ලාල් බංගමුවගේ – ස්වාධීන වරාය සේවක සංගමයේ සභාපති

මේක හැමදේම හමුදාව දාලා හරියට කරන බව කියන ආණ්ඩුවක්. ඒත් ප්‍රධාන හමුදා පත්කිරීමක් වූ වරාය අධිකාරියේ සභාපති හිටපු යුද හමුදාපති දයා රත්නායකට ‘හමුදා සෙල්ලම්’ සිවිල් පාලනයේදී බැරි බව වරාය වෘත්තිය සමිති පෙන්වුවා..

වරාය සභාපතිවරයා ලෙස පත්වූ මුල් දවස්වල එතුමාට වුවමනා වුණේ හමුදාවේ නීතිරීති දාලා, වරාය සේවකයන් බය කරගන්න. අපිට තර්ජනාත්මක ස්වරූපයෙන් තමයි නිතරම කතා කළේ. අපි ඔහු එක්ක සාකච්ඡා ඉල්ලුවාම අපට වෙලාව ලබා දුන්නේත් නැහැ. සාකච්ඡා ලබා දුන් අවස්ථාවල අපිට කතා කරන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ. තමන්ට කතා කරන්න තිබෙන දේවල් කියලා ඔහු පිටත්වෙලා ගියා. ඔහු අපට කිව්වේ වෘත්තීය සමිති එකතු වුණොත් සාකච්ඡා ලබා දෙන බව. අවසානයේ අපි වරායේ තිබුණු වෘත්තීය සමිති 23 ක් එකතුවෙලා පෙන්නුවා. අපි හමුදා සෙබළු නෙවෙයි. ඔවුන් හිතන විදියට නිහඬව ඉන්න අපි ලෑස්ති නෑ. අපව පීඩාවට පත් කරන්න, නිහඬ කරන්න උත්සාහ කරන තරමට අපේ හඬ වැඩිවෙනවා. අපි එතුමාට කිව්වේ වරාය පෞද්ගලික කිරීම නවත්වන්න කියලා. ඔහු අපිට එකතුවෙලා එන්න කිව්වේ නක්කලේට, ඒත් අපි වරාය බේරාගන්න එකතු වුණා. අපි කාටවත් බය නෑ. ඔහු පිළිගත්තා ඉන්දියාවෙන් බලපෑමක් තියෙන බව. ඔහු උත්සාහ කළේ මේක යහපාලන ආණ්ඩුව කාලේ ගහපු ගිවිසුමක් කියලා අපිව ගොනාට අන්දවන්න. වරාය සේවකයෝ මේ සියලු දේවල් දැනගෙන හිටියා.

මේ විරෝධතාවලට හේතුව මොකක්ද?

ශ්‍රී ලංකා වරාය  අධිකාරිය කියන්නේ අපේ රටේ බලවත්ම ආයතනයක්. 1978  වර්ෂයේදී ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ඇමතිවරයා යටතේ වරායේ ජයබහලු පර්යන්තය පටන් ගත්තා. ජයබහලු පර්යන්තය කන්ටේනර් මෙහෙයුම් පටන්ගත් ස්ථානය. ජයබහලු පර්යන්තය පටන්ගත් ස්ථානයේ අද තියෙන්නේ මීටර් 12යි දශම 4 යි. ජයබහලු පර්යන්තයට එන්නේ කුඩා නැව් පමණයි. අද වරායට එන විශාල නැව් ජයබහලු පර්යන්තයෙන් අල්ලන්න බැහැ. විශාල නැව් අල්ලන්න නම් මීටර් 18ක්වත් පළල තියෙන ස්ථානයක් හදන්න ඕනෑ. 2007 වර්ෂයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා බලයේ ඉන්නකොට ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවෙන් රුපියල් මිලියන 350ක ණයක් අරගෙන දකුණු කොළඹ වරායේ දියකඩනයක් හැදුවා. ඒ ණය ලබාදීමේදී ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවෙන්  කොන්දේසි තුනක් දීලා තිබුණා. මෙම ණයවලින් වරාය තුළ පර්යන්ත තුනක් සෑදිය යුතු බවට. එකක් දකුණු කොළඹ වරාය, නැගෙනහිර සහ බටහිර පර්යන්ත සෑදිය යුතුයි කියා.

ඉන්පස්සේ….

ඒ ණය ලබාදීමේදී තිබුණේ මේ පර්යන්ත තුනම බහුජාතික සමාගම් සමඟ ඒකාබද්ධව කරගෙන යනවා කියලයි. ඒත්  අපේ වෘත්තීය සමිතිවල ඉල්ලීම මත නැගෙනහිර පර්යන්තය ශ්‍රී ලංකාවට ඕනෑයි කියන පදනම ඇතිවුණා. අපි ඒ ගිවිසුම වෙනස් කරලා නැගෙනහිර පර්යන්තය ශ්‍රී ලංකාවට අවශ්‍ය විදියට කටයුතු කරගෙන යෑමට සුදානම් කළා. දකුණු කොළඔ පර්යන්තය පමණක් සීඅයිසීසී කියන චීන රජයට අයත් බහුජාතික සමාගමකට මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්මයා 2014 වර්ෂයේදී ලබාදුන්නා. එහිදී  චීන සමාගමට  කොටස්වලින් 85%ක් ලැබෙන විදියටත් ශ්‍රී ලංකාවට කොටස්  15%ක් ලැබෙන විදියටත් තමයි ගිවිසුම්ගත වෙලා තිබුණේ. ඔවුන් එම පර්යන්තයේ විශාල විදියට නැව් මෙහෙයුම් කටයුතු කරනවා.

ඉතිරි පර්යන්තවල වැඩකටයුතු සිදුවුණාද?   

