23.4 C
Sri Lanka
14 August,2022

ජනපති ක්‍රමය හා අරගලය

Must read

විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කළ යුතුය යන්න ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතිබහුතරයක මතයයි. වෙරිටේ රිසර්ච් (Verite Research) ආයතනය 2022 ජූනි මස දිවයින පුරා පැවැත්වූ ජනතා මත විමසුමකට අනුව ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් 70%ක් කියනුයේ විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කළ යුතු බවය. විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය තවදුරටත් කුමන හෝ අයුරකින් පවත්වා ගත යුතු යැයි කියනුයේ මෙරට ජනතාවගෙන් 15%ක් වූ අති සුළුතරයක් පමණි. ඉතිරි 15%ට මේ සම්බන්ධයෙන් මතයක් නොමැත.


විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කරන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් පිළිබඳව ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වුවහොත් ඒ යෝජනාව අතිබහුතර ඡන්දයකින් ජයගනු නියතය.


1978දී ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව මෙරටට දායාද කළ මෙම නොනිල රාජාණ්ඩු ක්‍රමය ඉතිහාසයට එක් කිරීමට අවස්ථාවක් අද උදාවී ඇත. ප්‍රශ්නය නම් එම ඓතිහාසික කාර්යභාරය ඉටුකිරීමට තරම් බුද්ධියක් හා හැකියාවක් පක්ෂ-විපක්ෂ දේශපාලකයන්ට තිබෙනවාද යන්නය.


මෙරට බහුතර ජනතාව මෙම විධායක ජනපති-විරෝධි ස්ථාවරයට පැමිණ ඇත්තේ තමන්ගේම අත්දැකීම් තුළිනි. 2015 සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව බලයට පත්වූයේද විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කරන පොරොන්දුව මතය. නමුත් ඒ අවධියේ විධායක ජනපති ක්‍රමයට පක්ෂව හෝ විපක්ෂව දැඩි මතයක් මෙරට බහුතර ජනතාව තුළ නොතිබූ බව Centre of Poverty Alleviation ආයතනය 2014 අවසානයේ සිදු කළ ජනතා මත විමසුමකින් පැහැදිලි විය.
ජනපති ධුරයේ දිවුරුම් දීමෙන් පසු සිදු කළ මුල්ම කතාවේදී මෙරටේ අවසන් විධායක ජනපතිවරයා තමන් බවත් තම පාලනය විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කරන බවත්, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා රටට පොරොන්දු විය. ඔහුට ඒ පොරොන්දුව අමතක වීමට ගතවූයේ වසරක් වැනි කෙටි කාලයකි.


සිරිසේන ජනපතිවරයා එම පොරොන්දුව ඉටු කළා නම් 2019දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනපතිවරයකු නිර්මාණය වන්නේ නැත. 2019දී රාජපක්ෂ පිල බලයට පත්වුවද නිර්මාණය වන්නට ඉඩ තිබුණේ සරල බහුතරයක් සහිත අගමැතිවරයකු හා ආණ්ඩුවකි. එසේ නම් ජසරජමක්ර යනු ජනපති වූ තමන්ගේ වාචික නියෝග යැයි කීමට තරම් බුද්ධිහීනවූ පුද්ගලයකුට ජනපති ක්‍රමයේ අසීමිත බලතල භාවිත කරමින් රටට මෙතරම් විනාශයක් අත්කර දීමට ඉඩක් ලැබෙන්නේ නැත.

විධායක ජනපති ලෙස තමන්ට බැරි පිරිමියකු ගැහැනියක කිරීමටත්, ගැහැනියක පිරිමියකු කිරීමටත් පමණක් යැයි මෙරට පළමු විධායක ජනපතිවරයා වරක් උදම් ඇනීය. පහළ මැදි ආදායම් ආර්ථිකයක් මාස 17ක් පමණ කෙටි කාලයක් තුළ බංකොළොත් බවට ඇද දැමීමේ හැකියාවද විධායක ජනපතිවරයා සතු බව අද අපි දනිමු.


