රෝස් පාන් කන.. ගල් ගහන.. කැස්බෑවන්ට පෙඳ කවන.. හික්කඩුවේ සංචාරකයෝ

සංචාරක ව්‍යාපාරය රටේ විදෙස් විනිමය සංචිතය ඉහළ නැංවීම සඳහා ඇති ඇලඩින්ගේ පුදුම පහන ලෙස ලාංකිකයන් සලකන්නට අපුරුදු වූයේ ඉකුත් ආර්ථික අර්බුද කාලයේ සිටය. එදා සිට ලංකාවට එන සංචාරකයා ලංකාවේ දේශපාලනඥයන් මෙන්ම ඔවුනගේ ආධාරකරුවන්ද සලකන්නට පුරුදු වූයේ ඩොලර් ගස් ලෙසය. එහෙයින් රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයාගේ නිල කාලයේ සිට අද දක්වාම ලංකාවට එන සංචාරකයන් සංඛ්‍යාව ඊට පෙර මාසයට වඩා වැඩි බව පෙන්වන්නට සංචාරක අමාත්‍යාංශය මෙන්ම සංචාරක සංවර්ධන අධිකාරියද දරනුයේ විශාල වෙහෙසකි. එම අධිකාරියේ වෙබ් අඩවිය පරීක්ෂා කිරීමේදී මේ වසරේ මේ දක්වා පැමිණි සංචාරකයන් ගණන 6,92,74ක් බව දැනගත හැකිය. එය සැබැවින්ම සතුටුදායක සංඛ්‍යාවකි. එහෙත් සංචාරකයන් සමග බැඳී ඇති හික්කඩුවේ ප්‍රදේශයේ උදවිය කියන්නේ නම් පැමිණෙන සංචාරකයන්ගේ ඔළු‍ගෙඩි ගණන මන්තරයක් මෙන් ජපකිරීම කිසිම පලක් නැති දෙයක් බවය.

“සංචාරකයෝ ආවාට වැඩක් නෑ. ඒ එන්නේ හොඳට වියදම් කරන අය වෙන්න ඕන” ඔවුහු පවසන්නෝය.

මෙරටට එන සංචාරකයන්ගෙන් බහුතරයේ ආකර්ෂණය දිනාගත් ස්ථානය ලෙස දැක්විය හැක්කේ දකුණු වෙරළ තීරයයි. ඒ අතරින් බෙන්තොට, ඉඳුරුව, හික්කඩුව, මිරිස්ස වැනි ආකර්ෂණීය වෙරළ තීරයන් සංචාරකයන්ගෙන් ලේසියෙන් හිස්වන්නේ නැත. ඒත් හික්කඩුව අවට සංචාරක ව්‍යාපාරයේ තතු විමසන්නට ගිය අප හා සම්බන්ධවූවන් පවසනුයේ සංචාරක කර්මාන්තය අර්බුදයකට යමින් තිබෙනා බවය.

හික්කඩුව කොරල් බීච්හි සංචාරකයන්ට පබළු මාල, සිප්පිකටු ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන අලවි කරනා ඇන්තනී පවසනුයේ සංචාරක ව්‍යාපාරය හිස ඔසවාගෙන එන විටම කඩා වැටුණ දිට්වා කුණාටුවේ සිට අද දක්වාම සිදුවන්නේ විනාශ බවය.
“බලන්නකෝ සුළි කුණාටු ගංවතුර ආවා. නාය ගියා. ගෙස්ට්ලා එන එක එහෙමම අඩු වුණා. ඒක යන්තං ගළපගන්නකොට ට්‍රම්ප් යුද්දේ පටන් ගත්තා. ඒ මදිවාට ඉරාන නැවක් විනාශ වෙලා ඒකේ තෙල් වෙරළට ආවා. ඒ තෙල් දවස් දෙකක් විතර තිබුණා. හිටපු සුද්දෝ ඔක්කොම වගේ යන්න ගියා වෙන පළාත්වලට. වෙරළ ඉක්මනට ක්ලියර් කළාට තවම ගෙස්ට්ලා හරිගියේ නෑ. අමාරුම කාලයක් තමා”

ඇන්තනීලා එසේ පැවසුවද කොරල් බීච්හි සංචාරකයන්ගේ හිඟයක් අපට පෙනුණේ නැත. එහෙත් ඇන්තනී පවසනුයේ කොරල් බීච් යනු ‘වැලි ගානට සුද්දෝ හිටිය’ වෙරළක් බවය.