අපිට ඉතිරි වුණා බටහිර සහ නැගෙනහිර පර්යන්ත දෙක. දකුණු කොළඔ වරාය හදන අවස්ථාවේදී වරායේ සේවය කළ ඉංජිනේරුවෝ සහ සේවකයෝ එකතුවෙලා නැගෙනහිර පර්යන්තය ගොඩනගා ගත්තා. මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව කාලේ  නැගෙනහිර පර්යන්තය ගොඩනැගූ පසු ඊට අවශ්‍ය ක්‍රේන් ඇණවුම් කළා. ඉන්පස්සේ යහපාලන ආණ්ඩුව පත්කළ වරාය විෂයභාර ඇමතිවරයා විදියට කටයුතු කළ අර්ජුන රණතුංග  ඇණවුම් කළ ක්‍රේන්වල මිල වැඩි බවත්, කොමිස් ගසා ඇති බවත් පවසමින් ඇණවුම් කළ ක්‍රේන් ගෙන්වීම් නැවැත්වුවා. ඒ ඇණවුම් අවලංගු කළ නිසා තමයි වරායේ සේවකයන්ට එහි රැකියා කරන්න නොහැකි වෙලා තියෙන්නේ. වත්මන් රජය බලයට ආවාට පස්සේ ජයබහලු පර්යන්තයට ඇණවුම් කරන ලද ක්‍රේන් 3ක්  පාවිච්චි නොකරන නිසා අපි නැගෙනහිර පර්යන්තයට ඒ ක්‍රේන් ගොඩබාගත්තා. තවම ක්‍රේන්වලින් කිසි වැඩක් සිදු කෙරෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා විශාල පාඩුවක් වරායට සිද්ධ වෙනවා.

මහින්ද රාජපක්ෂ පොරොන්දු වුණාට, ඔහු බලයට ආපසුව නැවත වරාය වෙනත් රටකට ලබා දෙන්න යනවා නේද?

මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්මයා විපක්ෂ නායක වී සිටි කාලයේ වරායේ කොටස් විකුණන්නේ නැහැ කියා කීවාට, වර්තමාන වරාය විෂයභාර අමාත්‍ය ජොන්ස්ටන් ප්‍රනාන්දු නැගෙනහිර පර්යන්තය ඉන්දියාවට ලබා දීමට කැබිනට් පත්‍රිකාවක් කැබිනට් මණ්ඩලයට දාලා තියෙනවා. ඡන්දය නිසා ඒ කැබිනට් පත්‍රිකාව තවම අනුමත වී නැහැ. අපි අගමැතිතුමා හමුවූ අවස්ථාවේදී ඔහු අපිට කිවේ නැගෙනහිර පර්යන්තය අනිවාර්යයෙන් ඉන්දියාවට ලබා දිය යුතු බව. ඔහු අපට කීවේ බටහිර පර්යන්තය හදාගනිමු, 2015 වර්ෂයේ පැවැත්වූ ජනාධිපතිවරණයෙන් ඔහුව පැරුද්දුවේ ඉන්දියාව නිසා මෙම ක්‍රේන් බාගන්න ඉඩ දිය යුතු බව. ජයබහලු පර්යන්තයට  විශාල නැව් ගේන්න බෑ. මේ වන විට වරායේ පෞද්ගලික අංශයට පැවරූ චීන වරාය සහ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග සිටි කාලයේ ජපානයට ලබාදුන් රැජින පාලම කියන ස්ථාන තියෙනවා. ඒවා පාලනය කරන සමාගම් තමයි දැනට වරායට එන නැව්වල 55%ක පමණ මෙහෙයුම් කරන්නේ. අපට ලැබෙන්නේ ඉතාම සුළු ප්‍රමාණයක්. මේ පර්යන්තයත් අපිට නැති වුණොත් කොළඔ වරාය සතු ජැටියක් ඉතිරිවෙන්නේ නැහැ.

මේ අරගල රැකියා වෙනුවෙන්ද?

හේතුව ඒක විතරක් නෙවෙයි. ලංකාවට ලැබෙන විදේශ විනිමය සම්පූර්ණයෙන්ම නතරවෙනවා. අපේ රැකියාත් අහිමි වෙලා යනවා. අපේ රටට අවශ්‍ය බඩු භාණ්ඩ ආනයනය කිරීමේදී ගෙන්වාගන්න අසීරු වෙනවා. රටේ ආරක්ෂාවට තර්ජනයක් වෙන්නත් පුළුවන්. අපි කියන්නේ දැනටමත් පෞද්ගලික වරායන් දෙකක් තිබෙන නිසා නැගෙනහිර පර්යන්තය ලංකාව සතුව තියාගන්න කියලා. රටේ ජනතාව තේරුම්ගත යුතුයි මේක සේවකයන්ගේ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි, රටේ ප්‍රශ්නයක් කියලා.

දිනකට රුපියල් මිලියන 20කට වැඩිය ආදායමක් හොයන්න පුළුවන් තැනක් තමයි මේ විදියට ඉන්දියාවට දෙන්න යන්නේ. මේ වෙනකොට ඉන්දියාවේ අවසර නැතිව අපිට දොඹකර ක්‍රියාත්මක කරන්න බැරි තත්වයක් උදාවෙලා තියෙනවා. අපි උගුලක හිරවෙලා ඉන්නේ. ඉතිරි වෙලා තියෙන දේපළත් විකුණන්න වත්මන් රජයට ජනතාව බලය දෙන්න බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිනවා නම්, ඒක හරි කනගාටුදායකයි.

පසුගිය සතියේ වරාය සේවකයන් ජනාධිපතිවරයාට සංදේශයක් භාර දුන්නා නේද? ඒකට පිළිතුරු ලැබුණාද?