විධායක ජනපති ක්‍රමය හරහා රටට දේශපාලන හා ආර්ථික ස්ථාවරත්වයක් ලැබෙන බව එහි නිර්මාතෘවරයා කීවේය. නමුත් විධායක ජනපති ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වූ වසර 44 තුළ ලංකාවට කිසිදු දේශපාලන හෝ ආර්ථික ස්ථාවරත්වයක් නොලැබුණි. සංසන්දනාත්මකව බලන කල විධායක ජනපති ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වූ වසර 44 තුළට වඩා පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වූ 30 වසර තුළ මෙරට (සාපේක්ෂ වශයෙන්) දේශපාලන හා ආර්ථික ස්වාධීනතාවක් විය.
විධායක ජනපති ක්‍රමය තුළින් එක් පුද්ගලයකුට ලැබෙන අසීමිත බලතල නිසා ඔහුගේ/ඇයගේ සාමාන්‍ය බුද්ධිය කුරුවල් වී දුර දැක්ම මොටවන අයුරු 1978දී සිට යළි යළිත් ප්‍රදර්ශනය විය. නව ජනපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඊට වෙනස් මඟක් ගනිත්දැයි කිව හැක්කේ කාලයත් සමඟ පමණි. 20 වන සංශෝධනය බලවිරහිත කොට 19 වන සංශෝධනය යළි බලගන්වන යෝජනාවක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන බව ඔහු ගතවූ සතියේ ප්‍රකාශ කළේය. එම පොරොන්දුව කඩිනමින් යථාර්ථයක් බවට පත්වන්නේද නැද්ද යන්න තුළින් ඔහුගේ අනාගත ගමන පිළිබඳ ඉඟියක් ලැබෙනු ඇත.


වික්‍රමසිංහ මහතා එවැනි යෝජනාවක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළහොත් විපක්ෂයද කළයුත්තක් තිබේ. 2022 මැයි මස නව අගමැති ලෙස ඔහු විධායක ජනපති ක්‍රමයේ බලතල අඩු කරන 21 වන සංශෝධනය යෝජනා කළ විට විපක්ෂයෙන් ඊට කිසිදු සහයෝගයක් නොලැබිණි. රාජපක්ෂවරු බලතණ්හාව නිසාත්, විපක්ෂය රනිල්-විරෝධය නිසාත් 21 වන සංශෝධනය කඩාකප්පල් කිරීමට කටයුතු කළහ.


යම් හෙයකින් 19 වන සංශෝධනය යළිත් බලාත්මක කිරීමේ යෝජනාවක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට නව ජනපතිවරයා ක්‍රියා කළහොත් රටේ අනාගතය ගැන සිතා ඊට සහාය දැක්වීම විපක්ෂයේ වගකීමයි.


ඉන්පසු එහි දෙවැනි පියවර ලෙස ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ යෝජනාවකට නායකත්වය දීමට විපක්ෂයට හැක.


බිහිවූ දා සිට මේ රටට විනයක් වූ විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට වත්මන් අර්බුදය තුළින් කදිම ඉඩකඩක් නිර්මාණය වී තිබේ. ඒ වෙනසට ලාංකිකයන් අතිබහුතරයක් පක්ෂය. ප්‍රශ්නය නම් ජනපති සිහිනයෙන් ඇස් අන්ධ කරගත් පක්ෂ -විපක්ෂ නායකයන් ඒ වෙනසට සූදානම්ද යන්නය.

