- විජේවීරගේ වතුවගා වෛරී තියරිය ආණ්ඩුවට හදිසියේ මතක් වෙලා
- අඩි 5000 සීමාව ලස්සනයි, ඒත් අවිද්යාත්මකයි
- වැඩේ වුණොත් මේ සිරිපාදෙ යන අවසන් වසරයි
සුළි කුණාටුව පහව ගොස් දෙසතියකි. මියගිය සංඛ්යාව පවා තවමත් නිශ්චිතව කිව නොහැකි තරමට එහි බලපෑම දරුණු විය. සහනාධාර, වන්දි ගෙවීම් වැනි දහසක් දේ සමග ආණ්ඩුව ඔට්ටුවෙමින් සිටී. ඒ අතර ඉදිරියේදී මෙවැනි ව්යසන වැළැක්වීමට ගතයුතු ක්රියාමාර්ග පිළිබඳවද නොයෙක් දේ අසන්නට ලැබේ.
ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක විසින් ඉදිරිපත්කරනා ලද අඩි 5000ට වඩා උස් බිම්වල පිහිටි නිවාස සහ දේපල ඒවායේ හිමියන්ට වන්දි ගෙවා පවරාගෙන එකී ඉඩම් නැවත වනවගාවට වෙන්කිරීම ඒ අතර කැපී පෙනෙනා යෝජනාවකි. ජනාධිපතිවරයා මේ යෝජනාව කරනුයේ ඉකුත් 5 වෙනිදා පාර්ලිමේන්තුව අමතමිනි. එම යෝජනාව ක්රියාත්මක කිරීම අසීරු වෙතත් එය සැබැවින්ම ආකර්ෂණීයය.
අඩි 5000න් පහළට මිනිසුන් සීමාකර ඉන් ඉහළ කොටස සොබාදහමට පවරා හරිත සළුවෙන් වසා දැමීම වූ කලි ලෝකයේ ඕනෑම කෙනෙකු වසඟ කරගත හැකි යෝජනාවකි. එහෙත් එය ප්රායෝගිකව භූමිය මත ක්රියාත්මක කරවීමට විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු හෝ තුනෙන් දෙකේ බලය සහිත පාර්ලිමේන්තුවක් සතු බලය පමණක් ප්රමාණවත් වන්නේ නැත. ඊට හේතුව දස දහස් ගණන් ජනතාවක් සිය පාරම්පරික නිජබිම්වලින් ඉවත් කර වෙනත් තැනක පදිංචි කරවීම වූ කලි ඕනෑම ජනප්රිය ආණ්ඩුවක පදනම සොළවන්නට සමත් වන තීන්දුවක් විය හැකි බැවිනි. එවැනි තීන්දුවකින් බරපතළ ආර්ථික සහ සමාජීය ප්රශ්න රැසක් ඇතිවිය හැක. හුදු වන්දියක් ගෙවූ පමණක් මෙවැනි හිතුවක්කාර දේශපාලන තීන්දු පිළිගන්නට මිනිසුන් එකඟවන්නේ නැත. මන්ද යත් අඩි 5000ට වඩා උස්බිම් ජනහරණය කිරීම මහවැලි ව්යාපාරය වෙනුවෙන් හෝ වෙනත් සංවර්ධන යෝජනා ක්රමයක් වෙනුවෙන් කිහිපදෙනෙකුගේ ඉඩම් පවරාගැනීම වැනි දේ ඉක්මවා යන කරුණක් වන බැවිනි. මෙහිදී යෝජනා වෙන්නේ සමස්ත සමාජයක් එය මුල් ඇදගත් පරිසරයෙන් ඉවත් කිරීමය. එවැනි දේට ඕනෑම සමාජයක් දැඩි ප්රතිරෝධයක් දැක්වීම ස්වාභාවිකය.
ව්යසනයක් හමුවේ මෙවැනි ප්රායෝගික නොවනා යෝජනා මින් පෙරද දේශපාලන අධිකාරිය විසින් ගෙනඑනු ලැබ ඇත. සුනාමියෙන් හානිවූ සියලු දේපොළ වෙරළ සීමාවෙන් මීටර් 100 පසුපසට ගන්නට එවකට පැවති රජය යෝජනා කිරීම ඊට නිදසුනකි. එයද ක්රියාත්මක වූයේ නැත. මේ යෝජනාවද ක්රියාත්මක කිරීම පහසු නැත.