නැහැ, අපි ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට ගිහින් ලබා දුන් ලිපියට කිසිදු පිළිතුරක් මේ වනතෙක් අපිට ලැබුණේ නැහැ. ජනාධිපති ලේකම් පී.බී. ජයසුන්දරට  නැගෙනහිර පර්යන්තය ඉන්දියාවට ලබා දීමට ලොකු වුවමනාවක් තියෙනවා. පිළිතුරක් නොලැබුණු නිසා ජුලි 29 වෙනිදා වරාය ඇතුළේ උද්ඝෝෂණයක නිරත වුණා. තවත් ක්‍රියාමාර්ග ගන්නවා. අපි මහානායක හිමිවරුන් හමුවී මේ ගැන සාකච්ඡා කළා. ඔවුන් අපිට උපදෙස් දුන්නා, රටේ දේපළ වෙනත් රටවලට විකිණීමට වර්තමාන ආණ්ඩුව ගන්න උත්සාහය නවත්වන්න කියලා.■

ආචාර්ය හර්ෂ ද සිල්වා – සමගි ජන බලවේගය

ආණ්ඩුව ඇමෙරිකාවෙන් අවදානම් සහගත ණයක් ලබාගත් බව ඔබ කියා තිබුණා..

අප්‍රේල් මාසයේ 06 වැනිදා ඉඳලා ඔක්තෝබර් 06 වැනිදා දක්වා ඇමෙරිකානු මහබැංකුව තාවකාලික වැඩපිළිවෙළක් ආරම්භ කරලා තියෙනවා. ඒ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතනවල හා අනෙකුත් රටවල මහබැංකුවලට කෙටිකාලීන අවශ්‍යතා සඳහා මුදල් ගැටලුවක් තියෙනවා නම්, ඒ කියන්නේ විදේශ විනිමය ඇමෙරිකන් ඩොලර් අඩුවක් තියෙනවා නම් ඔවුන්ට මාස හයක් අතරතුර ඇපයක් තියලා ණය ගන්න පුළුවන්. ඒකට කියන්නේ ටෙම්පරි ෆොරින් ඇන්ඞ් ඉන්ටර්නැෂනල් මොනෙටරි ඔතෝරිටීස් හෙවත් ෆිමා කියලා. ඒ පහසුකම රටක් ගන්න ඕනෑ තත්වය ඉතාමත් බරපතළ නම් පමණයි. අනෙක් පැත්තෙන් මේක කරනකොට අවදානම වැඩියි.

අපේ තත්වය බරපතළද?

අපට මේ අවුරුද්දේ ණය ඩොලර් බිලියන තුනහමාරක් ගෙවන්න ඉතිරිවෙලා තියෙනවා. අපේ අතේ තියෙන සංචිත ඔක්කෝම ඩොලර් බිලියන 6.4යි. ඒ අතර රත්තරන් තියෙනවා ඩොලර් මිලියන 400ක විතර. සංචිතවල තව වෙන වෙනම  තියෙනවා. එහෙත් වැඩිපුරම තියෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ භාණ්ඩාගාර බිල්පත්. අපට ඒවා ඩොලර් බිලියන 4.5ක් තියෙනවා. ඒකෙන් ඩොලර් බිලියනයක් ඇපයට තියලා ඩොලර් බිලියනයක ණයක් ගන්නයි එකඟවෙලා තියෙන්නේ. එතකොට අතේ ඉතිරිවෙන්නේ ඩොලර් බිලියන තුනහමාරයි. අනෙක් ඒවා මම කලින් කී වත්කම්. ඒවාත් විකුණන්න පුළුවන්. ඒත් ද්‍රවශීලී වෙන්නේ ඇමෙරිකානු භාණ්ඩාගාර බිල්පත් හා අතේ තියෙන මුදල් විතරයි. මෙතැන ප්‍රශ්නය අවදානම.

අවදානම මොකක්ද?

බැරිවෙලාවත් අපනයනයට වඩා ආනයනය වැඩිවුණොත් අර ණය ගෙවන්න සල්ලි නැති වීම. ඒකට තමයි සම්පූර්ණයෙන්ම ආනයන නවත්වලා තියෙන්නේ. ඒක අපේ රටට හොඳ දෙයක් නෙවෙයි. දැන් ආනයනවලට විරුද්ධව මිනිසුන් කෑගහනවා තමයි. ඒත් ආනයන නොකර මේක අපනයන කේන්ද්‍රස්ථානයක් කරන්න බෑ. ඒක විහිළුවක්. අනෙක් පැත්තෙන් මැදපෙරදිගින් හා විදේශ ශ්‍රමිකයන්ගෙන් ප්‍රේෂණ වන මුදල් හොඳටම අඩුවෙලා. ඒ කියන්නේ විදේශ ශ්‍රමිකයන් කොහේහරි රස්සාවක් කරලා, ලංකාවේ ඉන්න තමන්ගේ ඥාතියෙකු හෝ වෙනත් කෙනෙකු අතට එවන මුදල්. ඒ මුදල් ලංකාවේ ආර්ථිකයට එකතුවෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් අපට අවුරුද්දට ඩොලර් බිලියන හතක් අටක් විතර ප්‍රේෂණ එනවා. මේ අවුරුද්දේ ඩොලර් බිලියන පහක්වත් ඒවිද කියලා විශ්වාස කරන්න අමාරුයි.

ණය ගෙවන්නත් තියෙනවා නේද?

ගොඩක් වෙලාවට අපි ණය ගෙවන්න ජාත්‍යන්තරයෙන් ණය ගන්නවා. අපට ඩොලර් බිලියන තුනහමාරක් ණය ගෙවන්න තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් ඕක අපට ගැටලුවක් වෙන්නේ නැහැ. මොකද අපි ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොළට ගිහින්, ඒ ඩොලර් බිලියන තුනහමාර ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොලෙන් ගන්නවා. එහෙත් දැන් වෙලා තියෙන්නේ ලොකු අවුලක්. අපේ රටට ණය දීමේදී සලකා බලන අවදානම ශීඝ්‍රයෙන් ඉහළ ගිහින්.

