23.4 C
Sri Lanka
14 August,2022

පුරවැසි අරගලයේ ඉදිරිය

Must read

මේ ලිපිය පාර්ලිමේන්තුව විසින් අනුප්‍රාප්තික ජනාධිපතිවරයා තෝරාගැනීමට පෙර ලියන ලද්දක් බව සලකන්න.

ලංකාවේ දේශපාලනය මේ දිනවල වෙනස් වෙමින් තිබෙන්නේ ඉතා වේගයෙනි. උදේ තිබුණු තත්වය හවසට වෙනස් වෙයි. හවස තිබුණු තත්වය රෑට වෙනස් වෙයි. සමහර දේ සිදුවන්නේ කල් තියා කිව නොහැකි ආකාරයටය. ලංකාවේ දේශපාලනය පත්වී තිබෙන අවිනිශ්චිතතාව මෙයින් ප්‍රකාශ වේ.


මෙම අවිනිශ්චිතතාව ආණ්ඩුව මට්ටමෙන්ද, අරගලය මට්ටමෙන්ද නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. බදාදා අනුප්‍රාප්තික ජනාධිපතිවරයෙකු පාර්ලිමේන්තුව විසින් තෝරා ගනු ලැබීමට නියමිතය. කවුරුන් ජයගනීවිද යන්න අනුමාන කිරීමද දුෂ්කර වී තිබේ. ‘අරගලය’ දෙස බලන විට පෙනෙන්නේ, ගෝඨාභය ජනාධිපති ධුරයෙන් අස්වූ පසු, අරගල ව්‍යාපාරයේ තිබුණු තීව්‍රතාවද අඩුවී තිබෙන බවයි. බදාදා තිබෙන තරගයෙන් ජයගෙන රනිල් වික්‍රමසිංහ අනුප්‍රාප්තික ජනාධිපති වුවහොත්, රනිල් ගෙදර යැවීමේ උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරයද උත්සන්න වනු ඇත. එහෙත් එයට ගෝඨාභයට එරෙහි ව්‍යාපාරය තරම් උත්සන්න වෙතැයි සිතිය නොහැකිය. “රනිල්ට ලංකාවේ ප්‍රශ්න විසඳන්නට හැකිය” යන මිථ්‍යාව කොළඹ මධ්‍යම පන්තික හා ව්‍යාපාරික කොටස් අතර තරමක් දුරට පැතිරී තිබේ. එහෙත් එය සාමාන්‍ය ජනතාව අතර පිළිගැනීමට ලක්වී තිබේද, නැද්ද යන්න තවමත් පැහැදිලි නැත. රනිල් ගැන විශේෂ ප්‍රමෝදයක් හෝ ප්‍රබෝධයක් රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව අතර ඇතිවීමට විශේෂ හේතුවක් නම් තිබිය නොහැකිය.

අරගල ව්‍යාපාරයේ ගැටලු


පුරවැසි අරගල ව්‍යාපාරය ජූලි 9 දායින් පසු අලුත් අවධියකට පා තබා තිබෙන බව පෙනේ. එහි ප්‍රධාන ලක්ෂණය වන්නේ මහජන සහභාගිත්වයේ ප්‍රමාණය සහ උනන්දුව අඩුවීමයි. එයට ප්‍රධාන හේතුව පුරවැසි ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධාන සහ ක්ෂණික ඉල්ලීම් වූ ජනාධිපතිව සිටි ගෝඨාභය රාජපක්ෂද, අගමැතිව සිටි මහින්ද රාජපක්ෂද, ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුව අඩු වැඩි වශයෙන්ද බලයෙන් ඉවත්වීමයි. මහින්ද රාජපක්ෂගෙන් පසු අගමැති වූ රනිල් වික්‍රමසිංහ බලයෙන් එලවීමට දියත් කර ඇති ව්‍යාපාරයට තවමත් පුළුල් මහජන සහභාගිත්වයක් ලැබී නැත. ඒ සඳහා තවත් කල් ගතවීමට ඉඩ තිබේ. බදාදායින් පසු ජනාධිපති ධුරයට පත් වුවහොත් එම විරෝධතා ව්‍යාපාරය ශක්තිමත් කිරීමට අවශ්‍ය දායකත්වය සැපයීමේ කාර්යය කරන්නට ජනාධිපති රනිල්ම ඉදිරියට එන්නට බොහෝ විට ඉඩ තිබේ. ඔහු එය කරනු ඇත්තේ, පුරවැසි ව්‍යාපාරයට එරෙහිව රාජ්‍ය මර්දනය දියත් කිරීමෙනි. ඔහු දැනටමත් පෙන්වා දී තිබෙන්නේ රාජ්‍ය මර්දනය යනු ‘අරගලය’ සම්බන්ධයෙන් ඔහු දක්වන්නට වඩා කැමති ප්‍රතිචාරය බවයි.


ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපති ධුරයෙන් අස්වීමෙන් සහ රට හැරයාමෙන් පසුව “අරගලය දැන් අවසන්” යැයි සිතන පිරිස් ද සිටින බව පෙනේ. ඔවුන් ප්‍රධාන වශයෙන්ම අයත් වන්නේ කොළඹ නාගරික සමාජයේ ඉහළ කොටස්, ව්‍යාපාරික පන්තිය, ඉහළ ස්තරවල වෘත්තිකයන් සහ මධ්‍යම පන්තික ජන කොටස්වලට ය. ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනා ඇත්ත වශයෙන් ගිය මැතිවරණයේදී රාජපක්ෂලාට ඡන්දය දුන් එජාපයේ හිතවතුන් විය හැකිය. ඔවුන් අරගලයට සහාය දුන්නේ රාජපක්ෂ පවුල බලයෙන් ඉවත් කිරීමේ ඉලක්කය ඔවුන්ගේද ඉලක්කය වූ නිසාය. අරගලයෙන් ඊට වඩා යමක් මෙම පිරිස් බලාපොරොත්තු වන්නේ නැත. ගාලු මුවදොර අරගලකරුවන්ට කෑම බීම සැපයුවේද එවැනි පිරිස්ය. ජූලි 09දාට පසු අරගලය රැඩිකල්, නැතහොත් සමාජවාදී මාවතකට පිවිසෙනු ඇත යන බිය ඔවුන් තුළ තිබේ. ජවිපෙට වඩා ඔවුන් බියවී සිටින්නේ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට සහ එහි නායක කුමාර ගුණරත්නම්ටය.

අරගලය ‘රැඩිකල්’ වේද?


අරගල ව්‍යාපාරයට සහයෝගය දුන් මෙන්ම නුදුන් පිරිස්ද දැන් මතු කරන ප්‍රශ්නයක් වන්නේ අරගලය රැඩිකල් දිසාවකට ගමන් කිරීමට පටන් ගෙන තිබෙනවා නේද? යන්නයි. එසේ වන නිසා තමන් අරගලයෙන් ඉවත් වන බවද කියමින් ඔවුහු මේ දිනවල ට්විටර් පණිවුඩ හුවමාරු කර ගනිමින් වට්ස්ඇප් කණ්ඩායම් සාකච්ඡාද පවත්වති. මෙවැනි සංශයක් ඔවුන් අතර පටන් ගත්තේ, ජූලි 12දා සිට කුමාර් ගුණරත්නම් සමාජ මාධ්‍ය තුළින් ලෝකයා ඉදිරියට පැමිණීමත් සමගය. “පෙරටුගාමීන් සහ අන්තරේ අපේ අරගලය හයිජැක් කරලා” යනු සමහර අය දැක්වූ ප්‍රතිචාරයයි. මේ විවේචකයන් සිතන්නේ, තමන් අරගලයට සම්බන්ධ වූයේ අන්තරයේ හෝ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ න්‍යාය පත්‍රය ඉටුකිරීමට නොවන බවයි. “රැඩිකල්” යන වචනය ඔවුන් තේරුම් ගත්තේ “කැරලිකාර, විප්ලවකාරී” යන අර්ථවලිනි. මේ විවේචකයන්ගේ එක් තර්කයක් වන්නේ, මෙතෙක් සාමකාමීව පැවති අරගලය, ප්‍රචණ්ඩ ගැටුමක මාවතට ඇතුල් කිරීම මෙම සංවිධානවල අරමුණ බවයි. ඒ මගින් ඊජිප්තුවේ වැනි “අරාබි වසන්ත” පරාජයකට ලංකාවේ අරගලයද පත්විය හැකි බවයි. එය බැහැර කළ හැකි සංශයක්ම නොවේ. ඉදිරි කාලයේ ආණ්ඩුවද පෙසපෙ නායකත්වය දෙන අරගල කණ්ඩායම්ද, දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය විසඳා ගැනීමේ සටනක් කරා සම්ප්‍රාප්ත වීමට බොහෝ විට ඉඩ තිබෙන බව මධ්‍යස්ථ නිරීක්ෂකයන්ට පවා පෙනෙනු ඇත. දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය විසඳා ගැනීම සාමාන්‍යයෙන් සාමකාමීව සිදුවන දෙයක් නොවේ.