අරගලය හා ඉතිහාසය


ලෝක ඉතිහාසය සලකා බලන විට පෙනී යන කාරණයක් නම් දැවැන්ත දේශපාලන අරගලවලින් අරගලකරුවන් අපේක්ෂා කරන ප්‍රතිඵලය ලැබීම ඉතාමත් විරල බවය.
ප්‍රංශ විප්ලවය මෙයට කදිම උදාහරණයකි. එහි මූලිකම අරමුණ වූයේ රාජාණ්ඩුක්‍රමය අවසන් කොට ජනරජයක් (republic) පිහිටුවීමය. 1789 විප්ලවයෙන් බිහිවූ මුල් ජනරජය පැවතුණේ තෙවසරක් පමණි. ඉන්පසු බිහිවූයේ The Directory යනුවෙන් හැඳින්වූ පුද්ගලයින් පස්දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වූ ඒකාධිකාරයකි. 1799 කුමන්ත්‍රණයකින් මෙය පෙරළා දමා තිදෙනෙකුගෙන් සමන්විත The Consulate නම් තවත් ඒකාධිකාරී පාලනයක් බිහිවිය. 1804දී ප්‍රංශය නැපෝලියන් බොනපාට්ගේ තනි පාලනයට නතුවූ අතර 1804දී ඔහු ප්‍රංශ අධිරාජ්‍යයා ලෙස කිරුළු පැළඳීය.


නැපෝලියන් 1814 ලත් යුද්ධ පරාජයෙන් පසු ජයග්‍රාහී යුරෝපීය රටවල අනුග්‍රහයෙන් බ’බන් (Bourbon) රජ පෙළපත යළිත් ප්‍රංශයේ බලය අත්පත් කර ගත්තේය. 1830 ජූලි විප්ලවය වනතුරු ඔවුහු ප්‍රංශයේ රජ කළහ. මෙම දෙවන ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් බලය බ’බන් රජ පවුලේ කිට්ටු ඥාතීන් වූ ඕර්ලියන්ස් (Orleans) පෙළපතට මාරු විය. Orleans රජ පවුල 1848 පෙබරවාරි විප්ලවය වන තෙක් රජ කළ අතර දෙවන වතාවටත් රාජාණ්ඩුව අහෝසි කොට ජනරජයක් ප්‍රකාශයට පත් කෙරිණි. මෙම දෙවන ජනරජය පැවතුණේ වසර 4ක් පමණි. 1848 පැවති ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගත් ලුයි-නැපෝලියන් බොනපාට් කුමරු (නැපෝලියන් අධිරාජ්‍යයාගේ ඥාති පුතු) 1851 කුමන්ත්‍රණයෙන් ජනරජය අහෝසි කොට රාජාණ්ඩුවක් පිහිටුවා එහි අධිරාජ්‍යයා බවට පත් විය. (කාල් මාක්ස් තම සුප්‍රසිද්ධ The Eighteenth Brumaire of Louis Bonapart කෘතිය රචනා කළේ මෙම පෙරළිය පිළිබඳවය.) මෙම අධිරාජ්‍යය 1870දී ප්‍රෂියාව සමඟ කළ යුද්ධයෙන් ලද පරාජය තෙක් පැවතුණු අතර ඉන්පසු ප්‍රංශය යළිත් ජනරජයක් බවට පත්විය.


1789 පළමු ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් අපේක්ෂා කළ ජනරජය ස්ථාවර යථාර්ථයක් බවට පත්වූයේ 1870දීය. 1789දී අපේක්ෂා කළ ‘සිස්ටම් චේන්ජ්’ එක සාක්ෂාත් කර ගැනීමට වසර 80කට අධික කාලයක් ගත විය.


අරගල නොකළ යුතු හෝ අරගලවල අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල ලැබීමට බොහෝ කලක් බලා සිටිය යුතු හෝ යන්න මෙයින් අදහස් නොවේ. නමුත් අරගලවලින් අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල අපේක්ෂිත කාලයට ලැබීම නම් ඉතාම විරල බව ඉතිහාසයේ උගැන්මයි.


රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා 2022 මැයි මස අගමැති වූයේත්, 2022 ජූලි මස ජනපති වූයේත් ‘අරගලයේ’ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය.


