දේ ශපාලනයට යොමු වුණේ කොහොමද?
මගේ ගම රත්නපුර ලෙල්ලොපිටියේ. හැදී වැඩුණේ එහේ. පාසල් ගියේ නගරයේ. අපේ ජීවිත දේශපාලනයට සම්බන්ධ වුණේ නව යොවුන් තරුණ කාලයේදී. පාසල් ශිෂ්‍ය කාලයේ ඉඳලාම. පාසලේ අපට සමාන අදහස් දරපු අය හිටියා. එදා සිට අද වෙන තුරු අපි ජීවත් වෙන්නේ දේශපාලනය එක්ක. අපේ තාත්තලාට සමසමාජ පසුබිමක් තිබුණා. පාසල් යන කාලයේ අපට තිබුණේ කොමියුනිස්ට්වාදී අදහස්. ඒ කාලයේ තිබුණ සාම්ප්‍රදායික වාමාංශික ව්‍යාපාරයත්, රැඩිකල් වාමාංශික ව්‍යාපාරයත්, න්‍යායික වාමාංශික දේශපාලනයත් අස්සේ අපි කරක්ගැහුවා. මේ අසූව දශකය අවසානයේ. උසස්පෙළ ලියපු කාලයේ. අපි ඔය කාලේ මුහුණ පෑ ප්‍රධාන දේ තමයි භීෂණය. ජේවීපීයට සම්බන්ධ, සම්බන්ධ නොවූ සියලු දෙනාම වගේ ලොකු මර්දනයකට මුහුණපෑවා. අපිත් යම් තාඩන පීඩනවලට මුහුණදුන්නා. ඒත් කොහොම හරි ජීවිත ආරක්ෂා වුණා.

අනූවෙන් පස්සේ ඔබ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට ගියා. ඔය කාලයේ විශ්වවිද්‍යාලයේ හිටපු විශාල පිරිසක් අද ලංකාවේ දේශපාලනයේ සහ වෙනත් ක්ෂේත්‍රවල තීරණාත්මක තැන්වල ඉන්නවා..
ඔව්, විශාල පිරිසක් දේශපාලන, කලා සාහිත්‍ය, අධ්‍යාපනික ක්ෂේත්‍රවල ඉන්නවා. දැනටත් ඒ කාලේ හිටපු හත් අටදෙනෙක් පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නවා. ඒ යුගයේ හැටි වෙන්න ඇති. ඒ කාලයේ තරුණ පරම්පරාව ඉස්සරහට ආවේ ලොකු සමාජ රැළි පෙරළි මතින්. හැමෝගේම මොකක් හරි සමාජීය වැඩක් තිබුණා. ඔය කාලයේ කොමියුනිස්ට්වාදය, මාක්ස්වාදය හදාරපු බුද්ධිමය ධාරාවක් මතු වෙමින් හිටියා. වාමාංශික ව්‍යාපාරය ඇතුළෙනුත් ඒ බුද්ධිමය භාවිතාව මතු වුණා. ජාතික චින්තන ව්‍යාපාරයෙනුත් එහෙම බුද්ධිමය ප්‍රවණතාවක් මතු වුණා. අනූවේදී තමයි කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය විවෘත වුණේ. ජවිපෙ කැරැල්ල නිසා ශිෂ්‍ය දේශපාලනය මර්දනයට ලක් වෙලා. කවුරුත් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාර කරන්න හිතුවේ නෑ. අපි මුලින්ම කළේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාර නැවත පණ ගැන්වීම. මගේ මුල් අවුරුදු පහක් ගතවුණේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය පණ ගන්වන්න තමයි.

ඔබ කොළඹ මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති..
ඔව්. අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයත් අනූ එකෙන් පස්සේ වගේ හැදුණා. මොරටුව සහ කොළඹ හැරුණාම අනෙක් විශ්වවිද්‍යාලවල මහා ශිෂ්‍ය සංගම්වල බලය තිබුණේ ජවිපෙට. අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය මහා ශිෂ්‍ය සංගම්වල එකතුවෙන් හැදුණ ශිෂ්‍ය සභාවක්. අනූහතරේදී අපි කොළඹ ශිෂ්‍ය සංගමය විදියට පොදුජන එක්සත් පෙරමුණට සහයෝගය දුන්නා. අනෙක් ශිෂ්‍ය සංගම් ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණ කියලා නමකින් ඉදිරිපත් වුණ ජේවීපීයට සහයෝගය දුන්නා.

