චීනයෙන් ලංකාවට ලැබුණ මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුම දැන් පවතින ආර්ථික ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් වේවිද?
දැන් විදේශ ණය ඩොලර් බිලියන 6.7ක් විතර ගෙවන්න තියෙනවා. කෝටි වලින් කීවොත් 6700ක් විතර ගෙවන්න තියෙනවා. ඒකේ යම් කොටසක් ඇවිල්ලා පුද්ගලික අංශයෙන් අරගෙන තියෙන ණය. තව කොටසක් තියෙනවා රජයේ සංස්ථා අරගෙන තියෙන ණය. අනෙක් කොටස තමයි රජය කෙළින්ම ගෙවන්න ඕනෑ ණය. රජය කෙළින්ම ගෙවන්න ඕනෑ ණය කෝටි 4000කට වැඩිය තියෙනවා.

මේ සියළු ණයවල බර රජය දරන්න ඕනෑද?
මේ ඔක්කෝම ණය ගෙවන්න ඕනෑ විදේශ මුදල්වලින්. ඒ සඳහා ශ්‍රී ලංකාව සතු විදේශ ශේෂය හෙවත් විදේශ සංචිත අවශ්‍යයි. දැන් ඒවා අඩු වෙලා තියෙන්නේ ඩොලර් කෝටි 4800කට. ඒ ප්‍රමාණය ඊටත් වඩා අඩු වෙලා තියෙන්න පුළුවන්. එතකොට මේ දිහා බැලූ බැල්මටම එක දෙයක් පේනවා. මේ තියෙන සංචිතවලින් ණය ගෙවන්න බැහැ. ඒකට විසඳුමක් විදියට අපට ලැබෙන ඩොලර් ප්‍රමාණය වැඩි කර ගන්න ඕනෑ. මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමත් අත්සන් කරන්නේ ඩොලර් ප්‍රමාණය වැඩි කර ගැනීමේ අරමුණෙන්. මෙතැන කරන්නේ කෑෂ් ෆ්ලෝ එකක් ඇති කර ගැනීමට මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමකින් අවස්ථාව ලැබීම. ඒ කියන්නේ ද්‍රවශීලතාව වැඩි වෙනවා. මේක එකක්. එහෙත් ආදායම් ලැබීමක් සහ ද්‍රවශීලතාවක් අතර වෙනසක් තියෙනවා. එතකොට මෙතුමන්ලා ගිහින් මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමක් ඇති කර ගෙන තියෙනවා. ඒකට ගෙවන්න ඕනෑ යම් කිසි මිලක් තියෙනවා. විදේශ බැංකුවකට හෝ විදේශ රජයකට අපට දැන් ඩොලර් දෙන්න, අපි ඒක අනාගත දවසක ඔබට නැවත දෙනවා කියලා කියනවා. එතකොට අපි ඔවුන්ට අපේ මුදල දෙනවා. එයාලා බලන්නේ මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමකින් ලාභයක් හොයා ගන්නයි. මේක කවුරුත් ආදරේට කරන වැඩක් නෙවෙයි. අපේ වර්තමාන ප්‍රශ්නය තාවකාලිකව විසඳෙනවා තමයි. එහෙම වුණත් අපේ තියෙන ගැඹුරු ආර්ථික ප්‍රශ්නය තවත් උග්‍ර වෙන්න පුළුවන්. අපි කොහොමත් මේක අනාගතයේදී නැවත ගෙවන්න ඕනෑ. ඒත්, ඒ සඳහා ගෙවිය යුතු මිල දන්නේ නැහැ.

ගෙවිය යුතු මිල මොකක් වේවිද?
මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමකදී මේ ගෙවිය යුතු මිල අනාගතයේ හුවමාරු ප්‍රතිශතයකට මාරු වෙනවා. ඒත් චීනය එක්ක ඇති කරගත්ත මේ ඩොලර් බිලියන 1.5ක් වටිනා මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමේ තොරතුරු ප්‍රසිද්ධ කරලා නැහැ. අපි ණයක් ගනිද්දී පොළී ප්‍රතිශතය කීයද කියලා අහනවානේ. සාමාන්‍යයෙන් වෙළඳපළේ ප්‍රතිශතයට වඩා ඒක වැඩිද, අඩුද කියා අපි බලනවානේ. අපි විස්තර දන්නවානම් ඒ ගැන කතා කරන්න තිබුණා. ඒත් මේ ගැන විස්තර හෙළි කරලා නෑ. ඒ නිසා මේ කතා කරන වෙලාව වෙද්දී, රහසිගතව ඇති කරගත් මූල්‍ය හුවමාරු ගිවිසුමක් කියලා කියන්න පුළුවන්. මේකේ භයානකකම ඒ නිසා හරියටම විස්තර කරන්න අමාරුයි.

