■ කැත්ලීන් ජයවර්ධන

සමස්තයෙන් ඩිංගිත්තක්A FRACTION OF THE WHOLE යැයි කීව ද එය භින්නයක්, කැබැල්ලක්ම නොවේ. තෙල් කාන්දුවන පැල්මක් සහිත බූමිතෙල් බඳුනක් වැන්නකි. බිංදුවෙන් බිංදුව කාන්දුවන තෙල් ඉතිරී පැතිරී යන්නේ මහා පදාසයක වන හෙයිනි.
මේ කතාව ඔස්ටේ‍රලියාවේ ජීවත් වන ජැස්පර් ඩීන් නම් වූ පුත්‍රයාගේ හා මාර්ටින් ඩීන් නම් වූ පියාණන්ගේ කතාවක්, පිය පුතු අන්දරයක් ලෙස හැඳින්වීමට ද බැරි නැත. එහෙත් ඉන් ඔබ්බෙහි වන ඓතිහාසික, සමාජ විද්‍යාත්මක කතාවක් ද මේ පොතේ යටිපෙළ කියයි. මාර්ටින් ඩීන්, ඔහුගේ සෙහොයුරු ටෙරී ඩීන්, පුත්‍රයා වන ජැස්පර් ඩීන් බොහෝ විට සරණාගතයන් බවටත් සු`ඵ කාලයකට ප්‍රබලයන් බවටත් පත් කරනු ලබන්නේ ඒ පසුබිම් කාරණා විසිනි.
මේ වන විට ලෝකය ගමන් ගනිමින් ඇත්තේ (නැතහොත් පැමිණ සිටින්නේ) අමුතුම ඉසව්වකට ය. එය විග්‍රහ කිරීම අතිශයින්ම දුෂ්කර ය. ධනවාදයේ, සමාජවාදයේ හෝ ඉතා අඩුතරමින් ලිබරල් වාදයේ මන්ත්‍රයට වත් අල්ලාගත නොහැකි යක්ෂයකු බවට ලෝකය රූපාන්තරණය වෙමින් සිටී. ෆ්‍රැන්සිස් ෆුකුයාමා ‘ඉතිහාසයේ අවසානය’ යැයි කීවේ මේ තත්ත්වයට විය හැකි ද? මේ විපරීත ස්වභාවය මැද මිනිස් ජීවිත, සිත්සතන් හැඩතල ගැන්වෙමින් ඇත්තේ කවරාකාරයකට ද?
මේ පොතෙන් අපට හමුවන්නේ වර්තමාන ලෝකයේ, වර්තමාන යුගයේ ඒ අසාමාන්‍යතාවට ගොදුරු වූ චරිත කිහිපයකි. සරසවි ප්‍රකාශනයක් වන ‘සමස්තයෙන් ඩිංගිත්තක්’ හාස්‍ය ජනනයේ විශිෂ්ට සාර්ථකත්වයක් ලෙසත් ප්‍රබෝධයෙන් අගතැන්පත් වූවක් වශයෙනුත් ජීවිතයේ රහස කියාපාන අංශූමාත්‍රයක් කියාත් විවිධ තැන්වලදී විවිධ අවස්ථාවලදී (පොත් කවරයේ දක්වා ඇති අන්දමට) නාමකරණය වී ඇතත් අපට නම් එය පෙනීයන්නේ මිනිසාගේ ජීවිතයට ඒ ඓතිහාසික පැවැත්මට එල්ල කෙරුණු අතිනාටකීය, සාහසික ප්‍රශ්න පත්තරයක් ලෙස ය. කෙසේ වුව ද මේ පොත ගැන යමක් ලියන්නට සිතු සැණින් අප හමුවේ පැනනැගුණේ ද පොතේ ආරම්භයේදී (මුල් පිටුවේ දී) කථකයා හමුවේ මතු වූ ඒ උභතෝකෝටිකයම ය.
කොහොමද මගේ කතාව පටන්ගන්නේ?
