හරාකිරි දේශපාලනය – තිසරණි ගුණසේකර

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය හා ඉරානය අතර වූ නිල පසමිතුරු බව වසර 47ක් පමණ පැරණිය. එහෙත් කිසිදු ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයෙකු ඉරානයට එරෙහිව ආක්‍රමණික යුද්ධයක් ආරම්භ කළේ නැත. ඉරාකය ආක්‍රමණය කොට මැද පෙරදිග අවුල් ජාලයක් බවට පත් කළ ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව් බුෂ් ජනපතිවරයා පවා ඉරානයට ඍජුවම ප්‍රහාරයක් එල්ල නොකිරීමට ප්‍රවේශම් විය. ඉරානය සමග ඍජු යුද්ධ ගැටුමක් ආරම්භ කිරීම ඇමරිකාවට තවත් වියට්නාමයක් නිර්මාණය කිරීමක් බව ඔවුන් දැන සිටි බැවිනි.

අඩසිය වසකට ආසන්න මෙම සාමාන්‍යයට ව්‍යතිරේකය වූයේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයාය. ඉරානය ආක්‍රමණය කිරීමේ විනාශකාරී හා ස්වයං-විනාශකාරී තීරණය ගැනීමට ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයා පෙළඹුණේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ නිව්යෝක් ටයිම්ස් පුවත්පත මේ මස 7 වෙනිදා බරපතළ අනාවරණයක් කළේය. Regime Change: Inside the Imperial Presidency of Donald Trump නමැති මෙම ලිපියට අනුව, ඇමරිකානු හමුදා ප්‍රධානීන්ගේ, සීඅයිඒ සංවිධානයේ, ඇමරිකානු උපජනපතිවරයාගේ හා රාජ්‍ය ලේකම්වරයාගේ මතයට පිටුපාමින් ඉරානය ආක්‍රමණය කිරීමට ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයා පෙළඹවූයේ ඊශ්‍රායල් අගමැතිවරයා විසිනි.

2026 පෙබරවාරි 11 දා ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයා ප්‍රමුඛ ඉහළ පෙළේ ඇමරිකානු දේශපාලන, බුද්ධි හා යුද්ධ නායකයන්ට බින්යමින් නෙතන්යාහු අගමැතිවරයා පැයක ඉදිරිපත් කිරීමක් කළේය. එහි හරය වූයේ ඇමරිකා- ඊශ්‍රායල් ආක්‍රමණයක් තුළින් ඉරාන පාලනය පෙරලා දමා තමන්ට හිතවත් නව පාලනයක් ස්ථාපිත කිරීම සති කිහිපයකින් කළ හැකි බවයි.

ඊශ්‍රායල් අගමැතිවරයාගේ ප්‍රකාශය විශ්ලේෂණය කොට වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරන්නැයි ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයා ඇමරිකානු බුද්ධි අංශ විශේෂඥයන්ට නියෝග කළේය. මෙම වාර්තාව පසුදින- එනම් පෙබරවාරි 12 වෙනිදා- ඇමරිකානු ජනපතිවරයාට ඉදිරිපත් කෙරිණි. නිව්යෝක් ටයිම්ස් හෙළිදරව්වට අනුව නෙතන්යාහු අගමැතිවරයා ඉරානය සම්බන්ධයෙන් කළ පුරෝකථනයන් එකිනෙක පිළිබඳව විශ්ලේෂණයක් මෙම වාර්තාවේ අඩංගු විය.

