් කියන පොතට විරුද්ධව ඇඳපු එකක්.
තව එකක් දිවයින කොම්පැනියෙන් ගහපු විදුසර පත්තරේ. ඒකේ ඇඳපු දර්ශන කරුණාතිලකගේ කාටුන් මේ කලාව ගැන ආකර්ෂණය වෙන්නත්, මේ කලාව ගැන හොයන්නත් මට බලපෑවා. එකපාරට පණිවිඩේ දෙන්නේ නැහැ, අපි ටිකක් කල්පනා කළාම තමයි දර්ශනගේ කාටුන්වල හාස්යය එන්නේ. අනෙක් එක්කෙනා විදුසරේ සුදීප පූර්ණජිත්. ඔහු දෙහිවල දුම්රිය ස්ථානයේදී පිපිරුණ බෝම්බයෙන් මැරුණා ඒ දවස්වල. ඒ වගේම ලක්බිම පත්තරේ විනී හෙට්ටිගොඩගේ කාටුන්. කාටුන් බලන්නමත් අපි ලක්බිම අරගෙන තියෙනවා ඒ දවස්වල. මොකක් හරි දේශපාලන දැනුමක් ගත්තා නම්, ඔය විදියට පුවත්පත් හරහා සහ කියවීමෙන් තමා ගත්තේ. පුවත්පත්වල ඒ සංස්කෘතිය දැකලා තමයි කාටුන් ශිල්පියෙක් වෙන්න ආකර්ෂණය වුණේ.
පුවත්පතක කාටුන් ශිල්පියා අඳින දෙයින් ඔහු දේශපාලන පරීක්ෂාවකටත් ලක්වෙනවා. ඒ නිසා ශිල්පියාට දේශපාලන අදහසක් තියෙන්න ඕනෑවෙනවා. අවන්ත කොහොමද මේ දේශපාලන දැක්ම එකතුකරගන්නේ?
මගේ ගම කෑගල්ල දිස්ත්රික්කයේ ඉතාම ග්රාමීය ප්රදේශයක් වන ගලපිටමඩ. ශිෂ්යයන් කාලේ අපි හැමෝගෙම ආකර්ෂණය තිබුණේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලනයට. ක්රියාකාරි නොවුණත් මම ජේවීපී එකේ දේශපාලනයට කැමතියි. මම පළවෙනි ඡන්දෙ දුන්නේත් නන්දන ගුණතිලක මහත්තයාට. නමුත් මේ කට්ටිය චන්ද්රිකා එක්ක එකතු වෙනවා, පස්සේ මහින්ද එක්ක එකතු වෙනවා. වෙනසක් කරනවා කිව්වාට මේ අය එක්ක එකතුවෙලා වෙනසක් කරන්නේ කොහොමද කියන එක මට ප්රශ්නයක් වුණා. 2010 වෙද්දී මෙයාලා සරත් ෆොන්සේකාටත් ඡන්දය දෙන්න කියනවා. සරත් ෆොන්සේකාගේ හමුදා ඛණ්ඩ ජේවීපි අයව ඝාතනය කරලාත් තියෙනවා. ඉතින් කොහොමද තමන්ව ඝාතනය කරපු කෙනාටත් ඡන්දය දෙන්න කියන ප්රශ්නයත් ආවා. සුචරිත ගම්ලත් වගේ අයගේ පොත් කියවපු මගේ මිත්රයන්ගේ අදහස්, ඒ පොත්වල තිබුණ ජේවීපී එකේ පන්ති ස්වභාවය, ඒගොල්ලන්ගේ දේශපාලන දෘෂ්ටිය ගැන අදහස් එක්ක තමයි මම ජේවීපී එකෙන් කැඩුණේ. අදත් මෙයාලා පරණ ක්රමයේ වෙනසක් නොකර ඒක ඊටත් වඩා දරුණුවට ආරක්ෂා කරනවාය කියලා මම හිතනවා.