‘ජනතා මිතුරෝ’ ව්‍යාපාරය කියන්නේ..
ඔය කාලයේ චම්පික රණවක මහතාගේ නායකත්වයෙන් ජනතා මිතුරෝ ව්‍යාපාරය හැදුණා. රතන හිමියනුත් හිටියා. ඒක පාරිසරික සමාජවාදයක් ගැන තමයි බොහෝ දුරට කතා කළේ. පරිසර මාතෘකාව ඉස්සෙල්ලාම ජාතික දේශපාලනයට ගෙනාවේ ජනතා මිතුරෝ ව්‍යාපාරය. ඒ කාලයේ වාමාංශික ව්‍යාපාරවල අය, ජවිපෙ පවා ඕකට හිනා වුණා. මේක දේශපාලන සංවිධානයක් නෙවෙයි පරිසර සංවිධානයක් කියලා. අපි ලියපු දේවල් පාසල් ළමයින් ලියන පරිසර රචනා කියලා විහිළුවට ලක් කළා. අද කතා කරන බොහෝ දේවල් ඒ කාලයේ දැනුමට අනුව අපි විග්‍රහ කළා. අපි පරිසරය දේශපාලන ප්‍රශ්නයක් හැටියට මතු කළා.

ජනතා මිතුරෝ මර්දනයට මුහුණ දුන්නාද?
හැත්තෑහතේ ජේආර් හඳුන්වාදුන් ආර්ථික ක්‍රමය සංවර්ධනය මුල් කරගත් එකක්. ඔය කාලේ ආයෝජන කලාප හැදුණා. ඊට පස්සේ ප්‍රේමදාස ආණ්ඩුව කාලයේත් රට පුරා ෆැක්ටරි හැදුවා. අනූහතරේ පත් වූ චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩුවත් කල්පනා කළේ විවෘත ආර්ථිකයට මානුෂීය මුහුණුවරක් කියලා. වාමාංශික සංවිධානවලටත් පරිසරය මිනිසා යටත් කරගන්න ඕනෑ වගේ අදහසක් තිබුණේ. අපි ලියකියවිලි ගොඩක් ලිව්වා. විකල්ප සඟරාවලට, පත්තරවලට ලීවා. ලොකු උද්ඝෝෂණ පෙරමුණක අපි වැඩ කළා. පැලවත්ත සීනි සමාගම, ලයිට් කෝස් මාළු මැරීම, විකල්ප බලශක්ති වෙනුවෙන් අදහස් ඉදිරිපත් කළා, කඩොලාන කපලා ඉස්සන් කොටු හදනකොට අපි ඒවාට එරෙහි වුණා.
ජාතිකවාදී නැඹුරුක් තිබුණාට කන බොන, අඳින පළඳින සියල්ල වාමාංශික විදියට තිබුණේ. ඒ නිසා ඒ කාලයේ කළ සටන් ඉතා දුෂ්කර තත්වයන් යටතේ කළේ. ඒවාට මර්දනයකුත් එල්ල වුණා. දෙතුන් වතාවක් අත්අඩංගුවට ගත්තා. එක් වතාවක් අත්අඩංගුවට අරන් චම්පික, රතන හිමි, මම ඇතුළු පිරිසකට රජය පෙරළීමේ කුමන්ත්‍රණ නඩුවක් දැම්මා. වාද්දුවේදී අත්අඩංගුවට අරන් පානදුරේ මහාධිකරණයේදී නඩුව දැම්මේ. ඒක අපේ ජීවිතේට සෑහෙන බලපෑ සිදුවීමක්. නඩුව ඔප්පු වුණා නම් ජීවිතාන්තය දක්වා හිරේට යනවා. ඒත්, ඒ චෝදනාවට ලොකු පදනමක් තිබුණේ නෑ. එස්.ජී. පුංචිහේවා, මනෝරි මුත්තෙට්ටුවේගම ආදි නීතිඥවරුන්ගේ සහයෝගය අපට ලැබුණා. ලේසියෙන්ම චෝදනා බින්දා. ඒක පදනම් කරගත් මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුවක් දැම්මා. ඒකත් දින්නා.