ඒ බව කියන්නේ කුමන සාධක මත පදනම්වද?

ගිය සතියේ අපේ ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර විදේශ වෙළඳපළේ විකිණෙන්නේ ඉතාමත් ඉහළ පොළියට. (ස්වෛරී බැඳුම්කර කියන්නේ යම් රජයක් ණය මුදලක් ලබාගැනීම සඳහා නිකුත් කරන බැඳුම්කර විශේෂයක්. යම් කාලසීමාවක් දක්වා බැඳුම්කර ගත් පාර්ශ්වයට පොළියක් ගෙවන්න ඕනෑ. ඒ බැඳුම්කරයේ කල් පිරෙන දිනයට සම්පූර්ණ අගය නැවත ගෙවන්න ඕනෑ. රාජ්‍යයක් ණය ලබාගැනීමට එම ක්‍රමය පාවිච්චි කරනවා.) ඒ පොළියට සාපේක්ෂ ලෙස තමයි ප්‍රාථමික වෙළඳපළේ බැඳුම්කර දෙන්න පුළුවන්. ඒ කියන්නේ දැන් එළියේ තියෙන බැඳුම්කරවල පොළියට සාපේක්ෂව තමයි අලුත් බැඳුම්කර නිකුත් කරන්න පුළුවන්. උදාහරණයක් හැටියට ඔක්තෝබර් මාසයේ කල් පිරිලා, මුදල් ගෙවන්න තියෙන ස්වෛරී බැඳුම්කර අද වෙළඳපළේ විකිණෙන්නේ සීයට 24.7ට. අපට හිතන්නත් බෑ ඒ තරම් පොලියට ජාත්‍යන්තර වෙළඳපළේ ණය ගැනීම ගැන. ඔය කියන්නේ මාස හයේ ණයක් ගත්තොත්. අවුරුදු දෙකෙන් පරිණත වෙන බැඳුම්කර ද්විතීයික වෙළඳපළේ ගන්නේ සීයට 17.5ක ඉහළ පොළියට. අවුරුදු පහේ ණය යන්නේ සීයට 14.5ට. මේක ලොකු ප්‍රශ්නයක්.

සාමාන්‍ය තත්වයට වඩා කොපමණ ඉහළ ගිහින්ද?

අඩුම තරමේ දෙතුන් ගුණයකින්වත් ඉහළ ගිහින් තියෙන්නේ. දැන් කරගන්නම දෙයක් නැති නිසා ආණ්ඩුව උත්සාහ කරන්නේ වෙනත් රාජ්‍යයන් සමඟ ස්වාම්ප්  ගිවිසුම්වලට යන්න. ඒ කෙටි කාලීන ණය. මහලොකු දෙයක් වගේ ඉන්දීය මහකොමසාරිස් කාර්යාලයත් ට්විටර් පණිවුඩයක් නිකුත් කරලා තිබුණා. ඩොලර් මිලියන පොඩි ගාණක් දීම ගැන.

ඩොලර් මිලියන හාරසීයක්…

ඔව්, තව ඩොලර් බිලියන එකයි දශම ගණනක් බලාපොරොත්තු වෙනවා. ස්වාම්ප් කියන ක්‍රමයට තමයි ඒක වෙන්නේ. ඔවුන් අපට සල්ලි දෙන්නේ නැහැ. ඔවුන් හුවමාරුවට තියාගන්නවා. ඔවුන්ට ගෙවිය යුතු ඒවා තියෙනවා නම්, ඒවායින් යම් ප්‍රමාණයක් ඒකෙන් ගෙවනවා. ඒත්, ඒක කෙටිකාලීන ණයක්. මාස කිහිපයකින් නැවත ගෙවන්න ඕනෑ.

ඉතින්, ඔය පසුබිම යටතේ තමයි ලංකා ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට ස්වෛරී රටක් හැටියට පිටරටකින් ණය ගන්න ඇපයක් තියන්නේ. ඒ කියන්නේ ඇමෙරිකාවෙන් ගන්න ණය. මීට අමතරව අපට පුළුවන් ශ්‍රී ලංකා සංවර්ධන බැඳුම්කර කියන ඒවා දෙන්න. ඒවා කොන්දේසි සහිත ඒවා. දැන් ඒ ක්‍රමයෙන් ඩොලර් මිලියන හාරපන්සීයක් අරගෙන තියෙන බව දැනගන්න ලැබුණා. මා හිතන විදියට සීයට හතක හතහමාරක වගේ පොළියට. බොහෝවිට ලංකාවේ බැංකුවලින් ඒවායේ තියෙන විදේශ විනිමය හරහා තමයි ඒවා ගන්නේ. ඕක තමයි ලංකාවේ භාණ්ඩාගාරයේ දැන් තියෙන අලුත් ප්‍රවෘත්තිමය තත්වය.

දේශීය වශයෙන් ආණ්ඩුව පාවිච්චි කරන උපක්‍රමයක් තමයි බැංකු අඩු පොළියට ණය ලබාදීම..

ඒක තිරසර වැඩක් නෙවෙයි. බලෙන් ණය පොළිය පහළට දානවා. භාණ්ඩාගාර බිල්පත්වලට ගෙවන්නේ සීයට හයට අඩු ප්‍රමාණයක්. පුළුවන් තරම් සල්ලි අච්චු ගහනවා. සල්ලි අච්චු ගහලා ගහලා මුදල් සැපයුම වැඩිකරනවා. ඊට පස්සේ මුදල් සංසරණය වැඩි කරනවා. සැපයුම තියෙන නිසා, ඉල්ලුමට වඩා සැපයුම වැඩි වෙනවා. එයින් උත්සාහ කරන්නේ පොළිය අඩු කරන්න. ඒවා කෙටිකාලීනව කරන්න පුළුවන්. ඒත් දීර්ඝකාලීනව අසාර්ථකයි.

