No menu items!
22.4 C
Sri Lanka
11 May,2026
Home Blog Page 608

වාමාංශික දේශපාලනයේ පසුබෑම පිළිබඳව තවදුරටත්

0

 

 

පෙර සතියේ සාකච්ඡා කළ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ පරිහානිය පිළිබඳව මේ අවස්ථාවේ දී තරමක් දීර්ඝ ලෙස අවධානය යොමු කිරීම වැදගත්ය. ඊට හේතුව වන්නේ ලංකාවේ දේශපාලනය මේ අවස්ථාවේ දී තවත් ඉතා සංකීර්ණ ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයක් අබිමුවේ සිටින බැවිනි. පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරය අහෝසි වී යාම සිද්ධ වූයේ ද එවැනි ම වූ ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයක ප‍්‍රතිඵල වශයෙනි.

පසුගිය සතියේ ලිපියේ මා සාකච්ඡා කළේ 1953 හර්තාලය ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ අවසානය සලකුණු කළේ කවර ආකාරයට ද යන්නයි. මේ සාකච්ඡුාව ඉදිරියට ගෙනයාම සඳහා රැුඩිකල් වාමාංශිකයන් විසින් හර්තාලය අරබයා, එය මෙහෙයවනු ලැබූ වාමාංශික පක්ෂවලට ලෙන එන ප‍්‍රකට විවේචනය සලකා බලමු. ප‍්‍රකට විවේචනය වන්නේ මේ අවස්ථාවේ දී වාමාංශික ව්‍යාපාරය රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ නොකළේය යන්නයි. මේ විවේචනයට වාමාංශික පක්ෂ විසින් දෙනු ලැබ ඇති පිළිතුර වන්නේ හර්තාලයේ අරමුණ වූයේ කිසිසේත්ම රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම නොවන බවයි. ඇත්ත වශයෙන් ම එය සාධාරණ පිළිතුරකි. කෙසේ වෙතත් එම පිළිතුර තුළ ම වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ අර්බුදය ද ගැබ් වී තිබේ. මගේ අදහස වන්නේ පිළිතුර මෙන්ම ප‍්‍රශ්නය ද සාධාරණ එකක් බවයි.

ප‍්‍රශ්නය සාධාරණ එකක් වන්නේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය විසින් ආරම්භයේ සිට සිය දේශපාලන මැදිහත්වීම පිළිබඳව ඉදිරිපත් කළ න්‍යායික දැක්ම තුළ, රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයට ආමන්ත‍්‍රණය කරනු ලැබීම මගනොහැරිය හැක්කක්ව තිබූ නිසාය. 1947 මහ මැතිවරණයේ දී මැතිවරණ මාර්ගයෙන් රාජ්‍ය බලය අත්පත්කර ගැනීමට අසමත් වූවා නම්, අන් ආකාරයකට රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම සඳහා වූ ප‍්‍රවේශයක් සකස් කරගැනීම මඟහැරිය නොහැකිව තිබූ දෙයක් වීය.

ඇත්ත වශයෙන්ම 1953 හර්තාලයේ ද පරීක්ෂාවට ලක් වූයේ මහජනයා සාමූහික වශයෙන් බලමුළු ගැන්වීම සම්බන්ධයෙන් වාමාංශික ව්‍යාපාරයට තිබූ හැකියාවේ සීමාවයි. ආපසු හැරී බලන විට අපට පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ ඒ හැකියාවේ උපරිම අවස්ථාව වූයේ ද 1953 හර්තාලය ම බවයි. එසේ නම් ගැටලූ‍ව වන්නේ මහජනයා බලමුළු ගැන්වීමේ සිය හැකියාව උපරිම මට්ටමට වර්ධනය වී තිබියදීත් වාමාංශික පක්ෂවලට රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම පිළිබඳ උපාය මාර්ගයක් නොතිබුණේ මන් ද යන්නයි.

මගේ තක්සේරුව වන්නේ හර්තාලය අවස්ථාවේ රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමට ප‍්‍රායෝගික වශයෙන් හැකියාවක් නොතිබුණේය යන්න සාධාරණ ප‍්‍රකාශයක් බවයි. එසේ වුව ද ගැටලූ‍ව වන්නේ ම එසේ හැකියාවක් නොතිබීම තේරුම් කරන්නේ කෙසේ ද යන්නයි.
මෙම උභතෝකෝටිකය නිරවුල් කරගැනීම සඳහා මා යෝජනා කරන විසඳුම වන්නේ මෙයයි: ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය තුළ දක්නට ලැබුණු ඉතා වැදගත් ප‍්‍රතිවිරෝධී ලක්ෂණයක් වූයේ එහි න්‍යායධරයන් විසින් සාධාර්මික මාක්ස්වාදී සංදර්භයක් තුළ ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ න්‍යායික දැක්ම හා වාමාංශික ව්‍යාපාරවේ දේශපාලන ආමන්ත‍්‍රණයට ආකර්ෂණය වූ ජනකණ්ඩායම්හි දේශපාලන පරිකල්පනය තුළ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ස්ථානගත වූ ආකාරය අතර ඉතා බරපතළ පරතරයක් පැවැති බවයි.

රුසියාව, චීනය, කියුබාව වැනි රටවල මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාර මෙම ප‍්‍රතිවිරෝධය මතුපිටට පැමිණීමට පෙර රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය විසඳාගැනීමට සමත් විය. ඒ විවිධ ඓතිහාසික හේතු නිසාය. නමුත් ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය එසේ කිරීමට අසමත් විය. එසේ වීමටද බලපෑ (මෙහි සාකච්ඡා කිරීමට අවකාශ නොමැති) ඓතිහාසික සාධක බොහෝ තිබේ. එම තත්වය තුළ වාමාංශික පක්ෂවල ඉරණම තීරණය කරනු ලැබූ යේ ඊට ආකර්ෂණය වූ ජනකණ්ඩායම්වල දේශපාලන පරිකල්පනය විසිනි. 1950 ගණන්වලින් පසු ක‍්‍රමානුකූලව වාමාංශික පක්ෂ කෙරේ තිබූ ආකර්ෂණය හීන වී ගිය බව මෙහි දී සඳහන් කිරීම වැදගත් ය. ඇත්ත වශයෙන් ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙ ඉරණම ද මේ ආකාරයෙන් තේරුම් කිරීමට හැකියාව තිබේ. එය රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමට පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරයට වඩා සක‍්‍රිය උත්සාහයක් ගනු ලැබූයේ වී නමුදු එය දෙවරක්ම අසාර්ථක වූයේ එයට පැවැති ජනතා ආකර්ෂණයේ සීමාවන් නිසාය. මේ අනුව පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරය සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සම්බන්ධයෙන් ද කළ හැකි නිරීක්ෂණයක් වන්නේ එම ව්‍යාපාරයන්හි නායකත්වය විසින් සිය කාර්යභාරය න්‍යායිකව පරිකල්පනය කළ ආකාරය හා එම ව්‍යාපාර කෙරේ ආකර්ෂණය වූ ජනකොටස්හි දේශපාලන පරිකල්පනය අතර පැවැති පරතරය තේරුම් ගැනීමට මේ ව්‍යාපාරයන්හි නායකත්වය අසමත් වූ බවයි.

නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

වාමාංශික දේශපාලනයේ පසුබෑම පිළිබඳව තවදුරටත්

1

 

 

පෙර සතියේ සාකච්ඡා කළ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ පරිහානිය පිළිබඳව මේ අවස්ථාවේ දී තරමක් දීර්ඝ ලෙස අවධානය යොමු කිරීම වැදගත්ය. ඊට හේතුව වන්නේ ලංකාවේ දේශපාලනය මේ අවස්ථාවේ දී තවත් ඉතා සංකීර්ණ ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයක් අබිමුවේ සිටින බැවිනි. පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරය අහෝසි වී යාම සිද්ධ වූයේ ද එවැනි ම වූ ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයක ප‍්‍රතිඵල වශයෙනි.

පසුගිය සතියේ ලිපියේ මා සාකච්ඡා කළේ 1953 හර්තාලය ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ අවසානය සලකුණු කළේ කවර ආකාරයට ද යන්නයි. මේ සාකච්ඡුාව ඉදිරියට ගෙනයාම සඳහා රැුඩිකල් වාමාංශිකයන් විසින් හර්තාලය අරබයා, එය මෙහෙයවනු ලැබූ වාමාංශික පක්ෂවලට ලෙන එන ප‍්‍රකට විවේචනය සලකා බලමු. ප‍්‍රකට විවේචනය වන්නේ මේ අවස්ථාවේ දී වාමාංශික ව්‍යාපාරය රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ නොකළේය යන්නයි. මේ විවේචනයට වාමාංශික පක්ෂ විසින් දෙනු ලැබ ඇති පිළිතුර වන්නේ හර්තාලයේ අරමුණ වූයේ කිසිසේත්ම රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම නොවන බවයි. ඇත්ත වශයෙන් ම එය සාධාරණ පිළිතුරකි. කෙසේ වෙතත් එම පිළිතුර තුළ ම වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ අර්බුදය ද ගැබ් වී තිබේ. මගේ අදහස වන්නේ පිළිතුර මෙන්ම ප‍්‍රශ්නය ද සාධාරණ එකක් බවයි.

ප‍්‍රශ්නය සාධාරණ එකක් වන්නේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය විසින් ආරම්භයේ සිට සිය දේශපාලන මැදිහත්වීම පිළිබඳව ඉදිරිපත් කළ න්‍යායික දැක්ම තුළ, රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයට ආමන්ත‍්‍රණය කරනු ලැබීම මගනොහැරිය හැක්කක්ව තිබූ නිසාය. 1947 මහ මැතිවරණයේ දී මැතිවරණ මාර්ගයෙන් රාජ්‍ය බලය අත්පත්කර ගැනීමට අසමත් වූවා නම්, අන් ආකාරයකට රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම සඳහා වූ ප‍්‍රවේශයක් සකස් කරගැනීම මඟහැරිය නොහැකිව තිබූ දෙයක් වීය.

ඇත්ත වශයෙන්ම 1953 හර්තාලයේ ද පරීක්ෂාවට ලක් වූයේ මහජනයා සාමූහික වශයෙන් බලමුළු ගැන්වීම සම්බන්ධයෙන් වාමාංශික ව්‍යාපාරයට තිබූ හැකියාවේ සීමාවයි. ආපසු හැරී බලන විට අපට පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ ඒ හැකියාවේ උපරිම අවස්ථාව වූයේ ද 1953 හර්තාලය ම බවයි. එසේ නම් ගැටලූ‍ව වන්නේ මහජනයා බලමුළු ගැන්වීමේ සිය හැකියාව උපරිම මට්ටමට වර්ධනය වී තිබියදීත් වාමාංශික පක්ෂවලට රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීම පිළිබඳ උපාය මාර්ගයක් නොතිබුණේ මන් ද යන්නයි.