පොතේ වචනයෙන්ම කිවහොත් ඊට ප්‍රවේශය ලබාගත යුතු වන්නේ ඔ`ඵවේ කරක් ගහන නාස්තික, ඔල්මාද ගොබ්බ හැම කල්පනාවක්ම මැද්දෙන් ‘ආදරය’ ගැන කතාකරන ඉසව්වකිනි යි අපි සිතුවෙමු. ඒ ‘ප්‍රේමය නම් රාගයෙන් තොර සඳඑළිය සේ පවිත්‍රයි, පාරිශුද්ධයි සුරම්‍යයි’ කියා කල්පනා කිරීමේ පිළිගැනීමේ කැමැත්තක්, සූදානමක් අප සැම කෙනෙකු තුළම පාහේ වන හෙයිනි. (මාර්ටින් ඩීන්ගේ මෙන්ම ජැස්පර් ඩීන්ගේ ආදර කතාවන්හි ද මේ සුරම්‍ය පාරිශූද්ධත්වයේ කිසියම් මාත්‍රාවක් දැකිය හැකි ය.)
කෙසේ වුවද ආදරය පිළිබඳ මෙතෙක් අප නෑසූවිරූ අලුත්ම නිර්වචනයක් සඳහන් වන්නේ හැරී වෙස්ට් (හෝ ටෙරී ඩීන්) ලියූ අපරාධ පිළිබඳ අත්පොතෙහි ය. මේ දෙදෙනාම භයානක අපරාධකරුවෝ ය. ලෝක ඉතිහාසයේ කිසිදා අප අසා නැති මේ අරුම පුදුම පොතේ ඉලක්කගත කණ්ඩායම වන්නේ තරුණ අපරාධකරුවන් හෙවත් නීතිවිරෝධී ක්‍රියා පිළිබඳ පුහුණුවක් අපේක්ෂා කරන යෞවනයන් ය. මිනිසුන් සුචරිතයෙහි පිහිටුවීමට එදාමෙදා තුර ලෝකයේ ලියැවී ඇති ලක්ෂ සංඛ්‍යාත උපදේශ පොත්වල ලියැවුණ ආදර්ශ පාඨ වෙනුවට ඉන් සිදු කෙරෙන්නේ අපරාධ, මංකොල්ලකෑම් පහසු කිරීම සඳහා හෝඩුවා සැපයීම ය. විධිමත් ලෙස අපරාධයක් සිදු කළ අපරාධකරුවන්ට නීතියෙන් කට්ටි පැනීම උදෙසා මහඟු උපදෙස් මාලාවක් ලබාදීම ය. නීති විරෝධී චුදිතයන් හා නීතියේ මුරදේවතාවන් අතරේ වන අසමානකම් මොනවාදැයි අලුතින් සිතා බලන්නට ඇරියුම් කරන අපරාධ පිළිබඳ අත්පොතේ ආලය ගැන කියවෙන 17 වන පරිච්ඡේදයේ ශීර්ෂපාඨය මෙවැනි ය.
ආලය: අජාසත්ත ඔත්තුකාරයා
පොත සිංහල බසට නැගු ගාමිණී වියන්ගොඩගේ පරිවර්තනයන්හි අප දකින එක් හෘදය සංවේදී ලක්ෂණයක් වන්නේ සිංහල පාඨකයාට ඉතා පහසුවෙන් ග්‍රහණය වන (‘අජාසත්ත ඔත්තුකාරයා’ වැනි) යෙදුම් උචිත ලෙස යොදාගැනීම ය. Steve Toltz ලියූ මුල් නවකතාවෙහි මේ අජාසත්ත උපමාව යෙදෙන්නට ඉඩ ඇතැයි අපට නොසිතෙන මුත් භාෂා දැනුම ඉක්මවා යන, මුල් පොතට හා පරිවර්තනයට අදාළ සංස්කෘතික ඉවක් ද පරිවර්තකයෙකුට තිබීම අනිවාර්ය අවශ්‍යතාවකි.
අපරාධකරුවකුට ආලය අජාසත්තයකු වැනි යැයි කියන මේ අත්පොත අපරාධකරුවාට ආලය කෙසේ නම් බාධා කරන්නේ ද යන්න පැහැදිලි කරන්නේ මෙසේ ය.