ඉරානයේ ආගමික නායකයා ඝාතනය කිරීමට අවශ්‍ය බුද්ධි තොරතුරු ඊශ්‍රායලය සතු බවත්, එය සාර්ථකව කළ හැකි බවත්, නෙතන්යාහු අගමැතිවරයාගේ පළමු පුරෝකථනය විය. ඔහුගේ දෙවන පුරෝකථනය වූයේ තම අසල්වැසි රටවලට පහර දීමට ඉරානයට ඇති හැකියාව මොට කළ හැකි බවය. ඇමරිකානු යුද්ධ ශක්තිය භාවිත කොට මෙම අරමුණු දෙක ඉටුකර ගත හැකි බව ඇමරිකානු බුද්ධි විශේෂඥයන්ගේ මතය විය. නෙතන්යාහු අගමැතිවරයාගේ තෙවන හා සිව්වන පුරෝකථනයන් වූ, ඉරානය තුළ ‘ජනතා නැගිටීමක්’ නිර්මාණය කිරීම හා ඒ හරහා ඉරාන පාලනය පෙරලා දමා නව පාලනයක් ස්ථාපිත කිරීම කළ නොහැකි බව ඇමරිකානු බුද්ධි විශේෂඥයෝ තම වාර්තාවෙන් අවධාරණය කළෝය.

සීඅයිඒ සංවිධානයේ ප්‍රධානි ජෝන් රැට්ක්ලිෆ් මහතා නෙතන්යාහු අගමැතිවරයාගේ ඉරාන පාලනය පෙරලා දැමීමේ පුරෝකථනය හැඳින්වූයේ විහිළුවක් (farcical) ලෙසය. ඇමරිකානු විදේශ ලේකම්වරයා ඉරාන ආණ්ඩු පෙරලීමේ කතාව විකාරයක් (bullshit) ලෙස හැඳින්වූයේය. ඊශ්‍රායල් අගමැතිවරයාගේ පුරෝකථනයන් පිළිබඳව ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයා ඇමරිකානු ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් ප්‍රධානි ඩෑන් කේන් ජෙනරාල්වරයාගෙන් ඇසූ විට ඔහුගේ පිළිතුර වූයේ තම උවමනාවන් ඉටුකර ගැනීම සඳහා අතිශයෝක්තිය භාවිත කිරීම ඊශ්‍රායලයේ පුරුද්ද බවය. ඉරානයට පහරදීම සඳහා ඇමරිකා සහභාගිත්වය ඊශ්‍රායලයට අවශ්‍ය බවත්, එබැවින් ඇමරිකාව පොළඹවා ගැනීමට මෙවැනි උපක්‍රම ඊශ්‍රායලය නිරන්තරයෙන්ම භාවිත කරන බවත් ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.

ඊළඟ දින කිහිපය තුළ ඇමරිකානු ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් ප්‍රධානියා ඉරානයේ හැකියාවන් පිළිබඳ සවිස්තර වාර්තාවක් ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයාට ඉදිරිපත් කළේය. ඉරානය විසින් හෝමුස් සමුද්‍ර සන්ධිය වසා දැමීමේ අවදානමත්, ඉරාන මිසයිල් ප්‍රතිප්‍රහාරයන් නතර කිරීමේ ඇමරිකානු හැකියාව සීමිත බවත් ඉන් අනතුරු හැඟවිණි. එහෙත් ඊශ්‍රායල් සුරංගනා කතාවලට වශී වූ ඇමරිකානු ජනපතිවරයාට තමන්ගේම යුද්ධ හා බුද්ධි ප්‍රධානීන්ගේ තර්කානුකූල කරුණු කාරණමය විශ්ලේෂණයන් ගෝචර නොවීය.

ලෝකයම පඹ ගාලක පැටලවූ අනීතික ඉරාන යුද්ධය ඇරඹුණේ මෙලෙසය. බුෂ් ජනපතිවරයාගේ 2002 ඉරාක යුද්ධ ආරම්භ කිරීමටද ඊශ්‍රායලයේ මෙවැනිම පෙළඹවීම් විශාල දායකත්වයක් කළ බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. 2002 සැප්තැම්බර් මස නෙතන්යාහු මහතා (එවකටද ඔහු ඊශ්‍රායල් අගමැතිවරයා විය) ඇමරිකානු කොංග්‍රස් මණ්ඩලය අමතා ඉරාක ආක්‍රමණය තුළින් ඉරාක ජනපතිවරයා ජන සංහාරක අවි භාවිත කිරීම නතර කොට කලාපයටම සාමය හා ස්ථාවරත්වය උදා කළ හැකි බවට පුරෝකථනය කළේය. ඉරාක යුද්ධයෙන් කලාපයට හා ලෝකයාට වූ විපතේ රාව-ප්‍රතිරාවය තවමත් නිමා වී නොමැත.