ඡන්දයෙන් ආණ්ඩුව ජයගත්තොත්, ආර්ථිකයට එල්ලවිය හැකි බලපෑම මොන වගේද?

එහෙම වුණොත් මේක ඉතාමත් භයානක තත්වයකට පරිවර්තනය වෙනවා. මොකද, වැඩපිළිවෙළක් නෑ. මේ අය එදා වේල ක්‍රමයට යන්නේ. ආර්ථික වැඩපිළිවෙළ මොකක්ද කියලා අපි කිසිදෙනෙක් දන්නේ නෑ. සැලසුමක් කියලා නෑ.

එක්සත් ජාතික පක්ෂයට විකල්ප වැඩපිළිවෙළක් තියෙන බව කියනවා. සමගි ජන බලවේගයට තියෙනවාද?

සමගි ජන බලවේගයට තියෙනවා පුළුල් ආර්ථික වැඩපිළිවෙළක්. ඒ ආර්ථික වැඩපිළිවෙළ ක්‍රියාත්මක වීමේ, මූලික පදනම තමයි අපේ රට වටේට තාප්ප බැඳලා රට දියුණු කරන්න බැහැ කියන මූලික අදහස. ඒක හැමදාම කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි. අපි කරන්න ඕනෑ තාප්ප බැඳලා රට සීමා කරගන්න එක නෙවෙයි. අපි පාලම් බඳින්න ඕනෑ. ලෝකයට වගේම තනි තනි රටවලට පාලම් බඳින්න ඕනෑ. එතකොට තමයි දීර්ඝකාලීන ගමනක් යන්න පුළුවන්. ඉතින්, සමගි බලවේගය ආවොත් පාලම් බඳිනවා. අපි සරල භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන රටක ඉඳලා සංකීර්ණ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන රටක් දක්වා මාරු වෙන්න ඕනෑ. ඒකට අවශ්‍ය දැනුම, හැකියාව, වෘත්තීයමය පසුබිම අපේ රටේ ගොඩනඟන්න ඕනෑ. ඊළඟට විදේශ ආයෝජන හරහා වහාම ක්‍රියාකරන්න ඕනෑ. හතරවැනි ආර්ථික විප්ලවය එක්ක ඊළඟ අවුරුදු පහේ ආර්ථිකයට ගැළපෙන ශ්‍රම බලකාය හදන්න ඕනෑ. ජාත්‍යන්තරය එක්ක එකතුවෙලා මේ රටේ පිහිටීම පාවිච්චි කරලා ඒ හරහා අපේ අපනයන වෙළඳපොළ වැඩිකරලා දේශීය ව්‍යාපාරවලට තියෙන අවකාශය පුළුල් කිරීම හරහා තමයි මේ ගමන සාර්ථකව යන්න පුළුවන්.

මැතිවරණයේ අපේක්ෂකයෙකු ලෙස, තේරී පත්වුණොත් ඔබට තියෙන අපේක්ෂා මොනවාද?

ආණ්ඩුව ගිය පාර කරපු වැඩ අතරින් හොඳම වැඬේ හැටියට මිනිසුන් පිළිගන්නේ 1990 සුවසැරිය ගිලන්රථ සේවය. මම ඒකෙන් පෙන්නලා තියෙන්නේ මට රාමුවෙන් එළියේ හිතන්න පුළුවන් බව. සංකල්ප ගොඩනඟලා ඒවා මහපොළොවේ යථාර්ථයක් කරන්න පුළුවන් බව මම පෙන්නලා තියෙනවා. 1990 කියන්නේ එක උදාහරණයක්. තවත් එකක් තමයි සහල් මාෆියාවට අභියෝගයක් විදියට ගෙනා ශක්ති සහල් ව්‍යාපෘතිය. තවත් ව්‍යාපෘතියක් තමයි ජීව කෘෂි ගබඩා ජාලය. මට ආර්ථික විද්‍යාව ගැන මනා දැනුමක් තියෙනවා. මම රටවල් විස්සක විතර වැඩකරලා තියෙනවා. මට සාර්ථක ව්‍යවසායකයෙක් හැටියට ව්‍යවසායකයන්ගේ ප්‍රශ්න තේරෙනවා. මට පුළුවන් රටේ දැවෙන ආර්ථික ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු හොයන්න වැඩපිළිවෙළක් හදන්න. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඒක මහපොළොවේ ක්‍රියාත්මක කරන්න පුළුවන්. මම අවුරුදු දෙකක් විදේශ නියෝජ්‍ය ඇමති විදියට හිටියා. විදේශ සම්බන්ධතා ගැනත් මට හොඳ අවබෝධයක් තියෙනවා. කොළඹ ජනතාවට වගේම මේ රටේ සමස්ත ජනතාවට අවශ්‍ය ආර්ථික නායකත්වය දෙන්න මම බලාපොරොත්තු වෙනවා. මට පුළුවන් රටේ ආර්ථිකය ගොඩගැනීමේ වැඩපිළිවෙළ ඉදිරිපත් කරන්න. අපේ ආණ්ඩුවක් හැදුවොත් මම ආර්ථිකය ගොඩනඟනවා.■

සී.වී. විග්නේශ්වරන් – දෙමළ ජනතා ජාතික සන්ධානය

ඔබේ පක්ෂයේ  මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති මාලාව මෙම සතියේ එළිදැක්වූ බව වාර්තා වුණා. එහි අඩංගු කරුණු මොනවාද?