ආදරය තමයි, අජාසත්ත ඔත්තුකාරයා. මොකද, ආදරය සදාතනිකයි සහ නිත්‍යයි කියන හැඟීමකට, ආදරය ඇතුළෙ කෙනෙක් යට වෙන නිසා. ඔ`ඵව ගහලා ගියත් ආදරේ නං ගහලා යයි කියලා හිතාගන්නත් බැරි නිසා. (සමස්තයෙන් ඩිංගිත්තක්, 455 පිට)
මාර්ටින් ඩීන් හෙවත් තාත්තා විසින් කලකට පෙර මහත් දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ මුද්‍රණයෙන් එළිදක්වනු ලැබූ මේ පොත ජැස්පර් ඩීන් කියවාගෙන යන්නේ පසුකලෙක ය. මේ වන විට ජැස්පර් ආදරයෙන් බැඳී සිටින්නේ ගින්දර වැනි ඇවිලෙනසුලු රූපශෝභාවකින් යුතු ගින්දරී සමග ය. ඔහු තුළ තැතිගැන්මක් හටගන්නේ මේ වන විට තමා, තමාගේ රහස් සියල්ල ඇයට වමාරා තිබීම නිසා ය. ඔහුගේ සැකබිය දෙගුණ කරවමින් පොතේ මෙසේ ද ලියැවී තිබේ.
ආදරය ඉවරයක් වෙන දවසට, (ඒක දවසක ඉවරයක් වෙනවාමයි – එහෙම නෙවෙයි කියලා සූදු අන්තුවෙක් වත් ඔට්ටු අල්ලන්නේ නැහැ), ඔහු හෝ ඇය ළඟට, ඒ කියන්නේ ආදර වස්තුව ළඟට, ඔක්කොම රහස් ගිහිං ඉවරයි. එයාට පු`ඵවන් දැන් ඒවා පාවිච්චි කරන්න. ආදරය අවසන් වන්නේ හතුරුකමකින් නම්, අනිවාර්යයෙන්ම, ඉතා නපුරු විදිහට සහ ඉතා ම්ලේච්ඡ විදිහට ඒ රහස් ඔබට විරුද්ධව පාවිච්චියට ගැනෙනු ඇත. (456 පිට)
ගැඹුරින් සිතා බලන විට මේ උපදෙස වලංගු වන්නේ පෙම්වතුනට පමණක් ද නොවේ. වෙනත් සබඳතා සාධනයන් සම්බන්ධයෙන් ද එය වලංගු ය. රහස් රැකගැනීමේ එකම ක්‍රමය වන්නේ තනිකඩව විසීම වන බවට නීතිවිරෝධීන් සියලු දෙනාටම පොත තරයේ අවවාද කරයි. අපරාධකාර ආදරවන්තයන්ගේ රෝමෝද්ගමනය කෙරෙන මේ සාහසික එහෙත් නොවරදින සත්‍යය සම්බන්ධයෙන් එහි ලියැවී ඇති දීර්ඝ උපදෙස් මාලාවේ මෙවැනි සටහනක් ද වෙයි.
සෙනෙහෙබර තුරුල්ලක් අවශ්‍ය නම්, අම්මා ළඟට යන්න. තද සීත මාස තුන හතරේ ඇඳ උණුසුමට කෙනෙක් අවශ්‍ය නම්, බල්ලෙක් ඇතිකරන්න. මේ දේ විතරක් දැනගන්න: රහස් පිටට දීම යනු, ඔබේ ආරක්ෂාව, ඔබේ නිදහස සහ ඔබේ ජීවිතය අතහැරීමකි. සත්‍යය, ඔබේ ආලය නසනු ඇත. අනතුරුව, ඔබව ද නසනු ඇත. මෙය, හිරිකිත කතාවක් බව මම දනිමි. එහෙත්, උසාවියේ මැහෝගනී මේසය උඩට වදින විනිසුරාගේ මිටි පහරේ ශබ්දයත් හරිම හිරිකිතයි. (457 පිට)
වැඩිමනත් වශයෙන් එහි සඳහන් වන්නේ සම්බන්ධයක් ඉවර වෙන කොටම සහකාරිය ඉවරයක් කරලා දාන්න ඉන්න කෙනෙකුට මේ පරිච්ඡේදය අදාළ නැත කියා ය.