සංචාරක ව්‍යාපාරය යනු බොහෝ දුර පැතිරුණ කර්මාන්තයකි. ඉන් යැපෙන්නෝ බොහෝය. මහාපරිමාණ හෝටල් හිමියන්, සුළු පරිමාණයේ ලැගුම් හල් පවත්වාගෙන යන්නන්, තම නිවසේම කාමරයක් දෙකක් සංචාරකයන්ට වෙන් කළ පුද්ගලයන් මෙන්ම මග පෙන්වන්නන්, කිමිදුම් සහ සර්ෆින් උපදේශකයන්, ඒ සඳහා උපකරණ කුලියට දෙන්නන්, වෙරළේ සංචාරකයන් වෙත යම් යම් දේ අලෙවි කරන්නන්, වාහන හිමියන් වැනි විශාල පිරිසක් සංචාරක ව්‍යාපාරය හා බැඳී සිටිති. මේ සියලු දෙනා ජීවත්වන්නේ සංචාරකයන් වෙත සේවා සැපයීමෙනි. එහෙත් සංචාරක කර්මාන්තය අභියෝගයට ලක්වන අවස්ථාවන්හි රජයෙන් ලැබෙන සහන තමන් වෙත හිමිනොවනා බව ඔවුන්ගෙන් බහුතරය පවසති.

අතේ කරේ බොහෝ අරුමෝසම් භාණ්ඩ එල්ලාගෙන වෙරළේ ගැවසෙන, සංචාරකයන්ට අලෙවිකරමින් ජීවිකාව සපයා ගන්නා සම්පත් අපට හමුවූයේ පන්නංගොඩ වෙරල තීරයේදීය. තද පැහැ අව්කන්නාඩි දෙකක් පැළඳ ජේත්තුවට සිටිනා ඔහු බොහෝ කැමැත්තෙන් අප හා කථාබහට එක්විය.

“ඉරාන නැවෙන් තෙල් ආපු කේස් එක නම් දවස් දෙක තුනකින් ඉවර කළා. මම ඒ දවස් ටිකේ වෙරළට ආවේ නෑ. දැන් කියලා විශේෂ වාසියක් නෑ. මොකද මේ ඉන්න සංචාරකයන් බහුතරයකට වියදම් කරන්න හරිහමන් සල්ලියක් නෑ. විශේෂයෙම රශියන්ස්ලා තමා වැඩියෙන් ඉන්නේ. ඒ අය මේ විදියට මෙහෙ එන්නේ ලංකාවේ ආණ්ඩුවෙන් ඒ අයට ෆ්‍රී වීසා දීලා තියෙන නිසා. අපේ රට මාස හයකට නොමිලේ වීසා දෙනවා රශියන්ස්ලාට. යුරෝපා රටවලට යන්න රුසියාවේ අයට අමාරුයි. ඒ හින්දා මෙහෙ එනවා.” ඔහු එක හුස්මට පවසන්නේය.

රුසියානු සංචාරකයන්ගේ වරද කුමක්දැයි අපි විමසා සිටියෙමු. සම්පත්ගේ මතයට අනුව රුසියානුවෝ ලංකාවට පැමිණියාට වියදම් කරන්නට මැළිවෙති. ඔවුහු ලංකාවට පැමිණ මෙහේ ව්‍යාපාර කරති. සැලු‍න් පවත්වාගෙන යාම, විදේශීය මුදල් මාරු කිරීම, පොලෙන් බඩු ගෙන උයාපිහාගෙන කෑම වැනි දේ කරති. ඒ අය ලංකාවේදී වියදම් කරනවාට වඩා මෙහෙන් හම්බකරගෙන තම රටට යන බව සම්පත්ගේ මතයයි.

“අපිට රශියන්ස්ලා එක්ක ගැටලුවක් නෑ. ඒ අය වියදම් කරන්නේ නෑ. අපි කියන්නෙ රශියන්ස්ලාට වගේ යුරෝපියන්ස්ලාටත් අඩුම ගානේ මාස දෙකකට හරි ෆ්‍රී වීසා දෙන්න. විශේෂයෙන් එංගලන්තය, ජර්මනිය, නෙදර්ලන්තය වගේ රටවලින් තම හයිඑන්ඩ් ටුවරිස්‍ට්ලා එන්නේ. ඒ අය තමා හොඳට වියදම් කරන්නේ. ලංකාවට බැරි උනාට ඒ අය ගෙන්න ගන්න මාලදිවයිනට පුළුවන් වෙලා තියනවා.” සම්පත් පවසන්නේය.

