No menu items!
27.1 C
Sri Lanka
22 June,2026
Home Blog Page 295

රටබටු දාපු, කොල්ලු හොදි

0

අප ආතා කිව්වේ ආත්තම්මාට ය. උන්දෑ ජීවිත කාලයේ කිසිම දිනක පාසලකට ගොස් නොතිබූ වලපනේ දිසාවේ හරස්බැද්ද ගම් තුලානේ අතිදුර්ග පාරවලින් ප්‍රවේශ විය යුතු ගමක ඉපිද යාබද මොරබැද්දේ මිනිසෙකු හා සරණ විත් තවත් දුරු රටක වසා අවසන මුහුදුකරයේ ගමකදී දිවිසැරිය නිමා කළ ගැහැනියකි. ඈ උපන් ගම නිවෙස්වල ගෙවතු වට සිටවූ පෙයාර්ස් ගස්වල අදද පල දරන අන්දම  මහත් අභිරුචියෙන් නැරඹිය හැකි දසුනකි. මේ මෑත නුවරඑළියෙන් නික්ම මහකුඩුගල දෙසට යද්දී ඒ අසිරිමත් පෙයාර්ස් මතක විඳ ගනිමින් ගිය මට එබිම දුර්ග මොහොර සිරසකින් එබී බලන කල ඈත ඌව මිටියාවත් දිසෙන සොඳුරු දස්සන සිහිපත් විය. පෙයාර්ස් හා බොහෝ උඩරට එළවළු බෝග වවන්නට නිසි සෞම්‍ය දේශගුණයකින් හෙබි බිම එක්වරම බැලුම්ගල යැයි හඳුන්වන අඩි දෙදහසක පමණ ප්‍රපාතයකින් කෙළවර වෙයි. ඉන් එපිට මධ්‍යම කඳුකරයේ වියළි නැගෙනහිර කලාපය වන්නේ කටුසර බෝග වවන්නට බෙහෙවින් හිතකාමී දේශගුණයකට නිවහන වෙයි.

මේ ආතා ඉඳහිට සිය උපන්ගමට ගොස් පැමිණියහොත් හෝ ඇගේ නෑසියන් සිව් පස් පැයක ගමනක් නිමාවේ අප බලන්නට පැමිණියහොත් හෝ හෙළෙන් පල්ලෙහා හේන්වල වැවෙන කුරහන් රැගෙන ඒමේ සිරිතක් තිබිණ.  වන්නියෙන් බිම්තැන්නෙන් මෙපිට මේ ඌව මැදරට අතරමැදි හුදෙකලා ගම්බිම්වල පැතිර තිබූ විචිත්‍රභාවී හේන් කුරක්කන් සංස්කෘතිය පසු කාලයේ ගිල ගත්තේ දුම්කොළ බෝගය වවන්නට මිනිසුන් හුරු වීම නිසාය. පස්සෙන්පහු කාලෙක ආතාගෙ සිහිකල්පනාව දූරිංභූත ව යන්නට මතු ඉඳහිට තමා දැන සිටි කුරක්කන් කවියක් කියන්නට ඇය අමතක නොකළාය. කුරක්කන් හෙවත් කුරහන් ගෙනා විගස ගැහැනුන්ගේ කාරිය වූයේ ඒවා හොඳහැටි ගරා වට්ටවල දමා අව්වේ වියළා ගැනීමයි.

ගෝනි පඩංගුවක් හෝ පැදුරක් ගොම ගෑ ගෙබිම එලා කුරහන් ඇඹරීමේ කටයුත්ත සඳහා බවලතියෝ දෙතුන් දෙනෙකු වට වෙති.

එදවස ගෙවල අරුමෝසම් ඇන්ටික් භාණ්ඩයක්ව විසිත්ත කාමරයේ තැම්පත් නොවූ කුරහන් ගලක් වූ අතර එය පලු දෙකකින් හා උඩ පලුවේ අල්ලුවකින්ද මැද කුහරයකින්ද සමන්විත වූ අපූරු මෙවලමක් ලෙස අප සිත් ගත්තේය. ගල් යුගයේ පාෂාණමය මෙවලම් තනාගෙන ඒවායෙන් සංස්කෘතිය සුහුරු කරගත් මිනිසා නිපද වූ අද්විතීය මෙවලමක් ලෙස එය හැඳින්වීමේ වරදක් නැත. බොහෝවිට භාවිතයෙන්ම ඔප මට්ටම් වූ කිතුල් ලී අල්ලුවෙන් අත බර කොට කුරහන් දෙගලේ මතු ගල් පුවරුව කරකවන විට මැද කුහරයෙන් තව තවත් කුරහන් ඇට හෙළීම තමන්ටම කළ හැකි වූ නමුත් තවත් කෙනෙකු හවුලේ එය කරන දසුන සුලබ විය. යටි ගල මත ඇතිල්ලී කරකැවෙන උඩු ගලින් තෙරපී බිඳී පිටි වන කුරක්කන් ගල් දෙබෑවේ මැදි ඉඩෙන් එලා ඇති පැදුරට හෝ ඇතිරිල්ලට වැටේ. ඒ සිනිඳු කුරහන් පිටි බහුලව තලප තැනීමට හා කුරහන් රොටී, පිට්ටු සහ හැලප සෑදීම සඳහා භාවිත කළ හැකිය.

කුරහන් කෑමේ අග්‍රේෂය තලප කෑමයි. පතන්දර තලප ගුලි දඩමස් හොදියෙන් අනා කෑ මතක මට ගෙනෙන්නේ ගල්ගෙඩියාවේ දිසාගේ හේන් බිම්වල සහ බලහරුවේ සමතේගේ මැටි කුස්සියේ නහඹු සුවඳ හා මුසුවය. කුරහන් තලප කන්නට නම් දඩමස් හොද්දක් වුවමනායැයි පැතිරුණ කතන්දර තිබුණි. වියළි දඩමසක කුර හා හම්ද මුහු කළ හොද්දක් සමඟ ගිලින තලපය තනාගන්නා බෝගය නිසා මේ කටුසර බිජු කුරහන් වූ බව මා හා කීවේ මුප්පනේ මහ වැදිරට මිනිසෙකි. එහෙත් ඌව රට උඩිස්සට එද්දී හිඟ දඩමස් පිළිබඳ විස්සෝප නොවූ ගම්මු අලකොළ නියඹලාවක් හෝ බොහෝ ඇට බැට හා කොළ පලාද එළවළු මෙන්ම අල බෝග, තිබ්බටු, අසමෝදගම්පවා එක්කාසු කර තැනූ ආනමක් සමඟ තලප කෑහ.

ඉහළ ඌවේ මෙන්ම මහනුවර දිසාවේ හඟුරන්කෙතින් මෙපිට වලපනේ සාවියේ මිනිස්සුද තමන් වැවූ රනිල බෝගයක් වූ කොල්ලු තලප කෑම සඳහා සුදුසු හොද්දක් උයා ගැනීමට භාවිත කළහ. අවුරුද්දේ මුල් කාර්තුවේ කොල්ලු වැස්ස යැයි හඳුන්වන කඩින් කඩ ඇදහැලෙන අක්වැස්ස බලා කොල්ලු වැපිරූ ඔවුහු කරල පැසෙන විට වැල් පිටින් උදුරා ගොම ගෑ කමතක දමා මඳක් වියළුණු කළ මෝල ගස් හෝ තඩි පොලුවලින් තනා හෙළා ගන්නා ඇට එකතු කරගත්හ. ඒවා උයන්නට ගන්නේ කබලේ බැද වණේ ලා කොටා  පියලි කිරීමෙන් අනතුරුව කුල්ලේ පූ කර පොතු හැර ගරා හොද්දටය. මේ හොද්ද රස වන්නේ බොහෝ සෙයින් යොදන රටබටු නමැති කුඩා හේන් තක්කාලි නිසාය.

අද ද ඔවුහු කුරහන් තලප හා කොල්ලු හොදි කති. එහෙත් ඒ මෝලේ ඇඹරූ කුරහන් හා කඩෙන් ගෙනා පිටිවලින් තැනූ තලප හා කොල්ලු හොදිය. දශක දෙක තුනකට ඉහත ඔවුන් වෙත තිබූ විචිත්‍ර සංස්කෘතිය අහිමි වී ගොසිනි. ඒ හා කාබනික ආහාර සංස්කෘතිය මෙන්ම වැඩ සංස්කෘතියේද පංගුවක් අහිමි ව ඇත. ■

■ ලසන්ත ද සිල්වා

රටබටු දාපු, කොල්ලු හොදි

0

අප ආතා කිව්වේ ආත්තම්මාට ය. උන්දෑ ජීවිත කාලයේ කිසිම දිනක පාසලකට ගොස් නොතිබූ වලපනේ දිසාවේ හරස්බැද්ද ගම් තුලානේ අතිදුර්ග පාරවලින් ප්‍රවේශ විය යුතු ගමක ඉපිද යාබද මොරබැද්දේ මිනිසෙකු හා සරණ විත් තවත් දුරු රටක වසා අවසන මුහුදුකරයේ ගමකදී දිවිසැරිය නිමා කළ ගැහැනියකි. ඈ උපන් ගම නිවෙස්වල ගෙවතු වට සිටවූ පෙයාර්ස් ගස්වල අදද පල දරන අන්දම  මහත් අභිරුචියෙන් නැරඹිය හැකි දසුනකි. මේ මෑත නුවරඑළියෙන් නික්ම මහකුඩුගල දෙසට යද්දී ඒ අසිරිමත් පෙයාර්ස් මතක විඳ ගනිමින් ගිය මට එබිම දුර්ග මොහොර සිරසකින් එබී බලන කල ඈත ඌව මිටියාවත් දිසෙන සොඳුරු දස්සන සිහිපත් විය. පෙයාර්ස් හා බොහෝ උඩරට එළවළු බෝග වවන්නට නිසි සෞම්‍ය දේශගුණයකින් හෙබි බිම එක්වරම බැලුම්ගල යැයි හඳුන්වන අඩි දෙදහසක පමණ ප්‍රපාතයකින් කෙළවර වෙයි. ඉන් එපිට මධ්‍යම කඳුකරයේ වියළි නැගෙනහිර කලාපය වන්නේ කටුසර බෝග වවන්නට බෙහෙවින් හිතකාමී දේශගුණයකට නිවහන වෙයි.

මේ ආතා ඉඳහිට සිය උපන්ගමට ගොස් පැමිණියහොත් හෝ ඇගේ නෑසියන් සිව් පස් පැයක ගමනක් නිමාවේ අප බලන්නට පැමිණියහොත් හෝ හෙළෙන් පල්ලෙහා හේන්වල වැවෙන කුරහන් රැගෙන ඒමේ සිරිතක් තිබිණ.  වන්නියෙන් බිම්තැන්නෙන් මෙපිට මේ ඌව මැදරට අතරමැදි හුදෙකලා ගම්බිම්වල පැතිර තිබූ විචිත්‍රභාවී හේන් කුරක්කන් සංස්කෘතිය පසු කාලයේ ගිල ගත්තේ දුම්කොළ බෝගය වවන්නට මිනිසුන් හුරු වීම නිසාය. පස්සෙන්පහු කාලෙක ආතාගෙ සිහිකල්පනාව දූරිංභූත ව යන්නට මතු ඉඳහිට තමා දැන සිටි කුරක්කන් කවියක් කියන්නට ඇය අමතක නොකළාය. කුරක්කන් හෙවත් කුරහන් ගෙනා විගස ගැහැනුන්ගේ කාරිය වූයේ ඒවා හොඳහැටි ගරා වට්ටවල දමා අව්වේ වියළා ගැනීමයි.

ගෝනි පඩංගුවක් හෝ පැදුරක් ගොම ගෑ ගෙබිම එලා කුරහන් ඇඹරීමේ කටයුත්ත සඳහා බවලතියෝ දෙතුන් දෙනෙකු වට වෙති.

එදවස ගෙවල අරුමෝසම් ඇන්ටික් භාණ්ඩයක්ව විසිත්ත කාමරයේ තැම්පත් නොවූ කුරහන් ගලක් වූ අතර එය පලු දෙකකින් හා උඩ පලුවේ අල්ලුවකින්ද මැද කුහරයකින්ද සමන්විත වූ අපූරු මෙවලමක් ලෙස අප සිත් ගත්තේය. ගල් යුගයේ පාෂාණමය මෙවලම් තනාගෙන ඒවායෙන් සංස්කෘතිය සුහුරු කරගත් මිනිසා නිපද වූ අද්විතීය මෙවලමක් ලෙස එය හැඳින්වීමේ වරදක් නැත. බොහෝවිට භාවිතයෙන්ම ඔප මට්ටම් වූ කිතුල් ලී අල්ලුවෙන් අත බර කොට කුරහන් දෙගලේ මතු ගල් පුවරුව කරකවන විට මැද කුහරයෙන් තව තවත් කුරහන් ඇට හෙළීම තමන්ටම කළ හැකි වූ නමුත් තවත් කෙනෙකු හවුලේ එය කරන දසුන සුලබ විය. යටි ගල මත ඇතිල්ලී කරකැවෙන උඩු ගලින් තෙරපී බිඳී පිටි වන කුරක්කන් ගල් දෙබෑවේ මැදි ඉඩෙන් එලා ඇති පැදුරට හෝ ඇතිරිල්ලට වැටේ. ඒ සිනිඳු කුරහන් පිටි බහුලව තලප තැනීමට හා කුරහන් රොටී, පිට්ටු සහ හැලප සෑදීම සඳහා භාවිත කළ හැකිය.

කුරහන් කෑමේ අග්‍රේෂය තලප කෑමයි. පතන්දර තලප ගුලි දඩමස් හොදියෙන් අනා කෑ මතක මට ගෙනෙන්නේ ගල්ගෙඩියාවේ දිසාගේ හේන් බිම්වල සහ බලහරුවේ සමතේගේ මැටි කුස්සියේ නහඹු සුවඳ හා මුසුවය. කුරහන් තලප කන්නට නම් දඩමස් හොද්දක් වුවමනායැයි පැතිරුණ කතන්දර තිබුණි. වියළි දඩමසක කුර හා හම්ද මුහු කළ හොද්දක් සමඟ ගිලින තලපය තනාගන්නා බෝගය නිසා මේ කටුසර බිජු කුරහන් වූ බව මා හා කීවේ මුප්පනේ මහ වැදිරට මිනිසෙකි. එහෙත් ඌව රට උඩිස්සට එද්දී හිඟ දඩමස් පිළිබඳ විස්සෝප නොවූ ගම්මු අලකොළ නියඹලාවක් හෝ බොහෝ ඇට බැට හා කොළ පලාද එළවළු මෙන්ම අල බෝග, තිබ්බටු, අසමෝදගම්පවා එක්කාසු කර තැනූ ආනමක් සමඟ තලප කෑහ.

ඉහළ ඌවේ මෙන්ම මහනුවර දිසාවේ හඟුරන්කෙතින් මෙපිට වලපනේ සාවියේ මිනිස්සුද තමන් වැවූ රනිල බෝගයක් වූ කොල්ලු තලප කෑම සඳහා සුදුසු හොද්දක් උයා ගැනීමට භාවිත කළහ. අවුරුද්දේ මුල් කාර්තුවේ කොල්ලු වැස්ස යැයි හඳුන්වන කඩින් කඩ ඇදහැලෙන අක්වැස්ස බලා කොල්ලු වැපිරූ ඔවුහු කරල පැසෙන විට වැල් පිටින් උදුරා ගොම ගෑ කමතක දමා මඳක් වියළුණු කළ මෝල ගස් හෝ තඩි පොලුවලින් තනා හෙළා ගන්නා ඇට එකතු කරගත්හ. ඒවා උයන්නට ගන්නේ කබලේ බැද වණේ ලා කොටා  පියලි කිරීමෙන් අනතුරුව කුල්ලේ පූ කර පොතු හැර ගරා හොද්දටය. මේ හොද්ද රස වන්නේ බොහෝ සෙයින් යොදන රටබටු නමැති කුඩා හේන් තක්කාලි නිසාය.

අද ද ඔවුහු කුරහන් තලප හා කොල්ලු හොදි කති. එහෙත් ඒ මෝලේ ඇඹරූ කුරහන් හා කඩෙන් ගෙනා පිටිවලින් තැනූ තලප හා කොල්ලු හොදිය. දශක දෙක තුනකට ඉහත ඔවුන් වෙත තිබූ විචිත්‍ර සංස්කෘතිය අහිමි වී ගොසිනි. ඒ හා කාබනික ආහාර සංස්කෘතිය මෙන්ම වැඩ සංස්කෘතියේද පංගුවක් අහිමි ව ඇත. ■

■ ලසන්ත ද සිල්වා

පිරිත් කඹයේ සිට වශී බෝලය තෙක් – තිලක් සේනාසිංහ

2

පරිණාමයට පත් වන මිනිස් සමාජයක නව පන්නයන් සහ විලාසිතාවන් අනිවාර්යයෙන් දැකිය හැකිය. මේවා අතර අප රටේ දේශපාලනඥයන් අතරේ ශීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වන නව පන්නයක් සහ විලාසිතාවක් තිබේ. එනම් පිරිත් කඹ බැඳීමේ සහ වශී බෝල සුරතේ රඳවා ගැනීමේ විලාසිතාව ය.

පිරිත යනු ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධ ජන සමාජයට කිසිසේත් නුහුරු, ආගන්තුක දෙයක් නොවේ. තිස් පැයේ පිරිත්, තුන්තිස් පැයේ පිරිත්, සති පිරිත්, වරු පිරිත්, සෙත් පිරිත් ආදී වශයෙන් මෙම පිරිත් විවිධාකාර ය. නූතන සමාජයේ සර්ව රාත්‍රික පරිත්‍රාණ ධර්ම දේශනා නමින් ජනප්‍රිය පිරිත් විශේෂය සාම්ප්‍රදායිකව හැඳින්වෙනුයේ ‘තිස් පැයේ පිරිත’ යනුවෙනි. සිංහල පැය ක්‍රමය අනුව දවසක් පැය හැටකින් යුතු වීම ඊට හේතුව ය.

භික්ෂුන් මෙම පිරිත් නූල් ගැට ගසන එක්තරා ක්‍රමවේදයක් ද තිබේ. එනම් පිරිත් කරන ලද නූල් පන්දුවෙන් අඩි දෙක තුනක් දිග නූල් කැබැල්ලක් කඩා ගෙන එය තුන්පටක් වශයෙන් සකසා ගැනීමෙනි. මෙම තුන් පොට සහිත නූලක් පැළඳවීම ත්‍රිවිධ රත්නයේ ආශීර්වාදය සංකේතනය කරවන්නක් බවට විශ්වාසයක් අපගේ පැරණි ජන සමාජයේ විය.