රටේ ආර්ථික අර්බුදයක් තියෙන බව පෙනුණත්, ඒ ගැන කියන්නට සහ වගකීම ගන්නට ආණ්ඩුව සූදානම් නෑ. වසංගතය පිට වරද පටවනවා..
මේ රජය හුඟක් වෙලාවට පින්තූරයක් හදනවානේ. ඔවුන් මවන පින්තූරය තමයි බය වෙන්න ඕනෑ නැහැ, කලබල වෙන්න ඕනෑ නැහැ, අපි හැමදේම දන්නවා කියලා. ඉතින් ඒක හරියටම අන්ධ මිනිහෙක් අපට අඬගහලා, එන්න මම පාර පෙන්වන්නම් කියනවා වගේ. මේ රජය ඒ වගේ අන්ධ ගමනක් යන්නේ. ඒ අතරේ ජනතාවට හැරිලා කලබල වෙන්න එපා කියලා කියනවා. කොවිඩ්-19 වසංගතයට පෙර සිටම බදු කප්පාදු කරන්නට ගිහින්, රාජ්‍ය ආදායම අහිමි කර ගෙන ආණ්ඩුව ආර්ථික වශයෙන් අසාර්ථක වුණා.

ජිනීවාවලදීත් ශ්‍රී ලංකාව අනාගත්තා..
ඒක ශ්‍රී ලංකාවට ජාත්‍යන්තර වශයෙන් එල්ල වූ රතු එළියක්. අසාර්ථක රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සබඳතා නිසා එල්ල වූ රතු එළියක්. ආණ්ඩුව එක් අර්බුදයකින් පසු තවත් අර්බුදයකට ගමන් කළා. අසාර්ථක ආර්ථික පරිපාලනයෙන් අසාර්ථක කොවිඩ්-19 පාලනයටත් ඉන් පසු අසාර්ථක රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සබඳතාවලටත් ගමන් කළා. මේ ඡන්දයෙන් වැටහුණේ අපට මොන තරම් කුඩා මිතුරන් ප්‍රමාණයක්ද ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ඉන්නේ කියලා. සමහර අය ගණනය කරලා තිබුණා, යෝජනාවට පක්ෂව සහ විපක්ෂව ඡන්දය දුන්න රටවල්වල ජනගහනය. ඊට පස්සේ කියා තිබුණා රටවල් ගණන නෙවෙයි, ඒ ඒ රටවල ජනගහනය තමයි වැදගත් කියලා. චීනය ඉන්න නිසා යෝජනාවට විරුද්ධ ජනගහනයන්ගේ එකතුව වැඩියි. එහෙම සැලකුවොත් ලෝකයේ බිලියන ගණනක ජනගහනයක් අතින් මිලියන 20ක ජනගහනයක් ඉන්න ලංකාවට කිසි වැදගත්කමක් නැති වේවි. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ඡන්දවලදී ශ්‍රී ලංකාවට කිසිම වැදගත්කමක් නැති වේවි. ඒත් දැන් රටවල් 200ක පමණ එක්සත් ජාතීන්ගේ රටවල් අතරින් අපේ රටටත් එක ඡන්දයක් හිමි වෙනවා.
මම කලින් කීව අන්ධ මනුස්සයාගේ උදාහරණයම තමයි මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේදීත් අපි දැක්කේ. එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ ඡන්දයේදී කීවේ බය වෙන්න එපා, අපට මේ තරම් රටවල් ඉන්නවා කියලා. ඒත් දැන් අපට විරුද්ධව ඡන්දය දීලා තියෙනවා දෙගුණයක්. තවත් ඒ වගේ සැලකිය යුතු පිරිසක් ඡන්දය දීමෙන් වැළකිලා. අපට ඉන්නේ රටවල් ස්වල්පයයි. ඒ අතරිනුත් නේපාලය සහ කොරියාව යෝජනාවට පක්ෂව ඡන්දය දුන්නා. ඡන්දය දීමෙන් වැළකුණු රටවල් අතර ඉන්දුනීසියාව, ජපානය ආදී රටවල් ඉන්නවා. අපට කලින් කලබල වෙන්න එපා කියලා, හිතවත් රටවල්වල සහයෝගයත් ලබන්න අසමත් වෙලා. මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ ලොකුම ප්‍රතිවිපාක ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක. ඒ යෝජනාවෙන් සීයට අසූවක්ම තියෙන්නේ 2019 නොවැම්බර් මාසයට පස්සේ වුණ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම්. ඒ කියන්නේ ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත් වීමෙන් පස්සේ සිදු වූ මානව හිමිකම් කඩ කිරීම්.