ස්ත්‍රී පුරුෂ ප්‍රේමයේ නිරුවත් පතුල මෙහිදී ඉස්මත්තට නැංවෙන්නේ නීතිවිරෝධීන් තුළ මෙන්ම නීතිගරුක පුරවැසියන් තුළ ද මඳ චකිතයක්, සැකසාංකාවක් ජනිත කරමිනි. සමස්තයෙන් ඩිංගිත්තක් යැයි කීව ද එය සමස්තය ම කොනිති ගසන බවක් අපට හැගෙන්නේ ඒ නිසා ය. මිනිසුන් කණපිට ගැසීමකට ද වඩා එය හැඳින්විය හැකි වන්නේ උස්සා පොළොවේ ගැසීමක් ලෙස ය. මාර්ටින් ඩීන්, ටෙරී ඩීන්, ජැස්පර් ඩීන්, හැරී වේස්ට්, ඇස්ටි්‍රඩ් හා අනුක් වැනි චරිත මෙහිදී කරක් ගසන්නේ සාමාන්‍ය සංස්කෘතික මිනිසුන් අඩිය තබන්නට බිය වන දේවාල තුළ ය.
බැලුබැල්මට පිස්සු විකාර දෙඩවීම් ලෙස පෙනී ගිය ද ජැස්පර්ගේ හා මාටින්ගේ අවධාරණයන් තුළ සැඟවුණ රුවන් වැකි ගණනාවක් ද තිබේ. ඒ බොහොමයක් ඕනෑම මිනිසකු සිතින් පමණක්, තමනට පමණක් කියාගෙන ඇති, එහෙත් කිසිදා හඬ නගා පිටකර නැති මනුෂ්‍යත්වයේ පොදු කතා ය. පොදු හැඟීම් ය.
තාත්තට අනුකම්පා කරනවද, ගණන් නොගෙන ඉන්නවද, ආදරේ කරනවද, චෝදනා කරනවද නැත්නම් මරලා දානවද කියන එක, මගේ ජීවිතෙන් වැඩි කාලයක් තිස්සේ මට හිතාගන්න බැරි වෙච්ච දෙයක්. (13 පිට)
තමා ආතක් පාතක් නැති මිනිහෙකු බවට පරිවර්තනය කර තිබුණේ තාත්තාගේ ගුප්ත චර්යාව යැයි ජැස්පර් ඩීන් සිතයි. මාර්ටින් ඩීන්ගේ ස්වයංචරිතාපදානය මේ අදහස උඩුයටිකුරු කරයි. ඒ සිද්ධිදාමය හා අදාළ පුරාවෘත්තය මෙවැනි ය.
හෝඩියේ මාස අටක් ඉගෙන ගනිමින් හුන් පුත්‍රයා වන ජැස්පර් පාසලින් ඉවත්කර ගන්නට මාර්ටින් ඩීන් තීරණය කරන්නේ මේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ආත්මනාශක තකතිරු, සිල්ලර, යල් පැනපු එකක් ලෙස හඳුනා ගැනීම නිසා ය. නැවත වරක් පාසල් යාමේ වරප්‍රසාදය ජැස්පර්ට හිමි වුණ ද එකේ පන්තියේ දෙවෙනි සතියේදීම තාත්තා නැවතත් පන්ති කාමරයට කඩාවදියි. ඔහු නැවත වරක් පුතා ඔසවාගෙන යන්නේ ‘පුත්‍රයාගේ තියුණු මොළය සාතන්ගේ යට කලිසම් කකුලේ රැළිපොටේ පැටලෙයි’ ද යන දෙගිඩියාව හා බිය නිසා ය. එවර ඔහු පුත්‍රයාට අධ්‍යාපනය ලබාදීමේ කාර්යභාරය තමා වෙත පවරා ගනියි. කුස්සියේ ලටපට පිරුණු මේසය ළග හිඳ ඉඳුල්පිඟන් ගොඩට සිගරට් අ`ඵ කඩාදමමින් තාත්තා උගැන්වූ විෂය මාලාවේ නමක් නැති විෂයකුත් වූ බව පුතාට මතක තිබේ. ඒ නමක් නැති විෂය ඉගෙන ගන්නට සිදුව තිබුණේ දිනපතා පත්තරවලිනි.
