23.4 C
Sri Lanka
14 August,2022

පුරවැසි අරගලයේ ඉදිරිමග?

Must read

ජුලි 09දා සිට ලංකාවේ දේශපාලනය අලුත් සන්ධිස්ථානයකට පැමිණ තිබේ. එය සාධනීය හැකිතාවන්ද, අවිනිශ්චිතතාද සහිත සංකීර්ණ මොහොතක්ද බව කිව යුතුව තිබේ. මෙම සංකීර්ණතාව තීව්‍ර කරන තවත් සාධකයක්ද මතුවී තිබේ. එය නම් දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය, ඍජුවම මතුවී තීබීමයි. ‘අරගලකරුවන්’ සහ ආණ්ඩුව අතර ඇති ප්‍රධාන ප්‍රතිවිරෝධතාවද දැන් ‘දේශපාලන බලය’ පිළිබඳ ප්‍රශ්නය වටා සකස් වෙමින් තිබේ.


මේ අනුව ලංකාවේ වර්තමාන දේශපාලන පරිවර්තනයේ ගමන්මගෙහි තීරණාත්මක අවස්ථාවක්ද ඇති වී තිබේ.


පශ්චාත්-රාජපක්‍ෂ අවධියක්?


ජුලි 09දායින් පසුව විවෘත වී තිබෙන දේශපාලන හැකිතාවෙහි පවත්නා ප්‍රධාන ප්‍රවණතාව හැඳින්වීමට භාවිත කළ හැකි යෙදුමක් වන්නේ ලංකාවේ දේශපාලනය ‘පශ්චාත්-රාජපක්‍ෂ’ යුගයකට පරිවර්තනය වීම ආරම්භ වී ඇත යන්නයි. එහි අර්ථය නම් රාජපක්‍ෂලාගෙන් තොර දේශපාලන අවධියක්ය යන්නම නොවේ. රාජපක්‍ෂලා විසින් ප්‍රධාන වශයෙන්ම නියෝජනය සහ සංකේතවත් කරන ලද නායක-කේන්ද්‍රීය අධිකාරවාදය අවසන් කර, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යළි පිහිටුවීමේ නව අවධියක්ය යන්න එහි අර්ථයයි. පසුගිය මාර්තු මාසයේ ආරම්භ වූ, ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යළි ගොඩනැගීමේ අරගලයේ ඊළඟ අවධිය ආරම්භ කිරීමට අත්‍යවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසිය වූ ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ බලයෙන් ඉවත්කිරීම දැන් සිදුවී තිබේ.
මෙම ‘පශ්චාත්-රාජපක්‍ෂ’ පරිවර්තනය, එනම් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යළි පිහිටුවීම, ඉදිරියට ගෙනයාම පුරවැසි අරගලයේ තුන්වැනි අවධියේ ප්‍රධාන කර්තව්‍යයද වී තිබේ. මැයි 09දා ආරම්භ වූ අරගලයේ දෙවැනි අවධිය, ජුලි 9දා එහි වර්තමාන තුන්වැනි අවධියට පැමිණීම ආරම්භ විය. මෙම තුන්වැනි අවධියේදී අරගල ව්‍යාපාරය මුහුණ දෙන ප්‍රධාන අභියෝගය වන්නේ දැනට මතුවී තිබෙන දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට අරගල ව්‍යාපාරය තුළ මතුවී සිටින ඉදිරි පෙළේ කණ්ඩායම් විසින් කෙසේ අත ගසනු ඇත්ද යන්නයි.


