■ අනුරංග ජයසිංහ

අර්ජුන රණතුංග අවසාන පන්දුවට තර්ඩ්මෑන් හරහා වෙත පුංචි තල්ලුවකින් පන්දුව යොමු කළා.
දෙපැත්තේම ලකුණු සමයි. දෙපැත්තම 241යි. මුරලිලා, ගුරාලා හතරේ සීමාව අයිනේ හරි බරි ගැසී හිටියේ පිටිය මැදට දුවන්නයි. අර්ජුන එදා ඉඳන් කඩුලු දුවන්න කම්මැලිලු. ඉතින්, අන්තිම ලකුණටත් දුවන්නේ මොකටද? හෙමීට හතරේ සීමාවට පන්දුව යවනවා මිස.
පන්දුව සීමාවට යන්නත් කලින් පිටිය මැද්දට තරුණ කොල්ලන් හා ගුරුසිංහ දිව ආවා. එතකොටත් පිටිය මැද්දේ නායකයා සහ උප නායකයා දෙපැත්තේ විකට් ගලවා ඉණේ ගසා හමාරයි.
මෙය ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ සුන්දරම සුරංගනා කතාවක අවසානය. 1975 සිට 1992 දක්වා ලෝක කුසලානවලදී ශ්‍රී ලංකාව තරග 26කට සහභාගි වී සිටියා. දිනා තිබුණේ 4ක් පමණයි. එහෙව් කණ්ඩායම් ලෝක කුසලාන ජයක් දක්වා ගමන් කිරීම විස්මිත කතාන්දරයක්.
ඒ කතාන්දරයේ කතා නායකයා අර්ජුන බව අද ඔහු ගැන කුමන අදහසක් තියෙන කෙනෙක් වුණත් පිළිගන්න ඕනෑ. ඒත් එක්කම කතාවේ වැඩිම වැඩ කොටසක් කළ අරවින්ද, ප්‍රේක්ෂක ආදරය දිනූ මුරලි, හිතුවක්කාරයා සනත් මෙන්ම උපදේශකයා ඩේව් වට්මෝර්ද මේ කතාවෙහි තම තමන්ට හිමි ගෞරවය ලබන්න ඕනෑ.
අවුරුදු විසිපහකට කලින් ඒ රාත්‍රියේ වෙනස්වුණේ ලංකාවේ ක්‍රිකට් විතරක් නෙවෙයි. මුළු ලෝකයේම ක්‍රිකට් එදා රාත්‍රියෙන් පසුව වෙනස්වුණා. මේ පුංචි දූපතේ අපි ක්‍රිකට් උඩුයටිකුරු කළා. ක්‍රික් ඉන්ෆෝ ආයතනය අනූවෙන් පසු ක්‍රිකට් ඉතිහාසය වෙනස් කළ සිදුවීම් විසිපහක ලැයිස්තුවක් හැදුවා. එහි දෙවැනි සිදුවීම තමයි අපේ ලෝක කුසලාන ජය.

ඒ අත්දැකීම
ලෝක කුසලාන ජයග්‍රහණයට අවුරුදු විසිපහක් පිරීම නිමිත්තෙන් චැනල් අයි නාළිකාවෙන් නැවත ලෝක කුසලාන අවසන් තරගය විකාශය කෙරුණා. මෙය මුළු රටම නැවත ඒ තරගය නැරඹූ අවස්ථාවක් බවට පත් වුණා. අප හැරී බලන්නේ නැවත ලෝක කුසලාන අවසන් තරගය නැරඹීමේ අත්දැකීම ගැන. සමහර පුංචි දේවල් ගැන පවා වෙනස්ම හැඟීමක් මේ ඓතිහාසික තරගය නරඹද්දී දැනුණා.
අප මෑත කාලයේ නරඹා ඇති ලෝක කුසලාන අවසන් තරග කිසිවකට එය සමාන නෑ. මල් වෙඩි සංදර්ශන නෑ. විවිධාකාර වර්ණවත් සැරසිලි නෑ. අවසන් තරගයක දකින්න තිබෙන බාහිර හැඩ ගැන්වීම් කිසිවක් නෑ. කොටින්ම කීවොත් තරගය අවසානයේ සම්මාන පිරිනමද්දී, පිටිය මැද තිබුණු පුංචි වේදිකාවට නගින්නට හරි පඩිපෙළක් තිබුණේත් නෑ. අරවින්දලා නැග්ගේ වේදිකාව මත සිටින කෙනෙකුගේ අතින් අල්ලා, අතට වාරු වෙලයි.
