පුවත්පතක් වැසී යන විට, පුවත්පත්වල ඉරණම ගැන විවිධ විචාරකයන් දක්වන අදහස්වලින් සිරිතක් ලෙස සමාජ මාධ්ය පිරීයයි. ඒ බොහෝ අය පුවත්පත්වල අගය දකින අතර, ඒවා වැසී යාම ගැන කනගාටු වෙති. තමන් පුවත්පත්වලින් ලද පෝෂණය ගැන නැවත කියති.
එහෙත්, සාධාරණ ඇත්තක් වන්නේ, පුවත්පත්වල අගය වනන, ඒවා නැතිවීම ගැන ශෝකයට පත්වන ඒ දැනුවත් මහජනතාව ම, සතියකට එක පුවත්පතක් හෝ දෙකක් මිල දී ගත්තේ නම්, ඒ අය ම කියන විදියේ අවාසනාවන්ත ඉරණමක් පුවත්පත්වලට හිමි නොවන්නට ඉඩ තිබෙන බවයි.
අද පුවත්පතක මිල අහස උසට නැග නැත. පුවත්පතක උපරිම මිල, රුපියල් 200ක් වන අනිද්දා පුවත්පතේ මිල ය. එවැනි මුදලක් ගෙවා අනිද්දා මිල දී ගන්නා පාඨකයන්ට හිස නමා ගෞරව කරන ගමන්, කිව යුත්තේ රුපියල් 180ක් පමණක් වන අනෙක් සති අන්ත පුවත්පතක් වත් මිල දී ගැනීමෙන්, මහා ආර්ථික අවපාතයක් කිසිවකුට පුද්ගලිකව සිදු නොවෙන බවයි. පුවත්පතක් මිල දී ගන්නට රුපියල් 180ක් වැය නොකළාට, එවැනි මුදලක් සතියකට දහ පහළොස් වාරයක් ගානේ ම, පුවත්පත් තරම් වැදගත් නොවන දේවල්වලට වියදම් කිරීම අපේ සාමාන්ය පුරුද්දකි. ඒ නිසා දෙවරක් සිතා බලන්නේ නම්, පුවත්පතක් මිල දී ගන්නට අතේ මිටේ හයිය හැම දෙනාට ම තිබේ. අඩුව, ඒ ගැන කල්පනා නොකිරීමයි.
ඒ නිසා පුවත්පත් වැසීයාමේ එක් අන්තයක් වන්නේ මේ රටේ පුරවැසියන් ම බව- බොහෝ දුරට මේ රටේ ‘දැනුවත්’ පුරවැසියන් ම – බව ද නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. අඩු වැඩි වශයෙන් තමන්ගේ දැනුම් වළලු පුළුල් කරන පුවත්පත් රැකගත යුතුයැයි කියන අදහසක් ලංකාවේ සමාජය තුළ දකින්නට නැත. ඒ වෙනුවට, බොහෝ දෙනා අසන්නේ, පුවත්පතේ පීඩීඑෆ් පිටපතක් කියවන්නට, ඔන්ලයින් කියවන්නට ක්රමයක් නැද්ද කියා ය. ඒ අනුව, අපි පුවත්පත් කියවන්නට කැමති ය; එහෙත් ඒ නොමිලේ ය. ඒ කියන අය ම, පුවත්පත්වලට අත්වන්නට යන අභාවවාචක ඉරණම ගැන කඳුළු හෙළති.
අදත් නිසැකව ම ලෝකයේ විශ්වාසදායක, මතුපිට ඉක්මවා ගිය, විචාරාත්මක දෙයක් කියවන්නට ඇති මූලාශ්රය පුවත්පත බව පිළිගැනෙයි. පුවත්පත්වල ඉරණම ගැන සොයන්නට වරින් වර පර්යේෂණ කණ්ඩායම්, විශ්වවිද්යාල වැනි ආයතනවලින් කරන පර්යේෂණ, සමීක්ෂණවල දී පළමුව කියැවෙන පාඨයක් වන්නේ, තවමත් මහජනතාව විශ්වාසදායක පුවත් මූලාශ්රයක් ලෙස පුවත්පත පිළිගන්නා බවයි.
පුවත්පත් වැසීයාම සිදුවන්නේ දිනපතා ටෙලිවිෂනයෙන් පුවත්පත්වල තිබෙන පුවත් කියවන නාලිකා වැනි බාහිර බලවේග නිසා ම පමණක් නොවේ. පුවත්පත් කර්මාන්තය තුළින් ම වරින් වර පැනනගින පත්ර-භක්ෂකයන් නිසා ද පුවත්පත් කර්මාන්තය අනතුරේ වැටී ඇත.
උදාහරණයක් හැටියට, පසුගිය කාලයේ වෙළඳපොළට ආ මොනරා පුවත්පත, ඒ ආවේ ඉතා අඩු මිලකට විකුණමින්, අන් අය ගෙවනවාට වඩා අතිඅවිශාල මුදලක් කොමිස් හැටියට අලෙවි නියෝජිතයන්ට ගෙවමින්, මහා විප්රකාරයක් කරමිනි. ඔවුන්ගේ දුෂ්ට චේතනාව වී තිබුණේ, පවතින අන් සියලු පුවත්පත් අබිබවා තමන් මුල් බැස ගැනීම ය. එහෙත් අද සිදු වී ඇත්තේ කුමක් ද? අද මොනරාත් නැත. මොනරා පුවත්පත් කර්මාන්තයේ නිර්මාණය කළ විනාශය අනෙකුත් පුවත්පත්වලට නරක ලෙස බලපා ද ඇත. අවාසනාව නම්, ඒ පුවත්පතේ ප්රධාන ධුර හෙබවූයේ මතක ඇති කාලයක පුවත්පත් කර්මාන්යේ යෙදුණු යෝධයන් හැටියට සැලකෙන අය ම වීම ය.
අද පුවත්පත් අපට අවශ්ය ද යන්න තීරණය කළ යුත්තේ සමාජය ම ය. පුවත්පත් අවශ්ය නැතැයි යමකු කියනවා නම්, ඊට අනුව පුවත්පත්වලට ද බලපෑමක් එනවා ඇත. එහෙත්, පුවත්පත යනු කියවීම පුරුදු කරන්නකි, ‘අද කියවීම නොමැති නිසා සමාජය මහත් පරිහාණියකට පත්ව ඇති ය, අභිමානයෙන් උලුප්පා පෙන්වන ජෙන්-සී පරම්පරාව ඊට පරණ පරම්පරාවට වඩා බුද්ධියෙන් අවපාතයක සිටිනවා ය, ඒ බුද්ධිමය අවපාතයට හේතු වන එක් වැදගත් කරුණක් වන්නේ කියවීම ඔවුන්ගෙන් බැහැර වීම ය’ වැනි කල්පනා ඇති අය සමාජයේ සිටිනවා යම්, ඒ අයට දවසකට සතියකට එක පුවත්පතක් වත් මිල දී ගැනීමෙන් ලංකාවේ පුවත්පත්වල පැවැත්මට දායක විය හැකි ය. ඒ වාගේ ම තමන්ගේ දරුවන්, මුණුබුරු මිණිබිරියන් බුද්ධිමය අවපාතයෙන් ගලවා ගත හැකි ය.