මගේ තක්සේරුව වන්නේ හර්තාලය අවස්ථාවේ රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමට ප‍්‍රායෝගික වශයෙන් හැකියාවක් නොතිබුණේය යන්න සාධාරණ ප‍්‍රකාශයක් බවයි. එසේ වුව ද ගැටලූ‍ව වන්නේ ම එසේ හැකියාවක් නොතිබීම තේරුම් කරන්නේ කෙසේ ද යන්නයි.
මෙම උභතෝකෝටිකය නිරවුල් කරගැනීම සඳහා මා යෝජනා කරන විසඳුම වන්නේ මෙයයි: ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය තුළ දක්නට ලැබුණු ඉතා වැදගත් ප‍්‍රතිවිරෝධී ලක්ෂණයක් වූයේ එහි න්‍යායධරයන් විසින් සාධාර්මික මාක්ස්වාදී සංදර්භයක් තුළ ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ න්‍යායික දැක්ම හා වාමාංශික ව්‍යාපාරවේ දේශපාලන ආමන්ත‍්‍රණයට ආකර්ෂණය වූ ජනකණ්ඩායම්හි දේශපාලන පරිකල්පනය තුළ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ස්ථානගත වූ ආකාරය අතර ඉතා බරපතළ පරතරයක් පැවැති බවයි.

රුසියාව, චීනය, කියුබාව වැනි රටවල මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාර මෙම ප‍්‍රතිවිරෝධය මතුපිටට පැමිණීමට පෙර රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය විසඳාගැනීමට සමත් විය. ඒ විවිධ ඓතිහාසික හේතු නිසාය. නමුත් ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය එසේ කිරීමට අසමත් විය. එසේ වීමටද බලපෑ (මෙහි සාකච්ඡා කිරීමට අවකාශ නොමැති) ඓතිහාසික සාධක බොහෝ තිබේ. එම තත්වය තුළ වාමාංශික පක්ෂවල ඉරණම තීරණය කරනු ලැබූ යේ ඊට ආකර්ෂණය වූ ජනකණ්ඩායම්වල දේශපාලන පරිකල්පනය විසිනි. 1950 ගණන්වලින් පසු ක‍්‍රමානුකූලව වාමාංශික පක්ෂ කෙරේ තිබූ ආකර්ෂණය හීන වී ගිය බව මෙහි දී සඳහන් කිරීම වැදගත් ය. ඇත්ත වශයෙන් ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙ ඉරණම ද මේ ආකාරයෙන් තේරුම් කිරීමට හැකියාව තිබේ. එය රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමට පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරයට වඩා සක‍්‍රිය උත්සාහයක් ගනු ලැබූයේ වී නමුදු එය දෙවරක්ම අසාර්ථක වූයේ එයට පැවැති ජනතා ආකර්ෂණයේ සීමාවන් නිසාය. මේ අනුව පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරය සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සම්බන්ධයෙන් ද කළ හැකි නිරීක්ෂණයක් වන්නේ එම ව්‍යාපාරයන්හි නායකත්වය විසින් සිය කාර්යභාරය න්‍යායිකව පරිකල්පනය කළ ආකාරය හා එම ව්‍යාපාර කෙරේ ආකර්ෂණය වූ ජනකොටස්හි දේශපාලන පරිකල්පනය අතර පැවැති පරතරය තේරුම් ගැනීමට මේ ව්‍යාපාරයන්හි නායකත්වය අසමත් වූ බවයි.

නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

බල්ලා, උදිත ලොකුබණ්ඩාර හා ඡන්දදායකයා

0

 

අපේ ගම්වල පැරැුන්නන් අතින් නිතර කියැවෙන කියමනක් වන්නේ ‘බල්ලාට වගේ සලකනවා’ යන්නයි. එදා ගම්වල සිටියේ පිලේ බුදියන මැක්කන් කිණිතුල්ලන් සිටින සමහර විට කටුවා කාපු බල්ලන්ය. සමහර ගෙවල්වල කාර්බලික් සබන් ගා නාවා මැක්කන් කඩා සාත්තු කර දම්වැල්වල ගැටගැසූ සැර බල්ලෝද සිටියෝය.

මොකා වුණත් ඌට ලැබෙන්නේ ඉඳුල් බත්ය. ඌට කථා කරන්නෙත් වරෙන් පලයං භාෂාවෙන්ය. ගෙතුළට කුස්සියට වද්දා ගන්නේ නැත. අමුත්තන් පැමිණි විටක අසලට ආවොත් එක්කෝ පා පහරකි. එහෙමත් නැත්නම් කුණුහරුපයකුත් එක්ක පල බල්ලා කියා සැරකර පන්නති. ගෙහිමියන් එළියට යන විට බල්ලා පස්සෙන් ආවොත් ගල් පාරක් හෝ අසලින් කඩාගත් කෝටු පාරක් වැදේ. එවිට නැට්ට අකුලාගෙන ආපසු හැරෙන බල්ලාට අහල පහල බල්ලෝ දත් විරිත්තා ගොරවති. එසේ කළද සමහර බල්ලෝ ඈතින් ඈතින් පස්සෙන් ඇවිත් ගමනාන්තයටම ගොස් දුරින් සිට ගෙදර කට්ටිය සමඟ ආපසු එති. සමහරු හොරෙන් බලූ‍ පැටවුන් පාර අද්දරට හෝ පන්සලට ගෙනැවිත් දමති. සමහර අවස්ථාවලදී බීමත් ගෙහිමියාගේ බත්පතෙන් බල්ලාද කයි. ඉඳහිට බලූ‍ පැටවුන් වඩාගෙන සුරතල්ද කරති. බල්ලන්ට බෙහෙත් විදින සිරිතක් නොතිබුණු අතර පිස්සු බලූ‍ රෝගය වැළඳී ඇතැයි සැක සිතුණහොත් ගෙහිමියා ගම්මුන් සමඟ එකතුවී බල්ලා පසුපස එළවාගෙන ගොස් පොලූ‍ පහරදී ඌ මරාදමයි.

හිටපු ජනාධිපතිවරයා අවස්ථා කීපයකදීම තම කිට්ටුවන්තයන් කීප දෙනෙකුම කාමරයට දමා ගුටිබැට දී තර්ජනය කර එළියට පැමිණි පසු කොහොමද මල්ලි කියා පිට අතගෑ බව කියැවේ. ඊයේ පෙරේදාත් උදිත් ලොකු බණ්ඩාරට බැන පලවා හරින ආකාරය සමාජජාල මාධ්‍ය හරහා අපට දැකගන්නට ලැබුණි. අහළ පහළ සිටි අය උදිත්ව පිටුපසට තල්ලූ‍ කරනවාත් අපි දුටුවෙමු.

ඔහුගේ මේ සැරය බලපවත්වන්නේ දේශපාලන චක්ගෝලයන් කෙරෙහි පමණක්ම නොවන බව පහුගිය දාක රූපවාහිනී ප‍්‍රවෘත්ති තුළින් ඇස් පනාපිට දකින්නත් ලැබිණි. එහි නිමිත්ත පන්සලක බුදුපිළිමයක් විවෘත කිරීමේ උත්සවයකට කළ ආරාධනාව පිළිගෙන ඔහු නොපැමිණ සොයුරු චමල් සහභාගිවීම ගැන මහජනයා විරෝධය පළකිරීමකි. මේ ගැන කිපෙන හිටපු ජනාධිපතිවරයා උත්සව සංවිධායකයාට දුරකථනයෙන් අමතමින් කියන්නේ ”‍තමුසෙලාට ඕන හැටියට නටන්න බෑ, අපි වැඩ කරන්නේ අපට ඕනෑ හැටියට”‍යි යන්නයි. රත්තරන් පාට සමටත්, ලොකු උඩුරැවුලටත් වැසී සිටි රියල් මිනිහා අර අප මුලින් කියූ බලූ‍හිමියා බව නිතැතින්ම ඔප්පුවිණි. ඒත් පයින් පහරකෑ බල්ලාගේ තැන ඡන්දදායකයා නතරවී සිටී. එනම් දේශපාලකයන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීව හැසිරිය යුතු බව අමතක කළ අය මේ රටේ බොහෝ වෙති.

ඔහු හැරුණුකොට විශාල හා කුඩා පරිමාණ දේශපාලන පක්ෂ නියෝජනය කරමින් පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින පළමු හා දෙවැනි පෙළේ දේශපාලකයන් කීපදෙනෙකුගේම මෙවැනි හැසිරීම් පිළිබඳව අපි අසා ඇත්තෙමු. එපමණක් නොව මෙම තාලයේ හැසිරීම් ඇති නවක දේශපාලකයෝද සිටිති. නායකයාට ඉතාම ළැදි එනයින් වාසි ලබන සුවච කීකරු කිට්ටුවන්තයෝ තමාට බල්ලාට වගේ සලකන බව අත්විඳිමින් පස්සෙන්ම යති. එසේ කරන්නේ වාසි පිණිසය. එහෙත් එවන් විශේෂ වාසි හෝ වරප‍්‍රසාද නොලැබ බලූ‍ ගැතිභාවයෙන් යම් යම් නායකයන්‍ පසුපස යන, අපි කැපුවත් අහවලා වෙනුවෙන් යයි කියන පිරිසක්ද සිටිති. එනිසා නායකයන් හැදෙන්නේද නැත.

බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීන්ට නතුව සිට නිදහස ලැබුවාවූ ජාතියකට ඉන් වසර 70ක් ඉක්මගිය අද දිනයේත් එම ගැතිභාවයෙන්/ වහල්භාවයෙන් මිදීමට නොහැකිව ඇත. oqපත්වාසී වූ අප රාජාණ්ඩුවලට හා ආගමික සංස්ථාවන්ට යටත්ව වසර දහස් ගණනක් ජීවත් වූ ජන කොටසකි. ඉන් පසුව බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීන් යටතේය. නිදහසෙන් පසුව ගෙවූ වසර 70න් කීපයක් හැරෙන්නට ඉතිරියද කළුසුද්දන්, සොඳුරු ආඥාදායකයන් හා රට වෙනුවෙන් ඉදිරි දැක්මක් නැති නායකයන් යටතේය. එම නායකයන් සියලූ දෙනා හා රටවැසියා අතර සම්බන්ධය යම් යම් වෙනස්කම් සහිතව බල්ලන් හා ස්වාමියා අතර ඇති සම්බන්ධයට සමානය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳව යම් හැඟීමක් ඇතැයි පෙනෙන අය පවා ජනතාවගෙන් වෙනස්ව අප‍්‍රමාණ වරප‍්‍රසාද භුක්ති විඳිති. ඒ අතරේ ගමේ කඩෙන් ප්ලේන්ටී බොති. කෙසෙල්‍ කොළේ බත්කති. කෝටි ගණන් වටින වාහනවලින් හෝ හෙලිකොප්ටරයෙන් පැමිණ ජනයා සමග ටික දුරක් පයින් යති. ළමුන් සුරතල් කරති. වලක සිට හෝ බෝඞ් මත සිට පැල සිටුවති. තමුන්ගේ දරුවන්ට සුපිරි දේ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රමිතියට අනුව දෙමින් රටේ ළමුන්ට දේශීයත්වය කියාදෙති.

මෙම රඟපෑම නොහොත් ව්‍යාජය බීමත් ගැමියා හා බල්ලා අතර ඇති සම්බන්ධයට සමාන කළ හැකිය. ගැත්තන් ලෙස හැසිරෙන ඡුන්දදායකයාද ගහන්නට ගහන්නට පස්සෙන් එන බල්ලන් හා උන්ට ගොරවන අසල්වැසි බල්ලන් වැනිය.