කෙසේ වෙතත් මේ යෝජනාව ජනාධිපතිවරයාගේ මුවින් ගිලිහෙනවාත් සමගම එය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිර්මාතෘ රෝහණ විජේවීර 1971දී කළ ප්රකාශයක් බවත්, දශක පහකට පෙර ඔහු මේ ව්යසනය දුටු බවත් ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් සමාජ මාධ්ය මෙහෙයවන පාර්ශ්ව උත්කර්ෂයට නංවන්නට විය. එහි වඩාත් පුදුමය වනුයේ මෑත කාලයේ විජේවීරගේ නම මුළුමනින්ම අමතක කර, එය ඉල්මහ විරු සැමරුමට සීමාකර සිටි ජ.වි.පෙ ඔහුගේ ප්රකාශයක් දේවභාෂිතයක් ලෙසින් සමාජගත කිරීමට දැක්වූ උනන්දුවයි.
මධ්ය කඳුකරයේ උස් බෑවුම් පිළිබඳව රෝහණ විජේවීර 1971දී කළ බව කියනා ප්රකාශය ඔහුගේ අදහසක් නොව වෛද්ය එස්.ඒ. වික්රමසිංහගේ අදහසක් බවත්, ඔහුගේ ලේඛනයකින් විජේවීර එය උපුටාගත් බවත් පාර්ශ්ව කිහිපයක්ම අදහස් දක්වා තිබේ. එය පිළිගත හැකි කරුණක් වනුයේ මධ්ය කඳුකරයේ වන ආවරණය ගැන පමනක් නොවේ විජේවීරගේ පන්ති පහ දේශනයන්ද එස්.ඒ. වික්රමසිංහගේ දේශන සහ පොත්පත් ඇසුරෙන් සකස්කළ ඒවා බව ඉතිහාසයේ බොහෝතැන්වල සඳහන් වීම හේතුවෙනි. එස්.ඒ. වික්රමසිංහගේ ‘ඉදිරිමග’ සඟරාවේ ලිපිපෙළ කියවන ලෙස ඔහු පක්ෂ සාමාජිකයන්ට උපදෙස් දුන් බවද කියවේ.
ජ.වි.පෙ ආරම්භක සාමාජිකයෙකු වූ පියසිරි ගුණරත්න විසින් රචිත “මගෙ මතක සටහන්, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහ අප්රේල් කැරැල්ල” කෘතියේද මෙම තොරතුරු සඳහන් වෙයි. විජේවීරගේ පියා වූ අන්දිරිස් විජේවීර එස්.ඒ. වික්රමසිංහගේ රියැදුරු ලෙස කටයුතුකළ බව ප්රකට කරුණකි. දේශපාලන ආරවුලක් හේතුවෙන් අන්දිරිස් විජේවීරට ඔත්පලවෙන්නට පිරිසක් පහර දුන්නේය. ඔවුන් එජාප හිතවාදීන් බව කියවේ. එම සිදුවීමෙන් විජේවීරගේ පවුලම බරපතළ අර්බුදයකට ගිය බවත්, අනතුරුව අධ්යාපනය සඳහා රෝහණ විජේවීර රුසියාවට යවන්නට එස්.ඒ. වික්රමසිංහ මුල්වූ බවත් පැවසේ. මෙවැනි සමීප සබඳතා හේතුවෙන් රෝහණ විජේවීරට එස්.ඒ. වික්රමසිංහගේ දේශපාලන අදහස් කාන්දුවීම පුදුමයක් නොවේ. ප්රශ්නය වන්නේ විජේවීර දශක පහකට පෙර කිසිදු සැලසුමකින් හෝ විද්යාත්මක පදනම්කින් තොරව කීවා යැයි කියන දෙයක් වත්මන් ජනාධිපතිවරයා එක්වරම ගහෙන් ගෙඩි එන්නාක් මෙන් ක්රියාවට නැගීමට යෝජනා කිරීමය.