සිය නමගම එළිකිරීමට අකමැතිවූ මැදිවියේ කාන්තාවක්ද අප සමග කතා කළාය. ඇය පවසනුයේ රුසියානුවන් මෙන්ම චීන සහ ඉන්දීය සංචාරකයන්ගෙන් දකුණු පළාත පිරී ගියද සංචාරක ව්‍යාපාරයේ නියුතුවූවන්ගේ ආදායම දිනෙන් දින පහත වැටෙනින් පවතින බවය.

“මගේ පින්තූරයයි නමයි දාන්න එපා. ඒවා පස්සට කරදර වෙන වැඩ. මම කියන්නේ මේ විදියට සංචාරකයෝ ආවාට වැඩක් නෑ. කැනඩා, එංගලන්තය ඕස්ටේ්‍රලියාව වගේ රටවලින් එන අය තමා හොඳට වියදම කරන්නේ. ඉස්සර ගෙස්ට්ලාට පලතුරු විකුණපු අය මේ වැල්ලේ හිටියා. ඒ අය සාධාරණ විදියට වැඩේ කළා. ඒත් මේ රශියන්ලා චයිනිස්ලා දැන් පොලේ ගිනින්, කඩවලට ගිහින් පලතුරු ගෙනල්ලා වැල්ලේ ඉඳන් කනවා. චූන් පාන් ත්‍රීවීල්වලින් උදේට කනවා. බිස්නස් කරනවා. ඉස්සර හිටියාලු‍ හිපියෝ කියලා ජාතියක් මේ අයත් ඒ වගේ තමා.”

සංචාරක ව්‍යාපාරයේ පසුබෑම හමුවේ අලුත් අලුත් සේවා සොයාගනිමින් ඒවාට සංචාරකයන් ආකර්ෂණය කරගන්නට වෙර දරනා පුද්ගලයන්ද හික්කඩුව වෙරළ තීරයේ නැත්තේ නොවේ. පන්නංගොඩ වෙරළ තීරයේදී හමුවූ නිමල් ද එවැන්නෙකි. ඔහු සංචාරකයන්ට සපයනුයේ අමුතුම සේවාවාකි. සංචාරකයන් ලවා කැස්බෑවන්ට ‘පෙඳ කැවීම’ ඔහුගේ ව්‍යාපාරයයි. ඔහු මුලින්ම උත්සාහ ගත්තේ ලියුම්කරුට පෙඳ අඩංගු සිළි සිළි මල්ලක් විකිණීමටය. එය අසාර්ථක වුණු තැන ඔහු අප මගහැර ගියද ටික වේලාවකින් සංචාරක තරුණියන් දෙදෙනෙකුට පෙඳ මලු දෙකක් විකුණා ඔවුන් සමග ඉදිරියට යනු දැක නැවතත් කථාබහට අල්ලා ගැනිමට හැකිවිය. පන්නංගොඩ නොගැඹුරු වෙරළේ ගැවසෙන කැස්බෑවෝ සිව්දෙනෙකි. මේ සිව්දෙනා හොඳින් මිනිසුන්ට පුරුදුව සිටිති. එනිසා සංචාරකයන් ඔවුන් සමීපයටම කැඳවාගෙන ගොස් පෙඳ කැවීමට පහසුකම් සැපයීම නිමල්ගේ රාජකාරියයි.

මේ පෙඳ කඩන්නේ කොහෙන්දැයි ඔහුගෙන් විමසීමි. සාගරයේ පිහිටි වැටියක් පෙන්වමින් ඔහු කථාව ඇරඹීය.
“අර පේන ගල්වැටියෙන් තමා කඩන්නේ. බෑග් එකක් පන්සියයි. කැස්බෑවෝ හිටියට මේ වගේ අතින් අල්ලන්න කෑම කවන්න ලැබෙන්නේ නෑ. ඒක නිසා සුද්දෝ කැමතියි මේ වගේ ඒවාට”

අනතුරුව දවසේ ආදායම හොඳදැයි අපි විමසුවෙමු.