අරගලයේ මුල් අදියර නොවන්නට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා තවමත් ජනපතිය; මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා තවමත් අගමැතිය.


ජූලි 9 වැනිදා ඇරඹුණු අරගලයේ දෙවන අදියර නොවන්නට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා තවමත් ජනපති පුටුවේ වැජඹෙනවා පමණක් නොවේ. එසේ නම් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා යළිත් නිකම්ම ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රීවරයකු වීමටත් නවක මන්ත්‍රී ධම්මික පෙරේරා මහතා අගමැති හා මුදල් ඇමති වීමටත් හොඳටම ඉඩ තිබුණි.


බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාගේ සැලසුම වූයේ එයයි.


2022 මැයි 09දා රාජපක්ෂවරුන් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා තමන්ගේ ආරක්ෂකයා ලෙස දුටුවා විය හැක. 2022 ජූනි 09 වන විට මෙම තත්ත්වය වෙනස් වී තිබුණි. ඒ වන විට රාජපක්ෂවරුන් වික්‍රමසිංහ මහතාව දුටුවේ තම බල ව්‍යාපෘතියට තර්ජනයක් ලෙසය. ඔහු 21 වන සංශෝධනය ඉදිරිපත් කිරීම මෙම වෙනසට මූලික හේතුව වූවා විය හැක.


2022 ජූනි 09 වැනිදා බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා මන්ත්‍රී ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වූයේ ධම්මික පෙරේරා මහතාට පාර්ලිමේන්තුවට ඒමට ඉඩ සැලසීමටය. පොදුජන පෙරමුණ ඔහුගේ නම යෝජනා කිරීමටත් ප්‍රථම ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ඔහුට සුපිරි ඇමති තනතුරක් ගැසට් කළේය. ජූනි 22 පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස දිවුරුම් දුන් ඔහු ජූනි 24දා ඔහු වෙනුවෙන්ම නිර්මාණය වූ සුපිරි ඇමති ධුරයේ දිවුරුම් දුන්නේය. ආයෝජන මණ්ඩලය, වරාය නගර කොමිසම හා ආගමන – විගමන දෙපාර්තමේන්තුවද ඇතුළුව ආයතන 7ක් ඔහු යටතට පත් කෙරිණි.


2022 ජූලි 6දා මාධ්‍ය හමුවක් කැඳවූ පෙරේරා මහතා එහිදී ලිඛිත ප්‍රකාශයක් කියෙව්වේය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට මූල්‍ය කටයුතු පිළිබඳ අවබෝධයක් නැති බවත්, ඔහු මුදල් ඇමති ධුරයෙන් ඉවත් විය යුතු බවත් ඒ වෙනුවෙන් තමන් අරගලය පටන් ගන්නා බවත් ඔහු ප්‍රකාශ කළේය.


ඉන් පැය 48ක් යාමට පෙර, එනම් ජූලි 8දා ජනපතිවරයා පෙරේරා මහතාව කැඳවා ඔහුට තවත් ආයතන 3ක් බාර දුන්නේය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ අතීත නිර්මාණයක් වූ රක්නා ලංකා ආරක්ෂණ සමාගම හා වටිනා ඉඩකඩම් විකිණීම/බදුදීම සඳහා මාස කිහිපයකට පෙර රාජපක්ෂවරුන් නිර්මාණය කළ සෙලන්දිවා සමාගමත් ඒ අතර විය.


ජූලි 9දා අරගලය නොවන්නට ඊළඟ දින කිහිපය තුළ පෙරේරා මහතා මුදල් ඇමතිකමටත් ඉන්පසු අගමැතිකමටත් පත්වීමට හොඳටම ඉඩ තිබුණි.


මෙම සිදුවීම් දාමය දෛවයේ සරදමක්ද නැද්ද යන්න නිශ්චය කළ හැක්කේ කාලය තුළින් පමණි.