ඒ තමයි මාධ්‍ය විසින් කොහොමද ‘සදාචාර කුලප්පුව’ උසිගන්වන්නේ කියන එක.
දිනක් පන්තියක් පටන් ගන්න අවස්ථාවේ ක`ඵසුදු ඡායාරූපයක් එළියට ගන්නා තාත්තා, කැමරාවට මුහුණ දී සිටි හීන්දෑරි මිනිහෙකු පෙන්වමින් ‘මේ ඔයාගෙ සීයා’ යි කියයි. දැන් ඔස්ටේ්‍රලියාවේ සංක්‍රමණිකයන් වී සිටින තමන්ගේ මුතුන්මිත්තන් පිළිබඳ වංහුං ජැස්පර්ට දැනගන්නට ලැබෙන්නේ එතැනදී ය.
ජැස්පර්ගේ ආච්චි ඉපදී ඇත්තේ පෝලන්තයේ ය. හිට්ලර්ගේ ජාතික ආශ්චර්යයේ මායාව සැබෑවක් බවට පත්කරන්නට පිඹුරුපත් සැකසුණ ඒ යුගයේ ජර්මානු හමුදා අත ළඟ එමින් සිටියදී ආච්චිවත් ඇදගෙන වොර්සෝ නුවරින් පැනගිය ඇගේ දෙමාපියන් නැගෙනහිර යුරෝපය හරහා කඩාවැදී ඇත්තේ චීනයට ය. 1956 වසරේ ආච්චිට වයස අවුරුදු 17 වන විට ම ඇය ගැබ්ගන්වනු ලැබ තිබුණේ එවකට චීනයේ කැබරේ සංදර්ශන කණ්ඩායමක් නියෝජනය කළ සීයා විසිනි. කු`ඵදුල් දරුවාගේ උපත සිදුවිය යුතු වන්නේ පෝලන්තයේ දී ම යැයි සිතු සීයාත් ආච්චිත් ආපසු පෝලන්තයට විත් පරණ ගෙදරට පා තැබූ සැණින් සිදුවූයේ අබග්ගයකි.
ගේ බලෙන් අල්ලගෙන හිටපු අලුත් පදිංචිකාරයෝ මගේ ආච්චි ඉදිරියේ ම එයාගේ දෙමාපියන්ව යකඩ පයිප්පෙකින් ගහලා මරලා දැම්මා. මගේ ආච්චි දිව්වා. ඒත් එයාගේ සැමියා, එතන ඉඳලා මළමිනී ඉදිරියේ හීබෲ භාෂාවෙන් යාච්ඤා කළා කියලා වෙඩි තියලා මැරුවා. මගේ සීයාට ‘ආමේන්’ කියා ගන්නවත් ලැබුණේ නැහැ. ඒක නිසා ඒ යාච්ඤාවේ පණිවිඩේ ගියේ නැහැ. (‘ආමේන්’ කියන්නේ, විද්‍යුත් තැපෑලක ‘සෙන්ඩ්’ බොත්තම වගේ). (19 පිට)
දරුගැබ ද සමග වැන්දඹු ආච්චි එවර බෝට්ටුවකින් ගමන් කළේ ඔස්ටේ්‍රලියාවට ය. මේ ඔවුන් ඔස්ටේ්‍රලියාවට සංක්‍රමණය වීමේ කතාවයි. ඩීන් පවුලේ පුරාවෘත්තය ගැන තාත්තා කියාගෙන යන කතාවේ වැඩි කොටසක් වෙන්වන්නේ ටෙරී මල්ලී ගැනත් තමා කෝමා තත්ත්වයට පත් කළ ලෙඩ රෝග ගැනත් කීමට ය. ආන්දෝලනාත්මක චරිතයක් බවට පත්වන ටෙරී මල්ලී කුඩා කල ප්‍රකටව සිටින්නේ පාපන්දු තරුවක්, ක්‍රිකට් තරුවක් හා පිහිනුම් ශූරයෙකු ලෙස ය. ටෙරී ඩීන් නමැති සුපිරි ක්‍රීඩා තරුව අපරාධකරුවකු බවට පත්වීම මෙන්ම මාර්ටින් ඩීන් ඔස්ටේ‍රලියාවේ විභූෂිත උත්සව ශාලාවක නව මිලියනපතියන් කරළියට නැංවීම ද ඉන්ද්‍රජාලික අහම්බයන් ය. මේ සිද්ධි දාමය ගැන කියනවාට වඩා වැදගත් වන්නේ පොතේ එන ඇතැම් අවධාරණ උද්ධෘත කොට දැක්වීම යැයි සිතෙන්නේ මුවහත් අසිපත් වැනි වූ ඒවා පොතේ කතාවට ඔබ්බෙන් නොකී කතාවක් ද කියන නිසා ය. ඒ අතරිනුත් වැඩි වශයෙන් හාස්‍යය කු`ඵගන්වමින් යටපත් කළ බියකරු සත්‍යයන් මතුකර දක්වන්නේ අපරාධ පිළිබඳ අත් පොත ය. හැරීගේ ඒ අත් පොතට පූර්විකාව ලියන්නේ පොතේ සංස්කාරකවරයා වන මාර්ටින් ඩීන් ය.