පත්තරේක ප්රධාන කාටුන් එක එඩිටෝරියල් කාටුන් හෙවත් කර්තෘ මණ්ඩල කාටුනය හැටියටනේ නම් කරන්නේ. පත්තරයක මතය කියන්න. කතුවැකිය හා සමාන ප්රබලත්වයක් මේ කාටුන් එකට තියෙනවා. ඒ තත්වයෙන් කාටුන් ශිල්පියාට සීමාවකුත් පනවනවා, ඒ වාගේම විශාල පිළිගැනීමකුත් පැවරෙනවා. මේ සීමාව හා ප්රබලත්වය ඔබ කොහොමද දකින්නේ?
පුවත්පත් කලාවත් එක්ක හිටපු සමහර කර්තෘවරු කාටුන් එකක ඒ සීමාව දන්නවා. ඒ කර්තෘවරු අපිව පාලනය කරන්න හැදුවෙ නැහැ. සමහර කාටුන් ගැන මගේ අදහස නම් මේකයි කියලා සාකච්ඡා කළ අවස්ථාත් තියෙනවා. හැබැයි කාටුන් එක මෙහෙම දමන්න බැහැයි කියලා ගලවපු අවස්ථාත් තියෙනවා. මුස්ලිම් ජනතාවට එරෙහිව ප්රහාර ඉහළට ඇවිල්ලා තිබුණ පහුගිය සමහර කාලවල, රාවය වගේ මාධ්ය ආයතන ඇරෙන්න, අනෙක් සියල්ලම ජාතිවාදී රැල්ලට හසුවුණා. සමාජයෙන් වුණත් ලොකු ප්රෙෂර් එකක් ආවා, කාටුන් අඳින්න ඕනෑ මුස්ලිම් මිනිස්සු අන්තවාදීන් හැටියට පෙනෙන්නය කියලා. පත්තරවල ලිපි යන්නෙත් සහරාන්ලා වඳකරන්න හදනවා කියලා. නමුත් අපි බොහොම අමාරුවෙන් හරි ඒකට අහුවෙන්නේ නැතිව වැඩකළා. ඒ වගේ රැලි එද්දී ප්රධාන ධාරාවේ පුවත්පත් ඒ රැලි එක්ක යන ස්වභාවයක් තියෙනවා. ඒක වර්තමානයේත් තියෙනවා. ඒවායේ වැඩකරන කාටුන් ශිල්පියෙක් විදියට ඒ රැලිවලින් අපි දැනුවත්වම කැඩෙන්න ඕනෑ.
නමුත් කර්තෘ මණ්ඩලයේ අදහසත් එක්ක හිතලාත් වැඩකරන්න වෙනවා. නමුත් කර්තෘවරුන්ටත් වඩා මේ වගේ පුවත්පත්වල හිමිකරුවන්ගෙන් තමයි පීඩනය එන්නේ. ඒක කාටුන් ශිල්පීන්ට විතරක් නෙවෙයි, කර්තෘ මණ්ඩලයේ අයටත් තියෙන අභියෝගයක්. නමුත් ඒ සීමාවල් ඇතුළත අපේ උපරිම එක කරන්න ඕනෑ.
කාටුන්එකක රූපය අවන්ත කොයිතරම් වැදගත් ලෙස සලකනවාද?
හිටපු ප්රසිද්ධ කාටුන් ශිල්පියෙක් කියලා තියෙනවා, රූපය වටින්නේ සීයට විසිපහයි, කාටුන් එකක අදහස සීයට හැත්තෑපහක් වටිනවා කියලා. මගේ අදහසත් ඒකට ළඟින් යන එකක්. අපිට ලස්සනට චිත්ර අඳින්න පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ නැහැ කියලයි මම හිතන්නේ. යම්කිසි ප්රමාණයකට ඇඳීමේ හැකියාව අවශ්යයි. නමුත් ඒ සීමිත ඇඳීමේ හැකියාවෙන් වුණත් අපිට ප්රබල පණිවිඩයක් දෙන්න පුළුවන් නම් තමයි කාටුන්වල ජනමාධ්යමය හැකියාව පෙනෙන්නේ.