අලුත් ප්‍රශ්න


මෙය වනාහී සමස්ත වශයෙන් පුරවැසි ව්‍යාපාරය ජූලි 09 දායින් පසු කාලපරිච්ඡේදයේ මුහුණ දෙන ප්‍රශ්නවලින් ප්‍රධාන එකකි. අප්‍රේල්-මැයි මාසවල පුරවැසි ව්‍යාපාරය පිළිබඳව රටේ මතුවූ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක් වූයේ නායකයෙකු නැති, මධ්‍යගත සංවිධානයක් නැති, පැහැදිලි මතවාදයක් නැති, පැහැදිලි වැඩපිළිවෙළක්ද නැති ලිහිල් ව්‍යාපාරයකට සාර්ථක වන්නට හැකිවන්නේද? යන්නයි. පුරවැසි ව්‍යාපාරයට සහයෝගය දුන් බොහෝ දෙනා තුළද මෙම සංශය තිබිණ. එහෙත් දේශපාලන පක්ෂයක් වැනි මධ්‍යගත ලෙස සංවිධානය කරන ලද දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් නොවීමට පුරවැසි ව්‍යාපාරයේ සුවිශේෂ සහ නව්‍ය ලක්ෂණය මෙන්ම, මුල් අවධියේ එහි සාර්ථකත්වයට තුඩු දුන් සාධකය ද විය. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පලවා හැරීම පමණක් නොව, තමන් අත්විඳින ආර්ථික දුෂ්කරතාවලට විරෝධය පෑම, රාජපක්ෂ පාලනය ගැන ඇතිවූ කලකිරීම හා අපේක්ෂාභංගත්වය ප්‍රකාශ කිරීම, පවත්නා දේශපාලන පක්ෂ හා දේශපාලන ප්‍රභූතන්ත්‍රය ගැන තම කලකිරීම හා විරෝධය පළකිරීම වැනි දේ ප්‍රකාශ කිරීමේ අවකාශයක් ලෙස පුරවැසි ව්‍යාපාරයට මහත් පොදු ජන ආකර්ෂණයක් ලැබුණේ ඒ නිසාය. ජූලි 9දා ජයග්‍රහණ සඳහා දායක වූ පුළුල් ජනතා සහභාගිත්වයක් ලබා ගැනීමට එයට හැකි වූයේද ඒ නිසාය.


මේ අතර, ජූලි 09දායින් පසුව පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය සිදු කළේ “නායකයෙක් නැත, සංවිධානයක් නැත. වැඩපිළිවෙළක් නැත” යන විවේචනයට ප්‍රතිචාර දැක්වීමය. එම පක්ෂයේ නායක කුමාර් ගුණරත්නම්, ජනමාධ්‍ය ඉදිරියට පැමිණ, පුරවැසි ව්‍යාපාරය සම්බන්ධව තම පක්ෂයේ විග්‍රහය, ඉදිරි දැක්ම සහ වැඩපිළිවෙළද ඉදිරිපත් කළේය. මගේ මතකයේ හැටියට ඔහු එම අවස්ථාවේ හැඳ සිටියේ රතු කමිසයකි. පුරවැසි අරගලය පිළිබඳව ඉතා පැහැදිලි සහ ව්‍යක්ත, රැඩිකල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී න්‍යායික දෘෂ්ටිකෝණයකින් ඔහු ඉදිරිපත් කළ විග්‍රහය සහ දැක්ම විශිෂ්ට ගණයේ එකකි. මේ අතර, අරගලයට සම්බන්ධ තවත් කණ්ඩායම්ද තමන්ද එයට නායකත්වය දෙන බව කියමින්, තම ඉදිරි දැක්ම ඉදිරිපත් කළහ. ජූලි 09දායින් පසු පුරවැසි අරගලයේ දිගටම ඉදිරියෙන් සිටින අනෙකුත් සංවිධානය ලෙස ඉදිරියට පැමිණ තිබෙන්නේ, පෙරටුගාමී පක්ෂයට සම්බන්ධ අන්තර් – විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයයි.

