අරුණ පුවත්පතට ආණ්ඩුව එල්ල කළේ දේශපාලන ප්රහාරයකි. තම දේශපාලන විරුද්ධකාරයකුට අයිති නිසා හැකි හැම අවස්ථාවක දී ම අරුණ පුවත්පතටත් දෙරණ රූපවාහිනි නාලිකාවටත් ද්වේෂ සහගතව පහරදීම ආණ්ඩුවේ පුරුද්දකි. ඒක කරන්නේ ද පාර්ලිමේන්තුවේ වරප්රසාදවලට මුවාවෙලා ය.
දෙරණේ මුල් පුවතක් විසින් මහා ජන කැළඹීමක් ඇතිකෙරෙන්නේ යැයි ද, එවැන්නක් පළකිරීම ද්වේෂ සහගත කුමන්ත්රණයක් යැයි ද කියමින් පාර්ලිමේන්තුවේ දී කෑමොර දුන් ජනමාධ්ය ඇමති නලින්ද ජයතිස්ස, අවසානයේ ඒ ගර්ජනාව හීන් කෙඳිරියක් බවට තෙමේ ම පත්කර ගත්තේ දුක්ඛිත ලෙසිනි.
අරුණ පුවත්පත කර තිබුණේ, රටේ තැන් තැන්වල සිදුවිණැයි කී සිද්ධි කිහිපයක් වාර්තා කිරීම ය. එයින් ප්රලය වුණු මහජන ආරක්ෂක ඇමතිවරයා කීවේ, මේ ප්රශ්නය පාර්ලිමේන්තු වරප්රසාද කමිටුව ඉදිරියට ගෙන යන බව ය. (අපේ වචනයෙන් කිවහොත් පාර්ලිමේන්තු වරප්රසාද ‘අපයෝජනය’ කරන බව ය.) ජනමාධ්ය ඇමතිවරයා කිව්වේ, නීතිමය ක්රියාමාර්ග ගන්නා බව ය.
එහෙත් එදිනම ඒ පාර්ලිමේන්තු සැසියේ දී ම සජිත් ප්රේමදාස විපක්ෂ නායකවරයා, ප්රවෘත්තියට අදාළ සිදුවීම් කිහිපයක් නම් ගම් ඇතිව ම ප්රසිද්ධ කෙළේ ය. එතැනින්, ඇමති දෙපළගේ සද්දය පුස් එකක් බව පැහැදිලි විය. අවශ්ය වන්නේ එවැනි වාර්තා ඉල්ලීමට පොලිසිය හෝ ආණ්ඩුව හෝ චක්රලේඛ නිකුත් කර තිබෙනවා ද නැද්ද යන්න ගැන නොවේ. රටේ එක තැනක හෝ දෙතැනක වුණත් එවැනි දේ සිදුවනවා ද යන්න ය. ඇති තරම් බල්ලෝ මිනිසුන් හපාකති. එය ප්රවෘත්තියක් නොවේ. එහෙත් එක මිනිහෙකු හෝ බල්ලකු හපාකෑවොත් එය ප්රවෘත්තියකි. අරුණ පුවත්පත අනුගමනය කර ඇත්තේ ද එම මගපෙන්වීම ය.
ඒ පුවතින් මහජන කැළඹීමක් රටේ ඇතිවී ද? නැත. කැළඹීමක් ඇතිවිණි නම් ඇතිවුණේ, වචනයකින් වත් ආණ්ඩුව විවේචනය කරන්නකු හමුවුණොත් වට කරගෙන කුණුහරුප කියන, අපහාස කරන, සමාජ මාධ්ය පුරා වසුරු විසිරුවන ආණ්ඩුශෝධක සමාජ මාධ්ය කල්ලිය තුළ පමණි. මහජනයාට නම් ගානක්වත් තිබුණේ නැත.