ඒ කඩ කිරීම් මොනවාද?
මාධ්‍යවේදීන් බිය ගැන්වීමේ සිදුවීම් තිබුණා. මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ හුඟක් අය නිහඬ කරන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවා. සමාජ මාධ්‍යවල ඉන්න විශාල පිරිසක් අත්අඩංගුවට අරගෙන තිබුණා. සමාජ මාධ්‍යවලදී අදහස් පළ කිරීම් නිසා. අපේ ආණ්ඩුව කාලයේ මොන තරම් නිදහසක් මාධ්‍යයට තිබුණාද කියලා දැන් පේනවා. මීට පෙර සිදු වූ අපරාධ පිළිබඳ පරීක්ෂණවලට බලපෑම් කිරීම් සහ නිලධාරීන්ට බාධා කිරීම් තිබුණා. විසි වන සංශෝධනය ගෙනැල්ලා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සීමා කළා. දේශපාලන පළිගැනීම් පිළිබඳ කොමිෂන් සභාවක් දාලා විපක්ෂයේ ඉන්න නායකයන්ගේ ප්‍රජා අයිතිය අහිමි කරන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවා. කොවිඩ්-19 වසංගත කාලයේ බලහත්කාරයෙන් භූමදානයට උත්සාහ කළා. විද්‍යාත්මක පදනමකට නොගිහින්.

අපරාධ පවා සිද්ධ වුණා..
අධිකරණ භාරකාරත්වයේ හිටපු පුද්ගලයින්ගේ ජීවිත අහිමි කළා. මහර බන්ධනාගාරයේදී ඝාතන සිද්ධ වුණා. රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ලේකම් කාර්යාලය, ජාතික මාධ්‍ය මධ්‍යස්ථානය, විදුලි සංදේශ නියාමන අධිකාරිය, තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය ආදිය ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට ගත්තා. මේවා අනිවාර්යයෙන්ම පුද්ගල නිදහස, මාධ්‍ය නිදහස සීමා කිරීමේ කටයුතු. ඉතින් මම මේක කියන්න හේතුව, කවුන්සිලයේ තියෙන ගැටලුව අපේ නායකයන් හිරේ දානවාද වගේ එකක් නෙවෙයි. මේකේ ප්‍රතිවිපාක එන්නේ මුළු රටටම.

දැන්වත් ජාත්‍යන්තර සබඳතා හරිගස්වාගන්න වේවි..
කොවිඩ් මර්දනයට පත් කළ යුතුව තිබුණේ සෞඛ්‍ය විශේෂඥයන්. එහෙත්, ඒ වසංගතයට එරෙහිව සටන් කිරිම සඳහාත් ජනාධිපති කාර්ය සාධක බලකායක් දැම්මා. එහි මුල් තැන සෞඛ්‍ය විශේෂඥයන්ට ලැබුණේ නැහැ. රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ප්‍රශ්නයක් ඇති වුණාම එහි මුල් තැන දෙන්න ඕනෑ ඒ ක්ෂේත්‍රයේ විශේෂඥයන්. එහෙත් එය සිද්ධ වුණේ නැහැ. දැන්වත් මේ මාතෘකාවට සුදුස්සන් පත් කරන්න වෙනවා. එසේ නොවුණොත් ඉදිරියේදී ආර්ථික වශයෙන් ප්‍රතිවිපාකවලට මුහුණ දෙන්න සිදු වේවි.