අපගේ පක්ෂයෙන් එළිදැක්වූ ප්‍රතිපත්ති මාලාවේ පිටු 41ක විග්‍රහයක් තියෙනවා. එහි අපි අපගේ ඉතිහාසය ගැන සඳහන් කරලා තියෙනවා. වර්තමානයේ ජීවත්වෙන සමහර සිංහල පුද්ගලයන් හිතනවා දෙමළ ජනතාව කියන්නේ මෑත කාලයක පටන් ලංකාවේ ජීවත් වෙන්න පටන්ගත් කොටසක් කියලා. දෙමළ ජනතාව වන අපට ලංකාව තුළ අවුරුදු 3000ක පමණ ඉතිහාසයක් තිබෙනවා. උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල මීට පෙර සිංහල කතාකරන මිනිසුන් සිටියේ නැහැ. උතුරු නැගෙනහිර බහුතරයක් සිටියේ දෙමළ කතා කරන ජනතාව. ඒ නිසා උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වලට වැඩි අයිතියක් තියෙන්නේ දෙමළ ජනතාවට. ඒ ගැන අපි අපේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ සඳහන් කරලා තියෙනවා. මෑත කාලයේ දෙමළ ජනතාවට අහිමි වූ දේවල් පිළිබඳ, අපේ අයිතීන් පිළිබඳ අපි එයට ඇතුළත් කළා. ප්‍රධාන කාරණයක් ලෙස අපි කතාකළේ, ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳගන්නේ කොහොමද කියලා. හොඳම විසඳුම විදියට අපි යෝජනා කලේ බලය බෙදීම. බලය බෙදුවොත් පළාත් සභාවලට බලය ලැබිලා උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවගේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් කරගැනීමට අපට පුළුවන් වෙනවා. මේ වන විට මධ්‍යම ආණ්ඩුවෙන් පළාත් සභාවලට මුදල් වෙන් කිරීම අඩු නිසා උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වලට අවශ්‍ය වැඩ කටයුතු සිදු කරගන්න අපහසු වෙලා තිබෙනවා. ඒ නිසා අපේ ප්‍රතිපත්ති මාලාවේ සඳහන් පරිදි උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවගේ ආර්ථික තත්වය දියුණු කරන්න අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා.

දෙමළ ජාතික සන්ධානයෙන් ඈත්වීම ගැන කතාකළොත්..

මාව දේශපාලනයට ගෙනාවේ සම්බන්ධන් මහත්මයා, දෙමළ සන්ධානයේ අනෙක් සාමාජිකයන් මාව  දේශපාලනයට ගෙනඑන්න උත්සාහයක් ගත්තා. මම හිතුවේ දෙමළ සන්ධානයේ ප්‍රතිපත්ති අනුව වැඩ කරගෙන, අපේ වැඩ ටික අපිට ඕනෑ විධියට කරගෙන යන්න පුළුවන් කියලා. එහෙත් උතුරේ දේශපාලනය කරන්න ආවාට පස්සේ මම තේරුණා ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති පොරොන්දු පත්‍රිකාවට විතරක් සීමා වුණ දෙයක් කියලා. මට තේරුණේ ඔවුන් ජනතාව ගැන හිතන්නේ නැතිව පෞද්ගලික වුවමනාවලට සීමා වෙලා ඉන්න බවයි. මට ඒ ගැන ලොකු ප්‍රශ්නයක් තිබුණු නිසා කාලයක් තිස්සේ ඔවුන් හා මතවාදී ගැටුම් ඇති වුණා. වෙන්වීමක් දක්වා වර්ධනය වුණේ එය.

මතභේද තිබියදීත් ඔබ දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඇතුළේ හිටියා නේද?

මම ඒ වෙලාවේ ඉල්ලා අස්වෙන්න උත්සාහ කළා. මම ඉල්ලා අස්වෙන්න සුදානම් වෙන බව මගේ මිත්‍රයෝ සමඟ කිව් අවස්ථාවේදී ඔවුන් එකඟ වුණේ නෑ. ඔවුන් මට පැහැදිලි කරලා දුන්නා, ගැටුම් ඇති කර නොගෙන දෙමළ ජනතාවට කරන්න පුළුවන් වැඩ කොටස කරන්න ඕනෑ කියලා. ඒ අනුව අවුරුදු 5ක්  මම උතුරු පළාත් මහඇමතිවරයා විදියට රැඳී සිටිමින් ජනතාවට වැඩ කළා. මම උතුරු පළාතේ මහඇමතිවරයා විදියට මධ්‍යම රජයෙන් උතුරු පළාත් සභාවට වෙන්කළ මුදල් සහ ප්‍රතිපාදන උතුරේ මිනිස්සුන්ට සහන ලබාදීමට යොදාගත්තා. අපි ඒ ප්‍රතිපාදනවලින් උතුරේ ජනතාවට නිවාස හදලා දුන්නා, ඒ වගේම ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් කිරීමට කටයුතු කළා. මට වැඩක් කිරීමට ඇති දැඩි වුවමනාව නිසා මම මහඇමතිවරයා වූ කාලයේදී දෙමළ සන්ධානයේ සාමාජිකයන් සමඟ වාද කරගන්න ගියේ නැහැ.

දෙමළ සන්ධානයේ ඇතැම් ක්‍රියාවලට විරුද්ධ වූ නිසා මට එරෙහිව විශ්වාසභංගයක් ගෙනැවිත් මාව පළාත් සභාවෙන් ඉවත් කරන්න ඔවුන් උත්සාහ කළා. ඒ විශ්වාසභංගය සාර්ථක වුණේ නැහැ. ඒ වෙලාවේ උතුරේ බහුතරයක් ජනතාව මා වෙනුවෙන් පෙනීසිටියා.