එයට ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ, දේශපාලන බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය රාජ්‍ය මර්දනය මාධ්‍යයෙන් විසඳීමේ සූදානම ආණ්ඩුව පැත්තෙන් මතුවී තිබීමයි. රාජපක්‍ෂ ව්‍යාපෘතියම, අලුත් නමක් යටතේ ඉදිරියට ගෙනයාමට කැපවී සිටින වැඩ බලන ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ දැනටමත් ඉඟි කර තිබෙන්නේ හමුදා බලය යොදවා පුරවැසි අරගලය මර්දනය කිරීමට ඇති ඔහුගේ සූදානමයි. දැනට සිටින දේශපාලනඥයන් අතරින් රාජ්‍ය මර්දනය සඳහා වඩාත් අත්දැකීම් තිබෙන්නේ ඔහුටය. ඒ ඇරත් රාජපක්‍ෂලා මෙතෙක් නායකත්වය දුන් ලංකාවේ ධනපති පන්තියේ අලුත් දේශපාලන නායකයා වී තිබෙන්නේද වික්‍රමසිංහය.


අභියෝගය


මෙම අනතුර ඉදිරියේ පුරවැසි අරගල ව්‍යාපාරය මුහුණ දෙන ප්‍රධාන අභියෝගයක් වන්නේ, රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වයට ආරාධනා නොකරමින් සහ රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වයට මුහුණ දෙමින්, පුරවැසි අරගලය සාමකාමී ලෙස ඉදිරියට ගෙනයාමයි. මෙය අභියෝගයක් වීමට ප්‍රධාන සාධකයක් වන්නේ ලංකාවේ ජනතාව අතර දැනට පැන නැගී තිබෙන ආණ්ඩු විරෝධී සමාජ කෝපයයි. පසුගිය කාලයේදී අරගලය පැතිරීමටද, එය දැනට ලබා ඇති දේශපාලන සාර්ථකත්වයටද පසුබිම් වූයේ මෙම මහජන කෝපයයි. එය සාධනීය දේශපාලන සාධකයක් ලෙස ඉදිරියට ගෙනයාමට නම්, ඉදිරි කාලය තුළ සමාජය තුළ මතුවිය හැකි ‘ජැකොබින්වාදී’ යන පදයෙන් හැඳින්විය හැකි කලහකාරී සහ පුද්ගල-ප්‍රචණ්ඩකාරී ප්‍රවණතා පාලනය කිරීමේ හැකියාව, අරගලයේ නායකත්වය විසින් ලබාගත යුතුව තිබේ. දැනට ලංකාවේ මතුවී තිබෙන මහජන නැගීසිටීම තුළ මෙවැනි ජැකොබින්වාදී ප්‍රවණතා මතුවීම වැළැක්විය නොහැකිය. මැයි 9දා රාත්‍රියේ එය සිදුවිය. ජුලි 9දා ජනාධිපති මන්දිරය සහ අරලියගහ මන්දිරය අත්පත් කරගත් පසුද එවැනි ක්‍රියා සිදුවී තිබේ. ඒවා පාලනය කිරීමට අරගල ව්‍යාපාරයේ නායකයන් දැනටමත් පියවර ගෙන ඇති අතර, එය හොඳ ලක්‍ෂණයකි. එහෙත් දැන් සිදුවී ඇති සොරකම් සහ විනාශකාරී ක්‍රියා පුරවැසි අරගලය පිළිබඳ මහජන කලකිරීම් ඇතිකිරීමේ විශාල ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයක ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍යද වී තිබේ. මේ අතර, පුරවැසි ව්‍යාපාරයට විශාල දේශපාලන හානියක් විය හැක්කේ, සමාජයෙන් ඉබේ පැනනගින ජැකොබින්වාදී ප්‍රචණ්ඩ කණ්ඩායම් රාජ්‍ය මර්දනයේ මූලෝපායෙහිද කොටසක් වන විටය. මහජන කෝපය සාමකාමී සහ නිර්-ප්‍රචණ්ඩ දේශපාලන ශක්තියක් බවට පරිවර්තනය කිරීමේදී ඉන්දියාවේ මහත්මා ගාන්ධි, බි්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයට එරෙහි නිදහස් සටනේදී යොදාගත් දක්‍ෂ උපාය උපක්‍රමවලින් පාඩම් ඉගෙන ගැනීමේ වැදගත්කම අඩුවෙන් තක්සේරු නොකළ යුතුය.