අරගලය රටේ සියලු ප්‍රදේශ හා සමාජයේ සියලු කොටස්වලට විහිද ගියේ ‘ගෝටා ගෝ හෝම්’ ඉල්ලීම හරහාය. වත්මන් ආර්ථික-සමාජීය ව්‍යසනයේ මුල් හා ප්‍රධාන වගඋත්තරකරු ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනපතිවරයාය යන අවබෝධය විවිධ හා විෂම සමාජ-ආර්ථික කණ්ඩායම්වලට පොදුවීම ඊට හේතුවයි.


දැන් ඒ ඉල්ලීම ජයගෙන ඇත. රනිල් එලවීමේ අරමුණට එතරම් පෘථුල පිළිගැනීමක් මේ මොහොතේ නොමැත. එවැනි පිළිගැනීමක් අනාගතයේ හටගන්නවා නම් එසේ වනුයේ අරගලකරුවන් කරන හෝ නොකරන දේ අනුව නොව වික්‍රමසිංහ ජනපතිවරයා කරන හෝ නොකරන දේ අනුවය.


මේ අවස්ථාවේ බහුතරයේ මතය වීමට ඉඩ ඇත්තේ ‘පොඩ්ඩක් බලමු’ යන්නය.
ජනතාවගේ එදිනෙදා ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය මූලික අවශ්‍යතා සපුරාලීමේ දිශාවට ආර්ථිකය මෙහෙයවීමට වික්‍රමසිංහ මහතාට හැකි වුවහොත් රනිල්ව එලවීමේ අරගලයට පොදු පිළිගැනීමක් නොලැබෙනු ඇත. නමුත් තමන්ගේත්, රටේත් ආර්ථික අනාගතය පිළිබඳව බලාපොරොත්තු දනවන ආකාරයේ වෙනසක් කිරීමට වික්‍රමසිංහ මහතා අසමත් වුවහොත් අරගලයේ ඊළඟ අදියර ජනතාවගෙන්ම ඇරඹෙනු ඇත.

ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ඉල්ලීම අනාථවීම


ව්‍යවස්ථාව, නීතිය, සත්‍යය, යුක්තිය හා හෘදය සාක්ෂිය යන මේ සියල්ල තමන් යැයි රාජපක්ෂ පිළිගැනීම විය. ඊලාම් යුද්ධයේ ජයග්‍රාහකයන් හැටියට තමන්ට දේශපාලන හරි වැරැද්ද තේරීමේ එකම අයිතිය ඇති බව ඔවුහු සිතූහ. තමන්ට පක්ෂපාත වූ තාක් රණවිරුවකු වූ ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතා තමන්ට එරෙහි වූ විගස දේශද්‍රෝහී ගොඩට දැමීම මෙයට හොඳම උදාහරණයයි.


රාජපක්ෂ පාලනයට එරෙහිව පැන නැඟුණු ‘අරගලයේ’ ද මෙම ගති ලක්ෂණය ඇතැම් දුරකට විය. අප්‍රේල් 9 වැනිදා රාත්‍රියේ යම් පිරිසක් විසින් මන්ත්‍රී රොෂාන් රණසිංහ මහතාගේ නිවසට පහරදීම අරගලයට ප්‍රචණ්ඩත්වය ගෑවුණු මුල් අවස්ථාවයි. මෙම ක්‍රියාවට වගකිව යුත්තේ කවුදැයි නොදැනීම එම ක්‍රියාව හෙළා දැකීමට බාධාවක් නොවිය යුතුව තිබුණි. නමුත් එම පහරදීමට තමන් සම්බන්ධ නැති බව කියනවා විනා එය හෙළා දැකීමට අරගලය තුළ ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් කළ කිසිවෙකු ඉදිරිපත් වූයේ නැත. අරගලය මුළුමනින්ම නිර්ප්‍රචණ්ඩකාරී ලෙස පවත්වා ගැනීමට තිබූ මුල් අවස්ථාව එලෙස මඟහැරුණි.