තමන්ට වසරකට අවම වශයෙන් බිලියන 4ක පමණ යුද්ධ ආධාර දෙන, තමන්ගේ පැවැත්ම සහතික කරන, ඇමරිකාවටත් ඊශ්‍රායලය බොරු කළේ, අසත්‍ය බුද්ධි තොරතුරු භාවිත කිරීමෙන් තමන්ගේ මිතුරා හා ආරක්ෂකයා අනවශ්‍ය යුද්ධයකට පැටලවූයේ මෙලෙසය.
මෙම ඉතිහාසයෙන් උගත යුතු පාඩම පැහැදිලිය. ලණු දීම හා ලණු කෑම අකාලික හා ගෝලීය ප්‍රපංචයක් බවත්, එවැනි ලොකු කුඩා උගුල්වල නොවැටීමට රාජ්‍ය නායකයන් විශේෂයෙන්ම ප්‍රවේශම් විය යුතු බවත්ය.

ජාජබ/ජවිපෙ ආණ්ඩු කාලයෙන් 25%කට වඩා මේ වන විට ගෙවී ඇත. ආණ්ඩුවට අභියෝග කිරීමේ සැබෑ හැකියාවක් ගොඩනගාගැනීමට විපක්ෂය මේ දක්වා අසමත් ව ඇත. නමුත් ශක්තිමත් විපක්ෂයක් නොමැතිවීමේ රික්තය ආණ්ඩුව විසින්ම මනාව පුරවමින් සිටී. කථානායක විහිළුවේ සිට ගල්අඟුරු වංචා චෝදනා දක්වා ආණ්ඩුවේ ශක්තිමත්ම පසමිතුරා ආණ්ඩුවයි.

ඉරාන යුද්ධය හා එහි ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක නිසා ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයාගේ ජනප්‍රියතාව වාර්තාගත ලෙස පහළ වැටී ඇත. එවැනි හරාකිරි දේශපාලනයක් ලංකාවේද දැකිය හැකි බවට සාධක බොහෝය.

ලණු දෙන්නෝ හා ලණු කන්නෝ

2026 මාර්තු 23 වෙනිදා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේදී වූ සිදුවීමක් ආණ්ඩුව ආණ්ඩුවටම එරෙහිවීමේ හරාකිරි-දේශපාලනය සංකේතවත් කරයි.

සිදුවීමට පාදක වූයේ මොහොමඩ් සුහායිල් නම් තරුණ ලාංකිකයා ගොනු කළ මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමකි. සුහායිල් මහතා 2024 ඔක්තෝබර් 24 දා දෙහිවල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නේ ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේය. ඉන්පසු ඔහු මාස 8ක් හා සති තුනක් සිරගතව සිටියේය. ඔහුට එරෙහිව එල්ල වූ චෝදනාව නම් ඊශ්‍රායල් කොඩියට නිග්‍රහ කරන සමාජ මාධ්‍ය රූපයක් තම දූරකථනයේ තබාගැනීම තුළින් ඊශ්‍රායල්-විරෝධියකු වීමය. මාස 9කට ආසන්න කාලයක් සිරගතව සිටීමෙන් ඔහුට ඇප ලැබුණේ ඔහුට එරෙහිව නඩුවක් පවත්වාගෙන යාමට නොහැකි බවට නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව තීරණය කිරීමෙන් පසුවය.