අරගලය සහ විපක්‍ෂය


පුරවැසි අරගලය සහ පාර්ලිමේන්තු විපක්‍ෂය අතර පවත්නා සම්බන්ධතාවේ ස්වභාවය ගැනද විමසුමක් කිරීම මෙම සාකච්ඡාවට ප්‍රයෝජනවත්ය. පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින සියලු විපක්‍ෂ කණ්ඩායම් දැනට දක්වන්නේ පුරවැසි අරගලයට සහයෝගි ස්ථාවරයකි. අරගලය දේශපාලන වශයෙන් ආරක්‍ෂා කරන අතරම, එය රාජ්‍ය මර්දනයෙන් ආරක්‍ෂා කිරීමටද ඔවුහු ක්‍රියා කරති. ඒ අතර, අරගලය තුළින් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්‍ෂය ඉදිරියට දමා තිබෙන රැඩිකල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වැඩපිළිවෙළ සහ මූලෝපායික ක්‍රියාමාර්ගයට පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්‍ෂ කණ්ඩායම්වල ප්‍රතිචාරය බෙහෙවින් ප්‍රශ්නසහගත එකක් වීමට හොඳටම ඉඩ තිබේ. මෙය ඉදිරි කාලයේ උත්සන්න වුවහොත්, එය අරගල ව්‍යාපාරය හුදෙකලා වීමටද තුඩුදීමට ඉඩ තිබේ.


ඉහත කී ප්‍රතිරෝධය මතුවිය හැක්කේ, පහත සඳහන් පරිදිය. අරගලයට සම්බන්ධ විවිධ කණ්ඩායම් අතරින් වඩාත්ම රැඩිකල් විග්‍රහයක්, ඉදිරි දැක්මක්ද වැඩපිළිවෙළක්ද ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්‍ෂයයි. අරගලයේ ඉතාම ක්‍රියාකාරී තරුණ බලවේගය වන අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය අනුයුක්ත වී සිටින්නේද පෙසපටය. එම පක්‍ෂයේ නායකයා වන කුමාර් ගුණරත්නම් ජූලි 09දාට පසුව කර ඇති සාකච්ඡාවක, පුරවැසි අරගලය පිළිබඳ එම පක්‍ෂයේ විග්‍රහය සහ දැක්ම ඉදිරිපත් කර ඇත. එය වනාහි පුරවැසි අරගලය පිළිබඳව තම පක්‍ෂයේ නයායික විග්‍රහය ඉතා පැහැදිලිව ප්‍රසිද්ධියේ ඉදිරිපත් කර ඇති පළමු අවස්ථාව බව පෙනේ.


සාරාංශ වශයෙන් කියන්නේ නම්, ඔහුගේ විග්‍රහයෙහි අපගේ සාකච්ඡාවට අදාළ එක් මූලික තර්කයක් මෙසේය. පුරවැසි අරගලය විසින් නියෝජනය කෙරෙන්නේ මහජන පරමාධිපත්‍යය තමන් වෙත යළි ලබාගැනීමට මෙරට ජනතාව සතු දේශපාලන අභිලාෂයයි. අරගල භූමියෙන් නිරූපණය වන්නේ එම අභිලාෂයේ සංයුක්ත ප්‍රකාශනයයි. එය ලංකාවේ නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ බල කේන්ද්‍ර වන පාර්ලිමේන්තුවට සහ ජනාධිපති ධුරයට විකල්ප සහ සමාන්තරව පවතින, මහජන පරමාධිපත්‍යය ඍජුව ප්‍රකාශ වන බල මධ්‍යස්ථානයයි.