මධ්‍යම පන්තියේ තිගැස්සීම


පෙරටුගාමී පක්ෂයේ ඉදිරියට පැමිණීමත් සමඟ ඇතිවී තිබෙන ප්‍රතිචාර දෙස බලන විට පෙනෙන්නේ, අරගලයට සහභාගි වූ සහ සහයෝගය දැක්වූ නාගරික මධ්‍යම පන්තික සහ වෘත්තික කොටස් තරමක් තිගැස්සීමට පත්වී තිබෙන බවයි. 1988-89 කාලයේ සිදුවූ දේ නැවත වරක් සිදුවේවිද? සාමකාමී අරගල ව්‍යාපාරය ප්‍රචණ්ඩ මාවතකට ගෙන යෑම කුමාර් ගුණරත්නම්ගේ යටි සැලැස්මද? යනාදි ප්‍රශ්න ඔවුන්ගේ සාකච්ඡාවලින් පසුගිය සතිය තුළ විග්‍රහයට ලක් කෙරිණ. පුරවැසි ව්‍යාපාරය ජූලි 09 දායින් පසු රැඩිකල් මාවතකට ගෙනයෑමේ උත්සාහයක් ගැන අරගලයට සම්බන්ධව සිටි මධ්‍යම පන්තික කොටස් දැන් බියවී තිබෙන බව පෙනේ.


අරගලය හා මධ්‍යම පන්තියේ ප්‍රතිචාරය පිළිබඳ මෙම ගැටලුව, දැනට අරගලයට දැක්මක් සපයන දේශපාලන වශයෙන් වඩාත් ඉදිරියෙන් සිටින ජවිපෙ සහ පෙසප යන පාර්ශ්ව දෙකේම බැරෑරුම් අවධානයට යොමුවිය යුත්තකි. නාගරික මධ්‍යම පන්තික පුරවැසියන්ගේ සහභාගිත්වය සහ සහයෝගය පුරවැසි අරගලයේ ආරම්භයේ සිට එහි සාර්ථකත්වයේ ප්‍රධාන සාධකයක් විය. රාජපක්ෂ කඳවුරෙන් නාගරික මධ්‍යම පන්තිය කැඩීයාම, රාජපක්ෂ පාලනයේ අර්බුදය තියුණු කිරීමටද දායක විය. ඒ සමගම පසුගිය සතියේ සිට පෙනෙන්නේ මධ්‍යම පන්තියේ දේශපාලනය සීමිත පරාසයක සහ රාමුවක සිදුවන බවයි. දේශපාලනයේ හා සමාජයේ රැඩිකල් ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ න්‍යාය පත්‍රයක් සමාජ අරගලය වෙතින් මතු කරන විට, සෙලවෙන්නට පටන් ගැනීම මධ්‍යම පන්තියේ දේශපාලන චර්යාවේ ලක්ෂණයකි.


මෙය වනාහී ලංකාවේ පුරවැසි අරගලයේ පරිණාමයේ වර්තමාන සන්ධිස්ථානයේ ඇති එක් ප්‍රහේළිකාත්මක ගැටලුවක ප්‍රකාශනයක්ද වෙයි. එම ගැටලුව නම්, දේශපාලන නායකයන් ඉවත් කිරීමේ හෝ මාරු කිරීමේ අරමුණක සිට දේශපාලන ක්‍රමයේ ගැඹුරු සංශෝධන හා වෙනස්කම්, එනම් “ක්‍රමයේ වෙනස්කම්” සිදු කිරීම දක්වා යන දේශපාලන අරගල ගමනකට මධ්‍යම පන්තියේ සහාය සහ සහභාගිත්වය සිදු නොවනු ඇත්ද? යන්නයි. සිදු නොවන්නේ නම් එයින් වාසි ලබනු ඇත්තේ, ආණ්ඩු බලයේ සිටින රාජපක්ෂ පාලනයේ අනුප්‍රාප්තිකයන්ය.