මෙම ක්‍රියාව හඳුන්වනුයේ “තුන් නූල් කිරීම” යනුවෙනි. නමුදු මෙසේ නූල් පන්දුවෙන් වෙන් කර ගනු ලබන කොටස අඩි තුන හතරක් දිගට ඇදගත හැකි නම් පළමුව එය තුන් පටක් කොට යළි එය ද දෙකට නවා සය පටක් ලෙස යමකුගේ සුරතේ බඳින්නට පුළුවන. මේ ආකාරයට එය යළි නවා දොළොස් පටක් කිරීමට නම් සැලකිය යුතු දිගකින් යුතු නූල් කොටසක් ඒ සඳහා භාවිත කළ යුතුය. එහෙත් පොට ගණන වැඩිවන විට එහි බලය, ගුණය, ආනුභාවය ඉහළ නැංවෙන බවක් බුදු දහමේ, නූතන ජනප්‍රිය බුද්ධාගමෙහි තබා ජන සංස්කෘතියේ හතර මායිමකවත් නැත.

බෞද්ධ සූත්‍ර පිටකයේ සූත්‍ර දහ නව දහස් ගණනක් තිබේ. ඒ අතරින් පිරිත් වශයෙන් දේශනා කළ බව පැවසෙන එකම සූත්‍රයක් වත් නැත. අඩුම තරමින් මූලික බුදු දහමෙහි පිරිත් යන අරුත පළවන ‘පරිත්ත’ යන වදනවත් නැත. ඒ වදන මුල්වරට අපට හමුවනුයේ පසුකාලීනව ලියැවුණු සූත්‍ර අටුවාවලිනි.

සූත්‍ර පිටකයට අයත් ඛුද්දක නිකායේ, සුත්ත නිපාතයේ චුල්ල වග්ගයේ එන රතන සූත්‍රය එවන් පිරිත් දේශනාවක් බවට අප ශ්‍රී ලාංකීය බෞද්ධ සමාජය තුළ සුවිසල් පිළිගැනීමක් තිබේ. එනමුදු බුද්ධ ජයන්ති ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථ මාලා 25 දරන වෙලුමේ 68 – 73 පිටු මගින් රතන සූත්‍රය එහි නිදාන කතාව  ද සමඟ කියැවිය හැකි අතර එහි ‘පිරිත් කතාවක්’ ඇත්තේම නැත. රතන සූත්‍රය පිරිතක් බව පැවසෙනුයේ සුත්ත නිපාත අටුවාව වැනි පසුකාලීන ලේඛනයන්හි ය.

පිරිත් දේශනාවන් හැඳින්වීම පිණිස යෙදෙන මෙම ‘පරිත්‍රාණ’ යන වදන සංස්කෘත සහ මරාති යන භාෂාවල ද එලෙසින් ම දක්නට ලැබේ. ඒවායේ පොදු අරුත ‘ආරක්ෂාව’ යනුවෙනි. ඒ අනුව බෞද්ධ සූත්‍රවලින් තෝරාගත් කොටසක් පසුකාලීනව පිරිත් වශයෙන් භාවිත වන්නට ඇත. ‘පරිසමන්ත තායස්සු රක්ඛත ති පරිත්තං’ යනු අටුවාව මගින් පිරිත විස්තර කොට ඇති අන්දම ය. ‘හාත්පස උවදුරුවලින් වලකාලන්නේ යමක් විසින් වේද, ඒ පිරිත් නම් වේ.’ යනු එහි සිංහල අදහස ය.

ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතරේ බුදුසසුන ව්‍යාප්ත වූ මුල් සමයේම ඔවුන් තම ලෞකිකත්වය මත පදනම් කරගත් ශාන්තිකර්ම අවශ්‍යතාව සපුරා ගනු පිණිස සූත්‍ර පිටකයේ සූත්‍ර ධර්මවලින් කොටසක් එක්තරා සංඛ්‍යාන ක්‍රමයකට අනුව චතු භාණවර පාලි හෙවත් සතර බණවර වශයෙන් වෙන් කොට ගත් බව පෙනේ. වසර සිය ගණනක් තිස්සේ ශ්‍රී ලාංකීය බෞද්ධ සමාජයේ ශාන්ති කර්ම අවශ්‍යතා සපුරන ‘පිරුවානා පොත් වහන්සේ’ ජනතාව අතර ව්‍යාප්ත වනුයේ ඒ පසුබිම යටතේ ය. මූලික බුද්ධ දේශනා අඩංගු ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථ මාලාව පවා ‘වහන්සේ’ යන ගෞරවාන්විත නාමයෙන් නොහඳුන්වන ශ්‍රී ලාංකීය බෞද්ධයන් පිරිත් පොත එලෙස වහන්සේ යනුවෙන් හඳුන්වා ඇත්තේ ගෞරවාදරය, භය, පක්ෂපාතීත්වය මත පදනම් වූ විශේෂ භක්තියක් ඒ සඳහා තිබූ බැවින් විය යුතුය. පරිවහන හෙවත් කට පාඩම් කිරීම යන අදහස ගෙන දෙන බැවින් මීට ‘පිරුවානා’ යන නම ලැබී තිබේ. භික්ෂුන් සඳහා වන අධ්‍යාපන ආයතන හැඳින්වීම පිණිස ‘පිරුවන’ යන වදන භාවිත වන්නේ ද මෙම මූලය අනුව බව පෙනේ.

චිත්ත දමනය මුල් කොට ගත් සදාචාර පද්ධතියක් හඳුන්වා දී ඇති ආචාර විද්‍යාත්මක දර්ශනයක් වන මූලික බුදු දහමේ යමක් ශ්‍රවණය කිරීමෙන් පමණක් යම් පිහිටක්, ඉෂ්ටාර්ථ සිද්ධියක් සැලසෙන බව සඳහන්ව නැත. බුදු දහමෙහි ඉගැන්වෙන අන්දමට යමකුට ධර්මයෙන් පිහිටක් ලබා ගත හැක්කේ එය ඇසීමෙන්, ධාරණය කිරීමෙන් හා ඒ අනුව හැසිරීමෙනි. (සුනා ථ ධාරේ ථ චරා ථ ධම්මේ) යනුවෙන් එහි දී බුදුන් විසින් කොට ඇත්තේ සෘජු අණ කිරීමකි. මක් නිසාද යත් ඉහත සඳහන් පාලි වැකියේ සිංහල අරුත ‘අසව්! ධාරණය කර ගනිව්!. (ඒ අනුව) හැසිරෙව්’ බැවිනි.

එහෙත් බුදුන් හැඳින්වීම පිණිස කට පුරා ‘බුදුරජාණන් වහන්සේ’ යැයි පවසන අපගේ බෞද්ධයෝ බුදුරජාණන් වහන්සේ නිකුත් කොට ඇති එවන් ‘රාජාඥාවන්’ තුට්ටුවකට වත් මායිම් නොකරන අවස්ථා බොහෝ ය. අඩුම තරමින් මෙම ‘බුදුන්ගේ අණ’ යන ශාසනික අර්ථ නිරූපණයක් සහිත වදන භික්ෂුවකගේ මුවින් නිකුත් වනු මට නම් අහම්බෙන්වත් ඇසී නැත. නමුදු බලි, තොවිල්, ශාන්ති කර්ම සිදුකරන ඇදුරන් නම් මෙම ‘බුදුන්ගේ අණ’ යන වදන පවසනු මා සිය දහස් වරක් අසා තිබේ.

ශ්‍රී ලාංකීය ජන සමාජයේ පිරිත් නූල ව්‍යවහාර වන්නට ඇත්තේ හින්දු, වෛදික ආභාසයෙනි. එම සංස්කෘතියට අනුව හින්දු පුරාණෝක්තිවල පැවසෙන මිථ්‍යා සංකල්ප පදනම් කොට ගත් රතු සහ කහ නූල් පැළඳීමක් සිදුකෙරේ. හින්දි බසින් මේවා කෞතුක්, කෝතුක් යනුවෙන් හැඳින්වේ. මෙම වදනෙහි අරුත විස්මිත, ආශ්චර්යමත් යන්නය. නූල් වශයෙන් සහ ආරක්ෂක පළඳනා වශයෙන් සකස් කොට ඇති මේවා බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ අත්වල ද තිබෙනු මා දැක තිබේ.

තත්වය මෙසේ තිබිය දී තුන් පටකින් යුතු නූලක් විය යුතු පිරිත් නූල ඇතැමුන්ගේ සුරත්වල කඹ ලෙස දැකිය හැක්කේ කවර කරුණු පදනම් ව දැයි මම නොයෙක් වර සිතා ඇත්තෙමි. මූලික වශයෙන් ඉන් හැඟී යන්නේ ඒ තැනැත්තා නිතර නිතර භික්ෂූන් විශාල සංඛ්‍යාවක් බැහැ දැක ආශීර්වාද ලබා ගෙන ඇති තැනැත්තෙකු බවය. නමුදු අපගේ ජන සම්මතයට අනුව පිරිත් නූලක බලය රඳා පවතිනුයේ තුන් වරුවකි. මෙහි ‘වරුව’ යනු කාර්යාල ජීවිතයේ වරුව නොවත දවසේ පැය දොළහක කාලයකි. අපගේ ජන සම්මතය අනුව පිරිත් නූලක වලංගු කාලය පැය තිස් හයකි.

ඒ අනුව පසුගිය දිනවල මැතිවරණ වේදිකාවල මොර දුන් ඇතැම් දේශපාලනඥයන්ගේ අත්වල ඇති පිරිත් කඹ ගලවා එහි ඇති තුන් නූල් ගණන පරීක්ෂා කිරීමෙන් ඔහු ගත වූ පැය තිස් හය තුළ බැහැ දැක ආශීර්වාද ලබා ගත් භික්ෂුන්ගේ ගණන දැන ගත හැකිව තිබිණ. ඇතැම් විට එම ගණනයට අනුව එම භික්ෂූන්ගේ සංඛ්‍යාව සිය ගණනක් වීමට ද පුළුවන.

ඔවුන්ගේ මෙම පිරිත් නූල් භාවිතය මුල් කොට විධිමත් විමසුමක් කළ හොත් ඉන් අපට ඉතා පැහැදිලිව කිව හැක්කේ මේවා ද අහිංසක ජනතාව මුලා කිරීම පිණිස ඔවුන් විසින් යොදනු ලබන අනේකවිධ උප්පරවැට්ටිවල තවත් එක් අංගයක් පමණක් බවය. යමෙකු තම ආගමික භක්තිය, විශ්වාසය පෙරදැරිව සාම්ප්‍රදායික පිරිත් නූලක් සුරතේ බැඳගැනීම පිළිබඳ කිසිදු විවේචනයක් මෙහිදී එල්ල නොවන බව ද විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතු ය.

මෙම නූල් සහ ආභරණ පැළඳීමේ තවත් අරමුණක් ලෙස ගුප්ත ආරක්ෂාවක් ලබා ගැනීම ද සඳහන් කළ හැක. මේවා එක් එක් සමාජයන්හි ඒ ඒ සමාජ සංස්කෘතික පසුබිම හා බැඳී පවතී. ඉහත සඳහන් පිරිත් නූල් භාවිතය ඒ සඳහා වන එක් නිදසුනක් පමණි. එහෙත් මේවා පිළිබඳව මානව විද්‍යාත්මකව සිදුකරනු ලබන විමසුම්වලදී තහවුරු වනුයේ මෙම ගුප්ත විශ්වාස ලොව ආගම් ආරම්භ වීමටත් පෙර සිටම මිනිස් සිත්සතන් තුළ පැවැති බවකි. එමෙන්ම ඒවා මගින් ලොව මූලික ආගම් සඳහා අවශ්‍ය සමාජ මනෝ විද්‍යාත්මක පසුතලය නිර්මාණය වූ බව ද මානව විද්‍යාත්මකව පිළිගැනීමට ලක්ව තිබේ.

විවිධාකාර රෝග පීඩා, අමනුෂ්‍ය උපද්‍රව ඇතුළු විශ්වයේ ඇතැයි ජන විඥානයේ පවතින නපුරු, පාපී, දුෂ්ඨ බලවේග සහ අනේක විධ සතුරු කරදර ආදියෙන් අත් මිදීම පිණිසත්, ආයුෂ, වර්ණය, සැපය, බලය වන ප්‍රධාන ලෞකික අවශ්‍යතා, අරමුණු ශාක්ෂාත් කරගැනීම පිණිසත් මෙම ආරක්ෂක පළඳනා ඉවහල් වන බවට ලොව බොහෝ දෙනෙක් විශ්වාස කරති.

අප රටේ ජන සංස්කෘතිය අනුව විවිධ පුද්ගලයන් තුළ පවතින මෙම මානසික අවශ්‍යතාව සංතෘප්ත වනුයේ ‘සුර පැළඳීම’ මගිනි. එහෙත්, බොහෝ විට පෞද්ගලික, රහසිගත මට්ටමින් සිදුකරන එම ආරක්ෂක පළඳනා ප්‍රසිද්ධියේ සමාජ කරලිය වෙත ගෙන ඒම අතින් අප රටේ ඇතැම් දේශපාලනඥයෝ ලෝක නායකයන් ද අබිබවා සිටිති.

මගේ පෞද්ගලික වැටහීම අනුව ඒ අතින් නූතන දේශපාලන කරලියේ සුවිශේෂ භූමිකාව වත්මන් අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට හිමි වෙයි. ‘වශී බෝලය’ යන ජනප්‍රිය නමින් හැඳින්වෙන ‘වජ්‍රය’ නම් වන ගුප්ත ආරක්ෂක මෙවලමක් සුරතෙහි රඳවා ගනිමින් ඔහු ජාතිය ඇමතූ අවස්ථාවන් සේම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සාකච්ඡාවලට සම්බන්ධ වූ අවස්ථා පිළිබඳව ද විද්‍යුත් සාක්ෂි තිබේ.

අගමැතිවරයා තම තරුණවියේදී සමාජය හමුවේ ප්‍රසිද්ධියේ හෙළිදක්වනු නොලැබූ මෙම ගුප්ත ලෝලීත්වය ඔහුගේ දෙටු පුත් හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී නාමල් රාජපක්ෂ මහතා තම ජීවිතයේ තුන් වන දශකයේදීම ප්‍රදර්ශනය කරන බව ඔහු එම වජ්‍රයක් හෙවත් වශී බෝලයක් සුරතේ රඳවා ගෙන ජනතාව හමුවට පැමිණ සිටින  ඡායාරූපවලින් පෙනෙයි.

මෙම ප්‍රදර්ශනාත්මක ගුප්ත ලෝලීත්වයට කිසිදු සිවිල් සමාජීය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අර්ථ කථනයක් දීමට නොහැකි මුත් එම පවුලේ සාමාජිකයන් තමන් හඳුන්වා ගන්නා අයුරින්ම කිවහොත් ‘රාජපක්ෂවරුන්’ගේ පවුල් පරාසයෙන් බැහැරව ද ව්‍යාප්ත වී තිබේ.

ඊට හොඳම නිදසුන වනුයේ 2015 වසරේ දී පසුගිය ජනාධිපතිවරණ සටනට පිවිසි, හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ද තම ප්‍රබලතම දේශපාලන ප්‍රතිවාදියා වන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අනුගමනය කරමින් එවැනිම ‘වජ්‍රයක්’ රැගෙන සිය මංගල දේශපාලන රැලිවලට එක්වීමය.

එසේම එම සමයේ සමාජගත කළ ඔහුගේ ජනාධිපතිවරණ ප්‍රචාරක ගීතයක ‘සුරත දරා ජය කුන්තා’ යන වදනක් ද සඳහන් විය. එහෙත් ඒ කාලයේ ඔහුගේ බුද්ධිමත් සමීපතමයකු ‘එය අල්ලා කහල ගොඩකට විසි කර දැමීම’ නිසාදෝ ඊට පසුව හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ සුරතේ එවැන්නක් දක්නට නොතිබිණ.

ඒ කෙසේ හෝ එම ජනාධිපතිවරණ සමයේ තමන් සතු ඒ වජ්‍රය නම් වන ආරක්ෂක මෙවලම අතින් බිම නොතැබූ රාජපක්ෂ මහතා පරදවා එවන් වජ්‍රයක් නොමැතිව ජනාධිපතිවරණ සටනට පිවිසි සිරිසේන මහතාට 2015 වසරේ එම සටනින් ජය අත්විය.

එමෙන්ම මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සුරතේ නිතර දක්නට ලැබෙන කොටි ඇස නම් පාෂාණමය වළල්ලද එවැනි ආරක්ෂක පළඳනාවකි. ඊට සාපේක්ෂව මෙම වජ්‍රය නම් වන ආරක්ෂක මෙවලම පළඳනාවක් නොවන්නේ එය හුදෙක් සුරතේ තබාගත යුත්තක් වශයෙන් භාවිත කෙරෙන නිසා ය. නමුදු ඇතැම්හු මේවා ගෙල පළඳනා ලෙස ද යොදා ගනිති.

විශ්වයෙන් තමන් වෙත එල්ල වන නපුර, අයහපත දුරු වී, සතුට, සැපත, සෞභාග්‍යය හිමි කරගැනීමට අප ජීවත් වන පරිසරයේ ඇති යම් යම් සත්ව, ශාක, පාෂාණ සහ ලෝහ වර්ග මගින් පිටිවහලක් ලද හැකිය යන ආදිතම මානව චිත්තාවලිය මුල්කොටගත් ආකර්ෂණවාදය මෙවැනි විශ්වාස සිත තුළ රෝපණය කෙරෙන සමාජ මනෝ විද්‍යාත්මක සාධකයයි. කාන්තාවන් පරිහරණය කළ යට ඇඳුම් හොරකම් කරගෙන ඒවා තමන් සතුව තබා ගැනීම මුල් කොට පුරුෂ පක්ෂයට වැළඳෙන ලිංගික අවවර්තනය ද එනමින් හැඳින්වෙනුයේ ඉහත සඳහන් සමාජ මනෝ විද්‍යාත්මක මූලය පදනම් කර ගෙන ය.

මිනිසා තුළ පවතින ගුප්ත ලෝලීත්වය සහජයෙන්ම උරුම වූවක් මිස පසුව ආරෝපණය වූවක් නොවේ. එහෙත්, මෙලොව සෑම පුද්ගලයකු තුළම ඇති ගුප්ත ලෝලීත්වය එක සමාන නැත. එය ඒ ඒ පුද්ගලයා සතු ප්‍රවේණිගත සාධක, මොළයේ පවත්නා ජෛව රසායනික තත්වයන් සහ ඒ පුද්ගලයා ජීවත් වන සමාජ, සංස්කෘතික පදනම මත වෙනස් වේ.

මෙහිදී තමන්හට අත්වන දැඩි මානසික ආතතියක් හෝ මානසික කාංසාත්මක තත්වයක් යටතේ මෙබඳු ආරක්ෂක පළඳනා සහ මෙවලම් කෙරෙහි යොමු වීමේ ස්වාභාවික නැඹුරුවක් මිනිසා තුළ පවතී. එම නැඹුරුව තුළින් තමන් එතෙක් අත්විඳි දැඩි මානසික ආතතිය සහ කාංසාත්මක තත්වය අවප්‍රමාණ වන බවක් ද ඔහුට හැඟී යන්නට පුළුවන.