‘ලෝකය සාරවත් තැනකි. කොපමණ ද යත්, අවශ්‍ය තරමට හැම දෙයක්ම ඇතැයි සිතෙන ගාණයි. එහෙත් එය බොරුවකි. පු`ඵවන් දෙයක් නීතියට පිටින් ඩැහැගැනීමට සමහරු බලති. මන්ද යත්, නීතියට අනුව ගියොත් ලැබෙන බිජ්ජක් නැති බැවිනි. බොහෝ අය මේ මඟ යන්නේ සිතියම් රහිතව ය. මාර්ගෝපදේශ රහිතව ය. මේ කෘතිය ලිවීමෙන් මා තැත් කෙලේ විප්ලවයක් කිරීමට නොව, මේ නුහුරු මඟේ යන දුර්වලයාට සහායක් පිණිස මඩවළවල්, බොරුවළවල් පෙන්වා දීමෙන්, ඇතුල්වන සහ පිටවන තැන් ගැන සහ වේග සීමා ගැන දැනුම්දීමෙන් එළියක් දැල්වීමට ය. (191 පිට)
පොතේ ස්තුතිය සඳහා ලියැවුණ නම් ලැයිස්තුවේ සඳහන් වන්නේ මාර්ටින් ඩීන්ගේ නම පමණකි. ඒ තුති පුද වෙන් වන්නේත් සමස්තයටම ය.
‘අයුක්තිය අසාධාරණය මේ යැයි මට ඉගැන්වූ නිව් සවුත්වේල්ස් අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය ක්‍රමයටත්, කප්පරක් දූෂණය සහ තිරිසන්කම මට පෙන්වා දුන් නිව් සවුත්වේල්ස් පොලිස් සේවයටත්, අනේ අපොයි කීමටත් තරමක් පැකිළෙන තරමට මගේ වින්දිතයන්ව හිංසනයට අසංවේදී කළ සිනමාවටත්, තියෙන දේ නැති කරගත් මගේ වින්දිතයන්ටත්, කකුලට වෙඩි පහරක් වැදීම අගෞරවයක් නොවන බව මට කියාදුන් මගේ ජයග්‍රාහකයන්ටත්, අවසාන වශයෙන්, මගේ සංස්කාරක, මගේ මිත්‍ර සහ හුදෙකලාවේ වෙසෙන මගේ සහෝදර, මාර්ටින් ඩීන්ටත් මගේ ස්තුතිය හිමි විය යුතු ය.’ (193 පිට)
නීතියට අනුව ගියොත් කිසිවක්ම නොලැබෙන බව සනාථ කිරීම සඳහා ‘අපරාධය පිළිබඳ අත්පොතින්’ බොහෝ ඉඟි සැපයෙයි. කාර් සොරකම ගැන, ගෙවල් බිඳීම ගැන සැපයෙන උපදෙස් මාලාව අතරට අල්ලස් ගැනීම පිළිබඳ උපදේශයක් ද එක් වී ඇති අතර එහි ආරම්භය මෙවැනි ය.