තමුන්ද තම පුතුද නීතිඥයන් වන තම පක්ෂයේ සභාපතිවරයා නීති විශාරදයෙකුද වන සන්දර්භයක් තුළ නැවතත් තමාට ජනාධිපති අපේක්ෂකයා විය හැකිදැයි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන්‍ අසන්නට යන්නේ එදා තමුන් බලයේ සිටින විට බල්ලාට මෙන් සැලකුම් ලැබූ අධිකරණය තවමත් තිබේයැයි සිතාගෙන විය හැකිය.

පි‍්‍රයදර්ශනී ආර්යරත්න

‘අනිද්දා’ පත‍්‍රය ‘පෙරේදා’ පත‍්‍රයක් නොවිය යුතුය

0

මේ සතියේ සටහන ලියන්නට සිතුවේ අනිද්දා පත‍්‍රය පිළිබඳවය. එය එසේ ලියන්නේ යම් ආකාරයකින් මේ පුවත්පත සම්බන්ධව විවේචනයක් ඒ පත‍්‍රය තුළම සටහන් කරන්නටය. මගේ තේරුම් ගැනීම නම් එවැන්නක් සඳහා තවමත් මේ පත‍්‍රයේ ඉඩක් තිබෙන බවය.
මේ පුවත්පත පටන්ගැනීම ගැන මා සිටියේ හා තවමත් සිටින්නේ ඉතාමත් සුභවාදී තැනකය. එවකට රාවය පුවත්පතින් ජනරංජන ඉවත්වෙන තැනට වැඩකිරීම ගැන බරපතළ විවේචනයක් මට තිබූ අතර ඒ අර්ථයෙන් බලන විට මේ අලූත් පත‍්‍රය ආරම්භ කිරීම මා දකින්නේ ඉතාමත් වැදගත් ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙසින්ය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් රාවයෙන් ඉවත්වීම ගැන ජනරංජන මට කී පළමු මොහොතේම මා යෝජනා කළේ අලූත් පත‍්‍රයක් පටන් ගැනීම සුදුසු බවය.

අනිද්දා පත‍්‍රයේ පළමු හෙඞ්ලයින් එක මෛතී‍්‍ර ජනාධිපතිතුමන්ට විරුද්ධව පළකිරීම හේතුවෙන්ම මේ පත‍්‍රය දෙස ඉතාමත් අමනාපයෙන් බලන සමහරුන් කියන්නේ මේ පත‍්‍රයට එජාපයත් සමග සීමාව ඉක්මවා ගිය දේශපාලන සම්බන්ධයක් තියෙන බවය. මේ කාරණය නිසාම ඒ අයගේ අදහස වන්නේ රනිල් පාර්ශ්වය මෛත‍්‍රී පාර්ශ්වයට විරුද්ධව උඩට ඔසවා තියන එක මේ පත‍්‍රයේ අභිප‍්‍රාය බවය. පසුගිය 2015 ජනවාරියේ ජනාධිපතිවරණය හරහා යහපාලන ආණ්ඩුවක් ගැන අදහස් ඉදිරිපත් කළ කාණ්ඩයේ හුඟාක් අය මේ පත‍්‍රයේ සිටින නිසා හා ලියන නිසා ආණ්ඩුව ඇතුළේ අවුලේම ‘දිගුවක්’ ලෙසින් මේ පුවත්පත දෙස බැලීම එක් අතකින් සාධාරණයැයි ද සිතිය හැකිය.
මේ පුවත්පතේ ගමන් මාර්ගය ගැන මා දකින එක් නිරීක්ෂණයක් වන්නේ පුවත්පත් මාධ්‍යයේ අයිතිකාරකම හා පක්ෂ දේශපාලනය අතර තිබිය යුතු (තිබිය හැකි* සම්බන්ධය ගැන පැහැදිලි අදහසක් මේ පුවත්පතට නැති බවය. දේශපාලන පක්ෂවල පුවත්පත් සහ කිසිම පක්ෂයට අයත් නොවන ජාතිකමය වශයෙන් වැදගත් පුවත්පත් යැයි වර්ග දෙකක පුවත්පත් අපේ රටේ තිබුණේ හුඟාක් කාලයක සිටන්මය. ලේක්හවුස් එක රජයට පවරා ගන්නා තුරුම පැවතියේ ‘දවස, ලංකාදීප’ වැනි පෞද්ගලික අංශයේ ජාතික පුවත්පත් සහ ‘ඇත්ත’ (කොප), ‘සියරට’ (එජාප), ‘දිනකර’ (ශ‍්‍රීලනිප), ‘නියමුවා’ (ජවිපෙ) වැනි දේශපාලන පක්ෂවලට අයිති පුවත්පත්ය. ඒ කාලයේ ජාතික පුවත්පත් මැතිවරණ දේශපාලනයේ එක් එක් ප‍්‍රධාන පක්ෂයකට හෝ සන්ධානයකට උදව් කරන බව සැබෑවක් වුවත් මැතිවරණයෙන් පසුව නැවතත් ජාතික තලයේ දේශපාලන කාරණා සමග මැද තැනකට එන්නට ඒ පුවත්පත්වලට හැමදාමත් හැකියාව තිබුණු බව ඉතාමත් පැහැදිලිය. ඒ ඒ පක්ෂවලට අයිති පුවත්පත් පමණක් මැතිවරණවලින් පසුවත් තමන්ගේ පක්ෂය වෙනුවෙන් වැඩකිරීම අද වගේම එදාත් පැවති සම්ප‍්‍රදාය විය.
දැන් පසුගිය 2015 ජනාධිපතිවරණය සඳහා (එවකට* රාවයේ මැදිහත්වීම මට පෙනුණේ එක් අතකින් ජාතිකමය කලාපයේ පුවත්පතකට යන්නට පුළුවන් දුර අබිබවා ගිය ගමනක් ලෙසින්ය. කොටින්ම 2014 හා 15 වර්ෂවල රාවය යනු එවකට රජයට විරුද්ධව විවේචනයක් ගෙනෙන පත‍්‍රයක් නොව ජනාධිපතිවරණයට තමන් ඉදිරිපත් වී සිටිනවා වැනි හැඟීමෙන් වැඩ කළ දේශපාලන පක්ෂයක් බවට පත්වී තිබූ බව මගේ නිරීක්ෂණයය. පුවත්පතක වැඩ කරන අයට හෝ ලියන අයට තමන් කැමති දේශපාලනයක් කිරීමට කාගේවත් බාධාවක් නොතිබිය යුතු බව සැබෑවක් වුවත් ජාතිකමය වූ අවකාශයක පවතින පුවත්පතකට දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් තිබිය යුත්තේ එයට වඩා පළල් අදහසක් බව මගේ මතයය. කොටින්ම ඒ දවස්වල රාවයේ අයගේ මානසික අවිඥානය පෙන්නුම් කළේ ‘තමන්ගේ පාඨකයන් අතර ශ‍්‍රීලනිපයේ කිසිම කෙනෙකු නැති බවත් තමන්ගේ පත්තරයේ කෙනෙකු ජනාධිපතිවරණයට තරග කරනවා වැනි අදහසකින් ඉන්නා බවත්’ වැනි චිත‍්‍රයක්ය. ජනාධිපතිවරණය කිට්ටු වෙද්දී එජාපයේ පෝලිම් නියෝජිතයන්ට ලබාදෙන අභ්‍යන්තර නියෝග පවා රාවයේ මුල පිටුවේ පළවුණේ මේ කාරණය නිසා යැයි සිතීමේ වැරැුද්දක් නැත.

අනිද්දා පත‍්‍රයේ අයට මේ පිළිබඳව විවේචනයක් තිබෙනවාදැයි මා දන්නේ නැත. නමුත් තේරුම් ගතයුතු කාරණය වන්නේ මේ ගැන සංවේදී වෙන්නේ නැති නම් ඒ අයගේ අනාගත පැවත්ම පුවත්පතක පැවැත්මට වඩා හුදු එජාපය වැනි දේශපාලන පක්ෂයක වාටියක් වීමේ විභවතාවක් සහිත එකක් බවය. මගේ අදහස වන්නේ අනිද්දා පුවත්පතට ජාතික අවකාශයේ පුවත්පතක් ලෙසින් ස්ථානගතවීමට අවශ්‍ය වන්නේ හා කළ යුත්තේ රාවයේ පරණ සටන්පාඨවලින් හා පරණ විවේචනවලින් එළියට පැමිණීම බවය. පරණ රාජපක්ෂ විරෝධය ඔහේ අල්ලා ගෙන යෑම හා ඒ වෙනුවෙන් අතේ පැළවෙන බොරු කීම (‘ශිරන්ති ජනාධිපතිවරණයට එනවා’ වැනි හෙඞ්ලයින් මේ සඳහා කදිම නිදර්ශනයන්ය.) වැනි දේවලින් මේ පුවත්පත දැන් ඉවත්විය යුතු බව මගේ යෝජනාවය.

අනාගත දේශපාලනය පිළිබඳව කථා කිරීම පසෙකට දමා පරණ රාජපක්ෂවාදයේ මුව හමටම තඩි බෑමට යාම වනාහි අනිද්දා දේශපාලනය නොව පෙරේදා දේශපාලනය බව තේරුම් ගැනීම ඉතාමත් වැදගත්ය.

චරිත ‍හේරත්

‘අනිද්දා’ පත‍්‍රය ‘පෙරේදා’ පත‍්‍රයක් නොවිය යුතුය

0

මේ සතියේ සටහන ලියන්නට සිතුවේ අනිද්දා පත‍්‍රය පිළිබඳවය. එය එසේ ලියන්නේ යම් ආකාරයකින් මේ පුවත්පත සම්බන්ධව විවේචනයක් ඒ පත‍්‍රය තුළම සටහන් කරන්නටය. මගේ තේරුම් ගැනීම නම් එවැන්නක් සඳහා තවමත් මේ පත‍්‍රයේ ඉඩක් තිබෙන බවය.
මේ පුවත්පත පටන්ගැනීම ගැන මා සිටියේ හා තවමත් සිටින්නේ ඉතාමත් සුභවාදී තැනකය. එවකට රාවය පුවත්පතින් ජනරංජන ඉවත්වෙන තැනට වැඩකිරීම ගැන බරපතළ විවේචනයක් මට තිබූ අතර ඒ අර්ථයෙන් බලන විට මේ අලූත් පත‍්‍රය ආරම්භ කිරීම මා දකින්නේ ඉතාමත් වැදගත් ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙසින්ය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් රාවයෙන් ඉවත්වීම ගැන ජනරංජන මට කී පළමු මොහොතේම මා යෝජනා කළේ අලූත් පත‍්‍රයක් පටන් ගැනීම සුදුසු බවය.