එය පුද්ගල මානසික සෞඛ්‍යය සම්බන්ධයෙන් කෙසේවත් යහපත් තත්වයක් නොවේ. නිෂේධනාත්මක ප්‍රතිස්ථම්භනය නමින් හඳුන්වනු ලැබූ මෙම තත්වය මිනිසුන් හට සේම තිරිසනුන්ට ද එක සමාන බව ලෝක ප්‍රකට රුසියානු මනෝ විද්‍යාඥයකු වන අයිවන් පැබ්ලෝ (1849-1936) සුනඛයන් ඇසුරින් සිදු කරනු ලැබූ පර්යේෂණ මගින් පවා තහවුරු කොට ඇත. ඒ අනුව සමාජයේ ජීවත් වන පුද්ගලයන් පෞරුෂ, ප්‍රජා, සමාජ ආදි වශයෙන් තමන් මුහුණ දෙන ගැටලු අර්බුදවලින් සේම තම සිත තුළ තෙරපවා ගත් වරදකාරී හැඟීම්වලින් මානසික අත්මිදීමක් ලෙස මෙබඳු ආරක්ෂක පළඳනා සහ මෙවලම් භාවිත කිරීම අතිශය ස්වාභාවික කරුණකැයි ලොව පුරා සමාජ මනෝ විද්‍යාඥයෝ අවධාරණය කරති.

ඒ අනුව අද මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඇතුළු තවත් ආණ්ඩු පක්ෂ විපක්ෂ දේශපාලනඥයන් කිහිප දෙනෙකුගේ අත්වල දක්නට ලැබෙන පිරිත් කඹ, කොටි ඇස් පළඳනා සහ වජ්‍ර නුදුරේදීම අප රටේ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ බහුතරය වෙතින් දක්නට ලැබුණහොත් එය ද පුදුම විය යුත්තක් නොවේ.■

අපි මානව හිමිකම් කඩ කරලා ලෝක වාර්තාවක් තිබ්බ රටක්- පිලිප් දිසානායක

0

රයිට් ටු ලයිෆ් සංවිධානයේ විධායක අධ්‍යක්ෂ

 

ඔබේ සංවිධානය වැඩකරන ක්ෂේත්‍ර පැහැදිලි කළොත්..

ලංකාවේ සිදුවන වධ හිංසා, නීති විරෝධී අතුරුදහන් කිරීම් හා නීති විරෝධී ඝාතනවලට එරෙහිව අපි මානව හිමිකම් සංවධානයක් ලෙස වැඩ කරමින් සිටිනවා. මේ අවස්ථා තුනම ලංකාවේ මිනිස්සුන්ගේ මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් කඩ වෙන අවස්ථා තුනක්. ඒ මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් රටක් තුළ ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ කියන්නේ ඒ රට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳව ලෝකයේ ඇති කරගෙන තිබෙන මූලධර්මයන්ට එරෙහි වීමක් විදිහටයි අපි දකින්නේ. ඒ නිසා පුද්ගලයකු සතු ජීවත්වීමට ඇති අයිතිය තහවුරු කිරීම සඳහා ඒවා කඩවෙන හැම තැනකදීම අපි මැදිහත් වෙනවා.

ඉතිහාසය පුරා හැම කාල වකවානුවකම මේ ක්‍රියාවලි තුනම බරපතල ලෙස ලංකාවේ සිද්ධවුණා. පහුගිය අවුරුදු දෙකක කාලය තුළ ලංකාවේ අතුරුදහන් වීම් සිදුවුණේ නෑ කියලා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව කියනවා. ඒ කාරණාව අපි පිළිගන්නවා. නමුත් වධහිංසාව හා නීති විරෝධී ඝාතන තවමත් ලංකාවේ සුලභව සිදු කෙරෙනවා. ඒය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යක පැවැතිය යුතු ලක්ෂණයක් නොවෙයි. ඒ නිසා අපි ඒ ගැන අවධානය යොමු කරලා අසාධාරණයන්ට ලක්වෙච්ච වින්දිතයන් දිරිගැන්වීම, නීතිමය රැකවරණය සැළසීම හා මග පෙන්වීම කරමින් ඉන්නවා. ඒ සමගම මේ විෂය පිළිබඳ තිබෙන අවබෝධය සමාජය තුළ වැඩි කිරීමේ අරමුණින් අපි කටයුතු කරනවා. මේ පිළිබදව තිබෙන නීති ශක්තිමත් කරගන්න අදාල ආයතන සමග සාකච්ඡාවක, සංවාදයක සිටිනවා.

 

ඔබ කියූ කරුණු තුන මූලිකව අපේ සමාජය පිළිබඳව තව දුරටත් කතා කළොත්?

අපි නිදහස ලබලා ගත වූ වසර හැට තුළ මේ කාරණා තුනට අදාල සිදුවීම් උතුරේත් දකුණේත් සිද්ධවෙලා තියෙනවා. අපි දන්නවා 1971 කැරැල්ල වෙලාවේ අතුරුදන් වීම්, වධහිංසා පැමිණවීම් හා නීති විරෝධී ඝාතන බරපතළ ලෙස සිද්ධ වුණා. ඊට පස්සේ 1988 හා 1989 කාලෙත් දකුණේ සිද්ධවුණා. ඊට පස්සේ තිස් අවුරුදු යුද්ධය ඇතුළෙත් බරපතල විදිහට ඒ දේම උතුරේ සිද්ධවුණා. ඇත්තටම අපි ඒ පැත්තෙන් ලෝක වාර්තා තැබූ රටක්. අපි දැක්කා පහුගිය අවුරුදු කිහිපයක වැඩි වශයෙන් අතුරුදහන් වීම් සිදුවන රටක් බවට ලංකාව පත් වෙලා තිබ්බා. ඒ බව පාර්ලිමේන්තුවේ හැන්සාඞ් ගතවෙලත් තියෙනවා. ඒ වගේම නීති විරෝධී ඝාතන බරපතල ලෙස සිද්ධ වෙච්ච රටක් විදිහට ලංකාව නම් වෙලා තියෙනවා. රටේ එක ජන වර්ගයක් පමණක් නෙවෙයි සියලුම ජන වර්ගවලට මේ ප්‍රශ්නයට මුහුණ දෙන්න සිද්ධවෙලා තියෙනවා. අපේ අත්දැකීමට අනුව අතුරුදහන් වීම් වාර්තාවීම නතර වෙලා තිබුණත් අනෙක් කාරණා දෙක තවමත් සිද්ධ වෙනවා.

 

වධහිංසා සිද්ධවෙන්නේ කොහොමද?

අපි දන්න තරමින් පොලිස් වධහිංසාව දරුණුවට සිදු වෙමින් තියෙනවා. ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල අපරාධ පරීක්ෂණ කටයුතුවලදී තොරතුරු ලබාගැනීම සඳහා භාවිත කරන එකම ක්‍රමවේදය තමයි වධහිංසාව. සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙක් අත්අඩංගුවට පත් වුණාම වධහිංසා කරලා තමයි තොරතුරු ලබා ගන්නේ. ඒක උතුරටත් දකුණටත් අදාලයි. ලංකාවේ නීිතිය අනුව එවැනි වධහිංසාවල් සිදු කිරීම මූලික මිනිස් අයිවාසිකම් කඩකිරීමක්. අපරාධ නීතිය අනුව අපරාධ වරදක්. ඒ නීතිය පැත්තකින් තියලා තමයි අතීතයේ සිටම මේ ක්‍රියාදාමයන් සිද්ධවෙන්නේ. අපට තිබෙන එක ගැටළුවක් තමයි උතුරු නැගෙනහිර සිදු වීම් හරියාකාරව වාර්තා නොවීම. දකුණේ එවැනි සිදුවීම් සෑහෙන්න වාර්තාවෙමින් තිබෙනවා. අපි ඒවා සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරමින් ඉන්නවා. අවශ්‍ය වාර්තාකරණයන් සිදු කරලා තියෙනවා.

 

පොලීසිය විතරද?

හිංසනය ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ පොලිස් ස්ථාන තුළ විතරක් නෙමෙයි අනෙකුත් ව්‍යුහ තුළත් සිදු වෙනවා. උදාහරණයක් ලෙස බන්ධනාගාරගත වූවන් පිළිබඳ පාවිච්චි කරන්නෙත් වධහිංසාව. පාසල පද්ධතිය තුළත් පාසලේ විනය පවත්වාගෙන යාම සඳහා භාවිත කරන්නේ හිංසනය. අපි හිතන්නේ නීතිය තිබුණට මදි හිංසනය සමාජයෙන් තුරන් කිරීම සඳහා ඒ නීති පිළිබඳව සමාජය දැනුවත් වීම හා ක්‍රියාත්මක වීම අවශ්‍යයි.

 

විවිධ සංවිධාන වසර ගණනාවක් තිස්සේ මේ දියුණු අදහස් සාකච්ඡා කරමින් සිටියත් සමාජය ගමන් කරමින් තිබෙන්නේ ප්‍රතිවිරුද්ධ දිහාවකට කියලා මම කීවොත්?

අපේ රටේ හිංසාකාරී වටපිටාව නිර්මාණය වන්නේ සාමාන්‍ය නීතියට එපිටින් වන නීති ක්‍රියාත්මක වෙන්නට අවශ්‍ය පරිසරය නිර්මාණය වූ නිසයි. කැරලි කෝලාහල හා යුද්ධය ඊට ප්‍රබලව බලපාලා තියෙනවා. සමාජයේ මතයක් හැදුණා, මේ කැරලි කෝලාහලවලට සම්බන්ධ වූ අය නීතියට පිටින් හරි මර්දනය කරන්න ඕනෑ කියලා. 1971, 1988, 1989 හා උතුරේ යුද්ධය වගේ අවස්ථාවල ඒ දේ සිද්ධ වුණා. නීත්‍යානුකූලව වැඩකිරීම කාලය ගත වෙන වැඩක් නිසා නීතියට පිටින් මේ අයව මර්දනය කළ යුතුයි කියලා අදහසක් සමාජය තුළ නිර්මාණය වුණා. ඒ විතරක් නොවෙයි, එසේ නීතියට පිටින් කටයුතු කළා. නිලධාරීන්ට එසේ කටයුතු කරන්න අවස්ථාව ලැබුණා. ඒ අවස්ථාවල තිබුණු ආණ්ඩු ඒ නිලධාරින්ව ආරක්ෂා කළා. නමුත් නීතියේ තියෙන්නේ වෙන කාරණාවක්. නීතියට පිටින් කටයුතු කිරීම පුද්ගලයේකුගේ මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් කඩකිරීමක් හා අපරාධ වරදක්. රැකියාව අහිමි වෙනවා විතරක් නෙමේ, හිර දඩුවම් විඳින්නත් සිද්ධ වෙනවා.

අවුරුදු 17 ක් තිස්සේ අපි මෙ කාරණාව සම්බන්දව වැඩ කරමින් ඉන්නවා. ඒ නිසා මේ විෂය ගැන තිබෙන අවබෝධය වැඩි කිරීම හා විෂය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරන පිරිස වැඩි කිරීමටත් අපි කටයුතු කරමින් සිටිනවා. එහි එක් පියවරක් ලෙස වධහිංසාවට එරෙහි ශ්‍රී ලාංකික එකමුතුව කියලා සංවිධාන 28 ක් එක් වෙලා ඒකාබද්ධ ක්‍රියාමාර්ග වෙත යොමු වෙලා ඉන්නවා. ඒ නිසා සමහර සිද්ධි සම්බන්ධයෙන් අපට ශක්තිමත්ව එකට පෙනී හිටින්න හැකි වෙනවා. ඒකාබද්ධ නිවේදන නිකුත් කරන්න හැකි වෙලා තියෙනවා.■

■ ප්‍රියන්ජිත් ආලෝකබණ්ඩාර

අලුත් ආණ්ඩුවෙන් ඕනෑ මොනවාද?

තරුණයන් ඉදිරියට ආ යුතුයි

නීතිඥ ප්‍රශාන්තලාල් ද අල්විස්

මේක ලංකා ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක ඡන්දයක්. මේක 225ම එපා කියන ජනතා මතයක් තිබුණ පසුබිමක තිබුණ මැතිවරණයක්. අලුත් අය ඕනෑ බව මිනිසුන් කීවා. අපේ මහජනතාව එසේ කීවත්, ඒ විදියට ඡන්දය දී ඇති බව පෙනෙන්නේ නෑ. තවමත් වහලුන් පක්ෂවල ඉන්න බව මම හිතනවා.

බලයට පත් වූ ආණ්ඩුව ප්‍රතිපත්ති මත පාලනයක් ගෙනයනු ඇතැයි මා අපේක්ෂා කරනවා. එහෙත් එසේ සිදුවේවි කියා හිතන්නේ නෑ. මහජන නියෝජිතයන් ප්‍රතිපත්ති වෙනුවට පෞද්ගලික අරමුණු ඉදිරියට දමාගත් පාලනයක් ගෙනයනු ඇතැයි මා හිතනවා.

එහෙත් මොන පක්ෂයකින් හෝ අලුත් අදහස් තියෙන අලුත් මිනිසුන් ඒවි කියලා මට ප්‍රාර්ථනාවක් තිබුණා. පළවැනි වතාවට ජාතික ලැයිස්තුවෙන්වත් රටට අවශ්‍ය උගත් මිනිසුන් පත්කරනු ඇතැයි මා බලාපොරොත්තු වුණා. අපි කතාකරන මොහොත තෙක් ඒ බලාපොරොත්තු ඉටුවුණාදැයි හරියට දැනගන්න ලැබුණේ නෑ. ඒත් ඒ බලාපොරොත්තු යථාර්තයක් වේයැයි මා හිතන්නේ නෑ.

අලුත් ව්‍යවස්ථාවක් ඕනෑ. මා විශ්වාස කරන්නේ ස්වයංජාත ව්‍යවස්ථාවක්. ජනතාව අතරින් ආ, ඔවුන්ගේ අනුමැතිය ලත් ව්‍යවස්ථාවක්. භූතානය ව්‍යවස්ථාවක් හැදුවේ අවුරුදු හයක් තිස්සේ එකතු කළ ජනතා අදහස් ඇසුරෙන්. මම භූතානයේ ව්‍යවස්ථාව කෙටුම්පත් කරන්න දායක වූ අගවිනිසුරුතුමා එක්ක බෞද්ධ නීති දර්ශනය ගැන අධ්‍යන කළා. ඒ දැනුම එක්ක මගේ බලාපොරොත්තුව දළ ජාතික සතුට මත පදනම් වූ එවැනි ව්‍යවස්ථාවක්.

පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට තරුණ අය බොහොමයක් ඉදිරිපත් වුණා. නැවුම් මුහුණු ගණනාවක් ආවා. එහෙත් මට පාර්ලිමේන්තුව ගැන ලොකු බලාපොරොත්තුවක් නෑ. එක තරුණයෙක් හරි පාර්ලිමේන්තුවට ගියොත් ඒක ලොකු ජයග්‍රහණයක් බව තමයි මම ප්‍රතිඵල ලැබෙන්නට කලින් කල්පනා කළේ.

තරුණයන් යැයි කීවේ අවුරුදු විස්සේ නෑඹුල් අය නොවෙයි. යම් පරිණතකමක් ඇති, දේශපාලන පරිචයක් ඇති අය. අවුරුදු තිස්පහේ විතර අය. එතැනින් වෙනස පටන්ගන්න පුළුවන්. ඒ අය අතරින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වූ අයට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස විශාල කාර්යභාරයක් තියෙනවා. තේරී පත් නොවූ අයට පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත විශාල කාර්යභාරයක් තියෙනවා. ඔවුන් දේශපාලනයේ ඉදිරියට ආ යුතුයි. ඒ තරුණයන් ඉදිරියට ගැනීම මා වැනි වියපත් අයගේ වගකීමක් බව මා හිතනවා. අපේ පරම්පරාවේ අයට මේ රටේ වෙනසක් කරන්න බැරි බව මා විශ්වාස කරනවා. ලෝකයේ නව ප්‍රවණතා එක්ක තරුණ පරපුර තමයි ඉදිරියට එන්නේ. රටේ ව්‍යවස්ථා වෙනසකට, දේශපාලන සංස්කෘතියේ වෙනසකට තරුණයන් මුල් වූ සාකච්ඡා ආරම්භ කරන්න ඕනෑ. ඒක තමයි ඊළඟ අවුරුදු පහේ විය යුත්තේ.

 

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වැළඳගත යුතුයි

කථිකාචාර්ය අතුල විතානවසම්

දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රධාන අභියෝග දෙකක් මඟහරින්න බෑ. එකක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සාක්ෂාත් කිරීම. පසුගිය කාලයේදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රමයෙන් පාරිහානිය කරා ගමන් කරන බව අපි දැක්කා. රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය ගැන ජනතා විශ්වාසයක් නෑ. විධායකය බලය මධ්‍යගත කිරීමේ ප්‍රවණතාවක් තියෙනවා. මිනිසුන්ගේ අයිතිවාසිකම්, නිදහසට පහර වදිනවා. ඒ අනුව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා.

ඊට අමතරව ජනවාර්ගික ගැටළුවට විසඳුමක් ඕනෑ. පළාත් සභා ක්‍රමය ජනවාර්ගික ගැටළුවට විසඳුමක් විදියට ගෙනාවාට ඒකෙන් සම්පූර්ණයෙන් දෙමළ ජනතාවගේ ගැටළු විසඳන්න බැරිවුණා. පළාත් සභා ක්‍රමයෙන් මූලික වශයෙන් අරමුණු කරගත් බලය බෙදාහැරීමේ අරමුණුවලට ගමන් කරන්න බැරිවුණා. ඒ හා බැඳුණු ප්‍රධානම අවුල තමයි රටේ ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් අතර සංහිඳියාව ගොඩනඟන්නේ කොහොමද කියන එක.

දැන් අලුත් ප්‍රශ්නයක්. මුස්ලිම් ජනතාව රටේ දේශපාලන ප්‍රවාහයෙන් ඈත්වෙමින් ඉන්නවා. ඒ ගැන බලයට පත් වූ ආණ්ඩුව වගකියන්න ඕනෑ. අලුතින් බලයට පත්වෙන ආණ්ඩුවත් වගකියන්න ඕනෑ.

පාලකයන් සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් කියලා ජනකොටස් ටික බෙදාගත්තාම රටක් පාලනය කරන්න පුළුවන්ද කියන ප්‍රශ්නය එනවා. මේක ගැඹුරු ප්‍රශ්නයක්. මේකට විසඳුම් හොයන්න ඕනෑ. මේ ජනකොටස් තුන එකතු කරගෙන තනි ජාතියක් ගොඩනඟන්නේ කොහොමද කියන බැරූරුම් ප්‍රශ්නයට ආණ්ඩුව මුහුණදෙන්න ඕනෑ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නය පිළිබඳ කාරණා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව එක්කත් බැඳෙනවා. ඒ වෙනුවෙන් ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරන්න ඕනෑ. ඒ නිසා ආණ්ඩුව කියන එක ඇත්ත. නව ආණ්ඩුව ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට අතගැසිය යුතුයි. ඒත් ඒක කළ යුත්තේ තනි පවුලක් වටා බලය ඒකරාශී වෙන විදියට නෙවෙයි. තනි පුද්ගලයෙක් වටා බලය ඒකරාශී වෙන විදියට නෙවෙයි. තනි පුද්ගලයෙක් වටා බලය ගොනු කරන්න යනවානම් ඒ තරම් අමනෝඥ ක්‍රියාවක් නෑ.