නීති අංශ නිලධාරීන්ට අල්ලස් දෙනකොට සාමාන්‍යයෙන් කරන්නේ, ඒ නිලධාරියාට ඉස්සරහින් සල්ලි ටික බිම දාලා ‘අන්න මොකක්ද වැටුණා’ කියලා ඒක අහුලලා දෙන එක. මේක ෂුවර් නැහැ. මොකද ‘ඔව්’ කියලා ඒක අරං සාක්කුවේ දාගෙන ඒකා ඊළඟට තමුන්ව අත්අඩංගුවට ගන්නත් ඉඩ තියනවා. (169 පිට)
පොත ලියූ ස්ටීව් ලොට්ස් මිනිසාගේ සංකීර්ණ මනෝභාවයත් මේ අයුරින් විනිවිද දුටුවේ කෙසේ ද යන විමතිය ද සමගින් තවත් ප්‍රශ්නාර්ථයක් අප තුළ ශේෂ කළේ පොතේ පිට කවරයෙහි මුද්‍රණය ව තිබූ එක්තරා වැකියකි.
2008 මෑන් බුකර් සම්මානයේ අවසාන වටයට තේරුණු නවකතාවකි…..?
අවුරුදු 13කට පෙර මෑන් බුකර් සම්මානයෙන් පුද ලැබූ කෘතිය ගැන හෝ අප එය කියවා ඇත්තේ ද යන්න ගැන හෝ නිච්චියක් නිනවුවක් නැති මුත් මේ අවධාරණය කෙරෙහි අපගේ අවධානය යොමුවූයේ එය පොතට ආභරණ පළන්දන නිසා නොවේ. මෑන් බුකර් සම්මානය සඳහා මේ පොත නොතේරුණේ ඇයි යන ප්‍රශ්නය සිතට නැගුණ නිසා ය. සම්මානය ගිලිහී යන්නට ඇත්තේ මෙහි එන ඇතැම් ප්‍රකාශ, නිරීක්ෂණ සදාචාරවාදීන්ගේ ගත හිරිගඩුනංවනසුලු වූ නිසා විය හැකි ද? එහෙත් නිදහස් ලේඛකයන් බන්ධනාගාරගත කරන්නට අනුබල දෙන උග්‍ර සදාචාරයක් මෑන් බුකර් සම්මානයේ විනිසුරන් තුළ පැවතුණේ නම් දෙවියන් වහන්සේ සම්බන්ධයෙන් එවැනි ආන්දෝලනාත්මක අදහසක් ප්‍රකාශ කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් කවර විදිහේ ප්‍රතිචාරයක් එළිදක්වනු ඇද්ද?.
මේ ආන්දෝලනාත්මක ප්‍රකාශයට ඉඩ හසර පාදන්නේ ජැස්පර්ගේ පාසල් සගයෙකු වන බ්‍රෙට්ගේ මළගම ය. ප්‍රපාතයකට පැන දිවි නසාගත් බ්‍රෙට්ගේ වළ වටා ජැස්පර් ඇතු`ඵ පාසල් ළමුන්, ගුරුවරුන් නිසොල්මන්ව සිටිය දී සුපුරුදු දේශනාව අරඹන්නේ පූජකතුමා ය.
ඔහු බ්‍රෙට්ව හැඳින්නුවේ ‘මේ ලෝකය ගැන විඩාවට පත්’ (ඇත්ත), ‘මැරෙනසුලු’ (ඒකත් ඇත්ත) සහ ‘අපේ දෙවිපියාණන් සමග ඒකාත්මික වීමේ උත්සුක’ (වෙන්න බැහැ) කෙනෙක් විදිහටයි. අන්තිමේදී අතිනාටකීය විදිහට මෙහෙමත් කිව්වා:
‘දිවි නසාගැනීම මාරක පාපයකි.’ (413 පිට)
ඉනික්බිතිව සඳහන් වන්නේ මේ දේශනය සම්බන්ධයෙන් ජැස්පර් තුළ නැගෙන උපකල්පනයන් ය.