අනිද්දා පත‍්‍රයේ පළමු හෙඞ්ලයින් එක මෛතී‍්‍ර ජනාධිපතිතුමන්ට විරුද්ධව පළකිරීම හේතුවෙන්ම මේ පත‍්‍රය දෙස ඉතාමත් අමනාපයෙන් බලන සමහරුන් කියන්නේ මේ පත‍්‍රයට එජාපයත් සමග සීමාව ඉක්මවා ගිය දේශපාලන සම්බන්ධයක් තියෙන බවය. මේ කාරණය නිසාම ඒ අයගේ අදහස වන්නේ රනිල් පාර්ශ්වය මෛත‍්‍රී පාර්ශ්වයට විරුද්ධව උඩට ඔසවා තියන එක මේ පත‍්‍රයේ අභිප‍්‍රාය බවය. පසුගිය 2015 ජනවාරියේ ජනාධිපතිවරණය හරහා යහපාලන ආණ්ඩුවක් ගැන අදහස් ඉදිරිපත් කළ කාණ්ඩයේ හුඟාක් අය මේ පත‍්‍රයේ සිටින නිසා හා ලියන නිසා ආණ්ඩුව ඇතුළේ අවුලේම ‘දිගුවක්’ ලෙසින් මේ පුවත්පත දෙස බැලීම එක් අතකින් සාධාරණයැයි ද සිතිය හැකිය.
මේ පුවත්පතේ ගමන් මාර්ගය ගැන මා දකින එක් නිරීක්ෂණයක් වන්නේ පුවත්පත් මාධ්‍යයේ අයිතිකාරකම හා පක්ෂ දේශපාලනය අතර තිබිය යුතු (තිබිය හැකි* සම්බන්ධය ගැන පැහැදිලි අදහසක් මේ පුවත්පතට නැති බවය. දේශපාලන පක්ෂවල පුවත්පත් සහ කිසිම පක්ෂයට අයත් නොවන ජාතිකමය වශයෙන් වැදගත් පුවත්පත් යැයි වර්ග දෙකක පුවත්පත් අපේ රටේ තිබුණේ හුඟාක් කාලයක සිටන්මය. ලේක්හවුස් එක රජයට පවරා ගන්නා තුරුම පැවතියේ ‘දවස, ලංකාදීප’ වැනි පෞද්ගලික අංශයේ ජාතික පුවත්පත් සහ ‘ඇත්ත’ (කොප), ‘සියරට’ (එජාප), ‘දිනකර’ (ශ‍්‍රීලනිප), ‘නියමුවා’ (ජවිපෙ) වැනි දේශපාලන පක්ෂවලට අයිති පුවත්පත්ය. ඒ කාලයේ ජාතික පුවත්පත් මැතිවරණ දේශපාලනයේ එක් එක් ප‍්‍රධාන පක්ෂයකට හෝ සන්ධානයකට උදව් කරන බව සැබෑවක් වුවත් මැතිවරණයෙන් පසුව නැවතත් ජාතික තලයේ දේශපාලන කාරණා සමග මැද තැනකට එන්නට ඒ පුවත්පත්වලට හැමදාමත් හැකියාව තිබුණු බව ඉතාමත් පැහැදිලිය. ඒ ඒ පක්ෂවලට අයිති පුවත්පත් පමණක් මැතිවරණවලින් පසුවත් තමන්ගේ පක්ෂය වෙනුවෙන් වැඩකිරීම අද වගේම එදාත් පැවති සම්ප‍්‍රදාය විය.
දැන් පසුගිය 2015 ජනාධිපතිවරණය සඳහා (එවකට* රාවයේ මැදිහත්වීම මට පෙනුණේ එක් අතකින් ජාතිකමය කලාපයේ පුවත්පතකට යන්නට පුළුවන් දුර අබිබවා ගිය ගමනක් ලෙසින්ය. කොටින්ම 2014 හා 15 වර්ෂවල රාවය යනු එවකට රජයට විරුද්ධව විවේචනයක් ගෙනෙන පත‍්‍රයක් නොව ජනාධිපතිවරණයට තමන් ඉදිරිපත් වී සිටිනවා වැනි හැඟීමෙන් වැඩ කළ දේශපාලන පක්ෂයක් බවට පත්වී තිබූ බව මගේ නිරීක්ෂණයය. පුවත්පතක වැඩ කරන අයට හෝ ලියන අයට තමන් කැමති දේශපාලනයක් කිරීමට කාගේවත් බාධාවක් නොතිබිය යුතු බව සැබෑවක් වුවත් ජාතිකමය වූ අවකාශයක පවතින පුවත්පතකට දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් තිබිය යුත්තේ එයට වඩා පළල් අදහසක් බව මගේ මතයය. කොටින්ම ඒ දවස්වල රාවයේ අයගේ මානසික අවිඥානය පෙන්නුම් කළේ ‘තමන්ගේ පාඨකයන් අතර ශ‍්‍රීලනිපයේ කිසිම කෙනෙකු නැති බවත් තමන්ගේ පත්තරයේ කෙනෙකු ජනාධිපතිවරණයට තරග කරනවා වැනි අදහසකින් ඉන්නා බවත්’ වැනි චිත‍්‍රයක්ය. ජනාධිපතිවරණය කිට්ටු වෙද්දී එජාපයේ පෝලිම් නියෝජිතයන්ට ලබාදෙන අභ්‍යන්තර නියෝග පවා රාවයේ මුල පිටුවේ පළවුණේ මේ කාරණය නිසා යැයි සිතීමේ වැරැුද්දක් නැත.

අනිද්දා පත‍්‍රයේ අයට මේ පිළිබඳව විවේචනයක් තිබෙනවාදැයි මා දන්නේ නැත. නමුත් තේරුම් ගතයුතු කාරණය වන්නේ මේ ගැන සංවේදී වෙන්නේ නැති නම් ඒ අයගේ අනාගත පැවත්ම පුවත්පතක පැවැත්මට වඩා හුදු එජාපය වැනි දේශපාලන පක්ෂයක වාටියක් වීමේ විභවතාවක් සහිත එකක් බවය. මගේ අදහස වන්නේ අනිද්දා පුවත්පතට ජාතික අවකාශයේ පුවත්පතක් ලෙසින් ස්ථානගතවීමට අවශ්‍ය වන්නේ හා කළ යුත්තේ රාවයේ පරණ සටන්පාඨවලින් හා පරණ විවේචනවලින් එළියට පැමිණීම බවය. පරණ රාජපක්ෂ විරෝධය ඔහේ අල්ලා ගෙන යෑම හා ඒ වෙනුවෙන් අතේ පැළවෙන බොරු කීම (‘ශිරන්ති ජනාධිපතිවරණයට එනවා’ වැනි හෙඞ්ලයින් මේ සඳහා කදිම නිදර්ශනයන්ය.) වැනි දේවලින් මේ පුවත්පත දැන් ඉවත්විය යුතු බව මගේ යෝජනාවය.

අනාගත දේශපාලනය පිළිබඳව කථා කිරීම පසෙකට දමා පරණ රාජපක්ෂවාදයේ මුව හමටම තඩි බෑමට යාම වනාහි අනිද්දා දේශපාලනය නොව පෙරේදා දේශපාලනය බව තේරුම් ගැනීම ඉතාමත් වැදගත්ය.

චරිත ‍හේරත්

හෙට කියන්නෙ තවත් දවසක්!

0

 

කුඩා මාගරට් පොත් කියවීම වෙනුවෙන් තම මවගෙන් මුදල් අය කළාය. තම දියණියගේ අධ්‍යාපනය වැදගත් කොට සැලකූ මව ෂේක්ෂ්පියර්ගේ පොතකට නිකල් එකක් (ඩොලරයකින් විස්සෙන් එකක්), ඩිකන්ස්ගේ පොතකට ඩිම් එකක් (ඩොලරයකින් දහයෙන් එකක්) සහ නීට්ෂේ, කාන්ට් හෝ ඩාවින්ගේ පොතකට ඩිම් එක හමාරක් ආදී වශයෙන් මාගරට්ගේ කියවීම්වලට ගෙවීම් කළාය.  මේ මාගරට් 28 වැනි වියේදී තමාගේම වූ පොතක් ලියුවාය. ඔබට විශ්වාස කළ හැකිද? බයිබලය හැරුණු කොට ලොව ජනප්‍රියම ග්‍රන්ථය බවට පත් වූ ඒ පොතේ පිටපත් මිලියන 30ක් අලෙවි විය.

මේ කියන්නේ ඇමරිකාවේ ජෝර්ජියා ප්‍රාන්තවාසී මාගරට් මිචෙල් විසින් 1936 දී ලියන ලද “Gone with the Wind” නමැති නවකතාව ගැනයි. 1860 දශකයේ ඇමරිකානු සිවිල් යුද සමය පාදක කර ගනිමින්, රොමැන්ටික් ඉතිහාස කතාවක් ලෙස ලියැවුණු එයට ඇමරිකානු ජාතික ග්‍රන්ථ සම්මානයත්, 1937 පුලිට්සර් ත්‍යාගයත් පිරිනැමිණි. වහල් සේවය, සිවිල් යුද්ධය සහ සංස්කෘතික විපර්යාසයන්ගෙන් පරිහානිය කරා යමින් තිබූ ඇමරිකානු සමාජය පසුබිමින් ගත් මේ රමණීය නවකතාව මවා පාන්නේ, පැතූ ප්‍රේමය අහිමිව සමාජ ජීවිතයේ නොයෙක් අර්බුදයන්ගෙන් පීඩා විඳිමින්, එහෙත් ස්ත්‍රීත්වයට හිමි දිරිය මනසකින් ඒ පීඩා මගහරින “ස්කාලට් ඕහාරා” නමැති තරුණියගේ ජීවිත ඛේදයයි. විශේෂයෙන් ප්‍රේමානුරාගයෙන් ජීවිත පාලනය කෙරෙන අයුරත්, චිත්තභ්‍යන්තරයෙහි රහස් වෙනස්කම් සිදු වන අයුරත් එහි විග්‍රහ කෙරෙන්නේ පාඨක සිත් බඳවමිනි.

“ස්කාලට්”ගේ ගැඹුරු ප්‍රේමය “ඈෂ්ලි විල්ක්ස්”ටත්, “රේට් බට්ලර්”ගේ සැබෑ ප්‍රේමය “ස්කාලට්”ටත් නොවැටහීම නවකතාවේ මූලික පුද්ගලබද්ධ චෛතසික ඝට්ඨනයයි. යුද්ධයේ අවදානම මධ්‍යයේ පිය උරුමයෙන් ලැබෙන “ටාරා” නමැති වගාබිමත්, දරු දෙදෙනාත් සිතට බර කර ගන්නා ස්කාලට්, ගළපා ගැනීමට උත්සාහ කරන ජීවිතය තුළ සැමියන් දෙදෙනෙකු අහිමි වෙද්දී, ආර්ථික පිළිසරණ සපයන රේට්ගේ විවාහ යෝජනාව පිළිගන්නේ යටිසිතෙහි ක්ෂණික අනුරාග අනුබලයකිනි. එහෙත් ඇගේ හෘදයාදරය, සිය ඥාති සොයුරිය, මෙලනි හා විවාහ වූ කපිතාන් ඈෂ්ලිටය. ස්කාලට්-රේට් විවාහය පෙම සැඟවුණු රිදවුම්-සැක සංකා ගොමුවක් වන්නේ, අඹු-සැමි ගැටුමක් අතර ඇද වැටීමෙන් වන ගබ්සාවීමත්, දෙදෙනා අතර ප්‍රධාන ආදර බැම්ම වූ පුතු, බොනීගේ මරණයත් සමගිනි.