ආණ්ඩුවට තුනෙන් දෙකක් තියෙනවාද කියන එක අදාල නෑ. අනෙකුත් ප්‍රශ්න සම්බන්ධ කරමින් රටේ පුළුල් දේශපාලන කතිකාවක් ගොඩනඟමින් ආණ්ඩු ව්‍යුහය ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණයකට ලක් කරන්න ඕනෑ. රාජ්‍යය නැවත සකස් කිරීමේ බරපතල අභියෝගයකට මුහුණදෙන්න ඕනෑ. පහුගිය අවුරුදු ගණනාව තුළ බලයට පත් වූ ආණ්ඩු කළා වගේ පෞද්ගලික සුඛවිහරණයට යන්නේ නැතිව සැබෑ ප්‍රශ්න විසඳන්න වෙනවා.

දැඩි පාලනයක් මත රට ගොඩනඟන්න පුළුවන් බව මිත්‍යාවක්. එහෙම කරන්න ගිහින්, ගැටළු ඇතිවුණොත් ආණ්ඩුවටම වන්දි ගෙවන්න වෙනවා. ජේ.ආර්. ජයවර්ධන කාලයේ ඒ වගේ වැඩපිළිවෙලක් ගෙන ගිහින්, ජීවිත ගණනාවක් විනාශ වෙලා ශෝකාන්විත කෙළවරකින් අවසන් වුණා. ඒ නිසා ඇති වූ ජාතීන් දෙකක්, අරමුණු දෙකක් මුල් කරගෙන කරපු විප්ලවවාදී ව්‍යාපාර දෙකේම මූලික විරෝධය තිබුණේ සිංහල පාලක පන්තියක් මධ්‍යගත බලයක් ගොඩනැඟීමටත්, ඒ මධ්‍යගත පාලනයෙන් පීඩාකාරී බලයක් ගෙනගියෑමටත් එරෙහිව.

බලය අරගෙන ඒක සමරමින් තව තව බලය ඒකරාශී කරගෙන තමන්ට ඕනෑ පාලනයක් ගෙනයන බව හිතනවානම් ඒක ඉතා ව්‍යසනකාරීයි. ඒකත් එක්ක ඉදිරියට යන්න බෑ. එහෙම කරන්න ගියොත් ඉදිරි අවුරුදු පහ තුළ ආණ්ඩුවට බරපතල අභියෝග එල්ලවේවි. ඒ අභියෝග සමහරවිට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ස්වරූපයෙනුත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන ස්වරූපයෙනුත් එල්ලවෙන්න පුළුවන්.

අපට ජාත්‍යන්තර සමාජයෙන් ඈත්වෙන්න බෑ. අපි කොන්වෙන්න බෑ. අමනෝඥ පාලකයන් හිතනවා ජාත්‍යන්තර සමාජය නැතිව රට පාලනය කරන්න පුළුවන් බව. ඒක පරාජය කළ යුතු මානසිකත්වයක්.  හමුදාව තියාගෙන, ලෝකෙන් කොණ්වෙලා රටවල් පාලනය කරන්න බෑ.

රාජපක්ෂ පාලනය සිහියට නඟාගත යුත්තේ 2015දී ඔවුන්ට වෙච්ච දේ මොකක්ද කියන එක. 2015 පත් වූ ආණ්ඩුව ප්‍රඥාවන්ත විදියට කටයුතු කළානම් 2019 දී රාජපක්ෂලාට ජයගන්න බෑ. 2019දී රාජපක්ෂලා ජයගත්තේ පහුගිය පාලන තන්ත්‍රය ජනතාවට එපා වූ නිසා. ඒ කැකෑරෙන වෛරයෙන් තමයි ජනතාව ඡන්දය දුන්නේ. නව ආණ්ඩුව උද්දාමයට පත්වෙන්න හොඳ නෑ, මේ ජනවරම අපට ඕනෑ දෙයක් කරන්න දුන්න එකක් කියලා. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිටුදැකිය යුතු දෙයක් නෙවෙයි. ඒක වැළඳගත යුතු දෙයක්. මිලිටරිවාදය, අධිකාරිවාදය අත්හැරලා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩුකරණයකට ගෙනගියොත් තමයි රටටත් හොඳ, ඔවුන්ටත් හොඳ. එහෙම නැතිව ගෙනයන පාලනය ඉතා කෙටි පාලනයක් වෙන්න පුළුවන්. 2015 අත්දැකීමට අමතරව ඔවුන් ජේ.ආර්., ප්‍රේමදාස, චන්ද්‍රිකා හා රනිල්-මෛත්‍රී ආණ්ඩුවලට අත් වූ ඉරණම සිහිතබාගත යුතුයි. අවුරුදු පහකට ලැබුණ බලයෙන් රට හදන්න හිතන්නයි ඕනෑ.

 

එම්සීසී බැරිනම් සීඑම්එම් හරි අත්සන් කරලා කන්න දෙන්න

ආචාර්ය අමින්ද මෙත්සිල

2019 ජනාධිපතිවරණයේදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට අනපේක්ෂිත ජයක් ලැබුණේ අලුත් පරම්පරාව ඔහු ගැන විශ්වාස කළ නිසා. අපි නිදහස ලබලා අවුරුදු හැත්තෑදෙකක්. අපේ කලාපයේ රටවල් අතර, ගොඩක් සංඛ්‍යාලේඛනවලින් අද අපට පහළින් ඉන්නේ ඇෆ්ගනිස්ථානය විතරයි. අපි පහළටම වැටිලා. ඒ නිසා නැවතත් රට හරිගස්සලා විනයානුකූල, දූෂණයෙන් තොර සංවර්ධනයක් ඇතිකිරීම ගැන හැමෝම බලාපොරොත්තු තියාගෙන ඉන්නවා. මේ ආණ්ඩුව වැඩ පටන්ගනිද්දී තමයි කොවිඞ්-19 වසංගතය ආවේ.

ස්ථිරසාර ආණ්ඩුවක් ඕනෑ බව මිනිසුන් හිතන බව පේනවා. මැතිවරණයෙන් පසු ජනතාවගේ බලාපොරොත්තුව තමයි ඉක්මනින් සංවර්ධනයේ මාවතට රට ගැනීම. මිනිසුන්ගේ සහයෝගය ඒ අරමුණ වෙනුවෙන් ලැබී ඇති බව පේනවා.

එහෙත් ජනතාවට කෙටිකාලීන බලාපොරොත්තුත් තියෙනවා. කොවිඞ්-19 වසංගතය අවසාන වෙන දිනය ගැන ඉඟියක්වත් නෑ. ඉතින්, ජනතාවගේ ජීවන තත්වය රැකගැනීම, රැකියා සුරක්ෂිතතාවය ලබාදීම ආදී කෙටිකාලීන බලාපොරාත්තු තමයි ජනතාවට වැඩිපුර තියෙන්නේ. හයිවේ හදන්න, ගුවන් තොටුපළ හදන්න වගේ ලොකු බලාපොරොත්තු නෑ.

රජය අයවැයක් ඉදිරිපත් කරලා නෑ ගිය අවුරුද්දේ. මේ අවුරුද්දේ අයවැයක් ඉදිරිපත් කරන්න ඕනෑ, ආණ්ඩුව ආ හැටියේම. අයවැයෙන් ඉතිහාසයේ කවදාටත් වැඩිය සහන ලැබීම ගැන ජනතාව බලාපොරොත්තු වෙනවා. රජය විශාල අර්බුදයකට මුහුණදෙනවා සහන දෙන්නේ කොහොමද කියලා.

සහන නොදුන්නොත් පළවැනි වතාවේම ජනප්‍රියත්වය හීන වෙන්න පුළුවන්. පාරිභෝගිකයන්ට හා ව්‍යවසායකයින්ට සහන දෙන්න ඕනෑ. සහන දෙන්න නම් රජයට සල්ලි ඕනෑ.   ඒත් රජයේ ආදායම කඩාවැටිලා. බදු ආදායම් නෑ, විදේශ ශ්‍රමිකයන්ගේ ආදායම් නෑ, ඇඟලුම් කර්මාන්තයේ ආදායම නෑ.  ඊට අමතර ණය තියෙනවා. රුපියල් බිලියන 2000ක් ණය ගෙවන්න ඕනෑ. දැඩි මූල්‍ය දුෂ්කරතාවන්ට යටත්වෙලා ජනතාවට සහන සලසන්නේ කොහොමද කියන එක තමයි රජයට තියෙන අභියෝගය.

රජය ණය ගත්තාද වගේ කාරණා කිසිවක් ජනතාවට අදාල නෑ. ඔවුන්ට ඕනෑ ජීවිත පවත්වාගැනීමට. දැනුත් පෞද්ගලික අංශයේ සේවකයන්ට වැටුපෙන් භාගයක් විතරයි ගෙවන්නේ. සමහර ආයතන කඩාවැටිලා. රජය ඒවා විසඳන්න ඕනෑ.

කොවිඞ් නිසා ඇති වූ සමාජීය ගැටළුත් තියෙනවා. කොළඹ ඉස්කෝලවල වැඩකළාට ගමේ ඉන්න ළමයින් මාර්තු මාසයේ ඉඳලා ගෙදර. ආයෙත් සැරයක් ඔක්තෝබර් හා නොවැම්බර් සති පහක නිවාඩුවක් එනවා උසස්පෙළ හා නිවාඩු වෙනුවෙන්. මේ අවුරුද්දේ ඉතා කෙටි කාලෙකට තමයි ඉස්කෝලේ තිබුණේ. එය ළමයින්ගේ අධ්‍යාපනයටත්, සමාජයීය ජීවිතයටත් බලපානවා. මේ වගේ අතුරු ප්‍රශ්න ගොඩක් තියෙනවා.

මේ මොහොතේ 19 වැනි සංශෝධනය, අලුත් ව්‍යවස්ථා, එම්සීසී, සෝෆා වගේ ප්‍රශ්න එතරම් වැදගත් විදියට මිනිසුන් කල්පනා කරන්නේ නෑ. මිනිසුන් කියයි, එම්සීසී බැරිනම් සීඑම්එම් හරි අත්සන් කරලා අපට කන්න දෙන්න කියලා.

 

කලාපීය බල අරගලය අලුත් අභියෝගයක්

කථිකාචාර්ය සුමිත් චාමින්ද

ආණ්ඩු බලය ලැබූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ඉදිරියේ තියෙන අභියෝගය මෙතෙක් කිසිදු පාලනාධිකාරියක් මුහුණ නොදුන් අභියෝගයක් බව මා හිතනවා. එක් පැත්තකින් ආර්ථික අභියෝගය. කොවිඞ්-19 වසංගත තත්වයෙන් පසු ලෝකය පුරා ඇතිවීමට නියමිත ගැඹුරු අර්බුදයක් තියෙනවා. දේශපාලන අර්ථශාස්ත්‍රඥයන් තර්ක කරන්නේ 1929 ඇතිවුණ මහා ආර්ථික අවපාතයෙන් පසු, ඇතැම්විට ඊටත් වඩා ගැඹුරු, දැවැන්තම අර්බුදය මේක බව. මෙවැනි අර්බුදයකට මුහුණදීමේ අත්දැකීම් කාටවත් නෑ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ආදායමට දායක වෙන හැම ක්ෂේත්‍රයක්ම අර්බුදයට ගොදුරු වෙලා. විදේශ ශ්‍රමිකයන් ලංකාවට එවන මුදල් ප්‍රමාණය අඩුවෙලා. අපි නිෂ්පාදනය කරන යුරෝපීය වෙළඳපළ ඉලක්ක කරගත් ඇඟලුම් ආදී භාණ්ඩවලට තියෙන ඉල්ලුම දුර්වල වෙලා. සංචාරක කර්මාන්තය කඩාවැටිලා. අවිධිමත් අංශයේ ආර්ථික කටයුතුවල යෙදෙන අතිවිශාල පිරිසක් ඉන්නවා. ඔවුන් අර්බුදයක ඉන්නවා. විරැකියාව පිළිබඳ විශාල ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා.

ඒ එක්කම කලාපීය බල අරගලය ආණ්ඩුවට මුහුණදෙන්න සිද්ධවෙන අලුත් අභියෝගයක්. වර්තමානයේ අපට පෙනෙනවා, වසංගත තත්වයත් පසුබිම් කරගෙන දෙවන සීතල යුද්ධයක් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය හා චීනය අතර වර්ධනය වීමේ අවදානමක් තියෙන බව. ඒකේ සලකුණු අද අපට පේනවා. චීනයේ ජාතික ආරක්ෂක පනත මුල් කරගෙන හොංකොංවල ඇති වූ විරෝධය, චීනය හා තායිවානය අතර ඇතිවන අරගලය හා ඇමෙරිකාව හා චීනය අතර දකුණු චීන මුහුදේ ආයුධ සන්නද්ධ ගැටුමක ආසන්නයේ පැවතීම තීරණාත්මකයි. ඊට අමතරව චීනය හා ඉන්දියාව අතර දේශසීමා ගැටුමත් මේ බල අරගලය ප්‍රකාශයට පත්වීමක්.

පළමු සීතල යුද්ධය ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය හා සෝවියට් දේශය අතර පවතින විට ලංකාව තිබුණේ ප්‍රධාන ගැටුම්කාරී කලාපයක නෙවෙයි. එහෙත් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය හා චීනය අතර යුද්ධයක ප්‍රධාන ගැටුම්කාරී කලාපය තමයි ආසියා, පැසිෆික් කලාපය. එහි මධ්‍යයේ ලංකාව පිහිටා තියෙනවා. චීන ව්‍යාප්තවාදය ගැන සිදුකරන ජාත්‍යන්තර මට්ටමෙන් සිදුකරන දේශපාලන විග්‍රහවලදී හම්බන්තොට වරාය හා පාකිස්ථානයේ ග්වාගාර් වරාය ගැන නිතර සඳහන් වෙනවා. මේ දෙකම පාලනය කරන්නේ චීනය. ඊට ප්‍රතිපාක්ෂිකව ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය සෝෆා ගිවිසුම යටතේ ඇමෙරිකානු හමුදාවට ශ්‍රී ලංකාවේ පහසුකම් ලබාදෙනවා. ඊට අමතරව එම්සීසී ගිවිසුම ගැන ඔවුන් උනන්දුවක් දක්වනවා. ඉන්දියාවත් කොළඹ වරායේ නැගෙනහිර ජැටිය ගැන දක්වන උනන්දුව තුළ භූ දේශපාලනික වුවමනාකම් තියෙන බව පැහැදිලියි. ඒ සියල්ල මැද චීනයේ ණය උගුලකට ලංකාව හසුවේවිද කියන බය තියෙනවා. ආර්ථික අර්බුදය සමඟ සම්බන්ධ වූ විදේශ සම්බන්ධතා පිළිබඳ අර්බුදයකුත් එනවා. ඔය විදියට මහා බලවතුන් අතර බල ගැටුමේ කේන්ද්‍රයට අපි හසුවෙලා ඉන්නවා.

මේක සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි උපායමාර්ගික දැක්මක් බලයට පත් වූ පාලකයින්ට තියෙන බව පේන්නේ නෑ. ඒ නිසා එම අර්බුදයේ ගොදුරක් බවට ලංකාව පත්වෙන බව අනුමාන කළ හැකියි.

ඊට අමතරව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ආණ්ඩුව සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදයේ ආන්තික ධාරාවක් නියෝජනය කරනවා. ඒ නිසා විදේශීය සම්බන්ධතාවලදී ලංකාව හුදෙකලා තත්වයකට ගමන් කරන්න හේතුවේවි කියන සැකය තියෙනවා. ජිනීවා මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ යෝජනා සම්බන්ධයෙන් දක්වන ප්‍රතිචාර, ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා මානව අයිතීන් පිළිබඳ උනන්දු පාර්ශ්ව කෙරෙහි දක්වන ප්‍රතිචාර නිසා හුදෙකලා වීමේ අවදානමක් තියෙන බව පේනවා. ඉන්දියාව සමඟ පවතින සම්බන්ධය ලංකාවේ දේශපාලන ස්ථාවරත්වය සම්බන්ධයෙන් ඉතාම තීරණාත්මකයි. පවතින ලෝක යථාර්තය තුළ හුදෙකලා වීම අසීරුයි. ලංකාවේ සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදයක් නඩත්තු කරන අතරතුරේ ලෝකය සමඟ යහපත් සම්බන්ධයක් පවත්වාගැනීම පරිකල්පනය කරන්න බෑ. විශේෂයෙන්ම ලංකාවේ දෙමළ ජනතාවගේ පැවැත්ම සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියාව සංවේදීයි.■

 

කේක් ගෙඩි අප්පුලා 

0
TOPSHOT - Supporters of the ruling United National Party (UNP) and New Democratic Front (NDF) presidential candidate Sajith Premadasa attend a final campaign rally under rain in Colombo on November 13, 2019, ahead of the November 16 presidential election. - Police stepped up security across Sri Lanka on November 13 over fears of violence on the final day of campaigning for the fiercely contested presidential election, officials said. (Photo by ISHARA S. KODIKARA / AFP) (Photo by ISHARA S. KODIKARA/AFP via Getty Images)

මේ කොලම ලියන්නේ මැතිවරණ කැම්පේන අවසන් වූ රාත්‍රියේ ය. එනම් ඉරිදා ය. සඳුදා හා අඟහරුවාදා කැම්පේන කටයුතු කිසිවක් කළ නොහැකි නොනගතය එළඹේ. ඩිජිටල් කැම්පේන පසුබිමක නොනගතය රකී ද කියා විශ්වාසයක් නැත. පොලිසිය විසින් තාප්පවල පෝස්ටර් ඉරා දැමීම, කොඩි වැල් කැපීම, මයික්-ලැයිස්පීකර කුදලාගෙන යාම  ආදි කටයුතු කරන මෙන් ඩිජිටල් මාධ්‍ය නියාමනය ලෙහෙසි පහසු නැත.  ඇත්තෙන් ම මෙවර මැතිවරණ ව්‍යාපාර හෙවත් කැම්පේන අඩු වැඩියෙන් කරගෙන ගියේ ඩිජිටල් හෙවත් සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ ය. කැම්පේනවල උණුසුම් අංගයක් වන ප්‍රතිවාදියාට පහර දීම ද මෙවර කරනු දක්නට ලැබුණේ සයිබර් අවකාශයේ ය. මෙවර කොලමේ මා සාකච්ඡා කරන්නේ එම සයිබර කැම්පේනවල ගතිකයින් ගැන ය. කෙසේ වෙතත් මෙම කොලම පළවන විට මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල නිකුත් වී අවසාන ය. යට කී කැම්පේනවල ඡන්ද ගැනීමේ හා කැඩීමේ බලපෑම ද අපට ඒ වන විට පහසුවෙන් තේරුම් ගත හැක.  