සුහායිල් මහතාගේ මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම මේ මාර්තු 23 වැනිදා අගවිනිසුරුවරයා ප්‍රමුඛ ත්‍රිපුද්ගල විනිසුරු මඬුල්ලක් ඉදිරියේ කැඳවුණු විට ඔහුව අත්අඩංගුවට ගත් එවකට දෙහිවල පොලිස් ස්ථානාධිපති වූ එච්එම්ඒබී හේරත් මහතා තමන් වරදක් කළ බවට විවෘත අධිකරණයේ පිළිගෙන ඊට සමාව ඉල්ලා සිටියේය. සුහායිල් මහතාගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවීමට වන්දි වශයෙන් පොලිස් නිලධාරියා රුපියල් මිලියන් 2ක් එදිනම සුහායිල් මහතාට දී නඩුව සමථයකට පත්කර ගත්තේය. (සාමාන්‍ය පොලිස් නිලධාරියකුට මෙතරම් වත්කමක් ලැබෙන්නේ කෙසේද යන්න අවධානයට ලක්විය යුතු -හා ඇතැම් විට අල්ලස් කොමිසම විසින් සොයා බැලිය යුතු – කරුණකි.)

සුහායිල් මහතා අත්අඩංගුවට ගැනුණේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීමට තම මැතිවරණ ප්‍රකාශනයෙන් පොරොන්දු වූ අනුර කුමාර දිසානායක මහතා ජනපති වී මසකට පසුවය. ඔහුගේ රඳවා ගැනීමේ නියෝගය ජනපතිවරයා (හෝ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයා) දෙවතාවක් අත්සන් කරන්නට ඇත.

ඊශ්‍රායලයට (හෝ ලොව වෙනත් ඕනෑම රටකට) විරුද්ධ වීම ලංකාවේ කිසිදු නීතියකට පටහැණි නොවන බව ජනපතිවරයාට /ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයාට නොතේරුණේ කෙසේද? ඒ අඥාන හා අසාධාරණ තීරණයට හේතු කවරේද?

2025 මාර්තු මස ඊශ්‍රායලයට එරෙහිව ස්ටිකරයක් ඇලවූ නිසා ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගැනුණු මොහොමඩ් රුස්ඩි මහතාගේ සිදුවීමෙන් ජනපතිවරයාට දුන් ලණුවේ ස්වභාවය හෙළිවිය. රුස්ඩි මහතා අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඔහු අන්තවාදී මත දරන නිසා හා අන්තවාදී සංවිධාන සමග සබඳතා ඇති නිසා බව ජනපතිවරයා ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කළේය. ජනාධිපතිවරයාම අත්සන් කළ රැඳවුම් නියෝගයට අනුව රුස්ඩි මහතාට එරෙහිව ඇති චෝදනා වනුයේ අන්තවාදී හෝ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානවල සාමාජිකයන් ඇසුරු කිරීම, අන්තවාදී මතවාදයන්ගෙන් අභිප්‍රේරණය වීම (motivate), ජන ප්‍රජාවන් අතර සාමය හා සහජීවනයට හානිවන ආකාරයට හැසිරීම, හා දැනුවත්වම ඒ සම්බන්ධ තොරතුරු ආරක්ෂක අංශවලින් වසන් කිරීමයි.

රුස්ඩි මහතා අත්අඩංගුවට ගත්තේත් රඳවා ගත්තේත් ඊශ්‍රායලයට එරෙහි ස්ටිකරයක් ඇලවීම නිසාය. ඔහුගේ රැඳවුම් නියෝගයේ සඳහන් චෝදනා සනාථ කිරීමට කිසිදු සාධකයක් බලධාරින්ට නොවීය. ඔහු කළ එකම වරද නම් මුස්ලිම් ආගමිකයකු වීමත්, ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ ගෙනගිය ජන සංහාරයට විරුද්ධ වීමත්ය. ඔහුගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සාධාරණය කිරීමට නම් සිංහල රාවය වැනි අන්තවාදී සංවිධානවල මතවාදය වැළඳගනිමින් ඊශ්‍රායල් විරෝධය මුස්ලිම් ත්‍රස්තවාදය යන ව්‍යාජ සමීකරණය පිළිගත යුතුය.