“අද නම් බෑග් දෙක තුනක් විකුණා ගත්තා. සමහර දවස්වලට නම් එකක්වත් බැරිවෙන දවස් තියනවා. දැන් ආදායම් අඩුයි. හැමතැනම හිටියට මේ සුද්දෝ වියදම් කරන්නේ නෑ. පානුයි කරවලයි හරි කයි. ජර්මන්කාරයෝ තමා මරු. අත දිග හැරලා වියදම් කරනවා.”

කැස්බෑවන්ට පෙඳ කවනවාට අමතරව පන්නංගොඩ වෙරළාසන්න කොරල් පරය වෙත එන අඩි‍යක් පමණ දිගින් යුතු මෝරුන්ට කෑම දීමද නිමල්ලාට ආදායමක් ගෙන දේ. කැස්බෑවන්ට පෙඳ ලබාදුන්නද මෝර පැටවුන්ට දෙන්නේ කුඩා මාළු සහ කපන ලද මාළු කැබලිය. ඒවා කන්නට එන මෝර පැටවුන් සමග ඡායාරූපයකට පෙනීසිටීමට සංචාරකයන්ද බොහෝ සේ කැමති බව පෙනෙන්නට තිබේ.

හික්කඩුව වෙරළ තීරයේ සංචාරකයන් සමගම ගැටෙනා කොස්ගොඩ අමරේ අංකල් සුද්දන් සමගම වයසට ගිය කෙනෙකි. පිළිහුඩුවෙකුගේ නීලවර්ණ කමිසයකින් සැරසී බෙලිකටු මාල අත් පලඳනා අලෙවි කරනා ඔහු තුළද ඇත්තේ කළකිරීමකි. ඒ කාලේ වගේ ජෙනුයින් ගෙස්ට්ල්ලා දැන් එන්නේ නැති බව ඔහුගේද හැඟීමයි.

“මේ දවස්වල ලංකාවේ වැඩිපුර ගැවසෙන්නේ රුසියාවේ අය. ඊට පස්සේ චීනයේ සහ ඉන්දියාවේ අය. ජර්මන්ස්ලා එහෙම අඩුයි. එංගලන්තයේ අයත් අඩුයි. ඒ අය තමා හොඳටම වියදම් කරන්නේ. කැමති නම් වටේ තියෙන පොඩි හෝටල්වලින් අහලා බලන්න බොරුද කියලා. රෝස්පාන් කනවා, ගල් අරක්කු බොනවා. වෙන සත පහක් ලේසියෙන් වියදම් කරන්නේ නෑ. සැලු‍න් දානවා, කොණ්ඩා කපනවා, සල්ලි මාරු කරනවා. තාම නොකරන්නේ ත්‍රීවීල් හයර් නොකරන එක විතරයි. මේ වගේ කරුණු ගැන ආණ්ඩුව බලන්න ඕන. අනිත් එක මෙතන ගොඩාක් ඉන්නේ යුද්දෙ නිසා වීසා දික් කළ කට්ටිය. මේ අයට වියදම් කරන්න සල්ලිත් නෑ. මොකද ඉරාන යුද්දේ ආවේ නැතිනම් මේ අය මෙලහකට ආපහු ගිහින්. නිකම් හිටියොත් මුකුත්ම නැති නිසා අපිත් පුරුද්දට එනවා. අඩුම ගානේ ගෙදර බුදු පහනට තෙල් ටිකක් හරි ගන්න පුළුවන්නේ…”‍ ඒ ඔහු සිය ව්‍යාපාරික අරමුණ ලඝුකර ඇති තරමය.

මේ හික්කඩුව වෙරළේ ඇසෙනා පොදු මතය වනුයේ සංචාරකයන් පැමිණියාට ඔවුන්ගෙන් අපේක්ෂිත මුදල් ලැබෙන්නේ නැති බවය. එහෙත් ඉහළ වියදම් කිරීමේ හැකියාවක් සහිත සංචාරකයන්ගේ පැමිණීම ගැන උනන්දු නොවන්නන්ද නැත්තේ නොවේ. කුඩා පරිමාණ ලැගුම්හල් පවත්වාගෙන ය සහ ත්‍රී රෝද රථ මෙන්ම ස්කූටර් කුලී පදනමින් ලබාදෙන්නන්ද පවසනුයේ ඉන්දීය, රුසියානු සහ චීන සංචාරකයන් තමන්ගේ හොඳම සේවාදායකයන් බවය.