පර්සි සමරවීර පිටිය වටේ කොඩිය රැගෙන දිවූ හැටි, ප්‍රේක්ෂකයන් පිටිය මැදට දිව ආ හැටි වගේම තරගය අතරතුර පිටියේ හඬ පවා සාමාන්‍ය ක්‍රිකට් තරගයක් වාගෙයි. සමහර විට අපේ රටේ බිග් මැච් තරගයක් වාගෙයි. සංදර්ශන නැහැ. අයිපීඑල්වල වාගේ පුංචි වේදිකාවක් මත සාය කොට ඇඳගත් ගැහැනු ළමයින් නටන්නේ නෑ. ක්‍රීඩාංගණ, ක්‍රීඩාගාර පවා සරලයි.
ක්‍රීඩකයන්ගේ විලාසිතාවලත් වෙනස පැහැදිලිව බලාගන්න පුළුවන්. පිති පවා අද තිබෙන වර්ණවත් පිති වාගේ නෙවෙයි. බොහෝ පිති පාට මැකී ගිය, වෛවර්ණ නැති පිති. අද තිබෙන ඇඟේ හැඩයට සිහින් වූ උඩින් දැමූ කමිසය වෙනුවට කලිසමට යට කළ බැගි කලිසම එදා ජනප්‍රිය වුණා.
එදා තරග විකාශය කළ තාක්ෂණයත් වෙනස්. විකට් එකේ වැදී බේල්ස් උඩ යන විට පාට පාට ලයිට් පත්තු වුණේ නෑ. තරගය මැද්දේ විස්තර විචාරකයන් ‘ස්ලෝ මෝෂන්’ තාක්ෂණය ගැන හරි ඉහළින් කතා කළේ එය අපූරු තාක්ෂණයක් බව හඳුන්වමින්. අද නම් ස්ලෝ මෝෂන් කියන්නේ ඉතා ප්‍රාථමික තාක්ෂණයක්. දැන් බෝලයේ, පිත්තේ සහ පිතිකරුවාගේ පෑඩ් එකේ උණුසුම මත බෝලය සියුම්ව ස්පර්ශ වූ තැන කියන්න තරම් තාක්ෂණය දියුණුයි.
තාක්ෂණය පැත්තෙන් තවත් කාරණයක් තමයි විකාශන ප්‍රමිතිය. එදා ලෝක කුසලාන අවසන් තරගය බොහෝ දෙනෙක් නරඹනවා වෙනුවට රේඩියෝවෙන් අසන්නට ඇති. ඒ රේඩියෝ විකාශනයේ පිටපත් තිබෙනවාදැයි අප දන්නේ නැහැ. එවැනි විකාශන පිටපත් තිබේ නම්, ඒවා අන්තර්ජාලයට එකතු කිරීම ඉතිහාසකාමයක් තිබෙන අයට රසවත් වේවි.
මේ රූපවාහිනියේ විකාශයේ ප්‍රමිතියත් අතීතකාමය ගෙනෙනවා. වරින් වර විකාශය බිඳෙමින් සෝ හඬ සහ තිත් පේළි වැටෙනවා. තවත් සමහර විටෙක වර්ණ රූප කළු සුදු වෙනවා. තවත් විටෙක වර්ණ තිබුණත්, හඬ නතර වෙනවා. තවත් ඇතැම් විටෙක නිවේදකයන්ගේ හඬ ඇසෙන්නේ නැහැ.

ආධුනිකයෝ
ඒ තරගයේ සිටි ඇතැම් ආධුනිකයන්, අද ලෝකයේ අංක එකේ ක්‍රිකට් පුරාවෘත්ත. අද හැරී බැලුවාම ඒ සමහර කියමන් ගැන සිහින් සිනහවක් නැගෙනවා.