දෙමළ සන්ධානය උතුරේ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න විසඳුවේ නැහැ කියලා ඔබ කියනවා, ඒ මොනවාද?

ඔවුන් කාලයක් පුරා පැවති ආණ්ඩු සමග වැඩකළා. එහෙම වැඩකළාට කමක් නෑ. ඒත් තීරණාත්මක මැදිහත්වීම් කරමින්, ජනතාවගේ ප්‍රශ්න විසඳන්න ඕනෑ තරම් අවස්ථා ඔවුන්ට තිබුණා. උදාහරණයක් ලෙස අවුරුදු ගණන් සිරගෙවල්වල සිටින දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරගන්න ඔවුන්ට හැකියාවක් තිබුණා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන සිරකරුවන්ව පවා නිදහස් කිරීමට පැවති  රජයන් එකඟ වුණා. ඇයි ඔවුන්ට බැරි වුණේ  දෙමළ මිනිස්සු වෙනුවෙන් රජය සමඟ සාකච්ඡා කරන්න. ඔවුන් කිසිම දෙයක් සලකා බැලුවේ නැහැ. රජය කියන දේවල් අනුමත කරමින් සිටියා විතරයි. මේ නිසා තමයි මට ඔවුන් ගැන කළකිරීමක් ඇති වුණේ.

දෙමළ ජාතික සන්ධානයට විකල්ප වෙනත් කණ්ඩායමක් හා එක් නොවී අලුත් පක්ෂයක් හැදුවේ ඇයි?

මහඇමති විදියට සේවය අවසන් කළාට පසු මම සැලසුම් කරගෙන සිටියේ මගේ විශ්‍රාම කාලය නිවසේ ගත කරන්න. උතුරේ මිනිස්සු දිගින් දිගටම මගෙන් ඉල්ලීම් කළා නැවත දේශපාලනය කරන්න කියලා. මේ සියලු  සිද්ධීන්වලින් පසු අපි අලුත් පක්ෂයක් හැදුවා. මිනිසුන්ගේ බලය කොතරම් තිබුණත්, ඒවා ක්‍රියාවට යොදවන්න අනිවාර්යයෙන්ම දේශපාලන පක්ෂයක් තිබිය යුතුයි. ඒ නිසා අපි පක්ෂයක් හැදුවා.

දෙමළ සන්ධානය සහ ඔබේ පක්ෂයේ ඇති වෙනස කුමක්ද?

දෙමළ සන්ධානයේ 2013 තිබුණු ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය සහ අපේ පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය අතර වැඩි වෙනසක් නැහැ. එහෙත් 2013 දෙමළ සන්ධානයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයෙන් බොහෝ දේවල් ඉවත් කරලා එහි අත්තිවාරම විතරයි දැන් ඔවුන් ළඟ තියෙන්නේ. ඔවුන්ට බලය ලැබුණ හැම වතාවෙම දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න පිළිබඳව මතක් වුණේ නැහැ. අපි ඔවුන්ට වඩා වෙනස් විදියට ජනතාවගේ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් පෙනීසිටිමින්  වැඩකරනවා. ඒ හැරුණාම ප්‍රතිපත්තිමය වෙනසක් නැති තරම්. අපේ ප්‍රවේශයේ තමයි වෙනස තියෙන්නේ. දෙමළ ජාතික සන්ධානයට වඩා තීරණාත්මක ලෙස අපි උතුරේ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් පෙනීඉන්නවා.

පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශවලට සිංහල ගම්මාන ඇති කරන බවට ඔබ චෝදනා කළා..

උතුර සහ දකුණ එකතු කිරීම බොහෝම වැදගත් කාරණාවක්. අපි සංහිඳියාවට එරෙහි නැහැ. මිනිසුන් අතර බැඳීම් ඇතිවෙනවාට විරුද්ධ නෑ. එහෙත් මේ වෙනකොට උතුරු නැගෙනහිර පළාත් බලෙන් සිංහලකරණය කරනවා. මේ වෙනකොට 33%ක් සිංහල ජනතාව පදිංචි කරලා. අපි සිංහල මිනිස්සුන්ට විරුද්ධ නැහැ. ඒත් ජනවාර්ගික අනුපාත වෙනස් කිරීම අහිංසක වැඩක් නෙවෙයි. ඒක ලෝකයේ ඕනෑ තැනක දියුණු මිනිසුන් පිළිකුළෙන් ප්‍රතික්ෂේප කරන වැඩක්. දෙමළ ජනතාව ලක්ෂ 10කට අධික ප්‍රමාණයක් රටින් පිටවෙලා වෙනත් රටවලට සංක්‍රමණය වෙලා ඉන්නවා. මෙහෙම ගියොත් උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වලත් දෙමළ මිනිස්සු සුළුතරයක් බවට පත්වේවි. ඒ නිසායි අපි අපේ අයිතිය ඉල්ලන්නේ. පසුගිය ආණ්ඩුවෙන් උතුරු පළාතේ සිංහල මිනිස්සු කවුරුත් නැති තැන්වල පවා බුදුපිළිම ස්ථාපිත කළා. මහවැලි අධිකාරියෙන් මුලිතිව්වල සිංහල මිනිසුන්ව පදිංචි කරමින් සිටිනවා. ජාත්‍යන්තර නීතියට අනුව නම් ඒ ඒ ප්‍රදේශවල සිටින මිනිස්සුන්ට තමයි පදිංචි කිරීම්වලදී වැඩි ඉඩක් දෙන්නේ. ලංකාවේ එහෙම කරන්නේ නැහැ. මේවා යහපාලන ආණ්ඩුව කාලයේත් සිද්ධවුණා. එසේ තිබියදී දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඒ ආණ්ඩුව එක්ක වැඩකළා. ඒකයි අපේ විරෝධය.