ජනතා මිතුරෝ ඉස්සරහට ගියේ නෑ..
එදා දේශපාලනය තුළ තිබුණේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව හිමිකම් තහවුරු කර ගැනීම සහ ත්‍රස්තවාදයට මුහුණ දෙන්නේ කොහොමද කියන එක. ඒ නිසා ජනතා මිතුරෝ ව්‍යාපාරයෙන් අපි මතු කළ තරම් ඒ අදහස් උඩට ආවේ නැහැ. යුද්ධය ගැනත් මත බෙදීමක් ඇති වුණා. මගේ මතය වුණේ දෙමළ ජනතාව දිනා ගැනීමේ වැඩ පිළිවෙළක් ඔස්සේ දේශපාලන විසඳුමකින් මේක කෙළවර කර ගන්න ඕනෑ කියන මතය. ඒ නිසා මම ඒ ව්‍යාපාරයෙන් අයින් වෙලා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එකතු වුණා. ඊට පස්සේ ඒ මතය වෙනුවෙන් වැඩ කළා.

තරුණ කාලයේ දේශපාලනය කළ කාලයේ ඇන්දේ පැළැන්දේ කොහොමද?
ඒ කාලයේ තිබුණ තරුණ විලාසිතා තමයි අනුගමනය කළේ. ඒත් අපි ලොකු විලාසිතාකාරයෝ නෙවෙයි. මම වතාවක් රැවුල වැව්වා, තව වතාවක් කැපුවා. ඒත් පස්සේ මම රාජ්‍ය සේවයට එකතු වුණා. මට බාර දුන්නා යාපනය ප්‍රදේශයේ උසාවි ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩ. ඔය අතරේ මට උපදේශයක් ලැබුණා රැඩිකල් පෙනුම වෙනුවට වෙන පෙනුමක් ගන්න කියලා. එදා ඉඳන් දිගටම රැවුල කපලයි හිටියේ. රජයේ නිලධාරියෙක් ලෙස අමාත්‍යාංශවල සහ විවිධ ආයතනවල සෑහෙන කාලයක් වැඩ කළ නිසා නිතර ඇන්දේ ෆෝමල් ඇඳුම්. දැනටත් එහෙමයි. මම ඇඳුමෙන් නෙවෙයි අනන්‍යතාව ගන්න හදන්නේ.

දැන් ඔබේ කතාබහේ තියෙන නිවුණ බව එදා තිබුණාද? නැත්නම් එදා ආවේගශීලීද?
ඕක ගැන මම සෑහෙන හිතමින් ඉන්නවා. ඒ වගේම ගොඩක් අයට කියනවා. ලංකාවේ දේශපාලන සංවාද භාෂාව හරිම දරුණු, ප්‍රචණ්ඩ එකක්. ඒක එදා නිවුණ එකක්, අද දරුණුයි කියා නෑ. ලංකාවේ නූතන ඉතිහාසය පුරා දේශපාලන සන්නිවේදන අවකාශය මහා ප්‍රචණ්ඩ එකක්. මුල් කාලයේ අපිත් කතා කළේ එහෙම. ගිරිය යටින් කෑ ගහගෙන, බැණගෙන. ඒක වාමාංශික ව්‍යාපාරයෙන් ආ එක්ක බව මා හිතනවා. මට එදා ඉඳන්ම ඔය සංස්කෘතිය ගැන අපුලක් තිබුණා. මම අවුරුදු දොළහක, දහතුනක තරුණයෙක් කාලේ රෝහණ විජේවීර පැල්මඩුල්ලට ආ රැස්වීමක් බලන්න ගියා. ඒකෙදී ඒ භාෂා විලාසය ගැන මට අපුලක් ඇති වුණා. පස්සේ කාලේ අපිත් ඒ විදියට කතා කළාට ඔය විදියට කෑගහලා මොකක් ලබාගන්නද කියා මට අද හිතෙනවා.