පාර්ලිමේන්තුව සහ ජනාධිපතිවරයා අයත් වන දේශපාලන බල මධ්‍යස්ථානවලට විකල්ප මෙම මහජන බල මධ්‍යස්ථානය පිළිගැනීම සහ ආණ්ඩුක්‍රම ප්‍රතිසංස්කරණ සහ වෙනත් යාන්ත්‍රණ මගින් දේශපාලන ව්‍යුහයට සම්බන්ධ කර ගැනීම, පාර්ලිමේන්තුවේත්, දේශපාලන පක්‍ෂවලත් වගකීමයි. දැනට රටේ තිබෙන අර්බුදය විසඳීමට පිහිටුවා ගන්නා අන්තර්වාර පාලන ක්‍රමයක වගකීම වන්නේ, ඒ කාර්යය ඉටු කිරීමට පියවර ගැනීමත්, අරගලයේ නියෝජිතයන් රටේ තීරණ ගැනීමේ සහ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ සමාන බල ඇති පාර්ශ්වයක් ලෙස සම්බන්ධ කර ගැනීමයි. ඒ සමගම නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක, රටේ මෙලෙස ඇතිවී තිබෙන නව බල තුලනය නෛතික ලෙස පිළිගැනෙන ප්‍රතිසංස්කරණ තිබිය යුතුය. එසේ නොවන්නේ නම් අරගලය දිගටම සිදුවනු ඇත.


කථානායකවරයා කැඳවූ දේශපාලන පක්‍ෂ නායකයන්ගේ සාකච්ඡාවේදීද, පෙසපයේ නියෝජිකතයෝ මෙම ස්ථාවරය ඉදිරිපත් කළහ. එහිදී ඔවුන් ඉදිරිපත් කළ නව අදහසක් වූයේ, පාර්ලිමේන්තුව පිළිබඳව තමන්ගේ කිසිදු විශ්වාසයක් නැති බවත්, පාර්ලිමේන්තුව තුළත්, දේශපාලන පක්‍ෂ අතරත් සිදුවන ‘ඩීල් දේශපාලනය’ට අරගලය සම්බන්ධ නොවන බවත්, පාර්ලිමේන්තුවේ සිදුවන ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ වීමට තමන්ගේ කිසිදු සූදානමක් නැති බවත්ය. මෙය පෙසපය, ජවිපෙ/ජාතික ජන බලවේගයේ ස්ථාවරයන් වෙන් කරන ප්‍රධාන සාධකයක්ද වෙයි.


පුරවැසි අරගලය තුළින් පෙසපය ඉදිරිපත් කර ඇති මෙම රැඩිකල් දැක්මට පාර්ලිමේන්තුවේ දේශපාලන පක්‍ෂ පොදුවේත්, විපක්‍ෂය විශේෂයෙනුත් දක්වනු ඇත්තේ කවර ප්‍රතිචාරයක්ද? එයට සාධනීය ලෙස ප්‍රතිචාර දැක්වීමට එම සියලු පක්‍ෂවලටද දුෂ්කර වනු ඇත. එය ජවිපෙටද අභියෝගයකි. ජවිපෙද ක්‍රියාකරන්නේ පාර්ලිමේන්තුව මාධ්‍ය කොටගෙනය. ජවිපෙ හැර ඇනෙකුත් සියලු පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින පක්‍ෂවලට එම අභියෝගය වඩාත් බරපතළ වේ. එයට ප්‍රධාන හේතුව ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ කඩා වැටීමට සහ නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පරිහාණියට එම පක්‍ෂ සිදුකර ඇති ඍජු දායකත්වයයි. ඒ පිළිබඳ ඔවුන්ට ඇත්තේ මඳ අවබෝධයකි. මතුපිට ආණ්ඩුක්‍රම ප්‍රතිසංස්කරණවලින් ඈතට යන පිළියම් ගැන ඔවුන් සිතන්නේද නැත. පුරවැසි අරගලය තුළින් මතුවී තිබෙන ‘ගැඹුරු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී’ ඉල්ලීම්වලට සාධනීය ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වන්නට නම්, මෙම දේශපාලන පක්‍ෂවලටද අරගලයට සහයෝගය දීමෙන් පමණක් සිදු කළ නොහැකිය. අරගලයෙන් මතුවෙන ගැඹුරු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත්‍රය තේරුම් ගැනීමත්, එය වැළඳ ගැනීමත් ඒවා විසින් කළ යුතුව තිබේ. එසේ වන්නට, මෙම දේශපාලන පක්‍ෂත් වෙනස් විය යුතුව තිබේ. ප්‍රතිසංස්කරණය කළ යුතුව තිබේ. එහෙත් එම හැකියාව තිබෙන ප්‍රධාන ප්‍රවාහයේ විපක්‍ෂ දේශපාලන පක්‍ෂ නැත.
පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රධාන විරුද්ධ පක්‍ෂවල මෙම නොහැකියාව පිළිබඳ පසුබිම තුළ, එම දේශපාලන පක්‍ෂ සහ වඩා රැඩිකල්වාදී අරගල කණ්ඩායම් අතර සහයෝගයක් ගොඩනැගීමට අවශ්‍ය සංවාදයක් සිදුවීමටද ඇත්තේ මඳ ඉඩකඩකි. වඩාත්ම ඉඩ තිබෙන්නේ එම දෙපාර්ශ්වය අතර සංවාදයක් සිදු නොවීමට සහ ප්‍රතිවිරෝධතාද, එදිරිවාදී සම්බන්ධතාද නිර්මාණය වීමටයි. මෙය විරුද්ධ පක්‍ෂ අරගල ව්‍යාපාරයෙන්ද, අරගලය දේශපාලන පක්‍ෂවලින්ද හුදෙකලා වීමට හේතු වන්නට බොහෝ ඉඩ තිබේ. එය රාජපක්‍ෂ- වික්‍රමසිංහ සන්ධානය පරාජය කිරීමේ අරගලයේ ඉදිරි ගමනට ප්‍රධාන බාධකයක් වීම වැළැක්විය නොහැකිය.