අනුර කුමාර ජනාධිපතිවරයා ඊශ්‍රායල් විරෝධය  මුස්ලිම් ත්‍රස්තවාදය යන ව්‍යාජ හා දුෂ්ට සමීකරණය පිළිගත්තාය යන්න විශ්වාස කළ නොහැක. ඔහු රුස්ඩි මහතාගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සාධාරණය කළේ රැඳවුම් නියෝගයේ අඩංගු චෝදනා සත්‍යයැයි ඔහු පිළිගත් නිසා විය යුතුය. ඔහු ඒ කතාව පිළිගත්තේ යම් විශ්වාසවන්තයකුගේ සහතිකයක් මත විය යුතුය.
නෙතන්යාහු අගමැතිවරයා ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයාට ලණු දුන්නාක් මෙන් දිසානායක ජනපතිවරයාට ලණු දුන්නේ කවුදැයි රට නොදන්නවාට දිසානායක මහතා දනී. අහිංසක ලාංකික පුරවැසියන් දෙදෙනකුට නිකරුණේ ත්‍රස්තවාදී හංවඩුව ගසා ඔවුන් සිරගත කිරීම සඳහා අනුමැතිය දීමට තමන් පෙළඹවූයේ කවුද, පෙළඹුවේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ ජනපතිවරයා ආවර්ජනය කොට ඒ අසාධාරණ මෝඩකමින් නිසි පාඩම උකහාගත්තේදැයි කිව නොහැක. එසේ කළා නම් අනාගතයේ එවැනි හා ඒ හා සමාන අවක්‍රියාවන්ගෙන් තමනුත් ගැලවී තම පාලනයත් රටත් ජනතාවත් ගලවා ගැනීමට ඔහුට හැකිවනු ඇත. නමුත් ඒ සිදුවීම නුවණින් දැකීමට ඔහු අසමත් වුවහොත් (ට්‍රම්ප් ජනපතිවරයා මෙන්) යළි යළිත් එම වරදම කිරීම ඔහුගේ හා රටේ ඉරණම වනු ඇත.

මතුපිටින් පෙනෙන දේ යථාර්ථය නම් විද්‍යාව අනවශ්‍ය වනු ඇතැයි කාල් මාක්ස් ප්‍රාග්ධනය තුන්වන වෙළුමේ සඳහන් කළේය. පාස්කු ඉරිදා සංහාරයේ 7 වන සංවත්සරය මේ සතියේ යෙදිණි. පාස්කු ප්‍රහාරය අන්තවාදී ඉස්ලාම් ලාංකිකයන් කිහිප දෙනකුගේ ක්‍රියාවක් වුවද, ඊට ඉඩ සැලසූ, ආධාර උපකාර කළ හා ඇතැම් විට යම් පමණකින් මග පෙන්වූ පුළුල් කුමන්ත්‍රණයක් තිබූ බව හෙළිවෙමින් තිබේ. මෙයින් ඔප්පු වනුයේ මතුපිට පෙනෙන දෙයින් සෑහීමට පත් නොවී යමක් ගැඹුරට සලකා බැලීමේ වැදගත්කම පිළිබඳ මාක්ස් ඉහත දී කළ ප්‍රකාශයේ සත්‍යතාවයි.

සුහායිල් මහතාත් රුස්ඩි මහතාත් අත්අඩංගුවට ගැනීම සඳහා පසුබිම සැකසුවේ, අරුගම්බේ සිටින ඊශ්‍රායල් සංචාරකයන්ට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමේ සැලැස්මක් ඇතැයි ඇමරිකාව හා ඊශ්‍රායලය 2024 ඔක්තෝබර් 22 දා කළ අනතුරු හැඟවීමයි. මේ සම්බන්ධයෙන් ලාංකිකයන් පස් දෙනෙක් හා මාලදිවයින් ජාතිකයකු අත්අඩංගුවට ගැනිණි. ඊශ්‍රායල්- විරෝධී ලාංකික මුස්ලිම්වරුන් වත්මන්/අනාගත ත්‍රස්තවාදීන් ලෙස සලකන්නැයි පොලිසියට නියෝගය ලැබුණේ මේ පසුබිම යටතේ බව අනුමාන කළ හැක.