ශ්‍රීලනිපයේ මොනවාද කළේ..
ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් මම ක්‍රියාකාරී දායකත්වයක් දුන්නා. ඒත් බෝම්බ තියලා, එන්න එන්නම රට ත්‍රස්තවාදයෙන් විනාශ වෙනකොට ත්‍රස්තවාදය පරාජය නොකර අපි හිතපු වැඩේ හරියන්නේ නෑ කියලා මට තේරුණා. චම්පිකලා එදා කියපු අදහස හරි කියලා තේරුණා. යුද්ධය කාලයේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට අපේ උපරිම දායකත්වය දුන්නා.

රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයට ආවේ පරිපාලන සේවයේ නිලධාරියෙක් විදියටද? දේශපාලන පත්වීම් ලබලාද?
මම මුලින් විභාගයක් ලියලා රාජ්‍ය සේවයට එකතු වුණා. මට ලැබුණේ කොළඹ ජාතික පුස්තකාලයේ සහකාර අධ්‍යක්ෂ. ඒත් මම එතැනින් අයින් වුණා. මගේ ජීවිතය කාමරයක් ඇතුළේ කොටු වෙන්නයි යන්නේ කියලා හිතලා. ඊට පස්සේ දරපු තනතුරු ගොඩක් දේශපාලන පත්වීම්. අමාත්‍යාංශ, ජනමාධ්‍ය ආයතන, විදේශ සේවය ආදි තැන්වල. එහෙත් ඒ සියල්ල සුදුසුකම් මත ලබපුවා. උපාධි සහතික, පශ්චාත් උපාධි සහතික මට තිබුණා.

ඔබ අනූවේ ඉඳන් දේශපාලනය කළත් අවුරුදු විසිපහක් තිස්සේ මැතිවරණවල දේශපාලනයට එන්න බැරි වීම ගැන අදහස මොකක්ද? ඡන්දවලට එන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවාද?
ඇත්තෙන්ම මා ඇතුළු උත්සාහ කළ ගොඩක් අයට අවස්ථාවක් ලැබුණේ නෑ. මම නම් අන්තිමේ අවස්ථාව පාදා ගත්තා. මුල සිට අපට තිබුණේ දේශපාලනය පිළිබඳ ආසාවක් මිසක්, ටයි බැඳගෙන කාර්යාල ඇතුළේ ඉඳගෙන උදේ කාර්යාලයට ගිහින් හවස ගෙදර එන්න නෙවෙයි. කාර්යාල ජීවිතේ අපට තිත්ත ජීවිතයක් වුණා. ඒත් අද දක්වා දේශපාලනයට උනන්දු වෙන, සමාජ පරිවර්තනයකට දේශපාලනය යොදා ගැනීමට කැපවෙන පිරිස් උරා ගන්න තරම් ලංකාවේ දේශපාලන පක්ෂවල සංවේදීභාවයක් නෑ. අපි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරවල වැඩ කරලා එළියට යනකොට ලංකාවේ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂවලට හැකියාවක් තියෙන්න ඕනෑ දියුණු කොටස් පක්ෂවලට උරා ගන්න. ඒ හැකියාව ඔවුන්ට තිබුණේ නෑ. අපට තිබුණේ ශ්‍රීලනිප ආණ්ඩු ඇතුළේ නිලධාරීන් හැටියට බැලමෙහෙවරකම් කරන්න. ඔවුන්ගේ උප සේවාවන් සපයන එක. ඒවා තමයි අපට වෙන් කරලා දීලා තිබුණේ. මා ඇතුළු ගොඩක් අයට. ලේසියෙන් කෙනෙකුට උඩට නගින්න ඉඩක් නෑ. පවුල්වලටම තමයි අවස්ථා දුන්නේ. ඒ නිසා පාදඩ සංස්කෘතියක් හැදිලා තිබුණා. මෑත කාලයේ නම් ඔය සංස්කෘතිය ගැන විවේචනයක් සමාජයේ ඇති වූ නිසා, සුළු පිරිසකට ඉඩක් ලැබිලා තියෙනවා. වියත් මග පවා ආවේ ඒ නිසායි. ඒත්, ජාතික දේශපාලනයේ ඔය කියන දෙපිරිස අතර ගැටුමක් අදටත් තියෙනවා.