“Gone with the wind” යන යෙදුම “සුළඟේ ගසාගෙන ගොසින්” ලෙස පෙරළා ගැනුම වරදක් නැතත්, එහි සැබෑ අර්ථය වටහාගත හැක්කේ ඉංග්‍රීසි රූඪියක් (Idiom) ලෙස ගැනීමෙනි. දූරීභූත වීමක් හෝ නැතිභංග වී යාමක් ඉන් ඇඟවෙයි. නවකතාවේ කම්පනීය සිද්ධි සමුදාය අවසානයේ කතුවරිය විසින් නිම නොකරන කතාවකින් අපට ඉතිරි කරන්නේ ද රුවල් සියල්ල බිඳී ගිය ජීවන යාත්‍රාවන්ය. කෙටි කලක් තුළ සිවිල් යුද්ධය මිනිස් ජීවිත කෙරෙහි බලපෑ ආකාරය සේම පොදු ජීවන ඉරණම ද ඉන් නිරූපිතය. එහෙත් මිනිසා යනු අන්ත ගැඹරේදී පවා බලාපොරොත්තු කඳුළක් දකින්නෙකි. තවමත් ස්කාලට් හට “ටාරා” ගොවි බිම හිමිය. ඇතැම් විට රේට්ගේ ප්‍රේමයත් ආපසු හැරී එනු ඇත. එසේ හෙයින් නවකතාව අවසන් වන්නේ “හෙට කියන්නේ තවත් දවසක්” (“…tomorrow is another day”) බව සිහි කර පාඨකයා සනසමිනි.

සුළඟක් සේ විගසින් ඇමරිකානු සමාජය වසා ගත් මේ නවකතාව සිනමාගත කරමින්, 1939 දී වික්ටර් ෆ්ලෙමින්ග් විසින් නිර්මාණය කළ “Gone with the wind” චිත්‍රපටය ද නවකතාව සේම ලෝකය සෙලවූ නිර්මාණයකි. ඇකඩමි සම්මාන 15කට නිර්දේශ වූ එය ඉන් 10ක් දිනාගත්තේ වාර්තා පිට වාර්තා තබමිනි. කළු ජාතිකයෙකු ලද ප්‍රථම ඇකඩමි සම්මානය හැටී මැක්ඩැනියෙල්ට හිමි වූයේ ද මේ චිත්‍රපටය වෙනුවෙනි. අසූ වසරකට පෙර නිමැවූවද අද පවා මේ චිත්‍රපටය නරඹන්නෙකු ස්කාලට්ලාට සහ රේට්ලාට වසඟ වී හිතින් ඊට තවත් සම්මානයක් පුද කරනු නිසැකය. 49වන වියේදී රිය අනතුරකින් මිය ගිය මාගරට් ලියා තබා ගොස් ඇත්තේ එබඳු නොමියෙන කතාවකි.

චිත්‍රපටයේ ස්කාලට් චරිතය සඳහා අයදුම්පත් 1400ක් ලැබුණු අතර ස්කාලට් වීමේ වාසනාව යොවුන් නිළි, විවියන් ලී හට ලැබිණි. රේට් ලෙස ක්ලාක් ගේබල් ද, ඈෂ්ලි ලෙස ලෙස්ලි හොවාඩ් ද, මෙලනි ලෙස ඔලිවියා ඩි හාවිලන්ඩ් ද රඟපෑහ. උන්මාදයක් බවට පත් වූ කතාවක් ඔවුන්ව සිනමාකාසයේ තරු නොව සඳ පහන් බවට පත් කළ බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. නවකතාවෙන් උපන් මනැස් රූප හද බිඳුම්, ශෝක බැලුම් සේම ශෘංගාරාත්මක සිපගැනුම් සහ වැළඳගැනීමේ ඉරියව් ද ප්‍රශස්ත ලෙසට ම පුළුල් තිරයට පැමිණ තිබිණි.

අඳෝමැයි! මාගරට් මිචෙල් ලිව්වේ එක නවකතාවක් පමණක් බව කීමට මට අමතක විය. එහෙත් ඒ එකම නවකතාවෙන් ඇය මහා ලේඛිකාවක් වූ බව ඔබත් නොපිළිගන්නෙහිද? එක නවකතාවක් පමණක් ලියූ විශිෂ්ටයන්ගේ ලැයිස්තුව දිග බව නම් ඇත්තය. එබඳු හුදකලා නවකතා සියල්ල එකිනෙක ගෙන සම රේඛාවකින් යා කිරීම පසුවට තබා, දැනට පොඩි පුදුමයක් පමණක් දෙන්නෙමි.

ඔස්කා වයිල්ඩ් (The Picture of Dorian Gray),  හාපර් ලී (To Kill a Mockingbird), බොරිස් පැස්ටනැක් (Dr. Zhivago), ජෝන් කෙනඩි ටූල් (A Confederacy of Dunces), ජේ. ඩී සැලින්ජර් (The Catcher in the Rye), ඈන් සෙවෙල් (Black Beauty), එමිලි බ්‍රොන්ටේ (Wuthering Heights) එඩ්ගා ඇලන් පෝ (The Narrative of Arther Gordon Pym of Nantucket), රැල්ප් එලිසන් (Invisible Man)

ඔව්! ඒ එක නවකතාවක් පමණක් ලියූ තවත් කීප දෙනෙකි.

 

 

හෙට කියන්නෙ තවත් දවසක්!

0

 

කුඩා මාගරට් පොත් කියවීම වෙනුවෙන් තම මවගෙන් මුදල් අය කළාය. තම දියණියගේ අධ්‍යාපනය වැදගත් කොට සැලකූ මව ෂේක්ෂ්පියර්ගේ පොතකට නිකල් එකක් (ඩොලරයකින් විස්සෙන් එකක්), ඩිකන්ස්ගේ පොතකට ඩිම් එකක් (ඩොලරයකින් දහයෙන් එකක්) සහ නීට්ෂේ, කාන්ට් හෝ ඩාවින්ගේ පොතකට ඩිම් එක හමාරක් ආදී වශයෙන් මාගරට්ගේ කියවීම්වලට ගෙවීම් කළාය.  මේ මාගරට් 28 වැනි වියේදී තමාගේම වූ පොතක් ලියුවාය. ඔබට විශ්වාස කළ හැකිද? බයිබලය හැරුණු කොට ලොව ජනප්‍රියම ග්‍රන්ථය බවට පත් වූ ඒ පොතේ පිටපත් මිලියන 30ක් අලෙවි විය.

මේ කියන්නේ ඇමරිකාවේ ජෝර්ජියා ප්‍රාන්තවාසී මාගරට් මිචෙල් විසින් 1936 දී ලියන ලද “Gone with the Wind” නමැති නවකතාව ගැනයි. 1860 දශකයේ ඇමරිකානු සිවිල් යුද සමය පාදක කර ගනිමින්, රොමැන්ටික් ඉතිහාස කතාවක් ලෙස ලියැවුණු එයට ඇමරිකානු ජාතික ග්‍රන්ථ සම්මානයත්, 1937 පුලිට්සර් ත්‍යාගයත් පිරිනැමිණි. වහල් සේවය, සිවිල් යුද්ධය සහ සංස්කෘතික විපර්යාසයන්ගෙන් පරිහානිය කරා යමින් තිබූ ඇමරිකානු සමාජය පසුබිමින් ගත් මේ රමණීය නවකතාව මවා පාන්නේ, පැතූ ප්‍රේමය අහිමිව සමාජ ජීවිතයේ නොයෙක් අර්බුදයන්ගෙන් පීඩා විඳිමින්, එහෙත් ස්ත්‍රීත්වයට හිමි දිරිය මනසකින් ඒ පීඩා මගහරින “ස්කාලට් ඕහාරා” නමැති තරුණියගේ ජීවිත ඛේදයයි. විශේෂයෙන් ප්‍රේමානුරාගයෙන් ජීවිත පාලනය කෙරෙන අයුරත්, චිත්තභ්‍යන්තරයෙහි රහස් වෙනස්කම් සිදු වන අයුරත් එහි විග්‍රහ කෙරෙන්නේ පාඨක සිත් බඳවමිනි.

“ස්කාලට්”ගේ ගැඹුරු ප්‍රේමය “ඈෂ්ලි විල්ක්ස්”ටත්, “රේට් බට්ලර්”ගේ සැබෑ ප්‍රේමය “ස්කාලට්”ටත් නොවැටහීම නවකතාවේ මූලික පුද්ගලබද්ධ චෛතසික ඝට්ඨනයයි. යුද්ධයේ අවදානම මධ්‍යයේ පිය උරුමයෙන් ලැබෙන “ටාරා” නමැති වගාබිමත්, දරු දෙදෙනාත් සිතට බර කර ගන්නා ස්කාලට්, ගළපා ගැනීමට උත්සාහ කරන ජීවිතය තුළ සැමියන් දෙදෙනෙකු අහිමි වෙද්දී, ආර්ථික පිළිසරණ සපයන රේට්ගේ විවාහ යෝජනාව පිළිගන්නේ යටිසිතෙහි ක්ෂණික අනුරාග අනුබලයකිනි. එහෙත් ඇගේ හෘදයාදරය, සිය ඥාති සොයුරිය, මෙලනි හා විවාහ වූ කපිතාන් ඈෂ්ලිටය. ස්කාලට්-රේට් විවාහය පෙම සැඟවුණු රිදවුම්-සැක සංකා ගොමුවක් වන්නේ, අඹු-සැමි ගැටුමක් අතර ඇද වැටීමෙන් වන ගබ්සාවීමත්, දෙදෙනා අතර ප්‍රධාන ආදර බැම්ම වූ පුතු, බොනීගේ මරණයත් සමගිනි.

“Gone with the wind” යන යෙදුම “සුළඟේ ගසාගෙන ගොසින්” ලෙස පෙරළා ගැනුම වරදක් නැතත්, එහි සැබෑ අර්ථය වටහාගත හැක්කේ ඉංග්‍රීසි රූඪියක් (Idiom) ලෙස ගැනීමෙනි. දූරීභූත වීමක් හෝ නැතිභංග වී යාමක් ඉන් ඇඟවෙයි. නවකතාවේ කම්පනීය සිද්ධි සමුදාය අවසානයේ කතුවරිය විසින් නිම නොකරන කතාවකින් අපට ඉතිරි කරන්නේ ද රුවල් සියල්ල බිඳී ගිය ජීවන යාත්‍රාවන්ය. කෙටි කලක් තුළ සිවිල් යුද්ධය මිනිස් ජීවිත කෙරෙහි බලපෑ ආකාරය සේම පොදු ජීවන ඉරණම ද ඉන් නිරූපිතය. එහෙත් මිනිසා යනු අන්ත ගැඹරේදී පවා බලාපොරොත්තු කඳුළක් දකින්නෙකි. තවමත් ස්කාලට් හට “ටාරා” ගොවි බිම හිමිය. ඇතැම් විට රේට්ගේ ප්‍රේමයත් ආපසු හැරී එනු ඇත. එසේ හෙයින් නවකතාව අවසන් වන්නේ “හෙට කියන්නේ තවත් දවසක්” (“…tomorrow is another day”) බව සිහි කර පාඨකයා සනසමිනි.