ඒ අවසන් තරගයේදී ආධුනිකයන්ට හැඳින්වීම් ඕනෑ වුණා. ‘රිකී පොන්ටින් තරුණ නැගී එන ක්‍රීඩකයෙක්. ඔහුට පුල් ෂොට්, කට් ෂොට් හොඳට ගහන්න පුළුවන්.’ පොන්ටින් ගැන එහෙම විස්තර කළේ ඉයන් චැපල්. ‘ෂේන් වෝන් ගැන අහලා ඇති. බෝලය දඟ කවන්න පුළුවන් කොල්ලෙක්.’ ඔන්න ඔය විදියටයි එදා තරුණ ක්‍රීඩකයන්ට හැඳින්වීම් දුන්නේ. ග්ලෙන් මැක්ග්‍රා ගැන එහෙම හැඳින්වීමක්වත් තිබුණේ නැහැ.
එක් පැත්තකින් ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමත් ආධුනිකයි. විස්තර විචාරකයන් ශ්‍රී ලංකාවේ ආධුනික බව ගැන කතා කළා. අවුරුදු 21ක අපේ ක්‍රිකට් ඉතිහාසය ඉතා කෙටි බවත්, එතෙක් මෙතෙක් ආ දුර අගයන්න ඕනෑ බවත් රවී ශාස්ත්‍රි සහ ඉයන් චැපල් කතා වුණා. හැත්තෑපහේ මුල් ලෝක කුසලානයේදී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් ඉදිරියේ ලකුණු 89ට සියල්ලන් දැවි ගීය ලංකාව, මේ ආ දුර විශාල බව කීවා.
කුසලානය දින්නොත් එය කේක් එක මත අයිසින් එකක් වනු ඇතැයි රවී ශාස්ත්‍රි කීවේ පොන්ටින් සහ ටේලර් ශක්තිමත් සම්බන්ධතාවක් ගොඩනගමින් සිටි ඇසිල්ලේ. ‘මගේ හදවත කියන්නේ ලංකාව දිනන්න ඕනෑ කියලයි. ඒත් තර්ක බුද්ධිය කියනවා ඕස්ටේ්‍රලියාව දිනන බව.’ ඉයන් චැපල් ප්‍රතිචාර ලෙස කීවා.
අප මුලින් පන්දුවට පහරදීමට තීන්දු කිරීමේ තීන්දුව ගැන ඔවුන් කී දේවල් ගැනත් අද හැරී බැලුවාම සිහින් සිනහවක් නැගෙනවා.
‘අවසන් තරගයේ පීඩනය නිසා මම නම් මුලින් පන්දුවට පහර දෙනවා.’ පිටිය දෙසත් බලා තරගයේ කාසියේ වාසිය බලන්න කලින් ඉම්රාන් ඛාන් එසේ කියා තිබුණා. ලාහෝර්හි මේ පිටිය ගැනත් හොඳින් දන්නා ඉම්රාන් මුලින් පහරදිය යුතු බව කීවත්, කාසියේ වාසිය දිනූ අර්ජුන පසුව පහර දෙන්න හිතුවා.
ඊට පෙර හැම ලෝක කුසලානයක්ම දින්නේ මුලින් පහරදුන් කණ්ඩායම බව විචාරකයන් තරගයේදී අර්ජුනගේ පුදුම තීන්දුව ගැන කියද්දී සිහිපත් කළා. ඕස්ටේ්‍රලියාව 137ට 1ක් දක්වා ඉනිමක් ගොඩනඟද්දී අර්ජුනගේ තීන්දුව ගැන ක්‍රිකට් විචාරකයෝ හිනාවෙන්න ඇති. මුලින් බැට් නොකර ලංකාව කරගත්ත මෝඩකමක් කියා.

ක්‍රීඩාවේ තාක්ෂණය
ක්‍රීඩාවේ තාක්ෂණයත් අවුරුදු විසිපහකට පස්සේ වෙනස් වූ හැටි මේ තරගය නරඹද්දී අපූරුවට පෙනෙනවා. ඒ අතරේ මේ තරගය ක්‍රිකට් තාක්ෂණය අතින් රැඩිකල් පිරිසක් හා සාම්ප්‍රදායික පිරිසක් අතර තරගයක් බවත් පෙනෙන්න තිබුණා.
මඳ වේග හෝ වේග පන්දු යවන ආරම්භක පන්දු යවන්නන් දෙන්නෙක් පන්දු ඕවර හය බැගින් පන්දුවාර දොළහක් පමණ යැවීම දැන් අඩුවෙන් පාවිච්චි කරන උපක්‍රමයක්. විශේෂයෙන් ආසියානු කලාපයේ දැන් සමහර කණ්ඩායම් පන්දු යැවීම අරඹන්නේම දඟ පන්දුවාරයකින්. පන්දුවාර හතරක් හෝ හයක් ඇතුළත පන්දු යවන්නන් මාරු කිරීම සාමාන්‍ය දෙයක්.