අවන්ත ගුරුකරගත්ත කාටුන් ශිල්පීන් ඉන්නවාද?
ඩේවිඩ් ලෝට තමයි මම ගොඩක් කැමතියි. නවසීලන්තයේ ඉපදිලා, බි්රතාන්යයට ඇවිල්ලා, බි්රතාන්යයේ ඇතුළේ පවා ෆැසිස්ට්වාදී පක්ෂ ඔළුව උස්සලා තිබුණු කාලයක, ඩේවිඩ් ලෝ මුලින්ම තනියම වගේ තමයි ෆැසිස්ට්වාදයට විරුද්ධ වෙලා තියෙන්නේ. මුලදී ඔහු හිට්ලර් වගේ විවිධ ෆැසිස්ට්වාදියො ඇඳලා තියෙන්නේ බොහොම හොඳ ලස්සන විදියට. පස්සේ ඔහු හිතලා තියෙනවා, මේ අය කරන දේවල් එක්ක අඳින්න ඕන ජෝකර්ලා හැටියට හෙළාදකින්න කියලා. ඒ නිසා හිට්ලර් එහෙම ඔහු ඇඳලා තියෙන්නේ බොහාම හාස්යජනක විදියට නිවටයෝ වගේ. මගේ කාටුන්වලටත් ඩේවිඩ් ලෝ ගොඩක් බලපෑවා. වර්තමානයේ ට්රම්ප්ව අඳිනවා නම් මම උත්සාහ කරනවා නිවට ස්වරූපයෙන් අඳින්න.
රනාන් ලුරිගේ කාටුනුත් මම කැමැත්තෙන් බලනවා. ලංකාවේ විජේසෝම තමයි. ඔහුගේ කාටුන් බොහොම සරලයි. පණිවිඩේ අපට ටක්ගාලා එනවා. ඕබ්රි කොලට්ගේ කාටුන්වලට කැමතියි, නමුත් ඒ යුගයේ සංකීර්ණ තත්වයන් එක්ක, පණිවිඩේ ගන්න ටිකක් කාටුන් එක දිහා බලාගෙන ඉන්න ඕනෑ. අපි විජේසෝමගේ කාටුන් කලාවෙන් ඉපදුණු කට්ටිය කියලා හිතනවා. මොකද ඔහුගේ කාටුන්වල සරලකමත්, සංකේත හරහා පණිවිඩේ ලබාදීමත් නිසා. ඉන්දියාවේ ආර්කේ ලක්ෂ්මන්ටත් මම කැමතියි.
කාටුන් එකක් හැම තිස්සේම හාස්යය උපහාසය උපදවන්න ඕනෑ, එසේ නොවුණොත් ඒක කාටුන් නොවෙයි කියනවා, මොකද ඔබ හිතන්නේ?
හාස්යය තියෙනවා නම් වඩා හොඳින් ජනතාව අතරට යන්න පුළුවන් ස්වභාවය වැඩියි. නමුත් අපිට හාස්යය නැතිව සමහර දේවල් කියන්න වෙන තැන් තියෙනවා. මලයහ ප්රජාවගේ දුක්ඛිත තත්වයක් අඳිද්දී ඒකට හාස්යයක් තියෙන්න බැහැනේ. තව එකක්, සමහර වැදගත් අය මියගියාම ඒකට ගරුකරලා අපි කාටුන් අඳිනවානේ. එතැනත් හාස්යය නැහැ.
කාටුන් එකක් උපහාසයේ සිට අපහාසය පැත්තට, සමහර විට කාටුන් ශිල්පියා නොදැනුවත්ව වුණත් යන්න පුළුවන්.