මැතිවරණ කැම්පේන කලකට පෙර කළේ දේශපාලන පක්ෂයේ ම අයවළුන් ය. ලෙටර් ප්‍රෙස් ක්‍රමයට අච්චු ගසාගත් දැන්වීම් කොල, පෝස්ටර හා කොඩිවැල් සැරසිලි වූ අතර අදාළ පක්ෂයේ පාටින් කුඩා මේසයක ඇතිරූ ඉටි කොලයක් මත තබා ඇති ඔරේන්ජ් බාර්ලි හෝ නෙක්ටෝ බෝතලය සහිත පොකට් මීටීම ද මතක් කරනු වටී. මේ අහිංසක හා වැඩි වියදමක නැති ආධුනික කැම්පේන අඩු වැඩි වශයෙන් 1977 වන තෙක් ම අපට දක්නට ලැබිණ. ක්‍රමයෙන් මැතිවරණ කැම්පේන වෘත්තීය දැන්වීම්කරුවන් විසින් කරනු ලැබීය. 1977 දී 5/6 ක බහුතරයකින් බලයට පත් වූ ප්‍රබල රජයේ මාධ්‍ය ඇමති වූ ආනන්ද තිස්ස ද අල්විස් මහතා ප්‍රවීණ දැන්වීම්කරුවෙකි. ඉන් පසු එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ එම භූමිකාව තවත් ප්‍රවීණ දැන්වීම්කරුවෙකු වූ අර්වින් වීරක්කොඩි මහතා ඉටු කළේ ය. ආර් ප්‍රේමදාස යුගයේ තම කැම්පේන සඳහා ජාත්‍යන්තර දැන්වීම් ඒජන්සි ද සම්බන්ධ කරගති. එකල නවමු අත්දැකීමක් වූ ප්‍රකට ටීසර කැම්පේනයක් ලෙස ‘මේ කවු ද මොනව ද කරන්නේ‘ පෝස්ටරය රට පුරා ඇළවුණේ ආර් ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂක නාමයෝජනාව භාර දීමට ඔන්න මෙන්න තියා ය. එම කැම්පේනය කළේ ලෝ සුපතළ සාචි සහ සාචි දැන්වීම් ඒජන්සිය විසිනි.

මේ වන විට මැතිවරණ කැම්පේන මුළුමනින් ම පාහේ කරන්නේ වෘත්තීය දැන්වීම් ඒජන්සි විසිනි. එවන් සමහර ඒජන්සි එක් එක් පක්ෂ හා අපේක්ෂකයින් ප්‍රවර්ධනය පෞද්ගලික මට්ටමින් ද කරනු රහසක් නොවේ. මෙවර කැම්පේන ඩිජිටල් මාධ්‍ය ස්වරූපයක් ගත් අතර ඒවා ප්‍රචාරණය වූයේ සමාජ මාධ්‍ය වේදිකා තුළ ය. ඒවායේ වැඩි රසක් හෝ නවමු බවක් නම් නොතිබුණ  බව කිව යුතු ය. කැම්පේන සඳහා අත දිග හැර  වියදම් කිරීමේ හැකියාව වඩා ම තිබුණේ පොහොට්ටුවට ය. එහෙත් ඔවුන් විසින් මෙවර දැනෙන මට්ටමේ කැම්පේනයක් කළේ නැත. සමහර විට ඒ ඔවුන් පහසුවෙන් තරඟයක් නැති ව දිනනවා යන දැඩි විශ්වාසය ඔවුන් අතර තිබුණ නිසා විය හැක. අලි-ටැලි ලෙස දෙකඩ වූ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දෙබෑයන් ද දැනෙන මට්ටමේ කැම්පේනයක් කළේ නැත. බලපෑම හා ප්‍රතිඵල කෙසේ වෙතත් මහත් උනන්දුවකින් කැම්පේන කළේ නම් ඇහැට කනට පෙනෙන ජාජබී නංගිව ඉස්සරහට දාගත් ගෙදරට වයසට ගිය ජවිපෙ අක්කා ය. පෙර කල ජවිපෙ කැම්පේන කරන නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක් තිබිණ. දිවි දෙන්නට හෝ සූදානම් පූර්ණ කාලීන කාඩරයක් සිටි ජවිපෙ තාප්ප වැහෙන්න අතින් ඇඳි පෝස්ටර ගැසී ය. රත්මලානේ ග්ලැක්සෝ කර්මාන්ත ශාලාව හා සොයිසා මහල් නිවාස අතර පිහිටි අති විශාල තාප්පයක ජවිපෙ පෝස්ටරයක් බිල්බෝඩයක් ලෙස තිබුණා මතක ය.  යහමින් අතේ සල්ලි-බාගේ ගැවසෙන පක්ෂයක් වන ජවිපෙට මේ වන විට යට කී ශ්‍රම-සුරු (ක්ඉදමර-සබිඑැබිසඩැ) කැම්පේන කළ යුතු නැති අතර නිදි මරමින් පාප්ප බාල්දි ඇඳි කාඩරවරුන් දැන් ඔබ්සලීට හෙවත් අවලංගු වී ඇත. දැන් ජවිපේ ඇත්තේ පාප්ප-කාඩර්වරු නොව ඩිජිටල්-කාපර්වරු ය. මොවුහු යට කී හාර්ඞ්-කෝර් කාඩරයට වඩා පහසුකම් භුක්ති විඳින, කැමති වෙලාවට රැඩිකල් වෙන කැමැති වෙලාවට ලිබරල් වන ෆ්ලෙක්සි-රෙවලුෂනරීස් හෙවත් මිගෙල්-දනියෙල් විප්ලවවාදීහු ය.        

පාප්ප-කාඩරවරුන්ට සිකරැට්-අරක්කු තහනම් වුව ද ජවිපෙ නව්‍ය විප්ලවවාදීන්ට ජිං-ටොනිකයක් තොලගාන හමන් කේජියක් අදින ගමන් පක්ෂයට නිර්මාණශීලී ටැග්-ලයින, ලෝගෝ, පෙස් බුක් මීම, සූටි සූටි ජින්ගල, ඇඞ් කෑලි සෑදීමේ  නිදහස ඇත. පෙර කල මෙන් යමක් පක්ෂයේ පොලිටි බියුරෝවෙන් මධ්‍යම කාරක සභාවෙන් අනුමත වීම තව දුරටත් අවැසි නැත.  තමන් සිතා, මෝස්තරය නිමවා, සයිබරයේ පොස්ටුගත හෝ උඩුගත කිරීම කරන්නේ කේවල විප්ලවවාදියා ය. එම ප්‍රවේශයේ වාසියක් ඇත. ඒ මෙසේ ය. සතියකට පමණ යට කී පන්නයේ නිර්මාණශීලී දැන්වීමක් පෙස් බුකයේ පළ විය. නොම්බරයක් නම ලෙස යෙදූ අසුව දශකයේ ජනප්‍රිය චිත්‍රපටයක ගීතයක් එකල සිහින කුමරා ලෙස සැලකූ අතිශය කඩවසම් නළුවෙකුත් යට ගිය දවස ජනප්‍රිය විකට නළුවෙකුත් ගයන-රඟන කෙටි දසුනක් දැන්වීමේ බොඩිය ලෙස භාවිත විය. ගීතය කැපෙන්නේ යට කී පක්ෂයේ අපේක්ෂකයෙකුගේ රුව, නම හා මනාප අංකය ට ය. එම අංකය යට කී චිත්‍රපටයේ නම වන අංකය ද සමාන ය. වාවු !! කෙතරම් නිර්මාණශීලී අදහසක් ද ? එහෙත් දැන්වීම්කරුට මෑතකාලීන ඉතිහාසය ද අපේක්ෂකයාගේ ජීව-දත්ත ද අමතක වී දෝ ද කියා මට සිතුණේ මේ නිසා ය. අදාළ කසවසම් නළුවාගේ පියකරු මුහුණ ගල් කටස වෙඩි පහරකින් සුණු විසුණු කර මහා දවල් ඝාතනය කළේ යට කී පක්ෂය ම ය. කවට නළු තෙමේ මිය පරලොව ගිය විට මළකඳ ඉල්ලා පාර්ශ්ව ද්වයක් මහා කලබැගෑනියක් කළේ ය. මෙම නළු මළකඳන් දෙක ම අදාළ පක්ෂයට හා අපේක්ෂකයාට පාරා වලල්ලක් මෙන් පතිත වන්නට මහා කලක් ගියේ නැත. තණකොළ කපන්නට ගොස් සුරුස් ගා ගහෙන් බභිනා සේ අප දැන්වීම්කරු කීවේ තමන් එම දැන්වීම ‘ජොලියට‘ කළ එකක බවයි. මෙම ප්‍රවේශයේ වටිනාකම වන්නේ පක්ෂයට ද අදාළ පුද්ගලයාට ද වගකීම නොගෙන සිටීමේ පහසුකම යි. දැන්වීම පත්තු වුණා නම් හිමිකාරත්වය ද ගෞරවය ද දෙපාර්ශ්වය ම වැළඳ ගනු අතර එය තමන්ට පත්තු වන්නට එන විට මග හැර යා හැක.     

මෙම කැම්පේන සමයේ වඩාත් ම පත්තු වූ දැන්වීම නිර්මාණය වූයේ අවර ගණයේ අයෙකු ලෙස සැලකෙන, සාපේසක්ෂ ව තරුණ නොදරුවෙකු අතිනි. මෙම පීචං තරුණයා යට කී පක්ෂය ප්‍රති-සන්නම්කරණය හෙවත් රී-බ්රෑන්ඞ් කිරීම කළේ සාමාන්‍යයෙන් තිරිසන් සතුන්ට යොදන පදයක කොටසක් පක්ෂයේ නමට සන්ධි කිරීමෙනි. පක්ෂයේ පේස්බුක් බලකායේ පූර්ණකාලීන මහැදුරෝ (බදු මුදලින් පඩි ලබන නමුත් 9-5 කාලය තුල නිරතුරු පේස්බුකයේ ලැග සිටින) ද පෙරකදෝරුවරු ද යට කී අවර තරුණයා මරාගෙන කෑ හ. එහෙත් එය කොරෝනාවට ටැස්ට් කරන බෙහෙත් මෙන් අසාර්ථක විය. ඔය අල්ලේ පනල්ලේ නව ලිබරල් ආර්ථික මතධාරියෙකු ලෙස සැලැකෙන සිනමාකරුවෙකු යට කී දැන්වීම ගැන අදහසක් පළ කර සිටියේ ය. ඔහු කී පරිදි ම ඔහු නම් කළ මෝස්තරකරුවා ම ප්‍රති-ටැග්ලයිනයක් නිර්මාණය කළේ පක්ෂය වෙත තරුණයා විසි කළ උපහාසාත්මක හා අපහාසාත්මක චීත්ත රෙද්දෙන් කුරුතාවක් හා ජන්ගියක් මසා ගන්නා ආකාරයකිනි. මේ වන විට යට කී පක්ෂයේ අයවළුන් දිගට හරහට චීත්ත කුරුතා හා ජංගි, පේස්බුක් මීම ලෙස ‘සෙයාර්’ කරති.

මේ දකින විට මට සිහි වුණේ අප කුඩා කාලයේ කළ සෙල්ලමකි. එනම් අප කාට හෝ පුළුවන් නම් ‘කේක්-ගෙඩි-අප්පු‘ කියා දිගට ම කියා ගෙන යන ලෙස ‘ලණුවක්‘ දීමයි. ඕකත් වැඩක් ද කියා වීරයා ලෙස  ‘කේක්-ගෙඩි-අප්පු‘ කියා දිගට ම කියාගෙන යන විට ඉන් හඬ නැගෙන නව අර්ථය හේතුවෙන් ලණුව දෙන්නා හා අසා සිටින පිරිස කොක් හඬලා සිනාසෙති. එහෙත් තම මන්තරයෙන් අනුනට ඇසෙන්නේ කුමක් ද බව නොදැන තම වීරකම ගැන උජාරුවෙන් මෙම කේක්-ගෙඩි-අප්පුවරු තම මන්තරය කියාගෙන කියාගෙන යති ! පොහොට්ටුකාර අවර නොදරුවෙකු හා නව ලිබරල් වැඩිහිටියෙකු  දුන් ලණු දෙකක් ඇත්ත මිනිස් වර්ගයා විසින් දෙපොටට අඹරා එළියට ගන්නට උගහට ගානට දැන් ගිල අවසාන ය.■   

උදන් ප්‍රනාන්දු

චීනයේ උයිගර් වාර්ගික සංහාරය

0

අන්තවාදය තුරන් කිරීමේ ව්‍යාපෘතියක් බව කියමින්, චීනයේ ජනවාර්ගික කණ්ඩායමක අනන්‍යතාවය මකාදැමීමේ ව්‍යාපෘතියක 2014 සිට මේ දක්වා චීනය යෙදෙනවා. මේ  වන විට ලෝකයේ දැවැන්තම මානව හිමිකම් උල්ලංඝන කිරීමේ සිදුවීම් අතර එය තියෙනවා.

එම ජනවර්ගය හඳුන්වන්නේ උයිගර් යන නමින්. ඔවුන් චීනයේ සින්ජියැන්ග් නම් ප්‍රදේශයේ පදිංචිව සිටින ජනකොටසක්. චීන රජය ඔවුන්ට සලකමින් ඉන්නේ ඉතා භයානක සහ නපුරු ආකාරයට. මේ පිළිබඳ තොරතුරු පසුගිය වසර පහක කාලය තිස්සේ වරින්වර හෙළිවෙන්නට පටන්ගත්තා.

මේ වනවිට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ වාර්තා, හෙළිදරව් කරන ලද චීනයේ අභ්‍යන්තර තොරතුරු හා සැටලයිට් ඡායාරූප වලින් උයිගර් මුස්ලිම්වරුන්ගේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම ගැන විශාල කොටසක් හෙළිවී තිබෙනවා. එහෙත්, චීනය සතු බලය නිසා, එම ව්‍යාපෘතියට එරෙහිව ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල්වලට කළ හැක්කක් නැති තරම්. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය පවා චීනය ඉදිරියේ දුර්වලයි.

යම් ජනවර්ගයකට අයත්වීම නිසා විශේෂිත සැලකීමට ලක් කිරිම පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශේෂ කමිටුවේ සාමාජික ගේ මැක්ඩූගාල් 2018 අගෝස්තුවේ ජිනීවාහි පැවති, චීනයේ ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ දින දෙකක සමාලෝචන වැඩසටහනක ආරම්භක සැසියේදී මෙම මානව හිමිකම් කැඩීම ගැන කියා තිබුණා. එහිදී එම කමිටුව සාක්ෂ්‍ය ලෙස තනි සිදුවීම් ගණනාවක් ඔහු ඉදිරිපත් කර තිබුණා.

එහිදී ප්‍රකාශ කළේ උයිගර් මුස්ලිම්වරුන් මිලියනයකට වැඩි පිරිසක් නීතියට පිටින් සිරගත කර සිටින බවට පිළිගත හැකි තොරතුරු ලැබී තිබෙන බව. වසර කිහිපයක් තිස්සේ මිලියන දෙකක පිරිසක් නැවත අධ්‍යාපනය ලබාදීමට සහ නැවත අධිශික්ෂණයට ලක් කිරීමට යොමු කර ඇතැයි එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාවේ සඳහන් වුණා. මෙම ප්‍රදේශයේ ජීවත්වන ජනතාවට චීනයේ අනෙකුත් ජනතාවට හිමි අයිතිවාසිකම් අහිමි කර ඇති බව එහිදී ඔහු කීවා.

උයිගර් ජනවර්ගයට අයත් සිසුන් සිය ගණනක් විදෙස්ගතව සිට ෂින්ජියැන්ග් දක්වා ගිය පසු අතුරුදන් වී ඇති බව එම වාර්තාවේ සඳහන් කර තිබුණා. ඒ අතරින් පිරිසක් සිරගත කර ඇති බවත්, ඒ අතරින් ඇතැම් අය සිරගත කර සිටියදී මියගොස් ඇති බවත් එහි කියා තිබුණා.

මෙම ජනවර්ගයේ අනන්‍යතාව නිසාම එම ජනතාව රාජ්‍යයේ සතුරන් ලෙස සලකන බවත් ඔහු කියා තිබුණා. එදිනෙදා ආගමික ක්‍රියාවක යෙදීම පවා දඬුවම් ලැබීමට හේතුවක් වී ඇති බව ඔහු එහිදී කියා තිබුණා. මේ සියල්ල කර තිබුණේ ‘අන්තවාදය මැඬලීම’ යන ලේබලයට මුවාවෙමින්. 

වාර්තාවලට අනුව යුදෙව් සංහාරයෙන් පසු යම් ජනකොටසකට අයත් වැඩිම පිරිසක් එකවර කඳවුරුවල රැඳවූ අවස්ථාව මෙය. උයිගර් ජනවර්ගයට අයත් මිලියන ගණනක් ඉන්නවා. චීනයේ අවසාන ඉලක්කය ඒ සියළුදෙනා මුස්ලිම් ආගම හා අනන්‍යතාව අත්හැර කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට අනුගත කරවාගැනීම. යම් ජනකොටසක් සිතන පතන අන්දම, ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය බලහත්කාරයෙන් යටපත් කිරීම සුමට කාර්යයක් නෙවෙයි. එය බලහත්කාරයෙන් කළ යුතු අතිශය මර්දනකාරී ක්‍රියාවක්.

සින්ජියැන් ප්‍රදේශය පිහිටා ඇත්තේ චීනයේ උතුරු-බටහිර කෙළවරේ. උයිගර්වරුන් කාලෙක පටන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සහ චීන සමූහාණ්ඩුවේ පාලනය සමඟ ආරවුලක සිටියා. ඔවුන් මුස්ලිම් වීම අනෙකුත් චීන ජාතිකයන්ගෙන් ඔවුන් වෙනස්වන ප්‍රධාන සාධකයක්.

චීනය දැඩි මුස්ලිම් විරෝධී රාජ්‍යයක්. සරල උදාහරණයක් මෙසේයි. එරට රාජ්‍ය මාධ්‍යයක විකාශය කළ රියැලිටි වැඩසටහනක් වන ‘ඩිවාස් හිට් ද රෝඞ්’ වැඩසටහනේදී, පිරිසක් ඩුබායි වෙත ගියා. ඩුබාහිහි සිටි සියළු මුස්ලිම් සාම්ප්‍රදායික ඇඳුම් ඇඳගත් සියළු පුද්ගලයන්ව විවිධ කාටූන් රූපවලින් ආවරණ කර තිබුණා. හිජාබය වැනි ඇඳුම්, මුස්ලිම් හිස්වැසුම් එකක්වත් ඒ ඩුබායි සංචාරය අතරතුරේ පෙන්වුවේ නැහැ. එවැනි සිදුවීම්වලින් චීනයේ මුස්ලිම් විරෝධී ප්‍රවේශය පැහැදිලි වෙනවා.

ඇතැම් චීන ජාතිකයන් උයිගර් මුස්ලිම්වරුන්ට විරුද්ධයි. වාර්තා වැඩසටහන්වලදී උයිගර්වරුන් ගැන කතාකරන ඇතැම් බීජිං ජාතිකයන් කියන්නේ ‘ඔවුන් හොරුන් සහ වංචාකරුවන්.’ කියා. යම් ජනවර්ගයක් විස්තර කරන්නට එවැනි යෙදුමක් පාවිච්චි කිරීමම යහපත් තත්වයක් නොවෙයි.