එදා දඟ පන්දු යවන්නන් ගෙන්වීමත් එකපාර සිද්ධ වුණේ නෑ. මුරලි ආවේ දාහතරවැනි පන්දුවාරයේදී. ධර්මසේන ආවේ පහළොස්වැනි පන්දුවාරයේදී. අරවින්ද සහ සනත් පන්දුවාර විස්සට ආසන්නයේදී වැඩ ඇරඹුවා.
දඟපන්දු යැවීමේ තාක්ෂණය එදා වෙනස්. වේගය අඩුයි. උපරිම දඟ කවන්න ඕනෑ. දඟ පන්දු යවන්නා දිව එන තාක්ෂණය, ඔවුන්ගේ පාද භාවිතය පවා එදා වෙනස්. පන්දු යවන අන්තයේ විකට්ටුව දෙසට හරහට දිව එන මුරලි හා වෝන් පන්දු යැව්වේ එදා උපක්‍රම පාවිච්චි කරමින්. මඳක් හෝ වේගයෙන් දිවැවිත් වේගයෙන් දකුණත් ඕෆ් බ්‍රේක් පන්දුව යොමු කළේ කුමාර් ධර්මසේන.
ඒත්, ලංකාව ඒ පැරණි උපක්‍රම අතර ඒ කාලයේ හැටියට වෙනස් උපක්‍රමයකුත් පාවිච්චි කළා. මුල් පන්දුවාර දහතුනක් ප්‍රමෝද්‍ය සහ වාස් යැව්වා. එතැනින් පස්සේ පන්දුවා 50 අවසන් වනතුරු පන්දුවාර 37ක්ම දඟ පන්දු යවන්නන්ට බාර දුන්නා. වේග පන්දු යවන්නන් රජ කළ ඒ යුගයේදී එය වෙනස් උපක්‍රමයක් වූවාට සැක නැහැ.
වේගයෙන් පන්දු යවන පෝල් රයිෆල් හා ඩේමියන් ෆ්ලෙමින්ගෙන් තරගය පටන් ගෙන, මඳ වේග පන්දු යවන ඩේමියන් ෆ්ලෙමින්ග් සහ ග්ලෙන් මැක්ග්‍රා සමඟ පන්දුවාරවලින් බහුතරය වේග පන්දු යැවූ ඕස්ටේ්‍රලියාව එදා සාම්ප්‍රදායික උපක්‍රම තහවුරු කළා.
පිතිකරණ ආකෘතියේදීත් පරණ තාක්ෂණය පාවිච්චි කළේ ඕස්ටේ්‍රලියාව. මුල් පන්දුවාර දොළහ අවසන් වනතුරු හයේ හතරේ පහරවල් ඇත්තේම නැති තරම්. මාක් ටේලර් හයේ පහරක් ගහන්නේ දොළොස්වැනි පන්දුවාරයේදී. ඒ දක්වාම සම්පූර්ණ ලකුණු සංඛ්‍යාව හැටක් පමණ. එය හරිම ප්‍රබල ලකුණක් සේ සැලකුවා.
ඒත්, ඒ ලෝක කුසලානයේදී තමයි පළමු පන්දුවාරවලදී බෝලයට තරහෙන් මෙන් පහර දී හයේ හතරේ උපරිම ලකුණු ලැබීමේ ක්‍රමය ජයසූරිය සහ කළුවිතාරණ මුලින්ම ජනප්‍රිය කළේ.