ඒක මට වෙලාත් තියෙනවා. අපි කාටුන් අඳිනකොට, අපේ ඩෙස්ක් එකේ කාටුන් ශිල්පීන් කීප දෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ වගේ වෙලාවට අපි තනියෙන් අඳිනවාට වඩා කතාකරලා අඳිනවා. තනියෙන් අඳිනකොට එළියට එන පණිවිඩේ අපි හිතපුවාට වඩා වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. එහෙම වෙලාත් තියෙනවා.
විශේෂයෙන් කාන්තාවන් සම්බන්ධයෙන් අපිට එහෙම වෙලා තියෙනවා. කාන්තාවන් සම්බන්ධව මිනිස්සු අතර තියෙන කතා අපි කාටුන්වලට ගන්නවා, ‘නංගි පෙන්නලා අක්කා දෙනවා’ වගේ ඒවා. ඒ වගේ වෙලාවට නොදැනුවත්වම කාන්තාවන් පහල කොටසක්ය කියන අදහස කාටුන් හරහා ඇවිල්ලා තියෙනවා. දැන් ටිකක් පරිණත වෙන්න වෙන්න අපි උත්සාහ කරනවා ඒ වගේ දේවල් මගහරින්න. දේශපාලනඥයෙක් වරදක් කළාම එහෙම ගණිකා වෘත්තියේ යෙදුණා කියලා බොහොම සරලව කියනවානේ. ඒකෙදි ඒ වෘත්තියේ යෙදෙන අයගෙ පැත්තෙන් අපි බලන්නේ නැහැ. අපේ අදහස ප්රකාශ කරන්න ඔවුන්ව පහත් කරලා පෙන්නනවා. ඒ වගේ දේවල් කාටුන්වලට යොදාගන්න අවශ්ය නැහැ කියන එකයි මගේ අදහස.
වර්තමාන කාලය වෙනකොට තමයි මේ වගේ තත්වයන්ට ඇවිල්ලා තියෙන්නේ. සමාජ මාධ්ය නැති කාලයේදී කාටුන් එකක් ඇන්දාම පාඨකයෙක් අපට ලියුමක්ම එවන්න ඕනෑ කාටුන් එකේ වරදක් තියෙනවා නම්. දැන් සමාජ මාධ්යවලින් ඉක්මනින් විවේචන ලැබෙනවා. විශේෂයෙන් විවිධ ජනකොටස්වලට වෙනස් කොට සලකනවා නම් ඒ වගේ විවේචන එනවා. වැඩිදුර නොහිතා මම හනුමා අඳිද්දි දෙමළ අය මට කියලා තියෙනවා, ‘හනුමා අපේ පූජනීය වස්තුවක්, කාටුන්වලට ගන්න එපා’ කියලා.
චාලි හෙබ්ඩෝ සිද්ධිය ගත්තත්, මම හිතන්නේ නැහැ කාටුන් ශිල්පීන් ආගමික ශාස්තෘවරුන්ට කෙළින්ම ඇටෑක් කරලා අඳින්න ඕනෑ කියලා. කාටුන් ශිල්පියා ආගමික නොවුණත්, ආගමික කොටස්වල අදහස් ගැන අපි කල්පනා කරන්න ඕනෑ. හැබැයි ආගමේ නමින් වර්තමානයේ ඉන්න, ආගම දඩමීමා කරගෙන ඉන්න නියෝජිතයො විවේචනය කිරීමේ අයිතියක් කාටුන් ශිල්පීන්ට තියෙන්න ඕනෑ. ආගමික ස්ථානවලින් හම්බකරගෙන කන ඒවා, ඒ අයගේ දේශපාලනය, දූෂිතබව, විවේචනය කරන්න ඕනෑ. ඒකේ තියෙන තියුණු සීමාව අඳුනාගන්නත් ඕනෑ.
සමකාලීන දේශපාලන චරිත නැතුව කාටුන් අඳින්න බැහැ. එතැනදීත් ඔය කතාව එහෙමම ඇප්ලයි වෙනවාද?