රාජපක්ෂවරුන්ගේ මැරයින් විසින් ගෝඨා ගෝ ගමට එල්ල කළ නිර්දය ප්‍රහාරයෙන් පසු රට පුරා විසිර ගිය ප්‍රචණ්ඩත්වයට තමන් සම්බන්ධ නැතැයි අරගල නායකයෝ කීහ. නමුත් එය හෙළා දැකීමක් සිදු නොවුණි. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු හා ඔහුගේ ආරක්ෂකයා මහමග පහර දී මරා දැමීමේ සිද්ධිය වුවද පැහැදිලිව හෙළා දැකීමට අරගලය පැත්තෙන් කිසිවකු ඉදිරිපත් වූ බවක් වාර්තා නොවුණි.


ජූලි 9දා රාත්‍රියේ වටිනා පොත් එකතුවක්ද සමග රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ පුද්ගලික නිවසට ගිනි තැබීමේ සාහසික ක්‍රියාවට තමන් සම්බන්ධ නැතැයි කීම හැර එය මුළුමනින්ම හෙළා දැකීමක් අරගලය පැත්තෙන් වූ බවක් ද වාර්තා නොවීය.


අරගලය නිවැරදි වුවද අරගලකරුවන් කරන සියල්ල හා බාහිර පිරිස් අරගලයේ නාමයෙන් කරන සියල්ල නිවැරදි නොවේ. ඒ වැරදි විවේචනය කිරීම අරගලයට විරුද්ධ වී රාජපක්ෂවරුන්ට පක්ෂවීමක්ද නොවේ. මේ දෙක අතර වෙනස වටහා ගැනීමට අරගලයට තවමත් නොහැකිවීමෙන් පෙනී යනුයේ කෙතරම් රාජපක්ෂ විරෝධී වුවද රාජපක්ෂ දැක්මෙන් මුළුමනින්ම බැහැරවීමට ඔවුන්ට නොහැකි වී ඇති බවය.


රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා එලවා දැමීමට වැඩ වර්ජන රැල්ලක් දියත් කිරීමේ යෝජනාව මෙයට නිදසුනකි. එවැනි ක්‍රියාමාර්ගයකින් වැඩියෙන්ම බැටකනු ඇත්තේ දැනටත් ඉමහත් පීඩනයකට ලක්ව සිටින සාමාන්‍ය ජනතාවය. මෙවැනි ක්‍රියාවක් අසාධාරණ වනවා පමණක් නොව බුද්ධිමත්ද නොවේ. අරගලකරුවන් යනු කාටවත් වැඩක් කරන්නට ඉඩ නොදෙන කඩාකප්පල්කාරීන් පිරිසක්ය යන මතය සමාජගත වීමට එය හේතුවනු නිසැකය. එවැනි තත්ත්වයක් කෙටිකාලීනව වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවට වාසිදායක වුවද දීර්ඝකාලීනව එය වාසිවනු ඇත්තේ රාජපක්ෂ බල ව්‍යාපෘතියටය.


රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනපතිවරයාට සාර්ථක හෝ අසාර්ථක වීමට යම් සීමිත කාලයක් හා ඉඩකඩක් ලබාදී ඒ අතරතුර ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කොට වඩාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, නිදහස් හා ජනහිතකාමී ව්‍යවස්ථා රාමුවක් සකස් කිරීමේ කාර්යයට නායකත්වය දීමට අරගලයට උවමනාවක් නැතිවීම අභාග්‍යයකි.