අවසන් තරගයේදීත් ජයසූරිය පිටියට ඇවිත් පළවැනි වාරයේදීම පිත්ත වැනූ හැටි අද ප්‍රේක්ෂකයන්ට සාමාන්‍ය දෙයක් වුණත්, එදා ක්‍රිකට්වල අලුත් දෙයක්. අවසන් තරගයේදී විස්තර විචාරකයන් පවා කීවේ පටන්ගත්ත වෙලාවේ ඉඳන් එන හැම පන්දුවටම පිත්ත වනන එක නුසුදුසු බව. විස්තර විචාරකයන් කී දේ කළුටයි සනටත්ටයි ඇහුණේ නැහැ. ඒ තරුණ හිතුවක්කාර ලාංකිකයන්ට විචාරකයන් කියන දේ ඇසුණත් එය ඔවුන්ට අදාල නැහැ. ශ්‍රී ලංකාව ආවේ සම්ප්‍රදාය කඩන්නට. කොහොම වුණත් මේ අවසන් මහා තරගයේදී නම් කළුගේ සහ සනාගේ ලකුණු ලැබීමේ හදිස්සිය නිසා, සනා තර්ඩ් මෑන් කලාපයට පිත්ත වනා දෙවැනි ලකුණකට දුවන්නට ගොස් දුවද්දී දැවී ගියා. කළු උඩ පන්දුවකින් දැවී ගියා.
එහෙම නොවුණා නම් තරගය මීට කලින් ඉවර වෙන්නත් තිබුණා.

සුරංගනා කතාව
‘හෙයාර් නෝ හෙයාර්
මුරලි බෝල්ස් ෆෙයාර්’
යනුවෙන් තරගය මැද ප්‍රේක්ෂකයෙක් පුවරුවක් ඔසවා සිටි අයුරු කැමරාවට හසු වුණා. එය අනූපහේදී ඩැරල් හෙයා මුරලිට එල්ල කළ පීඩනය ගැන සඳහන් පුවරුවක්.
1996 වෙද්දී ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ක්‍රිකට් ආයතන පද්ධතිය සැකසී තිබුණේ සුදු ජාතිකයන්ගේ රටවලට බහුතර බලය හිමි වූ ආකාරයට. ලෝකයේ හැම තැනම පාහේ ආයතනගත ජාතිවාදය තිබුණු කාලෙක, ක්‍රිකට් ආයතනවලත් ජාතිවාදය තිබුණු බවට සාක්ෂ්‍ය බොහොමයි. අර්ජුන රණතුංග එයට දැඩිව මුහුණ දීමේ වුවමනාව තිබුණු නායකයෙක්.
1995 දී ශ්‍රී ලංකාව ඕස්ටේ්‍රලියාවේ එක්දින සංචාරයකට ගියා. අද ක්‍රික්ඉන්ෆො අඩවියේ ලකුණු සටහන් බැලුවාම ශ්‍රී ලංකාව මොනතරම් අන්ත පරාජයක් ලැබුවාද කියා පේනවා. එහෙත් ඒ ලකුණු සටහන්වල නැති භයානක ඇත්තක් ඒ මාස දෙකේ ඕස්ටේ්‍රලියානු සංචාරයේ තිබුණා. ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමට දැවැන්ත මානසික පීඩා එල්ලවුණා. පළවැනි ටෙස්ට් තරගයේදී පන්දුව පලුදු කිරීමේ චෝදනා එල්ලවුණා. මුරලිට ‘චක් කිරීම’ හෙවත් අත නවා පන්දු යැවීම ගැන චෝදනා එල්ල කළා.
දෙවැනි ටෙස්ට් තරගයේදී තමයි මුරලිදරන්ට ඕස්ටේ්‍රලියානු විනිසුරු ඩැරල් හෙයා නෝ බෝල් හෙවත් නිපන්දු සලකුණු කරන්න පටන් ගත්තේ. ඔහු පන්දුවාර තුනකදී හත් වතාවක් නෝබෝල් අල්ලමින් මුරලි දැවැන්ත අපහසුතාවට පත්කළා. ඒ සංචාරයේදීම ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින තරගවලට ඕස්ටේ්‍රලියාව සහභාගී නොවන බවත් ප්‍රචාරය වෙමින් තිබුණා. මේ නොසැලකීම් මැද, අන්ත පරාජයක් ලබා ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම නැවත ආවා.
ශ්‍රී ලංකාවේ තරගවලට ලෝක කුසලානයේදී ඕස්ටේ්‍රලියාව නොආ නිසා, ඒ තරග ශ්‍රී ලංකාව ජයගත් ලෙස සලකමින් ප්‍රසාද ලකුණු හිමි වුණා.
එහෙත්, ඕස්ටේ්‍රලියාව නොපැමිණීම අසාධාරණයක් බව පෙනුණා. මෙයට ප්‍රතිචාර ලෙස අර්ජුන ඉතා නිර්භීත ප්‍රකාශයක් කර තිබුණා. ඒ ‘අපට ඕස්ටේ්‍රලියාව මුණගස්වන්න.’ කියායි. අවසන් පූර්ව තරගයකදී හෝ අවසන් තරගයේදී ඕස්ටේ්‍රලියාවට මුහුණ දෙන්න ඕනෑ බව අර්ජුන කීවා.