මෙම ‘ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයේ’ කථාව ආරම්භ වී දැනට මාස 18ක් ගතව ඇත. නමුත් ඒ පිළිබඳ පරීක්ෂණ තවමත් සිදුවෙනවාද, ඒ පරීක්ෂණවලින් අනාවරණය වූයේ කුමක්ද, අත්අඩංගුවට පත්වූවන්ගේ ඉරණම කවරේද යන්න රටට නම් රහසකි.

දිසානායක මහතා ජනපති පුටුවේ වාඩිවී යන්තම් මාසයක් ගත වූ තැන, ඔහුත් නව පාලනයත් දැඩි අසීරුතාවට ලක්කළ, රට යළිත් භීතියෙන් ඇළලූ මෙම ත්‍රස්ත ප්‍රහාර කථාවේ විස්තර හා එහි ඇත්ත/ නැත්ත ඔහුවත් දන්නවාද? ඒ කථාව ඇත්ත නම් එහි තොරතුරු රටට හෙළිකොට ප්‍රහාරය සැලසුම් කළවුන්ට නඩු නොපවරන්නේ මන්ද? ඒ කථාව නැත්ත නම්, එහි නිර්මාතෘවරුන් හා ඔවුන්ගේ අරමුණු පිළිබඳ ආණ්ඩුව දැනුවත්ද?

2015 ජනපතිවරණයෙන් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ජයගත්තේ අනුර කුමාර දිසානායක මහතාට වඩා විශාල ජනවරමකිනි. මේ රටේ ගමන් මග යහපත් දිශාවකට වෙනස් කිරීමේ විරල ඉඩක් ඔහුටද රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිවරයාටද විය. ඒ දෙදෙනාම ඒ අවස්ථාව පැහැර හැරියෝය. රාජපක්ෂවරුන්ට යළිත් fදාර විවර වූයේ සිරිසේන ජනපතිවරයාත් වික්‍රමසිංහ අගමැතිවරයාත් තමන්ට ලැබුණු ජන වරමේ ස්වභාවය අමතක කොට ඊට පිටුපෑම නිසාය.

ජාජබ/ජවිපෙ පාලනය මෙරට වූ දූෂිතම ආණ්ඩුව නොවේ. ඒ ‘ගෞරවය’ දිනාගනුයේ රාජපක්ෂවරුන්ය. ජාජබ/ජවිපෙ පාලනය මෙරට වූ මර්දනකාරීම ආණ්ඩුවද නොවේ. ඒ ‘ගෞරවයට’ හිමිකම් කියන අතීත පාලකයෝ බොහෝය. මෙවැනි අතිශයෝක්තික චෝදනා මිථ්‍යාවන් වුවද, දූෂණයට හා මර්දනයට තිත තැබීමේ පොරොන්දුවලින් ආණ්ඩුව ටිකෙන් ටික ඈත් වන බව නම් බොරුවක් නොවේ. සුහායිල් හා රුස්ඩි මහත්වරුන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිදුවීම්වලින් හා ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත වෙනුවට ඊටත් වඩා මර්දනකාරී පනතක් ආදේශ කිරීමේ උත්සාහයන් තුළින් පෙනීයනුයේ මර්දනයට තිත තැබීමේ සැබෑ උවමනාවක් ආණ්ඩුවට නොමැති බව නොවේද? දූෂණය මැඬලීම ආණ්ඩුවේ අංක 1 උවමනාව නම් බලශක්ති ඇමතිවරයාගේ ‘ඉල්ලා අස්වීම’ මෙතරම් ප්‍රමාද කළේ මන්ද?
මේවා තවමත් අනාගත ප්‍රවණතාවන්හි ආරම්භයන් පමණි. එහෙත් මේ ආරම්භයන්ට මෙතැනින්ම තිත නොතැබුවහොත් එහි ප්‍රතිඵලය වනු ඇත්තේ අවංකවම වෙනසක් අපේක්ෂාවෙන්, 2024දී තම ඡන්දය භාවිත කළ ජනතාවගේ බලාපොරොත්තු බිඳී යාමයි.
ආණ්ඩුව පොරොන්දු වූයේ පුනරුදයයි. පුනරුදයේ විලෝමය නම් අඳුරු යුගයයි. ඒ අතීතයට ලංකාව යළිත් ගෙන යා හැක්කේ විපක්ෂයට නොව ආණ්ඩුවටය.