සුළඟක් සේ විගසින් ඇමරිකානු සමාජය වසා ගත් මේ නවකතාව සිනමාගත කරමින්, 1939 දී වික්ටර් ෆ්ලෙමින්ග් විසින් නිර්මාණය කළ “Gone with the wind” චිත්‍රපටය ද නවකතාව සේම ලෝකය සෙලවූ නිර්මාණයකි. ඇකඩමි සම්මාන 15කට නිර්දේශ වූ එය ඉන් 10ක් දිනාගත්තේ වාර්තා පිට වාර්තා තබමිනි. කළු ජාතිකයෙකු ලද ප්‍රථම ඇකඩමි සම්මානය හැටී මැක්ඩැනියෙල්ට හිමි වූයේ ද මේ චිත්‍රපටය වෙනුවෙනි. අසූ වසරකට පෙර නිමැවූවද අද පවා මේ චිත්‍රපටය නරඹන්නෙකු ස්කාලට්ලාට සහ රේට්ලාට වසඟ වී හිතින් ඊට තවත් සම්මානයක් පුද කරනු නිසැකය. 49වන වියේදී රිය අනතුරකින් මිය ගිය මාගරට් ලියා තබා ගොස් ඇත්තේ එබඳු නොමියෙන කතාවකි.

චිත්‍රපටයේ ස්කාලට් චරිතය සඳහා අයදුම්පත් 1400ක් ලැබුණු අතර ස්කාලට් වීමේ වාසනාව යොවුන් නිළි, විවියන් ලී හට ලැබිණි. රේට් ලෙස ක්ලාක් ගේබල් ද, ඈෂ්ලි ලෙස ලෙස්ලි හොවාඩ් ද, මෙලනි ලෙස ඔලිවියා ඩි හාවිලන්ඩ් ද රඟපෑහ. උන්මාදයක් බවට පත් වූ කතාවක් ඔවුන්ව සිනමාකාසයේ තරු නොව සඳ පහන් බවට පත් කළ බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. නවකතාවෙන් උපන් මනැස් රූප හද බිඳුම්, ශෝක බැලුම් සේම ශෘංගාරාත්මක සිපගැනුම් සහ වැළඳගැනීමේ ඉරියව් ද ප්‍රශස්ත ලෙසට ම පුළුල් තිරයට පැමිණ තිබිණි.

අඳෝමැයි! මාගරට් මිචෙල් ලිව්වේ එක නවකතාවක් පමණක් බව කීමට මට අමතක විය. එහෙත් ඒ එකම නවකතාවෙන් ඇය මහා ලේඛිකාවක් වූ බව ඔබත් නොපිළිගන්නෙහිද? එක නවකතාවක් පමණක් ලියූ විශිෂ්ටයන්ගේ ලැයිස්තුව දිග බව නම් ඇත්තය. එබඳු හුදකලා නවකතා සියල්ල එකිනෙක ගෙන සම රේඛාවකින් යා කිරීම පසුවට තබා, දැනට පොඩි පුදුමයක් පමණක් දෙන්නෙමි.

ඔස්කා වයිල්ඩ් (The Picture of Dorian Gray),  හාපර් ලී (To Kill a Mockingbird), බොරිස් පැස්ටනැක් (Dr. Zhivago), ජෝන් කෙනඩි ටූල් (A Confederacy of Dunces), ජේ. ඩී සැලින්ජර් (The Catcher in the Rye), ඈන් සෙවෙල් (Black Beauty), එමිලි බ්‍රොන්ටේ (Wuthering Heights) එඩ්ගා ඇලන් පෝ (The Narrative of Arther Gordon Pym of Nantucket), රැල්ප් එලිසන් (Invisible Man)

ඔව්! ඒ එක නවකතාවක් පමණක් ලියූ තවත් කීප දෙනෙකි.

 

 

හෙට කියන්නෙ තවත් දවසක්!

0

 

කුඩා මාගරට් පොත් කියවීම වෙනුවෙන් තම මවගෙන් මුදල් අය කළාය. තම දියණියගේ අධ්‍යාපනය වැදගත් කොට සැලකූ මව ෂේක්ෂ්පියර්ගේ පොතකට නිකල් එකක් (ඩොලරයකින් විස්සෙන් එකක්), ඩිකන්ස්ගේ පොතකට ඩිම් එකක් (ඩොලරයකින් දහයෙන් එකක්) සහ නීට්ෂේ, කාන්ට් හෝ ඩාවින්ගේ පොතකට ඩිම් එක හමාරක් ආදී වශයෙන් මාගරට්ගේ කියවීම්වලට ගෙවීම් කළාය.  මේ මාගරට් 28 වැනි වියේදී තමාගේම වූ පොතක් ලියුවාය. ඔබට විශ්වාස කළ හැකිද? බයිබලය හැරුණු කොට ලොව ජනප්‍රියම ග්‍රන්ථය බවට පත් වූ ඒ පොතේ පිටපත් මිලියන 30ක් අලෙවි විය.

මේ කියන්නේ ඇමරිකාවේ ජෝර්ජියා ප්‍රාන්තවාසී මාගරට් මිචෙල් විසින් 1936 දී ලියන ලද “Gone with the Wind” නමැති නවකතාව ගැනයි. 1860 දශකයේ ඇමරිකානු සිවිල් යුද සමය පාදක කර ගනිමින්, රොමැන්ටික් ඉතිහාස කතාවක් ලෙස ලියැවුණු එයට ඇමරිකානු ජාතික ග්‍රන්ථ සම්මානයත්, 1937 පුලිට්සර් ත්‍යාගයත් පිරිනැමිණි. වහල් සේවය, සිවිල් යුද්ධය සහ සංස්කෘතික විපර්යාසයන්ගෙන් පරිහානිය කරා යමින් තිබූ ඇමරිකානු සමාජය පසුබිමින් ගත් මේ රමණීය නවකතාව මවා පාන්නේ, පැතූ ප්‍රේමය අහිමිව සමාජ ජීවිතයේ නොයෙක් අර්බුදයන්ගෙන් පීඩා විඳිමින්, එහෙත් ස්ත්‍රීත්වයට හිමි දිරිය මනසකින් ඒ පීඩා මගහරින “ස්කාලට් ඕහාරා” නමැති තරුණියගේ ජීවිත ඛේදයයි. විශේෂයෙන් ප්‍රේමානුරාගයෙන් ජීවිත පාලනය කෙරෙන අයුරත්, චිත්තභ්‍යන්තරයෙහි රහස් වෙනස්කම් සිදු වන අයුරත් එහි විග්‍රහ කෙරෙන්නේ පාඨක සිත් බඳවමිනි.

“ස්කාලට්”ගේ ගැඹුරු ප්‍රේමය “ඈෂ්ලි විල්ක්ස්”ටත්, “රේට් බට්ලර්”ගේ සැබෑ ප්‍රේමය “ස්කාලට්”ටත් නොවැටහීම නවකතාවේ මූලික පුද්ගලබද්ධ චෛතසික ඝට්ඨනයයි. යුද්ධයේ අවදානම මධ්‍යයේ පිය උරුමයෙන් ලැබෙන “ටාරා” නමැති වගාබිමත්, දරු දෙදෙනාත් සිතට බර කර ගන්නා ස්කාලට්, ගළපා ගැනීමට උත්සාහ කරන ජීවිතය තුළ සැමියන් දෙදෙනෙකු අහිමි වෙද්දී, ආර්ථික පිළිසරණ සපයන රේට්ගේ විවාහ යෝජනාව පිළිගන්නේ යටිසිතෙහි ක්ෂණික අනුරාග අනුබලයකිනි. එහෙත් ඇගේ හෘදයාදරය, සිය ඥාති සොයුරිය, මෙලනි හා විවාහ වූ කපිතාන් ඈෂ්ලිටය. ස්කාලට්-රේට් විවාහය පෙම සැඟවුණු රිදවුම්-සැක සංකා ගොමුවක් වන්නේ, අඹු-සැමි ගැටුමක් අතර ඇද වැටීමෙන් වන ගබ්සාවීමත්, දෙදෙනා අතර ප්‍රධාන ආදර බැම්ම වූ පුතු, බොනීගේ මරණයත් සමගිනි.

“Gone with the wind” යන යෙදුම “සුළඟේ ගසාගෙන ගොසින්” ලෙස පෙරළා ගැනුම වරදක් නැතත්, එහි සැබෑ අර්ථය වටහාගත හැක්කේ ඉංග්‍රීසි රූඪියක් (Idiom) ලෙස ගැනීමෙනි. දූරීභූත වීමක් හෝ නැතිභංග වී යාමක් ඉන් ඇඟවෙයි. නවකතාවේ කම්පනීය සිද්ධි සමුදාය අවසානයේ කතුවරිය විසින් නිම නොකරන කතාවකින් අපට ඉතිරි කරන්නේ ද රුවල් සියල්ල බිඳී ගිය ජීවන යාත්‍රාවන්ය. කෙටි කලක් තුළ සිවිල් යුද්ධය මිනිස් ජීවිත කෙරෙහි බලපෑ ආකාරය සේම පොදු ජීවන ඉරණම ද ඉන් නිරූපිතය. එහෙත් මිනිසා යනු අන්ත ගැඹරේදී පවා බලාපොරොත්තු කඳුළක් දකින්නෙකි. තවමත් ස්කාලට් හට “ටාරා” ගොවි බිම හිමිය. ඇතැම් විට රේට්ගේ ප්‍රේමයත් ආපසු හැරී එනු ඇත. එසේ හෙයින් නවකතාව අවසන් වන්නේ “හෙට කියන්නේ තවත් දවසක්” (“…tomorrow is another day”) බව සිහි කර පාඨකයා සනසමිනි.

සුළඟක් සේ විගසින් ඇමරිකානු සමාජය වසා ගත් මේ නවකතාව සිනමාගත කරමින්, 1939 දී වික්ටර් ෆ්ලෙමින්ග් විසින් නිර්මාණය කළ “Gone with the wind” චිත්‍රපටය ද නවකතාව සේම ලෝකය සෙලවූ නිර්මාණයකි. ඇකඩමි සම්මාන 15කට නිර්දේශ වූ එය ඉන් 10ක් දිනාගත්තේ වාර්තා පිට වාර්තා තබමිනි. කළු ජාතිකයෙකු ලද ප්‍රථම ඇකඩමි සම්මානය හැටී මැක්ඩැනියෙල්ට හිමි වූයේ ද මේ චිත්‍රපටය වෙනුවෙනි. අසූ වසරකට පෙර නිමැවූවද අද පවා මේ චිත්‍රපටය නරඹන්නෙකු ස්කාලට්ලාට සහ රේට්ලාට වසඟ වී හිතින් ඊට තවත් සම්මානයක් පුද කරනු නිසැකය. 49වන වියේදී රිය අනතුරකින් මිය ගිය මාගරට් ලියා තබා ගොස් ඇත්තේ එබඳු නොමියෙන කතාවකි.

චිත්‍රපටයේ ස්කාලට් චරිතය සඳහා අයදුම්පත් 1400ක් ලැබුණු අතර ස්කාලට් වීමේ වාසනාව යොවුන් නිළි, විවියන් ලී හට ලැබිණි. රේට් ලෙස ක්ලාක් ගේබල් ද, ඈෂ්ලි ලෙස ලෙස්ලි හොවාඩ් ද, මෙලනි ලෙස ඔලිවියා ඩි හාවිලන්ඩ් ද රඟපෑහ. උන්මාදයක් බවට පත් වූ කතාවක් ඔවුන්ව සිනමාකාසයේ තරු නොව සඳ පහන් බවට පත් කළ බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. නවකතාවෙන් උපන් මනැස් රූප හද බිඳුම්, ශෝක බැලුම් සේම ශෘංගාරාත්මක සිපගැනුම් සහ වැළඳගැනීමේ ඉරියව් ද ප්‍රශස්ත ලෙසට ම පුළුල් තිරයට පැමිණ තිබිණි.