මෙරට දේශපාලන නායකයන් හා ප්‍රසිද්ධ දේශපාලන චරිත අතිබහුතරයක් ජනපති සිහිනය නම් මත්ද්‍රව්‍යයට ඇබ්බැහි වී සිටී. ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ තබා ජනපති බලතල සීමා කිරීමේද සැබෑ වුවමනාවක් ඔවුන්ට නැත. නමුත් එවැනි උවමනාවක් බහුතර ලාංකිකයන්ට තිබේ. ගෝඨා ගෙදර යැවීම මෙන්ම ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමත්, අවශ්‍ය හා ජනප්‍රිය ඉල්ලීමක් සටන් පාඨයක් වනු නොඅනුමානය. නමුත් මෙම ඉල්ලීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට පක්ෂයක් හෝ ව්‍යාපාරයක් නොමැතිවීම නිසා එය පසෙකට දැමීමට පක්ෂ-විපක්ෂ දේශපාලන නායකයන්ට පහසු වනු ඇත.


අරගලයේ මුළු අවධානය රනිල් එලවීමට සීමාවීමත් ඊට ප්‍රතිචාර ලෙස වඩ වඩාත් මර්දනකාරී දිශාවකට වික්‍රමසිංහ ජනපතිවරයා ඇදී යාමත් සිදුවුවහොත් එය අරගලයේත් රටේත් අවාසනාවක් වනු ඇත. ගෝඨා ගෝ හෝම් අරගලය 2022 ජනවාරියේදී ආරම්භ වූවා නම් එය රට පුරා විහිදුණු පොදු ජන ව්‍යාපාරයක් වන්නේ නැත. එය මර්දනයෙන් අඩපණ කිරීමට රාජපක්ෂවරුන්ට හැකිවීමටද ඉඩ තිබුණි. එය සාර්ථක වූයේ එහි ආරම්භයත්, ගෝඨාභය ජනපතිවරයා ඉවත් කළ යුතුය යන්න බහුතරයේ මතය බවට පත්වීමත් සමපාත වූ බැවිනි.
රනිල් විරෝධය තවමත් එසේ නොවේ. ඒ බහුතර ජනතාව රනිල් විරෝධී හෝ රනිල්ට පක්ෂ හෝ නැත. ඔවුන් බලා සිටිනුයේ රනිල් කරන්නේ කුමක්ද යන දෙසය. අරගලය ආණ්ඩුව පිහිටුවීමටත් පෙර රනිල් එලවන්නට පාරට බැස්සොත් තමන්ගේ බැරිකම් වුවද ඒ මත දමා ගැලවීමට වික්‍රමසිංහ ජනපතිවරයාට ඉඩ ලැබෙනු ඇත.


මේ සියල්ල අතරතුර රාජපක්ෂවරුන් පිඹුරුපත් සකසනුයේ තම බල ව්‍යාපෘතිය යළි ක්‍රියාත්මක කිරීමටය. බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා හෝ නාමල් රාජපක්ෂ මහතා ඊළඟ ජනපතිවරයා කිරීම ඔවුන්ගේ ඉලක්කය වනු ඇත. එබැවින් ජනපති ක්‍රමය රැකගැනීමටත්, 19 වන සංශෝධනය බලාත්මකවීම වැළැක්වීමටත් ඔවුන්ට සැබෑ උවමනාවක් ඇත. රාජපක්ෂ බල ව්‍යාපෘතිය පරාජය කිරීමට අවශ්‍ය නම් විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ඉල්ලීම අනාථ නොකළ යුතුය. රාජපක්ෂ බල ව්‍යාපෘතිය යළි සක්‍රිය කිරීම වළකාලීමට අවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසියක් වනුයේ 19 වන සංශෝධනය බලාත්මක කිරීමත්, ඉන්පසු විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමත්ය. මේ දෙක සිදු නොවුවහොත් ආයුබෝවේවා මහ රජාණනි ගීතය යළි රැව් පිළිරැව් දෙන අනාගතයක් විඳීමට අපට සිදුවනු ඇත. ■

- Advertisement -

පුවත්

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -

අලුත් ලිපි