වෙනස්කිරීමට පොරොන්දු වූ දේ සුරැකීම

ජාජබ/ජවිපෙ ආණ්ඩුව බාරගත්තේ බංකොලොත් රටකි. එබැවින් ඇතැම් පොරොන්දු -ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ වැඩසටහනෙන් බැහැර වීම වැනි – ඉටුකිරීම අසීරුය.

නමුත් අපහසුවක් නොමැතිව කළ හැකි දේ බොහෝය. පාස්කු ඉරිදා සංහාරයේ 7 වන සංවත්සරය සමරන මේ මොහොතේ ක්ෂණිකවම සිහියට නැගෙන කාරණයක් නම් මලල්ගොඩ කමිටු වාර්තාවත්, ජනක් ද සිල්වා ජනපති කොමිෂන් වාර්තාවත් තවමත් මුළුමනින්ම ජනගත නොවීමයි.

පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය 100%ක්ම සහරාන් හෂීම් කණ්ඩායමේ ක්‍රියාවක් නම් ඒ පිළිබඳව හංගන්නට දෙයක් නොමැත. මේ වාර්තාවන් මුළුමනින්ම ජනතාව අතට පත්නොකරනුයේ එහි හංගන්නට යමක් තිබෙන බැවිනි. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හා රනිල් වික්‍රමසිංහ පාලනයන්ට තිබූ මෙම ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ යම් කාරණා ජනතාවගෙන් වසං කිරීමේ උවමනාව ජාජබ/ජවිපෙ පාලනයටද ඇති බව පෙනේ.

ප්‍රහාරය සම්බන්ධ මෙම වාර්තා දෙකේ අඩංගු යම් කාරණා සඟවන පාලනයක් යටතේ ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් අංග සම්පූර්ණ විමර්ශනයක් සිදුවිය හැකිද? එවන් විමර්ශනයක් සිදු වුවත් එහි ඇතැම් ප්‍රතිඵල ජනතාවගෙන් වසන් කිරීමට (අතීත ආණ්ඩු කළාක් මෙන්) මේ ආණ්ඩුවත් කටයුතු නොකරනු ඇතැයි කිවහැකිද?

එකිනෙකට පරස්පර දේශපාලන මතවාදයන් තුනක් නියෝජනය කරන ජනපතිවරුන් තිදෙනෙක්ම මෙම වාර්තාවල යම් කොටස් රහස් ලෙස තබාගන්නේ මන්ද යන ප්‍රශ්නය නැගිය යුතුය. ජනක් ද සිල්වා වාර්තාවේ දෙවන වෙළුම තවමත් ජනගත නොකර ඇත්තේ ජාතික ආරක්ෂාව උදෙසාය යන්න මේ ආණ්ඩු තුනේම පිළිතුරයි. පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය පිළිබඳ මෙතෙක් සොයාගෙන ඇති ඇත්ත ජනතාවට හෙළි කිරීම ජාතික ආරක්ෂාවට තර්ජනයක් විය හැක්කේ කෙසේද? මලල්ගොඩ කමිටු වාර්තාව සමාජයට හෙළි නොකිරීමෙන් ආණ්ඩු තුනක් රකින්නට උත්සාහ කළේ කාවද?