අඳෝමැයි! මාගරට් මිචෙල් ලිව්වේ එක නවකතාවක් පමණක් බව කීමට මට අමතක විය. එහෙත් ඒ එකම නවකතාවෙන් ඇය මහා ලේඛිකාවක් වූ බව ඔබත් නොපිළිගන්නෙහිද? එක නවකතාවක් පමණක් ලියූ විශිෂ්ටයන්ගේ ලැයිස්තුව දිග බව නම් ඇත්තය. එබඳු හුදකලා නවකතා සියල්ල එකිනෙක ගෙන සම රේඛාවකින් යා කිරීම පසුවට තබා, දැනට පොඩි පුදුමයක් පමණක් දෙන්නෙමි.

ඔස්කා වයිල්ඩ් (The Picture of Dorian Gray),  හාපර් ලී (To Kill a Mockingbird), බොරිස් පැස්ටනැක් (Dr. Zhivago), ජෝන් කෙනඩි ටූල් (A Confederacy of Dunces), ජේ. ඩී සැලින්ජර් (The Catcher in the Rye), ඈන් සෙවෙල් (Black Beauty), එමිලි බ්‍රොන්ටේ (Wuthering Heights) එඩ්ගා ඇලන් පෝ (The Narrative of Arther Gordon Pym of Nantucket), රැල්ප් එලිසන් (Invisible Man)

ඔව්! ඒ එක නවකතාවක් පමණක් ලියූ තවත් කීප දෙනෙකි.

 

 

පුරුෂාධිපත්‍ය අදහස් නියෝජනය කරන ගැහැනුත් ඉන්නවා

කත්‍යානා අමරසිංහ

ඇය ලේඛිකාවකි. මාධ්‍යවේදිනියකි. පරිවර්තිකාවකි. ඈ ලියූ නවකතා දෙක ‘වණ්ණදාසී’ සහ ‘නිළිවැස්ස’ නම් විය. පරිවර්තන කෘති රැුසක් ඇය කර ඇත. ‘විදුසර’ සඟරාවේ සිට ලක්බිම, රිවිර පුවත්පත්වල මාධ්‍යවේදිනියක ලෙසත් කටයුතු කර ඇත.
දැන් ඈ ලක්බිම ‘මංජුසාව’ අතිරේකයේ සංස්කාරකවරියයි.

 

ලිවීම්වලට යොමුවුණේ කොහොමද?
මට මුහුණදෙන්න වුණා අසූඅට අසූනවය භීෂණ වකවානුවට. මට අවුරුදු පහළොවයි. ඒ භීෂණය අපේ තරුණ කාලයේ තිබුණු සිහින, ආශාවන් වෙනම පැත්තකට හැරෙව්වා. දේශපාලනිකව පරිණත වයසක නෙවෙයි මම හිටියේ. ඒත් රුසියානු පරිවර්තන සහ අතට අහුවුණ දේවල් එක්ක මේවා වටහාගන්න උත්සාහ කළා. ඒ කාලයේදීම ලංකාවේ විකල්ප සඟරා, පුවත්පත්, කවි කියවන්න ලැබුණා. ඒවායින් පෝෂණය වුණා. කම්පනය වුණා. ලිව්වෙ ඇයි කියලා අහනකොට දැන් මට දෙන්න තියෙන්නෙ එක උත්තරයක්. රටේ තිබුණු පීඩනය දරාගෙන ඉන්න බැරි තැන තමයි මම ලීවෙ.

ඔබ උසස්පෙළ විද්‍යා විෂයන් හදාරන්න යොමුවුණා..
සාමාන්‍යපෙළට ඞී අටක් තිබුණා. ගෙදරින් දැඩි පීඩනයක් එල්ලවුණා විද්‍යා විෂයන් කරන්න. කලා විෂයන් කරන්න තිබුණු ආසාව යටපත් කරගෙන විද්‍යා විෂයන් කළා. ඒකත් පීඩනයක්. ඒ පීඩනයත් මම ලිවීම් පැත්තට යොමු කළා. මගේ කවි පත්තරයේ පළවුණාම විද්‍යා පන්තියේ ගුරුවරයා නැඟිටවලා අපට බැන්නා. ‘කවි ලියලා මෙඩිසින් යන්න හිතන්න එපා’ කියලා. අන්තිමේදී උසස්පෙළින් මම කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ජීවවිද්‍යා උපාධියට සුදුසුකම් ලැබුවා. එතැනදීත් ලිව්වා. විශ්වවිද්‍යාලයේදීම ‘විදුසර’ට සම්බන්ධ වුණා. පස්සේ ලක්බිමට නිදහස් මාධ්‍යවේදිනියක් විදියට ගියා.

නිතර පත්තරෙන් පත්තරේට මාරුවුණ මාධ්‍යවේදිනියක් වුණේ ඇයි?
පත්තරවල තිබුණෙ අතිශය දේශපාලනීකරණය වුණ පසුබිම්. ඉතින් මත ගැටුම් ඇතිවෙනවා. අයින් වෙනවා. මෙතැන වුණත් මම කොපමණ දවසක් ඉඳීවිද දන්නේ නැහැ. කොහොම වුණත් මගේ ඔළුවේ තියෙන දේවල් පිට කරගන්නට ජනමාධ්‍යකරණය කියන්නේ මට ලැබුණු ලොකු අවස්ථාවක්. ඒත් හැමතිස්සේම මම තෘප්තිමත් විදියට වැඩ කරලා නැහැ. ලියන දේවලට සීමා වැටුණා. මේ වෙද්දී නම් නවකථා ලිවීම හරහාත්, ෆෙස්බුක් හරහාත් පත්තරවලට ලියන්නට බැරිවුණ දේවල් ලියන්නට අවස්ථාව ලබාගෙන තියෙනවා.

ජීවවිද්‍යා උපාධියකින් පසුව ජනමාධ්‍යකරණයට පැමිණීම ලොකු කැපකිරීමක් වුණාද?
ගෙදරින් සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ වුණා. මුලින්ම විදුසරට ආ ගමන ගෙදර අතෑරලා ආ ගමනක් වගෙයි. කැරැුල්ලක් ගහලායි ආවේ. ඒ කාලයේ හිටපු පේ‍්‍රමවන්තයෙක් දැඩිව ජනමාධ්‍යවලට පැමිණීමට විරුද්ධ වුණා. ඒත් ඒ සියලූ‍ විරෝධයන් ගැන නොතකා හිතුවක්කාර විදියට පත්තරවලට ආවා. උපාධිය අවසන් කරලා පත්තරවලට යද්දී හැමෝම ඇහුවේ ජීවවිද්‍යා උපාධියක් අතෑරලා පත්තර රස්සාවට ආවේ ඇයි කියලා. පසුකාලයක පෙම්වතෙක් කැමැත්ත විමසුවාම මම අනෙක් පැත්තට දාපු කොන්දේසිය තමයි මට මේ වෘත්තිය කරන්න දෙන්න ඕනෑ කියන එක. ඒ තරම් බැඳීමක්, කැපකිරීමක් මේ වෘත්තිය ගැන මට තිබුණා.

ඒ කැපකිරීමට සරිලන තෘප්තියක් ලැබුණාද?
මෙතැන හැකියාවට අවස්ථාවක් තිබුණේ නැහැ. මම දැක්කා මට තරම් හැකියාවක් නැති, දැනුමක් නැති උදවිය මාව පහුකරගෙන ගිය ආකාරය. අද මම අතිශය කලකිරීමක ඉන්නේ. මේවායෙ ඇතුළේදී හැකියාව හෝ ප‍්‍රවීණත්වය වැඩක් නැහැ. අද ඊයේ ආපු කෙනෙකුට වුණත් පත්තරයක කර්තෘකමක් ගන්න පුළුවන්. ඕනෑම කෙනෙකුට ෆෙස්බුක් එකේ නෝට් ලියලා පත්තරවල නමක් හදාගන්න පුළුවන්. කොලම් ලියන්න පුළුවන්. සමහර අය කියනවා, එයාලාට පත්තරයට ලියන්න අඬගහලා ඕනෑ දෙයක් ලියන්න ඉඩ දෙනවාලූ‍. එහෙත් මම පිටු සංස්කරණය කරද්දී මම සංස්කාරකවරියක් විදියට අතිරේකයේ පළවෙන දේවල් ගැන අවබෝධයෙන් ඉන්න ඕනෑ. 2005ට කලින් ජාතික පත්තරවල අත්දැකීම් තිබුණු කෙනෙක් විදියට මම නම් දැකලා තියෙන්නේ ඒ විදියට පාලනය කරන කර්තෘවරු. ඒ නිසා අපි ඉගෙනගත්තා ලිපියක් වුණත් දෙතුන් පාර ලියන්න සිදුවන බව. මගේ කර්තෘ විදියට හිටපු සුන්දර නිහතමානි ද මැල් මහත්තයා ලිපි ඉරලා විසිකරලා තියෙනවා. සමහර ලිපි මගේ පැත්තට දමාගහලා කියනවා, ඔය ලිපිය ආයෙ කියවලා බලන්න කියලා. ඔය ලිපිය ඔයාගෙ නමින් පළවෙන එක හොඳද කියලා. හොඳ තැන් තියෙනවා. එහෙත් සමස්තයක් විදියට තෘප්තිමත් වෙන්න බැරි තරමට මාධ්‍ය ක්ෂේත‍්‍රය අර්බුදයට ගිහින්.

ගැහැනුන්ට මාධ්‍ය ලෝකයේදී මුහුණදෙන්න වෙන අත්දැකීම් මොනවගේද?
පොඩි කාලයක් මම පත්තරවලින් ඉවත්වෙලා විද්‍යුත් මාධ්‍යවල වැඩ කළා. ඒ කාලයේදී ලබපු අත්දැකීම් තමයි වණ්ණදාසී නවකථාවටත් පදනම් කරගත්තේ. මම දැක්කා ඉලෙක්ට්‍රොනික් මාධ්‍යවල ස්ත‍්‍රීත්වය පාවිච්චි කරන අන්දම. මම කියන්නේ කාන්තාවන් වින්දිතයන් විදියට සිදුවන සිදුවීම් ගැන නෙවෙයි. ගැහැනුන් තමන්ගේ ගැහැනුකම අවස්ථාවාදී විදියට පාවිච්චි කළ අවස්ථා ගැන. ඒ අයගේ ක‍්‍රියා තවත් අහිංසක කාන්තාවක් වින්දිතයෙක් බවට පත් කරන්නටත් හේතුවෙනවා. මොකද හැම ගැහැනියෙක් දිහාම බලන්නේ අර ඇහෙන්. ඉතින්, මාධ්‍ය ලෝකයේ ගැහැනුන්ට තියෙන ප‍්‍රශ්නය පුරුෂයන්ගෙන් පමණක් එන එකක් නෙවෙයි. පුරුෂාධිපත්‍යය කියන්නෙ අදහස් මාලාවක්. ඒ අදහස් මාලාව නියෝජනය කරන ගැහැනුත් ඉන්නවා.