“ලෝකය පුරාම මිනිස්සුන්ට ප්‍රශ්න තියෙනවා. ඒක හින්දා වියදම් කිරීම ගැන ගැටලු තියෙනවා. හයිඑන්ඩ් ටුවරිස්ට්ලා ආවාම ස්ටාර් ක්ලාස් හෝටල්වලට හොඳයි. නමුත් චීන රුසියන් ඉන්දියන් කට්ටිය පොඩි මිනිස්සු එක්ක ගනුදෙනු කරනවා. අනිත් එක කාමර නඩත්තුවත් පහසුයි. ඉන්න හෝටලේ, යන කාර් එක ඔක්කොම එහේ ඉඳලා බුක් කරලා එන අයට වඩා නිදහසේ රටේ ඇවිදලා පොඩි තැන්වල ඉඳලා යන සංචාරකයන්ගෙන් හැමෝටම පොඩි ප්‍රතිලාභයක් හරි තියනවා. සමහර අය හරි කට්ට වැඩ කරනවා. කඩවලින් බඩු හොරෙන් ගන්නවා, හොට්ප්ලේට් කාමරයේ හංගාගෙන ඉඳලා ඒකේ උයන කට්ටිය වගේම රෙදි මදින අයන් එකේ රොටි පුච්චලා කන අයත් ඉන්නවා. එකම රූම් එක ෂෙයාර් කරගත්ත කපල් ඉන්නවා ප්ලේන් එකේදී අඳුනාගත්ත. ඒ ගානට මිනිසු වැටෙන්නේ ප්‍රශ්න නිසානේ” සංචාරක රියැදුරෙකු වන අසිත ගමගේ පැවසීය.

පන්නංගොඩ වෙරළ තීරයේ අප දුටු එකම රාජ්‍ය නියෝජනය වනුයේ එහි පිහිටා ඇති පොලිස් ජීවිතාරක්ෂක මුරපොළය. එහි ජීවිතාරක්ෂකයෙකු ලෙස කටයුතු කරනා දුමින්ද අප හා පැවසුවේ නිසල සහ අලංකාර බවට යටින් පන්නංගල වෙරළේ සැඟව ඇති අවදානම ගැනය.

“මෙහෙම තිබුණාට දියවැල් තියනවා. මේ හරියේ වගේම නාරිගම සහ වරාය කිට්ටුවත් තත්ත්වය එහෙමයි. අනතුරට පත්වෙන සැලකිය යුතු පිරිසක් අපි බේරගන්නවා. ගොඩාක් අය අනතුරු ගැන නොතකා ඈතට යනවා. පන්නංගලට අවාම මුහුදට බහින්න කලින් අපිට කථා කරන්න. අපි සූදානම් ඒ අය දැනුවත් කරන්න. විශේෂයෙන්ම දේශීය සංචාරකයන්..”
ගලවාගැනීමේ රාජකාර සඳහා පවතින අඩුපාඩු මොනවාදැයි අපි විමසා සිටියෙමු.

“අපේ සර්ෆ් බෝඩ් හොඳටම අබලන්. රෙස්කියු ටියුබ් එහෙමත් ඕන.” ඔහු පැවසීය.

මේ සියල්ල සංචාරක කර්මාන්තයේ නියුතු ලාංකිකයන්ගේ අදහස් ය. එහෙයින් අපි මෙරට සංචාරය කරනා විදේශිකයන් කිහිප දෙනෙකු සමගද කථාබහ කරන්නට සිතුවෙමු.

බි්‍රතාන්‍යයේ සිට පැමිණ සිටිනා එමා වුඩ් තිස් අටවෙනි වියේ පසුවන්නියකි. ඇය යුද තත්ත්වය නිසා මෙරටින් පිටවීමට නොහැකිව සිටින්නීය. වයස අවුරුදු 18 සිට සෑම දෙවසරකටම වරක් ලංකාවට එන ඇය ලාංකිකයන් ගැන බොහෝ දේ පැවසුවාය.