අතීතයේ වනගහනයෙන් වැසී ගිය කඳුකරය අද වනවිට තේ වගාවට විශාල වශයෙන් යොදාගෙන ඇත. ලංකාවට වාණිජ වතු වගාව හඳුන්වා දුන්නෝ බි්රතාන්යයෝය. බි්රතාන්ය යටත් විජිතවාදය සහ ඉන්දීය සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයා පිළිබඳව රෝහණ විජේවීර සිටියේ එතරම් හොඳ ආකල්පයකින් නොවන බව ප්රසිද්ධ කරුණකි. ඩඩ්ලි සේනානායකගේ හත් හවුල් ආණ්ඩුවේ දෙමළ භාෂා විශේෂ විධිවිධන පනතට එරෙහිව විපක්ෂය 1966 ජනවාරි 8 වැනිදා සංවිධානය කළ රැළියට පවා විජේවීර එක්වීම ඊට නිදසුනකි. ඔහු එදා නියෝජනය කළේ ශන්මුගනාදන්ගේ චීන කොමියුනිස්ට් පිලයි. රෝහණ විජෙවීර තේ වතු දුටුවේ ධනපති පන්තිය නියෝජනය කරනා ආර්ථික සහ සමාජීය සාධකයක් ලෙසිනි. එහෙයින් දේශීය ධනපතියන්, (ඔහුගේ භාෂාවෙන් කළු සුද්දන්), බි්රතාන්ය යටත් විජිතවාදය සහ දෙමළ ප්රජාව යන සාධක තුනටම එක්වර විරුද්ධ වීමට තිබු හොඳම ක්රමය වතු වගාවට එරෙහි වීමය. මධ්ය කඳුකරය යළි වනගත කරනා ප්රායෝගික නොවූ සිතුවිල්ල රෝහණ විජේවීර සමාජයට කාන්දු කරන්නේ ඒ අරමුණින් විය හැක.
විජේවීර පමණක් නොව එස්.ඒ. වික්රමසිංහ, ඇන්.ඇම්. පෙරේරා. කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා, පීටර් කේනමන් වැනි මුල් යුගයේ වාමාංශික නායකයෝ සියල්ලෝම බි්රතාන්ය අධිරාජ්යවාදයට සහ ඔවුනගේ ආර්ථික මොඩලයට විරුද්ධ මත දැරුවෝය. ඒ අනුව වතු වගාව මෙන්ම වතු හිමියන්ද ඒ පිරිස දුටුවේ වහා පරාජය කළ යුතු ධනපති සතුරන් නැතහොත් ශ්රම සූරාකන්නන් ලෙසය. විජේවීරගේ වෙනස වූයේ ඉන්දීය විරෝධය අතින් අන් වාම නායකයන්ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටීමය. ඔහුද වතු හිමි දේශීය ධනවතුන් කළු සුද්දන් ලෙස හැඳින්වූ අතර සියලු ධනපතින් මෙන්ම වතුහිමියන්ද සූරාකන්නන් ලෙස හඳුන්වන ලදි. ඒ අනුව එස්.ඒ. වික්රමසිංහ කඳුකරයේ සෝදාපාළුව පිළිබඳව ඉදිරිපත්කළ අදහස විජේවීර තම මතයක් ලෙස ඉදිරිපත් කළේ වතු වගාව පිළිබඳව වෛරී ස්වරයෙනි. එමගින් ඔහු ඉන්දීය කම්කරුවන්ට, වතු සමාගම්වලට සහ ඒවායේ හිමිකරුවන් සහ ඔවුනගේ උපකාර ලද දක්ෂිණ කඳවුරේ දේශපාලන පක්ෂවලට මතවාදීව පහර දීමට ඉදිරිපත් විය.
මේ නායයාම් අල්ලපනල්ලේ ජනාධිපති අනුර දිසානායක අල්ලා ගන්නේ විජේවීර එස්.ඒ. වික්රමසිංහගෙන් සොරාගෙන දශක පහකට පෙර ඉදිරිපත්කළ අතාර්කික මතයයි. භූමියේ ක්රියාවට නැගිය නොහැකි මනෝරාජික සංකල්පයි.