මේ ආණ්ඩුව එන්න ඉස්සෙල්ලා අපි ගොඩක් උත්සාහ කළා, දේශපාලකයකුගේ සංකේතයක් හැටියට අරගෙන අඳින්න. කළු කන්නාඩි දාගෙන, නැෂනල් එක ඇඳගත්තු, බඩ තියෙන කෙනා තමයි දේශපාලන සංස්ථාපිතය නියෝජනය කරන්නේ. දූෂණය වගේ දෙයකටත් මේ චරිතෙ තමයි යොදාගත්තේ. නමුත් සංස්ථාපිතය ප්රකාශ කරන්න ඒකේ ප්රධානියා, ජනාධිපති හෝ පක්ෂයේ නායකයා යොදාගත්තු අවස්ථාත් තියෙනවා. නමුත් වර්තමාන ආණ්ඩුව ආවාට පස්සේ ඒ පොදු රූපය අවසන් අවලංගු වෙලා ගියා. අර පොදු දේශපාලන රූපය ඇන්දාම මේ ආණ්ඩුවේ දේශපාලනඥයා නියෝජනය නෙවෙයි කියන අදහස එනවා. ඒ නිසා අපි ගොඩක් වෙලාවට අනුර කුමාර දිසානායකව අඳිනවා, නමුත් පෞද්ගලිකව ඔහු නෙවෙයි, ඔහු නියෝජනය කරන දේශපාලන සංස්ථාපිතයම පෙන්නන්න තමයි එහෙම අඳින්නේ. මේ ආණ්ඩුවේ අය අඳින්නත් අපිට කොමන් චරිතයක් නිර්මාණය කරගන්න පුළුවන් නම් හොඳයි.
කවුරු හරි පෞද්ගලිකව අඳිනවා නම්, එයාගෙ මූලික චරිත ලක්ෂණ මිසක් පෞද්ගලික අඩුපාඩුකම් දුර්වලකම් කාටුන් එකකට ගත යුතු නැහැ. දේශපාලනය විවේචනය කරන්න පෞද්ගලික අඩුපාඩුකම් යොදාගැනීම වැරදි දෙයක්.
ලංකාවේ දේශපාලකයන් කාටුන්වල රසවත් දේ කියවාගන්නවාද, නැතිනම් පසමිතුරු ප්රවේශයකින් බලනවාද? මොකද්ද අදහස?
බොහොම සරල හාස්යජනක ස්වරූපයේ කාටුන් අඳිනවා නම් දේශපාලනඥයෝ බොහොම කැමතියි. ජාතිවාදී ස්වරූපය වගේ ඔවුන්ගේ දේශපාලන පදනම තදින් විවේචනය කරනකොට ඔවුන් කෝප වෙනවා. ඔහුගේ ජාතිවාදී ස්වරූපය නිරූපණය කරන කාටුන් එකක් මම ඇන්දා කියලා එක දේශපාලනඥයෙක් පහුගිය කාලේ ට්විටර් එකේ මට තර්ජනය කරලා තිබුණා, ‘මොහු අහවල් පක්ෂයට කඩේ යන පුද්ගලයෙක්’ කියලා. හැබැයි, ඔවුන් ස්ටේජ් එකක කියන හාස්යජනක දෙයක් අපි කාටුන්වලින් ආපහු හාස්යයට ලක්කරනවා නම්, ඒවා සතුටින් බාරගන්නවා. තමන්ගේ ප්රචාරය සඳහාත් යොදාගන්නවා. වර්තමානය වෙනකොට කාටුන් ශිල්පීන් තදින් විවේචනය කරන මට්ටමට ඇවිල්ලා තියෙනවා. ඒ නිසා කාටුන් පාලකයන්ට කරදරයක් වෙන මට්ටමට ඇවිල්ලා තියෙන්නේ.
කාටුන්කාරයෝ විවේචන කරනවා විතරයි, හොඳක් දකින්නේ නැහැ කියලා අදහසකුත් තියෙනවා නේද?