ක්‍රික් ඉන්ෆො සමඟ මෑතක පැවති සාකච්ඡාවකදී හිටපු ක්‍රීඩක හා මාධ්‍යවේදී ඉයන් චැපල් අර්ජුනගේ මේ ප්‍රකාශය ඉහළින්ම අගය කළා. ලෝක ක්‍රිකට්වල ගොඩක් කණ්ඩායම්වලට ඒ විදියේ අභියෝගයක් ඕස්ලිටේ්‍රලියාවට කරන්න තරම් හයියක් තිබුණේ නැහැලු. අර්ජුනට ඒ හයිය තිබුණාලු. ඒත් ඒක බොරු කයිවාරුවක් වුණේ නැහැ. ඇත්තෙන්ම කුසලානය දිනන්න ශ්‍රී ලංකාවට සැලසුමක් තිබුණා. ඒ සැලසුමට සුදුසු කණ්ඩායමක් හිටියා.
මාධ්‍යවේදී මාර්ක් නිකලස් තරගාවලියට කලින් අර්ජුන සහ ලංකාවේ පුහුණුකරු ඩේව් වට්මෝර් මුණගැහුණාලු. ලංකාවටට කුසලානය ගෙන ඒම ගැන තිබුණු විශ්වාසයත් ප්ලෑන් එකත් දැකලා එයා පුදුම වුණාලු.
ඉතින් මේ මේ තරගය හතරේ පහරකින් අවසන් කරන්න රණතුංග තරම් සුදුස්සෙක් ඉන්නවාද? අවසාන බෝලයට හතරේ පහරක් එල්ලකරමින් තමන්ට එතෙක් එල්ලකරපු හැම පීඩනයකටම උත්තර දුන්නා. ක්‍රික් ඉන්ෆො ලියා තිබුණු විදියට ගින්දරෙන් මුවාත් තැබූ ජය, අර්ජුන හාද්දකින් සීල් තැබුවා.
ශ්‍රී ලංකාව එදා ප්‍රගතිශීලී, නවීකාරක ජාතියක් වුණා. ඒ ගතිලක්ෂණ මේ ලෝක කුසලාන ජයග්‍රහණයේත් මනාව පෙනෙන්නට තිබුණා. මනා විනය, පුහුණුව, ඒවා ක්‍රියාවේ යෙදවීම පෙනෙන්නට තිබුණා. ගුරුසිංහ සහ අරවින්ද ඉනිම ගොඩනැගූ හැටි බලද්දී එය අහම්බෙන් ගොඩනැගුණු ඉනිමක් නොවන බව පැහැදිලියි. තරගය අවසනයේදී අරවින්දම කීවේ, තරුණ ක්‍රීඩකයන් වෙනුවෙන් ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ට වැඩ කිරීමේ වගකීම තිබුණු බව. ඊට පෙර ඉනිම්වල අරවින්දගේම තිබුණු වේගවත් පහරවල් අවසන් තරගයේදී නොතිබුණු තරම්. ‘චාන්ස් එකට’ අවස්ථාව නොතියා, කිසිම වැරදීමක් නොවන හැටියට කල් යල් බලා අරවින්ද පිතිකරණයේ යෙදුණු බව පෙනුණා.
ඇත්ත, ශ්‍රී ලංකාවට අවුරුදු විසිපහකට පසුත් අභිමානයෙන් පපුව පුරෝගෙන ඒ ජයග්‍රහණයේ කතාව තලු මරන්න පුළුවන්. ඒකේ වරදක් නැහැ. එහෙත් සැබෑ ප්‍රශ්නය ඒ කතාව කියමින් හිටියාම ඇතිද කියන එක. අද ශ්‍රී ලංකාව ක්‍රිකට්වල යම් ප්‍රභූ තත්වයක් හිමි රටක්. එහෙත් ලෝක කුසලානයක් දිනන්නට තබා තරග පහක තරගාවලියක් ජයගන්නටවත් අපේ කණ්ඩායමට හැකියාවක් තිබෙන බව අද විශ්වාසයක් නැහැ.■