ආණ්ඩුව මුලින් හැදුවේ, අරුණ කර්තෘවරයා සීඅයිඩීයට ගෙන්වා පීඩා කරන්නට ය. ඔහු නොපැමිණියහොත්, උසාවි නියෝග අරගෙන, හැකි නම් අයිසීසීපිආර් පනත යටතේ රිමාන්ඩ් කරවන්නටත් ආණ්ඩුව හිතාගෙන හිටින්නට ඇත. එහෙත් ආණ්ඩුවේ මේ උත්සාහය පැහැදිලි දේශපාලන පළිගැනීමක් බව පෙනෙන නිසා, වෙනත් ජනමාධ්ය ද, පුද්ගලයෝ ද, ජනමාධ්ය සංවිධාන ද ආණ්ඩුවට එරෙහිව එක මිටකට වන් හ.
තමන්ට විසඳන්නට තියෙන අටෝරාසියක් අපරාධ අතරට, ආණ්ඩුව දවසක් පාසා පටවන මෙවැනි ව්යාජ අපහාස, කුමන්ත්රණ කුණු කන්දල්ද බාරගන්නට යාමෙන් සීඅයිඩීය පත්වී තිබෙන දුක්ඛදායක ඉරණම කාටත් පෙනේ. ඒවායේ නිලධාරීහු, ආණ්ඩුවේ දෛනික කුණුකන්දල් බාරගැනීම නිසා සීඅයිඩීයට සිදුවී ඇති සන්තෑසිය ගැන පෞද්ගලිකව අපට කියති. එහෙත් ඉහළ නිලධාරීන්ට ආණ්ඩුව කියන විට බෑ කියන්නට බැරි ය. සීඅයිඩීයත් ආණ්ඩුවත් එකක් බවට පත්ව ඇති නිසා ය.
අවසානයේ මේ සතියේ කැබිනට් මාධ්ය හමුවේ දී, ජනමාධ්ය ඇමතිවරයා ම කිව්වේථ (පිළිගත්තේ) රජයේ නිලධාරීන් කිහිප දෙනකු සංවිධානාත්මක ව රජය අපහසුතාවට පත්කිරීම සඳහා පොලිස් වාර්තා නිකුත් කිරීමේ දී මහජන ආරක්ෂක සමිති සභාපතිගේ ලියුමක් ඉල්ලන බවට ආරංචි වී ඇති බවත්, ඒ ගැන තොරතුරු ලබාගන්නට අරුණ කර්තෘවරයාට සීඅයිඩීයට එන්නට කියන්නට ඇති බවත් ය.
‘දැන් එහෙම කියන්නේ රෙද්දකුත් ඇඳගෙනදැයි’ මේ කතා කියන විට සාමාන්ය ගැමියකු තියනු ඇති මුත්, අප එසේ කියන්නට තරම් සාහසික වන්නේ නැත. එහෙත්, දැන් ඇමතිලාගේ ගර්ජනා මුල් අවස්ථාවේ තරම් සද්ද නැත. අරුණ පුවත්පතේ මුල් පුවත ගැන කියන්නට ගොස් ඒ පුවත්පතේ උපතේ සිට කළ වැරදි ගොන්නක්, කැලණි ගඟෙන් නාගයකු ආ හැටි ආදියත් ගැන කියමින් පහර පිට පහර දුන් ජනමාධ්ය ඇමති, දැන් ශාන්ත දාන්ත ය.
එවැනි විපර්යාසයක් වුණේ කොහොමද? ආණ්ඩුවේ ද්වේෂ සහගත මාධ්ය මර්දනයට හතර අතින් විරෝධතා හා විවේචන පැනනැගුණු නිසා ය. ජනමාධ්ය සමාජය, ආණ්ඩුව නොසිතූ සේ ඉදිරියට ඇවිත් විරෝධය පෑම නිසා ය. අවසානයට, තමන් නැටූ තොවිලයේ ආතුරයකුවත් නැති බව ආණ්ඩුවට ම තේරුණු නිසා ය.
තමන්ගේ දේශපාලන ප්රතිවාදීන්ට අයත් මාධ්ය ආයතනවලට ආණ්ඩුව අඛණ්ඩව කරන මේ පහරදීම, රාජපක්ෂ, වික්රමසිංහ ක්රමය අපට මතක් කරවයි; වෙනසක් නැත, ඉන්තේරුවෙන් එක වාගේ ය.