අඩි පන්දහසට වැඩි උසකින් පිහිටි ඉඩම් රජයට පවරාගෙන වනවගා කිරීම පැහැදිලිවම කළ නොහැකි දෙයකි. එම යෝජනව ක්රියාවට නගන්නේ නම් දළ වශයෙන් හෙක්ටයාර් 76400ක් පමණ වන ශ්රී ලංකාවේ අඩි 5000ට ඉහළ කළාපය මුළුමනින්ම මානව ක්රියාකාරකම්වලින් මුක්ත කිරීමට සිදු වේ. කඳුකරවාසී ප්රජාව වෙනත් ප්රදේශවල පදිංචි කිරීම මගින් එම ප්රදේශවල දැනට නැති ප්රශ්න පවා ඇතිවිය හැක. ජනාධිපතිගේ යෝජනාව ක්රියාත්මක කරන්නේ නම් මුහුදු මට්ටමේ සිට අඩි 7339ක් උසින් පිහිටි නුවරඑළියේ ශාන්තිපුරයේ සිට පහළට ඇති කඳුකර ගම්මාන රැසක් මුළුමනින්ම ඉවත් කිරීමට සිදුවෙයි. ජනාධිපති කී ලෙසින්ම වැඩේ ක්රියාත්මක වන්නේ නම් මේ සිරිපා වන්දනා කළ හැකි අවසාන වසර වනු ඇත. ඊට හේතුව සමනොළ කන්ද පවා අඩි 7300කට ආසන්න උසකින් පිහිටා තිබීමය. මුහුදු මට්ටමින් අඩි 6000කට උසින් පිහිටි නකල්ස් කඳුවැටිය ආශ්රිත ඉලුක්කුඹුර වැනි ගම්මාන මුළුමනින්ම ඉවත් කිරීමට සිදුවනු ඇත. අඩි 6500කට වඩා ඉහළින් පිහිටි නුවරඑළියේ පාර්ක් ග්රීන් තේ කම්හල, අඹේවෙල ගොවිපොළ ඇතුළු කම්හල් සහ ගොවිපොළ රැසක් ඉවත් කිරිමටත්, ශ්රී ලංකාවේ හොඳම තේ නිපදවන තේ වතු රැසක් අතහැර දැමීමටත් සිදුවනු ඇත. මේ දිනවල ලහිලහියේ අලුත්වැඩියා කරමින් යන උඩරට දුම්රිය මාර්ගයද පට්ටිපොල, අඹේවෙල වැනි උස් බිම් මගහැර අලුතින් එලන්නට සිදු විය හැක.
එපමණක්ද නොව මධ්යම පළාතේ ජන ඝනත්වයෙන් 27.7%ක් වාසය කරන අඩි 6128කට වඩා උසින් පිහිටි සමස්ත නුවරඑළිය දිස්ත්රික්කය පිළිබඳවද අලුතින් තීරණය කිරීමට සිදුවනු ඇත. ශ්රී ලංකාවේ භූ විද්යා බෙදීම අනුව කඳුකරය ලෙස සලකනු ලබන්නේ මුහුදු මට්ටමින් අඩි 4000ට වඩා උස් ප්රදේශය. අඩි 5000න් පහළට මානව ජනාවාස සීමා කරන්නේ නම් භාවිත කළ හැකි කඳුකර භුමිය ඉතා පටු තීරයක් වනු ඇත. සංචාරක කර්මාන්තය, තේ කර්මාන්තය වැනි ධනෝපයන මාර්ග රැසක් බරපතළ බිඳ වැටීමකට එමගින් ලක්වනු ඒකාන්තය. ඉන් ඇතිවන ආර්ථික සහ සමාජීය ප්රශ්න ආණ්ඩුවට දේශපාලන සුනාමියක් වනු ඇත. මෙවැනි දෙයක් කරන්නට නොව සිතන්නටවත් යාම බරපතළ අනුවණ ක්රියාවකි.
එය සමාන කළ හැක්කේ දේශපාලන කේවට්ටයන් විසින් නොමග යැවූ ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ රසායනික පොහොර තහනම වැනි යෝජනාවකට පමණි.
අඩි 5000ට වඩා ඉහළ බිම් නැවත වනාන්තරගත කිරීමෙන් නායයාම් අවම වෙතැයි සිතීම තාක්ෂණික සිතුවිල්ලක් නොවේ. පසුගිය නායයාමෙන් වැඩිම හානිය සිදුව ඇත්තේ මහනුවර දිස්ත්රික්කයටය. මහනුවර දිස්ත්රික්කය පිහිටා ඇත්තේ මැද රට මිස කඳුකරයේ නොවේ. එහි උස අඩි 3000ට අඩුය. නායයාම් යනු අඩි 5000 ඉහළ සීමාවට සීමාවූවක් නොවේ. මෙවර බදුල්ල, කෑගල්ල වැනි දිස්ත්රික්කවලින්ද නායයාම් වාර්තා විය. ඊට අමතරව සෑම වර්ෂා කාලයකම කළුතර, රත්නපුර පමණක් නොව කොළඹ දිස්ත්රික්කයේ ගම්වලට පවා අදාලව නායයාම් නිවේදන නිකුත් කරනු ලබයි. මේ සියලු දෙයින් කියවෙන්නේ නාය යාම අඩි 5000න් ඉහළට සීමාවූ දෙයක් නොවනා බවය.