“ඇත්තටම මම දැන් අතරමං වෙලා. ලංකාවෙන් ගිහින් ඉන්දියාවේ දවස් කීපයක් ඉඳලා එංගලන්තයට යන්න තමා මම ප්ලෑන් කළේ. දැන් ඒක කරන්න බෑ. ලංකාවේ ආණ්ඩුව අපේ වීසා දීර්ඝ කළා. ඒක ඉතා සංවේදී දෙයක්. දැන් අපේ වියදම් කිරීමේ හැකියාව අඩු බව දැනගෙනත් හෝටල් පවා අපව හොඳින් බලාගන්නවා. මම ඉන්නේ පොඩි ලොජ් එකක. එතන ගොඩක් පහසුකම් නෑ. ඒත් පුළුවන් විදියට ඔවුන් මට උදව් කරනවා. මම තායිලන්තයට ගියා නම් මේ අනුග්‍රහය ලැබෙන්නේ නෑ. මේ රටේ මිනිසු හොඳයි. ඒත් සමහර අය අපිව රවටන්න හදනවා. අපි ලංකාව ගැන හොඳින් දන්නවා. මම හිටපු තැන නෙදර්ලන්ඩ් ගර්ල් කෙනෙක් හිටියා. මේ රටේ පැරණි ඕලන්ද බලකොටු ගැන එයා උනන්දුයි. ඒත් ගයිඩ්ලා හරියට බොරු කියන බව එයා කියනවා. අපි රටකට යන්නේ ඔක්කොම ස්ටඩි කරලා. ඒක ඔයාගේ පත්තරේ ලියන්න.” අපට සමුදෙමින් ඇය පැවසූවාය.

ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරක ව්‍යාපාරයට මැද පෙරදිග යුද තත්ත්වය හරහට හිටියාට අසල්වැසි මාලදිවයින යුද්ධය ධන උල්පතක් කරගෙන ඇති බව අප හා අදහස් දැක්වූ බොහෝ දෙනෙක් පැවසූහ. ඩුබායි වැනි රටවලින් විතැන්වුණ සංචාරකයන් සෘජුවම ආකර්ෂණය කර ගැනීමට මාල දිවයින සමත්ව සිටීම ඊට නිදසුනක් ලෙස ඔවුහු දක්වති. ලෝකයේ ධනවත්ම සංචාරකයන් ඉලක්ක කර මාලදිවයින කටයුතු කළද එරට බලන්නට කියා ඇත්තේ මුහුද පමණක් බව බොහෝ දෙනා අමතක කරති. වහලය නැති කෞතුකාගාරයක් වැනි ලංකාව ඊට ඉඳුරාම වෙනස් රටකි.

ජෛව විවිධත්ත්වය, ඓතිහාසික ස්ථාන, දේශගුණික කලාප වැනි බොහෝ දේ අඩුම මිලට අත්විඳිය හැකි ස්ථානයක් ලෙස අප රට දැක්විය හැක්කේය. එහෙත් ලංකාවේ සංචාරක කර්මාන්තය විධිමත්ව සංවිධානය කර තෝරාගැනීම් රැසක් සහිත පැකේජයක් ලෙස ලෝකයට ඉදිරිපත් කරන්නට අප තවමත් සමත්ව නැත. නමුත් වෙරළ පමණක් ඇති මාලදිවයින ඒ කටයුත්ත අපූරුවට ඉටුකර ඇත. ලාංකේය සංචාරක කර්මාන්තයේ වගකිව යුත්තන් තවමත් සිතා සිටින්නේ සංචාරක මණ්ඩලය ඔස්සේ කරනා පැරණි ප්‍රචාරණය මගින් සංචාරක ප්‍රවර්ධනය කරන්නටය. එහෙත් නූතන ලෝකයේ සංචාරක ප්‍රවර්ධනය බොහෝ විට සිදුවන්නේ යූටියුබ් වැනි සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේය. නූතනත්වයට අනුගත නොවීම නිසා ලංකාව තවමත් සංචාරක කර්මාන්තයෙන් උපයන්නේ ඉපැයිය හැකි ප්‍රමාණයෙන් අඩකි. හික්කඩුවේදී හමුවූ සියල්ලන්ම තම තමන්ගේ කෝණවලින් විග්‍රහකළේ එකී කටුක සත්‍යයයි.

අරුණ ලක්ෂමන් ප්‍රනාන්දු