ඉදිරි කාලය


ජුලි 13දා සිට ගොඩනැගෙමින් තිබෙන්නේ අලුත් දේශපාලන කතත්වයකි. එය අරගලයට ඉදිරි කාලයේදී ඇතිවිය හැකි අනතුරු ගැනද අනතුරු ඇඟවීම් ඉදිරිපත් කරයි. ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ලංකාවෙන් පිටවීමෙන් පසු, රාජපක්‍ෂ කඳවුරේ බිඳවැටීමක් වෙනුවට, රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන්, එහි අලුත් කඳවුරු බැඳ ගැනීමක් සිදුවෙමින් පවත්නා බව පෙනේ. වික්‍රමසිංහ සිදුකරන්නේ, ඔහුගේ නමින් රාජපක්‍ෂ රෙජිමය ඉදිරියට ගෙනයාමයි. කැඩී ගොස් දුර්වලව තිබුණු පොහොට්ටු පක්‍ෂයේද යළි ඒකාබද්ධවීමක් සිදුවීමට හොඳටම ඉඩ තිබේ. මෙම ක්‍රියාවලිය නැවැත්වීමට හොඳම අවකාශය තිබෙන්නේ ජුලි 20දා, පාර්ලිමේන්තුවේ පැවැත්වෙන නව ජනාධිපතිවරයකු තෝරාගැනීමේ තරගයේදීය. එයින් රනිල් වික්‍රමසිංහ දිනනවා යනු රාජපක්‍ෂ පාලනය යළි ස්ථාපිත කිරීමකි. මෙය වනාහි පුරවැසි අරගලය මෙතෙක් ලබා ඇති සියලු ජයග්‍රහණ ආපසු හරවන සහ පුරවැසි ව්‍යාපාරය පරාජය කිරීමේ රාජ්‍ය මර්දනයකට දොර විවෘත කරවන අවස්ථාවක්ද වනු ඇත.