ජනධිපතිවරයා යෝජනා කරන්නේ අඩි 5000න් ඉහළ ජනාවාස ඉවත්කර කැලෑ වවන්නටය. එහෙත් පරිසරවේදී සජීව චාමිකර පවසනුයේ මේ වන විටත් අඩි 5000න් ඉහළ සීමාවේ පවතින ඉඩම් ප්රමානයෙන් 68%ක් පමණ වනාන්තර බවයි. ඊට අමතරව 27%ක බිම් ප්රමාණයක් කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා වෙන්ව ඇත. ජනාවාස සඳහා 3%ක්ද සත්ත්ව ගොවිපොළ සඳහා 2%ක්ද වෙන්ව ඇති බව ඔහු පවසයි. එමෙන්ම මෙම කලාපයේ ඇති ඉඩම් ප්රතිසංස්කරණ කොමිසම සතු වනාන්තර රක්ෂිත බවට පත්කර පවතින වනාන්තරවලට යා කළ යුතු බව ඔහුගේ මතය වේ. “ජනාධිපතිවරයා අඩි 5000න් ඉහළ ප්රදේශ වනවගාවට වෙන්කරන්නට යෝජනා කරනවා. ඒක ආකර්ෂණීයයි. ඒත් අවිද්යාත්මකයි. ඊට පෙර ජනවාස ප්රදේශවල ගෙවතු සෝදායාමෙන් රැකගත යුතුයි. ඒ සඳහා “මහනුවර ගෙවතු ක්රමය” ඉතා සුදුසුයි. එහි විශේෂය වන්නේ බහු බෝග වගාවයි. අඩි 5000ට ඉහළ ප්රදේශවල ජනාවාස, ගෙවතු සහ වගාබිම් විධිමත්ව සකස් කර පස ස්ථාවාර කරගත යුතුයි. මෙවර වැඩියෙන්ම නායගියේ අඩි 5000ට වැඩි ප්රදේශ නොවේ. අඩි 2000ත් 5000ත් අතර ප්රදේශ. ඒක නිසා අඩි 5000ට අඩු ප්රදේශ ගැන වැඩි අවධනයක් යොමුකළ යුතුමයි. මොකද අඩි 5000න් උඩ බේරාගන්නට නම් ඊට පහළ ප්රදේශයේ පස ස්ථාවර කරගත යුතුයි.” ඔහු පවසන්නේය.
නායයාම් සඳහා බලපානා එකම සාධකය භූමියේ උන්නතාංශය පමණක් නොවේ. වර්ෂාපතනයේ තීව්රතාව, පසේ සංයුතිය සහ පිහිටීම, ජල බැස්ම වැනි කරුණු රැසක් ඒ සඳහා බලපානා බව විද්වත් මතය වේ. ලංකාවේ අඩි 7000ට වඩා ඉහළින් පවා මානව ජනාවාස හමුවෙන අතර ලෝකයේ බොහෝ රටවල තත්ත්වය ඊට වෙනස් නොවේ. එහෙයින් අඩි 5000 සීමාව ඉරකින් වෙන්කර ඉන් පහළට මිනිසුන් සීමාකර නායයාම් වළකාගත නොහැක. කළ යුත්තේ නාය යාම් පිළිබඳව විමසිල්ලෙන් සිට නිසි පාංශු රක්ෂණ ක්රම යොදා එකී අවදානම අවම කරගැනීමය. ඊට අමතරව ඉදිරියේදී දළ බෑවුම් සහිත ප්රදේශවල සිදුකරනා ඉදිකිරීම් සහ මානව ක්රියාකාරකම් සම්බන්ධයෙන් දැඩි ප්රතිපත්ති තීන්දු ගැනීමද අත්යවශ්ය වනු ඇත.
- අරුණ ලක්ෂ්මන් ප්රනාන්දු