විග්නේශ්වරන් දෙමළ ජාතිවාදයෙක් බව කියද්දී, ඔබට තියෙන පිළිතුර මොකක්ද?

අපේ අයිතිය  පිළිබඳව අපි කතා කරන විට අපි ජාතිවාදියි කියා කවුරුන් හෝ කීවොතින්,  අපි ඔවුන්ට කියන්නේ ඔව්, අපි ජාතිවාදියි කියලා. අපිව ජාතිවාදීන් කියලා හංවඩු ගසන කිසිම දේශපාලනඥයෙක් හෝ පුද්ගලයෙක් අපේ අයිතීන් වෙනුවෙන් කතා කරන්නේ නැහැ. එහෙම කතා කළා නම්, අපි ඕනෑ නැහැ. අන්තිමේ අපේ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් කතා කළ යුත්තේ අපිම තමයි. ඒ විදියට අපේ අයිතීන් ගැන කතා කළොත් ඔවුන් අපිට ජාතිවාදී ලේබල් එක අලවනවා. මම 1950 දී කොළඔ, රාජකීය විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගන්න කාලයේ අපි අතර ජාතිවාදී ගැටුම් තිබුණේ නැහැ. ඒකට මූලික කාරණය අපි සියලුදෙනාම ඉගෙන ගත්තේ ඉංශ්‍රීසි භාෂාවෙන් පමණක් වීම. ඒ නිසා අපි අතර භාෂා ගැටලුවක් වුණේ නැහැ. නමුත් දැන් එහෙම නෙවෙයි. අපිට හැමදේම කරන්න වෙන්නේ සිංහලෙන්, සමහර මිනිසුන් සිංහල දන්නේ නැහැ. අපේ මිනිසුන්ට විශාල කරදරවලට මුහුණ දෙන්න වුණා. මේ විදියට බොහෝ අකරතැබ්බවලට මුහුණ දුන් අපිට ජාතිවාදීන් කියා ලේබල් අලවන්න පටන් අරගෙන. ජාතිවාදීන් අපි නෙවෙයි, ඒ චෝදනා කරන මිනිසුන්ම තමයි.

ආණ්ඩුව මේ වෙද්දී තුනෙන් දෙකක බලය දෙන්න කියා ඉල්ලීම් කරනවා, ඒ ගැන මොකක්ද ඔබේ අදහස…

තුනෙන් දෙකක බලයක් ආණ්ඩු පාර්ශ්වයට ලබා දුන්නහොත්, ලංකාවට ලොකුම ප්‍රශ්නයට මුහුණ දෙන්න සිදු වේවි. ඒකට ප්‍රධාන හේතුව තමයි අපේ ජනාධිපතිතුමා හමුදා නිලධාරියෙක් විදියට සේවය කළ පුද්ගලයෙක්. ඔහු බලයට පත්වී කෙටි කාලයක් තුළ, අපි දැක්කා යම් යම් අමාත්‍යාංශ සහ දෙපාර්තමේන්තුවලට හමුදාවේ විශ්‍රාමික නිලධාරීන් පත් කර තිබෙන බව. ඒ නිසා ඔහුට තුනෙන් දෙකක බලයක් ලැබුණහොත් මුලින්ම 19 වන සංශෝධනය ඉවත් කර ජනාධිපතිවරයාට වැඩි බලතල ලැබෙන ආකාරයේ ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒමට ලොකු ඉඩක් තිබෙනවා. ඉන්පස්සේ ඇතැම් රටවල් මෙන් හමුදාකරණය වු රටක් ගොඩනැගීමට ඉඩ තිබෙනවා. ඒ නිසා 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඉවත් කිරීමට ඉඩ ලබා දිය යුතු නැති බවයි මම හිතන්නේ. අපි 19 රැකගැනීම වෙනුවෙන් පෙනීසිටිනවා.

කොවිඞ්-19 වසංගතයෙන් පසුව උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවගේ ජන ජීවිතය කෙසේද?

කොවිඞ්-19 රෝගීන් විශාල ප්‍රමාණයක් උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශයෙන් වාර්තා වුණේ නැහැ. එහෙත් ලංකාව පුරාම සිටින කොවිඞ් රෝගීන් බහුතරයක් රැගෙන ඇවිත් හමුදාවෙන් නිරෝධායනය කරන්නේ උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල. ඒක අහම්බයක් නෙවෙයි. දකුණේ කොහේට හරි අරගෙන ගියොත්, මිනිසුන් ඒකට විරුද්ධ වෙනවා. උතුරට අරගෙන ගියාම විරුද්ධ වුණොත්, අපේ ජාතිය අල්ලලා බනිනවා. දැන් උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල හමුදා මුරපොළවල් විශාල සංඛ්‍යාවක් ඇතිවෙමින් තිබෙනවා. සෙබළුන් තුවක්කු තියාගෙන ඉන්න මේ හමුදා කඳවුරු කොවිඞ් රෝගයට කිසි සම්බන්ධයක් නැහැ. අපිට කොවිඞ්වලින්  කිසිදු ප්‍රශ්නයක් ඇති වුණේ නැහැ. එහෙත් හමුදාව හැමතැනම ඉන්නකොට මිනිස්සුන්ට අපහසුයි. හැම මුරපොළකම පරීක්ෂා කරනවා. ඉදිරියට මැතිවරණය එනවා. හමුදාව හැමතැනම ඉන්නකොට අපිට සැකයක් මතුවෙනවා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව මැතිවරණය පවත්වන්න පුළුවන් වේවිද කියලා. 2013 වසරේදී පැවැත්වූ මැතිවරණ සමයේත් මේ ආකාරයෙන් හමුදාව යොදවා තිබුණා. හමුදාවට ඇති බිය නිසා ඡන්දපොළට ගියේ නැති අවස්ථා තිබුණා.■