චීන සමූහාණ්ඩුව කාලයක් තිස්සේ සාම්ප්‍රදායික චීන ජාතිකයන් සින්ජියැන් ප්‍රදේශයට සංක්‍රමණය වීම දිරිමත් කර තිබුණා. එම චීන ජාතිකයන්ට උයිගර් ජාතිකයන්ට වඩා වැඩි වැටුප්වලට රැකියා දී තිබුණා. මෙම තත්වය වර්ධනය වී 2009 දී විශාල ගැටුම් ඇතිවී, හාං-චීන ජාතිකයන් විශාල පිරිසක් මියගොස් තිබුණා.

මෙම සිදුවීම්වලට පසුබිම් වූ සංකීර්ණ තත්වයට සංවේදී නොවී, චීන සමූහාණ්ඩුව උයිගර් මුස්ලිම් ජාතිකයන් ත්‍රස්තවාදීන්, අන්තවාදීන් ලෙස ලේබල් කළා.

උයිගර් මුස්ලිම්වරුන්ට එරෙහි වත්මන් ව්‍යාපෘතිය චීන ජනාධිපති ක්ෂි-ජින් බලයට පත්වූ පසු ආරම්භවූවක්. ඔහු ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි ‘තදින් ක්‍රියාකිරීම’ නම් වූ වැඩසටහනක් 2014 දී ආරම්භ කළා. එම ව්‍යාපෘතියෙන් කෙරුණේ උයිගර් මුස්ලිම්වරුන් සියළුදෙනාම ත්‍රස්තවාදීන් ‘වීමේ ඉඩක් ඇති’ පුද්ගලයන් ලෙස සලකමින් කටයුතු කිරීම. ඒ අනුව ඔවුන් ජීවත් වූ ප්‍රදේශ දැඩි ලෙස නිරීක්ෂණය කරන්නට පටන්ගත්තා. සින්ජියැන් ප්‍රදේශය ලොව වැඩිපුරම නිරීක්ෂණයට ලක්වන ප්‍රදේශයක්.

2019 දී බීබීසී පැනොරාමා ආයතනයේ ‘හව් ටු බ්‍රේන්වොෂ් අ මිලියන් පීපල්’ නම් වාර්තා වැඩසටහනේදී පෙන්වාදෙන්නේ උයිගර් මුස්ලිම්වරුන් ජීවත්වන හැම නිවෙසකම ඉදිරිපස හා පසුපස දොරටු කැමරා දමා නිරීක්ෂණය කරන බව. යමෙක් අසල්වැසියන් සමඟ වැඩිපුර මිත්‍රශීලී වෙනවාද, අඩුවෙන් මිත්‍රශීලී වෙනවාද. නිවසේ ඉදිරිපස දොරටුවෙන් වෙනුවට පසුපස දොරටුවෙන් නිවසට ගියාද වැනි සිදුවීම් පවා ‘සැකසහිත’ සිදුවීම් ලෙස නම් කර තිබෙනවා.

එවැනි ආගමික අන්තවාදය පිළිබඳ සැකසහිත හැසිරීම් 75ක් රජය ලැයිස්තුගත කර තිබුණා. ඇතැම් ඒවා කලින් කී ලෙස විකාරසහගතයි. වෙනදාට වඩා වැඩිපුර කෑම ගබඩා කිරීම, මත්ද්‍රව්‍ය හා දුම්වැටි පාවිච්චි කොට එක්වරම ඒවා අත්හැරියාද, හේතුවක් සිතාගත නොහැකි ආකාරයට ව්‍යායාම් උපකරණ මිලදීගත්තාද වැනි හේතු සැකසහිත හේතු ලෙස නම් කර තිබෙනවා.

චීනය එවැනි කරුණු මත උයිගර් මුස්ලිම්වරුන් ගැන තොරතුරු එකතු කරනවා පමණක් නෙවෙයි, ඒවා පරිගණක පද්ධතිවලට ඇතුළත් කොට එම දත්ත මත ‘අන්තවාදීන්’ හඳුනාගන්නවා. 2019 නොවැම්බර් මාසයේ එන්බීසී නිව්ස් ආයතනයේ වාර්තාවකට අනුව එක් මාසයක් තුළ එම පද්ධතියෙන් පුද්ගලයන් 24,000ක් සැකසහිත බව හඳුනාගෙන, 15,000ක් කඳවුරුවලට යොමුකර තිබුණා.

මේ ගැන අදහස් දක්වමින් 2019 දී චීනයේ නිලධාරියෙකු සීබීඑස්එන් මාධ්‍ය ආයතනයට කියා තිබුණේ මෙලෙස. ‘ඇතැම් පුද්ගලයන් මිනීමැරුමක් කරන්නටත් පෙර ඔවුන් මිනීමැරුමක් කරන්න ලෑස්ති බව අඳුනගන්න පුළුවන්. අපි ඔවුන් අපරාධය කරනතුරු බලා ඉන්න ඕනෑද? ඊට පෙර එය නවත්වන්න ඕනෑද?’

මෙය විකාරසහගත තර්කයක්. යමෙකු මිනීමැරුමක් කරන බව කලින් කියන්නේ කෙලෙසද? මෙම ප්‍රකාශයෙන්ම පැහැදිලි වන්නේ චීන ආණ්ඩුව අපරාධයක් නොකළ අය පවා කඳවුරුවලට ගෙනයන බව. ඒ ඔවුන් අපරාධ කරන්නට ඉඩ ඇති බව කියමින්. ‘රැවුළ වැවීම, ආහාර නොගෙන උපවාසයේ යෙදීම, ගුවන් බලපතක් සඳහා අයදුම් කිරීම’ ආදී හේතු පුද්ගලයන් රඳවා තැබීමට තවත් හේතු වුණා.

චීනය මුලින් මෙම කඳවුරු පවතින බව ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඊට පසු කීවේ මෙම ස්ථාන වෘත්තිය පුහුණු මධ්‍යස්ථාන කියායි. 2019 දී මෙම කඳවුරු වෘත්තිය පුහුණු මධ්‍යස්ථාන පමණක් බව පෙන්වන්නට, චීන ආණ්ඩුව මාධ්‍යවේදීන් පිරිසක් මෙම කඳවුරු ඇතුළට රැගෙන ගියා. ඉතා ප්‍රවේශමෙන්, ඔවුන් ඇඟිල්ල දිගුකරන පැත්ත පමණක් පටිගත කරන්නට ඉඩදෙමින් මාධ්‍යවේදීන්ව ඇතුළට ගෙනගොස් තිබුණා. එම කඳවුරුවල වීඩියෝ නරඹන විටම පෙනෙන්නේ මෙම කඳවුරුවල මොකක් හෝ අවුලක් ඇති බව. රඳවා සිටි අය රොබෝවරුන් මෙන් ගීත ගයන අන්දම, එකම තාලෙට නර්තනයේ යෙදෙන අන්දම වීඩියෝවලට හසුවී තිබුණා.

‘අපි හැමෝම දැනගත්තා අපේ මොකක්හරි වරදක් තියෙන බව. වාසනාවට කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ ආණ්ඩුව අපට නොමිලේ පුහුණු ලබාදීමේ වැඩසටහනක් පටන්ගත්තා.’ එම සංචාරයේදී මාධ්‍ය වෙත අදහස් පළකළ කඳවුරක රැඳී සිටි කෙනෙක් කීවේ එහෙම.

කඳවුරක සිටි එක් කාන්තාවක අප පෙර බීබීසී පැනොරාමා ආයතනයේ වාර්තා වැඩසටහනකට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් ලබාදී තිබුණා. ‘අපි ටොයිලට් වලට යනකොට අප පසුපස ඔවුන් එනවා. ඉක්මන් කරන්න, ඉක්මන් කරන්න. ඔවුන් අපට කියනවා. අපි ඉක්මන් කළේ නැතිනම්, ඔළුවට විදුලිසැර අල්ලනවා. ඒක ගොඩක් රිදෙනවා. ඔවුන් ගොඩක් ඒක කළා. අපට රිදුණත් අපි කියන්න ඕනෑ, ස්තූතියි ගුරුතුමනි. අපි ආපහු පරක්කු වෙන්නේ නැහැ’ කියලා.

ඊට අමතරව ජුනි 29 වැනිදා ඇසෝසියේටඞ් ප්‍රෙස් ආයතනයේ වාර්තාවක සඳහන් වුණේ උයිගර් කාන්තාවන් බලහත්කාරයෙන් ගබ්සා කිරීම, කෘත්‍රිම වඳකිරීම් ආදී ක්‍රියා පවා සිදුකරන බව. ඕනෑවට වඩා ඉස්ලාම් බව හැඟෙන නම් දරුවන්ට යෙදීම තහනම් කිරීම, පල්ලියට යෑම වැළැක්වීම, උයිගර් දරුවන්ට බෝඩිම් පාසල් ඉදිකිරීම තහනම් කිරීම (මද්රාසා විරෝධය) ආදී ක්‍රියා ඔවුන් සිදුකරනවා. 2019 ඔක්තෝබර් මාසයේ ඒඑෆ්පී ආයතනය වාර්තා කර තිබුණේ උයිගර් ජනතාවගේ පාරම්පරික සුසාන භූමි ඉවත් කොට ‘සතුටු උද්‍යාන’ තනා බව. එවැනි සිදුවීම් නිසා මෙය පැහැදිලි වාර්ගික සංහාරයක් බව තර්ක කළ හැකියි.

පසුගිය වසර කිහිපය තිස්සේ උයිගර් මුස්ලිම්වරුන් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සමාජයේ අවදානය යොමු වූ නිසා චීන සමූහාණ්ඩුව මෙම කඳවුරු කිහිපයක් වසා දමා තිබෙන බව වාර්තා වෙනවා. එහෙත්, එලෙස වසා දැමීමෙන් පසු, එම කඳවුරුවල සිටි පුද්ගලයන්ට එරෙහි විමර්ශන සිදුකොට අධිකරණයෙන් වරදකරුවන් කොට, ඔවුන් සිර කඳවුරුවලට යොමුකර තිබෙනවා. ඒ අනුව තවදුරටත් පුහුණු මධ්‍යස්ථාන ලෙස නොව, සිරකඳවුරු තුළම ඔවුන් රඳවා තබාගත හැකියි.

නවතම තත්වය වන්නේ උයිගර් ජාතිකයන් දැවැන්ත කම්හල්වල සේවයට බලහත්කාරයෙන් යොමු කිරීම. මේ දිනවල චීනය විශාල වශයෙන් මුහුණු ආවරණ නිපදවනවා. මෙම මුහුණු ආවරණ නිපදවන්නට බලහත්කාරයෙන් කම්කරුවන් ලෙස උයිගර් මුස්ලිම්වරුන් යොදාගන්නා බව සැටලයිට් ඡායාරූප ඇතුළු සාක්ෂි සහිතව මාධ්‍ය හෙළිදරව් කර තිබෙනවා. එලෙස නිපදවන මුහුණු ආවරණ ඇමෙරිකාව ඇතුළු ලෝකයේ රටවල් රැසකට යවන බවත් හෙළිකර තිබෙනවා.

උයිගර් වැසියන් කම්කරුවන් ලෙස සේවයේ යෙදවීම, ඔවුන්ට රැකියා ලබාදෙන යහපත් ව්‍යාපෘතියක් ලෙස චීන රජය හඳුන්වනවා. උපන් ප්‍රදේශයෙන් ඈත් කිරීමෙන් ඔවුන් අන්තවාදී අදහස්වලින් ඈත් කොට, අධ්‍යාපනය ලබාදෙන බව චීන රජයේ මාධ්‍ය කියනවා. එහෙත් ඔවුන් බලහත්කාරයෙන් නිවෙස්වල ඈත ස්ථානවල බලහත්කාරයෙන් රඳවමින් රැකියාවලට යොමු කිරීම කිසිසේත්ම ‘යහපත්’ ව්‍යාපෘතියක් නොවෙයි.

2020 මාර්තු 01 වැනිදා ඕස්ටේ්‍රලියාවේ ඒඑස්පීඅයි නම් ආයතනය කළ විමර්ශනයකින් හෙළිකර තිබුණේ 80,000කට වැඩි පිරිසක් පසුගිය කාලයේ ඔවුන්ගේ ප්‍රදේශවලින් ඈත් කොට රැකියා සඳහා යොමුකර ඇති බව. මෙලෙස නිවෙස්වලින් බලහත්කාරයෙන් ඈත්කළ කම්කරුවන්ගේ සේවය චීනයේ හා විදෙස් සමාගම් 83ක්ලබාගන්නා බව එම වාර්තාවල සඳහන්. නයිකි, ෆෝක්ස්වැගන් වැනි සමාගම් පවා ඒ අතර සිටිනවා.

මේ වනවිට නයිකි සමාගම මෙම වාර්තා පිළිබඳ සැලකිල්ලට ගෙන, ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා බව නිවේදනය කර තිබෙනවා.

එහෙත් බීබීසී මාධ්‍යවේදියෙකු ෆෝක්ස්වැගන් සමාගමේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරිවරයාගෙන් 2019 දී මේ ගැන විමසුවාම ඔහු මෙසේ කියා තිබුණා.

‘අපි ආඩම්බර වෙනවා, ඔවුන්ගේ ප්‍රදේශයේ රැකියා අවස්ථා නිර්මාණය කරන්නට හැකිවීම ගැන. එය ප්‍රයෝජනවත් බව අපි හිතනවා.’

එයට ප්‍රතිචාර ලෙස මාධ්‍යවේදියා විමසා තිබුණේ මෙලෙස. ‘ෂින්ජියැන් එක්ක නම ගෑවීම ආඩම්බර විය හැකි කාරණයක් නොවෙයි. චීන ජනරජය එම ජනතාවට සලකන ආකාරය පිළිබඳ සලකා..’

‘මට ඒ ගැන විනිශ්චයක් දෙන්න බැහැ.’

‘එහෙත් ඔබ ඒ ගැන දන්නවාද?’

‘නැහැ, ඔබ කියන්නේ කුමක් ගැනද කියා මා දන්නේ නැහැ.’ නැවත ප්‍රතිචාර ලෙස විධායක නිලධාරියා කියා තිබුණේ එලෙස. එම සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී ෆෝක්ස්වැගන් ප්‍රධානියා එම දැවැන්ත මානව හිමිකම් ගැටළුව මඟහැර යන්නට උත්සාහ කළ බව පෙනෙනවා.

අඩු වැටුපට, බලහත්කාරයෙන් සේවයේ යොදවන සේවකයන් නිසා දැවැන්ත සමාගම් ඉහළ ලාභයක් ලබනවා. එම ලාභය අත්හරින්නට එක් සමාගමක් සූදානම් වුණත්, තවත් සමාගමක් මානව හිමිකම් නොතකා එම ලාභදායී අවස්ථාව ඩැහැගැනීමට ක්‍රියා කරන්නට ඉඩ තියෙනවා.

උයිගර් ජාතිකයන් රඳවා තැබූ කඳවුරුවල සිටි, බීබීසී පැනොරාමා ආයතනයට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් ලබාදුන් අප ඉහත සඳහන් කළ කාන්තාව කඳවුරෙන් එළියට ආ පසු බලහත්කාරයෙන් රැකියාවක යොදවා තිබුණා. ඇය නිවසෙන් ඈතට ගෙනගිය නිසා පුංචි දියණිය ඇතුළු පවුලෙන් වෙන්ව සිටින්නට සිදුවුණා. ඇගේ පුංචි දියණිය ඒබීසී නයිට්ලයින් ආයතනය ඉදිරියේ තමාට මවගෙන් වෙන්ව සිටීමේ අත්දැකීම ගැන කියන විට, මවගේ හඬාවැටීම වීඩියෝවල සටහන් වී තිබුණේ සංවේගජනක ආකාරයට.

දැන් ඇති ගැටළුව වන්නේ චීනයේ මෙම මානව හිමිකම් උල්ලංගණයට එරෙහිවන්නේ කවුද යන්න. ලෝකයේ රටවල් බොහොමයක් චීනය හා මිතුරුවන්නට කැමතියි. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට පවා තනිව කළ හැකි දේ සීමිතයි. 2020 මුල ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ කොංග්‍රසය උයිගර් මුස්ලිම්වරුන්ගේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ පනතක් සම්මත කරගත්තා. ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයා එම පනතට අත්සන් තැබුවා. එහෙත් 2020 ජුනි 17 වැනිදා වෝල් ස්ටී්‍රට් ජර්නල් වාර්තා කර තිබුණේ ට්‍රම්ප් ජනාධිපතිවරයා මෙම කඳවුරු ඉදිකිරීම ඉතා යහපත් ක්‍රියාවක් යැයි චීනයේ ජනාධිපති ෂි ජින්පින්ට පෞද්ගලිකව කියා ඇති බව. චීන විරොධී යැයි සලකන ඇමෙරිකාවේ ජනාධිපතිවරයා එසේ කියන විට, අනෙක් චීන විරෝධී රාජ්‍යය වන ඉන්දියාවද උයිගර් මුස්ලිම්වරුන්ගේ ආකෘතිය කාෂ්මීරයට යොදන්නට උත්සාහ කරන බව පසුගිය කාලයේ වාර්තා පළවුණා.  එවැනි පසුබිමක චීනයේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයට කිසිවෙකු එරෙහි නොවීමත්, ලොව වෙනත් රටවල් එය අනුකරණය කිරීමත් සිදුවිය හැකියි.■

මාධ්‍ය සමබර නෑ

0

පැෆ්රල් සංවිධානයේ විධායක අධ්‍යක්ෂ රෝහණ හෙට්ටිආරච්චි

අපේක්ෂක වියදම් සීමා කිරීමේ නීතියක් නැති වුණාම අපට සාධාරණ ඡන්දයක් අපේක්ෂා කරන්න බෑ. රූපවාහිනියේ නිතර, නිතර දකින අපේක්ෂකයා තමයි අපේක්ෂකයා කියලා මිනිස්සුන්ට හිතෙන්නේ.

නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණයක් පැවැත්වුණා කියා ඔබ හිතනවාද?

සාපේක්ෂ අර්ථයෙන් ඔව් කියලා කියන්න පුළුවන්. සාම්ප්‍රදායික මැතිවරණ ප්‍රචාරණ ක්‍රම ඇහිරී ගිය නිසා මුදල් තිබෙන අපේක්ෂකයන් වැඩි වාසියක් ගත්තා. රාජ්‍ය දේපළ අවභාවිතය. බඩු බෙදීම වාගේ කාරණා දකින්න තිබුණා. පෞද්ගලික මාධ්‍යත්, රාජ්‍ය මාධ්‍යත් හැසිරුණු ආකාරයේ ඒ බව පෙනුණා. ඒ අය තෝරාගත් අපේක්ෂකයාට හා පක්ෂයට තමයි වැඩි ඉඩක් වෙන් කරලා තිබුණේ. මාධ්‍ය සමබර වුණේ නෑ. අපේ රටේ අවුරුදු පහක් තුළ මැතිවරණ හතරක් තියෙනවා. එහෙම  හැම අවුරුද්දෙම මොකක් හරි මැතිවරණයක් තියෙනවා. මාධ්‍යවල මේ තත්ත්වය දිගින් දිගටම පැවතීම නරක තත්ත්වයක් හැටියට අපි දකිනවා. මෙහෙම ගියොත් නිවැරදි ජනමතය මතුකරගන්න අපට බැරි වෙනවා. මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට මාධ්‍ය ප්‍රචාරණය සමබර කරන්න ප්‍රමාණවත් ප්‍රතිපාදන නෑ. මේක බරපතල අඩුවක්.