ඇමරිකාවේ මහා පරිමාණ ළමා අපචාරකයකු වූ ජෙෆ්රි එප්ස්ටීන් සම්බන්ධ ලිපිගොනුවලින් කොටසක් අදටත් ජනතාවගෙන් වසන් කරනුයේ එරට දේශපාලන, ආර්ථික හා සමාජීය නායකයන් ගණනාවකගේ නම් ඒවායේ අඩංගු වීම නිසාය. එය රහසිගතභාවයට එක් හේතුවකි. අනෙක් හේතුව ලෙස බොහෝ විචාරකයන් සලකනුයේ එප්ස්ටීන් ඊශ්‍රායලය වෙනුවෙන් නොනිල වශයෙන් ඔත්තු බැලීමයි. ඇමරිකානු රාජ්‍යයේ ඇතැම් අමිහිරි සත්‍යයන් ජනතාවට නිරාවරණ වීම වැළැක්වීම, එප්ස්ටීන් ලේඛනවලින් කොටසක් රහසිගතව තබාගැනීමට ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකම උත්සාහ කිරීම පිටුපස ඇති හේතුව බව අනුමාන කෙරේ.
ලංකාවේද පාස්කු ඉරිදා සංහාරය පිළිබඳ කමිටු හා කොමිෂන් වාර්තා මුළුමනින්ම ජනතාවට නිරාවරණ නොකරනුයේ රාජ්‍ය යන්ත්‍රය තුළ මුල් බැසගෙන ඇති ඇතැම් දුර්ලක්ෂණ හා විෂම චර්යාවන් සැඟවීමටද?

මංකොල්ලකාරී විශ්‍රාම වැටුප් පනතකට එරෙහිව උද්ඝෝෂණය කළ නිදහස් වෙළෙඳ කලාප සේවකයකු වූ රොෂේන් චානක මහතා මරා දැමුණේ මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන සමයේය. ඒ පිළිබඳ ජනපති කොමිෂන් වාර්තාව මුළුමනින්ම ජනතාවගෙන් වසන් කළේ, රාජපක්ෂවරුන්ගේ අපරාධ හෙළිදරව් කිරීමේ පොරොන්දුව මත බලයට ආ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනපතිවරයාය. රතුපස්වල නිරායුද උද්ඝෝෂකයන් ඝාතනය කළ හමුදා සාමාජිකයන් හා ඔවුන්ට අත දුන් සිවිල් හා මිලිටරි බලධාරීන් නීතියෙන් හා යුක්තියෙන් ගැලවුණේද සිරිසේන /වික්‍රමසිංහ පාලනය යටතේය. මේ වින්දිතයෝ සිංහලයෝය.

සිංහලයන්ටත් යුක්තිය ඉටු නොවේ නම් දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව ගැන කවර කතාද? රතුපස්වල වින්දිතයන්ට නොලැබුණු යුක්තියක් චෙම්මනි වින්දිතයන්ට අපේක්ෂා කළ හැකිද?

මේ සියල්ල වෙනස් කිරීමට පොරොන් දු වී මැතිවරණය ජයගත් ජාජබ/ජවිපෙ පාලනය ඒ අතීත ක්‍රියාකලාපයම අනුගමනය කරනුයේ මන්ද? ඇතැම් විට එය (සුහායිල් හා රුස්ඩි සිදුවීම්වලදී මෙන්) විශ්වසනීයයන්ගේ ලණු කෑම නිසා විය හැක. ඇතැම් විට ඊට හේතුව (ගල් අඟුරු සිදුවීමේදි මෙන්) තමන්ගේ එකා රැකීමේ උවමනාව විය හැක. ඇතැම් විට එය (පාස්කු ඉරිදා සංහාර වාර්තා සම්බන්ධයෙන් මෙන්) රාජ්‍යයේ කැතකුණු රහසිගතව තබාගැනීමේ චේතනාවේ ප්‍රතිඵල විය හැක.

බලය හොබවනුයේ බලය ගන්නා පක්ෂය/ සංවිධානය නොවේ. බලය අහිමි වූ පසු විපක්ෂයට යන්නේ බලයේ සිටි පක්ෂයද නොවේ. අද දූෂණය මර්දනය පිළිබඳ වැඩිම කැක්කුමකින් කතාකරනුයේ රාජපක්ෂවරුන් වීමෙන් මෙම විශ්ව සත්‍යය සනාථ වේ. තමන් බලයේ සිටියදී සුරැකි දේ බලය අහිමි වූ විට තමන්ව පෙළන බව බලය හෙබවූ අනෙක් සියලු පක්ෂ/ නායකයන් මෙන්ම ජවිපෙටද වැටහෙනු ඇත. එකම ප්‍රශ්නය නම් එය සිදුවනුයේ 2029දීද, 2034දීද යන්නය.