මෙම අනතුර වැළැක්වීමට අවශ්‍ය මූලෝපායික පියවරක් තැබීම, දැනට අරගල ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ රැඩිකල් බලවේග වන ජවිපෙ, පෙසප සහ අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය සතු හදිසි වගකීමකි. ඔවුන්ගේ වර්තමාන උපාය සහ ක්‍රියාකාරිත්වය දෙස බලන විට පෙනේනේ ‘සතුරන්’ කඳවුරු බැඳ එකතු වෙද්දී මේ ‘මිතුරන්’ එකිනෙකා සමග පසමිතුරු සම්බන්ධතා ඇතිකරගන්නා බවයි. ඒ අතරම ඔවුන් අමතක කරන බව පෙනෙන්නේ, ජනාධිපති නිලනිවස, ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය, අගමැති ලේකම් කාර්යාලය අල්ලාගැනීම සහ ගෝඨාභය ජනාධිපතිට රටින් පලායාමට කටයුතු සැලැස්වීම, වැදගත් ජයග්‍රහණ වුවත්, රාජපක්‍ෂ පාලනය පරාජය කිරීමේත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ජයග්‍රහණය සමස්තයක් ලෙස පවතින්නේ ආරම්භක අවධියේය යන්නය. පසුගිය කාලයේ රජය පැත්තෙන් පසුබැසීම් දක්නට ලැබුණද ඒවා උපායමාර්ගික පසුබැසීම්වලට වැඩි ඒවා නොවේ. ඇත්තටම අද ලංකාවේ ආණ්ඩුව සහ පුරවැසි ව්‍යාපාරය අතර ගැටුම දේශපාලන බලය සඳහා වූ අරගලයක ආරම්භය පමණි. එහි ඉදිරි අවධි කිහිපයක්ද තිබිය හැකිය. එය කෙටි දේශපාලන ගමනක් නොවේ.


පුරවැසි අරගලය, පාර්ලිමේන්තුවේ සිදුවන ක්‍රියාවලිය ගැන උනන්දු නොවිය යුතුය යන්න නිවැරදි උපායික ස්ථාවරයක් නොවේ. පාර්ලිමේන්තුව යනු, පරිහාණියට පත්වූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතනයක් වුවද, පාලක පන්තිය සංවිධානය වී සිටින ප්‍රධාන ආයතනය වයන්නේ එයයි. එමෙන්ම පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය ලබා ඇති විරුද්ධ පක්‍ෂ, පුරවැසි අරගලයේ වර්තමාන මොහොතේ සිටින මිත්‍ර බලවේගයක් බවට සැලකිය යුතු වේ. ඒවායින් වෙන්ව සහ ඒවාට සතුරුව සිදුකරන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සඳහා වූ අරගලයක් මුහුණ දෙනු ඇත්තේ දේශපාලන වශයෙන් හුදෙකලා වීමේ අන්තරායටය.


අවසාන වශයෙන් කිව හැක්කේ, ඉදිරි දින සහ සති කිහිපය ලංකාවේ පුරවැසි අරගලයට තීරණාත්මක කාලයක් විය හැකි බවය. පුරවැසි අරගලය සහ රජය අතර ප්‍රතිවිරෝධතාව ඉතා තියුණු වීමේ ලකුණු දැනටමත් නිරීක්‍ෂණය කළ හැකිය. රනිල් වික්‍රමසිංහ නව ජනාධිපති ලෙස පාර්ලිමේන්තුවෙන් තේරී පත්වුවහොත්, බලාපොරොත්තු විය හැක්කේ මර්දනකාරී ප්‍රතිචාරයකි. කවුරු ජනාධිපති වුවත්, දේශපාලන වශයෙන් ප්‍රතිසංස්කරණය වීමට නොහැකි පාලක පන්ති කොටස් සහ පුරවැසි ව්‍යාපාරය අතර ගැටුම තියුණු වීමද ඉදිරි කාලයේදී සිදුවිය යුත්තක් බව පෙනේ. දේශපාලන බලය සඳහා පුරවැසියන් සහ පාලක පන්තීන් අතර ඇතිවන ගැටුම් සාමකාමීව අවසන් වූ බවට ඇති නිදසුන් ඉතිහාසයේ ඇත්තේ ඉතා ස්වල්පයක් බවද අප අමතක නොකළ යුතුය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සඳහා වූ අරගලය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව සහ නිර්ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව ඉදිරියට ගෙනයාමේ වගකීම, අරගල ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ සෑම පාර්ශ්වයකම වගකීම වන්නේ ඒ නිසාය.■

- Advertisement -

පුවත්

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -

අලුත් ලිපි