 

රාජ්‍ය දේපළ අවභාවිතය වගේ ප්‍රවණතා දකින්න තිබුණාද?

අපේක්ෂකයෝ 7452ක් තරග කළ මැතිවරණයක් මේක. ඒ අර්ථයෙන් පුළුල් චිත්‍රය දෙස බැලුවාම පහුගිය මැතිවරණවලට සාපේක්ෂව රාජ්‍ය දේපල අවභාවිතය වගේ කාරණාවල යම් අඩු වීමක් දකින්න තියෙනවා. එය අපි දකින්නේ දේශපාලන සංස්කෘතියේ ක්‍රමික වෙනසක් හැටියට.

 

මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවල අඩුවක් දකින්න තියෙනවාද?

දේශපාලන නියෝජිතයින් වටේ හිටපු සාම්ප්‍රදායික කාඩර්වරුන්ට වැඩක් නැති වෙලා තියෙනවා. ගම් මට්ටමෙන් කරපු මැතිවරණ ප්‍රචාරණ කටයුතු අවම වීම ඊට හේතු වුණා. ඒ නිසා ගැටුම් අවම වුණා. මැතිවරණ ප්‍රචාරණ කටයුතු සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමවලින් අයින් වෙලා විද්‍යුත් මාධ්‍ය, මුද්‍රිත මාධ්‍ය හා සමාජ මාධ්‍ය වගේ ක්ෂේත්‍රයන්වලට දෝලනය වෙලා තියෙනවා. මේ කාරණයත් මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා අවම වෙන්න බලපෑවා.

 

එහෙත් සමාජ මාධ්‍යවල ප්‍රචාරක කටයුතු සිදුවෙන ආකාරයත්, සමාජ මාධ්‍ය අවකාශයේ වෛරී ප්‍රකාශ සිදුකිරීමත් බරපතල ගැටළුවක් හැටියට පවතිනවා නේද?

මෙම කාරණය සම්බන්ධයෙන් පැෆ්රල් සංවිධානය, මැතිවරණ කොමිසම, හෑෂ් ටැග් නම් ආයතනය හා ෆේස්බුක් ආයතනය අතර නොනිල එකඟතාවක් තිබුණා. හෑෂ් ටැග් ආයතනය සමාජ මාධ්‍ය නිරීක්ෂණය කරමින් අපට වාර්තා එව්වා. අපි ඒ වාර්තා අපේ නීතිඥයන් පරීක්ෂා කරලා දෛනිකව මැතිවරණ කොමිසමට පැමිණිලි විදියට වාර්තා කළා. මැතිවරණ කොමිසම වහාම එය ෆේස්බුක් ආයතනයට වාර්තා කළා. ඒක තමයි ක්‍රමවේදය වුණේ. නිහඬ කාලසීමාව තුළ අපි වාර්තා කළ ඒවායින් 60%ක් පමණ ඉවත් කරන්න කටයුතු කරලා තිබුණා. මුල් කාලේ පැමිණිලි 3000ක් පමණ තිබුණා. නිහඬ කාලසීමාව තුළ නීති උල්ලංඝනලය කිරීමේ සිදුවීම් පිළිබඳ පැමිණිලි 4300ක් පමණ තිබුණා. ඒ කාලසීමාවේ අංක ප්‍රදර්ශනය කරමින් ප්‍රචාරක කටයුතු සිදුකළ අවස්ථා තිබුණා. ඡන්දය දවසේත් එවැනි ප්‍රචාර 510ක් තිබුණා. සමහර පැමිණිලි සම්බන්ධයෙන් මැතිවරණ කොමිසම ක්‍රියාමාර්ග අරන් තිබුණා.

 

ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට අවස්ථාව නොමැති වූ ඡන්දදායකයිනුත් හිටියා?

නිරෝධායන මධ්‍යස්ථානවල අයට ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න බැරි වුණා. ඒක ඒ අයගේ වරදක් නොවෙයි. ඇතිවුණු සමාජයීය තත්ත්වය නිසා සිදුවුණු දෙයක්. මැතිවරණ කොමිසම සෑහෙන උත්සාහයක් දැරුවා ඔවුන්ට ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න අවස්ථාව හදලා දෙන්නට. එය ඔවුන්ට සාධාරණ ඇගයීමක් ලෙස ප්‍රකාශ කළ යුතුයි. එහෙත් නීතිමය තත්තවයන් සලකලා අවසාන මොහොතේ ඔවුන් ඒ උත්සාහය අතහැරියා. එහෙත් ඡන්දය ප්‍රකාශයට පත්කිරීමට නොහැකි වුණේ ඒ අයට පමණක් නොවෙයි. ඡන්ද අයිතිය පාවිච්චි කිරීමේ අවස්ථාව නොලැබෙන තවත් ගොඩක් අය ලංකාවේ ඉන්නවා. මැතිවරණ නිරීක්ෂකයන්, රිමාන්ඞ් බන්ධනාගාරගත පිරිස්, සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ අත්‍යාවශ්‍ය සේවාවල යෙදෙන ඇතැම් නිලධාරීන්, රෝහල්ගතව සිටින රෝගීන්, පෞද්ගලික ආරක්ෂක සේවාවල නිරත වෙන අය හෙවත් සෙකියුරිටි මහතුන්, පෞද්ගලික ප්‍රවාහන සේවා පවත්වාගෙන යන පිරිස්, ධීවරයන් හා ඡන්දය පවතින දවසේ විවාහ මංගල්‍ය යොදාගෙන තිබුණු අයට ඡන්දය පාවිච්චි කරන්න අවස්ථාවක් නෑ. ඔය උදාහරණවලට අමතරව ඡන්දය අහිමි තවත් ගොඩක් අය ඉන්නවා. ඔවුන් තමන් ඡන්දය පාවිච්චි කරන ප්‍රදේශයේ ඡන්දය දවසේ නොමැති වෙන්න පුළුවන්. එහෙම නැත්නම්, ඔවුන්ට ඡන්දය පාවිච්චි කරන්න ඡන්දපොළට යන්න නොහැකි වෙන්න පුළුවන්.

 

එවැනි අයට ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමට විකල්ප ක්‍රම තියෙනවාද?

මේ සඳහා ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමේ ක්‍රම හැදෙන්න ඕනේ. හදිසියේ පැමිණෙන ස්වභාවික විපතක් වගේ අවස්ථාවක ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා ඡන්දදායකයන්ට අවස්ථාව ලබාදීමට මැතිවරණ කොමිසමට ඉඩකඩ තියෙන්න ඕනෑ. මියන්මාරයේ ඡන්ද පොළට එන්න බැරි වැඩිහිටියන්ගේ ඡන්දය ගෙදරට ගිහින් ගන්නවා. ඇෆ්ගනිස්ථානයේ තලේබාන් සිරකරුවන්ටත්, බන්ධනාගාර සිරකරුවන්ටත් ජංගම ඡන්ද තියෙනවා. ඒ වගේ ක්‍රම අපේ රටටත් හඳුන්වලා දෙන්න අවශ්‍යයි. තායිලන්තයේ ගොවියෙකුට ඡන්දය පැවැත්වෙන දිනයේ ඡන්දය දාන්න බැරිනම් එයාට පුළුවන් ලියාපදිංචි වෙලා ඡන්දයට කලින් දිනයකදී ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න. මේ වගේ අමතර ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන හැමතැනම දාන්න ඕනෑ නැහැ. නියමිත දිනට කලින් ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න අවස්ථාව දෙන්න පුළුවන්. එවැනි ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන තියෙන්නේ දිස්ත්‍රික්කයකට මධ්‍යස්ථාන දෙකක් තුනක් වෙන්න පුළුවන්. සමහරවිට අමතර දින දෙකක් කරන්න පුළුවන්. එක දිනයක් නියම කළත් ඇති. ලෝකයේ ඡන්ද අයිතිය තහවුරු කරන්නට එවැනි ක්‍රම ක්‍රියාත්මක වෙමින් තියෙනවා. තැපැල් ඡන්ද කියන්නේ ලංකාවේ දැනට පාවිච්චි වෙන එවැනි ක්‍රමවේදයක්. එහෙත්, ඡන්දය අහිමිවෙන්නේ රාජ්‍ය සේවකයන්ට පමණක් නෙවෙයි.

 

විදේශ ශ්‍රමිකයන්ටත් ඡන්ද අයිතිය නැහැ නේද?

ඔව්, රටට විදේශ විනිමය ගෙනෙන විශාල පිරිසකට ඡන්දය පාවිච්චි කරන්න බැරි වෙලා තියෙනවා. ඒ පිරිසට ඡන්දය භාවිත කරන්න හැකි වන විදිහේ වැඩ පිළිවෙලක් හැදෙන්න ඕනෑ. මේ කරුණු සලකා බලා මැතිවරණ ක්‍රමයට සංශෝධන ගෙන ඒම නව පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රමුඛ වගකීමක් වෙනවා.

 

ඡන්දය සඳහා අපේක්ෂකයන් විශාල ලෙස  මුදල් වියදම් කොට තිබුණා නේද? ප්‍රචණ්ඩක්‍රියා සහ බලය අවභාවිත කිරීම් අඩු වුණත්, මුදල් වියදම් කිරීම නිසා මැතිවරණයෙහි සමබිම නිර්මාණය වෙනවාද?

අපේක්ෂක වියදම් සීමා කිරීමේ නීතියක් නැති වුණාම අපට සාධාරණ ඡන්දයක් අපේක්ෂා කරන්න බෑ. රූපවාහිනියේ නිතර, නිතර දකින අපේක්ෂකයා තමයි අපේක්ෂකයා කියලා මිනිස්සුන්ට හිතෙන්නේ. ලංකාවේ කුඩා පක්ෂවල අපේක්ෂකයන්ට විශාල අසාධාරණයක් වෙනවා. දැන් තියෙන ක්‍රමයේ හැටියට මුදල් තිබෙන අයට විතරයි ඉස්සරහට එන්න හැකිවෙන්නේ. යහපත් මිනිස්සු ඉබේම විසි වෙලා යනවා. ආර්ථික හයිය නැත්නම් ඡන්දය ඉල්ලන්න පෙළඹෙන්නේ නෑ. ඒකෙම ඊලඟ ප්‍රශ්නය තමයි යම් අපේක්ෂකයෙක් විශාල මුදලක් වියදම් කළොත් සිදු වෙන ඊළඟ ප්‍රතිඵලය.

 

වියදම් කළ මුදල හොයන්න සිදුවීමද?

ඔව්, අපේක්ෂකයෙක් ඡන්දෙට කෝටි පහක් වියදම් කළා නම් ඡන්දේ දිනුවට පස්සේ එයා ප්‍රමුඛතාවය දෙන්නේ ඒ කෝටි පහ නැවත උපයා ගැනීමටයි. ඊට පස්සේ ඊළග ඡන්දෙට තව කෝටි පහක් හොයාගන්න උත්සාහ කරනවා. ඒ කෝටි දහයට අමරව තව ලාභයකුත් හොයන්න ඕනෑ ඊළඟ ඡන්දෙ කරන්න නම්. එතකොට එයාට එයාගේ මහජන නියෝජිත කාර්යභාරය කරන්න බැරිවෙනවා. ඒ මුදල එයාට යාළුවෙක් දුන්නා නම් ඡන්දෙ දිනුවාම ඒ යාළුවාට ඒ වගේ කිහිප ගුණයක් උපයා ගැනීමට ඉඩ දෙන්න වෙනවා. වියදම් සීමා කරන්නේ තැතිව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තියෙන මූලික හරය ආරකෂා කරන්න අපට බෑ. ඒ නිසා ඒකට අදාල නීති සංශෝධන වීම අවශ්‍යයි.

 

පෙර මැතිවරණවලිනුත් මේ මැතිවරණයෙනුත් මැතිවරණ ක්‍රමයේ හඳුනාගත් අනෙකුත් දුර්වලතා පිළිබඳ ඔබේ අදහස?

ලංකාවේ පසුගිය මැතිවරණ පහක් හයක් දෙස ආපසු හැරී බැලුවොත් දේශීය හා විදේශීය මැතිවරණ නිරීක්ෂකයන් මැතිවරණ ක්‍රමය වෙනස් කිරීම සඳහා විවිධ නිර්දේශ ඉදිරිපත් කර තියෙනවා. එහෙත් එවැනි නිර්දේශ බොහොමයක් ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. ඒ නිසා අප අදහස් කරන්නේ කළ යුතු සංශෝධනවල ප්‍රමුඛතා ලැයිස්තුවක් හදලා එය පාර්ලීමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන්න ඕනෑ බව. උදාහරණයක් කීවොත් පාරලීමේන්තුවේ පක්ෂ මාරු කිරීම ගැන අලුත් වෙනස්කම් ඕනෑ.

 

මොනවගේ වෙනස්කම්ද?

පහුගිය කාලේ එක් වතාවක එකම මන්ත්‍රීවරයා හය වතාවක් පක්ෂ මාරු කළා. එහාට පනිනවා මෙහාට පනිනවා. ඒ පනින්නේ මහජන සුභ සිදුධිය ගැන හිතලා නෙවෙයිනේ, තමුන්ගේ සුභ සිද්ධිය සලකලානේ. අන්තිමේ සමහර නියෝජිතයන් ඉන්නේ කුමන පක්ෂයේද කියා හිතාගන්න බැරි තත්වයක් ආවා. ආණ්ඩුවෙන් විපක්ෂයට පනින අවස්ථා හරි අඩුයි. ගියත් යන්නේ බලය හුවමාරු වෙනවා කියලා දැනෙන මොහොතේදී, නැත්නම් හැම වෙලාවේම සිද්ධවෙන්නේ විපක්ෂයෙන් ආණ්ඩු පක්ෂයට පැනීම. පැනලා එක්කෝ සල්ලි ගන්නවා. නැත්නම් කැබිනට් ඇමතිකමක් ගන්නවා. අපේ මැතිවරණ ක්‍රමය අනුව මිනිස්සු ඡන්දේ දෙන්නේ පක්ෂයකට. මන්ත්‍රීවරුන්ට අයිතියක් නෑ ඡන්ද දායකයාගෙන් අහන්නේ නැතුව පක්ෂ මාරු කරන්න. ඒ හිල් වහන්න ඕනෑ. මන්ත්‍රීවරයා හෘදය සාක්ෂියට අනුව තීන්දු ගන්නවා නම් ප්‍රශ්නයක් නෑ. නමුත් ඔවුන් තීන්දු ගන්නේ තමන්ගේ වාසියට.■

■ ප්‍රියන්ජිත් ආලෝකබණ්ඩාර

බරපතළ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවලින් තොර මැතිවරණයක්

0

 

මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා නිරීක්ෂණ මධ්‍යස්ථානයේ ජාතික සම්බන්ධීකාරක මංජුල ගජනායක

 

මෙවර මැතිවරණය පිළිබඳව ඔබේ සංවිධානයේ තක්සේරුව කෙබඳුද?

අපේ රටේ පැවැති සෑම මැතිවරණයක්ම පැවතියේ කුමන හෝ අභියෝගාත්මක වාතාවරණයක් තුළ. මැතිවරණවලදී අලුත් අත්දැකීම් ඉගෙනගන්න ලැබුණා. ගියවර ජනාධිපතිවරණයේදී අපේක්ෂකයන් සංඛ්‍යාව විශාල වුණා. මෙවර මැතිවරණයේදී අපට සෞඛ්‍ය මාර්ගෝපදේශ මාලාවක් පිළිපදිමින් මැතිවරණයට මුහුණ දීමට සිදු වීම විශේෂයි.

 

එහෙත් ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ ප්‍රතිශතය වැඩියි නේද?

කොවිඞ්-19 වසංගතයෙන් තිබුනු සීමා මැද පවා 71.7%ක ප්‍රතිශතයක් ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම ජයග්‍රහණයක් ලෙස සලකන්න පුළුවන්. මේ සිදුවෙමින් තිබෙන ධනාත්මක වෙනස පිළිබඳ අපට සතුටක් තියෙනවා. කවර ආකාරයේ අදහස් පැවතියත් මැතිවරණ කොමිසමේ සභාපති මහින්ද දේශප්‍රිය මහතා තමයි ඉතාම දුෂ්කර අවස්ථාවේ මැතිවරණයක් පැවැත්විය යුතුය යන අදහසෙහි පූර්ණකාලීනව සිටිමින් අන්‍යයන් දිරිමක් කරන ලද පෞරුෂය වූයේ. ඒ ගෞරවය ඔහුට පුද කළ යුතුමයි.

 

ප්‍රචණ්ඩක්‍රියා තිබුණාද?

අනෙක් මැතිවරණවලට සාපේක්ෂව ගත් විට බරපතල මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩක්‍රියාවලින් තොර මැතිවරණයක් පැවතුණ බව පැවසිය හැකියි.

 

ප්‍රචණ්ඩක්‍රියා අඩු වුණත්, විශාල වියදම් සහිත ප්‍රචාරක ව්‍යාපෘති නිසා අසාධාරණයක් වුණා නේද?

ලෝකය කණපිට හැරවීම එක් පුද්ගලයෙකුට හෝ සවිධානයකට කළ නොහැකියි. එම නිසා සංවිධානයක් ලෙස අපට කළ හැකි ප්‍රධානම කාර්යය තමයි ‘අපට කළක්කේ කුමක්ද යන්න හඳුනා ගැනීම’ හා ඒ වෙනුවෙන් අවංකව හා කැපවීමෙන් වැඩ කිරීම. ශ්‍රී ලංකාවේ අධික මැතිවරණ පිරිවැය නියාමනය සඳහා සහාය වීමට අවශ්‍ය දත්ත පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීම අපි සිදුකරමින් සිටිනවා. ඒ අනුව මෙවර මැතිවරණයේදී අපට පෙනී ගිය කාරණය වූයේ එක් එක් අපේක්ෂකයා විසින් පක්ෂ විසින් මැතිවරණය සඳහා සෘජුව දැරූ අධික පිරිවැයට සමාන සමාන පිරිවැයක් අපට හදුනාගත නොහැකි මාර්ග හරහා වක්‍රව වියදම් කර ඇති බවයි. 

 

මැතිවරණ ප්‍රචාරණයදී සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය සේම සමාජ මාධ්‍ය හසුරවා ගැනීමේදී ගැටළු පැනනැගුණා නේද?

අද වන විට නව මාධ්‍ය විසින් ඇති කර ඇති පරිසරය අතිශයින් සංකීර්ණයි. ඡන්ද පොලට යන අපේ ගැමියා හෝ නාගරිකයා තුළින් පමණක් නොවෙයි මීළඟ දශකයේදී ඡන්ද ජයග්‍රහණය හෝ පරාජය තීරණය වන්නේ. සෑම නිමේශයක් පාසාම අන්තර්ජාලය පුද්ගලයන් හසුරවමින් සිටිනවා. මේ චිත්ත සන්තානයත් එක්ක තමයි පුද්ගලයාට ඡන්දපොලට යාමට සිදුවන්නේ. එම නිසා මගේ අදහස වන්නේ අපි මේ නව මාධ්‍ය අවකාශය නිර්මාණාත්මකව භාවිත කළ යුතු බව. අනෙක මැතිවරණ නීතිවලට අනුකූල වන පරිදි එය පාවිච්චි කළ යුතුයි. අපි අන්තර්ජාලය අවබෝධ කරගනිමින්, එයට අදාල මැතිවරණ නීති සකස් කළ යුතුයි. ඉදිරියේදී ඇති වන මැතිවරණ ප්‍රතිසංස්කරණවලදී මෙවැනි කාරණා පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ යුතුයි.