මේ දේශනාව, කාලාන්තරයක් තිස්සේ අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන ඇවිල්ලා තියෙන, සංත්‍රාසයේ ඉපැරණි උපායක් කියලා මං දැනං හිටියා. හෙම්බිරිස්සාව හොඳ කරන්න කුඩැල්ලන් දාලා ලේ අදින, මේ වගේ වෙනත් චාරිත්‍ර, මීට හුඟ කාලෙකට කලින් ඉඳං අභාවයට ගිහිං. එහෙම තියෙද්දී මේ දේශනාවල් තවමත් කරන්නේ, දෙවියන්වහන්සේ ඒ තරමට දැඩි මතධාරියෙක් නිසාවත්ද? නැහැ, මං හිතන්නේ, තමන්ගේ ජීවිතේ නැති කරගෙන ආපහු එන මිනිස්සුන්ව උන්වහන්සේ ආචාර කරලා බාරගන්නවා කියලයි. හරියට, හොයමින් ඉන්න අපරාධකාරයෙක් කැමැත්තෙන් ඇවිත් බාරවෙන වෙලාවක පොලිස් ප්‍රධානියා පුදුමයටත් සතුටටත් පත්වෙනවා වගේ. ‘ආ, උඹ!’ කියලා පොලිස් ප්‍රධානියා එතකොට කෑගහවි. ඒත් ඒ, කේන්තියෙන් නෙවෙයි, ඌව අල්ලගෙන තමන්ට ගන්න තිබුණු ගෞරවය දැන් නැතිවුණා කියන අපේක්ෂාභංගත්වයෙන්. (414 පිට)
ජැස්පර්ගේ ඒ උපකල්පනයන් කියවා අප තුළ හටගත් උපකල්පනය වූයේ ස්ටීව් ලොට්ස් ලංකාවේ ඉපදුණ, සිංහලෙන් ලියන ලේඛකයෙකු වූයේ නම්, මේ පොත ස්වතන්ත්‍ර නිර්මාණයක් ලෙස එළිදුටුවේ නම් කතුවරයාට මුහුණ පාන්නට සිදුවනු ඇත්තේ කවර ආකාරයක සන්තෑසියකට ද යන්න ය.
චිරාගත සම්ප්‍රදායනට, සාධු සම්මත විශ්වාසයනට කතුවරයා එල්ල කරන මේ මිසයිල ප්‍රහාරවලට තරමක් දුරට සමාන කළ හැකි ගල් වරුසාවක් මීට පෙර අප අසා දැක තිබුණේ ලියෝ තොල්ස්තෝයි නම් වූ මහා ලේඛකයාගේ විශිෂ්ටතම කෘතිය ලෙස අපට හැගෙන Recurrection කෘතියෙනි. ආගමික සංස්ථාව හා නීතියේ ආධිපත්‍යය එහිදී තෝල්ස්තෝයිගේ ප්‍රබල විවෙචනයට ලක්වෙයි. තොල්ස්තෝයි එදා එසේ ගල් ගැසූ ඉසව්වලට ලොට්ස් මෙදා එල්ල කරන්නේ අධිබල බෝම්බ හා මිසයිල ප්‍රහාරයන් ය.
වර්තමාන සමාජයේ නීතිවිරෝධීන් ලෙස මාධ්‍ය විසින් ඔජවඩවනු ලැබූ මධුෂ්, වෙලේ සුදා වැන්නන් මේ පොත කියවද්දී අපගේ මතකයේ පෝලිම් ගැසුණ අතර ඔවුන්ගේ නිදාන කතා දැන ගැනීමේ කුහුලක් සිත තුළ ජනිත කළේ ද ‘සමස්තයෙන් ඩිංගිත්තක්’ ම ය. මේ එක් තරුණයෙකු මගුල් ගෙදරක කුකුළන් මරනු දැකීම හේතුවෙන් ජීවිත කාලය පුරාම කුකු`ඵ මස් කෑමෙන් වැලකුණ බව වාර්තා කර තිබුණේ ද ඒ මාධ්‍යම ය.
කෙසේ වුව ද ‘සමස්තයෙන් ඩිංගිත්තක්’ ගැන මෙහිදී ලියැවුණේ ද ඩිංගිත්තකි.

(ඉතිරි කොටස ලබන සතියේ)■