විශේෂයෙන්ම එහි රනිල් වික්‍රමසිංහ පාර්ශ්වයයි. රනිල් වික්‍රමසිංහ අනුප්‍රාප්තික ජනාධිපති ලෙස පත්වුවහොත්, පුරවැසි අරගලය සම්බන්ධව ඔහුගේ දේශපාලන උපාය මාර්ගයේ එක් අංගයක් වනු ඇත්තේ, මධ්‍යම පන්තික සහ වෘත්තීය පන්තික කොටස් ආණ්ඩුව වෙතට දිනා ගැනීමයි. එය 1988-89 කාලයේ ජවිපෙට එරෙහි මර්දන යුද්ධයේදීද සාර්ථකව අනුගමනය කරන ලද ක්‍රියාමාර්ගයකි. නව බහු-පන්තික සමාජ ව්‍යාපාරයක් වන අරගලය, පන්ති පදනම මත බෙදීම පාලක පන්ති උපායේ එක් අංගයක් වන්නේ නම් පුදුම විය යුතු නැත.

දේශපාලන බලය


ජූලි 09දායින් පසු ඉදිරියට පැමිණි තවත් තේමාවක් වන්නේ දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයයි. ඉදිරි කාලය තුළදී, ජනාධිපති වන්නේ කවුරුන්ද යන ප්‍රශ්නය නොතකා, එම කරුණ ආණ්ඩුව පැත්තෙන් නැවත නැවතත් මතු කෙරෙනු ඇත. ආණ්ඩුවේ දේශපාලන නායකත්වයට මර්දනකාරී ප්‍රතිචාරයේ මාවත තෝරා ගැනීමද පහසු නොවනු ඇත. එයට හේතුව නම්, ඒ සඳහා අවශ්‍ය ආර්ථික ශක්තිය ආණ්ඩුවට නොමැතිවීමත්, දැනට මූල්‍ය අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට අපේක්ෂා කරන බටහිර රාජ්‍ය පද්ධතියේ සහයෝගය එවැනි ක්‍රියාමාර්ගයක් නිසා අනතුරට පත්වීමේ හැකියාවත්ය. සිවිල් යුද්ධ තත්ත්වයක් රටේ ඇතිවීමට තුඩු දෙන පියවර ගැනීමට ආණ්ඩුවට ඉතාම දුෂ්කර වනු ඇත. මේ සමගම, ජනාධිපති ධුරයට කවුරුන් පත්වුවත්, දේශපාලන අර්බුදය විසඳීමට ආණ්ඩුව සතු ශක්තියද සීමා සහිතය. එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා පුරවැසි අරගලය තුළින් මතු වී ඇති න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරියට ගෙනයාමේ නව විවෘතවීම් මතුකරන ආකාරය හඳුනා ගැනීම, ඉදිරි කාලය තුළදී බෙහෙවින් ඵලදායි වනු ඇත.


ලංකාවේ රාජ්‍යය, ආණ්ඩුක්‍රමය හා දේශපාලනය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ලෙස යළි ගොඩනැගීමේ ඍජු සමාජ අරගලය ආරම්භ වූවා පමණි. එය තිබෙන්නේ එහි ආරම්භක අවධියේදීය. එහි ඉදිරි ගමන කොපමණ කාලයක් ඔස්සේ විහිද තිබෙනු ඇත්ද යන්න කිව නොහැකිය. මෙම අරගලයේදී පළමු අවධියේදීම ලංකාවේ ආණ්ඩුව, දේශපාලනය හා පාලක පන්තිය සෙලවීමට එය සමත් විය. එහි ඊළඟ අවධියේ ප්‍රධාන කාර්යය සහ වගකීම වනු ඇත්තේ, පුළුල් පුරවැසි ව්‍යාපාරයක් ලෙස දිගටම පවතිමින්, දේශපාලන පරිවර්තන න්‍යාය පත්‍රයක් ගොඩ නගා එයට සමාජ විශ්වාසයද දිනා ගනිමින්, එය සාක්ෂාත් කර ගැනීමයි. එය ඉතා උපායශීලීවද, ඉවසීමෙන්ද ‘සතුරු’ උපක්‍රම පරාජය කරමින්ද, ප්‍රචණ්ඩත්වයේ මාවතට තල්ලුවීමේ විකල්පයේ උගුලට හසුවන්නේද නැතිව යා යුතු ඉදිරි ගමනකි.■

- Advertisement -

පුවත්

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -

අලුත් ලිපි