රාජපක්ෂ කඳවුරෙන් ඈත් වුණේ කොහොමද?
ආයේ අපට වෙනසක් වෙන්න සිද්ධ වුණේ 2009න් පස්සේ. අපි බලාපොරොත්තු වුණේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ තිබුණ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ගුණ ඉස්සරහට අරගෙන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ආර්ථික සංවර්ධනයක් සහ සංහිඳියාවක් ඇති කරයි කියලා. ඒත් 2009 මැයි 18 ඉඳලා හැම මාසෙම 18 වැනිදා යුද්ධය සමරන්න පටන්ගත්තා. යුද්ධය උත්කර්ෂයට නංවන්න පටන්ගත්තා. ව්‍යාජ ස්වෝත්ත්මවාදයක් රටේ උස්සන්න පටන්ගත්තා. ඒකේ ප්‍රතිඵලය වුණේ කැත අවලස්සන ආණ්ඩුවක් බවට පත් වූ එක. ඒ නිසා තමයි මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ජනාධිපතිවරණ සටනට එකතු වුණේ. මම ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය දීලා ප්‍රසිද්ධියේ අයින් වුණේ. අපි හිතුවේ මෛත්‍රීපාල මහත්තයා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ හැබෑ ගුණය අරගෙන තමන්ගේ කඳවුරට හොඳ නායකත්වයක් දේවි කියලා. ඒක වුණේ නැහැ. එයා පටන් ගත්තේම ඡන්දයේදී නැවත වතාවක් පරාද කරපු මහින්ද රාජපක්ෂට නාමයෝජනා දීලා. ඒ වෙලාවේ අපට තේරුණා දේශපාලන වශයෙන් අතරමං වීමක් වුණා කියලා.

ජාතික හෙළ උරුමයට බැඳුණේ කොහොමද?
මම 2015 ඡන්දය ඉල්ලනකොට ජාතික හෙළ උරුමයේ හිටියේ නෑ. ශ්‍රීලනිපයට හිතවත්ව හිටියේ. මෛත්‍රී කළ වැඩේ නිසා ඒ ඡන්දයේදී මම, රාජිත, හිරුණිකා, අර්ජුන ඇතුළු පිරිසක් පුද්ගලයන් හැටියට එක්සත් ජාතික පක්ෂය එක්ක අවබෝධතා ගිවිසුමක් ගහගත්තා. හෙළ උරුමයත් පක්ෂයක් හැටියට ඒකට එකතු වුණා. චම්පිකලා, අපි මාර්ග දෙකක ගියාට මිත්‍රකම් නැති වෙලා තිබුණේ නෑ. ඡන්දයෙන් පස්සේ අපි කරු ජයසූරිය මහතා එක්ක ඇමෙරිකාවේ රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ නිල සංචාරයකට ගිහින් හිටියා. ඒ වෙලාවේ චම්පිකගෙන් කෝල් එකක් ආවා. පුළුවන් නම් පක්ෂයට එකතු වෙන්න, පක්ෂයත් වෙනස් වෙලා ඉස්සරහට යනවා කියලා. මම ඒ වෙලාවේ චම්පිකට උදව් කරන්න හිතුවා. මට පක්ෂය ගැන ලොකු උනන්දුවක් තිබුණේ නෑ. ඒත් ලංකාවේ ඉන්න නායකයන් අතරින් කිසියම් හරයක් තියෙන්නේ චම්පිකට විතරක් බව හිතුවා. ඒක සම්පූර්ණයෙන් චම්පික වෙනුවෙන් ගත් තීන්දුවක්. දැන් අපි ජාතික හෙළ උරුමයෙනුත් ඉවත් වෙලා. එහෙම ඉවත් වූ අය අතරින් පිරිසක් දැන් සමගි ජන බලවේගයට එකතු වෙලා. මම නම් සමගි ජන බලවේගයට එකතු වුණේත් නෑ. දේශපාලන පක්ෂයකට නැතිව, අපි දැන් දේශපාලනය කරනවා.■