 

නව පාර්ලිමේන්තුව ගැන අදහස මොකක්ද?

මේ මැතිවරණයෙන් නව පාර්ලිමේන්තුවට 225 දෙනෙක් පත් වෙනවානේ. පාර්ලිමේන්තු සැසිවාරය නව වූවාට පත් වෙන මන්ත්‍රීවරුන් අලුත් වෙන්නේ නැතනම් ඒ නව පාර්ලිමේන්තුවේ ඇති විශේෂත්වයක් නෑ කියන කාරණය අපි අවධාරණය කරනවා. පරණ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කළ සාම්ප්‍රදායික මහජන නියෝජිතයින් නව පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කිරීම අලුත් බෝතලයේ පරණ වයින් දැමීමට සමයි. පසුගිය දිනෙක ඉන්දියාවේ අධිකරණයක ආශ්වාදජනක නඩු තීන්දුවක් දුන්නා. එහිදී මහජන නියෝජිතයන්ට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය නියමයක් කළා. ඔවුන් නාමයෝජනා බාර දෙන විට නාමයෝජනා සමග අපරාධකාරී චර්යාවන් පිළිබඳ වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරන ලෙස නියෝග කළා. ඒ තරම් ප්‍රගතිශීලි තැනකට අපට යාමට හැකිදැයි කියන්නට බැහැ. එහෙත් ආයතනයක් ලෙස අපි උත්සාහ කරනවා ඊළඟ මැතිවරණය සඳහා නාමයෝජනා දෙන පුද්ගලයින්ගේ අපරාධචර්යා පිළිබඳ තොරතුරු වෙබ් අඩවියක් හරහා එළියට දාන්න.

 

මැතිවරණයට අදාල නීතිරීති සකස් කිරීමේ උනන්දුවක් මැතිවරණ කොමිසමට නෑ නේද?

පසුගිය වසරේ මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව සභාපතිවරයාගේ ප්‍රමුඛත්වයෙන් මැතිවරණ නීති සංශෝධනය කිරීමට අදාල පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් ඉල්ලා සිටියා. මේ තේරීම් කාරක සභාව හරහා පුරවැසියෙකුට අවුරුදු 18ට එළඹෙන විටම ඡන්දය බලය ලබා දීම සඳහා කටයුතු කිරීම, මැතිවරණ වියදම් නියාමනය කිරීම, විදෙස්ගත ශ්‍රී ලාංකිකයාගේ ඡන්ද අයිතිය තහවුරු කිරීමට හැකි ක්‍රමවේදයක් සොයා බැලීම, පාර්ලිමේන්තු පනත් සංශෝධනය වැනි කාරණා ඉටු කරගැනීම පිළිබඳව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ උත්සාහ කරමින් සිටිනවා. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක අවශ්‍යතාවය සමාජගත කරන්න ඉදිරියේදී අපි කටයුතු කරනවා.

 

මේ මැතිවරණයේදී ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්නට අවස්ථාව නොලැබූ පිරිසක් සිටියා. ඉදිරි මැතිවරණවලදී ඔවුන්ගේ ඡන්ද අයිතිය තහවුරු කරන්න හැකිවේවිද?

මැතිවරණයකදී විදෙස්ගත ශ්‍රී ලාංකිකයින්ට ඡන්ද අයිතිය හිමි විය යුතුයි කියා අප තරයේ විස්වාස කරනවා. අපි අවුරුදු ගණනක සිට මේ කාරණය ගැන අවධානය යොමු කරමින් සිටියා. ඔවුන්ගේ ඡන්දය ලියාපදිංචි කිරීමේ ගැටළුවක් ඇත්තේ නෑ. එහෙත් ඡන්දය භාවිත කරන්නට පහසුකම් සලසන්නේ කෙසේද යන්න තමයි තිබෙන ගැටළුව වන්නේ. මෙය ඉතාමත්ම පරිස්සමෙන් සංවාදයට ලක් කළ යුතුයි. එය ක්‍රමයෙන් ගෙන වැඩ පිළිවෙළක් සකස් කරගත යුතු කාරණයක් ලෙස මා දකිනවා. විදේශයක රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කාර්යාලයක දී ගොඩනගන ලද තාවකාලික ඡන්ද පොළක ඡන්දය ප්‍රකාශ කීරීමේදී ඇති විය හැකි ප්‍රශ්න කිහපයක් තිබෙනවා.

 

ඒ මොනවාද?

පළමුව ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශීය දූත මෙහෙවර තුළ 40% ක පංගුවක් හැම විටම පත් කරන්නේ දේශපාලනඥයන්. ඒ අනුව තානාපති සේවයේ සිටින නිලධාරීන් දේශපාලනඥයන්. ඇතැම් නිලධාරීන් ගැන විදෙස් ශ්‍රමිකයන්ට විශ්වාසයක් නෑ. මොනවගේ පුද්ගලයන් පසුගිය කාලයේ තානාපතිවරු වුණාද කියා අපි දන්නවා. එවැනි තත්ත්වයක් තුළ තානාපති කාර්යාල තුළ ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්නට අවස්ථාව උදා කිරීම ගැටළු සහගත විය හැකියි. අනෙක් අතට පිලිපීනයේ, ඉරාකයේ, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ අත්දැකීම් ඇසුරින් සිතා බැලීමේදී පැහැදිලි වන කරුණ වන්නේ විදෙස්ගත එක පුරවැසියෙක්ගේ ඡන්දයක් වෙනුවෙන් සැලකිය යුතු මුදලක් වියදම් කරන්නට සිදුවෙන බව. ඒ තරම් ඩොලර් ප්‍රමාණයක් වියදම් කරන්න පුළුවන්ද, ඒක අපට දරාගන්න පුළුවන්ද කියන ප්‍රායෝගික ප්‍රශ්නය එනවා.

අනෙක් පැත්තෙන් මැදපෙරදිග ශ්‍රී ලාංකික ශ්‍රමිකයින් ලක්ෂ 16ක් පමණ සිටිනවා. ඔවුන්ට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේදී නවීන තාක්ෂණික ක්‍රමවේද භාවිත කිරීමේ හැකියාව තිබෙනවා. හැබැයි රාජ්‍ය මාධ්‍යක විපක්ෂයක අපේකෂ්කයෙකුට සාකච්ඡාවක් ලබැගැනීම පවා දුෂ්කර කාරණයක් වූ රටක මැතිවරණ ප්‍රචාරය සඳහා මැදපෙරදිග ජනතාව සම්බන්ධ කරගන්නේ කෙසේද යන ප්‍රශ්නය පැන නැගෙනවා. එය අන්තර්ජාල භාවිතයෙන් කරනවාද. ගිහිල්ලා කරනවාද. ඒ සඳහා ආණ්ඩුවෙන් ප්‍රතිපාදන දෙනවාද? ආණ්ඩුව එවැනි ක්‍රියාවලියක දී සර්ව සාධාරණව ක්‍රියා කරයිද යන ප්‍රශ්න අප හමුවේ තිබෙනවා. යම් ආණ්ඩුවක් තීන්දු කළොත් විදෙස් ශ්‍රමිකයින්ට ඡන්ද අයිතිය දිය යුතුයි කියා, එතකොට ඡන්දයේ අනෙක් කොටස් ගැනත් සලකා බලන්න වෙනවා. අමතක නොකළ යුතුයි මැතිවරණයක මූලිකාංගයක් තමයි ජනතාව දැනුවත් කිරීම. සාධාරණ ප්‍රචාරක අවකාශයක් නිර්මාණය කිරීම. විදෙස් ශ්‍රමිකයන්ට ප්‍රචාරක කටයුතු කරන්නේ කොහොමද. ඔවුන්ට ලංකාව ගැන වැරදි තොරතුරු ලැබෙන්නට තියෙන ඉඩකඩ මොනතරම්ද. එම නිසා මා හිතනවා මේ කටයුත්ත ප්‍රමාද නොකළ යුතු දෙයක් වගේම ඒ සඳහා අනවශ්‍ය තරම් හදිසි නොවිය යුතු කාරණයක් කියා. මා එයින් අදහස් කළේ ඔවුන්ට ඡන්ද අයිතිය නැති බව නෙවෙයි. ඔවුන්ගේ අයිතිය නිසියාකාරව ලබාදිය යුතු නිසා. ඡන්ද අයිතිය කියන්නේ පත්‍රිකාවේ කතිරය සලකුණු කිරීමේ අයිතිය විතරක් නෙවෙයි. මුලින් තේරීම් කාරක සභාවක් හරහා මේ පිළිබඳව පුළුල් කතිකාවක් ඇති කළ යුතුයි. 

 

ඉලෙක්ට්‍රොනික් ක්‍රමයට ඡන්දය පාවිච්චි කිරීම ගැනත් යෝජනා තියෙනවා නේද?

බොහෝ අය කියනවා ඉලෙක්ට්‍රොනික් යන්ත්‍ර භාවිතයෙන් ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න හැකියි කියා. එහෙත් තාක්ෂණය පාවිච්චි කරමින් මැතිවරණ පැවැත්වූ රටවල් අද සාමාන්‍ය ක්‍රමවලට නැවත හැරෙමින් ඉන්නවා. ශ්‍රී ලංකාවේ මිනිස්සු තාමත් කැමතියි ඡන්ද පොළට ගොස් ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න. ඒ ගැන අපි සතුටු වෙන්න එපැයි. ඒත් ඔවුන් පුරුදු වුණ ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඒක වෙස් කරන්න අමාරුයි.■

■ ප්‍රියන්ජිත් ආලෝකබඩාර

දෙමළ ජනතා ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් අරගල කරන්න වේවි

 

ප්ලොට් නායක ධර්මලිංගම්  සිද්ධාර්ථන්

ඉදිරියේදී ඔබේ  පක්ෂය පාර්ලිමේන්තුව තුළ කරන්නේ කුමක්දැයි එකඟතාවට පැමිණි ඉන්නවාද?

අපි ඉදිරියේදී පාර්ලිමේන්තුව තුළ කරන්නේ මොනවාද කියලා නිශ්චිතව සහ විස්තර සහිතව කියන්න බැහැ. එහෙත් දැනට පක්ෂයක් විදියට දෙමළ ජාතික සන්ධානය අනිවාර්යයෙන්ම විපක්ෂයේ සිටිය යුතුයි කියා මතයක ඉන්නවා. විපක්ෂයේ සිට අපිට පුළුවන් විදියට අසාධාරණයට එරෙහිව පාර්ලිමේන්තුව තුළ හඬ නඟනවා. දෙමළ ජනතාවගේ හඬ පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය කරන්නට අපගේ උපරිම උත්සහ ගන්නවා.

 

විපක්ෂයේ සිටින සමගි ජන බලවේගය වැනි කණ්ඩායම් එක්ක එකතුවෙනවාද?

නැහැ. දෙමළ ජාතික සන්ධානය කිසිම පක්ෂයක් සමඟ එකතු විය යුතුයි කියා බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. ඒත් යම් යම් අවස්ථාවලදී යහපත් කාරණා පිළිබඳව අපිට යම් යම් පක්ෂවලට සහයෝගය දෙන්න සිදුවෙනවා. අපිට ඒ යහපත් ක්‍රියාවන් කරන්නේ කුමන පක්ෂය සමඟද කියා බලන්නේ නැහැ. රටට යහපතක් වෙනවා නම් අපි ඕනෑම කෙනෙක් සමඟ එකට වැඩ කරන්න සූදානම්. ආණ්ඩුව එක්ක වුණත් වැඩ කරන්න අපි ලෑස්තියි.

 

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දෙමළ ජනතා අවශ්‍යතා ගැන සංවේදී බව හිතනවාද?

අපිට විශ්වාස කරන්න අමාරුයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඇතුළු ඔහුගේ කණ්ඩායමට දෙමළ ජනතාවගේ දීර්ඝකාලීන ප්‍රශ්න විසඳන්න උවමනාවක් තියේවි කියලා. මම අදහස් කළේ සංවර්ධන කටයුතු සම්බන්ධයෙන් සහයෝගය ලබා දෙන බවයි. ඒ ගැන සැකයක් නැහැ. ඒත් දෙමළ ජනතාවගේ  ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් අපි අනිවාර්යයෙන්ම අරගල කළ යුතුයි. මා කියන්නේ ආයුධ සන්නද්ධ අරගල ගැන නෙවෙයි. වරදවා වටහාගත යුතු නැහැ. අපි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අරගලයක ඉන්න වේවි. ජාතික ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලබාගැනීම අපේ අරමුණ.

 

ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට ඔබලාට ආරාධනාවක් ලැබුණහොත් ඒ සදහා සහයෝගය දක්වනවාද?

ජාතික ආණ්ඩුවකට යායුතු බව ප්‍රකාශ කරලා තිබුණේ ඊපීඩීපී පක්ෂයේ ඩග්ලස් දේවානන්ද මහත්මයා. ඒ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට කලින්. ඔහු පවසලා තිබුණේ දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න විසඳීමට මේ කියන ජාතික ආණ්ඩුව ගොඩනැගීමට බලාපොරොත්තු වන බවයි. ඔහුගේ පක්ෂයට ලැබුණේ පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 2ක් පමණයි. එවැනි සුළු ආසන සංඛ්‍යාවක් තියාගෙන ජාතික ආණ්ඩු හදනවා කියන කාරණය විහිළුවක් හැටියට මම දකින්නේ. අපි ජාතික ආණ්ඩුවකට සහයෝගය දක්වන්නේ නෑ. එහෙත් ආණ්ඩුව, ජාතික ආණ්ඩුවක් හදන්න ඉඩ තියෙනවා.

 

උතුරු නැගෙනහිර ජනතාව දෙමළ ජනතා සන්ධානය පිළිබඳව කළකිරීමකින් සිටින හිතනවාද?

දෙමළ ජනතාව තුළ දෙමළ ජාතික සන්ධානය පිළිබඳ ප්‍රසාදයක් තිබුණා, මම හිතනවා ඒක තවමත් ඇති කියලා. ප්‍රතිඵලවල වෙනසක් තියෙනවා. ඒත් මම හිතන්නේ නැහැ පසුගිය කාලයේදී  දෙමළ ජාතික සන්ධානය දෙමළ ජනතාවගේ අප්‍රසාදයට ලක්වුණා කියලා. අපි ජනතාව උදෙසා වැඩ කොටසක් කළා. ඒ ගැන ඔවුන් දන්නවා. එහෙත්, තනි පක්ෂයක ආධිපත්‍යය පවතින්න ඕනෑ නැහැ. වෙනත් අදහස්වලට, වෙනත් කණ්ඩායම්වලට අවස්ථාව තියෙනවා.

 

විග්නේෂ්වරන් මහත්මයා පවසනවා දෙමළ ජනතාව පිළිබඳව ඔබේ පක්ෂය කිසිවක් කළේ නැති බව…

අපි දෙමළ ජාතික සන්ධානය වෙනුවෙන් අපේ ජීවිත කැප කරලා තිබෙනවා. විග්නේෂ්වරන් මහත්මයා වගේ අලුතින් පක්ෂයට එකතු වුණු අයත් ඒ අතර සිටිනවා. අපිට කියන්න තියෙන්නේ හැම තැනම කැපවෙලා වැඩ කරන අය සහ නොකරන අය සිටිනවා. ඕනෑම කෙනෙකුට විවේචන කරන්න අයිතියක් තියෙනවා. අපි පිළිගන්නවා අපේ පක්ෂයේ යම් යම් දුර්වලතා තිබෙන බව. එහෙත් විග්නේෂ්වරන් මහත්මයා කියන තරම් අපි නරක පක්ෂයක් නෙවෙයි. අපි මැතිවරණයට එනකොට ඉදිරිපත් කළ සියලුම ප්‍රතිපත්ති දෙමළ ජනතාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක කරන්න අපි උත්සහ ගත්තා. ඒ සඳහා අපිට පැවැති ආණ්ඩුව සමඟ ඉවසීමෙන් කටයුතු කරන්න සිදු වුණා. අපි ආණ්ඩුව සමඟ කටයුතු කළේ ජනතාවගේ ප්‍රශ්නවලට විසඳුමක් ලබා ගන්න. ඒ නිසා ඩීල් දැමීම් ගැන ඔහු පවසන දේවල්වල කිසිදු සත්‍යතාවක් නැහැ. දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ විතරක් නොවෙයි වෙනත් පක්ෂවලත් කැපවීමෙන් වැඩ කරන්නේ නැති නායකයන් ඉන්නවා.

 

ඉදිරියේදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාශය හැකිලෙනු ඇතැයි බියක් තියෙනවා නේද?

අපි මූලිකව සටන් කරන්නේ ශක්තිමත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක්  වෙනුවෙන්.  මේ රටේ හැම පුද්ගලයෙකුටම අවශ්‍ය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයයි. ලංකාවට විතරක් නෙවෙයි ඕනෑම රටකට මූලිකව අවශ්‍ය වන්නේ  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. අපිට බැහැ රට විනාශ කරලා දාන්න. රටක නිදහස නැති වුණහොත් රට විනාශවෙලා යන්න විශාල ඉඩකඩක් තිබෙනවා. විශේෂයෙන්ම ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටක මිනිසුන් කාලයක් තිස්සේ බොහෝම නිදහස්ව, ප්‍රජාතත්ත්‍රවාදීව ජීවත් වුණා. ඒක තේරුම් ගැනීම වැදගත්. දීර්ඝ කාලයක් නිදහසේ ජීවත් වූ අයට, එක්වරම ඒ නිදහස හැකිළීම ලොකු ගැටලුවක් වෙනවා. ඔවුන් ලෑස්ති නැහැ යන්ත්‍ර වගේ, වහලුන් වගේ ජීවත්වෙන්න.

 

පසුගිය ආණ්ඩුව සමයේ පත් කරගත් ස්වාධීන  කොමිෂම් සභා ඉදිරියේදී ඉවත්කරන්න ඉඩකඩක් ඇති බව පෙනී යනවා නේද?

මානව හිමිකම් කොමිෂම් සභාව සහ මැතිවරණ කොමිෂම් සභා වැනි ස්වාධීන කොමිෂම් සභා රටකට හරි වැදගත් ආයතන. ඒවා නැති කරන්න යම් කෙනෙක් උත්සහ කළොත් අනිවාර්යයෙන්ම අපි ඒ ආයතන රැකගගැනීම වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවා. එවැනි ප්‍රශ්නයක් ඉදිරියේදී පැමිණියහොත් දෙමළ ජාතික සන්ධානය පක්ෂයක් විදියට ඒ ගැන තීරණයක් ගන්නවා. එහෙත් දැන් අපි ඒ වගේ ප්‍රශ්න පිළිබඳව ආවේගයෙන් කතා කළ යුතු නැහැ.■