ඔව්, ඔව්. මටත් කියලා තියෙනවා, ‘එහෙනං ඔයාගේ අදහස කියන්න’ කියලා. කාටුන් කියන්නේ කලාවක්. කලාකාරයාට විසඳුම් දෙන්න බැහැනේ. ඔහු කලාත්මක විදියට සමාජය විවේචනය කරන විවේචකයෙක්. අපිට ගොඩක් වෙලාවට කියන්නේ, තමුසෙලා හොඳක් දකින්නේ නැහැනේ කියලා. ආණ්ඩු කරන සමහර දේවල් නරක නැහැ. හොඳ සමහර දේවල් තියෙනවා. හොඳ දේවල් කාටුන්වලට අඳින්න ඕනෑ නැහැ. ඒ අයගේ දුර්වලතා තමයි අපි විවේචනය කරන්නේ. මේ යන ක්රමය ඇතුළේ ඒවා හිඟවෙන්නේත් නැහැ. අලුත් අලුත් අඩුපාඩු තමයි පෙනෙන්න ගන්නේ.
පරණ කාටුන් ශිල්පීන් ඇන්දේ කටු පෑනෙන්, පින්සලෙන් වගේ දේවල්වලින්. නමුත් අද වෙනකාට තාක්ෂණය වැඩේ පහසු කරලා තියෙනවා. අද පරිගණකයෙන් පහසුවෙන් අඳින්න පුළුවන්. මොකක්ද ඔබේ ක්රමය?
අපිත් එක්ක වැඩකරන ගොඩක් කාටුන් ශිල්පීන් කොම්පියුටර් එකෙන් අඳින්නේ. මටත් ඒ උපකරණ තියෙනවා වුණත්, පරණ පුරුද්දට වගේ කඩදාසියක අඳින්නේ නැතිනම් මට දැනෙන්නේ නැහැ වැඩක් කරනවාය කියලා. මම ගොඩක් වෙලාවට කඩදාසියේ ඇඳලා ස්කෑන් කරලා කලර් කරනවා. වර්ණ ගැන්වූවාම තියෙන වාසිය, සසමාජ මාධ්යවල කාටුන්එක යනකොට විශේෂ ආකර්ෂණයක් තියෙන එකයි. අතින් අඳින්නත් මුලින් යොදාගත්තේ ප්ලැටිග්නම් වගේ පෑන්. ඒකෙන්, අර බ්රෂ් එකකින් අඳිනකොට තියෙන බර ගතිය, සියුම් ගතිය එන්නේ නැහැ. ඒ නිසා මම දැන් උත්සාහ කරනවා ඉන්ක්වලින් බ්රෂ් එකෙන් අඳින්න. බ්රෂ් එකකින් අඳිනකොට කාටුන් එකක තියෙන ඒ සම්භාව්ය ගතිය පෙනෙනවා.
ඉස්සර අපි කාටුන් ඇන්දාම ඒක ජාතික සීමාවක් ඇතුළේ සීමා වුණා. නමුත් සමාජ මාධ්ය හරහා අද කාටුන් එකක් රටේ සීමාවෙන් එහා ගිහින් ෂෙයාර් වෙනවා. ඒ කාලේ අඳිද්දි ලංකාව ඇතුළේ දේවල් ගැන හිතලා ඇන්දාට, ඊට එහා ගිහින් ලෝක දේශපාලනය වගේ දේවල් ගැන කල්පනා කරන මට්ටමට කාටුන් ශිල්පීන් ඇවිල්ලා තියෙනවා. ඉස්සර ජාත්යන්තර මාධ්ය ආයතනයක වැඩ කරන කෙනකුට විතරයි ඒ වගේ දෙයක් ගැන ඇඳලා දාන්න පුළුවන්. නමුත් දැන් හැමෝටම ඒ අවස්ථාව ලැබිලා තියෙනවා. දැන් හැම කාටුන් ශිල්පියකුටම ගාසා තීරයේ ගැටුම් ගැන, යුද්ධය ගැන ඇදලා දාන්න පුළුවන්. ඒවා විවිධ රටවල්වල අය බලනවා. ඒ නිසා කාටුන් ශිල්පියාගේ ක්ෂේත්රය පුළුල් වෙලා තියෙනවා.