දරපු දේශපාලන අදහස් එක්ක ඔබට මාධ්‍ය ලෝකයේදී පීඩනයක් එල්ලවුණේ නැද්ද?
මගේ අදහස්වලට එකඟ නැත්නම් ගැහුවේ මගේ ස්ත‍්‍රීත්වයට. මගේ නිවසට පවා ඇමතුම් දීලා පෞද්ගලික මඩගැසීම් කළා. ඒකෙන් දැඩි පීඩාවකට මම පත්වුණා. මම පත්තර කාර්යාල ඇතුළේ ඒ පීඩනය නිසා අඬලා තියෙනවා. ඇත්තටම මට කියන්න බැහැ පෞද්ගලික ජීවිතය පැත්තෙන් මට මොනවද නොකළේ කියලා. සමහරු හිතන්න ඇති එහෙම චෝදනාවකින් දෙකකින් පස්සෙ මම මේවා දාලා දුවයි කියලා. බැරිම තැන බොරු චෝදනා එද්දී මම කිව්වා ‘මගේ චරිතය හොඳ නැහැ තමයි, ඔබට තියෙන ප‍්‍රශ්නය මොකක්ද?’ කියලා. මගේ චරිතය මගේ ප‍්‍රශ්නයක්. යම් සීමාවක් ඇතුළේ මගේ සැමියාගේ ප‍්‍රශ්නයක්. එතැනින් එහා කිසි කෙනෙක්ට ඒක වැඩක් නැහැ. මම ඒ විදියේ ප‍්‍රතිචාරයක් දක්වන්න පටන්ගත්තාම බොහෝ අය තේරුම්ගත්තා මෙයාට චෝදනා කරලා වැඩක් නැහැ කියලා.

මං වහිනවා ඔබ තෙමුණෙ නැද්ද? පරාක‍්‍රම කොඩිතුවක්කුගේ ‘මං වහිනවා’ ගැන කාව්‍යාත්මක ලිවීමක්

0

 

සරසවියේ කවි පොත් අතරේ
සෙවිල්ලක මං ඉන්න අතරේ
ඇස ගැටුණා අමුතු නමක්
‘මං වහිනවා.’

‘මං ගලන ග`ගක්’, ‘මම මුහුදක්’
‘කතා කරන සුළ`ගක් මං’
බාල කාලේ පාසලේදී
බොරුවෙන් බර නොවූ සිතකින්
ලියූ නිමල ගැදි රචනා
මට නිකමට මතක් වුණා.

පරාක‍්‍රම කොහොමත් දාන්නෙ
හද හෙල්ලී පොත ඉල්ලන
කම්පන ප‍්‍රකම්පන පිරුණු නමක්.

වැස්සක් වහිද්දී මහ පොළොවට
ඒ මු`ඵ වැස්සෙම ජල කද
අතට ගන්න ඕනි නෑ සකි සද
කියන්න වැස්සෙහි ගුණ කද
හිසට වැටෙන වැහි බිදු ටික
හදෙහි මවයි වැස්සක ගුණ රුව.

ගමට ආපු දිවියා මරලා
ඌත් එක්ක සෙල්ෆි ගහලා
එෆ්බී එකේ ටීවී එකේ
පුවත් මැවූ ඒ සිද්ධිය
මතක ඇති ඔබට හොදට.
රටේ එහා කෙළවරෙදිත්
රටේ මෙහා කෙළවරෙදිත්
සිද්ධ වෙන දේ එසැණින්
දැන ගන්නට දැක ගන්නට
හැකි වෙන තොරතුරු ලෝකේ
තොරතුරු පිට තොරතුරු කදු
අහස උසට නැග ආවත්
ඒවා තව මීතොටමුල්ලක් වී
ගදක් අපුලක් පතුරනවා මිස
තොරතුරේ සැබෑ විස්තරේ
වසන් කරනවා නේද මිතුරේ.

ඇත්ත ඇති සැටියෙන්ම
වසන් නොකර කියනවා කියන
ලොකු ටීවී තිරෙන්ම
වසන් වෙනවා නේද
මහා ඇත්තක්

අලි මිනිස් ගැටුමේ
දිවි මිනිස් තරගේ
කැලෑ හද නැසුමේ
මිනිස් දමේ-සොබා දමේ
විරසකේ තතු නියමේ
කියන සුකවියක් අපිට
ඕනි වෙන්නෙ ඒ නිසානෙ.
ඒ සුකවිය තොරතුරු ව්‍යාධි
එකිනෙක නසා
ගෙනෙයි මහ සුවයක්.

‘ගෝනුන් හත්දෙනාව ඉස්කෝලේ’
ඒ ජාතියේ කවි ඔසුවක්

කොහොමද ඉස්කෝලෙට
ගෝනුන් ආවේ
උන්නැහෙලා ඇයිදැයි ආවේ?
ආවේ කොහි සිට ද?
(13 පිටුව)

ගෝන්නු සත්දෙනාම
ඉස්කෝලේ පිටියෙ ලැග්ගෙ
එහෙමයි ගෝන්නු හත්දෙනාව ඉස්කෝල වුණේ
(15 පිටුව)

අවතැන් සතුන් නමින්
අණත් පනත් කෙටුම්පත්
මේ මොකුත් නැතිව
හදවත් කෙටුම්පතක්
අලූතින් ලියන උත්තමාරම්භයේ
මුල් පහන් සිල
කවි අතකින් දැල්වෙයි.

වනාන්තර එළි කොට
කදු අස් කොට
මහා නගර පුරවර රාජ්‍ය ඉදිකළාට පසු
මහ සත්තු ඇත්තො නගරවලට අවුත් ඇත
හැම රටකම සිදු වී ඇත
(16 පිටුව)

නවීනයන්ගේ කල දවස විමසන්න ආ
විනිසුරන් හත් කට්ටුවක් ද
අනාගත පණිවිඩයක් කියන්න ආ
දුතයන් සත් නමක් ද?

නැති වෙන්ට ඇත්තේ
උන්ට තිබුණු ආදි වාසේ
උන්ගෙ අම්මලා ඔය ගල් පොත්ත උඩ
උන් වදන්ට ඇද්ද
(17 පිටුව)

කියන්න දේ නම් කොතෙක් තියෙන්නේ
කියන විදිහෙනුයි කවිය මැවෙන්නේ
ඒ නිසයි කියන දෙයයි විදිහයි
දෙකක් නොවී එකක්ම වන්නේ.

යුද්ධයෙන් පස්සෙ
සේරම විසදුණයි කියලා
මොකුත් නොකර
අතපය හකුලාන ඉඳන්
බකං නිලන් ඉන්න අපෙන්
තවමත් පෑරුණු හදවත්
ඈත්වෙලා තියෙන හැටි….

‘දෙවියන්ගේ මිනිසුන්’ ගැන
ලියූ කවි කිස
තාම නිමා වී නැත.
එය නිමා කළ නොහැක.
ඉන්ද්‍රියන් තැතිගන්වන
අලූත් ස්වරයකින්
අප නිද්‍රාව බිදින
කවියකි, ඔහු ලියන
‘ඈතක බෙර හ`ඩ’

දෙමළ කොලූගෙ රබන් නාදේ
මොන පණිවිඩය ද කියන්නෙ
පණිවිඩයක් එහි ඇත්තේ නැහැ
එකම දෙයයි එය කියන්නේ
අන් කිසිවක් නොව

මම ඉන්නවා
ඉන්නවා
(49 පිටුව)

අසීමිත තරගයේ
ලාභ ලූහුබැදිල්ලේ
ඉලක්ක වන්දනාවේ
ඉලක්කම් සෙල්ලමේ
තෙරක් නොපෙනෙන
හති පිඹින දිවිල්ලේ
නූතන මිනිස් පැවැත්මේ
රහස සැග වී ඇත්තේ
අනෙකාගේ ඉඳීම තුළ නොව
අනෙකා නැතිවීම තුළයි

අනෙකා නැතිවීම
තමාට උසස් වීමකි
අනෙකා නැතිවීම
ලාභාංශය වැඩි වීමකි
අනෙකා නැතිවීම
ජීවිතයේ නව උපතකි

අස්වාභාවික රමණයකට
ලොබ වඩන
මේ වෙළෙද වෙළඹ මනසට
සිසිලසක් ඉසින
ඉසිවරයෙක් ඕනි නේද?
‘සමග විසුම’ කවියෙන්
කවියා ඉගි කරන්නෙ
එවන් ඉසි ආගමනයක් නොවෙද?
ඒ ඉසි ආගමනය යනු
පරණ බණක් දෙසුමක් නොව
නව මිනිස් සිතීමක
සමාජ ඉල්ලීම බව හදුනාගනිමු.

ෆුඞ් සිටියෙන්
හවුස් ඔෆ් ෆැෂන් එකෙන්
අධිවේගයෙන් බැසගෙන

එන්නේය පුරවරයට
මහ ඉසි

නුවර වැස්සන් කිසිවකු
වේදනාවෙන් නැත මිදී
(92 පිටුව)

අනෙකාගේ විපත
තම ජීවිත ගිණුමට
සැපතක් ලෙස
බැරකරගන්නා
නූතන දිවියේ
ගනුදෙනුකාර මොහොත
සංකේතවත් කරන තව කවියකි,
‘නිහඩ වූ සාක්ෂිය’

ඈ මියගියා
මුහුදෙන් එතෙර රටක
රිය අනතුරකින්

ඒ ආරංචිය
ගෙනාවේ මහ සැහැල්ලූවකි
සැනසීමකි
ඔහුට
(50 පිටුව)

සමාජ ගෙගහි කිමිද
පතුල සොයා කවි කෙළි කළ
ගලන කවියෙකු වුණා මිස
පරාක‍්‍රම කිවිදුන් කිසිවිට
අහසෙ එල්ලූණු කවියෙක් නොවී.
විරෝධාකල්පයත්
කාව්‍යාකල්පයක් කරන
විස්ම කවි මැෂිමක්
ඔහු ළග විය.

’විස්ම උයන’ කවියෙන් නැගෙන්නෙ
බලැතියන්ට වදින බලැති පහරක්

ඩුබායි නුවර කතරක් මැද
මිනිසුන් මැවූ මහ අරුමය
‘මිරකල් ගාර්ඞ්න්’ ගැන
ආස්වාදනීය කවියක් ලියයි ඔහු.

දුකිනවුල් වන මිනිස් සිතකට
මෙවන් මල් ඔසුවක් පිදුයෙ ද
මරණයට පෙර වරක් යන්නට
නඳුනුයන මිහි පිට මැවූයෙ ද
(53 පිටුව)

ආස්වාදෝත්පාදනීය
ඒ මිරකල් ගාර්ඞ්න් කවි වැනුම
ඔහු අවසන් කරන්නෙ
සමාජ පිරමිඩයේ මුදුනත
හෙණයක් පතිත කරන
උත්ප‍්‍රාසෝත්පාදනයකින්.

නිල් දියමන්තියක් සදිසි
ලංකා දුපත සිහි වේ
පාලක දද නිවටුන් කැළ
මගෙ රට කතරක් කළ සැටි…
(54 පිටුව)

‘මං වහිනවා’
මා තෙමුව්වා
ඔබත් මිතුර
මේ වැස්ස යටට
ඇවිත් තෙමෙන්න. ‍

අමිල යහලවෙල