‘අපේ එකෙක් වරදක් කළාම නීතිය ඒ හැටියට ම ක්රියාත්මක කරන්න බැහැනේ අපේ හාමුදුරුවනේ’ යැයි මීට කාලයකට පෙර ප්රසිද්ධ වේදිකාවක දී කීවේ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ය. ඔහු හැම විටක දී ම වැඩ කළේ ද ඒ ආප්තය අනුව යමින් ය.
ජාතික ජන බලවේගය 2024 දී බලයට පත්වන්නේ ඒ මහින්ද රාජපක්ෂ, ඊට පසු ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, රනිල් වික්රමසිංහ ඇතුළු ‘නීතිය නැවූ’ රාජ්ය නායකයන් මහජනතාව විසින් දේශපාලන භූමියෙන් පලවා හරින ලද නිසා ය. ‘අපේ එවුන්ට වෙන ම විදියකට සැලකීම’ මහජනතාව නොඉවසූ නිසා ය.
ඒ නිසා මේ ආණ්ඩුවට පරණ වැරදි නොකර සිටීමේ දේශපාලන සදාචාරයක් තිබේ.
විදුලිබල හා බලශක්ති ඇමති කුමාර ජයකොඩි මේ වන විට සිටින්නේ මහාධිකරණයක් ඉදිරියේ දූෂණය නමැති වරදට අධිචෝදනා ලබන තත්වයක ය. අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිසම කිසියම් පුද්ගලයකුට විරුද්ධව අධිචෝදනා ගොනු කරන්නේ බැලූ බැල්මට ඔහුට විරුද්ධව නඩුවක් තිබෙන විට ය. එයින් ඔහු වැරදිකරු වෙනවා ද නැද්ද යන්න නඩුවේ කරුණු මත තීරණය වන්නකි. එතෙක් විත්තිකරුට නිර්දෝෂිභාවයේ පූර්ව නිගමනය හිමි ය.
එහෙත් ඒ නීතිය අනුව ය.
ප්රශ්නය එන්නේ ජාතික ජන බලවේගයත්, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත්, ජනාධිපතිවරයාත් නිතර දෙවේලේ තොරොම්බල් කරන දේශපාලන සදාචාරය, මේ සිදුවීම නිසා බිමට ම සමතලා වන නිසා ය. සරල ප්රශ්නය වන්නේ, අධිකරණයක් ඉදිරියේ දූෂණයට චුදිතයකු වන්නකු, ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවක, අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපති වන ආණ්ඩුවක, ඇමතිකමක් දරන්නේ කෙසේ ද යන්න ය.
තමා ආණ්ඩුවට කරන හානිකර බලපෑම ගැන සිතා, එක්කෝ ජයකොඩි ඇමතිවරයා ඉල්ලා අස්විය යුතු ය. නැතිනම් ජනාධිපති ඔහු ඉවත් කළ යුතු ය. තමා පත්කරන ඇමතිවරුන් තමාට අවශ්ය වේලාවක ඉවත් කිරීමට විධායක ජනාධිපතිට බලය තිබේ.
එය එසේ තිබියදී ජනාධිපතිගේ ක්ෂමාලාපය කුමක් ද? ‘ඇමතිකමේ බලතල පාවිච්චි කර චුදිතයකු වුණා නම් මම හෙට ඉවත් කරනවා’ කියන වගකීමෙන් බැහැරවීමේ න්යායයි. ඒ කියන්නේ, ඇමතිකම පාවිච්චි කරන්නේ නැතිව දූෂණයක යෙදුණාමත්, යමකු දිසානායක ආණ්ඩුවේ ඇමතිකමේ සිටිනු ඇත යන්න ද? කියන විහිළු ප්රශ්නය අපට නැගේ.
ඇමතිවරයාට චෝදනා තිබනේනේ ප්රසම්පාදනයක් ගැන ය. මුදල ලක්ෂ 88කි. ඒ අක්රමිකතාව ගැන චෝදනා ලබන ඔහු දැන් කරන ඇමති රස්සාව ද රටේ වැඩි ම ප්රසම්පාදනයන් සිදු කරන අමාත්යාංශයකට අයිති ය. පරණ චෝදනාවට ඔහු නිවැරදිකරු වන්නටත්, මේ ඇමති කාලයේ ඔහු කුරා කුහුඹියකුට වත් දූෂණ වරදක් නොකරන්නටත් පිළිවන. එහෙත්, ඔහුගේ අතීතය හා වර්තමානය අතර කිසියම් අවලස්සන සම්බන්ධයක් තිබේ. අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයාගේ තීක්ෂ්ණ බුද්ධියට වත් එය හසු නොවන්නේ නම්, ආණ්ඩුවේ කිසි ම කෙනකුට එය දැනෙන්නේ නැත.
කාරණය පැහැදිලි ය. දූෂණය නැති කරන්නට ආ ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරයෙකු දූෂණ චෝදනා, මහාධිකරණයක් ඉදිරියේ ලැබ තිබේ. කුමන හේතුවක් නිසා හෝ මේ චුදිතයා රැකගන්නට ජනාධිපතිවරයාටත් ආණ්ඩුවටත් අවශ්ය ය. ඒ සඳහා තමන් මහජනතාවට දුන් සුපිළිපන්බවේ පොරොන්දු පවා යකාට යවන්නට ජනාධිපතිටත් ආණ්ඩුවටත් පැකිළීමක් නැත. ඒ නිසා කෙස් පැළෙන තර්ක නිර්මාණය කෙරේ.
මීට පෙර අසෝක රන්වලගේ නමැත්තකු සම්බන්ධයෙන් ද මේ ආණ්ඩුව නමෝ විත්තියෙන් ම වැඩ කළේ මේ විදියට ය. මහ දවාලේ මහා බොරුවක් ඔහු කියන බව ඕනෑ ම කෙනකුට බුර බුරා පෙනෙද්දී, ජනාධිපතිවරයාත්, ආණ්ඩුවත් සිටියේ කථානායක ධුරයේ ම රන්වල රැකගන්නා තැන ය. අන්තිමේ දී ඔහු හොඳ බොරුකාරයකු බව පැහැදිලි වන විට, ඔහුට කථානායකකමෙන් ඉල්ලා අස්වන ලෙස කියන්නට ජනාධිපතිට ම සිදුවිය. ඔහු ඉල්ලා අස්වුණා සැබෑ ය. එහෙත් එයින් ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවේ පිරිසිදුකමේ ඇතිල්ලුනු කුණු පැල්ලම නම් තවමත් එහෙම ම ය.
දැන් කුමාර ජයකොඩි සම්බන්ධයෙන් ද ජනාධිපතිවරයාත්, ආණ්ඩුවත් මුහුණ දී සිටින්නේ ඊටත් වඩා බැරෑරුම් පරීක්ෂණයකට ය. එය පවතින්නේ ආණ්ඩුවට ඡන්දය දුන් අය ඉදිරියේ පමණක් නොවේ. දන්නා කාලයේ සිට ම ආණ්ඩුවල මෙවැනි සදාචාර විරෝධී භාවිතයන්ට එරෙහිව ලියූ කියූ අයත් ඉදිරියේ ය.