හැබැයි, අද ලෝකයේ හැම ක්ෂේත්රයකම තිබෙන පරිහානි ලක්ෂණ කාටුන් ශිල්පයේත් දකින්න ලැබෙනවා. වර්තමානයේ හැම රටකම හැම ආණ්ඩුවක්ම තමන්ව විවේචනය කරන හඬ නැතිකරන්න තමයි බලන්නේ. පවතින ආණ්ඩුවලට ආවඩන කොටස් තමයි පවත්වාගන්නේ. එහෙම නැති කොටස් නොතකා හරිනවා. තමන්ට ආවඩන අය තමයි කලාකරුවෝ, පුවත්පත් මාධ්යවේදීන් විදියට උස්සලා අරගෙන තියෙන්නේ. විවේචනය කරන හෝ විචාරාත්මකව අදහස් දක්වන අයට ඉදිරියට එන්න දෙන්නේ නැහැ ඒ රටවල්වල.
විවිධ රටවල කාටුන් ශිල්පීන් එකට එකතුවෙන කාටුන් සින්ඩිකේට් වැනි ජාත්යන්තර වේදිකාත් අද බොහොම දකින්න ලැබෙනවා..
ඔව්, ඒ වගේ කීපයක් තියෙනවා, කාටුන්ම දමන්නට පුළුවන්. ඒකෙත් මම දකින දේ තමයි ඉස්සර යුද විරෝධය ඉහලින්ම තිබුණා ඒ වේදිකාවල. නමුත් වර්තමානය වෙනකොට යුද විරෝධී නොවෙයි, යුද්ධයේ විවිධ පැතිවලට, යුද්ධයට, ආවඩන තත්වයට ඇවිල්ලා තියෙනවා. විශේෂයෙන් යුරෝපයේ රටවල තියුණු කාටුන් ඒ දවස්වල ඇන්දේ. දැන් ඒ වගේ අය දකින්නත් අඩුයි. දැන් මැදපෙරදිග හෝ අප්රිකානු කාටුන් ශිල්පීන්ගෙන් තමයි යුද විරෝධය එන්නේ. ඒක මාර තත්වයක්. ඉරාන යුද්දෙදි එහෙම බොහොම නිශ්ශබ්දයි බටහිර කාටුන් ශිල්පීන්. රස්සාව රැකගන්න ඕන හින්දාද දන්නෑ.
කාටුන්කාරයෙක් හැටියට පමණක් අද ජීවත්වෙන්න පුළුවන්ද?
මම කාටුන් ශිල්පියෙක් හැටියට තමයි වැඩ කරන්නේ. මම හිතන්නේ ඒක ෆුල්ටයිම් වෘත්තියක්. වෙන වැඩ කර කර මේක කරන්න බැහැ. 2006 ඉඳන් අවුරුදු 20ක් විතර කාටුන් ශිල්පියෙක් විදියට මම වැඩකරනවා. දැන් අනාරක්ෂිතභාවයකුත් තියෙනවා. විශේෂයෙන් ඒඅයි භාවිතාවත් එක්ක ගොඩක් පුවත්පත් ඒඅයිවලින් මොකක් හරි ඩිසයින් කරලා දාන තත්වයක් ඇවිත් තියෙනවා. කාටුන් එකක් අඳින්න වෙලාව අවශ්යයි. ඩෙඩ්ලයින් පනින්න පුළුවන්. නමුත් ඒඅයිවලින් දැන් විනාඩි පහෙන් වැඩේ කරගන්න පුළුවන්. ඒ නිසා ඒඅයි එක්ක ලොකු අභියෝගයක් කාටුන් ශිල්පීන්ට ඇවිල්ලා තියෙනවා. හැබැයි අපේ රටේ විතරයි. වෙන රටවල්වල එහෙම නැහැ කියලයි මම හිතන්නේ.