ජාත්‍යන්තර වශයෙන් මානව හිමිකම් පිළිබඳ අපකීර්තිමත් රටක් වෙද්දී, ඔබ කී ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක බරක් වේවිද?
ඒක ඍජුවම ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක බවට පත් වෙනවා. එක් පැත්තකින් ආයෝජන එන්නේ නෑ. අපට සමහර වෙලාවට ගමනාගමනයට සීමා වැටෙන්න පුළුවන්. ආර්ථික හා වෙළඳ සම්බාධක එන්න පුළුවන්. යුද්ධය කාලයේ ඒ වගේ සම්බාධක තිබුණා. මසුන් අපනයනය කිරීම සඳහා යුරෝපා සංගමයෙන් තහනමක් තිබුණා. ජීඑස්පී ප්ලස් සහනය අහිමි කරලා තිබුණා. ඒ අනුව මානව හිමිකම් පිළිබඳ අපකීර්තිමත් රටක් වීමේ ලොකුම ගැටලුව ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක. රටේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ ආර්ථික ජීවිතේට තමයි මේකේ ප්‍රහාරය එල්ල වෙන්නේ. 2020 තමයි අපේ රටේ ඉතිහාසයේ අඩුම ආර්ථික වර්ධන වේගයක් තිබුණ අවුරුද්ද. ආණ්ඩුව කියනවා සීයට ඍණ හතරක් විතර කියලා. ඒත්, ජාත්‍යන්තර දර්ශක අනුව ඊටත් වඩා ලංකාවේ ආර්ථික වර්ධනය දුර්වල විය හැකියි. ඒ නිසා තවත් ආර්ථික සම්බාධක දැම්මොත් ජනතාවට දරා ගන්න අමාරුයි. ජීඑස්පී ප්ලස් වගේ සහනයකින් ලංකාවේ කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රය ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඒ සහන අහිමි වීම ගැන කතා කරනකොට අපි මේ කතා කරන්නේ කර්මාන්ත, සාමාන්‍ය ජනතාවගේ රැකියා ආදිය ගැන. මේවා තමයි තියෙන ගැටලු.■

 

චීන එන්නත ප්‍රතික්ෂේප කළා

කොවිඩ්-19 තියෙන වෙලාවේදී මේ රටේ හැමෝටම අපි එන්නත දෙන්න ඕනෑ. ඊයේ අපි දැක්කා ලියලා තිබුණා ජාතික ඖෂධ නියාමන අධිකාරිය, ඒ අය චීනයේ නිෂ්පාදනය කරපු එන්නතක් ප්‍රතික්ෂේප කරලා තියෙනවා කියලා. මම ඒ ලියමන දැන් සභාගත කරනවා. මේකේ විශේෂඥ කමිටුවක් පත් කරලා තියෙනවා. ජාතික ඖෂධ නියාමන අධිකාරිය. ඒ කමිටුවේ ඉන්නවා වෛද්‍ය රජීව ද සිල්වා, වෛද්‍ය ආනන්ද විජේවික්‍රම, මහාචාර්ය නිලීකා මලවිගේ, වෛද්‍ය කාන්ති නානායක්කාර, වෛද්‍ය අරුනාචලම් පත්මේෂ්වරන්, මහාචාර්ය චන්න රණසිංහ, වෛද්‍ය හසිත තිසේරා, වෛද්‍ය ලක්කුමා ප්‍රනාන්දු. ඒ වාර්තාවේ නිගමනයේ කියනවා මාර්තු 15 වැනිදා එන්නත් නිෂ්පාදකයා ඖෂධ නියාමන අධිකාරිය වෙත ඉදිරිපත් කළ දත්ත එන්නතේ කාර්යක්ෂමතාව, ආරක්ෂාව ප්‍රමාණවත් නොවන බව. ඒ අනුව තවත් දත්ත ලැබෙනතුරු එන්නතට අනුමැතිය ලබා නොදිය යුතු බව. මේකේ සඳහන් වෙනවා. මේ වෛද්‍ය විශේෂඥයන්ගේ කමිටුව කියනවා චීන එන්නත අනුමත කරන්න එපා කියලා. අපට ඕනෑ රටම එන්නත් කරන්න. එහෙත්, හරි ප්‍රමිතිය තියෙන එන්නත්වලින් මුළු රටම එන්නත් කළ යුතුයි.
(පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඉරාන් වික්‍රමරත්න මාර්තු 24 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේදී කළ ප්‍රකාශයකි.)■